Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Παρασκευή 20 Νοεμβρίου 2026

ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ ΤΟΥ ΕΛΑΧΙΣΤΟΥ ΕΝ ΕΠΙΣΚΟΠΟΙΣ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΚΗΡΥΚΟΥ ΔΙΑΚΗΡΥΧΘΕΙΣΑ ΤΗΝ 14.5.2004 ΕΠΙ ΤΗ 54η ΕΠΕΤΕΙΩ ΑΠΟ ΤΗΣ ΟΣΙΑΣ ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΤΟΥ ΑΟΙΔΙΜΟΥ ΙΕΡΑΡΧΟΥ ΜΑΤΘΑΙΟΥ (1950-2004) ΚΑΙ ΕΝΣΩΜΑΤΩΘΕΙΣΑ ΕΙΣ ΤΗΝ Β΄λ ΠΟΙΜΑΝΤΟΡΙΚΗΝ ΕΓΚΥΚΛΙΟΝ ΠΡΟΣ τούς ὑφ᾿ ἡμᾶς εὐλαβεστάτους Κληρικούς καί Λαϊκούς Πατέρες καί ᾿Αδελφοί, Τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά, τῆς ἐμῆς μετριότητος, ἡ Χάρις τοῦ Παναγίου Πνεύματος εἴη μετά πάντων ῾Υμῶν. Συμπληροῦνται ἐφέτος 54 ἔτη ἀπό τῆς ὁσίας κοιμήσεως τοῦ ἐν ἁγίοις πατρός ἡμῶν ῾Ιεράρχου Ματθαίου, ἑνός ἀκραιφνοῦς ᾿Ορθοδόξου ῾Ομολογητοῦ ᾿Επισκόπου, τόν ὁποῖον καλούμεθα καί ἔχομεν χρέος νά τιμήσωμεν, συνειδητοποιοῦντες πρό πάντων τούς ὑπέρ Πίστεως καί τῆς ᾿Ορθοδόξου ῾Ομολογίας, μέχρις ἐσχάτων ἀγῶνάς του. Καί ἐπειδή "τιμή ἁγίου μίμησις ἐστί τῆς ζωῆς καί τοῦ ἔργου τοῦ ἁγίου", πρώτιστον χρέος μας εἶναι νά "ἐπακολουθήσωμεν ταῖς ἴχνεσιν αὐτοῦ" ὁμολογοῦντες καί σήμερον, ὅπως ᾿Εκεῖνος καθαράν τήν ᾿Ορθόδοξον ῾Ομολογίαν τῆς Γνησίας ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας καί διαφυλάσσοντες ἀνόθευτον τήν ᾿Αποστολικήν Διαδοχήν, ἅτινα ἀμφότερα "παρέλαβεν" καί "παρέδωσεν" εἰς ἡμᾶς ὁ ἀοίδιμος ῾Ιεράρχης ὡς ΙΕΡΑΝ ΠΑΡΑΚΑΤΑΘΗΚΗΝ. ῾Η ἐπέτειος τῆς ἁγίας μνήμης του, ἐν ὄψει τῆς πρωτοφανοῦς ᾿Εκκλησιαστικῆς κρίσεως τήν ὁποίαν διερχόμεθα λαμβάνει ὅλως ἰδιαιτέραν σημασίαν, διότι μᾶς καλεῖ νά ἐνθυμηθῶμεν καί νά συνειδητοποιήσωμεν πρωτίστως ὅτι ὁ ἀοίδιμος ῾Ιεράρχης Ματθαῖος εἰς ἕναν αιῶνα ᾿Εκκλησιολογικῆς συγχύσεως, αἰῶνα ἀποστασίας ὁλοκλήρων τοπικῶν ᾿Εκκλησιῶν καί πτώσεως τῶν ᾿Αγγέλων αὐτῶν, ἤτοι, τῶν ᾿Επισκόπων αὐτῶν, οὗτος ἀνεδείχθη μέγας ΟΜΟΛΟΓΗΤΗΣ. ῎Εζησεν εἰς ἕναν αιῶνα κατά τόν ὁποῖον ὅλαι αἱ δυνάμεις τοῦ ῎Αδου, ἤτοι ὁ Παπισμός, ὁ Προτεσταντισμός, ὁ Νεοημερολογιτισμός, ὁ Μασωνισμός καί ὁ ὑπεράνω αὐτῶν ἰστάμενος διεθνής Σιωνισμός ἐπεχείρησαν τήν ὁλοκληρωτικήν ἅλωσιν τῆς ᾿Ορθοδοξίας. ῎Εζησεν εἰς ἕναν αἰῶνα, κατά τόν ὁποῖον ὁ ἀντίχριστος Σιωνισμός ἐποίησε καί ποιεῖ τό πᾶν, ὥστε νά σβήση τό φῶς τοῦ Χριστοῦ, τήν ᾿Εκκλησίαν Του, νά ἐπιβάλη τήν πλήρη ἀποστασίαν ἐκ τῆς ᾿Αληθείας, δηλαδή ἀπό τόν Χριστόν καί τήν ᾿Εκκλησίαν Του, διότι ἄλλως δέν δύναται νά ἐμφανίση τόν πατέρα του τόν ᾿Αντίχριστον, καί νά ἐπιβάλη τήν διεθνῆ δικτατορία του. ῾Ο αἰών εἰς τόν ὁποῖον είσήλθομεν μπορεῖ νά χαρακτηρισθῇ ἐκ τῶν πραγμάτων ὡς αἰών τῆς γενικῆς ἀποστασίας, αἰών καθ᾿ ὅν βλέπομεν νά πλανῶνται ὑπό τοῦ ἀντιχρίστου Οἰκουμενισμοῦ (Νεοημερολογιτικοῦ καί Παλαιοημερολογιτικοῦ) καί οἱ ἐκλεκτοί, εἰς τούς ὁποίους ὁ μέγας ῾Ομολογητής ῾Ιεράρχης Ματθαῖος ἀφῆκε τήν Παρακαταθήκην τῆς Πίστεως, ἤτοι τήν ᾿Εκκλησιολογίαν καί τήν ᾿Αποστολικήν Διαδοχήν. ῾Ο Γνήσιος ῾Ιεράρχης τῆς ᾿Εκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, ὁ αοίδιμος ὁμολογητής ΜΑΤΘΑΙΟΣ μέ τήν ζῶσαν πίστιν του πρός τήν ᾿Εκκλησίαν, τήν καθαράν του ῾Ομολογίαν - ᾿Εκκλησιολογίαν ἔναντι τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ - Οἰκουμενισμοῦ, τήν διαφύλαξιν τῆς ᾿Αποστολικῆς του Διαδοχῆς καί τήν μετάδοσίν Της διά τῶν ᾿Επισκοπικῶν χειροτονιῶν τοῦ 1948, ἀνεδείχθη εἰς τήν συνείδησιν τοῦ πιστοῦ πληρώματος τῆς ᾿Εκκλησίας ὡς ἄλλος "νέος Μάρκος Εὐγενικός" τοῦ 20οῦ αἰῶνος. ᾿Από τότε καί μέχρι σήμερον, ἤτοι ἐπί μισόν αἰῶνα, αἱ προαναφερθεῖσαι δυνάμεις τοῦ ῎Αδου, ἐφρύαξαν κατά τοῦ ᾿Εκκλησιαστικοῦ ἔργου τοῦ ῾Ομολογητοῦ ῾Ιεράρχου Ματθαίου, τόν ὁποῖον ἐπολέμησαν μέ τάς πλέον σατανικάς μεθοδείας. Εὗρον καί πάλιν εὑρίσκουν ἀναξίους ᾿Επισκόπους, Κληρικούς καί Λαϊκούς, τούς ὁποίους χρησιμοποιοῦν, ὡς πειθήνια ὄργανά των, διά νά ἐκτελοῦν ἐκ τῶν ἔσω τά θελήματά των πρός ἅλωσιν τῆς ᾿Ορθοδοξίας. Πατέρες καί ᾿Αδελφοί. "Πρόσχωμεν". ᾿Επί ἑπτά περίπου ἔτη συνεχῶς, ἁρμοδίως καί Κανονικῶς, εἰσηγούμεθα, παρακαλοῦμεν, ἀπαιτοῦμεν, διαμαρτυρόμεθα καί ζητοῦμεν νά φανῶμεν ἄξιοι τῆς ἀποστολῆς μας, ἤτοι νά ΔΙΑΦΥΛΑΞΩΜΕΝ, ΟΜΟΛΟΓΗΣΩΜΕΝ καί ΣΥΝΟΔΙΚΩΣ ΚΗΡΥΞΩΜΕΝ καθαράν τήν ῾Ομολογίαν - ᾿Εκκλησιολογίαν καί τήν ᾿Αποστολικήν μας Διαδοχήν, τά ὁποῖα ἀμφότερα, ὡς ἀνωτέρω πάλιν εἴπομεν, ὡς παρακαταθήκην παρελάβομεν διά τοῦ μεγάλου ὁμολογητοῦ Πατρός καί ῾Ιεράρχου ΜΑΤΘΑΙΟΥ τοῦ Α, ἀλλά δέν ἐτύχομεν κατανοήσεως, ἐνῶ κατελύθησαν ἡ Κανονική τάξις καί ὁ Συνοδικός θεσμός, ἐφιμώθη ἡ ᾿Ορθοδοξία, καί συνεχῶς κατασκευάζονται καί στήνονται βδελύγματα ἐν τόπῳ ἁγίῳ. ῞Οθεν ἡμεῖς ὁ ἐλάχιστος ἐν ᾿Επισκόποις, Μητροπολίτης Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς, ἵνα μή κατακριθῶμεν ὅτι ἀπό τήν ΑΝΟΧΗΝ ἤδη ἐπεράσαμεν καί εἰς τήν ΕΝΟΧΗΝ, καί ἵνα τιμήσωμεν ἔργῳ τήν 54ην ἐπέτειον, ἀπό τῆς κοιμήσεως τοῦ ῾Αγίου ῾Ιεράρχου Ματθαίου, προβαίνομεν εἰς τήν ἀκόλουθον ΟΜΟΛΟΓΙΑΝ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ.

ΓΝΗΣΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΣΤΡΟΓΓΥΛΗ 194 00 Τ.Θ. 54 ΚΟΡΩΠΙ ΑΤΤΙΚΗΣ ΤΗΛ. 210.6020176, 210.6021467, 210 2466057 Α.Π.  357 Εν Κορωπίῳ τῇ 14.5.04 ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ ΤΟΥ ΕΛΑΧΙΣΤΟΥ ΕΝ ΕΠΙΣΚΟΠΟΙΣ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΚΗΡΥΚΟΥ ΔΙΑΚΗΡΥΧΘΕΙΣΑ ΤΗΝ 14.5.2004 ΕΠΙ ΤΗ 54η ΕΠΕΤΕΙΩ ΑΠΟ ΤΗΣ ΟΣΙΑΣ ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΤΟΥ ΑΟΙΔΙΜΟΥ ΙΕΡΑΡΧΟΥ ΜΑΤΘΑΙΟΥ (1950-2004) ΚΑΙ ΕΝΣΩΜΑΤΩΘΕΙΣΑ ΕΙΣ ΤΗΝ Β΄λ ΠΟΙΜΑΝΤΟΡΙΚΗΝ ΕΓΚΥΚΛΙΟΝ ΠΡΟΣ τούς ὑφ᾿ ἡμᾶς εὐλαβεστάτους Κληρικούς καί Λαϊκούς Πατέρες καί ᾿Αδελφοί, Τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά, τῆς ἐμῆς μετριότητος, ἡ Χάρις τοῦ Παναγίου Πνεύματος εἴη μετά πάντων ῾Υμῶν. Συμπληροῦνται ἐφέτος 54 ἔτη ἀπό τῆς ὁσίας κοιμήσεως τοῦ ἐν ἁγίοις πατρός ἡμῶν ῾Ιεράρχου Ματθαίου, ἑνός ἀκραιφνοῦς ᾿Ορθοδόξου ῾Ομολογητοῦ ᾿Επισκόπου, τόν ὁποῖον καλούμεθα καί ἔχομεν χρέος νά τιμήσωμεν, συνειδητοποιοῦντες πρό πάντων τούς ὑπέρ Πίστεως καί τῆς ᾿Ορθοδόξου ῾Ομολογίας, μέχρις ἐσχάτων ἀγῶνάς του. Καί ἐπειδή "τιμή ἁγίου μίμησις ἐστί τῆς ζωῆς καί τοῦ ἔργου τοῦ ἁγίου", πρώτιστον χρέος μας εἶναι νά "ἐπακολουθήσωμεν ταῖς ἴχνεσιν αὐτοῦ" ὁμολογοῦντες καί σήμερον, ὅπως ᾿Εκεῖνος καθαράν τήν ᾿Ορθόδοξον ῾Ομολογίαν τῆς Γνησίας ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας καί διαφυλάσσοντες ἀνόθευτον τήν ᾿Αποστολικήν Διαδοχήν, ἅτινα ἀμφότερα "παρέλαβεν" καί "παρέδωσεν" εἰς ἡμᾶς ὁ ἀοίδιμος ῾Ιεράρχης ὡς ΙΕΡΑΝ ΠΑΡΑΚΑΤΑΘΗΚΗΝ. ῾Η ἐπέτειος τῆς ἁγίας μνήμης του, ἐν ὄψει τῆς πρωτοφανοῦς ᾿Εκκλησιαστικῆς κρίσεως τήν ὁποίαν διερχόμεθα λαμβάνει ὅλως ἰδιαιτέραν σημασίαν, διότι μᾶς καλεῖ νά ἐνθυμηθῶμεν καί νά συνειδητοποιήσωμεν πρωτίστως ὅτι ὁ ἀοίδιμος ῾Ιεράρχης Ματθαῖος εἰς ἕναν αιῶνα ᾿Εκκλησιολογικῆς συγχύσεως, αἰῶνα ἀποστασίας ὁλοκλήρων τοπικῶν ᾿Εκκλησιῶν καί πτώσεως τῶν ᾿Αγγέλων αὐτῶν, ἤτοι, τῶν ᾿Επισκόπων αὐτῶν, οὗτος ἀνεδείχθη μέγας ΟΜΟΛΟΓΗΤΗΣ. ῎Εζησεν εἰς ἕναν αιῶνα κατά τόν ὁποῖον ὅλαι αἱ δυνάμεις τοῦ ῎Αδου, ἤτοι ὁ Παπισμός, ὁ Προτεσταντισμός, ὁ Νεοημερολογιτισμός, ὁ Μασωνισμός καί ὁ ὑπεράνω αὐτῶν ἰστάμενος διεθνής Σιωνισμός ἐπεχείρησαν τήν ὁλοκληρωτικήν ἅλωσιν τῆς ᾿Ορθοδοξίας. ῎Εζησεν εἰς ἕναν αἰῶνα, κατά τόν ὁποῖον ὁ ἀντίχριστος Σιωνισμός ἐποίησε καί ποιεῖ τό πᾶν, ὥστε νά σβήση τό φῶς τοῦ Χριστοῦ, τήν ᾿Εκκλησίαν Του, νά ἐπιβάλη τήν πλήρη ἀποστασίαν ἐκ τῆς ᾿Αληθείας, δηλαδή ἀπό τόν Χριστόν καί τήν ᾿Εκκλησίαν Του, διότι ἄλλως δέν δύναται νά ἐμφανίση τόν πατέρα του τόν ᾿Αντίχριστον, καί νά ἐπιβάλη τήν διεθνῆ δικτατορία του. ῾Ο αἰών εἰς τόν ὁποῖον είσήλθομεν μπορεῖ νά χαρακτηρισθῇ ἐκ τῶν πραγμάτων ὡς αἰών τῆς γενικῆς ἀποστασίας, αἰών καθ᾿ ὅν βλέπομεν νά πλανῶνται ὑπό τοῦ ἀντιχρίστου Οἰκουμενισμοῦ (Νεοημερολογιτικοῦ καί Παλαιοημερολογιτικοῦ) καί οἱ ἐκλεκτοί, εἰς τούς ὁποίους ὁ μέγας ῾Ομολογητής ῾Ιεράρχης Ματθαῖος ἀφῆκε τήν Παρακαταθήκην τῆς Πίστεως, ἤτοι τήν ᾿Εκκλησιολογίαν καί τήν ᾿Αποστολικήν Διαδοχήν. ῾Ο Γνήσιος ῾Ιεράρχης τῆς ᾿Εκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, ὁ αοίδιμος ὁμολογητής ΜΑΤΘΑΙΟΣ μέ τήν ζῶσαν πίστιν του πρός τήν ᾿Εκκλησίαν, τήν καθαράν του ῾Ομολογίαν - ᾿Εκκλησιολογίαν ἔναντι τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ - Οἰκουμενισμοῦ, τήν διαφύλαξιν τῆς ᾿Αποστολικῆς του Διαδοχῆς καί τήν μετάδοσίν Της διά τῶν ᾿Επισκοπικῶν χειροτονιῶν τοῦ 1948, ἀνεδείχθη εἰς τήν συνείδησιν τοῦ πιστοῦ πληρώματος τῆς ᾿Εκκλησίας ὡς ἄλλος "νέος Μάρκος Εὐγενικός" τοῦ 20οῦ αἰῶνος. ᾿Από τότε καί μέχρι σήμερον, ἤτοι ἐπί μισόν αἰῶνα, αἱ προαναφερθεῖσαι δυνάμεις τοῦ ῎Αδου, ἐφρύαξαν κατά τοῦ ᾿Εκκλησιαστικοῦ ἔργου τοῦ ῾Ομολογητοῦ ῾Ιεράρχου Ματθαίου, τόν ὁποῖον ἐπολέμησαν μέ τάς πλέον σατανικάς μεθοδείας. Εὗρον καί πάλιν εὑρίσκουν ἀναξίους ᾿Επισκόπους, Κληρικούς καί Λαϊκούς, τούς ὁποίους χρησιμοποιοῦν, ὡς πειθήνια ὄργανά των, διά νά ἐκτελοῦν ἐκ τῶν ἔσω τά θελήματά των πρός ἅλωσιν τῆς ᾿Ορθοδοξίας. Πατέρες καί ᾿Αδελφοί. "Πρόσχωμεν". ᾿Επί ἑπτά περίπου ἔτη συνεχῶς, ἁρμοδίως καί Κανονικῶς, εἰσηγούμεθα, παρακαλοῦμεν, ἀπαιτοῦμεν, διαμαρτυρόμεθα καί ζητοῦμεν νά φανῶμεν ἄξιοι τῆς ἀποστολῆς μας, ἤτοι νά ΔΙΑΦΥΛΑΞΩΜΕΝ, ΟΜΟΛΟΓΗΣΩΜΕΝ καί ΣΥΝΟΔΙΚΩΣ ΚΗΡΥΞΩΜΕΝ καθαράν τήν ῾Ομολογίαν - ᾿Εκκλησιολογίαν καί τήν ᾿Αποστολικήν μας Διαδοχήν, τά ὁποῖα ἀμφότερα, ὡς ἀνωτέρω πάλιν εἴπομεν, ὡς παρακαταθήκην παρελάβομεν διά τοῦ μεγάλου ὁμολογητοῦ Πατρός καί ῾Ιεράρχου ΜΑΤΘΑΙΟΥ τοῦ Α, ἀλλά δέν ἐτύχομεν κατανοήσεως, ἐνῶ κατελύθησαν ἡ Κανονική τάξις καί ὁ Συνοδικός θεσμός, ἐφιμώθη ἡ ᾿Ορθοδοξία, καί συνεχῶς κατασκευάζονται καί στήνονται βδελύγματα ἐν τόπῳ ἁγίῳ. ῞Οθεν ἡμεῖς ὁ ἐλάχιστος ἐν ᾿Επισκόποις, Μητροπολίτης Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς, ἵνα μή κατακριθῶμεν ὅτι ἀπό τήν ΑΝΟΧΗΝ ἤδη ἐπεράσαμεν καί εἰς τήν ΕΝΟΧΗΝ, καί ἵνα τιμήσωμεν ἔργῳ τήν 54ην ἐπέτειον, ἀπό τῆς κοιμήσεως τοῦ ῾Αγίου ῾Ιεράρχου Ματθαίου, προβαίνομεν εἰς τήν ἀκόλουθον ΟΜΟΛΟΓΙΑΝ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ. Εἰς τό ῎Ονομα τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ ῾Αγίου Πνεύματος. ᾿Αμήν. ΠΙΣΤΕΥΩ εἰς ἕνα Θεόν, Πατέρα, παντοκράτορα, ποιητήν οὐρανοῦ καί γῆς, ὁρατῶν τε πάντων καί ἀοράτων. Καί εἰς ἕνα Κύριον ᾿Ιησοῦν Χριστόν, τόν Υἱόν τοῦ Θεοῦ τόν μονογενῆ, τόν ἐκ τοῦ Πατρός γεννηθέντα πρό πάντων τῶν αἰώνων· φῶς ἐκ φωτός, Θεόν ἀληθινόν ἐκ Θεοῦ ἀληθινοῦ, γεννηθέντα οὐ ποιηθέντα, ὁμοούσιον τῷ Πατρί, δι᾿ οὗ τά πάντα ἐγένετο. Τόν δι᾿ ἡμᾶς τούς ἀνθρώπους καί διά τήν ἡμετέραν σωτηρίαν κατελθόντα ἐκ τῶν οὐρανῶν καί σαρκωθέντα ἐκ Πνεύματος ῾Αγίου καί Μαρίας τῆς Παρθένου καί ἐνανθρωπήσαντα. Σταυρωθέντα τε ὑπέρ ἡμῶν ἐπί Ποντίου Πιλάτου, καί παθόντα, καί ταφέντα. Καί ἀναστάντα τῇ τρίτῃ ἡμέρᾳ κατά τάς Γραφάς.  Καί ἀνελθόντα εἰς τούς οὐρανούς καί καθεζόμενον ἐκ δεξιῶν τοῦ Πατρός.  Καί πάλιν ἐρχόμενον μετά δόξης κρῖναι ζῶντας καί νεκρούς· οὗ τῆς βασιλείας οὐκ ἔσται τέλος. Καί εἰς τό  Πνεῦμα τό ῞Αγιον, τό κύριον, τό ζωοποιόν, τό ἐκ τοῦ Πατρός ἐκπορευόμενον, τό σύν Πατρί καί Υἱῷ συμπροσκυνούμενον καί συνδοξαζόμενον, τό λαλῆσαν διά τῶν προφητῶν. Εἰς Μίαν, ῾Αγίαν, Καθολικήν καί ᾿Αποστολικήν ᾿Εκκλησίαν. ῾Ομολογῶ ἕν βάπτισμα εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν. Προσδοκῶ ἀνάστασιν νεκρῶν. Καί ζωήν τοῦ μέλλοντος αἰῶνος. ᾿Αμήν. ΠΙΣΤΕΥΟΜΕΝ, ΚΗΡΥΤΤΟΜΕΝ ΚΑΙ ΟΜΟΛΟΓΟΥΜΕΝ Α' ΔΙΑ ΤΑΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΑΣ ΚΑΙ ΠΑΤΕΡΙΚΑΣ ΠΑΡΑΔΟΣΕΙΣ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝ τήν ῾Αγίαν ᾿Αποστολικήν καί Πατερικήν Παράδοσιν, τά θεῖα Δόγματα καί τούς θείους καί ῾Ιερούς Κανόνας τῶν ῾Αγίων ῾Επτά Οἰκουμενικῶν Συνόδων, καί ὅλων τῶν συναδουσῶν πρός Αὐτάς Πανορθοδόξων καί Τοπικῶν ῾Αγίων Συνόδων, ἐν αἷς ἐλάλησεν τό ῞Εν ῞Αγιον Πνεῦμα. ῾Υπό τῆς χάριτος Αὐτοῦ φερόμενοι  οἱ ῞Αγιοι Πατέρες ἡρμήνευσαν καί περιεχαράκωσαν τήν ἀποκαλυφθεῖσαν θείαν ᾿Αλήθειαν, τήν ὁποίαν ἡ ΚΘΟΛΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ, συνεχομένη καί αὕτη ὑπό τοῦ ῾Αγίου Πνεύματος, διαφυλάσσει. ΚΡΑΤΟΥΜΕΝ ὡσαύτως ἀδιάκοπον, γνησίαν καί ἀνόθευτον καί τήν ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΝ ΔΙΑΔΟΧΗΝ, ἡ ὁποία μετά τῆς ᾿Αποστολικῆς Πίστεως, χαρακτηρίζει τήν ῾Αγίαν, Καθολικήν καί ᾿Αποστολικήν ᾿Εκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ, δι᾿ ῟Ης καί ἐν ῟Η συνεχίζεται τό λυτρωτικόν ἔργον τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ από τῆς Πεντηκοστῆς καί ἕως τῆς συντελείας τοῦ αὶῶνος. ῎Εξω τῆς Μιᾶς, ῾Αγίας, Καθολικῆς καί ᾿Αποστολικῆς ᾿Εκκλησίας τοῦ Χριστοῦ οὐκ ἔστι σωτηρία, τά δέ ἀπ᾿ ἀρχῆς δέ καί μέχρι σήμερον προκύψαντα αἱρετικά - σχισματικά σχήματα, τά ἀποκαλούμενα "χριστιανικαί ὁμολογίαι" ἤ "ἐκκλησίαι", ἤ ὅπως ἄλλως ἀποκαλοῦνται, εἶναι ψευδῆ ἀνθρώπινα σχήματα ἔξω τῆς ᾿Εκκλησίας τοῦ Χριστοῦ. Β' ΔΙΑ ΤΟΝ ΝΕΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΙΣΜΟΝ – ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΝ ΣΤΟΙΧΟΥΜΕΝ ταῖς Πανορθοδόξοις Συνόδοις τῶν ἐτῶν 1582, 1587, 1593 καί 1848, ἐν ταῖς ὁποίαις οἱ ῞Αγιοι Πατέρες συνδιασκεψάμενοι ἐν ῾Αγίῳ Πνεύματ,ι τήν Καινοτομίαν τοῦ νέου Παπικοῦ Μηνολογίου - Πασχαλίου, τοῦ αἱρεσιάρχου καί αἱμοσταγοῦς Πάπα Γρηγορίου τοῦ ΙΓ,  ΑΠΕΚΗΡΥΞΑΝ, ΚΑΤΕΔΙΚΑΣΑΝ ΚΑΙ ΑΠΕΚΛΕΙΣΑΝ ἐκ τῆς Μιᾶς, ῾Αγίας, Καθολιῆς καί ᾿Αποστολικῆς ᾿Εκκλησίας. ΑΠΟΚΗΡΥΣΣΟΜΕΝ καί ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ τήν "Πατριαρχικήν  Συνοδικήν ᾿Εγκύκλιον τοῦ 1920" τοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως, ὡς ἐπισήμως εἰσαγαγοῦσαν τήν ᾿Εκκλησιολογικήν παναίρεσιν τοῦ Προτεσταντικοῦ καί Παπικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἤτοι, τήν μεγίστην τῶν αἱρέσεων,, ἡ ὁποία ΑΡΝΕΙΤΑΙ  ΚΑΙ ΒΛΑΣΦΗΜΕΙ ΤΗΝ ΜΙΑΝ, ΑΓΙΑΝ, ΚΑΘΟΛΙΚΗΝ ΚΑΙ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΝ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΝ, καί ΔΕΧΕΤΑΙ τάς διαφόρους αἱρέσεις ὡς "κλάδους τῆς ᾿Εκκλησίας τοῦ Χριστοῦ", "μετεχούσας τοῦ ἀπολυτρωτικοῦ ἔργου τῆς ᾿Εκκλησίας", "συγκληρονόμους καί συσσώμους τῆς ἐπαγγελίας τοῦ Θεοῦ ἐν Χριστῷ". Ταύτην ἡμεῖς, συνωδά τοῖς ῾Αγίοις Πατράσιν τῶν ῾Αγίων Οἰκουμενικῶν καί τῶν εἰδικῶν Πανορθοδόξων Συνόδων, ἀποκηρύσσομεν καί παραδίδομεν τῷ αἰωνίω ἀναθέματι. ΑΠΟΚΗΡΥΣΣΟΜΕΝ καί ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ  τό Μασωνικόν καί Προτεσταντικόν Συνέδριον τῆς Κων/λεως, τό ἀποκληθέν "Πανορθόδοξον Συνέδριον τοῦ 1923", καθώς καί τήν Σύνοδον τῆς ῾Ιεραρχίας τῆς ῾Ελλάδος, τοῦ Δεκεμβρίου τοῦ 1923, καί τήν ἐπιβολήν τοῦ νέου Παπικοῦ ῾Ημερολογίου. Δι᾿ αὐτῶν οἱ κακῇ τῇ μνήμῃ ἀσεβεῖς, Μελέτιος Μεταξάκης καί Χρυσόστομος Παπαδόπουλος, ἀνέτρεψαν καί ἐβεβήλωσαν τάς ἀποφάσεις Πανορθοδόξων Συνόδων καί δισχιλιετῆ ἑορτολογικήν παράδοσιν, διά τόν συνεορτασμόν τῆς ᾿Ορθοδόξου Καθολικῆς τοῦ Χριστοῦ ᾿Εκκλησίας μετά τῆς αἱρεσιοβριθοῦς Δύσεως, ἤτοι, τοῦ Παπισμοῦ καί τοῦ Προτεσταντισμοῦ, καί τοῦτο "ὡς πρῶτον βῆμα" διά τήν εἴσοδον εἰς τήν ᾿Εκκλησιολογικήν αἵρεσιν τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. ΠΙΣΤΕΥΟΜΕΝ καί ΟΜΟΛΟΓΟΥΜΕΝ ὅτι ἡ κατά τό 1924 ῾Ιεραρχία τῆς ᾿Εκκλησίας τῆς ῾Ελλάδος, ἡ ὁποία ἀντικανονικῶς, καί παρά τό δεδικασμένον ὑπό τῶν ὡς εἴρηται Πανορθοδόξων Συνόδων καί παρά πᾶσαν ὀρθόδοξον δεοντολογίαν, ἀπεφάσισεν καί ἐπέβαλεν τόν Παπικόν Νεοημερολογιτισμόν, ὡς ἀπολύτως ἐφηρμοσμένον Οἰκουμενισμόν, ὑπέπεσεν εἰς τήν σχισματοαίρεσιν τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ - Οἰκουμενισμοῦ, καί οὕτω ἀπεκόπη καί αὐτοεξεβλήθη τῆς Μιᾶς, ῾Αγίας, Καθολικῆς καί ᾿Αποστολικῆς τοῦ Χριστοῦ ᾿Εκκλησίας. ῾Ως ἐκ τούτου ἡ ῾Ιεραρχία ἐκείνη καί ὁ Κλῆρός της, ὡς σχισματοαιρετικοί, ἀπώλεσαν καί τήν γνησίαν καί ἀδιάκοπον ᾿Αποστολικήν Διαδοχήν, διό δέν ἀναγνωρίζονται, ὡς οἰκονόμοι τῆς θείας Χάριτος τοῦ Παναγίου Πνεύματος. ΠΙΣΤΕΥΟΜΕΝ καί ΟΜΟΛΟΓΟΥΜΕΝ, ὅτι ὁ Πιστός Κλῆρος καί Λαός, τό ἐκλεκτόν λεῖμμα τό ὁποῖον, χάριτι Χριστοῦ, τό 1924 δέν συνεμίγη μετά τῆς σχισματοαιρέσεως τοῦ νέου Παπικοῦ ῾Ημερολογίου καί τῆς αἱρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἔμεινεν πιστόν καί ἑδραῖον εἰς τήν Μίαν, ῾Αγίαν, Καθολικήν καί ᾿Αποστολικήν ᾿Εκκλησίαν, ἠ῾Οποία  πρός διάκρισιν ἐχαρακτηρίσθη μέ τόν ὅρον "᾿Εκκλησία Γ.Ο.Χ.", ἤ ἐπί τό ὀρθώτερον "Γνησία καί ᾿Ακαινοτόμητος ᾿Ορθόδοξος ᾿Εκκλησία τῆς ῾Ελλάδος". ΑΠΟΚΗΡΥΣΣΟΜΕΝ, ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ καί ΕΞΩ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝ τήν "περί δυνάμει καί οὐχί ἐνεργείᾳ νεοημερολογιτικοῦ σχίσματος" θεωρίαν τοῦ Χρυσοστόμου Παπαδοπούλου (ἐπινόημα τοῦ ἀγιορείτου μοναχοῦ ᾿Αθανασίου Βήττου) καί ἀκολούθως ἀπό τοῦ τέλους τοῦ 1935, καί τοῦ πρ. Φλωρίνης Χρυσοστόμου Καβουρίδη, ὁ ὁποῖος τό 1935  εὑρεθείς ἐπί μικρόν ἐν τῇ ἐξορίᾳ, ὑπανεχώρησεν ἐκ τῆς καλῆς του ῾Ομολογίας (τοῦ Μαΐου 1935) καί πρός χάριν τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ, προεκάλεσεν τό πρῶτον σχίσμα (1937), πλήξας οὕτω τήν ἑνότητα τῶν πιστῶν τῆς ἐν ῾Ελλάδι Γνησίας ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, ἐκβαλών Αὐτῆς πολλούς ἐκ τῶν Κληρικῶν καί Λαϊκῶν. ΟΜΟΛΟΓΟΥΜΕΝ καί ΔΙΑΚΗΡΥΣΣΟΜΕΝ ὅτι τήν Γνησίαν ᾿Ορθόδοξον ᾿Εκκλησίαν τῆς ῾Ελλάδος, ἀπό τό 1924, διηκόνησεν πιστῶς ὁ ἀοίδιμος Βρεσθένης Ματθαῖος μετά πλήθους ἄλλων ζηλωτῶν, ῾Αγιορειτῶν καί μή. Οὗτος, διά τῆς μέχρι τέλους, λόγῳ τε καί ἔργῳ, καθαρᾶς του ῾Ομολογίας - ᾿Εκκλησιολογίας, ἀνεδείχθη τῷ ὄντι "νέος Μᾶρκος Εὐγενικός", γενόμενος ἀποδεκτός εἰς τήν συνείδησιν τοῦ πληρώματος τῆς ᾿Εκκλησίας ὡς μέγας ῾Ομολογητής καί ῞Οσιος, ὁ ὁποῖος ἐσημάδευσεν καί ᾿Εκκλησιολογικῶς τόν 20όν αἰῶνα. Τοῦτον τιμῶντες και μακαρίζοντες, διά τήν καθαράν του ῾Ομολογίαν, ἀλλά καί διά τάς κατά Σεπτέμβριον τοῦ 1948 ᾿Επισκοπικάς χειροτονίας, προσπαθοῦμε νά μιμηθῶμεν, ἀπονέμοντες αὐτῷ ἀληθῆ τιμήν. Τοῦτο ζητεῖ ἀπό ὅλους ἡμᾶς τούς ᾿Επισκόπους καί Πρεσβυτέρους ὁ ἀοίδιμος Πατήρ. Ζητεῖ νά παραμείνωμεν γνήσιοι διάδοχοι αὐτοῦ καί τῶν πρό αὐτοῦ ῾Αγίων Πατέρων καί μέχρι τῶν ῾Αγίων ᾿Αποστόλων, ὅπως μᾶς κατέστησεν ἡ Χάρις τοῦ ῾Αγίου Πνεύματος διά τῶν χειροτονιῶν τοῦ 1935, τοῦ 1948 καί τοῦ 1995. Γ' ΔΙΑ ΤΗΝ ΛΕΓΟΜΕΝΗΝ "ΧΕΙΡΟΘΕΣΙΑΝ" ΑΠΟΔΕΧΟΜΕΘΑ, ΟΜΟΛΟΓΟΥΜΕΝ καί ΔΙΑΚΗΡΥΣΣΟΜΕΝ ὅτι, καθ᾿ ἅ ἡ εἰδική ᾿Εξαρχία, ἅμα τῇ ἐπιστροφῇ της ἐξ ᾿Αμερικῆς ἐν ἔτει 1971, ἐν ὠμοφορίῳ καί ἐπιτραχηλίῳ,  ὡμολόγησεν καί διεβεβαίωσεν ἐνώπιον τοῦ Σώματος τῆς ᾿Εκκλησίας, τήν λεγομένην "χειροθεσίαν", ἐδέχθη ὡς ἀπολύτως τυπικήν ἐξωτερικήν πρᾶξιν, ἐπέχουσαν θέσιν συγχωρητικῆς εὐχῆς, οὐδόλως ἀμφισβητηθείσης ἤ θιγείσης τῆς Δογματικῆς ἀκεραιότητος τοῦ μυστηρίου τῶν ᾿Επισκοπικῶν χειροτονιῶν τοῦ 1935 καί  τοῦ 1948. Τοῦτο δέ ὅλον ἐγένετο δεκτόν ΚΑΤ᾿ ΑΚΡΑΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΝ καί ὑπό τήν σαφῆ καί ρητήν προϋπόθεσιν, ὅτι ἡ τότε Ρωσική Σύνοδος τῆς διασπορᾶς ὑπό τόν Μητροπολίτην Φιλάρετον ἔπαυσε νά ἔχη σχέσιν μετά τῶν σχισματικῶν νεοημερολογιτικῶν  - οικουμενιστικῶν ἐκκλησιῶν καί ἀπεδέχθη καί ἐνεστερνίσθη τήν ῾Ομολογίαν - ᾿Εκκλησιολογίαν τῆς Γνησίας ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας τῆς ῾Ελλάδος, καί ἐπί τῷ τέλει νά ΘΕΡΑΠΕΥΘΗ καί ΕΚΛΕΙΨΗ τό σχίσμα τοῦ 1937, τό ὁποῖον συνετήρουν οἱ ὁπαδοί τοῦ πρώην Φλωρίνης, προφασιζόμενοι τήν ὑφ᾿ ἑνός χειροτονίαν. ῾Η σχετική  "Πρᾶξις - ᾿Απόφασις" τῆς Ρωσικῆς Συνόδου (16-11 ἀπό 15/28-9-1971), κατ᾿ ἀρχάς ἀποσιωπηθεῖσα καί ἀποκρυβεῖσα ὐπό τῆς ᾿Εξαρχίας ἐλθοῦσα εἰς φῶς ἐκ τῶν ὐστέρων καί ἀπό παράγοντα τοῦ Φλωρινισμοῦ, ὡς ἄντιφατική, οὐδεμιᾶς ἀποδοχῆς ἔτυχεν, ἀπετέλεσεν ὅμως τόν βασικώτατον λόγον διά νά ζητηθοῦν ἀμέσως ἐξηγήσεις τόσον παρά τῆς ᾿Εξαρχίας, ὅσον καί παρά τῆς Ρωσικῆς Συνόδου, ἤτοι ἐζητήθη νά διευκρινισθῇ βάσει ποίας ὁμολογίας ἐκηρύχθη ἡ ἕνωσις καί τί ἀκριβῶς ἀπετέλει αὕτη ἡ "χειροθεσία". Πέραν τούτων καί παρά τάς διαβεβαιώσεις τῆς Ρωσικῆς Συνόδου περί τῆς λεγομένης "χειροθεσίας", ὅτι αὕτη δέν ἐγένετο ὡς ἐπί σχισματικῶν, ἀλλ᾿ ὅτι αὕτη εἶχεν θέσιν ἁπλῆς συγχωρητικῆς εὐχῆς, τελικῶς, ἐπειδή, ἡ Ρωσική Σύνοδος, ἀπεδείχθη καί κατηλέχθη ὡς μή ἀληθῶς ἀποδεξαμένη τήν καθαράν ῾Ομολογίαν - ᾿Εκκλησιολογίαν τῆς Γνησίας ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας, ἡ ῾Ιερά Σύνοδος δι᾿ ἐπισήμου Συνοδικῆς Πράξεώς της (Α.Π. 1158/20.2.1976, βλ. Κ.Γ.Ο., Φεβρ. 1976, σελ. 5-12) ΔΙΕΚΟΨΕΝ πᾶσαν ᾿Εκκλησιαστικήν κοινωνίαν μετ᾿ αὐτῆς, ἀδιαφορήσασα παντελῶς διά τό κείμενον τῆς ἀντιφατικῆς ἀποφάσεως, ἡ δέ τυπική ἐξωτερική πρᾶξις τῆς χειροθεσίας, ὡς συγχωρητικῆς εὐχῆς, δέν ἐγένετο ἐπί τοῦ ἀνωτέρου καί κατωτέρου ῾Ιεροῦ Κλήρου, ἐνῶ αὕτη, καί ὑφ᾿ ἥν ἔννοιαν ἐγένετο δεκτή, ἠκυρώθη ἀπολύτως μέ τήν διακοπήν τῆς ἐκκλησιαστικῆς κοινωνίας μετά τῆς Ρωσικῆς Συνόδου. ΣΤΗΛΙΤΕΥΟΜΕΝ ΚΑΙ ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ καί τάς νέας ὑπαναχωρήσεις ἐπί τοῦ θέματος τῆς λεγομένης "χειροθεσίας", ὡς τοῦ τότε Κορινθίας Καλλίστου μέχρι καί τῶν "πέντε", τάς ὁποίας ἐπιβάλλουν ἀνέκαθεν Φλωρινικά καί Νεοημερολογιτικά κέντρα εἰς ἡμετέρους ᾿Αρχιερεῖς, ὠς: 1) ῾Ο ἐν ἐκκρεμότητι διατελῶν διά τήν βδελυκτήν περί παραιτήσεως συμπαιγνίαν, Μακαριώτατος ᾿Αρχιεπίσκοπος κ. ᾿Ανδρέας, τήν 5.2.003, δολίως καί ἀορίστως ἐδήλωσεν ὅτι ἔκαμε λάθος τό 1971 ἐπί τοῦ θέματος τῆς "χειροθεσίας"! 2) ῾Ο Μητροπολίτης Κιτίου κ. ᾿Επιφάνιος, σιωπῶν ὁ ἴδιος, ἐπιτρέπει ἡ ὑποδεικνύει καί ἐπιβάλλει κατά τόν πλέον ἐπίσημον τρόπον διεθνῶς (κατά Φεβρουάριον τοῦ 2004) νά διαρρέουν πληροφορίαι ὑπό τρίτων, καθ᾿ ἅς οὗτος "ἔχει τήν ᾿Αποστολικήν Διαδοχήν ἀπό τόν ἅγιον Βρεσθένης Ματθαῖον", ἀλλά αὕτη "ἐπέρασε διά τῆς χειροθεσίας τοῦ 1971 υπό τοῦ Μητροπολίτου άγίου Φιλαρέτου (σιγ) τῆς Ρωσικῆς Συνόδου τῆς Διασποράς" καί ὅτι "ἐν αντιθέσει με πολλούς ἄλλους ὁ ἴδιος ὑπερμάχησεν ὑπέρ αὐτῆς τῆς χειροθεσίας"! 3) ῾Ο Μητροπολίτης Πειραιῶς κ. Νικόλαος καί οἱ περί αὐτόν ᾿Αρχιερεῖς, ἐπί τριάντα περίπου ἔτη ἀνέχονται, συντηροῦν καί ὑποθάλπουν τό ἄκρως βλάσφημον, κατά τῆς ᾿Εκκλησιολογίας καί τῆς ᾿Αποστολικής του Διαδοχῆς, διατακτικόν τοῦ ὐπ᾿ ἀριθμ. 54/1976 "᾿Απαλλακτικοῦ Βουλεύματος τοῦ Συμβουλίου Πλημμελειοδικῶν Πειραιῶς", δι᾿ οὗ ὁ ᾿Επίσκοπος Πειραιῶς κ. Νικόλαος, σχισματικός ὤν ἀπό τό 1937, καί ἔχων ἄκυρον τήν Αρχιερωσύνην (ἀρχικῶς τήν ῾Ιερωσύνην) ἀπηλλάγη τοῦ σχίσματος, καί ἐπεκυρώθη καί ἐνεργοποιήθη  ἡ ἰδιότητά του ὡς λειτουργοῦ τής ᾿Ορθοδόξου 'Εκκλησίας μετά τήν χειροθεσίαν τοῦ 1971! 4) ῾Ο Μητροπολίτης ᾿Αργολίδος κ. Παχώμιος, μόλις ἐσχάτως ἀφήνει νά διαρρέῃ ὑπογεγραμμένον κείμενόν του, τό ὁποῖον ἔγραψε τό 1974, διά τοῦ ὁποίου κηρύσσει ὅτι τό 1971 "ἀγαλλομένῳ ποδί καί ἰλέῳ ὄμματι" ἐδέχθημεν τήν " χειροθεσίαν," τήν ὀποίαν, εἰς ἕτερον κείμενόν του ἐν ἔτει 1977, κατελέχγει ὡς γενομένην κατά τόν Η' Κανόνα τῆς Α' Οἰκουμενικῆς Συνόδου.! 5) ῾Ο Μητροπολίτης Περιστερίου κ. Γαλακτίων, προφορικῶς διακηρύσσει, ὅτι τόν ᾿Οκτώβριο τοῦ 1971 "ἦτο αὐτόπτης μάρτυς, ὅτι ὁ Μακαριώτατος εἰς τάς "χειροθεσίας", τάς ὁποίας ἐνήργησεν ἐν ῾Ελλάδι "ἀνέγνωσεν εὐχάς χειροτονίας ...", προκληθείς δέ νά καταθέση τοῦτο ἁρμοδίως καί μετά γνώσεως εὐθύνης ὡς ᾿Αρχιερεύς, ἀρνεῖται προφασιζόμενος "ἀσθενῆ μνήμην"! Οἱ ᾿Αρχιερεῖς οὗτοι καί πάντες οἱ ὁμόφρονες αὐτῶν, οἱ ὁποῖοι ἐπί σειράν 6-7 ἐτῶν κλυδωνίζουν τό σκάφος τῆς ᾿Εκκλησίας καί ἔφθασαν μέχρι καί τῆς ἀποδοχῆς τοῦ βδελύγματος περί παραιτήσεως τοῦ Μακαριωτάτου καί τῆς διά ΣΥΝΑΛΛΑΓΗΣ ἐπικαθήσεως εἰς τόν ᾿Αρχιεπισκοπικόν Θρόνον τοῦ βλασφήμου καί αἱρετικοῦ Πειραιῶς κ. Νικολάου, προκύπτουν ὅτι ἐπί 33 ἔτη, ὑπεκρίνοντο, ἐψεύδοντο καί ἐξηπάτουν ἐπί τοῦ θέματος τῆς λεγομένης "χειροθεσίας" καί ὅτι ἀνέμενον τήν παροῦσαν περίοδον νά ἀποκαλύψουν τό "ἀληθές" φρόνημά των. Τοῦτο δέ ὅλον, διότι τό ἐπιβάλλει ἡ "῞Ενωσις" ἐν τῷ Παλαιοημερολογιτικῷ Οἱκουμενισμῷ καί ἡ "᾿Αναγνώρισίς" των ὑπό τοῦ "᾿Αρχιεπισκόπου" κ. Χριστοδούλου καί τῆς ῾Ιεραρχίας του. Καθώς ἡ Μήτηρ ημῶν ᾿Εκκλησία τά φρονήματά των ταῦτα οὐδέποτε ἐδέχθη, κατεδίκασεν δέ τόν τότε Κορινθίας Κάλλιστον, οὕτω καί ἡμεῖς τά βλάσφημα ταῦτα φρονήματα, δι᾿ ἅ οἱ φορεῖς αὐτῶν ἐκπίπτουσιν, ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ καί ΥΠΟΒΑΛΛΟΜΕΝ ΤΩ ΑΝΑΘΕΜΑΤΙ. ᾿Εναπόκειται εἰς τούς ἐπιζῶντας ᾿Αρχιερεῖς, (οἱ ὁποῖοι τό 1971 ἀντιμετώπισαν καί ἐχειρίσθησαν τό θέμα τῆς "χειροθεσίας" ἐν ᾿Αμερικῇ καί ἐν ῾Ελλἀδι), ἤτοι, τόν Σεβασμιώτατον Μητροπολίτην Κιτίου κ. ᾿Επιφάνιον, ὡς τό μόνον ἐπιζῶν μέλος τῆς ᾿Εξαρχίας, καί τόν Μακαριώτατον ᾿Αρχιεπίσκοπον κ. ᾿Ανδρέαν, ὅπως δηλώσουν ρητῶς καί ὁμολογήσουν ΔΗΜΟΣΙΩΣ: ᾿Εμμένουν εἰς ὅσα, ἐπί 33 συναπτά ἔτη, δι ΕΠΙΣΗΜΩΝ καί ρητῶν προσωπικῶν, ἀλλά καί ΙΕΡΟΣΥΝΟΔΙΚΩΝ ΑΠΟΦΑΣΕΩΝ ἐδήλουν, ἤ, προκειμένου νά "κερδίσουν" τήν ἀναγνώρισιν τῶν Φλωρινικῶν καί δι᾿ αὐτῶν καί τοῦ κ. Χριστοδούλου, συντάσσονται τῷ ποτε Κορινθίας, ὅστις ὑπαναχωρήσας, τό 1976 ἐκήρυξεν ὅτι  τό 1971 ἐχειροθετήθη ὑπό τῶν Ρώσων ὡς σχισματικός, μέ ἀποτέλεσμα τήν τελικήν πτῶσιν καί συντριβήν του; ῾Ημεῖς τήν ἔνοχον σιωπήν τοῦ Μακ/του ᾿Αρχιεπισκόπου κ. ᾿Ανδρέου καί τοῦ Σεβ/του Κιτίου κ. ᾿Επιφανίου, ἀλλά καί τάς πανταχόθεν τοιαύτας συντονισμένας προπαγάνδας, ὡς τῶν Φλωρινικῶν: "ἔχομεν τήν ἰδίαν (κοινήν) ᾿Αποστολικήν Διαδοχήν ἐκ τῆς Ρωσικῆς Συνόδου τῆς Διασπορᾶς, ἡμεῖς διά τῆς χειροτονίας τοῦ ᾿Ακακίου τό 1960, σεῖς δέ διά τῆς χειροθεσίας (ἤ ἀναχειροτονίας) κατά τό 1971", ὡς καί τάς παρομοίας τοῦ κ. Βασιλείου Σακκᾶ, ἤ τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ, ἀλλά καί ἡμετέρων, ὡς: "ἔχομεν στοιχεῖα περί τῆς χειροθεσίας τοῦ 1971", ἤ ὅτι "ὁ Σεβ/τος Κιτίου ᾿Επιφάνιος ἔχει τήν ᾿Αποστολικήν Διαδοχήν ἀπό τόν ῞Αγιο Βρεσθένης Ματθαῖο, ἀλλ᾿ αὕτη τό 1971 ἐπέρασε καί ἀπό τόν Μητροπολίτην ῞Αγιον Φιλάρετον τῆς Ρωσικῆς Συνόδου τῆς Διασπορᾶς", καθώς καί τά περί "ἀνα-χειροτονίας", "ἀνα-χειροθεσίας" ἐσχάτως ὑπό τῶν Φλωρινικῶν προπαγανδιζόμενα κλπ., ποτέ οὔτε θεωρητικῶς, οὔτε ἄλλως πως ἐδέχθημεν καί μετά τῆς Μητρός μας Καθολικῆς ᾿Εκκλησίας, μετά βδελυγμίας ΑΠΟΣΤΡΕΦΟΜΕΘΑ καί ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ ὡς ὑπαγορεύματα τοῦ Διαβόλου τῆς Προδοσίας. Δ' ΔΙΑ ΤΟ ΑΠΑΛΛΑΚΤΙΚΟΝ ΒΟΥΛΕΥΜΑ ΔΙΑΚΗΡΥΣΣΟΜΕΝ ὅτι δέν ΑΠΟΔΕΧΟΜΕΘΑ, ἀλλ᾿ ΑΠΟΡΡΙΠΤΟΜΕΝ καί ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ καί ὅσα παραπλησίως τῷ ποτέ Κορινθίας Καλλίστῳ καί κατά τήν ἰδίαν ἀκριβῶς χρονικήν περίοδον, βλάσφημα κατά τε τῆς ᾿Εκκλησιολογίας καί τῆς ᾿Αποστολικῆς Διαδοχῆς διετυπώθησαν εἰς τό ὑπ᾿ ἀριθμ. 54/76 "᾿Απαλλακτικόν Βούλευμα τοῦ Συμβουλίου Πλημμελειοδικῶν Πειραιῶς", προκειμένου αὐτό νά ἀπαλλάξη τόν Σεβ/τον Πειραιῶς κ. Νικόλαον, .ἐκ τῆς κατηγορίας ὅτι "ἀντιποιεῖται τό λειτούργημα τοῦ ᾿Ορθοδόξου ᾿Αρχιερέως" καί νά τόν ἐμφανίση ὡς Κανονικόν καί ἔχοντα ἔγκυρον τήν ᾿Αρχιερωσύνην, δυνάμει καί ἐνεργεία τῆς χειροθεσίας τοῦ 1971. ΔΕΝ ΑΠΟΔΕΧΟΜΕΘΑ, ΑΠΟΡΡΙΠΤΟΜΕΝ καί ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ τάς ἐν τῷ διατακτικῷ τοῦ ἐν λόγῳ βουλεύματος διατυπωθείσας βλασφήμους θέσεις, ὡς: "Οἱ παλαιοημερολογῖται "...εἰ καί διηρημένοι ὄντες ἀπό τινος εἰς δύο ᾿Εκκλησίας, διευθυνομένας ἑκατέρας τούτων ὑπό ἰδίας Συνόδου ἐκ Παλαιοημερολογιτῶν ᾿Αρχιερέων. Διότι ἀπό τοῦ ἔτους 1937 ὁ κατά τήν 26ην Μαΐου 1935 χειροτονηθείς εἰς ᾿Επίσκοπον Βρεσθένης ῾Αγιορείτης ῾Ιερομόναχος Ματθαῖος Λαυρεώτης, περιελθών εἰς ἔριδα μετά τῶν λοιπῶν ᾿Αρχιερέων, ἥν καί τύποις περιέγραψεν, ἵδρυσε νέαν Θρησκευτικήν κοινωνίαν, ἥν ὠνόμασεν ὡσαύτως ᾿Εκκλησίαν τῶν Γνησίων ᾿Ορθοδόξων Χριστιανῶν τῆς ῾Ελλάδος.  ῞Ενδεκα δ᾿ ἔτη βραδύτερον θεωρήσας τήν ὑπ᾿ αὐτόν ᾿Εκκλησίαν ὡς ἐν διωγμῷ τελοῦσαν καί ἐπικαλεσθείς "ἀπαρρησίαστον ἐπισκόπων καιροῖς χαλεποῖς", προέβη εἰς χειροτονίαν ῾Ιερομονάχου εἰς ᾿Επίσκοπον καί εὐθύς μετά τούτου εἰς χειροτονίας ἑτέρων τριῶν ἱερομονάχων εἰς ᾿Επισκόπους, μεθ᾿ ὧν συνεκρότησεν ἐν συνεχείᾳ τήν ῾Ιεράν Σύνοδον τῆς Ματθαιϊκῆς λεγομένης παρατάξεως τῆς ᾿Εκκλησίας τῶν Γνησίων ᾿Ορθοδόξων Χριστιανῶν. Ἡ ἐν λόγῳ δευτέρα τῶν Παλαιοημερολογιτῶν ᾿Εκκλησία ὑποστηρίζει τήν συγκρότησιν αὐτῆς κατά τά ἐν τῇ ᾿Εκκλησίᾳ τῶν τριῶν πρώτων αἰώνων τηρηθέντα, μεριμνᾶ δέ νά διακρίνῃ φανερῶς τήν θέσιν αὐτῆς ἐν τῇ Πολιτείᾳ ἀπό πάσης ἄλλης παλαιοημερολογιτικῆς τοιαύτης, ὑποδεικνύουσα τοῦτο κατά τήν ἐκτός τῶν ἱεροτελεστιῶν ἀμφίεσιν τῶν Κληρικῶν καί μοναχῶν ἐν αὐτῇ"... "Αἱ ὑπό τῶν παλαιοημερολογιτῶν ὅμως ὑποστηριζόμεναι ὡς ἄνω ἀπόψεις, περί τοῦ ἀπολύτως κανονικοῦ τῆς ἱερωσύνης αὐτῶν, ὡς καί ἡ ἐνισχυτική τούτων ἀπόψεων γνώμη, καθ᾿ ἥν ὁ καθηρημένος ᾿Ορθόδοξος ᾿Αρχιερεύς χειροτονῶν μετά τήν καθαίρεσιν δέν διαπράττει τό ἀδίκημα τῆς ἀντιποιήσεως ἀρχῆς, (Σημ. ἡμετ. Σφάλλει τό διατακτικόν διότι αἱ χειροτονίαι τοῦ 1935 ἔλαβον χώραν πρό τῆς ἀκύρου "καθαιρετικῆς ἀποφάσεως" τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ) ἡ δέ ὑπ᾿ αὐτοῦ γενομένη χειροτονία οὐδόλως εἶναι ἄκυρος ἤ ἀνυπόστατος, ἀφοῦ καί μετά τήν καθαίρεσιν δῆθεν δέν ἐκπίπτει τοῦ ἱερατικοῦ αὐτοῦ ἀξιώματος, τοῦθ᾿ ὅπερ ἅπαξ τῇ ἐπικλήσει τοῦ ῾Αγίου Πνεύματος ἀποκτηθέν εἶναι ἀναφαίρετον καί ἐσαεί ἀνεξάλειπτον, διότι ἡ θεία χάρις παραμένει δυνάμει ἐν αὐτῷ αἰρομένης δέ τῆς καθαιρέσεώς του ἐπανέρχεται εἰς τόν οἰκεῖον ἱερατικόν βαθμόν ἄνευ ἀναχειροτονήσεως, ἥτις θά ἦτο ἀπαραίτητος, ἐάν εἶχε στερηθῇ ταύτης (....) δέν ἐγένοντο ἀποδεκταί ὑπό τῆς Νομολογίας τῶν Δικαστηρίων, ἅτινα δέχονται, ὅτι οἱ κατά τό ἔτος 1935 καθαιρεθέντες ᾿Αρχιερεῖς μετέστησαν εἰς τήν τάξιν τοῦ μοναχοῦ, μηδεμίαν ἐξουσίαν ἔχοντες πρός ἐνέργειαν τῶν εἰς τούς ᾿Επισκόπους ἐπιτρεπομένων, ἐν οἷς καί ἡ χειροτονία ἱερέως ἤ ᾿Αρχιερέως, ἥτις τυχόν γενομένη εἶναι ἄνευ ἐννόμου ἀξίας καί δέν περιποιεῖ τῷ χειροτονηθέντι τήν ἰδιότητα τοῦ κληρικοῦ ἤ τοῦ ἐπισκόπου (Α.Π. 39/1956 Ποιν.  Χρον.  ΣΤ. 190 Α.Π. 176/1957 Ποιν.  Χρον. Ζ, 372)".  (᾿Απαλλακτικόν Βούλευμα 54/76, "Πάτρια" Τόμος 11, ἔτους 1994, σελ. 157-170).  ῾Ημεῖς χάριτι Χριστοῦ  ΟΜΟΛΟΓΟΥΜΕΝ καί  ΔΙΑΚΗΡΥΣΣΟΜΕΝ    πρός πᾶσαν κατεύθυνσιν καί πρός αὐτάς τάς ἀρχάς καί ἐξουσίας τοῦ κράτους καί τῶν δικαστηρίων, τήν ἀλήθειαν, ὅτι ὁ Βρεσθένης Ματθαῖος οὔτε τό 1924, οὔτε τό 1937 ἵδρυσε καμμίαν ᾿Εκκλησίαν, διότι οὐδείς "ἱδρύει ᾿Εκκλησίαν" ὑπό τήν ἔννοιαν αὐτήν, παρά μόνον οἱ αἱρετικοί Προτεστάνται. Τό 1924, ὁ ὁμολογητής ἁγιορείτης ῾Ιερομόναχος Ματθαῖος, καθώς καί ἔτεροι ῾Ομολογηταί Κληρικοί καί Λαϊκοί, οὐδεμίαν "ἐκκλησίαν ἵδρυσαν", ἀλλά ἔμειναν ΠΙΣΤΟΙ, ΕΔΡΑΙΟΙ καί ΑΜΕΤΑΚΙΝΗΤΟΙ εἰς τήν ΟΡΘΟΔΟΞΟΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΝ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ καί δέν συνεμίγησαν μετά τῆς σχισματοαιρέσεως τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ - Οἰκουμενισμοῦ. Αὐτῆς τῆς ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας τῆς ῾Ελλάδος, ἀπεσχίσθη καί ἐξῆλθεν, τό 1924 ἡ ὑπό τόν Χρυσόστομον Παπαδόπουλον ῾Ιεραρχία, καί ὅσοι τήν ἠκολούθησαν καί συνεμίγησαν τῇ αἱρέσει τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ - Οἰκουμενισμοῦ. ῾Ωσαύτως καί κατά τό 1937, ὁ Βρεσθένης Ματθαῖος ἔμεινε πιστός, ἑδραῖος καί ἀμετακίνητος εἰς τήν Μίαν, ῾Αγίαν, Καθολικήν καί ᾿Αποστολικήν ᾿Εκκλησίαν, ἡ ὁποία ἀπό τό 1924 ὠνομάσθη πρός διάκρισιν "᾿Εκκλησία Γ.Ο.Χ.", ἤ "Γνησία καί ᾿Ακαινοτόμητος ᾿Ορθόδοξος ᾿Εκκλησία τῆς ῾Ελλάδος". Αὐτῆς τῆς Γνησίας ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας τῆς ῾Ελλάδος, τό 1937, ἐξῆλθεν ὁ πρ. Φλωρίνης καί οἱ περί αὐτόν ᾿Αρχιερεῖς, Κληρικοί καί Λαϊκοί, διότι τήν ἠρνήθησαν, ἐβλασφήμησαν κατ᾿ Αὐτῆς καί ἐδέχθησαν τήν σχισματοαίρεσιν τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ - Οἰκουμενισμοῦ ὡς Μητέρα των ᾿Εκκλησίαν". Καί οὗτος ὁ πρ. Φλωρίνης μετά τῶν ὁπαδῶν του, Κληρικῶν καί Λαϊκῶν, "οὐδεμίαν ᾿Εκκλησίαν ἵδρυσεν τό 1937", ἀλλ᾿ ἐδημιούργησεν ἐνεργείᾳ σχσιματικήν παλαιοημερολογιτικήν παράταξιν. ΔΕΝ ΑΠΟΔΕΧΟΜΕΘΑ, ΑΠΟΡΡΙΠΤΟΜΕΝ καί ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ καί τό ἕτερον σκέλος τοῦ διατακτικοῦ τοῦ  ἰδίου "᾿Απαλλακτικοῦ Βουλεύματος", (54/76) τοῦ Συμβουλίου Πλημμελειοδικῶν Πειραιῶς", καθ᾿ ὅ "....Πρός θεραπείαν τῆς τοιαύτης "ἀδυναμίας" αἱ δύο θρησκευτικαί κοινωνίαι τῶν παλαιοημερολογιτῶν (Φλωρινικοί καί "Ματθαιϊκοί") προσέφυγον κεχωρισμένως ἑκάστη εἰς τήν ῾Υπερόριον ᾿Ορθόδοξον ᾿Εκκλησίαν, ἥτις ἐδέχθη τό μέν διά χειροθεσίας, κατ᾿ οἰκονομίαν τοῦ Η᾿ Κανόνος τῆς πρώτης Συνόδου .... νά καταστήσῃ κανονικάς τάς ἐκ τοῦ Ματθαίου προερχομένας χειροτονίας τῆς "Ματθαιίκῆς" ῾Ιεραρχίας δυνάμει τῆς ἀρχῆς καθ᾿ ἥν μία ἄνομος πρᾶξις ἐπικυρώνεται ὡς Μυστήριον ἄνευ τῆς ἀνάγκης τῆς ἐπαναλήψεως, ἡ ὁποία (῾Ιεραρχία) δέν ἀνεγνωρίσθη ὑπό τῆς ἄλλης παρατάξεως τῶν Παλαιοημερολογιτῶν, τό δέ διά χειροτονίας..."  (Αὐτόθι). ΟΜΟΛΟΓΟΥΜΕΝ καί ΔΙΑΚΗΡΥΣΣΟΜΕΝ ὅτι οἱ ᾿Αρχιερεῖς καί ῾Ιερεῖς τῆς Γνησίας ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας εἶχον καί ἔχουν Κανονικήν Γνησίαν καί ἀδιάκοπον τήν ᾿Αποστολικήν Διαδοχήν κατ᾿ ἀρχάς ἐκ τῶν χειροτονιῶν τοῦ 1935. Οἱ τρεῖς ᾿Αρχιερεῖς (Δημητριάδος Γερμανός, πρ. Φλωρίνης Χρυσόστομος, καί Ζακύνθου Χρυσόστομος) ἐπιστρέψαντες, κατά Μαϊον τοῦ 1935, ἐκ τοῦ Νεοημερολογιτικοῦ σχίσματος εἰς τήν Γνησίαν ᾿Ορθόδοξον ᾿Εκκλησίαν, ὡμολόγησαν ὅτι ἐξέρχονται τοῦ Νεοημερολογιτικοῦ σχίσματος, τό ἀποκηρύσσουν καί οὕτω ἐπιστρέφουν εἰς τήν πρό τοῦ 1924 ᾿Εκκλησίαν. Οἱ τρεῖς οὗτοι ᾿Αρχιερεῖς συνεπεῖς πρός τήν ῾Ομολογίαν των αὐτήν, Κανονικῶς καί ἁρμοδίως προέβησαν εἰς χειροτονίας 4 ᾿Επισκόπων καί οὕτω συνεκρότησαν τήν ἑπταμελῆ Κανονικήν καί ᾿Ορθόδοξον ῾Ιεράν Σύνοδον τῆς ᾿Εκκλησίας τῶν Γ.Ο.Χ. Αἱ χειροτονίαι αὗται εἶναι ἀπολύτως Κανονικαί, ἔγκυροι καί ἀδιάβλητοι. ῾Ωσαύτως αἱ ὑπό μόνου τοῦ Κανονικοῦ καί ᾿Ορθοδόξου ᾿Επισκόπου Βρεσθένης Ματθαίου τελεσθεῖσαι χειροτονίαι ᾿Επισκόπων κατά Σεπτέμβριον 1948, εἶναι καί αὗται ἀπολύτως ΠΛΗΡΕΙΣ, ΕΓΚΥΡΟΙ καί ΑΔΙΑΒΛΗΤΟΙ, ἡ δέ ὑπέρβασις τοῦ Κανόνος, ὅστις προβλέπει, ἡ μέν ἐκλογή νά γίνεται ὑπό τοῦ ὅλου σώματος τῆς ῾Ιεραρχίας καί ἐπί τό ὀρθότερον καί ἐκκλησιαστικώτερον ὑπό τοῦ ὅλου σώματος τῆς ᾿Εκκλησίας, ἤτοι Κλήρου καί Λαοῦ, ἡ δέ χειροτονία ὑπό δύο ἤ τριῶν ᾿Επισκόπων, οὐδεμίαν συνέπειαν δύναται νά ἔχη ἐν προκειμένῳ, εἰς τήν συγκεκριμένην χειροτονίαν ᾿Επισκόπου, διότι τό ὅλον μυστήριον κατά τό πρῶτον μέρος αὐτοῦ, ἤτοι, τήν ἐκλογήν τῶν πρός ᾿Αρχιερατείαν Κληρικῶν ἐγένετο ψήφῳ Κλήρου καί Λαοῦ, Η ΔΕ ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΑ ΕΓΕΝΕΤΟ ΥΠΟ ΕΝΟΣ ΜΟΝΟΝ, ΑΛΛΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΚΑΙ ΚΑΝΟΝΙΚΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ, ΜΗ ΥΠΑΡΧΟΝΤΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟΥ Η ΤΡΙΤΟΥ. ῾Ετέρωθεν ὁ ἀοίδιμος ᾿Επίσκοπος Βρεσθένης Ματθαῖος ἐχειροτόνησεν μόνος του μόλις ὀλίγον πρό τῆς κοιμήσεώς του, ΟΧΙ ΔΙΑ ΝΑ ΣΤΗΡΙΞΗ Η ΠΡΟΚΑΛΕΣΗ ΣΧΙΣΜΑ, ΦΑΤΡΙΑΝ Η ΑΛΛΟ ΤΙ ΠΟΝΗΡΟΝ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ, ΑΛΛΑ ΔΙΑ ΝΑ ΜΗ ΠΕΡΙΕΛΘΗ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΣΧΑΤΗΝ ΔΟΚΙΜΑΣΙΑΝ, ΔΙΟΤΙ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΚΟΙΜΗΣΙΝ ΤΟΥ ΘΑ ΕΣΤΕΡΕΙΤΟ ΕΠΙΣΚΟΠΩΝ. (Σημειοῦται ὅτι ἐκοιμήθη τήν 14.5.1950, ἤτοι, μόλις ἐνάμισυ ἔτος μετά τάς ἱστορικάς χειροτονίας τοῦ Σεπτεμβρίου 1948). ᾿Αντιθέτως ἡ μή χειροτονία θά ἐσήμαινε ἀπιστίαν, ἄρνησιν καί προδοσίαν κατά τῆς ᾿Εκκλησίας, ὅπως ἐπρόδωσεν ὁ πρώην Φώρίνης Χρυσόστομος. ῞Οθεν τό ἐν τῷ διατακτικῷ τοῦ "᾿Απαλλακτικοῦ Βουλεύματος" 54/76 ἀνωτέρω ἐπιχείρημα, ὡς ἀναληθές καί ἰδιαιτέρως ὡς βλάσφημον, ἀπό ὀρθοδόξου ᾿Εκκλησιαστικῆς ἀπόψεως, εἶναι ἀπαράδεκτον καί ἀπορρίπτεται. Οἱ ᾿Επίσκοποι καί σύμπας ὁ ῾Ιερός Κλῆρος τῆς Γνησίας ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας τῆς ῾Ελλάδος, ἔχουν ἀπ᾿ ἀρχῆς πλήρη, τελείαν, ἀδιάκοπον καί γνησίαν τήν ᾿Αποστολικήν Διαδοχήν ἐκ τῶν Κανονικῶν καί ἀδιαβλήτων χειροτονιῶν τοῦ 1935 καί 1948. ῾Επομένως ὡς λειτουργοί τῆς Γνησίας ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας τῆς ῾Ελλάδος, εἶναι Κανονικοί καί  ᾿Ορθόδοξοι καί δέν ἀντιποιοῦνται οὔτε ἀξίωμα, οὔτε ἔργον ᾿Αρχιερέως, ἤτοι, λειτουργοῦ τῆς Μιᾶς, ῾Αγίας, Καθολικῆς καί ᾿Αποστολικῆς ᾿Εκκλησίας τοῦ Χριστοῦ. ῾Ετέρωθεν τούς γνησίους λειτουργούς τῆς ᾿Εκκλησίας δέν τούς καθιστοῦν τά Προεδρικά Διατάγματα, οὔτε αἱ Κρατικαί ἀναγνωρίσεις, οὔτε αἱ δικαστικαί ἀποφάσεις, αλλά αὐτή ἡ Γνησία καί  ᾿Αδιάκοπος ᾿Αποστολική Διαδοχή (ἡ ὁποία διαφυλάσσεται ἀπό τῆς ῾Αγίας Πεντηκοστῆς καί θά παραμείνῃ εἰς τούς αἰῶνας εἰς τήν Μίαν, ῾Αγίαν, Καθολικήν καί ᾿Αποστολικήν ᾿Εκκλησίαν) καθώς καί ἡ Γνησία καί ᾿Ακαινοτόμητος καί Πατερική Πίστις τῶν χειροτονούντων καί χειροτονουμένων. Παρά τόν ὀφειλόμενον σεβασμόν πρός τάς ὑπερεχούσας ᾿Εξουσίας, ὅταν οἱ λειτουργοί των,  εἴτε ἐξ ἀγνοίᾳς των, εἴτε ἐξ  ἱουδήποτε ἄλλου λόγου, διατυπώνουν θέσεις ἀντιθέτους πρός τούς Κανόνας καί τά Δόγματα τῆς ῾Αγίας τοῦ Χριστοῦ ᾿Εκκλησίας, καί αἱ ἀποφάσεις των καθίστανται "Νομολογία τῶν Δικαστηρίων", ἡμεῖς ὡς πιστά καί ζῶντα μέλη τοῦ Σώματος Αὐτῆς, ἀποκλειστικῶς καί μόνον διά λόγους ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ, ὀφείλομεν νά μήν τάς ἀποδεχώμεθα, ἀλλά καί νά τάς ἀποκηρύσσωμεν καί νά τάς καταδικάζωμεν ὡς κακοδοξίας καί βάσφημίας  κατά τῆς ᾿Εκκλησιολογίας καί ῾Ομολογίας τῆς Γνησίας ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας. ῞Ολα τά δικαστήρια ὡς ὄργανα των, καί οἱ δικαστικοί λειτουργοί εἶναι σεβαστοί, ὅταν, ὅμως,τά Διατακτικά καί αἱ ἀοφάσεις των προσβάλλουν τήν Πίστιν καί τά Δόγματα τῆς ᾿Ορθοδοξίας καί ἐν προκειμένῳ αὐτήν τήν ᾿Ορθόδοξον ᾿Εκκλησιολογίαν, καί τήν ᾿Αποστολικήν Διαδοχήν, ἔχομεν δικαίωμα, καθῆκον καί ὑποσχρέωσιν, νά μήν τάς ἀποδεχώμεθα, ἀλλά νά ὁμολογῶμεν τήν Πίστιν. Τοιαύτην "ἀναγνώρισιν καί ἀθώωσιν" ὡς τοῦ ὑπ᾿ ἀριθμ. 54/76 Βουλεύματος, τήν ΑΠΟΡΡΙΠΤΟΜΕΝ, διότι οὕτω χάνεται ἡ ἀναγνώρισις ἀπό τόν Χριστόν καί τήν ᾿Εκκλησίαν, αὐτοκαταργούμεθα καί αὐτοαποβαλλόμεθα τῆς ᾿Εκκλησίας. ῾Η Γνησία ᾿Ορθόδοξος ᾿Εκκλησία οὔτε ἐπεδίωξεν, οὔτε θά ἐπιδιώξῃ, οἱανδήποτε καί καθ᾿ οἱονδήποτε τρόπον ἀναγνώρισιν ὡς καί οἱανδήποτε ἐξάρτησιν, εἴτε παρά τοῦ Κράτους, εἴτε παρ᾿ οἱασδήποτε Νεοημερολογιτικῆς "᾿Εκκλησίας" ἤ Παλαιοημερολογιτικῆς τοιαύτης , ἡ ὁποία εὑρίσκεται ἐν τῷ Νεοημερολογιτισμῷ - Οἱκουμενισμῷ, ἀλλά ζητεῖ μόνον τήν Συνταγματικήν της ἐλευθερίαν, οὖσα τῷ ὄντι ἡ ᾿Ορθόδοξος ᾿Εκκλησία τῆς ῾Ελλάδος. Ε' ΔΙΑ ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ ΤΟΥ 1991-1995 ΤΩΝ ΠΕΝΤΕ ΠΡΩΗΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΩΝ ΑΠΟΔΟΚΙΜΑΖΟΜΕΝ καί ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ τό κίνημα τῶν πέντε πρώην Μητροπολιτῶν μας, ἤτοι, τῶν πρώην: Μεσσηνίας Γρηγορίου, ᾿Αττικῆς Ματθαίου, Φθιώτιδος Θεοδοσίου, Κοζάνης Τίτου καί Θεσσαλονίκης Χρυσοστόμου, καταστάντων σχισματοαιρετικῶν ὡς ᾿Εκκλησιομάχων καί Εἰκονομάχων. ᾿Επίσης ΚΑΤΑΓΓΕΛΛΟΜΕΝ καί τήν ἀπό τό 1998 καί μέχρι σήμερον ΑΡΝΗΣΙΝ νά ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΘΗ Κανονικῶς καί ᾿Ορθοδόξως αὐτό τό ᾿Εκκλησιομάχον κίνημα, τό ὁποῖον κατέληξεν εἰς δεινήν σχισματοαίρεσιν. Τό φρικτόν τοῦτο γεγονός ὀφείλεται ἀποκλειστικῶς εἰς τόν Μακαριώτατον ᾿Αρχιεπίσκοπον κ. ᾿Ανδρέαν καί τούς Μητροπολἰτας Πειριαῶς κ. Νικόλαον, ᾿Αργολίδος κ. Παχώμιον, Περιστερίου κ. Γαλακτίωνα καί τόν ᾿Επίσκοπον Διαυλείας κ. ᾿Ανδρέαν. ΘΕΩΡΟΥΜΕΝ ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟΝ τό γεγονός, ὅτι καί ὁ θεολόγος, Νιμικός καί ῾Ιερεύς π. Εὐστάθιος Τουρλῆς, παρά τό ὅτι τό αἴτημα περί γνωματεύσεως εἶχεν λάβει δημοσίας διαστάσεις ἠρνήθη νά γνωματεύση, ἐνῶ διά τούς ᾿Αρχ/την π. Στέφανον Τσακίρογλου, Μον.  Μάξιμον Τσακίρογλου καί Δημ. Κάτοσυραν, θεωροῦμεν ἀπολύτως δικαιολογημένην τήν ἄρνησίν των, διότι σαφέστατα ἐκφράζουν καί ἐνεργοῦν τόν παλαιοημερολογιτικόν Οἰκουμενισμόν. Οὗτος (ὁ παλιαοημερολογιτικός Οἰκουμενισμός), ἤδη ἀπό τό 1997 εἶχεν ἀποφασίσει τήν μή ἀντιμετώπισιν τῶν "πέντε", ἐν ὄψει τῆς "῾Ενώσεως" ὅλων τῶν παρατάξεων τῶν ὁποίων οἱ "᾿Επίσκοποι καί πρεσβύτεροι ἕλκουν ἀποστολικήν διαδοχήν ἐκ τῆς Ρωσικῆς Συνόδου τῆς διασπορᾶς, εἴτε διά χειροτονίας, εἴτε διά χειροθεσίας"!!!᾿Εσίγησαν, διότι, ὡς ἐδήλωσαν, "τά ἴδια φρονήματα μέ τούς "πέντε" ἔχουν καί ἡμέτεροι ᾿Αρχιερεῖς". ΕΓΚΡΙΝΟΜΕΝ τήν ΜΟΝΑΔΙΚΗΝ ΓΝΩΜΑΤΕΥΣΙΝ τοῦ θεολόγου Καθηγητοῦ ᾿Ελευθερίου Γκουτζίδη, ἠ ὁποία ὑπεβλήθη εἰς τόν ᾿Ανακριτήν, Σεβ/τον Μητροπολίτην ᾿Αργολίδος κ. Παχώμιον, ἀλλ᾿ ἐξεδόθη εἰς εἰδικόν βιβλίον ὑπό τόν τίτλον: "ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ ΤΩΝ ΠΕΝΤΕ ΠΡΩΗΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΩΝ ΥΠΟ ΤΟ ΦΩΣ ΤΗΣ ΚΑΝΟΝΙΚΗΣ ΚΑΙ ΔΟΓΜΑΤΙΚΗΣ ΑΠΟΨΕΩΣ" ᾿Αθῆναι Μάϊος 1999. ῾Ημεῖς, τό ᾿Εκκλησιομάχον κίνημα τῶν "πέντε" σχισματοαιρετικῶν, τό στηριχθέν εἰς τήν τεχνητήν - προσχηματικήν προπαγάνδαν περί δῆθεν "νεοεικονομαχίας", ἀλλά καί συλλήβδην τήν αἱρετικήν των γραμματολογίαν καί τάς "ἀποφάσεις" των, ἐξαιρέτως δέ τό γεγονός ὅτι ἀντεποιήθησαν τήν "῾Ιεράν Σύνοδον" καί τήν "᾿Εκκλησίαν", ΑΠΟΡΡΙΠΤΟΜΕΝ καί ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ ὡς ὑπαγορεύματα τοῦ πονηροῦ. ΟΜΟΛΟΓΟΥΜΕΝ καί ΠΙΣΤΩΣ ΤΗΡΟΥΜΕΝ τόν ὅρον τῆς ῾Αγίας Ζ᾿ Οἰκουμενικῆς Συνόδου διαγορεύοντα: "῾Ορίζομεν σύν ἀκριβείᾳ πάση καί ἐπιμελείᾳ  παραπλησίως τῷ τύπῳ τοῦ Τιμίου καί ζωοποιοῦ Σταυροῦ ἀνατίθεσθαι τάς σεπτάς καί ἁγίας Εἰκόνας ...  τῆς τε τοῦ Θεοῦ καί σωτῆρος ἡμῶν ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ εἰκόνος, καί τῆς ἀχράντου δεσποίνης ἡμῶν ἁγίας Θεοτόκου, τιμίων τε ᾿Αγγέλων, καί πάντων ἁγίων καί ὁσίων ἀνδρῶν. ῞Οσω γά συνεχῶς δι᾿εἰκονικῆς ἀνατυπώσεως ὁρῶνται τοσοῦτον καί οἱ ταύτας θεώμενοι διανίστανται πρός τήν τῶν πρωτοτύπων μνήμην τε καί ἐπιπόθησιν, καί ταύταις ἀσπασμόν καί τιμητικήν προσκύνησιν ἀπονέμειν, οὐ μήν τήν κατά πίστιν ἡμῶν ἀληθινήν λατρείαν, ἥ πρέπει μόνῃ τῇ θείᾳ φύσει ... ἡ γάρ τῆς εἰκόνος τιμή ἐπί τό πρωτότυπον διαβαίνει καί ὁ προσκυνῶν τήν εἰκόνα, προσκυνεῖ τοῦ ἐγγραφομένου τήν ὑπόστασιν. Οὕτω γάρ κρατύνεται ἡ τῶν ἀγίων Πατέρων ἡμῶν διδασκαλία, εἴτουν παράδοσις τῆς Καθολικῆς ᾿Εκκλησίας" (Πρακτικά Ζ' Οἱκουμενικῆς Συνόδου, τόμος Γ, σελ. 879). ῞Οθεν ἑπόμενοι τῇ παραδόσει τῆς Καθολικῆς ᾿Εκκλησίας, ΑΠΟΔΟΚΙΜΑΖΟΜΕΝ, ΑΠΟΡΡΙΠΤΟΜΕΝ καί ΕΞΩ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΕΧΟΜΕΝ πᾶν ὅ,τι ἀντίθετον πρός αὐτά ἐφρονήθη ἤ εἰσεχώρησεν εἰς τόν χῶρον τῆς ᾿Ορθοδοξίας, πάλαι τε καί νῦν, κἄν ὑπό "Συνόδων", κἄν ὑπό "Πατριαρχῶν", κἄν ὑπό "᾿Επισκόπων". ΟΜΟΛΟΓΟΥΜΕΝ, ΔΙΑΚΗΡΥΣΣΟΜΕΝ καί ἐφιστῶμεν, πρός ἑαυτούς καί ἀλλήλους, τήν προσοχήν, ὅτι καί ἐν ταῖς ἡμέραις ταύταις "ἀνέστησαν τινές ἄνδρες, μόρφωσιν μέν εὐσεβείας ἔχοντες, ὅτι ἱερωσύνης ἀξίωμα περιβέβληνται, τήν δέ δύναμιν αὐτῆς ἠρνημένοι ... καϊαφικόν συνέδριον συστησάμενοι, γενήτορες γεγόνασι δυσεβῶν διδαγμάτων. Καί ἀρᾶς καί πικρίας ἔχοντες στόμα, τό ἐπί κακοῖς ἰσχύειν δόξαν ἐλογίσαντο ... καί ὡς ἕπος εἰπεῖν, τάς καθ᾿ ἡμᾶς ᾿Εκκλησίας λυμηνάμενοι διετάραξαν· καί αἱρεσιάρχαι οἱ ἱεράρχαι γεγόνασι· καί ἀντί μέν εἰρήνης ἔριν τῷ λαῷ προσεφώνησαν, ἀντί δέ σίτου ζιζάνια ταῖς ᾿Εκκλησιαστικαῖς ἀρούραις ἐνέσπειραν· τόν οῖνον ἔμιξαν ὕδατι καί τόν πλησίον ἐπότισαν ἀνατροπήν θολεράν· καί λύκοι ᾿Αραβικοί ὄντες, δοράν προβάτων ὑπεκρίθησαν ἐνδύσασθαι· καί τήν ἀλήθειαν παραλογιζόμενοι τό ψεῦδος ἀπεσπάσαντο" (Πρακτικά Ζ' Οἱκουμενικῆς Συνόδου, Τόμος Γ,  σελ. 879). Εἰδικώτερον ΑΠΟΚΗΡΥΣΣΟΜΕΝ καί ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ καί μετά τῶν Πατέρων τῆς Ζ' ῾Αγίας Οἰκουμενικῆς Συνόδου ΑΝΑΘΕΜΑΤΙΖΟΜΕΝ τά ἐν τοῖς αἱρετικαῖς ᾿Εγκυκλίοις τῶν πέντε πρώην Μητροπολιτῶν περιληφθέντα ἀντίθετα δυτικά φρονήματα περί τῶν ἀγίων Εἰκόνων, δι᾿ ὧν ἀντιλέγουσι τῷ Πνεύματι τῷ ῾Αγίῳ, καταλύοντες τόν ῞Ορον τῆς ῾Αγίας Ζ' Οἰκουμενικῆς Συνόδου. Μετ᾿ αὐτῶν ὡς σχισματοαιρετικῶν καταστάντων καί  παραμενόντων ἀμετανοήτω ν ἐν τοῖς κακοδόξοις φρονήμασί των, οὐδεμίαν ἐκκλησιαστικήν κοινωνίαν ἔχομεν, ὄντων ἐκτός ᾿Εκκλησίας. ῎Ετι ΑΠΟΡΡΙΠΤΟΜΕΝ καί ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ καί ΕΞΩ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΕΧΟΜΕΝ τά τά παραπλησίως ἤ καί τά χείρονα τῶν "πέντε" αἱρετικά φρονήματα τοῦ βλασφήμου ᾿Επισκόπου Πειραιῶς κ. Νικολάου,τά ὁποῖα ἀπό δεκαετίας "κηρύσσει γυμνῇ τῇ κεφαλῇ", ὡς τό 54/76 ᾿Απαλλακτικόν Βούλευμα καί τά ἐν τοῖς βιβλιδίοις του καί ἐφημερίσι αἱρετικά του φρονήματα, ὡς καί τό τόλμημά του νά ἀποκαλέση τήν ἐπί τῆς "φιλοξενίας τοῦ ᾿Αβραάμ", ὁμόφωνον διδασκαλίαν τῶν ῾Αγίων Πατέρων ὡς "φρονήματα τῶν αἱμοβόρων χιλιαστῶν" , ἤ καί τό ἕτερον κακόδοξον φρόνημά του, καθ᾿ ὅ "τό ἔμβρυον ἐμψυχοῦται ὡς ἄνθρωπος μετά τήν 40ήν ἡμέραν ἐκ τῆς ἄκρας συλλήψεως". ΚΑΤΑΓΓΕΛΛΟΜΕΝ καί τήν περί αὐτόν φατριάζουσαν ὁμάδα τῶν ᾿Επισκόπων, ἥτις, ἵνα καλύψη αὐτόν, ἀρνεῖται νά ἐξετάση τάς κατά τῶν βλασφήμων καί αἱρετικῶν του φρονημάτων Καταγγελίας, καί δέν διστάζει νά καταλύῃ τήν Κανονικήν τάξιν καί τόν Συνοδικόν θεσμόν,. Διά τόν αὐτόν λόγον ἡ ἰδία ὁμάς τῶν ᾿Αρχιερέων, οὐδέν ἐκ τῶν πολλῶν ἐκκρεμμούντων θεμάτων τῶν καθαπτομένων τῆς ᾿Εκκλησιολογίας καί τῆς ᾿Αποστολικῆς Διαδοχῆς ἐπέτρεψεν νά ἱεραρχηθῇ, ἐξετασθῇ καί ἐπιλυθῇ Κανονικῶς καί ᾿Ορθοδόξως ἐν Συνόδῳ, δοθῇ δέ καί ἡ μαρτυρία τῆς Γνησίας ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας. ᾿Αντί ὅλων αὐτῶν ἐπεβλήθη ἡ μετά ΣΥΝΑΛΛΑΓΗΣ ἱερόσυλος συμπαιγνία περί παραιτήσεως τοῦ ᾿Αρχιεπισκόπου ᾿Αθηνῶν κ. ᾿Ανδρέου ὑπέρ τοῦ ἐν λόγῳ ᾿Επισκόπου. ΚΑΤΑΓΓΕΛΟΜΕΝ καί μετά βδελυγμίας ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ τάς σκευωρίας, τά σκάνδαλα καί τάς προσχηματικάς, παρανόμους καί ἀντικανονικάς κατηγορίας, μέχρι καί ληστρικάς πράξεις καί ἀποφάσεις κατά Γνησίων ᾿Ορθοδόξων μελῶν τῆς ᾿Εκκλησίας, ᾿Επισκόπων, Κληρικῶν καί Λαΐκῶν. ῎Ετι ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ τήν κατά Νοέμβριον 2002, συνωμοσίαν τοῦ Μακαριωτάτου ᾿Αρχιεπισκόπου κ. ᾿Ανδρέου, μετά τοῦ Σεβ/του Πειραιῶς κ. Νικολάου πρός ὑφαρπαγήν τῆς ᾿Ενορίας τοῦ ῾Αγίου Δημητρίου ᾿Αχαρνῶν, ὡς καί τήν βάρβαρον κατάληψιν ὑπό τοῦ ψευδοαρχιεπισκόπου κ. Νικολάου, τοῦ ἐνοριακοῦ Ναοῦ τῆς ῾Αγίας Τριάδος ῾Ηλιουπόλεως. ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ καί τάς κατά τοῦ Παν/του ῾Ιερομ.  ᾿Αμφιλοχίου, ἀπό τό 1998, σκευωρίας καί διώξεις, ὡς ἀπολύτως ἀντικανονικάς, ἀδίκους καί ἐξυπηρετούσας ἀντορθοδόξους καί ἀντιεκκλησιαστικάς σκπιμότητας. Αὗται ἀποτελοῦν ἀδιάκοπον συνέχειαν ἐκείνων τῶν "πέντε", πρός "περιθωριοποίησιν" καί "ἀχρήστευσιν" ἀνιδιοτελῶν γνησίων ὀρθοδόξων ἐργατῶν εἰς τό γεώργιον τοῦ Κυρίου, διότι ἐζήτησαν καί ζητοῦν καθαράν ΟΜΟΛΟΓΙΑΝ. ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ καί τήν κοινήν ἀντιπερισπαστικήν σκευωρίαν (κατόπιν τῆς κατά τήν Κυριακήν τῆς ᾿Ορθοδοξίας τοῦ 1997῾ὁμιλίας του καί εἰς ἀντιπερισπασμόν δι᾿ ὅσα κατωνόμασεν κατά τῶν συγχόνων διωκτῶν τῆς ᾿Εκκλησίας. Βλ. Κ.Γ.Ο., Τόμος 1997, σελ. 166-174, 200-210, 230-236, 261-267) τῶν Φλωρινικῶν Καλλινίκου Σαραντοπούλου καί ᾿Αθανασίου Σακαρέλλου, οἱ ὁποῖοι μετά τῶν μ. Μαξίμου καί Δημ.  Κάτσουρα, σκοπίμως καί ἀήθως, ἀλλά καί χωρίς νά ἀποδειχθῇ οὐδέν περί "ἀμαρτύρου καί καινοτομίας", ἐπί τῆς γνωστῆς ἐπιμάχου διατυπώσεως τοῦ θεολόγου κ. ᾿Ελευθερίου Γκουτζίδη, ἐσκευώρησαν κατ᾿ αὐτοῦ. Οὗτοι "στηριχθέντες"  ἐπί τῆς διαστροφῆς καί παρερμηνείας ὅλων τῶν ὀρθοδόξων μαρτυριῶν, ἐπέβαλον εἰς τήν ὑπό τόν Μακαριώτατον ᾿Αρχ/πον κ. ᾿Ανδρέαν ἀντικανονικῶς καί φατριαστικῶς ἐνεργοῦσαν ᾿Επισκοπικήν ὁμάδαν τήν "ἀπόφασίν" των περί "ἀκοινωνησίας" εἰς τόν θεολόγον. ῾Ημεῖς, ὁ Μητροπολίτης Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς Κήρυκος, ΔΕΝ ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΟΜΕΝ αὐτήν, καί μετά λόγου γνώσεως ΚΑΤΑΓΓΕΛΛΟΜΕΝ ὅτι ὁ ἐν τῇ ῾Ομολογιακῇ ὁμιλίᾳ τοῦ θεολόγου ᾿Ελευθερίου Γκουτζίδη (κατά τήν Κυριακήν τῆς ᾿Ορθοδοξίας τοῦ 1997), χαρακτηρισμός "τῆς τελείας καί πλήρους κοινωνίας καί ἀδιαιρέτου ἑνότητος τῶν τριῶν θείων προσώπων τῆς ῾Ομοουσίου ῾Αγἰας Τριάδος, ὡς πρώτης, προαιωνίας, ἀνάρχου καί ἀοράτου ᾿Εκκλησίας", ὡς δῆθεν "ἀμαρτύρου" καί διά τοῦτο "καινοτομίας", δέν ἀπεδείχθη, ἀλλ᾿ οὔτε ἐκινήθη ἐξ  ἐνδιαφέροντος διά τήν ὀρθόδοξον πίστιν, ἀποτελεῖ δέ καθαράν ἀήθη ἀντιπερισπαστικήν σκευωρίαν. Πρόκειται περί μιᾶς σαφῶς ἀπονενοημένης ἐνεργείας, ἡ ὁποία ἐπενοήθη προκειμένου νά μήν ἐξετασθοῦν συγκεκριμένα καί λίαν σοβαρά πραγματικά θέματα Πϊστεως, τά ὁποῖα πρέκυψαν ἀπό τήν οἰκουμενιστικήν θεώρησιν τῶν σχισμάτων τοῦ 1937 καί τοῦ 1995, ὡς καί θέματα Κανονικῆς τάξεως, καί νά μή ληφθοῦν ὁμολογιακαί ἀποφάσεις ἐπ᾿ αὐτῶν. Κυρίως ὅμως νά διαβληθῇ καί περιθωριοποιηθῆ ὁ θεολόγος ᾿Ελευθέριος Γκουτζίδης καί οὕτω νά μήν παρακωλυθῇ ἡ προδοσία των, ἡ ὁποία εἶχεν σχεδιασθεῖ νά ὀλοκληρωθῇ μέσα καί ἀπό τήν παρωδία τοῦ νέου "θεολογικοῦ διαλόγου" τῶν κ.κ. Δ. Κάτσουρα καί Καλλινίκου Σαραντοπούλου. ῾Ημεῖς ΟΜΟΛΟΓΟΥΜΕΝ καί ΚΗΡΥΣΣΟΜΕΝ ὅτι ἡ διατύπωσις αὕτη τοῦ θεολόγου ᾿Ελευθερίου Γκουτζίδη, μαρτυρεῖται, νοεῖται καί ἑρμηνεύεται ὀρθοδόξως πρωτίστως ἀπό τοῦ πνεύματος τῶν Κυριακῶν λόγων: "Οὐ περί τούτων δέ ἐρωτῶ μόνον, ἀλλά καί περί τῶν πιστευόντων διά τοῦ λόγου αὐτῶν εἰς ἐμέ, ἵνα πάντες ἕν ὧσιν, καθώς σύ, Πάτερ, ἐν ἐμοί, καγώ ἐν σοί, ἵνα καί αὐτοί ἐν ἡμῖν" (᾿Ιω. ΙΖ, 20-21). ᾿Εν προκειμένῳ, ὅπως, κατά τούς ἀνωτέρω λόγους τοῦ Κυρίου, νοεῖται καί ἐρμηνεύεται ἡ ἑνότης καί κοινωνία τῆς Τρισυποστάτου ἀκτίστου καί ὑπερουσίου Θεότητος, καί ἡ τοιαύτη τῶν μελῶν τῆς ἐν χρόνῳ ᾿Εκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, οὕτω νοεῖται καί ἐρμηνεύεται καί ἡ σαφεστάτη διατύπωσις τοῦ θεοόγου, ἡ ὁποία οὐδόλως ἐπιτρέπει τήν σύγχυσιν μεταξύ ΑΚΤΙΣΤΟΥ καί κτιστοῦ. ᾿Επίσης ἀβιάστως καί πλήρως κατανοεῖται ἡ διατύπωσις καί ἐκ τῆς ὁμοφώνου ᾿Ορθοδόξου Πατερικῆς διδασκαλίας, ἤτοι: 1) Τοῦ ῾Αγίου Μαξίμου τοῦ ῾Ομολογητοῦ: "Εἰκών ἐστί τοῦ (Τριαδικοῦ Θεοῦ) ἡ ἁγία ᾿Εκκλησία, ὡς τήν αὐτήν τῷ Θεῷ περί τούς πιστούς ἐνεργοῦσα ἕνωσιν, κἄν διάφοροι τοῖς ἰδιώμασιν καί ἐκ διαφόρων καί τόπων καί τρόπων οἱ κατ᾿ αὐτήν διά τῆς πίστεως ἑνοποιούμενοι τύχωσιν ὄντες" (Ε.Π., τ. 91 "Μυσταγωγία", Κεφ.  Α, σελ. 668 Β). Καί πάλιν: "Κατά τόν αὐτόν τρόπον καί ἡ ἁγία τοῦ Θεοῦ ᾿Εκκλησία, τά αὐτά τῷ Θεῷ περί ἡμᾶς ὡς ἀρχετύπῳ εἰκών ἐνεργοῦσα δειχθήσεται ... πάντων συμπεφυκότων ἀλλήλοις καί συνημμένων, κατά τήν μίαν ἁπλῆν τε καί ἀδιαίρετον τῆς πίστεως χάριν καί δύναμιν ..." (Αὐτόθι σελ. 665 Γ καί 667 Α) "ὡς τήν αὐτήν  αὐτῷ καί ἔνωσιν  καί διάκρισιν ἐπιδεχομένην..." (Αὐτόθι Κεφ. Β σελ. 667  Γ). ᾿Απολύτως  τά ἴδια λέγει καί ὁ θεολόγος κ. ᾿Ελευθέριος Γκουτζίδης. ῎Οχι θά ποῦν οἱ ψευδοκατήγοροί του: "Εἶπε τήν ῾Αγίαν Τριάδα ῎Αναρχον ᾿Εκκλησίαν". 2) Τοῦ Μεγάλου Φωτίου: "...Τί δ᾿ οὖν ὁ πλάστης καί κηδεμών; ἄρα παρεῖδεν εἰς τέλος τό πλάσμα ταλαιπωρούμενον...; Οὐ μέ οὖν. Πῶς γάρ ὅπερ φιλοτιμούμενος ἔπλασεν, ἠνέσχετ᾿ ἄν ἠδέως ὁρᾶν συλαγωγούμενον καί πλανώμενον; Διό πρός ἑαυτήν μέν ἡ τῆς Τριάδος ἑνότης, εἰ θέμις εἰπεῖν, ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΑΣΑ, θέμις δέ τοῦτο λέγειν ἐπί τῆς ἀναπλάσεως, ὅτι τό "ποιήσωμεν ἄνθρωπον κατ᾿ εἰκόνα ἡμετέραν καί καθ᾿ ὁμοίωσιν" ἐπί τῆς πλάσεως εἴρηται·  τῷ ἐνιαίῳ τῆς γνώμης βουλήματι, τήν ἀνάπλασιν τοῦ συντριβέντος διετίθετο πλάσματος". ῞Οπως νοεῖται ὑπό τοῦ ῾Αγίου Φωτίου τό: "εἰ θέμις εἰπεῖν ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΑΣΑ ἡ τῆς Τριάδος ἑνότης", οὕτω νοεῖται καί ἡ διατύπωσις τοῦ θεολόγου κ. ᾿Ελευθ. Γκουτζίδη καί αὐτό ἀβιάστως προκύπτει ἐκ τῆς ὅλης ὁμιλίας του καί αὐτό εἶναι τό φρόνημά του. 3) Τοῦ ᾿Εκκλησιαστικοῦ συγγραφέως Κλήμεντος ᾿Αλεξανδρέως: "Σπεύσωμεν εἰς σωτηρίαν ἐπί τήν παλιγγενεσίαν, εἰς μίαν ἀγάπην συναχθῆναι οἱ πολλοί, κατά τήν τῆς μοναδικῆς οὐσίας ἕνωσιν" (Ε.Π. τ. 8, σελ. 200;). Τί σημαίνει αὐτό τό "κατά τήν τῆς μοναδικῆς οὐσίας ἕνωσιν" κατά τό ξηρόν γράμμα καί τί κατά τό πνεῦμα; ῞Ο,τι σημαίνουν καί οἱ λόγοι τοῦ Κυρίου μας, τούς ὁποίους προετάξαμεν, τό αὐτό σημαίνουν καί οἱ λόγοι τοῦ ᾿Εκκλησιαστικοῦ μας συγγραφέως. Β) ᾿Αλλά καί οἱ σύγχρονοι Δογματολόγοι, θεολόγοι καί συγγραφεῖς, ἑπόμενοι τοῖς ῾Αγίοις Πατράσι, μαρτυροῦν περί τοῦ μεμαρτυρημένου τῆς διατυπώσεως. 1) ῾Ο δογματολόγος Πανεπιστημιακός διδάσκαλος ᾿Ιωάννης Καρμίρης, εἰς τό βιβλίον του: "ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑ" ᾿Αθῆναι 1973, σελ. 156 γράφει:"῾Η ἑνότης δέ τοῦ Χριστοῦ καί τῆς ᾿Εκκλησίας καί τῶν χριστιανῶν πρός ἀλλήλους ἐν τῇ κοινωνίᾳ τοῦ Χριστοῦ ἀντικατοπτρίζει τήν ΤΡΙΑΔΙΚΗΝ ΕΝΟΤΗΤΑ, δυναμένη νά συγκριθῇ πως πρός τήν ἐν τῇ ῾Αγίᾳ Τριάδι ἔνωσιν τῶν τριῶν θείων προσώπων, εἰ καί αὕτη εἶναι ἄλλης τάξεως καί πάντη ἀκατάληπτος τῷ ἀνθρώπῳ. Οὕτως "ΕΙΚΩΝ ἐστί τοῦ (Τριαδικοῦ) Θεοῦ ἡ ἁγία ᾿Εκκλησία, ὡς τήν αὐτήν τῷ Θεῷ περί τούς πιστούς ἐνεργοῦσα ἕνωσιν, κἄν διαφόροις ἰδιώμασιν...".  Καθώς δηλαδή τά τρία πρόσωπα τῆς ῾Αγίας Τριάδος ἑνοῦνται ἐν τῇ μιᾷ θείᾳ οὐσίᾳ καί εἶναι εἷς Θεός, οὕτω καί ἡ πληθύς τῶν μελῶν τῆς ᾿Εκκλησίας ἑνοῦται ἐν τῷ ἐνί σώματι τοῦ Θεανθρώπου,  ὅ ἔστιν ἡ ᾿Εκκλησίᾳ....ὡς ἐν τῇ ῾Αγίᾳ Τριάδι ὑπάρχει μία μέν θεία οὐσία, τρία δέ πρόσωπα, οὕτω καί ἐν τῇ ᾿Εκκλησίᾶ ὑπάρχει μία μέν θεανθρωπίνη φύσις, πληθύς δέ καί ποικιλία προσώπων μελῶν, ἅτινα πάντα ἑνοῦνται ἐν τῷ ἑνί πνευματικῷ σώματι τοῦ Χριστοῦ, ὅ ἔστιν ἡ ᾿Εκκλησία.  ῞Ενεκα τούτου ἡ ᾿Εκκλησία ὡς σῶμα Χριστοῦ, θεωρεῖται ὑπό τῶν ᾿Ορθοδόξων ὡς ΕΙΚΩΝ καί ΟΜΟΙΩΣΙΣ τῆς ῾Αγίας Τριάδος, ἀναγομένης τουντεῦθεν τῆς ᾿Εκκλησιολογίας εἰς Τριαδολογίαν". 2) ῾Ο ἐπίσης Πανεπιστημιακός κ. Νικόλαος Μητσόπουλος, εἰς τό ἐγχειρίδιόν του: "ΘΕΜΑΤΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΔΟΓΜΑΤΙΚΗΣ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ", σελίς 246, γράφει: "῾Η δέ ἑνότης τῶν τριῶν προσώπων τοῦ ἑνός Θεοῦ ἀνακλᾶται καί εἰς τήν ᾿Εκκλησίαν, ἥτις ἐκ πολλῶν προσώπων ἀποτελουμένη συνάπτεται εἰς ἕν κατ᾿ ἀναλογίαν τῆς σχέσεως τῶν τριῶν θείων προσώπων πρός ἄλληλα. ᾿Ισχύουν ἐν προκειμένῳ οἱ λόγοι τοῦ Θεανθρώπου πρός τόν Θεόν Πατέρα: "ἵνα πάντες ἕν ὦσι, καθώς σύ, Πάτερ, ἐν ἐμοί καγώ ἐν σοί, ἵνα καί αὐτοί ἐν ἡμῖν ἕν ὦσιν...ἵνα ὦσιν ἕν καθώς ἡμεῖς ἕν ἐσμέν". 3) ῾Ο Σέρβος θεολόγος Καθηγητής τῆς Δογματικῆς ᾿Αθανάσιος Γιέβτιτς γράφει: "Πραγματικά, ὅταν μιλᾶμε γιά τήν Τριαδική θεολογία τῶν ῾Αγίων Καππαδοκῶν, τότε πρέπει ἀμέσως νά θυμηθοῦμε τά θεοαποκαλυφθέντα λόγια τοῦ ῾Αγ. Προφ. ᾿Ησαΐου γιά τήν "Μεγάλη Βουλή" τῆς ῾Αγίας Τριάδος (9,6 κατά τούς ΜΨΨ).  ῾Η λειτουργική καί ἡ θεολογική παράδοση τῆς ᾿Ορθοδοξίας ἀνέπτυξε αὐτή τήν προφητική ἰδέα, κατά τήν ὁποία ἡ ῾Αγία Τριάς, σάν ἡ προαιώνια "Μεγάλη Βουλή" εἶνα τό πρότυπον  καί ἡ πρωτοεικών  (ἀρχέτυπον) τῆς ᾿Εκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, ἐπειδή καί ἡ ἴδια ἡ Τριάς εἶναι ὡς ᾿Εκκλησία, τ.ἔ. ὡς κοινωνία τῶν τριῶν προσώπων στήν αἰώνια θεία ᾿Αγάπη καί στήν αἰώνια θεία Ζωή. Γι  αὐτό ἀκριβῶς μποροῦσε καί ὁ ῞Αγιος Φώτιος ὁ Μέγας, σέ μία ἀπό τίς ὡραιότατες ὁμιλίες του (ΙΧ, 9), νά ὀνομάσει τήν ῾Αγία Τριάδα ᾿Εκκλησία, εἰπών ὅτι "ἡ τῆς Τριάδος ἑνότης ἐκκλησιάσασα τῷ ἐνιαίῳ τῆς γνώμης βουλήματι" προαιωνίως ἀπεφάσισε νά δημιουργήσει τόν κόσμο καί τόν ἄνθρωπο καί κατ᾿ αὐτόν τόν τρόπον διά τοῦ ἀνθρώπου ὁλόκληρη τήν δημιουργία νά τήν ἑνώσῃ στήν ᾿Εκκλησία, ὡς μία ἀθάνατη καί αἰώνια κοινωνία". 3) ῾Ο Ρῶσος Θεολόγος Βλαντιμίρ Λόσσκι, εἰς τό βιβλίον του: "Η ΜΥΣΤΙΚΗ ΘΕΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ", ἔκδοσις πέμπτη, σελ. 207, ἐπικαλεῖται τόν ῞Αγιον Γρηγόριον τόν Θεολόγον, ὁ ὁποῖος λέγει, ὅτι "Χριστιανισμός ἐστί τῆς θείας φύσεως μίμησις" καταλήγει: "῾Η ᾿Εκκλησία εἶναι εἰκών τῆς ῾Αγίας Τριάδος. Οἱ Πατέρες δέν παύουν νά ἐπαναλαμβάνουν τοῦτο, οἱ Κανόνες τό ἐπιβεβαιοῦν, π.χ. ὁ περίφημος τριακοστός τέταρτος ᾿Αποστολικός Κανών, ὁ ὁποῖος ὁρίζει τήν Συνοδικήν δοίκησιν τῶν Μητροπολιτικῶν ἐπαρχιῶν: "Καί δοξασθήσεται ὁ Θεός διά Κυρίου ἐν ῾Αγίῳ Πνεύματι· ὁ Πατήρ καί ὁ Υἱός καί τό ῞Αγιον Πνεῦμα". 4) ῾Ο ᾿Αρχιμ. Γεώργιος Καψάνης, εἰς τό βιβλίον του "ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ" ὁμιλῶν διά τό Συνοδικό σύστημα διοικήσεως τῆς ᾿Εκκλησίας καί σχολιάζοντας τόν 34ον ᾿Αποστ. Κανόνα γράφει: "Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΕΙΝΑΙ ΕΙΚΩΝ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΤΡΙΑΔΟΣ. Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΖΗ ΕΙΣ ΟΛΑΣ ΤΑΣ ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ ΤΗΣ (ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ ΣΥΝΟΔΟΣ, ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΑ, ΤΟΠΙΚΑΙ ΣΥΝΟΔΟΙ, ΕΠΙΣΚΟΠΑΙ, ΕΝΟΡΙΑΙ, ΙΕΡΑΙ ΜΟΝΑΙ) ΣΥΝΟΔΙΚΩΣ, ΔΗΛΑΔΗ ΤΡΙΑΔΙΚΩΣ ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟΝ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ". 5) ῾Ο πρωτοπρεσβύτερος Καθηγητής Γεώργιος Μεταλληνός, είς τό βιβλίον του: "Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ", (᾿Αθῆναι 1980, σελ. 11, 23, καί 39) γράφει: "Κατά τήν πρώτη φάση της ἡ ᾿Εκκλησία, πού ὑπῆρχε προαιώνια στή σοφία τοῦ Θεοῦ, ἀρχίζει νά ὑπάρχει καί λυτρωτικά γιά τόν κόσμο καί τόν ἄνθρωπο, σάν οὐράνια ᾿Εκκλησία, πρίν ἀκόμη ἀπό τήν δημιουργία τοῦ ὑλικοῦ κόσμου. ῾Ο Τριαδικός Θεός, πού ἡ ὕπαρξή του ἔχει τόν χαρακτῆρα μιᾶς "ΑΠΟΛΥΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ", σάν κοινωνία ἀπόλυτης ἰσότητος καί ἰσοτιμίας, δημιουργεῖ καί σώζει ἐκκλησιολογικά - κοινωνικά, ἐντάσσοντας τόν ἄνθρωπο καί τά πάντα μέσα στήν κοινωνία Του".  "῾Η ἑνότητα τῆς ᾿Εκκλησίας ἀνάγεται σάν ἀρχή στήν ἐνότητα τῆς ἁγίας Τριάδος, πού συνιστᾶ τό ὀντολογικό καί ἠθικό θεμέλιο της (᾿Ιω. 17, 20-23). ῞Οπως στήν ἁγία Τριάδα μένει σάν ἀρχή ὁ Πατέρας, ἔτσι καί στήν ᾿Εκκλησία κάθε πράξη ἔχει τήν ἀναφορά της στόν Πατέρα Θεό, μέ κέντρο τῆς ἑνότητος τόν ἕνα Χριστό καί δύναμη τῆς ἑνότητος τό ῞Αγιον Πνεῦμα". "῾Η ῾Αγιοτριαδική ἑνότης εἶναι τό θεμέλιο τῆς ᾿Εκκλησίας". 6) ῾Ο Πρωτοπρ. Νικόλαος Χ.᾿Ιωαννίδη, ἀν. Καθηγητοῦ Πανεπ.  ᾿Αθηνῶν, ὁ ὁποῖος γράφει εἰς ἄρθρον του εἰς τό περιοδικό "ΤΟΛΜΗ": "Κατά τήν φύση της ἡ ᾿Εκκλησία εἶναι μία κοινωνία, ἀλλά ἡ κοινωνία αὐτή δέν εἶναι μόνο "ἐκ τοῦ κόσμου τούτου", ἀλλά βρίσκεται "ἐν τῷ κόσμῳ" καί ἀποτελεῖ ἔκφραση τῆς ἑνότητας τῆς ῾Αγίας Τριάδος στίς σχέσεις ἀνάμεσα στούς διαφόρους ἀνθρώπους. ῾Η κοινωνία τῶν τριῶν προσώπων τῆς ῾Αγίας Τριάδος ἀποτελεῖ τό πρότυπο τῆς κοινωνίας τῶν ἀνθρώπων μεταξύ τους καί μέ τόν Θεό. Τό μυστήριο τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ ἀντανακλᾶται σέ ὁλόκληρη τήν ᾿Ορθόδοξη ζωή καί ἐμπειρία. Καί ἀκριβῶς τόσον ἡ προσωπική, ὅσο καί ἡ κοινωνική ζωή τῶν ἀνθρώπων ἔχει τήν ἀρχή της καί βρίσκει τήν πληρότητά της στήν ζωή τῆς ῾Αγίας Τριάδος. ῾Ο Τριαδικός Θεός εἶναι μία φύση ἤ οὐσία καί τρεῖς ὑποστάσεις ἤ πρόσωπα, ὁ ἄνθρωπος εἶναι μία φύση καί πολλά πρόσωπα. ῞Οπως δηλαδή ὁ Θεός εἶναι ὁμοούσιος καί τρισυπόστατος, ἔτσι καί ὁ ἄνθρωπος εἶναι ὁμοούσιος καί πολυϋπόστατος. Βλέπουμε, λοιπόν,. ὅτι ὁ ἄνθρωπος ἔχει λάβει ἀπό τόν Θεό τήν δωρεά νά ὑπάρχει μέ τόν παρόμοιο τρόπο πού ὑπάρχει καί ὁ Θεός. ῎Ετσι ὁ ἄνθρωπος εἶναι πρόσωπο, καί γι᾿ αὐτό ὅ,τι ἀφορᾶ τό πρόσωπο τοῦ Θεοῦ ἔχει συνέπειες καί στόν ἄνθρωπο. Κάθε ἄνθρωπος εἶναι μιά προσωπική ὕπαρξη, βεβαίως κτιστή, ἀλλά κτιστή κατ᾿ εἰκόνα τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ, καί μπορεῖ νά πραγματοποιήσει τήν ὕπαρξή του ὅπως τά πρόσωπα τῆς ῾Αγίας Τριάδος, ὅπως ὁ Εἷς τῆς Τριάδος ὁ Χριστός, δηλαδή ὡς πρόσωπο". 7) ῾Ο θεολόγος - συγγραφεύς ᾿Αρχ/της Τιμόθεος Κιλίφης, εἰς τό βιβλίον του: "ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ", γράφει:"Εἶναι φανερό, λοιπόν, ὅτι ἡ ᾿Εκκλησία, ἡ ᾿Ορθοδοξία ἔχει προϊστορία προαιωνία. Πρίν ἀκόμη δημιουργηθῇ ὀ κόσμος. ᾿Αφοῦ ΠΡΩΤΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΤΡΙΑ ΠΡΟΣΩΠΑ ΤΗΣ ΤΡΙΑΔΙΚΗΣ ΘΕΟΤΗΤΑΣ". ΣΤ᾿ ΕΠΙ ΤΗΣ ΠΑΡΑΙΤΗΣΕΩΣ ΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΚΟΠΟΥ κ. ΑΝΔΡΕΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΔΗΘΕΝ ΑΝΑΔΕΙΞΕΩΣ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΨΕΥΔΟΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ κ. ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΔΙΑΚΗΡΥΣΣΟΜΕΝ, δι᾿ ἄλλην μίαν φοράν, ὅτι ΔΕΝ ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΟΜΕΝ ὡς συνεδριάσεις τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου τῆς ῾Ιεραρχίας τῆς Γνησίας ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας καί τάς ἀπό 5.2.2003 καί ἀπό τῆς 25.4.2003, τάς σχετικάς μέ τήν περί παραιτήσεως τοῦ Μακ/του ᾿Αρχιεπισκόπου ᾿Αθηνῶν κ. ᾿Ανδρέου ἱερόσυλον συμπαιγνίαν, ἀλλά τάς ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ ὡς καθαρά "ΚΑΙΑΦΙΚΑ ΣΥΝΕΔΡΙΑ". Διότι εἰς μέν τήν πρώτην, ἐκ τῶν δέκα ᾿Αρχιερέων, μελῶν τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου, ἦσαν παρόντες μόνον οἱ ἕξ καί τελικῶς ἀπεφάσισαν δύο ᾿Αρχιερεῖς(!), εἰς δέ τήν δευτέραν 25.4.2003), οἱ παρασταθέντες ᾿Αρχιερεῖς, κατειργάσαντο τό ΨΕΥΔΟΣ καί τήν ΑΠΑΤΗΝ, μεταθέσαντες τόν Μακαριώτατον ᾿Αρχ/πον κ. ᾿Ανδρέαν, τόν "παραιτηθέντα ἑκουσίως διά λόγους ὑγείας", ἐκ τῆς ᾿Αρχιεπισκοπῆς ᾿Αθηνῶν "εἰς τήν Μητρόπολιν Πατρῶν Προεδρικῶς"! Οὕτω, ὅμως ἀνέτρεψαν καί ἀνήρεσαν καί αὐτούς τούς προσχηματικούς λόγους τῆς παραιτήσεώς του, τούς ὁποίους ἀναληθέστατα ἐπεκαλέσθη τήν 5.2.2003. ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ πρωτίστως τήν ἱερόσυλον περί παραιτήσεως μετά ΣΥΝΑΛΛΑΓΗΣ συμπαιγνίαν, ἀφ᾿ ἑνός μέν, διότι εἰς τήν ᾿Εκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ δέν νοεῖται παραίτησις ᾿Επισκόπου, ἀφ᾿ ἑτέρου δέ διά τόν λόγον ὅτι ὁ διά τοῦ μυστηρίου τῆς χειροτονίας, ἐν ῾Αγίῳ Πνεύματι σύνδεσμος τοῦ ᾿Επισκόπου μετά τοῦ εἰδικοῦ χαρίσματος τῆς ᾿Αρχιερωσύνης καί τῆς ᾿Επισκοπῆς εἶναι ἰσόβιος καί ἀδιάρρηκτος διά τούς ἀξίους, καί μόνον διά κωλυτικά τῆς ᾿Αρχιερωσύνης καθαιρεῖται ὁ ἀνάξιος καί οὕτω μόνον διασπᾶται ὁ πάντη ἀδιάρρηκτος διά τοῦ μυστηρίου σύνδεσμος. ΑΠΟΔΕΧΟΜΕΘΑ ἐν τῷ συνόλῳ της τήν σχετικήν "ΓΝΩΜΑΤΕΥΣΙΝ ΕΠΙ ΤΗΣ ΠΑΡΑΙΤΗΣΕΩΣ ΤΟΥ ΜΑΚΑΡΙΩΤΑΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ κ. ΑΝΔΡΕΟΥ", τοῦ θεολόγου ᾿Ελευθερίου Γκουτζίδη (Ο.Π. Μάρτιος 2004, σελ. 54-91) καί διακηρύσσομεν ὅτι οἱ πραγματικοί λόγοι τῆς παραιτήσεως τοῦ ᾿Αρχιεπισκόπου κ. ᾿Ανδρέου δέν εἶναι αὐτοί οἱ προσχηματικοί τῆς "ΥΓΕΙΑΣ", ἀλλά οἱ πληθωρικῶς καί ἁρμοδίως καταγγελθέντες παρά τῆς ἐλαχιστότητός μου καί τῶν Μητροπολιτῶν Βερροίας κ. Ταρασίου καί ἰδιαιτέρως τοῦ γέροντος Μητροπολίτου Λαρίσης κ  Παναρέτου. Δι᾿ ὅλων αὐτῶν ἀπεκαλύφθη, κατηλέχθη, καί κατηγγέλθη ἡ ἀπό 5.2.2003 καί ἐν συνεχείᾳ μέχρι καί τήν 2.6.2003 παρουσιασθεῖσα ὡς "ἑκουσία παραίτησις" ἦτο καί παραμένει μία ἰδιατέρως εἰδεχθής ἱερόσυλος μετά συναλλαγῆς συμπαιγνία. Εἰδικῶς, τήν ἀπό 25.4.2003 "Σύνοδον", οὐσίᾳ ἄλλο "καϊαφικόν συνέδριον", εἰς τό ὁποῖον οἱ παρασταθέντες κατειργάσθησαν συστηματικῶς τό ψεῦδος καί τήν ἀπάτην, ἅτινα εἰσηγήθη ὁ ἐπίδοξος καταληψίας τοῦ ᾿Αρχιεπισκοπικοῦ θρόνου Σεβ. Πειραιῶς κ. Νικόλαος, ἀλλά καί τήν τοιαύτην τῆς 30.5.2003, κατά τήν ὀποίαν οἱ παρανόμως καί ἀκύρως συνελθόντες "ἐξέλεξαν ὡς νέον ᾿Αρχιεπίσκοπον" τόν Πειραιῶς κ. Νικόλαον, ἡμεῖς ΑΠΟΡΡΙΠΤΟΜΕΝ καί ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ.  Αὗται δέν εἶναι ἁπλῶς ΑΝΤΙΚΑΝΟΝΙΚΑΙ καί ΑΚΥΡΟΙ, ἀλλά καί ΒΛΑΣΦΗΜΟΙ, ὡς ἐκ τῆς ἐν αὐταῖς σημειωθείσης πρωτοφανοῦς βλασφημίας κατά τοῦ ῾Αγίου Πνεύματος, διότι τά ἀπ᾿ ἀρχῆς καί μέχρι τῆς "ἐκλογῆς" σχεδιασθέντα καί πραχθέντα ἐν τῷ πονηρῷ, προεβλήθησαν καί ἐπροπαγανδίσθησαν ὡς ἔργον τό ὁποῖον ἐπετέλεσαν δῆθεν "κατ᾿ ἔμπνευσιν καί φωτισμόν τῆς Χάριτος τοῦ ῾Αγίου Πνεύματος"!᾿᾿Εν προκειμένῳ, ὅμως, δι᾿ ὅλας αὐτάς τάς συνεδριάσεις των ἰσχύει τό τῆς ῾Αγίας Ζ᾿ Οἰκουμενικῆς Συνόδου: "...μόρφωσιν μέν εὐσεβείας ἔχοντες, ὅτι ἱερωσύνης ἀξίωμα περιβέβληνται, τήν δέ δύναμιν αὐτῆς ἠρνημένοι ... καϊαφικόν συνέδριον συστησάμενοι, γενήτορες γεγόνασι δυσεβῶν διδαγμάτων. Καί ἀρᾶς καί πικρίας ἔχοντες στόμα, τό ἐπί κακοῖς ἰσχύειν δόξαν ἐλογίσαντο ... καί τήν ἀλήθειαν παραλόγιζόμενοι τό ψεῦδος ἀπεσπάσαντο" (Πρακτικά Ζ' Οκουμενικῆς Συνόδου, Τόμος Γ, σελ. 879). Ζ᾿ ΔΙΑ ΤΑΣ ΔΙΑΚΗΡΥΞΕΙΣ - ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ ΤΩΝ ΕΤΩΝ 1997, 2001, 2002 ΚΑΙ 2003 ΚΡΑΤΟΥΜΕΝ τάς διακηρυχθείσας ΚΑΛΑΣ ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ, τάς ὁποίας τό πλήρωμα τῆς Γνησίας ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας, ᾿Αρχιερεῖς, ῾Ιερεῖς καί ὁ πιστός λαός ΩΜΟΛΟΓΗΣΑΜΕΝ καί ΔΙΕΚΗΡΥΞΑΜΕΝ κατά τήν Κυριακήν τῆς ᾿Ορθοδοξίας κατά τά ἔτη 1997, 2001, 2002 καί 2003. ᾿Εκ τῆς ΔΙΑΚΗΡΥΞΕΩΣ - ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ τοῦ 1997 αὖθίς τε έπανακηρύσσομεν καί ὁμολογοῦμεν ὅτι: Α) "Διά τοῦ πρώην Φλωρίνης Χρυσοστόμου ὁ Νεοημερολογιτισμός διενοήθη καί ἐπεχείρησεν: 1) Νά ὑπαγάγῃ τούς Γ.Ο.Χ. εἰς τόν ἴδιον πνευματικόν καί Διοικητικόν ἔλεγχον, μέ σκοπόν τήν ἐν χρόνῳ ἀφομοίωσίν των ὑπό τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ. Εἰς τοῦτο τά μέγιστα θά συνετέλει τό ἐάν αἱ δύο μεγάλαι ῾Ιεραί Μοναί τῆς ᾿Εκκλησίας τῶν Γ.Ο.Χ., τῆς Παναγίας εἰς Κερατέαν ᾿Αττικῆς καί Μεταμορφώσεως εἰς Κουβαρᾶν, περιήρχοντο ὑπό τόν ἔλεχγον τοῦ πρώην Φλωρίνης Χρυσοστόμου Καβουρίδη. 2) Νά ἐκλείψῃ ἡ ᾿Αποστολική Διαδοχή διά τῆς μή χειροτονίας ᾿Επισκόπων εἰς τήν ᾿Εκκλησίαν τῶν Γ.Ο.Χ., ἤ διά τῆς ἐξαρτήσεως τῆς ᾿Αποστολικῆς Διαδοχῆς τοῦ Κλήρου Αὐτῆς, ἀπό τόν Νεοημερολογιτισμόν. Διά τοῦτο κατά τήν 20 ἐτῆ παραμονήν του εἰς τόν "Παλαιοημερολογιτισμόν", ὀ πρώην Φλωρίνης δέν προέβη εἰς χειροτονίας ᾿Επισκόπων ... ῾Ο Οἰκουμενισμός ἐπί 70 ὁλόκληρα ἔτη δέν ἠδυνήθη, παρά τάς μεθοδεύσεις του, νά ἐπιτύχη τήν παραχάραξιν τῆς ῾Ομολογίας - ᾿Εκκλησιολογίας τῆς Γνησίας ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας, οὔτε τήν προσβολήν καί διακοπήν τῆς ΓΝησίας καί Κανονικῆς ᾿Αποστολικῆς Διαδοχῆς τῶν ᾿Επισκόπων Αὐτῆς, οὔτε καί τήν ἑνότητα τοῦ Σώματος Αὐτῆς. ῞Οσα ὅμως δέν ἐπέτυχεν ὁ ἴδιος, ἤδη κατά τήν τελευταίαν δεκαετίαν ἐπιχειρεῖ νά πραγματοποιήση διά προσώπων, τά ὁποῖα ἵσταντο ὑψηλά εἰς τήν ῾Ιεραρχίαν τῆς ᾿Εκκλησίας τῶν Γ.Ο.Χ.. Καί Β) Τό ἀντιεκκλησιαστικόν - σκοταδιστικόν κίνημα τῶν πέντε ἐκπεσόντων τῆς ᾿Εκκλησίας τῶν Γ.Ο.Χ. σχισματικῶν ᾿Επισκόπων, πρώην ᾿Αττικῆς κ. Ματθαίου καί πρώην Θεσσαλονίκης κ. Χρυσοστόμου, οἱ ὁποῖοι ἔσυραν ὄπισθεν τοῦ ἐκκλησιομάχου ἅρματός των ἄλλους τρεῖς πρώην Μητροπολίτας, ἐκκινεῖ ἐκ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ - Νεοημερολογιτισμοῦ, ὁ ὁποῖος τό ἐσχεδίαζεν ἀπό δεκαετιῶν... Τὀ κίνημα τοῦτο, μέ ἀφάνταστον δολιότητα, ἔχει τούς ἰδίους καί μείζονας σκοπούς, τούς ὁποίους εἶχεν ὁ πρώην Φλωρίνης, ἤτοι: α) Τήν ὑπαγωγήν τοῦ πληρώματος τῆς ᾿Εκκλησίας τῶν Γ.Ο.Χ. εἰς τόν Νεοημερολογιτισμόν - Οἰκουμενισμόν μέσω τοῦ Πατριαρχείου ῾Ιεροσολύμων καί ἐν ταυτῷ τόν ἀποχρωματισμόν καί τήν βαθμιαίαν ἐγκατάλειψιν τῆς ῾Ομολογίας - ᾿Εκκλησιολογίας τῶν Γ.Ο.Χ. β) Τήν προσβολήν τῆς ἀδιακόπου Κανονικῆς καί Γνησίας ᾿Αποστολικῆς Διαδοχῆς, διά τῶν περί "χειροθεσίας" ψευδῶν, δολίων, ἀλλά καί βλασφήμων ἰσχυρισμῶν, καί παραλλήλως, κατά τό πρότυπον τοῦ πρώην Φλωρίνης, τήν ἄρνησιν χειροτονίας ᾿Επισκόπων καί δή θεολόγων.  γ) ῾Ως προϋπόθεσις ἐφαρμογῆς τοῦ ὅλου σχεδίου, ὡς ἀπ᾿ ἀρχῆς εἶχε τεθεῖ καί πάλιν ἐτέθη ἡ ὑφαρπαγή τῶν δύο ἱστορικῶν Μονῶν, αἱ ὁποῖαι ὑπῆρξαν τά λίκνα, ἀλλά καί τά προπύργια τῆς ᾿Ορθοδοξίας, ἤτοι, τῆς ᾿Εκκλησίας τῶν Γ.Ο.Χ., καί ἡ μετατροπή αὐτῶν εἰς κέντρα Οἰκουμενιστικῆς παλαιοημερολογιτικῆς ΟΥΝΙΑΣ ..." (Βλέπε Κ.Γ.Ο., Τόμος 1997, σελ. 79-84). ῾Ωσαύτως ΚΡΑΤΟΥΜΕΝ τάς ΔΙΑΚΗΡΥΧΘΕΙΣΑΣ ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ ἐν τῇ ῾Ιερᾷ Μητροπόλει Λαρίσης, κατά τήν Κυριακή τῆς ᾿Ορθοδοξίας τοῦ 2001 καί 2002, τάς ὁποίας ἀπ᾿ ἀρχῆς μέχρι τέλους ΟΜΟΛΟΓΟΥΜΕΝ καί ΦΥΛΑΣΣΟΜΕΝ, καί παρ᾿ ὧν ἐπαναλαμβάνομεν: "...Ομολογοῦμεν ὅτι ἡ ἐν ἔτει 1935 ἐπιστροφή τῶν τριῶν Μητροπολιτῶν, ἐκ τοῦ σχίσματος τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ εἰς τήν Γνησίαν ᾿Ορθόδοξον ᾿Εκκλησίαν, ἡ ὑπ᾿ αὐτῶν Συνοδική διακήρυξις τῆς ῾Ομολογίας - ᾿Εκκλησιολογίας Αὐτῆς καί ἡ ἐν συνεχείᾳ χειροτονία ᾿Επισκόπων καί ἡ συγκρότησις τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου, ὑπῆρξαν κορυφαῖα ἐκκλησιαστικά γεγονότα καί ἰδιαιτέρα εὐλογία τοῦ Χριστοῦ διά τό πλήρωμα τῆς Γνησίας ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας. ῾Ομολογοῦμεν καί διακηρύσσομεν, τάς ὑπό τῶν Κανονικῶν καί ᾿Ορθοδόξων ᾿Αρχιερέων γενομένας ἐν ἔτει 1935 χειροτονίας, ὡς καί τάς τοιαύτας ἐν ἔτει 1948, ὐπό τοῦ ἀοιδίμου ὁμολογητοῦ ῾Ιεράρχου Ματθαίου ΚΑΝΟΝΙΚΑΣ καί ΔΟΓΜΑΤΙΚΩΣ ΠΛΗΡΕΙΣ. ῾Ο ἀοίδιμος ῾Ιεράρχης Ματθαῖος διά τήν μέχρι τέλους καλήν του ῾Ομολογίαν, καί διά τήν μετάδοσιν καί διασφάλισιν γνησίας καί ἀδιακόπου τῆς ᾿Αποστολικῆς Διαδοχῆς διά τῶν χειροτονιῶν τοῦ 1948, ἐπεβλήθη εἰς τήν συνείδησιν τοῦ πληρώματος τῆς ᾿Εκκλησίας, ὡς ὁ σύγχρονος ΜΕΓΑΣ ΟΜΟΛΟΓΗΤΗΣ. ῾Ως πιστά καί ὀρθόδοξα μέλη τοῦ Σώματος τῆς ῾Αγίας τοῦ Χριστοῦ ᾿Εκκλησίας, συνειδητοποιοῦμεν αὐτήν τήν ἱεράν παρακαταθήκην καί τό χρέος μας νά τήν διαφυλάξωμεν, ἐνῶ δέν δυνάμεθα νά ἀντιπαρέλθωμεν καί νά μήν ἀντιμετωπίσωμεν, κατά χρέος, καί τήν δολίως ἐπιχειρουμένην ἀπό τοῦ 1971 προσβολήν τῆς ᾿Αποστολικῆς Διαδοχῆς, διά τῆς ἔστω καί ἐκ τῶν ὑστέρων ἐμμέσου ἀποδοχῆς τῆς λεγομένης "χειροθεσίας" εἰς τούς ᾿Επισκόπους (τό 1971), ὡς δῆθεν ἐπί σχισματικῶν! ᾿Εκφράζοντες ἐν προκειμένῳ ήν ἀπ᾿ ἀρχῆς δεδομένην καθολικήν συνείδησιν τοῦ σώματος τῆς ᾿εκκλησίας, διακηρύσσομεν ὅτι ἡ κατά τό 1971 λεγομένη "χειροθεσία", καθ᾿ ἅ διεβεβαίωσεν ἠ ᾿Εξαρχία, καί ὡς διαβεβαιοῖ καί τό ἐπιζῶν μέλος αὐτῆς, ὁ Σεβ. Μητροπ. Κιτίου κ. ᾿Επιφάνιος, ἀλλά καί ὡς ἐξάγεται παρά τῶν σχετικῶν ἐπισήμων κειμένων, ἦτο μία ὅλως τυπική ἐξωτερική πρᾶξις ἀναγνωρίσεως τοῦ ἤδη δογματικῶς πλήρους μυστηρίου τῆς χειροτονίας, χωρίς νά θίξῃ ποσῶς τήν δογματικήν καί μυστηριακήν ἀκεραιότητα τῶν χειροτονιῶν τοῦ 1948. Καί ὡς τοιαύτη, ἠ λεγομένη "χειροθεσία", ἐγένετο ἀποδεκτή, κατ᾿ ἀκροτάτην οἰκονομίαν, ἀποκλειστικῶς καί μόνον δά νά ἐπιστρέψουν οἱ ἐγκλωβισμένοι ἀπό τό 1937 εἰς τό σχίσμα τοῦ πρώην Φλωρίνης, καί νά ἐνταχθοῦν εἰς τήν Γνησίαν ᾿Ορθόδοξον ᾿Εκκλησίαν ... Καταγγέλλομεν καί ἀποδοκιμάζομεν τόν Παλαιοημερολογιτικόν Οἰκουμενισμόν, ὁ ὁποῖος ἤδη ἀπό τήν δεκαετίαν τοῦ 1970, ἐμφανίζεται ἐπίσημα καί ἀπροκαλύπτως προπαγανδίζων τήν "ἕνωσιν ὅλων τῶν παλαιοημερολογιτῶν", ὡς σωματείων, ὥστε νά προκύψῃ μία μεγάλη "συνομοσπονδία παλαιοημερολογιτῶν", ὑπό τόν Νεοημερολογιτισμόν, "ἔξω ἀπό ᾿Εκκλησιολογίες καί ᾿Αποστολική Διαδοχή" ... καί ὀ ὁποῖος (Παλαιοημερολογιτικός Οἰκουμενισμός), προκύπτει εἰς τάς ἡμέρας μας ἀπό: 1ον: Τήν προσπάθειαν ἀποχρωματισμοῦ τῆς δογματικῆς αἰτίας καί φύσεως τοῦ σχίσματος τῶν "πέντε" καί τήν μή ἐνεργοποίησιν, ἐντός τῆς Κανονικῶν πλαισίων τῆς ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησιαστικῆς δεοντολογίας, τῆς ὑπ᾿ ἀριθμ. 3005/18.6.97 ὁμοφώνου ἱστορικῆς ᾿Αποφάσεως τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου τῆς ῾Ιεραρχίας, κατά τῶν ἀποσχισθέντων πέντε πρώην Μητροπολιτῶν, οἱ ὁποῖοι ἀμετανόητοι συνεχίζουν νά ἀντιποιοῦνται τήν Γνησίαν ᾿Ορθόδοξον ᾿Εκκλησίαν καί νά βλασφημοῦν κατ᾿ Αὐτῆς, πλανῶντες καί πλανώμενοι. 2ον. Τήν διακοπήν τοῦ ἐν ᾿Αγάπῃ καί ᾿Αληθείᾳ τιμίου καί εἰλικρινοῦς Θεολογικοῦ Διαλόγου, ὅπως αὐτός ἀπ᾿ ἀρχῆς ἐτέθη καί ἐπροχώρησεν ἐπί τῶν ἀδαμαντίνων βάσεων τῆς ἀπ᾿ ἀρχῆς διακηρυχθείσης ᾿Εκκλησιολογίας καί Συνοδικῶς διατρανωθείσης τό 1935, ἔν τε τῇ θεωρητικῇ ῾Ομολογίᾳ, ἀλλά καί ἐν τῇ πράξει διά τῶν χειροτονιῶν τοῦ 1935, 1948. Καταγγέλλομεν δέ τήν ἐν ἔτει 1998-1999 ἐπιδιωχθεῖσαν παρωδίαν τοῦ θεολογικοῦ διαλόγου διά τοῦ ὀποίου, διά μίαν ἀκόμη φοράν, δολίως, πλήν ἀνεπιτυχῶς, ἐπεχειρήθη ἡ προσβολή τῆς ᾿Αποστολικῆς Διαδοχῆς, μέσω τῆς σιωπηρῆς ἀποδοχῆς τῆς λεγομένης "χειροθεσίας" , γενομένης δῆθεν ἐπί σχισματικῶν. 3ον. Τά εἰς βάρος τῆς ᾿Αποστολικῆς Διαδοχῆς ἤδη προμνημονευθέντα ᾿Απαλλακτικά Βουλεύματα - Νομολογίας: α) ῾Υπ᾿ ἀριθμ. 54/76 τοῦ "Συμβουλίου Πλημμελειοδικῶν Πειραιῶς", τό ὁποῖον ἀπαλάσσει τόν Σεβ/τον Πειραιῶς κ. Νικόλαον τῆς κατηγορίας "ἐπί ἀντιποιήσει ᾿Επισκοπικοῦ ἀξιώματος" , ἐπί τῷ λόγῳ ὅτι, πάντοτε κατά τό Βούλευμα, αἱ "ἄνομοι" χειροτονίαι τοῦ 1935 καί 1948, "ἀπεκατεστάθησαν ὡς μυστήριον τό 1971 διά τῆς χειροθεσίας", ἐνῶ παραλλήλως τό ἴδιο Βούλευμα βλασφημεῖ καί κατά τῆς ῾Ομολογίας - ᾿Εκκλησιολογίας, λέγον ὅτι "῾Ο Βρεσθένης Ματθαῖος τό 1937 ἵδρυσε μίαν δευτέραν ᾿Εκκλησίαν". β) Τό ὑπ᾿ ἀριθμ. 46/91 ᾿Απαλλακτικόν Βούλευμα τοῦ Συμβουλίου ΠΛημμελειοδικῶν Δράμας", τό ὁποῖον στηριζόμενον εἰς τό προηγούμενον, ἀποφαίνεται βλασφήμως καί ἀναληθῶς ὅτι οἱ "Ματθαιϊκοί" ᾿Επίσκοποι ἕλκουν τήν ᾿Αποστολικήν των Διαδοχήν ἀπό τούς Ρώσους τῆς Διασπορᾶς. γ) Τάς νεωτέρας δικαστικάς ἀποφάσεις, αἱ ὁποῖαι ἀφ᾿ ἑνός οὐσιαστικά παραπέμπουν τήν ἐπίλυσιν τῶν διαφορῶν μας, μέ τούς πρώην πέντε Μητροπολίτας, εἰς τόν Νεοημερολογίτην ᾿Αρχιεπίσκοπον κ. Χριστόδουλον, ἀφ᾿ ἑτέρου ἀποφαίνονται βλασφήμως καί περί τῶν χειροτονηθέντων τό 1995 ᾿Επισκόπων, ὅτι δῆθεν δέν νομιμοποιοῦνται, διότι δέν ἐκλήθησαν κατά τήν ἐκλογήν των καί οἱ "πέντε"! Πάντα ταῦτα διά νά ἐξυπηρετήσουν τόν Παλαιοημερολογιτικόν Οἰκουμενισμόν καί τήν ἐπιδιωκομένην ὑπό τοῦ κ. Χριστοδούλου "ἐπανένταξιν" ὅλων τῶν Γ.Ο.Χ. εἰς τόν Νεοημερολογιτισμόν, μέσω τοῦ προγραμματισθέντος καί ἀποφασισθέντος νέου ἐπισήμου "παλαιοημερολογιτικοῦ σχήματος". 4ον. Τό γεγονός, ὅτι βασικώτατα θέματα Πίστεως, τά ὁποῖα εὐθέως καθάπτονται τῆς ᾿εκκλησιολογίας καί τῆς ᾿Αποστολικῆς Διαδοχῆς "τίθενται εἰς τό ᾿Αρχεῖον", διότι τοῦτο ἀπαιτεῖται καί ἐπιβάλλεται ὑπό ἐξωεκκλησιαστικῶν παραγόντων, ἐνεργεῖται δέ διά τοῦ παρασυνοδικοῦ κατεστημένου ἐν ταῖς Συνόδοις μέσω μειοψηφίας ᾿Αρχιερέων, τούς ὁποίους ἐπηρεάζουν ἄμεσα καί προωθοῦν τά κατά τῆς ᾿Εκκλησίας σχέδιά των. 5ον. Τήν σύμπλασιν σκευωριῶν καί τόν ἀπηνῆ διωγμόν κατά ΚΛηρικῶν καί λαϊκῶν, οἱ ὁποῖοι ἀπεκάλυψαν καί ἀποκαλύπτουν τόν ὑπαρκτόν, καί εἰς τάς ἡμέρας μας εἰς ἔξαρσιν εὐρισκόμενον Παλαιοημερολογιτικόν Οἱκουμενισμόν, καί ἐναντιώνονται εἰς τήν ἐφαρμογήν τῆς Κανονικῆς τάξεως καί τοῦ ῾Ιεροσυνοδικοῦ Πολιτεύματος τῆς ᾿Εκκλησίας. 6ον. Τήν ἀποτυχίαν (προδοσίαν) τῆς ᾿Ορθοδόξου ῾Ιεραποστολῆς εἰς Ρουμανίαν γεγονόςτό ὀποῖον σαφέστατα ὑπηγορεύθη καί ἐπεβλήθη ὑπό τοῦ Παλαιοημερολογιτικοῦ Οἱκουμενισμοῦ, καί πρός ὄφελος τῶν Παλαιοημερολογιτικῶν Σχισμάτων ... ᾿Εν κατακλεῖδι, διά δευτέραν φοράν, εὐσεβάστως ποιοῦμεν ῎Εκκλησιν πρός τήν  ῾Ιεράν Σύνοδον, ὅπως ἐν ὄψει τῶν κρισίμων περιστάσεων, διακηρύξῃ καί διατρανώση τήν ᾿Εκκλησιολογίαν, ἀλλά καί τήν ἀπ᾿ ἀρχῆς καί μέχρι σήμερον καθολικήν συνείδησιν τῆς ᾿Εκκλησίας ἐπί τῆς προπαγανδιζομένης "χειροθεσίας", γενομένης δῆθεν ὡς "ἐπί σχισματικῶν", ἵνα "μήπως ἐλθοῦσα ἑτέρα νέα γενεά, μέλλῃ ἡμᾶς ἀναθεματίζειν καί ἀνασκάπτειν, ὡς παρά τῆς ᾿Εκκλησίας τούς τύπους καί τούς νόμους φρονοῦντας" (᾿Αγ.  ᾿Ιωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ, ῾Ελλην. Πατρ. 95,344). Εἱδικώτερον ἀπευθυνόμεθα πρός τούς ᾿Αρχιερεῖς: 1) Τόν Σεβ/τον Μητροπολίτην Κιτίου κ. ΕΠΙΦΑΝΙΟΝ, ὡς ἕναν ἐκ τῶν ἐπιζώντων μελῶν τῆς ᾿Εξαρχίας, ἡ ὁποία τόν Σεπτέμβριον τοῦ 1971 μετέβη εἰς ᾿Αμερικήν καί ἐχειρίσθη τό ὅλον θέμα, καί 2) Τόν ΜΑΚΑΡΙΩΤΑΤΟΝ ΑΡΧ/ΠΟΝ κ. ΑΝΔΡΕΑΝ, ὁ ὁποῖος ἐχειρίσθη τό θέμα ἐν ῾Ελλάδι, καί οἱ ὁποῖοι ἄν καί ἔχουν ἤδη ἐκπεφρασμένην τήν θέσιν των ἐπί τοῦ θέματος, ὅμως ἐν ὄψει τῶν εἰς φῶς ἐλθόντων ἄκρως βλασφήμων "᾿Απαλλακτικῶν Βουλευμάτων" (54/76 καί 46/91), ἀλλά καί τῶν ὁμοίων νεωτέρων δικαστικῶν ἀποφάσεων, διά τῶν ὁποίων βλασφημεῖται ἡ ᾿Εκκλησιολογία καί ἡ ᾿Αποστολική Διαδοχή, ἔτι δέ καί τῶν "στοιχείων", τά ὀποῖα (ἡμέτεροι καί ξένοι) δηλώνουν ὅτι ἔχουν, περί τῆς λεγομένης "χειροθεσίας", ΟΦΕΙΛΟΥΝ νά ἀπαντήσουν πρωτίστως οἱ ἴδιοι προσωπικῶς, καί ἐν ταυτῷ καί ῾Ιεροσυνοδικῶς. ῾Η περαιτέρω σιωπή ἔναντι ὅλων αὐτῶν τῶν βλασφήμων προκλήσεων, δέν συμφωνεῖ, ἀλλά καί ἔρχεται εἰς σκληράν ἀντίθεσιν πρός τήν ἀπ᾿ ἀρχῆς καί μέχρι σήμερον, δεδηλωμένην ὁμολογίαν Αὐτῶν, ἀλλά καί τήν ῾Ιεροσυνοδικήν τοιαύτην (ἐν ἔτει 1981), καί τήν καθολικήν συνείδησιν τοῦ πληρώματος τῆς Γνησίας ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας. ᾿Επίσης ΖΗΤΟΥΜΕΝ τήν ἄμεσον σύγκλησιν Μεγάλης Συνοδικῆς καί Κληρικολαϊκῆς Συνόδου - Συνάξεως, κατά τήν ὁποίαν: * "Νά βγοῦν ἀπό τό ᾿Αρχεῖον, ὅπου κακῶς καί ἀπαραδέκτως ἐτέθησαν, ὅλα τά προσδιορισθέντα καί ἀναλυθέντα καί ἐν τοῖς πράγμασιν ὑφιστάμενα φλέγοντα θέματα Πϊστεως, Κανονικῆς Τάξεως καί Δικαιοσύνης, ὅπως τό Σχίσμα τῶν πέντε, ὁ Θεολογικός Διάλογος, αἱ Δικαστικαί ἀποφάσεις, αἱ συκοφαντίαι, περιστροφαί, παρερμηνεῖς, βλασφημίαι κλπ., τά ὀποῖα ἔχουν ἐπανειλημμένως κατονομασθεῖ καί ἀναλυθεῖ, προέκυψαν δέ εἰς τά πλαίσια τῶν στόχων τοῦ Παλαιοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Νά ἐξετασθοῦν ἐν ἀγάπῃ καί ἐλευθερίᾳ, τήν ὀποίαν δίδει ὁ Χριστός, ἀλλά καί μέ κριτήριον τήν ᾿Αλήθειαν, τήν Κανονικήν Τάξιν καί κατά τό "ἔδοξε τῷ ἁγίῳ πνεύματι καί ἡμῖν". * Νά διακηρυχθῇ ἐπισήμως η καθαρά καί γνησία ᾿Ορθόδοξος ῾Ομολογία - ᾿Εκκλησιολογία, ἀλλά καί ἠ ἀπ᾿ ἀρχῆς καθολική συνείδησις - ῾Ομολογία τοῦ πληρώματος τῆς ᾿εκκλησίας, (Κλήρου καί Λαοῦ), καθ᾿ ἥν ἡ Γνησία ᾿Ορθόδοξος ᾿Εκκλησία κατέχε Κανονικήν, γνησίαν καί ἀδιάκοπον τήν ᾿Αποστολικήν Διαδοχήν διά τῶν χειροτονιῶν τοῦ 1935, τοῦ 1948 καί τοῦ 1995, καί ὅτι ποτέ Αὕτη δέν ἐδέχθη τήν λεγομένην "χειροθεσίαν" ὡς ἐπί σχισματικῶν, ἀλλα ὡς ἐξωτερικήν πρᾶξιν ἄκρας οἰκονομίας πρός ἐπιστροφήν τῶν ἐν τῷ σχίσματι τοῦ 1937 ἐγκλωβισθέντων Παλιαοημερολογιτῶν (ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΠΝΟΗ, Τόμος 2002, σελ. 93-99). ῾Ωσαύτως καί τήν ἐν τῇ αὐτῇ Μητροπόλει Λαρίσης, ΔΙΑΚΗΡΥΧΘΕΙΣΑΝ ΟΜΟΛΟΓΙΑΝ κατά τήν Κυριακή τῆς ᾿Ορθοδοξίας 2003 ("Ο.Π.", Τόμος 2003, σελ. 64-73), ἀπ᾿ ἀρχῆς μέχρι τέλους ΑΣΠΑΖΟΜΕΘΑ καί ΦΥΛΑΣΣΟΜΕΝ. Συγκεκριμένως: "Τάς "ἀποφάσεις τῆς ῾Ιεραρχίας τῆς 5.2.2003" περί ἀνακλήσεως αὐτῶν τῶν ΔΙΑΚΗΡΥΞΕΩΝ - ΟΜΟΛΟΓΙΩΝ, μετά βδελυγμίας ΑΠΟΡΡΙΠΤΟΜΕΝ καί ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ ὡς ἀπονενοημένας προσπαθείας φιμώσεως τῆς ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ. ᾿Επί τούτοις ὑπομιμνήσκομεν τοῖς ἐναντιουμένοις ᾿Επισκόποις καί τόν ΝΗ' ᾿Αποστολικόν Κανόνα ὁρίζοντα: "᾿Επίσκοπος ἤ Πρεσβύτερος ἀμελῶν τοῦ Κλήρου ἤ τοῦ λαοῦ, καί μή παιδεύων αὐτούς τήν εὐχέβειαν, ἀφοριζέσθω· ἐπιμένων δέ τῇ ἀμελείᾳ καί ραθυμίᾳ καθαιρείσθω". ῎Ηγουν ὁ ᾿Επίσκοπος, ὀ ὁποῖος ἀμελεῖ καί δέν διδάσκει τά δόγματα καί τά ἔργα τῆς εὐσεβείας, ἤτοι τήν ᾿Ορθοδοξίαν καί τήν ᾿Ορθοπραξίαν, νά ΑΦΟΡΙΖΕΤΑΙ καί νά παραμένη εἰς τόν ἀφορισμόν μέχρις ὅτου διορωθῇ, ἐάν δέ μένῃ ἀδιόρθωτος καί νά ΚΑΘΑΙΡΗΤΑΙ. Καί ἀκόμη, ὑπενθυμίζομεν ὅτι, κατά τόξν Προφήτην ᾿Ιεζεκιήλ, ὁ Θεός ὁρίζει καί ἐγκαθιστᾶ τούς ᾿Επισκόπους ὡς ἀγρύπνους σκοπούς - φύλακας διά νά μήν εἰσέλθουν οἱ ἐχθροί εἰς τήν ᾿Εκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ καί ὅτι "θά ἐκζητήση τάς ψυχάς" τοῦ λαοῦ ἀπό τάς χεῖρας τῶν ᾿Επισκόπων καί Πρεσβυτέρων! Διά ταῦτα ἡμεῖς, ὁ ἐλάχιστος τῶν ᾿Επισκόπων, δέν δυνάμεθα ἐφησυχάζειν, ὅταν ἡ εὐσέβεια, ἤγουν ἡ Πἰστις ἡ ᾿Ορθόδοξος εἶναι τό κινδυνευόμενον. ᾿Εξαιρέτως δέ ὅταν βλέπωμεν Συνόδους, ᾿Επισκόπους καί Πρεσβυτέρους νά ἀμελοῦν σκανδαλωδῶς τήν "εὐσέβειαν", νά καταλύουν τούς θείους καί ῾Ιερούς Κανόνας καί τόν πρῶτον καί ἱερώτατον θεσμόν τῆς Συνόδου, ὀφείλομεν ἀγρυπνεῖν καί ἐπί - σκοπόν εἶναι. Οὐ δυνἀμεθα ἐφησυχάζειν, τῆς ᾿Εκκλησιολογίας καί τῆς ᾿Αποστολικῆς Διαδοχῆς δολίως καταπροδιδομένων. Οὐ δυνάμεθα ἐφησυχάζειν, ὅταν ἡ ᾿Εκκλησία καταληστεύεται, καί τό Αἷμα τοῦ Χριστοῦ, δι᾿ Οὗ Αὐτήν περιποιήσατο καί ἁγίαν καί ἄσπιλον παρέδωκεν, ἀτιμάζεται. ῾Ημεῖς τάς ἀπ᾿ ἀρχῆς ἐπιθέσεις τῶν ἐχθρῶν τοῦ Στυαροῦ τοῦ Χριστοῦ καί τῆς ᾿Εκκλησίας Του, ἐξαιρέτως δέ τάς τοῦ αἰῶνος τούτου ἐπιθέσεις τοῦ Νεοημερολογιτικοῦ καί Παλαιοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, τήν περί δῆθεν "Δυνάμει καί οὐχί ἐνεργείᾳ νεοημερολογιτικοῦ σχίσματος" θεωρίαν τοῦ πρ.  Φλωρίνης, τό ὑπ᾿ αὐτοῦ ἐν ἔτει 1937 προκληθέν σχίσμα, τάς ἑκάστοτε ὑπαναχωρήσεις ἐπί τῆς λεγομένης "χειροθεσίας" τοῦ 1971, τό ὑπ᾿ ἀριθμ. 54/76 βλάσφημον "᾿Απαλλακτικόν Βούλευμα", τό κίνημα τῶν πέντε πρώην Μητροπολιτῶν, καί τάς ὑπ᾿ αὐτῶν ἐκδοθείσας ὡς β' καί γ' ᾿Εγκυκλίους των μετἀ τῆς τοιαύτης ἀπό 11.10.1991 καί τάς ὁμοίας αὐτῶν αἱρετικάς συγγραφάς, ὀποθενδήποτε προερχομένας, ΑΠΟΚΗΡΥΣΣΟΜΕΝ καί ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ. ῾Ωσαύτως τήν περί παραιτήσεως τοῦ Μακ/του ᾿Αρχιεπισκόπου ἱερόσυλον συμπαιγνίαν, τήν κατάλυσιν καί καταπάτησιν τῶν θείων καί ῾Ιερῶν Κανόνων καί τοῦ πρώτου καί ἱερωτάτου θεσμοῦ τῆς ΙΕΡΑΣ ΣΥΝΟΔΟΥ, τάς ληστρικάς καί ἀδίκους πράξεις καί ἀποφάσεις ἐναντίον ὅσων ἐζήτησαν καθαράν ΟΜΟΛΟΓΙΑΝ πίστεως, ἤτοι ᾿Εκκλησιολογίας καί ᾿Αποστολικπῆς Διαδοχῆς, τήν ἐπί δύο δεκαετίας φίμωσιν τῆς ᾿Ορθοδοξίας καί ἐν ἑνί λόγῳ τόν δολίως ἐπιβουλευόμενον τήν εὐσέβειαν Παλαιοημερολογιτικόν Οἰκουμενισμόν, ΑΠΟΚΗΡΥΣΣΟΜΕΝ, ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ καί συνωδά τοῖς ἁγίοις Πατράσιν ἔξω τῆς ᾿Εκκλησίας θέτομεν καί τῷ ἀναθέματι παραδίδομεν. Ταύτην τήν ῾Ομολογίαν κηρύσσοντες καί ἡμεῖς δέν παύομεν νά παρακαλοῦμεν καί νά ἱκετεύωμεν τόν Μακαριώτατον ᾿Αρχιεπίσκοπον κ. ᾿Ανδρέαν καί τούς Σεβ/τους ᾿Αρχιερεῖς, ἀλλά καί τούς ῾Ιερεῖς καί τά Μοναχικά Τάγματα καί τόν πιστόν Τάγματα καί τόν Πιστόν Λαόν νά συγκροτήσωμεν ΚΑΝΟΝΙΚΗΝ ῾Αγίαν καί ῾Ιεράν Σύνοδον, ἐν ἧ ἐλεύθεροι ἐν Χριστῷ καί ἐν ῾Αγίῳ Πνεύματι συνδιασκεπτόμενοι, στοιχήσωμεν ἑαυτούς τῷ ᾿Αοιδίμῳ ῾Ομολογητῇ ᾿Αρχιεπισκόπῳ Ματθαίῳ καί τῇ Καθολικῇ ᾿Ορθοδοξίᾳ ὅλων τῶν ῾Αγίων Συνόδων τῆς τε ῾Αγίας ᾿Αποστολικῆς καί ὅλων τῶν Οἰκουμενικῶν, Πανορθοδόξων καί Τοπικῶν καί οὕτω δοξασθήσεται δι᾿ ἡμῶν ἡ Παναγία Τριάς καί ἡ ὑπ᾿ Αὐτῆς πληρουμένη ῾Αγία τοῦ Χριστοῦ μας ᾿Εκκλησία. ᾿Αμήν". Πατέρες καί ᾿Αδελφοί καί τέκνα ἐν Χριστῷ τῷ Θεῷ ἡμῶν ἀγαπητά. Αὕτη εἶναι ἡ ΟΜΟΛΟΓΙΑ τῆς ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ τοῦ ἐλαχίστου ἐν ᾿Επισκόποις, Μητροπολίτου σας Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς Κηρύκου. Ταύτην ἐγράψαμεν ὡς ΜΑΡΤΥΡΙΟΝ τῆς ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ καί ΑΚΑΙΝΟΤΟΜΗΤΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ ἡμῶν, παραδίδοντες δέ ταύτην πρός ῾Υμᾶς, τό πιστόν πλήρωμα τῆς τοπικῆς ᾿Εκκλησίας, παρακαλοῦμεν καί ἐντελλόμεθα, ὅπως φυλάσσητε καί ὁμολογῆτε ταύτην. Δέν ἐζητήσαμεν τήν ΣΥΝΟΜΟΛΟΓΗΣΙΝ καί συνυπογραφήν ταύτης καί ὑπό τῶν ὀρθοτομούντων Σεβ/των ᾿Επισκόπων καί Πρεσβυτέρων, ἵνα μή δῶμεν ἀφορμήν, ὥστε νά διατυπωθοῦν πάλιν ἄδικοι κατηγορίαι, ὅτι δῆθεν φατριάζομεν. Εἰς ταύτην τήν ΟΜΟΛΟΓΙΑΝ τῆς ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ προέβην μετά ἀπό ἑπτά ὁλόκληρα ἔτη συντόνων ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΩΝ καί ΑΓΩΝΩΝ. ᾿Επεδιώξαμεν, ὅπως τοιαύτη καθαρά ῾Ομολογία διαμορφωθῇ καί διατυπωθῇ ὑπό τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου, ἀλλά πάντοτε προσεκρούσαμεν εἰς τήν ἄρνησιν, διότι μία τοιαύτη ΟΜΟΛΟΓΙΑ προϋποθέτει συνέπειαν εἰς τόν ἀγῶνα ἐναντίον τοῦ Παλαιοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Τό αἴτημά μας προσέκρουσεν γενικώτερον εἰς τά σχέδια τῆς ἐν αὐτῷ (τῷ Παλαιοημερολογιτικῷ Οἱκουμενισμῶ) "ἑνώσεως καί ἀναγνωρίσεως" ὅλων τῶν σχισματικῶν παρατάξεων καί ὐπαγωγήν των εἰς τόν Νεοημερολογιτισμόν, ὡς ἁπλῶν δεκατριμεριτῶν. Τοῦτο τό σχέδιον ἀπ᾿ ἀρχῆς ἐπεδίωξεν ὁ Νεοημερολογιτισμός, ἐνῶ, καθ᾿ ὅλα τά τελευταῖα ἔτη μέ πολλήν ἐπιμέλειαν καί τέχνην χειρίζεται ὁ σημερινός προκαθήμενος τῆς Νεοημερολογιτικῆς ῾Ιεραρχίας κ. Χριστόδουλος Παρασκευαίδης. Ταύτην τήν ῾ΟΜΟΛΟΓΙΑΝ θέτομεν ὑπ᾿ ὄψιν καί τοῦ Μακ/του ᾿Αρχιεπισκόπου ᾿Αθηνῶν καί Πάσης ῾Ελλάδος κ. ᾿Ανδρέου, τῶν Σεβ/των ᾿Αρχιερέων καί Πρεσβυτέρων, τῶν Μοναχικῶν Ταγμάτων καί τοῦ πιστοῦ Λαοῦ τῆς ἁπανταχοῦ Γνησίας ᾿Ορθοδόξοιυ ᾿Εκκλησίας, ἵνα κριθῇ καί ἀξιολογηθῇ, ἤ καί διορθωθῇ ἐπί τά βελτίω ἤ καί καλυφθῇ ἐξ᾿ ὁλοκλήρου ὑπό μιᾶς ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ τελειοτέρας ἀπό πάσης ἀπόψεως, τήν ὀποίαν θά ἐκδώση ἡ ὡς τάχιστα ΚΑΝΟΝΙΚΩΣ συνερχομένη ῾Ιερά Σύνοδος, ἡ ὁποία ἐλευθέρως καί ἐν ῾Αγίῳ Πνεύματι φερομένη, θά ἀντιμετωπίση καί θά ρυθμίσῃ μέ συνέπειαν καί τά ἐκκρεμοῦντα θέματα Πίστεως. ΑΜΗΝ. Πρός Κύριον ταπεινός καί ἐλάχιστος εὐχέτης + ῾Ο Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς ΚΗΡΥΚΟΣ

Ο ΗΡΩΙΚΟΝ ΦΡΟΝΗΜΑ ΤΟΥ Μ. ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ Ἔμεινε μόνος στόν ἀγῶνα γιά τήν ἀλήθεια, ἀλλά ἀληθινός καί μέ ἡρωϊκόν φρόνημα καί παρρησίαν. Ὁ Μέγας Βασίλειος, μόνος καί ἐγκαταλελειμένος ἀπό ὅσους γέρνουν ἐδῶ καί ἐκεῖ σάν τά καλάμια, ἀπό τούς ἔχοντας «καλαμώδη φύσιν», ὅπως τούς χαρακτηρίζει ὁ Ἅγιος Γρηγόριος Νύσσης, στάθηκε ὄρθιος καί κράτησε ὄρθια καί ὀρθή τήν Ὀρθοδοξία. Ὁ αὐτοκράτορας Οὐάλης, ὁ ὁποῖος ἀκολούθησε τόν ‘Αρειανισμό, εἶχε κάμψει τούς πάντες. Διότι εὕρισκε σέ ὅλους κάποιο ἀδύνατο σημεῖο γιά νά τούς πιέζη καί νά τούς κάμνει νά πονοῦν καί νά συμβιβάζωνται. Στόν Μέγα Βασίλειο, ὅμως δέν εὕρισκε εὐπαθῆ σημεῖα, δέν μποροῦσε νά βρῆ λαβές. Ὁ διάλογος πού ἔκαμε ὁ ἀπεσταλμένος τοῦ αὐτοκράτορα Μόδεστος μέ τόν Μέγα Βασίλειο εἶναι μνημεῖο παρρησίας ὀρθοδόξου Ἐπισκόπου. - Γιά ποιό λόγο δέν ἀκολουθεῖς τήν ἴδια πίστη πού ἔχει καί ὁ βασιλιάς, ἐνῶ ὅλου οἱ ἄλλοι ὑποκλίθηκαν καί νικήθηκαν. - Γιατί δέν τό θέλει αὐτό ὁ δικός μου βασιλιάς, νά προσκυνῶ δηλαδή ἕνα κτίσμα, ὅπως σεῖς δέχεσθε τό Χριστό. - Καί δέν μᾶς ὑπολογίζ<εις καθόλου ἐμᾶς;Δέν θεωρεῖς σπουδαῖο πράγμα νά εἶσαι μέ τό μέρος μας; - Δέν ἀρνοῦμαι τήν σπουδαιότητα τῆς θέσεώς σας. Δέν εἶσθε ὅμως καί ἀπό τόν Θεό ἀνώτεροι. Ὁ Χριστιανισμός δέν λαμβάνει ὑπ’ ὄψιν πρόσωπα, ἀλλά τήν πίστη. ‘Ακολουθοῦν ἀπειλές γιά δήμευση, ἐξορία, καί γιά βασανιστήρια, τά ὁποῖα καί πάλιν δέν ἔκαμψαν τό ἡρωϊκόν φρόνημα τοῦ ἀσκητοῦ Ἐπισκόπου. Τί θά δημεύσης, ἀπαντᾶ, ἀφοῦ ὅλη μου ἡ περιουσία εἶναι μερικά βιβλία καί αὐτά ἐδῶ τά εὐτελῆ τρίχινα ράσα; Ὅπου κι’ ἄν μέ στείλης ἐξορία, μοῦ εἶναι τό ἴδιο. Ὅλη ἡ γῆ ἀνήκει στόν Θεό. Πατρίδα μας ἄλλωστε εἶναι ὁ οὐρανός. Ἐπάνω στή γῆ εἴμαστε περαστικοί διαβάται. Ὅσο γιά τά βασανιστήρια, μή τά προβάλλεις, γιατί τό σῶμά μου εἶναι τόσο ἀσθενικό, ὥστε στό πρῶτο κτύπημα θά πεθάνω. Αὐτό ὅμως δέν τό φοβᾶμαι, διότι ἐκτός τοῦ ὅτι θά ἀπαλλαγῶ ἀπό τίς ταλαιπωρίες του, θά πάω καί πιό σύντομα κοντά στόν Θεό. Αὐτά ἀς τά ἀκούση καί ὁ βασιλεύς. «Ἀκουέτω ταῦτα καί βασιλεύς». Καί ὁ ὕπαρχος Μόδεστος ἐπεσφράγισε ἐνώπιον τοῦ ἀυτοκράτορος τήν νίκη ἑνός ἁπλοῦ ‘Επισκόπου ἐναντίον ἑνός πανισχύρου αὐτοκράτορα: «Ἠττήμεθα βασιλεῦ, τοῦ τῆσδε προβεβλημένου τῆς Ἐκκλησίας». Νικηθήκαμε βασιλιά ἀπό τόν Προϊστάμενο αὐτῆς τῆς ‘Εκκλησίας. Ὁ ἐλάχιστος ἐν ‘Επισκόποις + Ο ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΚΗΡΥΚΟΣ

ΓΝΗΣΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ + ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΚΗΡΥΚΟΣ ΕΠΙΣΚΟΠΕΙΟΝ ΑΓΙΑΣ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗΣ –ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ ΔΙΕΥΘ: ΣΤΑΜΑΛΑ -ΣΤΡΟΓΓΥΛΗ 194 00 Τ.Θ. 54 ΚΟΡΩΠΙ ΑΤΤΙΚΗΣ. ΤΗΛ. 210. 6020176, 210.6021467. 210.2466057 ****************************************************** Ἀριθμ. Πρωτ. ΕΠ/25 Ἐν Κορωπίῳ τῆ 20. 3.2006 (Δ. Κυρ. Νηστειῶν) ****************************************************** ΤΟ ΗΡΩΙΚΟΝ ΦΡΟΝΗΜΑ ΤΟΥ Μ. ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ Ἔμεινε μόνος στόν ἀγῶνα γιά τήν ἀλήθεια, ἀλλά ἀληθινός καί μέ ἡρωϊκόν φρόνημα καί παρρησίαν. Ὁ Μέγας Βασίλειος, μόνος καί ἐγκαταλελειμένος ἀπό ὅσους γέρνουν ἐδῶ καί ἐκεῖ σάν τά καλάμια, ἀπό τούς ἔχοντας «καλαμώδη φύσιν», ὅπως τούς χαρακτηρίζει ὁ Ἅγιος Γρηγόριος Νύσσης, στάθηκε ὄρθιος καί κράτησε ὄρθια καί ὀρθή τήν Ὀρθοδοξία. Ὁ αὐτοκράτορας Οὐάλης, ὁ ὁποῖος ἀκολούθησε τόν ‘Αρειανισμό, εἶχε κάμψει τούς πάντες. Διότι εὕρισκε σέ ὅλους κάποιο ἀδύνατο σημεῖο γιά νά τούς πιέζη καί νά τούς κάμνει νά πονοῦν καί νά συμβιβάζωνται. Στόν Μέγα Βασίλειο, ὅμως δέν εὕρισκε εὐπαθῆ σημεῖα, δέν μποροῦσε νά βρῆ λαβές. Ὁ διάλογος πού ἔκαμε ὁ ἀπεσταλμένος τοῦ αὐτοκράτορα Μόδεστος μέ τόν Μέγα Βασίλειο εἶναι μνημεῖο παρρησίας ὀρθοδόξου Ἐπισκόπου. - Γιά ποιό λόγο δέν ἀκολουθεῖς τήν ἴδια πίστη πού ἔχει καί ὁ βασιλιάς, ἐνῶ ὅλου οἱ ἄλλοι ὑποκλίθηκαν καί νικήθηκαν. - Γιατί δέν τό θέλει αὐτό ὁ δικός μου βασιλιάς, νά προσκυνῶ δηλαδή ἕνα κτίσμα, ὅπως σεῖς δέχεσθε τό Χριστό. - Καί δέν μᾶς ὑπολογίζ<εις καθόλου ἐμᾶς;Δέν θεωρεῖς σπουδαῖο πράγμα νά εἶσαι μέ τό μέρος μας; - Δέν ἀρνοῦμαι τήν σπουδαιότητα τῆς θέσεώς σας. Δέν εἶσθε ὅμως καί ἀπό τόν Θεό ἀνώτεροι. Ὁ Χριστιανισμός δέν λαμβάνει ὑπ’ ὄψιν πρόσωπα, ἀλλά τήν πίστη. ‘Ακολουθοῦν ἀπειλές γιά δήμευση, ἐξορία, καί γιά βασανιστήρια, τά ὁποῖα καί πάλιν δέν ἔκαμψαν τό ἡρωϊκόν φρόνημα τοῦ ἀσκητοῦ Ἐπισκόπου. Τί θά δημεύσης, ἀπαντᾶ, ἀφοῦ ὅλη μου ἡ περιουσία εἶναι μερικά βιβλία καί αὐτά ἐδῶ τά εὐτελῆ τρίχινα ράσα; Ὅπου κι’ ἄν μέ στείλης ἐξορία, μοῦ εἶναι τό ἴδιο. Ὅλη ἡ γῆ ἀνήκει στόν Θεό. Πατρίδα μας ἄλλωστε εἶναι ὁ οὐρανός. Ἐπάνω στή γῆ εἴμαστε περαστικοί διαβάται. Ὅσο γιά τά βασανιστήρια, μή τά προβάλλεις, γιατί τό σῶμά μου εἶναι τόσο ἀσθενικό, ὥστε στό πρῶτο κτύπημα θά πεθάνω. Αὐτό ὅμως δέν τό φοβᾶμαι, διότι ἐκτός τοῦ ὅτι θά ἀπαλλαγῶ ἀπό τίς ταλαιπωρίες του, θά πάω καί πιό σύντομα κοντά στόν Θεό. Αὐτά ἀς τά ἀκούση καί ὁ βασιλεύς. «Ἀκουέτω ταῦτα καί βασιλεύς». Καί ὁ ὕπαρχος Μόδεστος ἐπεσφράγισε ἐνώπιον τοῦ ἀυτοκράτορος τήν νίκη ἑνός ἁπλοῦ ‘Επισκόπου ἐναντίον ἑνός πανισχύρου αὐτοκράτορα: «Ἠττήμεθα βασιλεῦ, τοῦ τῆσδε προβεβλημένου τῆς Ἐκκλησίας». Νικηθήκαμε βασιλιά ἀπό τόν Προϊστάμενο αὐτῆς τῆς ‘Εκκλησίας. Ὁ ἐλάχιστος ἐν ‘Επισκόποις + Ο ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΚΗΡΥΚΟΣ

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΕΚ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΑΛΕΝΤΩΝ ΕΓΓΡΑΦΩΝ (Σχετικα με την παραιτησιν του Αρχιεπισκοπου Ανδρεου) Δέν δικαιούμεθα ἐπ’ οὐδενί καί μέ καμμίαν προφασιολογίαν νά σιγῶμεν τήν ἀλήθειαν, διότι κατά τούς ῾Αγίους Πατέρας: "ὁ τήν ἀλήθειαν σιγῶν, κρύπτει Χριστόν ἐν τάφῳ", διό καί ἐπανέρχομαι ἐπί τοῦ θέματος τῆς Κανονικῆς τάξεως πού ὀφείλομεν νά τηρήσωμεν, ὅσον ἀφορᾶ τήν ἀντιμετώπισιν τῆς δηλώσεως περί "παραιτήσεως" τοῦ Μακαριωτάτου ᾿Αρχιεπισκόπου κ. ᾿Ανδρέου. Βεβαίως διά τῶν ὑπ᾿ ἀριθμ.. Πρωτ. α) 311/12-2-03, β) 312/13-2-03 γ) 313/15-2-03 δ) 314/20-2-03 καί ε) 315/22-2-03 ᾿Ενστάσεων - Καταγγελιῶν μου, ἀνέφερα ἐν συνόψει τήν διδασκαλία τῶν ῾Ιερῶν Κανόνων, διά τό ἐν λόγῳ θέμα, καί κατήγγειλα τήν "συμπαιγνία" ὑπό τήν ὁποίαν ὑποκρύπτεται καί "συναλλαγή" ἐπί ἱερῶν καί ὁσίων, τά ὁποῖα καθιστοῦν καί τόν Μακαριώτατον καί ὅσους ὑποτίθεται ὅτι δέχτηκαν τήν "παραίτησιν" καί ἔσπευσαν μάλιστα "διά βοῆς" νά ἀνακηρύξουν καί τόν νέον ᾿Αρχιεπίσκοπον, καί ἀφοῦ δέν τό ἐπέτυχον, τόν ὥρισαν Τοποτηρητήν, ἐνῶ ἐντός ἑβδομάδος ἐκήρυξαν καί ἐκλογάς, ὡς παραβάτας τῶν ῾Ιερῶν Κανόνων καί ἑπομένως ὑποδίκους. ᾿Επειδή, ὅμως καί μετά τήν δημοσίευσιν τῶν ᾿Ενστάσεών μου καί Καταγγελιῶν, τινες τῶν ᾿Αρχιερέων, ἀλλά κυρίως τό παρασυνοδικόν κατεστημένον, ἐπεχείρησαν νά παραπλανήσουν τόν πιστόν τοῦ Κυρίου λαόν, καί διαδίδουν, ὅτι δῆθεν "ὑπάρχουν καί ἄλλοι Κανόνες, τούς ὁποίους ἀποκρύπει ὁ ᾿Επίσκοπος Κήρυκος", καί ἐπειδή ἄν καί τούς προκάλεσα νά μοῦ τούς ὑποδείξουν, οὗτοι ἀκόμη σιωποῦν, ἐπανέρχομαι εἰς ἕνα μόνον Κανόνα, ὁ ὁποῖος εἶναι σαφέστατος καί δέν ἐπιδέχεται παρερμηνείας.

ΓΝΗΣΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΣΤΡΟΓΓΥΛΗ (ΣΤΑΜΑΛΑ) 194 00 Τ.Θ. 54 ΚΟΡΩΠΙ ΑΤΤΙΚΗΣ ΤΗΛ. 210.6020176, 210 2466057 ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΕΚ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΑΛΕΝΤΩΝ ΕΓΓΡΑΦΩΝ (Σχετικα με την παραιτησιν του Αρχιεπισκοπου Ανδρεου) Δέν δικαιούμεθα ἐπ’ οὐδενί καί μέ καμμίαν προφασιολογίαν νά σιγῶμεν τήν ἀλήθειαν, διότι κατά τούς ῾Αγίους Πατέρας: "ὁ τήν ἀλήθειαν σιγῶν, κρύπτει Χριστόν ἐν τάφῳ", διό καί ἐπανέρχομαι ἐπί τοῦ θέματος τῆς Κανονικῆς τάξεως πού ὀφείλομεν νά τηρήσωμεν, ὅσον ἀφορᾶ τήν ἀντιμετώπισιν τῆς δηλώσεως περί "παραιτήσεως" τοῦ Μακαριωτάτου ᾿Αρχιεπισκόπου κ. ᾿Ανδρέου. Βεβαίως διά τῶν ὑπ᾿ ἀριθμ.. Πρωτ. α) 311/12-2-03, β) 312/13-2-03 γ) 313/15-2-03 δ) 314/20-2-03 καί ε) 315/22-2-03 ᾿Ενστάσεων - Καταγγελιῶν μου, ἀνέφερα ἐν συνόψει τήν διδασκαλία τῶν ῾Ιερῶν Κανόνων, διά τό ἐν λόγῳ θέμα, καί κατήγγειλα τήν "συμπαιγνία" ὑπό τήν ὁποίαν ὑποκρύπτεται καί "συναλλαγή" ἐπί ἱερῶν καί ὁσίων, τά ὁποῖα καθιστοῦν καί τόν Μακαριώτατον καί ὅσους ὑποτίθεται ὅτι δέχτηκαν τήν "παραίτησιν" καί ἔσπευσαν μάλιστα "διά βοῆς" νά ἀνακηρύξουν καί τόν νέον ᾿Αρχιεπίσκοπον, καί ἀφοῦ δέν τό ἐπέτυχον, τόν ὥρισαν Τοποτηρητήν, ἐνῶ ἐντός ἑβδομάδος ἐκήρυξαν καί ἐκλογάς, ὡς παραβάτας τῶν ῾Ιερῶν Κανόνων καί ἑπομένως ὑποδίκους. ᾿Επειδή, ὅμως καί μετά τήν δημοσίευσιν τῶν ᾿Ενστάσεών μου καί Καταγγελιῶν, τινες τῶν ᾿Αρχιερέων, ἀλλά κυρίως τό παρασυνοδικόν κατεστημένον, ἐπεχείρησαν νά παραπλανήσουν τόν πιστόν τοῦ Κυρίου λαόν, καί διαδίδουν, ὅτι δῆθεν "ὑπάρχουν καί ἄλλοι Κανόνες, τούς ὁποίους ἀποκρύπει ὁ ᾿Επίσκοπος Κήρυκος", καί ἐπειδή ἄν καί τούς προκάλεσα νά μοῦ τούς ὑποδείξουν, οὗτοι ἀκόμη σιωποῦν, ἐπανέρχομαι εἰς ἕνα μόνον Κανόνα, ὁ ὁποῖος εἶναι σαφέστατος καί δέν ἐπιδέχεται παρερμηνείας. ῾Ο Κανών ΙΣΤ τῆς ἐν Τρούλλῳ Πρωτοδευτέρας λεγομένης Συνόδου, λέγει τά ἐξῆς: "Διά τάς φιλονεικίας καί ταραχάς τάς ἐν τῇ ᾿Εκκλησίᾳ τοῦ Θεοῦ συμβαινούσας, καί τοῦτο ὁρίσαι ἀναγκαῖόν ἐστί. Τό μηδενί τρόπῳ ᾿Επίσκοπον καταστῆναι ἐν τῇ ᾿Εκκλησίᾳ, ἧς ἔτι ὁ προεστώς ζεῖ, καί ἐν τῇ ἰδίᾳ συνίσταται τιμῇ, εἰ μή αὐτός ἑκών τήν ᾿Επισκοπήν παραιτήσεται. Χρή γάρ πρότερον τήν αἰτίαν τοῦ μέλλοντος τῆς ᾿Επισκοπῆς ἐκδιώκεσθαι, κανονικῶς ἐξεταζομένην, εἰς πέρας ἄγεσθαι, εἰθ᾿ οὕτω μετά τήν αὐτοῦ καθαίρεσιν, ἕτερον ἀντ᾿ αὐτοῦ εἰς τήν ᾿Επισκοπήν προβιβάζεσθαι. Εἰ δέ τις τῶν ᾿Επισκόπων ἐν τῇ ἰδίᾳ συνιστάμενος τιμήν, μηδέ παραιτεῖσθαι βούλοιτο, μήτε διατρίβει τόπῳ, μήτε Βασιλικῷ προστάγματι κατεχόμενος, μήτε ταῖς τοῦ οἰκείου Πατριάρχου λειτουργίαις ὑπηρετούμενος, μήτε μήν ὑπό νόσου χαλεπῆς τε καί ἀκινησίαν ἐμποιούσης παντελῆ συνεχόμενος· ὁ τοιοῦτος οὖν ὁ κατά μηδεμίαν τῶν εἰρημένων προφάσεων κωλυόμενος, τῆς οἰκείας ἀφιστάμενος ᾿Επισκοπῆς, καί ὑπέρ τόν ἐξαμηνιαῖον χρόνον ἐν ἑτέρω διατρίβων τόπῳ, τῆς τοῦ ᾿Επισκόπου τιμῆς τε καί ἀξίας ἀλλοτριωθήσεται παντελῶς. Τόν γάρ τῆς ἐμπιστευθείσης αὐτῷ καταμελοῦντα ποίμνης, καί ἐν ἑτέρῳ ὑπέρ τό ἑξάμηνον χρονοτριβοῦντα τόπῳ, ὥρισεν ἡ ἁγία Σύνοδος, καί τῆς ᾿Αρχιερωσύνης, δι ἧς ποιμαίνειν ἐτάχθη, παντελῶς ἀλλότριον καθεστάναι, καί εἰς τόν αὐτοῦ τῆς ᾿Επισκοπῆς τόπον ἕτερον ἀντ᾿ αὐτοῦ καταλέγεσθαι". Καί κατά τήν ἑρμηνεία τοῦ ῾Ιεροῦ Νικοδήμου: "Διορίζει ὁ παρών Κανών, ὅτι νά μή χειροτονῆται ᾿Επίσκοπος εἰς ἐπαρχίαν, τῆς ὁποίας ὁ ᾿Επίσκοπος ἀκόμη ζῇ, καί εἰς τήν ᾿Αρχιερατικήν ἀξίαν ἀκόμη εὑρίσκεται. Σκάνδαλα γάρ τοῦτο, καί ταραχάς εἰς τήν ᾿Εκκλησίαν προξενεῖ, ἔξω μόνον ἄν θεληματικῶς ὁ ᾿Επίσκοπος παραιτήση τήν ᾿Επισκοπήν του (διά τινα κωλυτικήν κρυπτήν ἀφορμήν δηλαδή, περί οὗ ὅρα τήν ᾿Επιστολήν τῆς γ Συνόδου· ἐάν δέ ᾿Επίσκοπος τινάς διά ἐγκλήματά του, ἦναι ἄξιος νά διωχθῇ ἀπό τήν ᾿Επισκοπήν του, πρῶτον πρέπει νά ἐξετάζωνται συνοδικῶς τά ἐγκλήματα του ταῦτα, καί νά καθαιρῆται, μετά ταῦτα δέ νά γίνεται εἰς αὐτήν ἄλλος ᾿Επίσκοπος. ᾿Ανίσως δέ τινάς ᾿Επίσκοπος μήτε θελήση νά παραιτηθῇ, μήτε νά ποιμάνη τόν λαόν του, ἀλλά διατρίβη ἔξω τῆς ἐπαρχίας του περισσότερον ἀπό ἕξ μῆνας χωρίς νά ἐμποδίζεται, οὔτε ἀπό Βασιλικήν προσταγήν, οὔτε ἀπό ὑπηρεσίας τοῦ Πατριάρχου, οὔτε ἀπό καμμίαν δεινήν ἀσθένειαν, ἀκίνητον ποιοῦσαν αὐτόν· ὁ τοιοῦτος καλούμενος καί μή ὑποστρέφων, ἀλλ᾿ ἀμελῶν τό ἐμπιστευθέν αὐτῷ ποίμνιον, νά καθαιρῆται παντελῶς ἀπό τήν ᾿Αρχιερατικήν ἀξίαν, καί ἀντί αὐτοῦ νά χειροτονῆται ἄλλος ᾿Επίσκοπος. ῞Ορα δέ, ὅτι ὁ παρών Κανών εἰπών ἀνωτέρω, ἔξω μόνον ἄν θεληματικῶς παραιτήση ὁ ᾿Επίσκοπος τήν ᾿Επισκοπήν του, παρακάτω ὡσάν νά ἐπιδιορθώνη τοῦτο, λέγει, ὅτι διά τά ἐγκλήματα πρέπει νά ἐκβάλλεται ὁ ᾿Επίσκοπος ἀπό τήν ἐπαρχίαν του, καί ὄχι ἁπλῶς μέ θεληματικήν παραίτησιν διά ραθυμίαν, ἤ καί ἀπραγμοσύνην του, εἰ μή διά τινα, ὡς εἴπομεν, κρυπτήν καί ἀκώλυτον ἀφορμήν". Παραθέτομεν καί τήν Συμφωνία. "Συμφώνως μέ τόν παρόντα Κανόνα καί ὁ 96ος τῆς ἐν Καρθαγένη διορίζει λέγων, ὅτι δέν πρέπει νά άφαιρῆται ἡ ᾿Επισκοπή ἀπό κανένα ᾿Επίσκοπον προτοῦ νά λάβη ἔκβασιν ἡ κατ᾿ αὐτοῦ κρίσις. ῾Ο δέ δ'τῆς ἐν Σραδικῇ ἐμποδίζει τό νά γίνεται ἄλλος ᾿Επίσκοπος εἰς τήν ᾿Επισκοπήν τοῦ καθαιρεθέντος ᾿Επισκόπου, προτοῦ νά ἀποφασίση περί τούτου ὁ Ρώμης, ἵνα μή ὦσιν ἐν τῇ αὐτῇ πόλει δύο ᾿Επίσκοποι· ὅπερ παράνομον ἐστί καί ἐμποδισμένον ἀπό τόν η' τῆς α' καί ιβ' τῆς δ'. ῞Ορα καί τόν νη ᾿Αποστολικόν, καί τόν π τῆς ΣΤ". Παραθέτομεν καί τήν ὑποσημείωσιν τοῦ Κανόνος: "Τοῦτο φαίνεται νά τό λέγη ὁ Κανών διά τόν ἄγιον Φώτιον, ὡς Πατριαρχεύσαντα, ζῶντος ἔτι τοῦ Πατριάρχου ᾿Ιγνατίου, ὡς εἴπομεν ἐν ἀρχῇ, ἀγκαλά καί πολλότατοι ἄλλοι ᾿Αρχιερεῖς καί Πατριάρχαι, ζώντων τῶν προκατόχων αὐτῶν ἔτι, ἐχειροτονήθησαν, καί ὅρα τόν Δοσίθεον σελ. 123. Παράνομον ὅμως τό τοιοῦτον, καί παρά Κανόνας ἐστί, καί διά τοῦτο οὐ μιμητέον". Καί τήν ὑποσημείωσιν β: "Λοιπόν πρέπει νά ἀκυρωθῆ ἡ α' διάταξις τοῦ πρώτου τίτλου τῶν Νεαρῶν, ἥτις ἐστί Νεαρά ᾿Ιουστινιάνειος ξζ᾿ κατά τόν Βαλσαμῶνα (παρά τῷ Φωτίῳ τίτλ. η Κεφ. β) ἡ διορίζουσα ὅτι νά ἀποβάλλεται τῆς ᾿Επισκοπῆς ὁ ᾿Επίσκοπος ὁπού λείψη ἀπό τήν ᾿Επαρχίαν του, ὄχι περισσότερον ἀπό ἕξ μῆνας, καθώς διορίζει ὁ παρών Κανών, ἀλλά περισσότερον ἀπό ἕνα χρόνον. ᾿Αλλά καί ἡ προσταγή Μανουήλ τοῦ Κομνηνοῦ, ἡ διορίζουσα νά ἐκβάλλωνται μόνον ἀπό τόν ξένον τόπον, ἐν ὧ διατρίβουσιν ὑπέρ τούς ἑξ μήνας οἱ ᾿Αρχιερεῖς, καί ὄχι νά διώκωνται ἀπό τήν ἐπαρχίαν των· ἐπιδή ὡς εἴπομεν ... πρέπει νά ἀκυροῦνται οἱ ἐναντιούμενοι εἰς τούς Κανόνας πολιτικοί Νόμοι, ὡς αὐτοί πάλιν οὗτοι τοῦτο θεσπίζουσιν...". ῾Ορίζει, λοιπόν, σαφέστατα ὁ ῾Ιερός οὗτος Κανών, ὅτι "Χρή πρότερον τήν αἰτίαν τοῦ μέλλοντος ἐκδιώκεσθαι, κανονικῶς ἐξεταζομένην, εἰς πέρας ἄγεσθαι, εἴθ᾿ οὕτω μετά τήν αὐτοῦ καθαίρεσιν, ἔτερον ἀντ᾿ αὐτοῦ εἰς τήν ᾿Επισκοπήν προβιβάζεσθαι». ῾Υμεῖς, Σεβασμιώτατοι ᾿Αρχιερεῖς, πρίν ἀκόμη προλάβει ὁ Μακαριώτατος νά δηλώση τήν ἐπιθυμίαν τὴς παραιτήσεως, τόν "παραιτήσατε", καί προχωρήσατε καί εἰς ἐκλογήν νέου ᾿Αρχιεπισκόπου, καί ἀντιδράσαντος ἐμοῦ ὡρίσατε Τοποτηρητήν, ὁ δέ Τοποτηρητής προβαίνει καί εἰς ἀπειλάς κατά Κληρικῶν τῆς ῾Ιερᾶς ᾿Αρχιεπισκοπῆς, ὅτι θά τούς στείλῃ τήν ᾿Αργία, ἐάν δέν τόν μνημονεύουν ὡς ᾿Αρχιεπίσκοπο. Διατί βιάστηκαν οἱ Σεβασμιώτατοι ᾿Αρχιερεῖς καί δέν ἀνέμεναν πρῶτα νά ἐξετασθῇ κανονικῶς ἡ αἰτία τοῦ μέλλοντος "ἐκδιώκεσθαι" (διότι περί αὐτοῦ πρόκειται) καί μέχρι "εἰς πέρας ἄγεσθαι", δηλαδή μέχρι νά τελειώση ἡ ἐξέτασις τοῦ ζητήματος. Δυστυχῶς καί μόνον μέ τόν τρόπο πού ἐνεργήσατε ἀπεκαλύψατε τήν "συναλλαγήν" καί τήν "συμπαιγνίαν" ἐπί ῾Ιερῶν καί ὁσίων, πράγμα τό ὁποῖον εἶνα χειρότερον ἀπό τήν Σιμωνίαν, εἶναι χειροτέρα μορφή ἱεροσυλίας. Δέν ἔτυχε ποτέ νά ἀναγνώσετε εἰς τό Πηδάλιον, Σεβασμιώτατοι ᾿Αρχιερεῖς, τίς συνέπειες πού ἔχει ἡ παράβασις τῶν Κανόνων; ᾿Ιδού τί λέγει σχολιάζων τόν περί Σιμωνίας ῾Ιερόν Κανόνα ὁ ῾Ιερός Νικόδημος: «᾿Ανίσως κατά τάς περιλήψεις τῶν ῾Ιερῶν Κανόνων, ζητήση τινάς τάς ἐκκλησιαστικά πράγματα τῆς ἐνεστώσης καταστάσεως, βέβαια ἀπορεῖ, καί δέν εὑρίσκει παραμικράν ὁμοίωσιν τῆς προτέρας καταστάσεως, εἰς τό νά δυνηθῆ νά θεραπεύση τήν ἀπορίαν του. Διότι ὅλοι οἱ ἐκκλησιαστικοί παρανόμως λαμβάνουσι τήν τάξιν, καί ὁμοίως ζῶσι, καί τελευτῶσι· διά τοῦτο καί ὀ κλοιός τῆς δουλείας ἐκτείνεται, καί προβαίνει δριμύτερος, ἠμεῖς ὅμως ἀναισθητοῦμεν, καί ἀναιδέστερα παρανομοῦμεν". Καί ἀκόμη, Σεβασμιώτατοι ᾿Αρχιερεῖς, πῶς δέν ἐλάβατε ὑπ᾿ ὄψιν, εὐθύς ἐξ ἀρχῆς, ὅταν ὁ Μακαριώτατος σᾶς ὑπεδείκνυε τόν διάδοχόν του, ἀλλά καί ποίους θά χειροτονήσετε εἰς τήν συνέχεια, καί ὅτι "πρέπει νά διώξετε τόν παρανομοῦντα ᾿Επίσκοπον ἀπό τίς ᾿Αχαρνές" ὅτι παραβιάζετε τόν ΛΔ ᾿Αποστολικόν Κανόνα, τόν ὁρίζοντα: "Τούς ᾿Επισκόπους ἑκάστου ἔθνους, εἰδέναι χρή τόν ἐν αὐτοῖς πρῶτον, καί ἡγεῖσθαι αὐτόν ὡς κεφαλήν, καί μηδέν τι πράττειν περιττόν ἄνευ τῆς ἐκείνου γνώμης· μόνα δέ πράττειν ἕκαστον, ὅσα τῇ αὐτοῦ παροικίᾳ ἐπιβάλλει, καί ταῖς ὑπ᾿ αὐτήν χώραις. ᾿Αλλά μηδέ ἐκεῖνος ἄνευ τῆς πάντων γνώμης ποιείτω τι. Οὕτω γάρ ὁμόνοια ἔσται, καί δοξασθήσεται ὁ Θεός, διά Κυρίου ἐν ῾Αγίῳ Πνεύματι, ὀ Πατήρ καί ὁ Υἱός, καί τό ῞Αγιον Πνεῦμα." Παραθέτω καί τήν ἑρμηνείαν τοῦ Κανόνος: "Καθώς ὅμως οἱ ᾿Επίσκοποι δέν πρέπει νά πράττωσι κανένα πράγμα κοινόν χωρίς τήν γνώμην τοῦ Μητροπολίτου, ἔστι παροπμοίως καί ὁ Μητροπολίτης (ἐν προκειμένω ὁ Πρῶτος) δέν πρέπει νά κάμνη κανένα τοιοῦτον κοινόν πράγμα μόνος καί καθ᾿ ἑαυτόν, χωρίς τήν γνώμην ὅλων του τῶν ᾿Επισκόπων". Διατί μέ τοῦτον τόν τρόπον θέλει εἶναι ὀμόνοια καί ἀγάπη ἀνάμεσα καί εἰς τούς ᾿Επισκόπους καί Μητροπολίτας, καί εἰς Κληρικούς, καί εἰς Λαϊκούς. ᾿Εκ δέ τῆς ὁμονοίας ταύτης θέλει δοξασθῇ ὁ Θεός καί Πατήρ, διά μέσου τοῦ Υἱοῦ αὐτοῦ, Κυρίου δέ ἡμῶν ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ". Ὁ π. Θωμᾶς δέν μνημονεύει τοῦ Τοποτηρητοῦ, ἀλλά τοῦ Κανονικοῦ ‘Αρχιεπισκόπου. ᾿Επληροφορήθην ὅτι ὁ αἰδ/τος π. Θωμᾶς (ὁ κατά σάρκα πατήρ μου), κατά τήν τέλεσιν τῆς θείας λειτουργίας τήν Κυριακήν τῆς Τυροφάγου ἐμνημόνευσε τοῦ ὀνόματος τοῦ Κανονικοῦ ᾿Επισκόπου, ἤτοι τοῦ Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου κ. ᾿Ανδρέου. ᾿Επίσης ἐπληροφορήθην, ἀμέσως μετά τήν θεία Λειτουργία, ὁ Σεβασμιώτατος Πειραιῶς, ἐμφανιζόμενος ὡς Τοποτηρητής ἐπίμονα τόν ἀναζητήσατε τηλεφωνικῶς, καί τελικά, ἀφοῦ ἐπεκοινώνησε μαζί του, τόν παρετήρησε κατά ὄχι ἁρμόζοντα τρόπον, ἀλλά καί ὅλως ἀναρμοδίως, ἀντικανονικῶς καί ἀδίκως, ὡς "κατεξουσιάζων" δέ, τόν ἐπέπληξε καί τόν ἀπείλησε, ὅτι θά τοῦ ἀποστείλη καί "ἀργίαν". ῾Ο Αἰδ/τος πατήρ Θωμᾶς, ἀλλά καί ὄἱασδήποτε ῾Ιερεύς εὑρεθῇ εἰς παρομοίαν θέσιν, πολύ καλά ἔπραξε μνημονεύσας τοῦ ὀνόματος τοῦ ᾿Αρχιεπισκόπου κ. ᾿Ανδρέου, καί ὄχι τοῦ ὡς "Τοποτηρητοῦ" ἐμφανιζομένου Πειραιῶς κ. Νικολάου, διότι ἐκινήθη εἰς τά πλαίσια τῶν ῾Ιερῶν Κανόνων, ἡ παράβασις τῶν ὁποίων συνεπάγεται τιμωρίαν, ἔλαβε δέ ὑπ᾿ ὄψιν του καί τά ἐξῆς τά ὁποῖα ἔχουν καταγραφεῖ καί δημοσιευθεῖ, καί ἑπομένως οὐδείς δύναται νά ἐπικαλεσθῇ ἄγνοιαν: ῎Ητοι ἐγράφη, ἐδημοσιεύθη, κατηγγέλθη: 1)῞Οτι ἡ δήλωσις ἐκ μέρους τοῦ Μακαριωτάτου περί "παραιτήσεώς του" ἦτο ἀποτέλεσμα μιᾶς ἀπό μακροῦ προσχεδιασμένης καί συμπεφωνημένης καί δή μετά ἱεροσύλου συναλλαγῆς συμπαιγνία. Αὐτήν τήν "παραίτησιν" μεταξύ ἄλλων ἐπέσπευσεν καί ἡ γνωστή ἐσχάτως ἐκδηλωθεῖσα, πλήν ἀποτυχοῦσα, συνωμοσία τοῦ Μακαριωτάτου μετά τοῦ ἰδίου ᾿Επισκόπου κ. Νικολάου (τήν 16 καί 19-11-02) νά μέ ἐκδιώξουν ἐκ τῆς ἐνορίας τοῦ ῾Αγίου Δημητρίου ᾿Αχαρνῶν, ὅπου ἐφημερεύω ἀπό τοῦ 1989, καί ὅπου ἐν ἔτει 1995, ἤτοι ἀπό τῆς χειροτονίας μου συνέχισα νά ἐφημερεύω ὡς ᾿Επίσκοπος, καθόσον ἦτο ἡ μοναδική ἐνορία τῆς νεοσυστάτου Μητροπόλεως Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς ἤ ᾿Ανατολικῆς ᾿Αττικῆς εἰς τήν ὁποίαν ὑπάγονται καί αἱ ᾿Αχαρναί. 2) ᾿Επ᾿ αὐτῆς τῆς "παραιτήσεως" ὑπεβλήθησαν ᾿Ενστάσεις καί Καταγγελίαι καί ἀπό τήν ἐλαχιστότητά μου, καί ἀπό δύο ἀκόμη ᾿Αρχιερεῖς, ἐνῶ οἱ ὑπογράψαντες "τήν ἀποδοχήν τῆς παραιτήσεως" ᾿Αρχιερεῖς, ἐδήλωσαν κατ᾿ ἀρχήν μεταμέλειαν πού ὑπέγραψαν, ὅταν ὅμως τούς ἐπεσκέφθη ὁ "διά λόγους ὑγείας" παραιτηθείς Μακαριώτατος ἐνέμειναν ἐπί τῶν "συμπεφωνημένων" (ἤτοι εἰς τήν συμπαιγνίαν καί τήν συναλλαγήν πρός ἀνάδειξιν τοῦ "νέου ᾿Αρχιεπισκόπου" καί τήν χειροτονίαν προηγουμένως ἀνεπιθυμήτων ὑπό τοῦ Σεβ/του Πειραιῶς, οὐ μήν ἀλλά καί κατηγγελθέντων πολλαπλῶς προσώπων. Δέν νομίζω, ὅτι μπορεῖ κανείς νά ἀγνοῇ ὅτι ἐδῶ πρόκειται περί μορφῆς Σιμωνίαν (χειροτέρας τῆς θεοστυγοῦς αἱρέσεως), διά τήν ὀποίαν λέγει ὁ ῾Ιερός Κανών ὅτι "οὐχί ἱερόν τι συλᾶται (ληστεύεται) καί κλέπτεται, ἀλλά μεῖζον τοῦ ἱεροῦ". 3) Διά τῆς παραθέσεως τῶν ῾Ιερῶν Κανόνων ἀπεδείχθη ὅτι παραίτησις ᾿Αρχιεπισκόπου δέν προβλέπεται οὔτε διά λόγους ὑγείας, οὔτε διότι δῆθεν, ὅπως εἶπε τήν Κυριακή τῆς ᾿Ορθοδοξίας ὁ Μακαριώτατος, "τόν εἶπαν ἀνίκανον νά διοικήση", ἀλλά καί ὑπ᾿ αὐτάς τάς συνθήκας, ὑπό τάς ὁποίας συνέβη ἡ παραίτησις τοῦ Μακαριωτάτου συνεπάγεται καθαίρεσιν καί εἶναι κολάσιμος πράξις. Καί ταῦτα ὄχι μόνον διά τόν ἀποτολμήσαντα νά παραιτηθῆ, ἀλλά καί διά τόν ὑφαρπάσαντα τόν θρόνον τοῦ "Τοποτηρητοῦ", καθ᾿ ὅ προσδοκία ἐτῶν.... ἀλλά καί εἰς τούς ταῦτα συνεργήσαντας ᾿Αρχιερεῖς. Δέν ἀμφιβάλλει οὐδείς ἐχέφρων ὅτι καί πρός χάριν τῆς νοσηρᾶς φιλοδοξίας τοῦ κ. Νικολάου, νά ὀνομασθῆ "Μακαριώτατος" συνελήφθη ἡ τολμηρά συμπαιγνία καί συνεφωνήθη ἡ ἱερόσυλος συναλλαγή ὑπό τοῦ παρασυνοδικοῦ κατεστημένου. ῎Ισως ταῦτα κατανοήσαντες οἱ Σεβ/τος Μητροπολῖται ᾿Αργολίδος κ. Παχώμιος καί Περιστερίου Γαλακτίων, τήν 22-2-03, ἡμέραν Παρασκευήν, εἰς κοινήν σύσκεψιν ὑπό τόν Σεβασμιώτατον Πειραιῶς καί Νήσων κ. Νικόλαον, παρόντος καί τοῦ Σεβ. Διαυλείας κ. ᾿Ανδρέου, ἀπεδέχθησαν πρότασιν τοῦ πρώτου νά μεταφέρουν ὅλα τά θέματα μετά τό Πάσχα, ὁ δέ Σεβασμιώτατος κ. Νικόλαος, ὁσάκις χρειασθῇ, θά ἐνεργῆ ὡς ᾿Αντιπρόεδρος. Ταῦτα ἐπληροφορήθημεν ἀπό τόν αἰδ/του ῾Ιερέα π. Εὐστάθιο, πρό τῆς ἀναχωρήσεώς του δι᾿ Αὐστραλίαν, τά ἐπιβεβαίωσαν δέ κατ᾿ ἀρχήν καί ὁ Σεβ/τος ᾿Αργολίδος, καί ὁ Σεβ/τος Γαλακτίων, δέν ξέρουμε ὅμως τί συνέβη εἰς τήν συνέχειαν, ὥστε οἱ Σεβ/τοι ᾿Αργολίδος καί Περιστερίου νά λέγουν ὅτι δέν ἔγινε ἀκριβῶς ἔτσι. ᾿Επί τούτοις δέν μπορεῖ νά παροραθῇ καί τό γεγονός, ἀπεδοκίμασαν τήν πρᾶξιν καί ἠρνήθησαν οἱανδήποτε συμμετοχήν καί οἱ Σεβασμιώτατοι Μητροπολῖται Λαρίσης κ. Πανάρετος καί Βεροίας κ. Ταράσιος. Βάσει αὐτῶν πολύ καλά ἐποίησεν καί εἶναι ἄξιος τιμῆς ὁ ῾Ιερεύς π. Θωμᾶς καί οἱοσδήποτε ἄλλος ῾Ιερεύς πού δέν μνημονεύει τοῦ ὀνόματος τοῦ "εἰσπηδήσαντος" εἰς ξένην ᾿Επαρχίαν, ἔτι ζῶντος ἤ μή καθαιρεθέντος δι᾿ οἱονδήποτε λόγον τοῦ Κανονικοῦ ᾿Επισκόπου. ῾Η μνημόνευσις τοῦ ὀνόματος Μακαριωτάτου ᾿Αρχιεπισκόπου κ. ᾿Ανδρέου, εἶναι συνέπεια πρός τήν Κανονικήν τάξιν, διότι αὐτός παραμένει ὁ Κανονικός ᾿Αρχιεπίσκοπος ᾿Αθηνῶν καί πάσης ῾Ελλάδος. Εἰς τήν προκειμένην περίπτωσιν τῆς "παραιτήσεως", ῾Ιερεῖς δέον νά ΜΝΗΜΟΝΕΥΟΥΝ ἄνευ οὐδενός ἐνδοιασμοῦ τοῦ ὀνόματος τοῦ Μακαριωτάτου ᾿Αρχιεπισκόπου κ. ΑΝΔΡΕΟΥ, διότι μέχρι τόν θάνατόν του, ἤ "μέχρι νά λάβη πέρας" ἡ ἐκδίκασις καί ἤ πεισθῆ ἐπανέλθη εἰς τήν θέσιν τοῦ ᾿Αρχιεπισκόπου ἤ "καθαιρεθῇ" καί ἀπό τῆς "᾿Αρχιερωσύνης", παραμένει ὁ ΚΑΝΟΝΙΚΟΣ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ, ἔστω καί ἄν ὁ .ιδιος δέν θέλει νά τόξν μνημονεύουν. Πρός τοῦτο οἱ Σεβ/τοι ᾿Αρχιερεῖς, ἄν θέλουν εἰς τήν παροῦσαν κατάστασιν νά πράξουν κατά ᾿Αρχιερατικήν συνείδησιν καί κατά τούς Κανόνας ὀφείλουν, ὡς πρώτην ἐνέργειαν νά ἀνακαλέσουν τήν δῆθεν ἀποδοχήν τῆς παραιτήσεως καί τό ἐφάμαρτον ὑπ᾿ ἀριθμ. 3180/5-2-03 "ΕΓΚΥΚΛΙΟΝ ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΕΝ", καί νά παρακαλέσουν τόν Μακαριώτατον νά ἀνακαλέση τήν παραίτησίν του, διότι αὐτή ἡ πράξις, ἡ ὁποία ἔγινε "ἄνευ τῆς γνώμης πάντων" εἶναι αἰτία πού θά τούς ὡδηγήση μέ μαθηματικήν ἀκρίβειαν εἰς τό σχίσμα. ῾Ο δέ Μακαριώτατος καί οἱ συνεργήσαντες εἰς τοῦτο (πρωτίστως ἐκεῖνοι πού πρίν ἕνα χρόνο ἠκούσθησαν νά λέγουν ὅτι: "θά πείσωμεν τόν Μακαριώτατον νά παραιτηθῇ, νά γίνη ὁ Πειραιῶς ᾿Αρχιεπίσκοπος, διά νά δεχθῇ νά γίνουν οἱ χειροτονίες τῶν ἀδελφῶν..., διατί ἄλλως δέν δέχεται), καί οἱ ᾿Αρχιερεῖς πού τό γνωρίζουν αὐτό, ἐάν περαιτέρω σιωπήσουν, θά εἶναι ἔνοχοι ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ δι᾿ αὐτό τό σχίσμα "τήν ἁμαρτίαν τοῦ ὀποίου δέν ξεπλένη οὔτε τό μαρτυρικό αἷμα". Μᾶς λέγουν τινές "Μήπως διά νά μή γίνη σχίσμα, θά πρέπει νά ὑποχωρήσετε"; ῾Η ἀπάντησις εἶναι σαφής καί κατηγορηματική: ῾Υποχώρησις εἰς τάς παρανομίας, αὐτό θά φέρει τό σχίσμα. ῾Η ἐμμονή εἰς τήν Κανονικήν Τάξιν αὐτή θά φέρει τήν ἀποτροπήν τοῦ σχίσματος. Πιό συγκεκριμένα: ᾿Εάν τυχόν ὑποχωρήσωμεν εἰς τάς γενομένας κατά συρροήν παρανομίας, βλασφημίας, συμπαιγνίας, συναλλαγάς, "σιμωνιακάς" πράξεις, καί ἐνεργείας, αἱ ὀποῖαι "ἐνεργοῦνται πλεονεξίας χάριν καί δόξης κενῆς ἐφέσει, ὧν ἑκάτερον βδελυκτόν, τόν μέν ὡς εἰδωλολατρεία, τό δέ ὡς ἑωσφόρου νόσημα", ἐάν συμβιβασθῶμεν μέ τάς τοιαύτας δολιότητας καί ραδιουργίας, αἱ ὁποῖαι χειρότερα ἀπό τήν "βδελυκτήν αἵρεσιν"..... ἄν τοῦτο, λέγω, γένη, φανερόν εἶναι, ὄτι αὐτός ἐμεταχειρίσθη τέχνην καί πανουργίαν, καί μέ ἀργύρια διαφθείρας ὀλίγους τινάς ἀπό τήν ἐπαρχίαν ἐκείνην, τούς ἔπεισε νά κάμνουν ταραχάς καί νά τόν ζητοῦν ᾿Επίσκοπον. Διά τοῦτο αἱ τοιαῦται δολιότητες καί τέχναι πρέπει τόσον πολλά νά παιδεύωνται, ὥστε οἱ ταύτας ποιοῦντες νά μήν ἀξιώνωνται οὔτε εἰς τόν θάνατόν τους νά κοινωνοῦσι καί νά μεταλαμβάνουν, ὄχι ὡσάν ᾿Επίσκοποι, ἀλλ᾿ οὔτε ὡσάν ἁπλῶς λαίκοί". ῎Οχι ποτέ δέν θά γίνει αὐτό. Νά παραβλέψωμεν Κανονικάς παρατυπίας, νά δεχθῶμεν ὡς τετελεσμένας πράξεις αἱ ὀποῖαι ἐγένοντο ἐν ἀγνοίᾳ, νά συμπλεύσωμεν ὅμως μέ αὐτοῦ τοῦ εἴδους τάς παραβάσεις καί ἱεροσυλίας, δηλαδή νά συνεργήσωμεν εἰς τήν παράβασιν τῶν ῾Ιερῶν Κανόνων, καταλύοντες τήν Κανονικήν τάξιν, καί "τοποθετοῦντες εἰς τό ᾿Αρχεῖον" ὅλα τά θέματα Πίστεως, ῾Ομολογίας, ᾿Αποστολικῆς Διαδοχῆς, κλπ.κλπ. διά νά μή γίνη σχίσμα, αὐτό ΟΥΔΕΠΟΤΕ θά γίνη μέ τήν Χάριν τοῦ Θεοῦ. Διότι αὐτό ἀκριβῶς εἶναι τό σχίσμα, αὐτή εἶναι ἡ ἐνοχή, διά τά ὁποῖα ἡ ΣΤ' Οἰκουμενική Σύνοδο, διαγορεύει: "Χρῆναι καί μετά θάνατον ἀναθεματισθῆναι τούς εἴτε εἰς τήν πίστιν, εἴτε εἰς τούς Κανόνας παρανομήσαντας". ᾿Εδῶ παρακαλῶ, Σεβασμιώτατοι ᾿Αρχιερεῖς, νά λάβετε ὑπ᾿ ὄψιν, ὅταν "μετά τό Πάσχα" θά συζητηθῇ ἐξ ὑπαρχῆς τό θέμα τῆς παραιτήσεως, νά ληφθοῦν ὑπ᾿ ὄψιν οἱ ῾Ιεροί Κανόνες ὄχι μόνον ἐκεῖνοι πού ἀφοροῦν τό θέμα τῆς παραιτήσεως, ἀλλά καί ἐκεῖνοι πού ἀφοροῦν τήν προσπάθειαν τῆς παρανόμου καταλήψεως ἄλλης μεγαλυτέρας ᾿Επαρχίας, διότι οὐσιαστικά περί τούτου πρόκειται, καί νά μή ἀποφασίσετε πάλιν "ἐρήμην" τῶν ῾Ιερῶν Κανόνων, ὅπως ἐκάματε τήν 5-2-03. ᾿Αναγνῶστε παρακαλῶ τούς παρατιθεμένους ῾Ιερούς Κανόνας διά νά ἴδητε τό μέγεθος τῆς παρανομίας καί τό τραγικόν τῆς θέσεως, εἰς τήν ὀποίαν ἀφήσατε (μέ τήν ἀνοχήν σας) νά περιέλθη καί ὁ Σεβασμιώτατος Πειραιῶς, ὁ ὁποῖος εἶναι "παγκοίνως γνωστόν" ὅτι ἀνέμενε αὐτήν τήν ὥραν τῆς παραιτήσεως τοῦ ᾿Αρχιεπισκόπου διά νά ἀναλάβη τά "ἠνία": ᾿Ιδού τί ἀναγινώσκομεν εἰς τόν ΙΔ ᾿Αποστολικόν Κανόνα: "᾿Επίσκοπον μή ἐξῆναι (δέν ἐπιτρέπεται) καταλείψαντα τήν ἑαυτοῦ παροικίαν, ἐτέρᾳ ἐπιπηδᾶν, κἄν ὑπό πλειόνων ἀναγκάζηται, εἰ μή τις εὔλογος αἰτία, ἤ ἡ τοῦτο βιαζομένη αὐτόν ποιεῖν, ὡς πλέον τι κέρδος δυναμένου αὐτοῦ τοῖς ἐκεῖσε, λόγω εὐσεβαίας συμβαλλέσθαι. Καί τοῦτο δέ οὐκ᾿ἀφ᾿ ἐυτοῦ, ἀλλά κρίσει πολλῶν ᾿Επισκόπων καί παρακλησει μεγίστη". Εἰς τήν ἑρμηνείαν γράφεται: "῎Αλλο εἶναι ἐπιπήδησις καί ᾿Επίβασις, ἀπό μίαν ἐπαρχίαν εἰς ἄλλην, καί ἄλλο εἶναι μετάθεσις καί μετάβασις. Καί ἡ μέν ἐπιπήδησις εἶναι, ὅταν πλεονεκτικῶς, καί αὐτοπροαιρέτως κινούμενος ὁ ᾿Αρχιερεύς, ἀφήση τήν ᾿Επαρχίαν του (ἤ μή ἔχων ἐπαρχίαν σχολάζη) καί ἀρπάση ἄλλην παραλόγως, ἥτρις καί κατακρίνεται, καί εἰς Κανονικά ὑπόκειται ἐπιτίμια, κατά τόν α' καί β' τῆς ἐν Σαρδικῇ. ..... ῞Οθεν καί ὁ παρών Κανών διορίζει ὅτι δέν εἶναι συγκεχωρημένον ὁ ᾿Επίσκοπος νά ἀφίνη τήν ἰδικήν του ἐπαρχίαν πλεονεκτικῶς καί ἀπό λόγου του, χωρίς καμμίαν εὔλογον αἰτίαν, νά ἐπιπηδᾶ εἰς ἄλλην, κἄν ἀναγκάζηται νά κάμη τοῦτο καί ἀπό ἄλλους. Τότε δέ νά μεταβαίνη εἰς ἐπαρχίαν ἄλλην, μικροτέραν ἤ μεγαλυτέραν, ἤ χηρεύουσαν, ὅταν εἶναι καμμία εὔλογος καί δικαία αἰτία, ὁποῦ τόν βιάζει εἰς τοῦτο. ῎Ηγουν, ὅταν δύναται νά προξενήση εἰς τούς χριστιανούς τῆς ἀπαρχίας ἐκείνης, περισσότερον κέρχος ψυχικόν, καί Πνευματικήν ὠφέλειαν, μέ τόν εὐσεβῆ λόγον τῆς διδασκαλίας του, ἀπό ἄλλον τινά. Πλήν, καί τοῦτο νά μή τό κάμη ἀφ᾿ ἑαυτοῦ του, δηλαδή μέ κίνημα ἰδικόν του, ἀλλά νά τό κάμη μέ κρίσιν, καί ψῆφον πολλῶν ᾿Επισκόπων, καί μέ μεγάλην παρακάλεσιν, καί ἀξίωσιν. ᾿Ανάγνωθι καί τούς συμφώνους Κανόνας Τῆς α, ιε, τῆς δ. ε, τῆς ἐν ᾿Αντιοχ. ισ καί κα, τῆς ἐν Σαρδικῇ α καί β, τῆς ἐν Καρθαγένη νζ. Εἰς δέ τήν ὑποσημείωσιν ἀναγράφεται: "Καθώς καί ὁ ἁγιώτατος Πρόκλος ἀπό Κυζίκου, καί ὁ Θεολόγος Γρηγόριος ἀπό Σασίμων, καί πολλοί ἄλλοι μέ τοιοῦτον οἰκονομικόν καί ἐξ᾿ ἀνάγκης τρόπον, καταλιπόντες τάς ᾿Επισκοπάς, καί Μητροπόλεις, ὁποῦ εἶχον πρότερον, μετετέθησαν εἰς τόν Οἰκουμενικόν Θρόνον τῆς Κωνσταντινουπόλεως. ῾Ως ὁ Μελέτιος, ἀπό Σεβαστείας εἰς Βέρροιαν, ἔπειτα εἰς ᾿Αντιόχιειαν. Καί ὁ ᾿Αλέξανδρος, ἀπό Φλαυϊάδος εἰς ῾Ιεροσόλυμα. Καί ὁ μέγας Εὐστάθιος ἀπό Βερροίας τῆς ἐν Συρίᾳ εἰς ᾿Αντιόχειαν καί ἄλλοι. ᾿Επειδή δέ (κατά τόν Δοσίθεον βιβλίον γ τῆς Δωδεκαβίβλου, σελ. 221) ἡ οἰκονομία αὕτη ἔγινεν εἰς πολλούς καί μάλιστα ἐν τοῖς νῦν καιροῖς αἰτία κακίας· διά τοῦτο, φησίν, ὅταν γένηται μετάθεσις, εἶναι παράλογος καί παράνομος. ᾿Επειδή τά κατά καιρούς οἰκονομικῶς καί κατά ἀνάγκην γενόμενα, νόμος τῆς ᾿Εκκλησίας οὐ γίνονται. "῞Οθεν καί ἡ Συνοδική ἀπόκρισις, ὀποῦ ἔδωκεν ὁ Κωνστανττινουπόλεως Μανουήλ ἐν ἔτει 1250, ὅτι ὁ ᾿Επίσκοπος ποιήσας παραἰτησιν τῆς ᾿Επισκοπῆς του, δύναται νά αμετατεθῆ εἰς ἄλλην ᾿Επισκοπήν, βουλῇ τοῦ Μητροπολίτου, ακί τῶν λοιπῶν ᾿Επισκόπων. ῾Η ἀπόκρισις, λέγω, αὕτη, ὀλέθριος ἐστίν, καί ὡς τοῖς Κανόσιν ἐναντιουμένη ἀπόβλητος. Διό καί ὁ Καισαρείας ᾿Αρέθας, αἱ μεταθέσεις, λέγει, πλεονεξίαν χάριν καί δόξης κενῆς ἐφέσει ἐνεργοῦνται, ὧν ἑκάτερον βδελυκτόν, τόν μέν ὡς εἰδωλολατρεία, τό δέ ὡς ἑωσφόρου νόσημα. ῎Εγραφε δέ καί ὁ Ρώμης ᾿Ιούλιος τοῖς Εὐσεβιανοῖς. Εἰ ἀληθῶς ἴσην καί τήν αὐτήν ἡγεῖσθε τιμήν τῶν ᾿Επισκόπων, καί μή ἐκ τοῦ μεγέθους τῶν πόλεων κρίνετε τούς ᾿Επισκόπους ἔδει τήν πεπιστευμένην μικράν, μένειν ἐν τῇ πιστευθείση, καί μή ἐξουθενεῖν τήν πεπιστευμένην, μεταβαίνειν δέ εἰς τήν ἐγχειρισθεῖσαν, ἵνα τῆς μέν παρά Θεοῦ δοθείσης, καταφρονῇ, τήν δέ τῶν ἀνθρώπων κενονοξίαν, ἀγαπήση....(Καί τελειώνει ἠ ὑποσημείωσις). Σημείωσαι ὅτι οἰκονομικῶς, καί ὑποβιβασμός ᾿Επισκόπων ἔγεινεν ἀπό μεγαλυτέραν δηλαδή ᾿Επαρχίαν εἰς μικροτέραν. ᾿Ιωάννης γάρ ὁ Κυδωνιάτης ἀπό ᾿Αλεξανδρείας μετετέθη εἰς Τῦρον. ῎Εφη δέ καί τις τῶν Νομικῶν, ὅτι, τόν δύο λαβόντα ᾿Επισκοπάς, δίγαμον ὀνομάζομεν". 6) ᾿Ιδού τί λέγει καί ὁ Α Κανών τῆς ἐν Σαρδικῇ Συνόδου "...῞Ινα μηδενί τῶν ᾿Επισκόπων ἐξῆ ἀπό πόλεως μικρᾶς εἰς ἐτέραν πόλιν μεθίστασθαι. ῾Η γάρ τῆς αἰτίας ταύτης πρόφασις φανερά." ᾿Από τήν ἐρμηνείαν τοῦ Κανὀνος: "῞δέν εἶναι ἄδεια εἰς κανέναν ᾿Επίσκοπο νά ἀφίνη τήν μικράν ἐπαρχίαν του καί νά παίρνη ἄλλην μεγαλυτέραν, ἐπειδή ἡ αἰτία, διά τήν ὁποίαν τοῦτο κάμνει, εἶναι ἠ πλεονεξία καί ἡ ὑπερηφανία, καθώς εἶναι εἰς ὅλους φανερόν. Πλεονεξία μέν, ἵνα ἐκ τῆς μεγαλυτέρας ἐπαρχίας ἔχη καί μεγαλύτερον καί περισσότερον κέρδος· ὑπερηφανία δέ, ἵνα ἔχων τήν μεγαλυτέραν ἐπαρχίαν, ἐπομένως ἔχη καί δόξαν, καί ἐξουσίαν μεγαλυτέραν. Διά τοῦτο πρέπει τό τοιοῦτο κακόν αστηρότερα ἀπαό τά ἄλλα νά παιδευθῇ, καί οἱ τοῦτο τολμήσαντες ποιῆσαι ᾿Αρχιερεῖς νά χωρίζωνται ἀπό τήν ὁμήγυριν τῶν χριστιανῶν, καί οὔτε ὡς λαϊκοί νά ἔχουν τήν μετά τῶν πιστῶν ἐν τῇ ᾿Εκκλησίᾳ κοινωνίαν». 7) Σχετικά ὁμιλεῖ καί ὁ Β' Κανών τῆς ἰδίας Συνόδου "Εἰ δε τις τοιοῦτος εὑρίσκεται μανιώδης ἤ τολμηρός, ὡς περί τῶν τοιούτων δόξαι τινά φέρειν παραίτησιν, διαβεβαιούμενον ἀπό τοῦ πλήθους πρός ἑαυτόν κεκομίσθαι γράμματα, δῆλόν ἐστιν ὀλίγους τινάς δεδυνῆσθαι μισθῶ καί τιμήματι διαφθαρέντας, ἐν τῇ ᾿Εκκλησίᾳ στασιάζειν, ὠς δῆθεν τόν αὐτόν ἔχειν ἀξιοῦντας. Καθάπαξ οὖν τάς ραδιουργίας τάς τοιαύτας καί τέχνας κολαστέας εἶναι νομίζομεν, ὥστε μηδέν τοιοῦτον μηδέ ἐν τῷ τέλει λαικῆς γοῦν ἀξιοῦσθαι κοινωνίας».Καί ἀπό τήν ἐρμηνεία: «᾿Ακόλουθος εἶναι ὁ παρών Κανών μέ τόν ἀνωτέρω· λέγει γάρ, ὅτι ἀνίσως τινάς ᾿Αρχιερεύς εἶναι τόσον πολλά αὐθάδης καί τολμηρός, ὥστε ὁποῦ καί συτερον ἀπό τόν ἀνωτέρω Κανόνα τολμήσει νά μετατεθῇ ἀπό μίαν ἐπαρχίαν εἰς ἄλλην, καί διά νά φανῇ πῶς δέν εἶναι τάχα ὑπεύθυνος εἰς τό ἐπιτίμιον τοῦ Κανόνος, ἀνθίσταται καί λέγει, ὄτι ἔλαβε γράμματα ἀπό τόν λαόν τῆς ἐπαρχίας ἐκείνης προσκαλεστικά διά νά γένη εἰς αὐτούς ᾿Αρχιερεύς· ἄν τοῦτο, λέγω, γένη, φανερόν εἶναι, ὄτι αὐτός ἐμεταχειρίσθη τέχνην καί πανουργίαν, καί μέ ἀργύρια διαφθείρας ὀλίγους τινάς ἀπό τήν ἐπαρχίαν ἐκείνην, τούς ἔπεισε νά κάμνουν ταραχάς καί νά τόν ζητοῦν ᾿Επίσκοπον. Διά τοῦτο αἱ τοιαῦται δολιότητες καί τέχναι πρέπει τόσον πολλά νά παιδεύωνται, ὥστε οἱ ταύτας ποιοῦντες νά μήν ἀξιώνωνται οὔτε εἰς τόν θάνατόν τους νά κοινωνοῦσι καί νά μεταλαμβάνουν, ὄχι ὡσάν ᾿Επίσκοποι, ἀλλ᾿ οὔτε ὡσάν ἁπλῶς λαίκοί». 8) Καί ὁ Γ' Κανών τῆς ἰδίας Συνόδου διαγορεύει: "Καί τοῦτο προστεθῆναι ἀναγκαῖον, ἵνα μηδείς ᾿Επισκόπων ἀπό τῆς ἑαυτοῦ ἐπαρχίας εἰς ἑτέραν ἐπαρχίαν, ἐν ἧ τυγχάνουσιν ὄντες ᾿Επίσκοποι, διαβαίνη, εἰ μή τις παρά τῶν ἀδελφῶν τῶν ἐν αὐτῇ κληθείῃ, διά τό μή δοκεῖν ἡμᾶς τό τῆς ἀγάπης ἀποκλείειν πύλας". Καί ἐκ τῆς ἑρμηνείας: ῎Οχι μόνον ἐμποδίζωνται οἱ ᾿Επίσκοποι ἀπό τό νά ἀφίνωσι τήν μικροτέραν ἐπαρχίαν καί νά παίρνωσι τήν μεγαλητέραν, ἀαλλά ἀκόμη δέν συγχωροῦνται οὔτε νά πηγαίνουν ὀλότελα ἀπό τήν ἐπαρχίαν αὐτῶν εἰς ἄλλην ἐπαρχίαν ᾿Επισκόπων, διά νά ἐνεργήσουν τι ᾿Αρχιερατικόν, χωρίς νά προσκαλεσθοῦν ἀπό αὐτούς, κατά τόν παρόντα Κανόνα. Πλήν καί τοῦτο τό νά πηγαίνουν προσκαλεσμένοι συγχωρεῖ ὀ Κανών, διά νά μή ἀποκλείεται ἡ ἀγάπη καί ἠ πρός ἀλλήλους φιλαδελφία τῶν ᾿Επισκόπων". Μακαριώτατε καί Σεβασμιώτατοι ᾿Αρχιερεῖς, στῶμεν καλῶς, στῶμεν μετά φόβου Θεοῦ. Εἰς τό Πηδάλιον καί εἰς τάς ἐξηγήσεις τῶν ῾Ιερῶν Κανόνων τόν λαβόντα δύο ᾿Επισκοπάς ὀνομάζουν "δίγαμον", τόν δέ "ἐπιχειροῦντα" νά καταλάβη ἄλλην μεγαλυτέραν ᾿Επισκοπήν "μοιχεπιβάτην". ᾿Εδῶ πρόκειται περί συντονισμένων ἐκβιαστικῶν, παρανόμων, συνωμοτικῶν ἐνρεγειῶν. Τί εἴπομεν καί τί λαλήσωμεν.... Κατόπιν τούτου, φιλαδέλφως σᾶς παρακαλῶ, διορθῶστε πρίν εἶναι ἀργά. ῾Ο Μακαριώτατος νά ἀνακαλέση τήν παραίτησίν του καί οἱ ᾿Αρχιερεῖς πού ὑπέγραψαν τήν ἀποδοχήν τῆς παραιτήσεως (εὐτυχῶς ὀλίγοι) νά ἐπανορθώσουν. Καί ὁ Σεβασμιώτατος Πειραιῶς νά ἀναθεωρήση τήν στάσιν του, ἄλλως δέν βλέπω θεραπείαν τῶν κακῶν πού ἐπηκολούθησαν. ῎Ας εἰσέλθωμεν εἰς τήν Μεγάλην Τεσσαρακοστήν, ἔχοντες ὑπ᾿ ὄψιν τοῦτο: "᾿Ιδού καιρός εὐπρόσδεκτος, ἰδού καιρός μετανοίας, ἀποθώμεθα τά ἔργα τοῦ σκότους καί ἐνδυσώμεθα τά ὅπλα τοῦ φωτός", περιπατοῦντες εὐσχημόνως ἐν τῷ φωτί τοῦ Χριστοῦ. ΑΜΗΝ. Μετά πόνου ψυχῆς, ἀγωνίας καί χρηστῶν ἐλπίδων ἔτι δέ καί τῆς ἐν Χριστῷ ἀγάπης ᾿Ελάχιστος συλλειτουργός σας + ῾Ο Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς ΚΗΡΥΚΟΣ Εἰς τό Προοίμιον τοῦ Τόμου γράφονται τά ἑξῆς χαρακτηριστικά: "᾿Εκ Θεοῦ ἄρχεσθαι καί εἰς Θεόν ἀναπαύεσθαι, ἡ θεολόγος παρεγγυᾶται φωνή τοῖς μέλλουσιν ὅπως δήποτε ἐμβατεύειν πράγμασι σωστικοῖς τε τῶν ψυχῶν καί συντηρητικοῖς ἀρχαίων ἐθῶνμ· πᾶσα γάρ ἀπόφασις τάς ἀφορμάς ἐκεθεν λαβοῦσα, εἰς εὔχρηστον ἀπολήγει πέρας καί ἀρέσκον αὐτῷ· ἀλλά καί ὁ προφητικώτατος Σολομών φάσκων ἐν τοῖς ἰδίοις πονήμασι: σύνεσις ἐν πολλῇ βουλῇ, δίδωσιν ἐννοῶν, ὅση ἐστί πρός ὠφέλειαν ἡ ἀπό τῶν ἱερῶν Κανόνων ἐπαγομένη βουλή, καί ἡ ἀπό τῶν θείων πατέρων συλλεγομένη σύνεσις· τῇ γάρ συνδρομῇ τῶν πολλῶν βουλευμάτων κατατροποῦμεν τό λανθάνον καί ὑποκαθήμενον ἀσύνετον νόημα, ἐκθρώσκει δέ τό συνετόν κοινοβούλιον, ὡσεί τις ὁπλιτοπάλας ἀκοντιστής, πᾶσαν ἀμφιβολίαν εὐσθενῶς διαλύον· διό οὐδέ τις ἀμφιγνωμήσειε τούς ἐκ Θεοῦ ἀρχομένους καί εἰς Θεόν ἀναπαυομένους, τῇ συνδρομῇ τῶν πολλῶν καί καλῶν βουλευμάτων, μή τυχεῖν τῶν ὧν δι᾿ ἐφέσεως ἔχουσι· τοίνυν θαρρήσαντες τούτοις ἅτε τῷ Θεῶ λατρευταί, καί τῷ κοινοβουλίῳ τῶν ἀποστόλων καί κανόνων καί συνοδικῶν ἀποφάσεων ἐπερειδόμενοι, πρός τάς ἐρωτήσεις τάς ἀποκρίσεις (ποιούμεθα), πρό πάντων τῆς ἀπό τούτων ψυχικῆς ὠφελείας στοχαζόμενοι. Σημειωτέον ὅτι Τόμος λέγεται ἡ ἐπαγομένη παρά τῆς Συνόδου ἀπόφασις ἐφ᾿ οἱασδήποτε ὑποθέσεως, τό τέμνειν πάσας τάς ἀμφιβολίας καί διαλύειν πάσας τάς προφερομένας ἀμφισβητήσεις· ὥσπερ καί ὁ Νόμος διά τό νέμειν ἑκάστω τό ἀνῆκον δίκαιον καί μερίζειν τά ὁπωσοῦν δοκοῦντα συγκεχυμένα καί δυσδιάκριτα" Μετά τῆς ἐν Χριστῷ ἀγάπης καί ἀδελφικῶν ἀσπασμῶν + ῾Ο Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς ΚΗΡΥΚΟΣ ΘΕΟΛΟΓΟΥ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ ΓΚΟΥΤΖΙΔΗ ΠΕΡΙ π. ΘΩΜΑ Ταῦτα, ἔχων ὑπ᾿ ὄψιν του ὁ αἰδ/τος π. Θωμᾶς, ὁ ὁποῖος γνωρίζει πολύ καλά τήν Σεβασμιότητά του ἀπό πολλάς δεκαετίας, ἔπραξε πολύ ὀρθά ΜΝΗΜΟΝΕΥΣΑΣ, κατά τήν ὀρθόδοξον ῾Ιερατικήν του συνείδησιν, καί δι᾿ ὅλους τούς προαναφερθέντας λόγους, τοῦ ὀνόματος τοῦ Μακαριωτάτου ᾿Αρχιεπισκόπου κ. ΑΝΔΡΕΟΥ, ἀφοῦ οἱ συνεδριάσαντες τήν 21-2-03, ἡμέραν Πέμπτην, δέν εἶχον τήν τόλμην νά ἀνακαλέσουν τό ἐφάμαρτον καί ἐλεεινόν (ὑπ᾿ ἀριθμ. 3180/5-2-03) "ΕΓΚΥΚΛΙΟΝ ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΕΝ". Κατόπιν τούτων, κατά τήν ἐμήν ἄποψιν, τήν ὁποίαν θεωροῦμεν ἐντός τῆς Κανονικῆς τάξεως καί τήν ᾿Ορθόδοξον ᾿Εκκλησιαστικήν δεοντολογίαν ἱο Σεβ/τος Πειραιῶς ὀφείλει νά ζητήση συγγνώμην παρά τοῦ γέροντος Λευϊτου π. Θωμᾶ Κοντογιάννη, καί νά σπεύση νά ἀνακαλέση ὅλον τό βαρύτατα ἐφάμαρτον σενάριο καί νά ἐκδοθῆ νέον ᾿Εγκύκλιον ἀνακοινωθέν διά τοῦ ὀποίου καί τυπικά θά ἀπανφέρει τό μνημόσυνον τοῦ Μακ/του ᾿Αρχιεπισκόπου κ. ᾿Ανδρέου. ᾿Εφ᾿ ὅσον ὅμως δέν ἀνακαλεῖται ὀλόκληρος ἡ συμπαιγνία, ἀλλά κατά τό κοινῶς λεγόμενον οἱ δράσται "λουφάζουν" καί θολώνουν τά ὕδατα ὡς ἄλλη "σουπιά", ὑπό ΑΡΓΙΑΝ πρέπει νά τεθῇ πρῶτα ὁ Σεβ/τος κ. Νικόλαος καί ὁ Μακαριώτατος, διότι αὐτοί εἶναι οἱ πρῶτοι καί .αμεσοι αὐτουργοί τῆς φοβερᾶς συμπαιγνίας περί "παραιτήσεώς" του, ἐνῶ παρέσυραν καί τούς Σεβ/τους κ.κ. Παχώμιον καί Γαλακτίωνα, τούς ὁποίους ὅμως, ἔστω καί δευτερευόντως, κατέστησαν συνενόχους καί συνυποδίκους. Δέν πρέπει νά ἀγνοῇ ὁ Σεβ/τος κ. Νικόλαος, ὅτι οὕτω τελεῖ ἐν βαρυτάτη ὑποδικίᾳ καί ὅτι ἄν λειτουργοῦσε Κανονικά ὁ ῾Ιερός θεσμός τῆς Συνόδου, πρῶτος ἡ Σεβασμιότης του ἔπρεπε νά ἀπολογηθῆ διά τό "φιάσκο" τόσον τῆς 5-2-03, ὅσον καί ἐκεῖνο τῆς 19-2-03 κατά τινας "περί .... ἐνθρονίσεως" του (διότι ἔτσι τούς ἐνημέρωσε) ἤ περί "ἐκλογῆς" του. Πῶς μετά ἀπό ὅλα αὐτά συνεχίζει καί παραμένει "σκληροτράχηλος" καί "ἀπερίτμητος", καί ἀπειλεῖ τόν Γέροντα π. Θωμᾶ μέ "ἀργία" καί τοῦ κλείνει τό τηλέφωνο; Μέ τοιαύτην καρδίαν εἰσῆλθε εἰς τήν μεγάλην Τεσσαρακοστήν; Πρίν πληροφορηθῶ αὐτό τό θλιβερό γεγονός, ἤδη εἶχον ἀποφασίσει νά γράψω καί τά κάτωθι, ὡς συνέχεια τῶν ἀποσταλέντων σχετικῶν ἐγγράφων τοῦ Σεβ/του Κηρύκου. Αὐτοί οἱ ὁποῖοι ἔρριψαν τόν Σεβ/το Πειραιῶς εἰς αὐτόν τόν τελευταῖο λάκκο, καί οἱ ὁποῖοι, ὅταν εἶναι κατ᾿ ἰδίαν, "καγχάζουν" διά τό πάθημά του, οἱ ἴδιοι, λέγω, ἀπό τό 1998, ἐκίνησαν τήν πτέρναν των κατά τοῦ π. ᾿Αμφιλοχίου καί ἀπό τόν ᾿Ιούνιον τοῦ 1999, πού ἔπεσε ὁ Σεβ/τος στά "δίκτυά" τους, δέν ἡσύχασαν μέχρι πού, μετά ἀπό σατανικές ραδιουργίες περί "ὑποδικίας του", καί προηγουμένως μέ "στητές" βρώμικες, σάν τήν συνείδησί τους ψευτοκαταγγελίες, τίς ὁποῖες ὅμως ἔκαμαν καί "κατηγορητήρια", καί μετά ἀπό 4 ὁλόκληρα χρόνια τούς ἔβαλαν νά ὑπογράψουν καί "ΑΠΟΦΑΣΙΝ" - βδέλυγμα κατά τοῦ π. ᾿Αμφιλοχίου, ὅλα αὐτά ΤΟΥΣ ΕΚΔΙΚΟΥΝΤΑΙ. ᾿Αλλά Θεός οὐ μυκτηρίζεται.. Δέν στέγνωσε ἀκόμη τό μελάνι τῆς ὑπογραφῆς σ᾿ αὐτό τό βδέλυγμα - "ἀπόφασιν", καί οἱ ἴδιοι, τούς ἔρριψαν σέ πραγματική ΥΠΟΔΙΚΙΑ, ἡ ὁποία κατά τούς Κανόνας καί, ἐφ᾿ ὅσον παραμείνουν ἀμετανόητοι, ἐπισύρει τήν ἐσχάτην τῶν ποινῶν. Αὐτά δέν τά γράφω χαιρεκάκως, ἀλλά ἐν πένθει καί προσευχῇ νά ἀνοιγοῦν οἱ ὀφθαλμοί τινῶν, καί νά ἴδουν ποῦ τούς ἔχουν φθάσει ἐκμεταλλευόμενοι τήν ... ματαιοφροσύνη τους. ῎Ας μήν οἱ Σεβασμιώτατοι τό Πάσχα διά νά ἐπανέλθουν. ῎Ας παρακαλέσουν τώρα τόν Μακαριώτατο νά καλέση Σύνοδον, ναί τώρα, μέ θέμα ὄχι "ΤΑ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΙΤΗΣΙΝ", ἀλλά "ΤΗΝ ΠΑΡΑΙΤΗΣΙΝ", ὥστε νά ἀνακληθοῦν τά πάντα ἀπό τήν 5-2-03, διά νά ἔλθη ἡ ἀγάπη καί μέ ἀρετές μετανοίας νά νηστεύσωμεν ὄχι μόνον σωματικῶς (ὁ διάβολος δέν τρώει ποτέ), ἀλλά νεκρώνοντες τά πάθη μας καί ἱεραρχοῦντες τά ἐκκρεμοῦντα θέματα Πίστεως καί ῾Ομολογίας. Πρέπει νά ἐπιλυθοῦν ὑπό τήν Προεδρίαν τοῦ Μακαριωτάτου, διότι ὅλα τά κακά τῶν τελευταίων ἐτῶν ὑπό τήν Προεδρίαν του προέκυψαν, καί βεβαίως καί μέ τήν ἀρωγήν τοῦ Σεβ/του κ. Νικολάου καί ἄλλων. Καί τοῦτο ἐπιθυμῶ νά διατυπώσω. Θέλω εὐσεβάστως νά ἐπιστήσω τήν προσοχήν πρός πάντας τούς Σεβασμιωτάτους ᾿Αρχιερεῖς, ἀλλά καί πρός τούς φερομένους ὡς ὑποψηφίους διά τήν ὑψίστην ᾿Επισκοπικήν διακονίαν Κληρικούς μας (ἀγαπητοί καί σεβαστοί καί ἀξιόλογοι ὅλοι τους, τούς ὁποίους ἡμεῖς μέν εἴχομεν ὡς ὑποψηφίους ἀπό 1995, ἐνῶ ὁ Σεβασμιώτατος Πειραιῶς τούς ἀπέρριιπτε καί μέχρι τήν 5-2-03) ὅτι μέ τά σημερινά δεδομένα οὐδείς δύναται νά εἶναι ὐποψήφιος πρός ᾿Αρχιερατείαν. ῎Αν δέν λύση ἕκαστος τήν μέχρι σήμερον παθητικήν ἤ τουλάχιστον σιωπηλήν ἤ οὐδετέραν στάσιν του ἔναντι τῶν κορυφαίων θεμάτων Πίστεως καί ᾿Αποστολικῆς Διαδοχῆς, γνωμοδοτήσουν ἐπί τῆς σχισματοαιρέσεως τῶν πέντε καί δικαιολογήσουν τήν μέχρι σήμερον ἀδικαιολόγητον συμπεριφοράν των ἐπί τοῦ Θεολογικιοῦ Διαλόγου, τοῦ γνωστοῦ ᾿Απαλλακτικοῦ Βουλεύματος 54/76 καί τῶν συγχρόνων δικαστικῶν ἀποφάσεων, αἱ ὁποῖαι προσβάλλουν εὐθέως τήν τε ᾿Εκκλησιολογίαν καί τήν ᾿Αποστολικήν Διαδοχήν, ἄν δέν συνεργήσουν συμμετέχοντες εἰς μεγάλην Σύνοδον, ὥστε νά ληφθοῦν Κανονικαί καί ὀρθόδοξοι ἀποφάσεις μέσα ἀπό τάς ὁποίας θά διακηρύσσεται, λόγω τε καί ἔργω, ἡ καθαρά Πίστις καί ῾Ομολογία ἐπί τῆς ᾿Εκκλησιολογίας καί τῆς ᾿Αποστολικῆς Διαδοχῆς τῆς Γνησίας ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας, δέν .....νέας χειροτονίας ᾿Επισκόπων. ............................................ ᾿Εδῶ ἐξετάζεται τό δικαίωμα ἑνός Κληρικοῦ νά ἀρνηθῆ τήν ἀναγνώρισιν μιᾶς τοιαύτης παραιτήσεως καί τήν μνημόνευσιν ἤ μή τοῦ ὀνόματος τοῦ Σεβτου κ. Νικολάου. ῾Ο ῾Ιερεύς, προκειμένου νά μνημονεύση τοῦ ὀνόματος τοῦ ᾿Αρχιεπισκόπου κ. ᾿Ανδρέου καί ὄχι τοῦ ὡς "Τοποτηρητοῦ" ἐμφανιζομένου Πειραιῶς κ. Νικολάου, ἔλαβεν ὑπ᾿ ὄψιν του τά κάτωθι, τά ὁποῖα οὐδείς ἔχει δικαίωμα νά μή λαμβάνη ὑπ᾿ ὄψιν, διά τοῦτο τά γράφωμεν. 1) Κατ᾿ ἀρχήν, ὁ αἰδ/τος π. Θωμᾶς Κοντογιάννης, αὐτός ὁ ἁπλοῦς καί πιστώτατος Γέρων λευΐτης, ὅπως καί κάθε ἄλλος εὐσεβής καί πιστός λευΐτης, ἔχει πληροφορηθεῖ καί βεβαιωθεῖ ὅτι ἡ δήλωσις ἐκ μέρους τοῦ Μακαριωτάτου περί "παραιτήσεώς του" ἦτο ἀποτέλεσμα μιᾶς ἀπό μακροῦ ἀήθους προσχεδιασμένης καί συμπεφωνημένης καί δή μετά ἱεροσύλου συναλλαγῆς συμπαιγνία. Αὐτήν τήν "παραίτησιν" μεταξύ ἄλλων ἐπέσπευσεν καί ἡ γνωστή ἐσχάτως ἐκδηλωθεῖσα, πλήν ἀποτυχοῦσα, συνωμοσία τοῦ Μακαριωτάτου μετά τοῦ ἰδίου ᾿Επισκόπου κ. Νικολάου (τήν 16 καί 19-11-02) νά ἐκδιώξουν ἐκ τῆς ἐνορίας τοῦ ῾Αγίου Δημητρίου ᾿Αχαρνῶν τόν Σεβ/τον κ. Κήρυκον . 2) ᾿Επίσης ὁ Αἰδ/τος π. Θωμᾶς ἀσφαλῶς ἔλαβεν ὑπ᾿ ὄψιν του, ὅτι ἐπ᾿ αὐτῆς τῆς παραιτήσεως - "φιάσκο" ὑπεβλήθησαν ὑπό τῆς ἐλαχιστότητός μου ᾿Ενστάσεις καί Καταγγελίαι μέ ἀριθμ. Πρωτ. α) 311/12-2-03, β) 312/13-2-03 γ) 313/15-2-03 δ) 314/20-2-03 καί ε) 315/22-2-03, τά ὁποῖα, εἶναι βέβαιον ὅτι ἡ αἰδεσιμότης του τά ἐμελέτησε μετά πολλῆς προσοχῆς, ἐνῶ καί κάθε ἄλλος πρώτιστα Κληρικός καί κατόπιν καί κάθε πιστός πρέπει νά μελετήση καί νά ἀναλάβη τάς εὐθύνας διά νά μή καθίσταται κοινωνός τῆς χείρονος τῆς "Σιμωνίας" συμπαιγνίας συναλλαγῆς. 3) Πέραν τούτων καί ὁ Σεβ/τος Μητροπολίτης ᾿Αργολίδος κ. Παχώμιος, ἔδωκε τήν πληροφορίαν, ὅτι τήν 22-2-03, ἡμέραν Παρασκευήν, συσκεφθέντες ἀπό κοινοῦ οἱ Σεβασμιώτατοι Πειραιῶς κ. Νικόλαος, ᾿Αργολίδος κ. Παχώμιος, Περιστερίου κ. Γαλακτίων καί Διαυλείας κ. ᾿Ανδρέας, ἀπεφάσισαν νά μεταφέρουν ὅλα τά θέματα μετά τό Πάσχα, ὁ δέ Σεβασμιώτατος κ. Νικόλαος, ὁσάκις χρειασθῇ, θά ἐνεργῆ ὡς ᾿Αντιπρόεδρος. Ταῦτα ἐπίσης ἐρωτηθείς ἐπεβεβαίωσε καί ὁ Σεβ/τος Περιστερίου κ. Γαλακτίων, καθώς καί ὁ αἰδ/τος π. Εὐστάθιος τήν ἑπομένην καί μόλις πρό τῆς ἀναχωρήσεώς του δι᾿ Αὐστραλίαν. 4) ῾Ο αἰδ/τος π. Θωμᾶς ἔλαβεν ὑπ᾿ ὄψιν του τά προαναφερθέντα ἔγγραφα ἐκ τῶν ὁποίων πέραν τῶν περί συμπαιγνίας πρός συναλλαγήν, ἰδιαίτερα σαφῶς καί ρητῶς προκύπτει, ὅτι δέν προβλέπεται παραίτησις τοῦ ᾿Αρχιεπισκόπου, ἀλλά καί ὅτι ὑπ᾿ αὐτάς τάς συνθήκας, ὑπό τάς ὁποίας συνέβη ἡ παραίτησις τοῦ Μακαριωτάτου κλπ. Ταῦτα συνεπάγονται καί καθαίρεσιν, καί ἀσφαλῶς ὄχι μόνον διά τόν ἀποτολμήσαντα νά παραιτηθῆ, ἀλλά καί διά τόν ὑφαρπάσαντα τόν θρόνον τοῦ "Τοποτηρητοῦ", καθ᾿ ὅ προσδοκία ἐτῶν.... ἀλλά καί εἰς ταῦτα συνεργήσαντας ᾿Αρχιερεῖς. Δέν ἀμφιβάλλει οὐδείς ἐχέφρων ὅτι καί πρός χάριν τῆς νοσηρᾶς φιλοδοξίας τοῦ κ. Νικολάου, νά ὀνομασθῆ "Μακαριώτατος" συνελήφθη ἡ τολμηρά συμπαιγνία καί συνεφωνήθη ἡ ἱερόσυλος συναλλαγή ὑπό τοῦ παρασυνοδικοῦ κατεστημένου.. 5) ᾿Επί τούτοις ἐλήφθησαν ὑπ᾿ ὄψιν καί ὅτι τόσον ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Λαρίσης κ. Πανάρετος ἀμέσως ἀπεδοκίμασε τήν πρᾶξιν καί ἠρνήθη οἱανδήποτε συμμετοχήν, ἐνῶ ὁμοίως ἔπραξε μέχρι σήμερον καί ὁ Σεβ/τος Μητροπολίτης Βεροίας κ. Ταράσιος. Ταῦτα, ἔχων ὑπ᾿ ὄψιν του ὁ αἰδ/τος π. Θωμᾶς, ὁ ὁποῖος γνωρίζει πολύ καλά τήν Σεβασμιότητά του ἀπό πολλάς δεκαετίας, ἔπραξε πολύ ὀρθά ΜΝΗΜΟΝΕΥΣΑΣ, κατά τήν ὀρθόδοξον ῾Ιερατικήν του συνείδησιν, καί δι᾿ ὅλους τούς προαναφερθέντας λόγους, τοῦ ὀνόματος τοῦ Μακαριωτάτου ᾿Αρχιεπισκόπου κ. ΑΝΔΡΕΟΥ, ἀφοῦ οἱ συνεδριάσαντες τήν 21-2-03, ἡμέραν Πέμπτην, δέν εἶχον τήν τόλμην νά ἀνακαλέσουν τό ἐφάμαρτον καί ἐλεεινόν (ὑπ᾿ ἀριθμ. 3180/5-2-03) "ΕΓΚΥΚΛΙΟΝ ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΕΝ". Κατόπιν τούτων, κατά τήν ἐμήν ἄποψιν, τήν ὁποίαν θεωροῦμεν ἐντός τῆς Κανονικῆς τάξεως καί τήν ᾿Ορθόδοξον ᾿Εκκλησιαστικήν δεοντολογίαν ἱο Σεβ/τος Πειραιῶς ὀφείλει νά ζητήση συγγνώμην παρά τοῦ γέροντος Λευϊτου π. Θωμᾶ Κοντογιάννη, καί νά σπεύση νά ἀνακαλέση ὅλον τό βαρύτατα ἐφάμαρτον σενάριο καί νά ἐκδοθῆ νέον ᾿Εγκύκλιον ἀνακοινωθέν διά τοῦ ὀποίου καί τυπικά θά ἀπανφέρει τό μνημόσυνον τοῦ Μακ/του ᾿Αρχιεπισκόπου κ. ᾿Ανδρέου. ᾿Εφ᾿ ὅσον ὅμως δέν ἀνακαλεῖται ὀλόκληρος ἡ συμπαιγνία, ἀλλά κατά τό κοινῶς λεγόμενον οἱ δράσται "λουφάζουν" καί θολώνουν τά ὕδατα ὡς ἄλλη "σουπιά", ὑπό ΑΡΓΙΑΝ πρέπει νά τεθῇ πρῶτα ὁ Σεβ/τος κ. Νικόλαος καί ὁ Μακαριώτατος, διότι αὐτοί εἶναι οἱ πρῶτοι καί .αμεσοι αὐτουργοί τῆς φοβερᾶς συμπαιγνίας περί "παραιτήσεώς" του, ἐνῶ παρέσυραν καί τούς Σεβ/τους κ.κ. Παχώμιον καί Γαλακτίωνα, τούς ὁποίους ὅμως, ἔστω καί δευτερευόντως, κατέστησαν συνενόχους καί συνυποδίκους. Δέν πρέπει νά ἀγνοῇ ὁ Σεβ/τος κ. Νικόλαος, ὅτι οὕτω τελεῖ ἐν βαρυτάτη ὑποδικίᾳ καί ὅτι ἄν λειτουργοῦσε Κανονικά ὁ ῾Ιερός θεσμός τῆς Συνόδου, πρῶτος ἡ Σεβασμιότης του ἔπρεπε νά ἀπολογηθῆ διά τό "φιάσκο" τόσον τῆς 5-2-03, ὅσον καί ἐκεῖνο τῆς 19-2-03 κατά τινας "περί .... ἐνθρονίσεως" του (διότι ἔτσι τούς ἐνημέρωσε) ἤ περί "ἐκλογῆς" του. Πῶς μετά ἀπό ὅλα αὐτά συνεχίζει καί παραμένει "σκληροτράχηλος" καί "ἀπερίτμητος", καί ἀπειλεῖ τόν Γέροντα π. Θωμᾶ μέ "ἀργία" καί τοῦ κλείνει τό τηλέφωνο; Μέ τοιαύτην καρδίαν εἰσῆλθε εἰς τήν μεγάλην Τεσσαρακοστήν; Πρίν πληροφορηθῶ αὐτό τό θλιβερό γεγονός, ἤδη εἶχον ἀποφασίσει νά γράψω καί τά κάτωθι, ὡς συνέχεια τῶν ἀποσταλέντων σχετικῶν ἐγγράφων τοῦ Σεβ/του Κηρύκου. Αὐτοί οἱ ὁποῖοι ἔρριψαν τόν Σεβ/το Πειραιῶς εἰς αὐτόν τόν τελευταῖο λάκκο, καί οἱ ὁποῖοι, ὅταν εἶναι κατ᾿ ἰδίαν, "καγχάζουν" διά τό πάθημά του, οἱ ἴδιοι, λέγω, ἀπό τό 1998, ἐκίνησαν τήν πτέρναν των κατά τοῦ π. ᾿Αμφιλοχίου καί ἀπό τόν ᾿Ιούνιον τοῦ 1999, πού ἔπεσε ὁ Σεβ/τος στά "δίκτυά" τους, δέν ἡσύχασαν μέχρι πού, μετά ἀπό σατανικές ραδιουργίες περί "ὑποδικίας του", καί προηγουμένως μέ "στητές" βρώμικες, σάν τήν συνείδησί τους ψευτοκαταγγελίες, τίς ὁποῖες ὅμως ἔκαμαν καί "κατηγορητήρια", καί μετά ἀπό 4 ὁλόκληρα χρόνια τούς ἔβαλαν νά ὑπογράψουν καί "ΑΠΟΦΑΣΙΝ" - βδέλυγμα κατά τοῦ π. ᾿Αμφιλοχίου, ὅλα αὐτά ΤΟΥΣ ΕΚΔΙΚΟΥΝΤΑΙ. ᾿Αλλά Θεός οὐ μυκτηρίζεται.. Δέν στέγνωσε ἀκόμη τό μελάνι τῆς ὑπογραφῆς σ᾿ αὐτό τό βδέλυγμα - "ἀπόφασιν", καί οἱ ἴδιοι, τούς ἔρριψαν σέ πραγματική ΥΠΟΔΙΚΙΑ, ἡ ὁποία κατά τούς Κανόνας καί, ἐφ᾿ ὅσον παραμείνουν ἀμετανόητοι, ἐπισύρει τήν ἐσχάτην τῶν ποινῶν. Αὐτά δέν τά γράφω χαιρεκάκως, ἀλλά ἐν πένθει καί προσευχῇ νά ἀνοιγοῦν οἱ ὀφθαλμοί τινῶν, καί νά ἴδουν ποῦ τούς ἔχουν φθάσει ἐκμεταλλευόμενοι τήν ... ματαιοφροσύνη τους. ῎Ας μήν οἱ Σεβασμιώτατοι τό Πάσχα διά νά ἐπανέλθουν. ῎Ας παρακαλέσουν τώρα τόν Μακαριώτατο νά καλέση Σύνοδον, ναί τώρα, μέ θέμα ὄχι "ΤΑ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΙΤΗΣΙΝ", ἀλλά "ΤΗΝ ΠΑΡΑΙΤΗΣΙΝ", ὥστε νά ἀνακληθοῦν τά πάντα ἀπό τήν 5-2-03, διά νά ἔλθη ἡ ἀγάπη καί μέ ἀρετές μετανοίας νά νηστεύσωμεν ὄχι μόνον σωματικῶς (ὁ διάβολος δέν τρώει ποτέ), ἀλλά νεκρώνοντες τά πάθη μας καί ἱεραρχοῦντες τά ἐκκρεμοῦντα θέματα Πίστεως καί ῾Ομολογίας. Πρέπει νά ἐπιλυθοῦν ὑπό τήν Προεδρίαν τοῦ Μακαριωτάτου, διότι ὅλα τά κακά τῶν τελευταίων ἐτῶν ὑπό τήν Προεδρίαν του προέκυψαν, καί βεβαίως καί μέ τήν ἀρωγήν τοῦ Σεβ/του κ. Νικολάου καί ἄλλων. Καί τοῦτο ἐπιθυμῶ νά διατυπώσω. Θέλω εὐσεβάστως νά ἐπιστήσω τήν προσοχήν πρός πάντας τούς Σεβασμιωτάτους ᾿Αρχιερεῖς, ἀλλά καί πρός τούς φερομένους ὡς ὑποψηφίους διά τήν ὑψίστην ᾿Επισκοπικήν διακονίαν Κληρικούς μας (ἀγαπητοί καί σεβαστοί καί ἀξιόλογοι ὅλοι τους, τούς ὁποίους ἡμεῖς μέν εἴχομεν ὡς ὑποψηφίους ἀπό 1995, ἐνῶ ὁ Σεβασμιώτατος Πειραιῶς τούς ἀπέρριιπτε καί μέχρι τήν 5-2-03) ὅτι μέ τά σημερινά δεδομένα οὐδείς δύναται νά εἶναι ὐποψήφιος πρός ᾿Αρχιερατείαν. ῎Αν δέν λύση ἕκαστος τήν μέχρι σήμερον παθητικήν ἤ τουλάχιστον σιωπηλήν ἤ οὐδετέραν στάσιν του ἔναντι τῶν κορυφαίων θεμάτων Πίστεως καί ᾿Αποστολικῆς Διαδοχῆς, γνωμοδοτήσουν ἐπί τῆς σχισματοαιρέσεως τῶν πέντε καί δικαιολογήσουν τήν μέχρι σήμερον ἀδικαιολόγητον συμπεριφοράν των ἐπί τοῦ Θεολογικιοῦ Διαλόγου, τοῦ γνωστοῦ ᾿Απαλλακτικοῦ Βουλεύματος 54/76 καί τῶν συγχρόνων δικαστικῶν ἀποφάσεων, αἱ ὁποῖαι προσβάλλουν εὐθέως τήν τε ᾿Εκκλησιολογίαν καί τήν ᾿Αποστολικήν Διαδοχήν, ἄν δέν συνεργήσουν συμμετέχοντες εἰς μεγάλην Σύνοδον, ὥστε νά ληφθοῦν Κανονικαί καί ὀρθόδοξοι ἀποφάσεις μέσα ἀπό τάς ὁποίας θά διακηρύσσεται, λόγω τε καί ἔργω, ἡ καθαρά Πίστις καί ῾Ομολογία ἐπί τῆς ᾿Εκκλησιολογίας καί τῆς ᾿Αποστολικῆς Διαδοχῆς τῆς Γνησίας ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας, δέν συμφωνῶ διά νέας χειροτονίας ᾿Επισκόπων. ............................................ Μητροπολίτης Μεσογαίας Κήρυκος πρός Μητροπολίτην Πειραιῶς Νικόλαον. «Μή προχωρήσετε εἰς τά παράνομα σχέδιά τοῦ παρασυνοδικοῦ κατεστημένου καί τῶν ξένων Κέντρων Εἶναι παρανομία. Ὅλα θά ἀποβοῦν εἰς βάρος σας». ᾿Αναγκάζομαι νά ἀπευθυνθῶ πάλιν εἰς τήν Σεβασμιότητά σας καί νά σᾶς ὑπομνήσω τό ᾿Αρχιερατικόν χρέος πού ἔχετε ὡς πρῶτος τῇ τάξει μετά τόν ᾿Αρχιεπίσκοπον νά φυλάξητε τήν Κανονικήν Τάξιν καί νά προχωρῆτε εἰς ἐνεργείας αἱ ὁποῖαι καί ἐσᾶς ἐκθέτουν, διότι σᾶς καθιστοῦν παραβάτην τῶν ῾Ιερῶν Κανόνων καί περαιτἐρω ὑπόδικον, καί εἰς τήν ᾿Εκκλησίαν δημιουργοῦν σύγχυσιν καί ταραχήν. ᾿Ιδού ἡ αἰτία πού σᾶς ξαναγράφω πάλιν: ᾿Ενῶ, ὡς ἐπληροφορήθην, προχθές στήν ᾿Ενδημοῦσα (22-2-03) ἀπεφασίσατε, ὕστερα ἀπό τήν δική μου ἄρνησιν νά ἀναγνωρίσω "ὡς τελεσμένας τάς βεβιασμένας παρανόμους καί ἀντικανονικάς ἐνεργείας τῆς 5-2-03) νά συζητήσετε μετά τό Πάσχα "ἐξ ὑπαρχῆς τό θέμα τῆς παραιτήσεως τῆς παραιτήσεως καί ὅτι δέν θά ἐνεργῆτε καί δέν θά ὑπογράφετε ὡς Τοποτηρητής" ἐν τούτοις τόν ῾Ιερέα π. Θωμᾶ τόν ἀπειλήσατε ἀκόμη καί μέ ἀργία "ἄν συνεχίση νά μνημονεύη τόν Μακαριώτατο". Καθ᾿ ἡμᾶς ἡ ἐνέργειά σας αὐτή, πρίν τακτοποιηθῆ τελεσιδίκως τό θέμα τῆς "παραιτήσεως" τοῦ Μακαριωτάτου, εἶναι μία ἀκόμη ἐκ μέρους παραβίασις τῆς Κανονικῆς τάξεως, ἡ ὁποία ἀποκαλύπτει μέν τά μύχια τῶν καρδιῶν σας καί τόν πόθον σας νά λάβετε τόν θρόνον τῶν ᾿Αθηνῶν, ἀλλά καί μία φοβερά ἀποκάλυψις διά τό τί συνέβη, ὥστε νά φθάση ὀ ᾿Αρχιεπίσκοπος νά "παραιτηθῇ". ᾿Επιβεβαιώνετε μέ αὐτή σας τήν ἐνέργεια, τά ὅσα γράφω εἰς προηγουμένας μου ἐπιστολάς περί "συμπαιγνιῶν" καί "συναλλαγῶν", κάτι βέβαια πού πέραν τῶν συγκεκριμένων καταγγελιῶν πού θά κάνω ἐν Συνόδῳ, ὅταν μοῦ ζητηθῆ, εἶναι κοινῶς ἀποδεκτόν, (κατά τό κοινῶς λεγόμενον: "ὁ κόσμος τὤχει τούμπανο καί μεῖς κρυφό καμάρι"), ὅτι ἐν συνεργασίᾳ, ἤ μᾶλλον συνωμοτικῇ συμφωνίᾳ - συναλλαγῇ μετά τοῦ παρασυνοδικοῦ καταστημένου, ἐπιδιώξατε ζῶντος τοῦ ᾿Αρχιεπισκόπου, νά ἀναρριχηθῆτε εἰς τόν ᾿Αρχιεπισκοπικόν Θρόνον. Φιλαδέλφως σᾶς παρακαλῶ νά μή προχωρήσετε στά παράνομα σχέδια τοῦ παρασυνοδικοῦ κατεστημένου, τά ὁποῖα ἐκκινοῦν ἀπό ξένα Κέντρα, καί τά ὁποῖα σκοπόν τήν δημιουργία ἑνός τρίτου σχίσματος διά νά δύνανται ἀνενόχλητοι οἱ Φλωρινικοί καί πίσω ἀπ᾿ αὐτούς ὁ Χριστόδουλος νά κάμνουν τά προγράμματά τους. Μήν προχωρεῖτε στά σχέδια περί χειροτονιῶν συγκεκριμένων προσώπων, διότι αὐτοί τούς ὁποίους σᾶς εἶπεν ὁ Μακαριώτατος νά χειροτονήσετε πρώτους (διά νά μή χαθῇ ἡ εὐκαιρία) πρέπει προηγουμένως νά ἀποδείξουν ἐν τῇ πράξει, αὐτά πού ἐν τοῖς λόγοις ἄλλοτε δέχονται καί ἄλλοτε ἀπορρίπτουν, ὅτι δέν συνεργάζονται μέ ξένα Κέντρα, ὅτι ἔχουν τήν γνησίαν ἐκκλησιολογικήν ὀρθόδοξον συνείδησιν, καί ὅτι εἶναι διατεθειμένου νά συμβάλλουν εἰς τήν κατά Θεόν καί ὀρθόδοξον τρόπον ἀντιμετώπισιν τῶν προβλημάτων, τά ὁποῖα κυρίως αὐτοί μέ τήν ὑποστήριξιν τῶν Σακκαρέλλων καί Καλλινίκων ἐδημιούργησαν. Μή προχωρῆτε εἰς ὅλα αὐτά, διότι ἐπιδεινώνουν τήν εἰς βάρος σας κατἀστασιν. Μή ξεχνᾶτε, ὅτι καί εἰς βάρος σας ὑφίστανται Καταγγελίαι, καί διά θέματα Κανονικῆς τάξεως καί διά θέματα Πιστεως καί πρέπει νά ἐκδικασθοῦν ἁρμοδίως πρίν ἀπό ὁποιαδήποτε ἄλλην ἀντιμετώπισιν τοῦ θέματος τῆς "παραιτήσεως" τοῦ Μακαριωτάτου. Καθ᾿ ἡμᾶς δέν πρέπει νά ξεχνᾶτε ὅτι ὅτι μέ αὐτήν τήν φιλοδοξίαν πού ἔχετε νά γίνετε "σώνει καί καλά" τό γρηγορώτερο καί "ὅπως ὅπως" καί νά ἀναγνωρισθῆτε Τοποτηρητής καί στήν συνέχεια ᾿Αρχιεπίσκοπος, ἐνῶ ζῇ ὁ ᾿Αρχιεπίσκοπος προσκρούει καί εἰς τήν ἠθικήν καί τήν Κανονικήν τάξιν. Τό ἱερόν Πηδάλιον λέγει διά τήν μετάθεσιν τοῦ Ἐπισκόπου ᾿Ιδού τί ἀναγράφεται εἰς τό ῾Ιερόν Πηδάλιον σχετικἀ μέ τήν μετάθεσιν ἑνός ᾿Επισκόπου ἀπό μίαν ᾿Επαρχίαν εἰς ἄλλην μεγαλυτέραν, διότι περί τούτου πρόκειται. ᾿Αναφερόμεθα εἰς τόν ῾Ιερόν Κανόνα ΙΔ ᾿Αποστολικόν, ὁ ὁποῖος λέγει: "᾿Επίσκοπον μή ἐξῆναι (δέν ἐπιτρέπεται) καταλείψαντα τήν ἑαυτοῦ παροικίαν, ἐτέρᾳ ἐπιπηδᾶν, κἄν ὑπό πλειόνων ἀναγκάζηται, εἰ μή τις εὔλογος αἰτία, ἤ ἡ τοῦτο βιαζομένη αὐτόν ποιεῖν, ὡς πλέον τι κέρδος δυναμένου αὐτοῦ τοῖς ἐκεῖσε, λόγω εὐσεβαίας συμβαλλέσθαι. Καί τοῦτο δέ οὐκ᾿ἀφ᾿ ἐυτοῦ, ἀλλά κρίσει πολλῶν ᾿Επισκόπων καί παρακλησει μεγίστη". Εἰς τήν ἑρμηνείαν γράφεται: "῎Αλλο εἶναι ἐπιπήδησις καί ᾿Επίβασις, ἀπό μίαν ἐπαρχίαν εἰς ἄλλην, καί ἄλλο εἶναι μετάθεσις καί μετάβασις. Καί ἡ μέν ἐπιπήδησις εἶναι, ὅταν πλεονεκτικῶς, καί αὐτοπροαιρέτως κινούμενος ὁ ᾿Αρχιερεύς, ἀφήση τήν ᾿Επαρχίαν του (ἤ μή ἔχων ἐπαρχίαν σχολάζη) καί ἀρπάση ἄλλην παραλόγως, ἥτρις καί κατακρίνεται, καί εἰς Κανονικά ὑπόκειται ἐπιτίμια, κατά τόν α' καί β' τῆς ἐν Σαρδικῇ. ..... ῞Οθεν καί ὁ παρών Κανών διορίζει ὅτι δέν εἶναι συγκεχωρημένον ὁ ᾿Επίσκοπος νά ἀφίνη τήν ἰδικήν του ἐπαρχίαν πλεονεκτικῶς καί ἀπό λόγου του, χωρίς καμμίαν εὔλογον αἰτίαν, νά ἐπιπηδᾶ εἰς ἄλλην, κἄν ἀναγκάζηται νά κάμη τοῦτο καί ἀπό ἄλλους. Τότε δέ νά μεταβαίνη εἰς ἐπαρχίαν ἄλλην, μικροτέραν ἤ μεγαλυτέραν, ἤ χηρεύουσαν, ὅταν εἶναι καμμία εὔλογος καί δικαία αἰτία, ὁποῦ τόν βιάζει εἰς τοῦτο. ῎Ηγουν, ὅταν δύναται νά προξενήση εἰς τούς χριστιανούς τῆς ἀπαρχίας ἐκείνης, περισσότερον κέρχος ψυχικόν, καί Πνευματικήν ὠφέλειαν, μέ τόν εὐσεβῆ λόγον τῆς διδασκαλίας του, ἀπό ἄλλον τινά. Πλήν, καί τοῦτο νά μή τό κάμη ἀφ᾿ ἑαυτοῦ του, δηλαδή μέ κίνημα ἰδικόν του, ἀλλά νά τό κάμη μέ κρίσιν, καί ψῆφον πολλῶν ᾿Επισκόπων, καί μέ μεγάλην παρακάλεσιν, καί ἀξίωσιν. ᾿Ανάγνωθι καί τούς συμφώνους Κανόνας Τῆς α, ιε, τῆς δ. ε, τῆς ἐν ᾿Αντιοχ. ισ καί κα, τῆς ἐν Σαρδικῇ α καί β, τῆς ἐν Καρθαγένη νζ. Εἰς δέ τήν ὑποσημείωσιν ἀναγράφεται: "Καθώς καί ὁ ἁγιώτατος Πρόκλος ἀπό Κυζίκου, καί ὁ Θεολόγος Γρηγόριος ἀπό Σασίμων, καί πολλοί ἄλλοι μέ τοιοῦτον οἰκονομικόν καί ἐξ᾿ ἀνάγκης τρόπον, καταλιπόντες τάς ᾿Επισκοπάς, καί Μητροπόλεις, ὁποῦ εἶχον πρότερον, μετετέθησαν εἰς τόν Οἰκουμενικόν Θρόνον τῆς Κωνσταντινουπόλεως. ῾Ως ὁ Μελέτιος, ἀπό Σεβαστείας εἰς Βέρροιαν, ἔπειτα εἰς ᾿Αντιόχιειαν. Καί ὁ ᾿Αλέξανδρος, ἀπό Φλαυϊάδος εἰς ῾Ιεροσόλυμα. Καί ὁ μέγας Εὐστάθιος ἀπό Βερροίας τῆς ἐν Συρίᾳ εἰς ᾿Αντιόχειαν καί ἄλλοι. ᾿Επειδή δέ (κατά τόν Δοσίθεον βιβλίον γ τῆς Δωδεκαβίβλου, σελ. 221) ἡ οἰκονομία αὕτη ἔγινεν εἰς πολλούς καί μάλιστα ἐν τοῖς νῦν καιροῖς αἰτία κακίας· διά τοῦτο, φησίν, ὅταν γένηται μετάθεσις, εἶναι παράλογος καί παράνομος. ᾿Επειδή τά κατά καιρούς οἰκονομικῶς καί κατά ἀνάγκην γενόμενα, νόμος τῆς ᾿Εκκλησίας οὐ γίνονται. "῞Οθεν καί ἡ Συνοδική ἀπόκρισις, ὀποῦ ἔδωκεν ὁ Κωνστανττινουπόλεως Μανουήλ ἐν ἔτει 1250, ὅτι ὁ ᾿Επίσκοπος ποιήσας παραἰτησιν τῆς ᾿Επισκοπῆς του, δύναται νά αμετατεθῆ εἰς ἄλλην ᾿Επισκοπήν, βουλῇ τοῦ Μητροπολίτου, ακί τῶν λοιπῶν ᾿Επισκόπων. ῾Η ἀπόκρισις, λέγω, αὕτη, ὀλέθριος ἐστίν, καί ὡς τοῖς Κανόσιν ἐναντιουμένη ἀπόβλητος. Διό καί ὁ Καισαρείας ᾿Αρέθας, αἱ μεταθέσεις, λέγει, πλεονεξίαν χάριν καί δόξης κενῆς ἐφέσει ἐνεργοῦνται, ὧν ἑκάτερον βδελυκτόν, τόν μέν ὡς εἰδωλολατρεία, τό δέ ὡς ἑωσφόρου νόσημα. ῎Εγραφε δέ καί ὁ Ρώμης ᾿Ιούλιος τοῖς Εὐ7σεβιανοῖς. Εἰ ἀληθῶς ἴσην καί τήν αὐτήν ἡγεῖσθε τιμήν τῶν ᾿Επισκόπων, καί μή ἐκ τοῦ μεγέθους τῶν πόλεων κρίνετε τούς ᾿Επισκόπους ἔδει τήν πεπιστευμένην μικράν, μένειν ἐν τῇ πιστευθείση, καί μή ἐξουθενεῖν τήν πεπιστευμένην, μεταβαίνειν δέ εἰς τήν ἐγχειρισθεῖσαν, ἵνα τῆς μέν παρά Θεοῦ δοθείσης, καταφρονῇ, τήν δέ τῶν ἀνθρώπων κενονοξίαν, ἀγαπήση....(Καί τελειώνει ἠ ὑποσημείωσις). Σημείωσαι ὅτι οἰκονομικῶς, καί ὑποβιβασμός ᾿Επισκόπων ἔγεινεν ἀπό μεγαλυτέραν δηλαδή ᾿Επαρχίαν εἰς μικροτέραν. ᾿Ιωάννης γάρ ὁ Κυδωνιάτης ἀπό ᾿Αλεξανδρείας μετετέθη εἰς Τῦρον. ῎Εφη δέ καί τις τῶν Νομικῶν, ὅτι, τόν δύο λαβόντα ᾿Επισκοπάς, δίγαμον ὀνομάζομεν". Καί ἐρωτῶ τούς Σεβασμιωτάτους ᾿Αρχιερεῖς: ᾿Εάν τόν λαβόντα δύο ᾿Επισκοπάς "δίγαμον ὀνομάζομεν" τόν ἐπιχειροῦντα νά λάβη τήν ᾿Αρχιεπισκοπήν ἐκβιαστιῶς, συνωμοτικῶς, βεβιασμένως καί χωρίς νά τελειώση τό θέμα τῆς παραιτήσεως, ζῶντος δέ τοῦ ᾿Αρχιεπισκόπου, καί ἐνῶ οἱ ᾿Αρχιερεῖς τοῦ εζήτησαν νά μή ὑπογράφει ὡς Τοποτηρητής ἕως ὅτου τακτοποιηθῆ τό θέμα τῆς "Παραιτήσεως" Συνοδικῶς μετά τό Πάσχα, τόν καί ἀπαιτοῦντα ἀπό τούς Κληρικούς τῆς ᾿Αρχιεπισκοπῆς νά τόν μνημονεύουν, εἰδ᾿ ἄλλως θά τούς βάλη ἀργίαν, πῶς νά τό ὀνομάζωμεν; ᾿Ασφαλῶς ὅπως λέγουν οἱ ῾Ιεροί Κανόνες: Μήπως "Μοιχεπιβάτην", "τύραννον" κλπ; ᾿Οψόμεθα. Προηγουμένως θέλω νά ὑπογραμμίσω ὅτι εἰς τό Προοίμιον τοῦ Τόμου γράφονται τά ἑξῆς χαρακτηριστικά: "᾿Εκ Θεοῦ ἄρχεσθαι καί εἰς Θεόν ἀναπαύεσθαι, ἡ θεολόγος παρεγγυᾶται φωνή τοῖς μέλλουσιν ὅπως δήποτε ἐμβατεύειν πράγμασι σωστικοῖς τε τῶν ψυχῶν καί συντηρητικοῖς ἀρχαίων ἐθῶνμ· πᾶσα γάρ ἀπόφασις τάς ἀφορμάς ἐκεθεν λαβοῦσα, εἰς εὔχρηστον ἀπολήγει πέρας καί ἀρέσκον αὐτῷ· ἀλλά καί ὁ προφητικώτατος Σολομών φάσκων ἐν τοῖς ἰδίοις πονήμασι: σύνεσις ἐν πολλῇ βουλῇ, δίδωσιν ἐννοῶν, ὅση ἐστί πρός ὠφέλειαν ἡ ἀπό τῶν ἱερῶν Κανόνων ἐπαγομένη βουλή, καί ἡ ἀπό τῶν θείων πατέρων συλλεγομένη σύνεσις· τῇ γάρ συνδρομῇ τῶν πολλῶν βουλευμάτων κατατροποῦμεν τό λανθάνον καί ὑποκαθήμενον ἀσύνετον νόημα, ἐκθρώσκει δέ τό συνετόν κοινοβούλιον, ὡσεί τις ὁπλιτοπάλας ἀκοντιστής, πᾶσαν ἀμφιβολίαν εὐσθενῶς διαλύον· διό οὐδέ τις ἀμφιγνωμήσειε τούς ἐκ Θεοῦ ἀρχομένους καί εἰς Θεόν ἀναπαυομένους, τῇ συνδρομῇ τῶν πολλῶν καί καλῶν βουλευμάτων, μή τυχεῖν τῶν ὧν δι᾿ ἐφέσεως ἔχουσι· τοίνυν θαρρήσαντες τούτοις ἅτε τῷ Θεῶ λατρευταί, καί τῷ κοινοβουλίῳ τῶν ἀποστόλων καί κανόνων καί συνοδικῶν ἀποφάσεων ἐπερειδόμενοι, πρός τάς ἐρωτήσεις τάς ἀποκρίσεις (ποιούμεθα), πρό πάντων τῆς ἀπό τούτων ψυχικῆς ὠφελείας στοχαζόμενοι. Σημειωτέον ὅτι Τόμος λέγεται ἡ ἐπαγομένη παρά τῆς Συνόδου ἀπόφασις ἐφ᾿ οἱασδήποτε ὑποθέσεως, τό τέμνειν πάσας τάς ἀμφιβολίας καί διαλύειν πάσας τάς προφερομένας ἀμφισβητήσεις· ὥσπερ καί ὁ Νόμος διά τό νέμειν ἑκάστω τό ἀνῆκον δίκαιον καί μερίζειν τά ὁπωσοῦν δοκοῦντα συγκεχυμένα καί δυσδιάκριτα"