Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΜΟΥ ΣΤΟ ΑΙΤΗΜΑ ΤΟΥ κ. ΣΤΟΥΡΑΪΤΗ.

 Σήμερα ενημερώθηκα πως ο κ. Χαρίλαος Στουραΐτης αναφερόμενος από το προφίλ του στο facebook στο όνομά μου, μου ζήτησε να πάψω να τον αποκαλώ εν Χριστώ αδελφό διότι πλέον δεν είμαστε. Επ' αυτού θα του δώσω δύο απαντήσεις:

 Πρώτον. Όσο η σύνοδος που ακολουθώ δεν έχει πάρει κάποια σχετική απόφαση που θα με προτρέπει να μην τον αποκαλώ κατ' αυτόν τον τρόπο, εγώ είμαι υποχρεωμένος να συνεχίσω να τον προσφωνώ έτσι όσο και αν του ίδιου δεν του αρέσει και του προκαλεί, συγγνώμη για την έκφραση, <<ξινίλα>>. Η Σύνοδος είναι αυτή που θα δεχθώ να μου δώσει την οποιαδήποτε εντολή και όχι εκείνος. Εκείνος μπορεί να μου εκφράσει την επιθυμία του απλά και μόνο για να  μου την κάνει γνωστή και εκεί να τελειώσουν όλα. 

 Δεύτερον. Ας λάβει υπ' όψιν του ο εν Χριστώ αδελφός μου το παρακάτω απόσπασμα από τον βίο του αγίου Διονυσίου του Αρεοπαγίτου περί του Αγίου Κάρπου:

 <<Γράφει λοιπόν ο άγιος Διονύσιος σ’ ένα σύγγραμμά του, μεταξύ των άλλων, και τα εξής: «Όταν κάποτε πήγα στην Κρήτη, με φιλοξένησε ο ιερέας Κάρπος, ο οποίος ήταν πολύ ενάρετος, είχε καθαρότατη διάνοια και, έτσι, με τη χάρη του Θεού, ήταν καταλληλότατος σε θεοπτίες. Ο ιερέας δε αυτός δεν άρχιζε ποτέ τη θεία Λειτουργία αν προηγουμένως, δηλαδή κατά την ώρα που έκανε την προετοιμασία και διάβαζε τις σχετικές ευχές, δεν εμφανιζόταν σ’ αυτόν κάποια ιερή και ευμενής οπτασία. Μου έλεγε λοιπόν ο ιερέας αυτός ότι κάποτε τον είχε πικράνει κάποιος άπιστος, επειδή απέσπασε από την Εκκλησία έναν χριστιανό και τον παρέσυρε στην αθεΐα.
  Και ενώ είχε την πικρία αυτή, δεν προσευχήθηκε, καθώς έπρεπε να πράξει, για τους δύο αυτούς ανθρώπους και να ζητήσει τη βοήθεια του Θεού, ώστε να μπορέσει τον μεν παρασυρθέντα στην απιστία να τον επαναφέρει στους κόλπους της Εκκλησίας, τον δε άπιστο να τον προσελκύσει στην πίστη του Χριστού• ούτε πήρε την απόφαση να τους νουθετεί αδιαλείπτως και διά βίου, ώστε να τους οδηγήσει στη θεία γνώση. Αλλά, μου έλεγε, τέτοιο πράγμα δεν το είχε ξαναπάθει, δηλαδή το ότι έπεσε και κοιμήθηκε αγανακτισμένος και με την πικρία στην ψυχή του. Και εγώ βέβαια δεν γνωρίζω πως ενστάλαξε στην ψυχή του τέτοια δυσμένεια και πικρία.

 Συνεχίζοντας λοιπόν ο Κάρπος, μου είπε ότι κοιμήθηκε αμέσως μόλις νύχτωσε. Περί το μεσονύκτιο ξύπνησε, για να ψάλει την ώρα εκείνη, όπως συνήθιζε, τους θείους ύμνους. Όμως κατά την ώρα αυτή της προσευχής του στενοχωρούνταν, χωρίς να πρέπει, και δυσανασχετούσε συλλογιζόμενος ότι δεν ήταν δίκαιο να ζουν άνθρωποι άθεοι, που διαστρέφουν τις άγιες και ορθές οδούς του Κυρίου. Σκεπτόμενος δε αυτά, παρακαλούσε το Θεό να ρίξει έναν κεραυνό και να κατακαύσει διαμιάς και τους δυό τους χωρίς οίκτο.

 Και ενώ αυτά συλλογιζόταν, του φάνηκε ξαφνικά πως σείστηκε ολάκερη η οικία στην οποία βρισκόταν. Εν συνεχεία δε η οικία εκείνη διαιρέθηκε σε δύο μέρη, από την οροφή μέχρι και τα θεμέλια, ενώ μία πολύφωτη φλόγα πυρός που ξεκινούσε από τον ουρανό, έφτανε μπροστά στην οικία. (Και βέβαια ο τόπος εκείνος έδινε την εντύπωση πως ήταν υπαίθριος). Ο ουρανός φαινόταν ανοικτός και πάνω του καθόταν ο Ιησούς Χριστός. Γύρω δε από τον Ιησού παρίσταντο αναρίθμητοι άγγελοι με ανθρώπινη μορφή. Αυτά λοιπόν έβλεπε κοιτάζοντας προς τα πάνω και θαύμαζε.

 Όταν όμως ο Κάρπος κοίταξε προς τα κάτω, όπως μου είπε, είδε το έδαφος σχισμένο με ένα χάσμα αχανές και ολοσκότεινο. Και στην μεν άκρη του στομίου του ΠΕΡΙ ΤΟΥ χάσματος αυτού είδε τους άνδρες εκείνους, τους οποίους καταριόταν λίγο πριν, να στέκονται ελεεινοί και περίτρομοι, αφού διέτρεχαν τον άμεσο κίνδυνο να πέσουν στο βάραθρο εξαιτίας της αστάθειας των ποδιών τους. Από τα βάθη δε του χάσματος ανέβαιναν φίδια, τα οποία άλλοτε τυλίγονταν γύρω από τα πόδια των δύο αυτών ανθρώπων και τους τραβούσαν άλλοτε τους υπογαργάλιζαν με τα δόντια τους και τους χτυπούσαν ελαφρά με τις ουρές τους, και άλλοτε μηχανεύονταν διάφορους άλλους τρόπους, όπως σφυρίγματα, σπρωξίματα από κάτω και χτυπήματα, προκειμένου να τους ρίξουν στο ολοσκότεινο βάραθρο. Και φαίνονταν οι άνθρωποι αυτοί ότι βρίσκονταν πολύ κοντά στο να πέσουν στο βάραθρο, είτε μόνοι τους από απελπισία, είτε πιεζόμενοι από τις ενοχλήσεις των φιδιών.

  Έλεγε δε ο Κάρπος ότι ένιωθε ευχαρίστηση να βλέπει προς τα κάτω, ενώ τα άνω που υπήρχαν στον ουρανό τα παραμελούσε, και δυσανασχετούσε που ακόμη οι δύο άνδρες δεν είχαν πέσει στο βάραθρο. Και επειδή η κατάσταση αυτή δεν ελάμβανε τέλος, λυπόνταν κατάκαρδα και καταριόταν. Σε κάποια στιγμή όμως ύψωσε το βλέμμα του και πάλι προς τον ουρανό και είδε τον Ιησού, όπως τον είδε και προηγουμένως. Ο Ιησούς σηκώθηκε από τον επουράνιο θρόνο του και κατέβηκε σ’ αυτούς τους δυστυχείς ανθρώπους να τους ελεήσει και να τους δώσει χείρα βοήθειας. Μαζί του πήρε και τους αγγέλους, οι όποιοι βοηθούσαν εκείνους τους δύο, πιάνοντας άλλοι τον ένα και άλλοι τον άλλο, ώστε να μην πέσουν στο χάος. Και ενώ οι άγγελοι έδιναν χείρα βοήθειας στους δύο ανθρώπους, ο Ιησούς με τεντωμένο το χέρι του προς τα μπρος και κοιτάζοντάς τον του είπε: “Λοιπόν Κάρπε, χτύπα εμένα. Είμαι πράγματι έτοιμος να πάθω και πάλι και πολλές φορές για τη σωτηρία των ανθρώπων. Πλην όμως εσύ κοίταξε και συλλογίσου αν κρίνεις καλό να βρίσκεσαι στο χάος μαζί με τα ψίδια, και όχι στον ουρανό μαζί με το Θεό και τους αγαθούς και φιλάνθρωπους αγγέλους Του”».     

ΟΙ ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΤΟΥ κ. ΣΤΟΥΡΑΪΤΗ ΠΡΟΣ ΕΜΕΝΑ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΩΣΗ.

 Αναγνώστης της ομάδος του Facebook <<ΓΝΩΣΕΣΘΕ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ>> που παρακολουθεί και τις δημοσιεύσεις του κ. Στουραΐτη, μου έστειλε την παρακάτω δημοσίευση του εν λόγω εν Χριστώ αδελφού μου και μου ζήτησε να την σχολιάσω. 

Ιδού η δημοσίευση:

 <<Με ιδιαίτερη λαμπρότητα εώρτασαν τους Πατέρες της Αγίας Ζ΄ Οικουμενικής Συνόδου οι Κατακομβίτες τα πιστά μέλη της Γνησίας Ορθοδόξου Εκκλησίας, τη ευχή του ομολογητού και μοναδικού πραγματικά ορθοδόξου Επισκόπου, Λαρίσης και Τυρνάβου κ. Αμφιλοχίου>>.

 Κι ενώ αυτά λέει σήμερα ο κ. Στουραΐτης, εγώ με τη σειρά μου έχοντας ιερή υποχρέωση έναντι της αληθείας και του ίδιου του Χριστού, θα πρέπει να θυμίσω στον εν Χριστώ αδελφό όσα ο ίδιος μου έλεγε πριν λίγα χρόνια σχετικά με την ένωση και με τον Σεβ/το Αμφιλόχιο που διαφωνούσε με αυτή, τον οποίο παραπάνω παρουσιάζει ως τον <<μοναδικό πραγματικά ορθόδοξο επίσκοπο>>. Αυτό θα είναι και το σχόλιό που μου ζητήθηκε να κάνω για την παραπάνω δημοσίευση. Ιδού μερικά από τα λεγόμενα του κ. Στουραΐτη: 

ΤΑΔΕ ΕΦΗ ΣΤΙΣ 29 ΜΑΪΟΥ 2016 ΠΡΟΣ ΕΜΕΝΑ

Ο ΑΓΑΠΗΤΟΣ ΕΝ ΧΡΙΣΤΩ ΑΔΕΛΦΟΣ

κ. ΧΑΡΙΛΑΟΣ ΣΤΟΥΡΑΪΤΗΣ: 

<<Μακάρι, Δημήτρη. Τουλάχιστον απ' την πλευρά μας, θα πρέπει όλοι να συμβάλουμε και να βοηθήσουμε για ενώσεις με εκείνους που χωρίσαμε.

 Αν δε ετοιμασθούμε, αν δεν καταδείξουμε ότι τους θέλουμε κοντά μας, εκείνοι δεν θα κάνουν το βήμα. Αν δημιουργεί προσκόμματα ο Ελευθέριος, και περάσει το δικό του, να επιστρέψουν, δηλαδή, ως μοναχοί, τότε ευτυχές αποτέλεσμα δεν θα έχουμε>>. 

ΤΑΔΕ ΕΦΗ ΣΤΙΣ 22 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2016 ΠΡΟΣ ΕΜΕΝΑ

Ο ΑΓΑΠΗΤΟΣ ΕΝ ΧΡΙΣΤΩ ΑΔΕΛΦΟΣ

κ. ΧΑΡΙΛΑΟΣ ΣΤΟΥΡΑΪΤΗΣ: 

<<Αφού όλοι συμφωνούν με την ένωση πλην του Σεβ/του Αμφιλοχίου, αυτούς θα ακούσουμε μέχρι τέλους;

Δημήτρη, αν επιθυμούν το σχίσμα, ας το κάνουν. Αυτοί θα χάσουν. 

Δημήτρη, συνηθίσαμε πλέον, απ΄ αυτά. Κακώς έγινε Δεσπότης ο Αμφιλόχιος>>.

Η ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΣΠΟΡΕΩΣ ΕΙΣ ΤΟΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΙΚΟ ΙΕΡΟ ΝΑΟ ΑΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΑΧΑΡΝΩΝ

Υπερδεδοξασμένος ει Χριστέ ο Θεός ημών,

ο ωστήρας επί γης τους Πατέρας ημών θεμελιώσας,

και δι' αυτών προς την αληθινήν πίστιν 

πάντας ημάς οδηγήσας, πολυεύσπλαγχνε δόξα σοι.

 Τη 14 Οκτωβρίου 2019 εκ. ημ. Κυριακή Δ΄ του Λουκά (του Σπορέως), η Γνήσια Ορθόδοξος Εκκλησία της Ελλάδος εόρτασε την μνήμη των Αγίων και μακαρίων Πατέρων της Εβδόμης Οικουμενικής Συνόδου.

 Κατ' αυτήν την ημέρα εις τον Μητροπολιτικό Ιερό Ναό Αγίου Δημητρίου Αχαρνών τελέσθηκε Θεία Λειτουργία υπό του Οικείου Μητροπολίτου, Σεβ/του Μεσογαίας, Λαυρεωτικής και Αχαρνών κ. Κηρύκου. Την Θεία Λειτουργία παρακολούθησε μεγάλος αριθμός Ορθοδόξων πιστών. 

 Αμέσως μετά το πέρας της Θείας Λειτουργίας ο Σεβ/τος κ. Κήρυκος τέλεσε τον αγιασμό για την έναρξη του νέου Κατηχητικού έτους.  

κ. ΣΤΟΥΡΑΪΗ, ΓΙΑ ΠΡΟΣΕΞΤΕ ΑΥΤΟ:

 Ο λαός ο εβραϊκός δεν αποτελεί πρότυπο. Ήταν σκληροτράχηλος λαός και δεν τον έχουμε λοιπόν ως πρότυπο. Δέχθηκε τα χτυπήματα των Προφητών, τους έλεγαν δεν πορεύονται καλά, να πάνε εξορία στη Βαβυλώνα, έπαθαν την αιχμαλωσία, μυαλό πάλι δεν έβαλαν και γι' αυτό και τους περίμεναν και δεύτερα κακά...

 Κι εσείς κ. Στουραΐτη χάρη της σκληροκαρδίας που δείχνετε ως προς την ένωση, είναι ολοφάνερο πως ο Θεός παραχώρησε και χάσατε πλέον την πνευματικότητα που κάποτε είχατε γι' αυτό και δεν μπορείτε να διακρίνετε τίποτα το καλό στην ένωση και όλα τα βλέπετε αρνητικά. Όμως προσέξτε πάρα πολύ, διότι κατόπιν των ενημερώσεων που σας έχουν γίνει από αρμοδιώτερους εμού πως δεν πορεύεστε σωστά και πως πρέπει να ανακαλέσετε όλα όσα έχετε γράψει, εσείς μυαλό δεν βάζετε και συνεχίζετε με πολύ χειρότερο μίσος να πολεμάτε την Ένωση. Γι' αυτό αν ο Θεός επιτρέψει και δεύτερα κακά σε εσάς μην απορήσετε για ποιον λόγο σας βρήκαν αυτά.   

Ο ΑΓΙΟΣ ΙΣΑΑΚ Ο ΣΥΡΟΣ ΜΑΣ ΛΕΕΙ ΠΩΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΥΜΠΕΡΙΦΕΡΟΜΑΣΤΕ ΣΕ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΣΑΝ ΤΟΝ κ. ΣΤΟΥΡΑΪΤΗ.

 Το παρακάτω απόσπασμα από τα λόγια του Αγίου Ισαάκ του Σύρου, μας βοηθάει να καταλάβουμε για ποιόν Ακριβώς λόγο ο αγαπητός εν Χριστώ αδελφός κ. Χαρίλαος Στουραΐτης δεν λέει να καταλάβει όλα όσα γράφονται περί του Ορθοδόξου και ευλογημένου ''ΤΟΜΟΥ ΕΝΩΣΕΩΣ'' και συνέχεια τον κατηγορεί με μανία. 

  <<Μπροστά σε άνθρωπο που έχει μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του και έχει την αρρώστια να προσέχεις πολύ πως θα μιλήσεις. Γιατί ενόσω μιλάς, αυτός εξηγεί μέσα του τα λόγια σου όπως αγαπά και από τα αγαθά σου λόγια παίρνει αφορμή και σκανδαλίζει τους άλλους. Και αλλάζει το νόημα των λόγων σου μέσα στο μυαλό του σύμφωνα με την Πνευματική του αρρώστια>>.  

<<αλλάζει το νόημα των λόγων σου>>: Πάγια τακτική του κ. Στουραΐτη προκειμένου να χτυπήσει την Ένωση!!!

ΤΟΜΟΣ ΕΝΩΣΕΩΣ:

Η Ε Π Ι Τ Ο Μ Η

ΤΗΣ

Ο Ρ Θ Ο Δ Ο Ξ Ι Α Σ!!!

ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΝΔΥΜΑΣΙΑ ΜΑΣ ΣΤΟ ΝΑΟ

Όταν εισέρχεσαι μέσα στο ναό να έχεις την διάκριση να είσαι ευπρεπώς ντυμένος και ντυμένη. Ειδικά όταν θα πάμε στο ναό για να συμμετάσχουμε σε κάποιο Μυστήριο -ένα περισσότερο- θα πρέπει να προσέχουμε την ενδυμασία μας.

------------------------------

Δηλαδή άλλο είναι να είμαι έξω στην αγορά και να πάω στο ναό για να ανάψω ένα κεράκι και άλλο να πάω στο ναό για να λειτουργηθώ ή για να εξομολογηθώ.

------------------------------

Φυσικά και δεν θα σωθούμε από το σεμνό μας ντύσιμο αλλά σίγουρα ακόμα και το ντύσιμό μας δείχνει την πνευματική μας κατάσταση και την συναίσθηση που έχουμε για το που προσερχόμαστε και γιατί προσερχόμαστε. Η ενδυμασία μας θα πρέπει να είναι σεμνή και ευπρεπής όχι μόνο όταν είναι να πάμε στο ναό αλλά πάντοτε, μιας και πάντοτε είμαστε χριστιανοί και όχι μόνο μέσα στους ναούς.

------------------------------

Οι γυναίκες να μην ντύνονται προκλητικά και καλό είναι να φορούν φούστα (ευπρεπή) ειδικά όταν έρχονται στο ναό για να συμμετάσχουν σε κάποιο Μυστήριο αλλά και οι άνδρες να προσέρχονται με μακρύ παντελόνι, με παπούτσια και όχι με σαγιονάρες.

------------------------------

Αυτά ίσως μας φαίνονται λίγο οπισθοδρομικά και ανούσια όμως δεν είναι έτσι ακριβώς. Όταν θα πάω να εξομολογηθώ ακόμα και η εξωτερική μου εμφάνιση θα πρέπει να είναι κατάλληλη για το Μυστήριο. Δεν είναι δυνατόν να έρχονται γυναίκες στην εξομολόγηση προκλητικά ντυμένες ή άνδρες με κοντό παντελονάκι, το ίδιο και στην Θεία Λειτουργία (ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟ: να έρχονται κάποιες να κοινωνήσουν και να αφήνουν το μισό τους κραγιόν πάνω στην λαβίδα) ή σε κάποιο Γάμο ή Βάπτιση ή ακόμα και σε μια Παράκληση.

------------------------------

Μην σας φαίνονται -το ξαναλέγω- όλα αυτά οπισθοδρομικά, διότι τελικά αυτό που έχουμε μέσα μας το βγάζουμε και προς τα έξω. Δηλαδή είναι δυνατόν να έχω από τη μία ταπεινό φρόνημα (μέσα μου) και από την άλλη να ντύνομαι προκλητικά, δεν είναι δυνατόν να έχω απλότητα και από την άλλη να ντύνομαι εξεζητημένα, δεν είναι δυνατόν να σέβομαι τον Οίκο του Θεού (που κατ' εξοχήν είναι ο ναός μέσα στον οποίο τελούνται τα Μυστήρια της Εκκλησίας μας) και από την άλλη να έρχομαι ντυμένος λες και πάω στην παραλία.

------------------------------

Χρειάζεται διάκριση και από την στιγμή που υπάρχει μία παράδοση μέσα στην Εκκλησία στο πώς να προσερχόμαστε στους ναούς καλούμαστε ως μέλη Της να την πράξουμε με φρόνημα υπακοής (ακόμα και στο που θα καθίσουμε μέσα στο ναό).

------------------------------

Χαίρομαι ειδικά κάποιους νέους και νέες που έρχονται στο ναό ντυμένοι ευπρεπώς, οι οποίοι όμως ντύνονται έτσι και εκτός ναού και αυτό το πράττουν διότι πρωτίστως κατάλαβαν ότι το ίδιο τους το σώμα είναι ναός του Θεού και γι' αυτό το στολίζουν με ευπρέπεια, σεμνότητα, καθαρότητα. Η ευπρέπεια -όπως και κάθε τι άλλο στην πνευματική μας ζωή- δεν πρέπει να είναι κάτι το έκτακτο αλλά κάτι το μόνιμο και διαχρονικό. Υ.Γ. Νομίζω ότι εάν έχουμε διάθεση ταπεινή και φρόνημα εκκλησιαστικό όλα τα παραπάνω θα τα αποδεχτούμε, εάν έχουμε εγωισμό και αντιεκκλησιαστικό φρόνημα θα αρχίσουμε τις δικαιολογίες και τα "ναι μεν αλλά..." ή τα "εγώ διαφωνώ..." κτλ. Αυτά τα γράφουμε όχι για υπάρξει συζήτηση· τα γράφουμε ως μια υπενθύμιση που καλούμαστε να εφαρμόσουμε εάν δεν την εφαρμόζουμε ήδη.

αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος