Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Πέμπτη 19 Νοεμβρίου 2026

ΘΛΙΒΕΡΕΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΣΜΥΡΝΗΣ Τό σύνθημα ἦταν μία βόμβα. Ποιος την ἔριξε, ἄγνωστο. Οὔτε κι ’ἔχει σημασία - ἀφορμή δεν ἦταν δύσκολο να βρεθεῖ. Κι ἡ συμφορά ξέσπασε. Ὁ κρότος τῆς ἔκρηξης δεν εἶχε ἀκόμη σβήσει κ’ὁ μανιασμένος ὄχλος κινήθηκε, τά μαχαίρια ἄστραψαν. Πρῶτα ὁρμησαν μπουλούκια ἔνοπλων και ὕστερα οἱ Τσέτες. Μογγόλοι ἱππεῖς τῆς στρατιᾶς τοῦ Καυκάσου και πεζηκάριοι. Ξεχύθηκαν στους δρόμους και ἄρχισαν την σφαγή. Ἄνδρες γυναῖκες, γέροι και παιδιά – κανείς δεν γλυτώνει. Ἀπωθημένη βαρβαρότητα αἰώνων ξυπνᾶ μέσα στην ψυχή τῶν Τούρκων και το αἷμα βάφει την πολυτραγουδισμένη παραλία τῆς Σμύρνης. Μια μητέρα με το παιδί της στην ἀγκαλιά τρέχει να κρυφτεῖ μέσα στην Ἐκκλησία τῆς Ἁγίας Φωτεινῆς. Ὁ Τσαούσης την σταματᾶ. Δεν την σκοτώνει. Ξεκοιλιάζει ὅμως το σπλάχνο της και το πετᾶ στην ἀγκαλία της μισοπεθαμένο…… οἱ Τσέτες δεν δίστασαν να παραβιάσουν και το σπίτι τοῦ Ἄγγλου πρόξενου. Δεν πειράζουν τίς δύο τους κόρες – σέρνουν ὅμως στο δρόμο την Ἑλληνοπούλα ψυχοκόρη του. Σπαράζει ἀπό το κλάμμα ἡ ἄμοιρη κοπέλα, ἀλλά οἱ Τοῦρκοι καγχάζουν. Τίς σχίζουν τά φορέματα και την ὑποχρεώνουν να γονατίσει, δένοντας τά χέρια της στην πλάτη. Κι’ ἔπειτα ἀρχίζουν να δοκιμάζουν την κόψη τῶν σπαθιῶν τους, τεμαχίζοντας τούς παρθενικούς μαστούς της. Ἕνας ἡλικιωμένος Ἕλληνας δεν ἀντέχει - ὁρμᾶ να την προστατεύση. Κι΄ οἱ Τοῦρκοι τον δέρνουν με τόση μανία, ὥστε «οὔτε ἕνα κόκκαλο σ’ ὅλο του το κορμί δεν ἔμεινε γερό», ὅπως ἀναφέρει ὁ δρ. Μάρφυ, ὁ γιατρός τοῦ ἀγγλικοῦ προξενείου….» «….Τό ἄμετρο πλῆθος ὅσο πλησιάζει ἡ φωτιά ὅλο και σπρώγχεται γυρεύοντας να βρεῖ μία διέξοδο. Μπροστά οἱ Τοῦρκοι. Προσπαθοῦν να συγκρατήσουν την κοσμοθάλασα. Ἀπειλοῦν, χτυποῦν,λογχίζουν, σκοτώνουν …. Καθώς τά πλήθη βρίσκουν ἐλεύθερο το δρόμο ξεχύνονται ν’ ἀπομακρυνθοῦν. Και ξάφνου ἀντικρίζουν ἕναν ἐπίγειον παράδεισον: το ὀρθόδοξο νεκροταφεῖο. Οὐρανόπεμπτο καταφύγιο. Τόπος σωτηρίας ….. Μά οἱ Τοῦρκοι τούς παίρνουν μυρωδιά, μπαίνουν μέσα, ληστεύουν και ἁρπάζουν κορίτσια να τά βιάσουν. Οἱ ζωντανοί ὅμως μη μπορῶντας σέ τίποτα ἄλλο πιά να ἐλπίζουν, πιστεύουν πῶς οἱ νεκροί κάπως θα τούς προστατεύσουν. Ἀνασηκώνουν τίς ταφόπετρες και χώνουν μέσα στα μνημούρια τά κορίτσια τους και τά πιο νέα ἀγόρια τους. Τη νύκτα τά βγάζουν να πάρουν λίγο ἀέρα. Τί τρώγανε; Σύναζαν χόρτα φυτρωμένα πάνω και ὁλόγυρα στους τάφους παίρνανε άπό κάποιο κοντικό χαντάκι βρώμικο νερό, σπάζανε τά νεκροσέντουκα άνάβανε φωτιές και βράζανε τά χόρτα. Φτάνουν ὅλο και περισσότεροι Τοῦρκοι ἀναζητῶντας γυναικεία σάρκα. Μάταια ὅμως ψάχνουν. - Δεν ἔχετε κορίτσια; Ρωτοῦν ἀπορημένοι. – Μᾶς τά πήρανε ἄλλοι, ἀποκρἰνονται . Κάποιος ὅμως ἀπό τούς Τούρκους ἀκούει ὕποπτο κρότο σέ ἕνα μνημούρι. Σηκώνει την ταφόπετρα και τραβᾶ θριαμβεύτικα μια κοπέλα. Τότε οἱ Τούρκοι ἀνοίγουν την ταφόπετρα την μία μετά την ἄλλη και τά μάτια τους ἀστράφτουν άπό την προσδοκία τῆς ἡδονῆς. Τραβοῦν ἔξω ἀπό τούς τάφους τίς κοπέλες. Στριγγλίζουν τά ἀνυπεράσπιστα και ἀδύναμα πλάσματα, καθώς μάταια προσπαθοῦν να ἀντισταθοῦν. Τούς ξεσχίζουν τά ροῦχα και ἐκεῖ πάνω στις ταφόπετρες, τίς βιάζουν……» Ἀπό το βιβλίο ΜΙΚΡΑ ΑΣΙΑ ΘΡΙΑΜΒΟΣ & ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ του ΧΡΗΣΤΟΥ ΛΑΓΟΣ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου