Μακάριος εκείνος όστις θέλει φυλάξη και κρατήση έως τέλους την αμώμητον και αγίαν ημών Ορθόδοξον Πίστιν, την Πίστιν της Μιάς του Χριστού και Μητρός ημών Αγίας Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας, και υπομείνει τας διαφόρους θλίψεις, φυλακάς ή και εξορίας και λοιπάς κακώσεις. Ο τοιούτος θέλει στεφανωθή και συναριθμηθή μετά των Ομολογητών και Μαρτύρων. ( Βρεσθένης Ματθαίος νουθετική επιστολή 1936) ΟΙ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΣΤΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΕΥΘΥΝΗ ΤΟΥ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΟΥ.
Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου
Δευτέρα 9 Νοεμβρίου 2026
Ο ΟΡΟΣ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΨΕΥΔΟ - ΒΑΠΤΙΣΜΑΤΟΣ ΤΩΝ ΔΥΤΙΚΩΝ (1755) ΠΟΥ ΑΝΑΦΕΡΕΤΑΙ ΕΙΣ ΑΠΟΦΑΣΙΝ ΤΗΣ ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΙΕΡΑΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΤΗΣ 24 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ ΤΟΥ 2016 ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΨΕΥΔΟ - ΒΑΠΤΙΣΜΑΤΟΣ ΤΩΝ ΝΕΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΩΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ.
Ο ΟΡΟΣ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΨΕΥΔΟ - ΒΑΠΤΙΣΜΑΤΟΣ ΤΩΝ ΔΥΤΙΚΩΝ (1755) ΠΟΥ ΑΝΑΦΕΡΕΤΑΙ ΕΙΣ ΑΠΟΦΑΣΙΝ ΤΗΣ ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΙΕΡΑΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΤΗΣ 24 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ ΤΟΥ 2016 ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΨΕΥΔΟ - ΒΑΠΤΙΣΜΑΤΟΣ ΤΩΝ ΝΕΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΩΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ.
Προλογικον σημειωμα
Ο π. Γεωργιος Μεταλληνός εις τό βιβλίον του "Ομολογω εν Βαπτισμα", παραθετει ως εν παραρτηματι τον ορο της Αγιας του Χριστου Εκκλησίας περί του βαπτισματος των Δυτικων (1755)". Αυτον τον Ορο εδημοσιευσε εις εν των βιβλίων του, αλλά καί εφηρμοζε ο αοίδιμος Βρεσθενης Ματθαιος δια τούς νεοημερολογιτας Οικουμενιστας μεχρι που ηλθεν ο πρωην Φλωρινης καί τόν κατηγορησε ως "αναβαπτιστην", οτε ο αγιος πατηρ ηρχισε να εφαρμοζη την οικονομίαν, ως καί ημεις μεχρι προ τινος επραττομεν, αλλά καί πραττομεν, οπου δεν ειναι δυνατον να εφαρμοσθει η ακριβεια. Ομως η καινοτομος καί οικουμενιστικη πορεία των οικουμενιστων, καί εν οψει της τελείας αποστασιας, μας ωδηγησεν εις τήν απόφασιν της 24 Νοεμβριου του 2016, η οποία ειναι συνεχεια καί συνεπεια του ορου της Αγιας του Χριστου Εκκλησίας περί του βαπτισματος των Δυτικων (1755), την οποίαν καί παραθετομεν:
Όρος της Αγίας του Χριστού Εκκλησίας περί του βαπτίσματος των Δυτικών (1755)
† Πολλών όντων των μέσων, δι’ ων της σωτηρίας ημών αξιούμεθα και τούτων, ως ειπείν, κλιμακηδόν αλληλενδέτων και αλληλουχουμένων όντων, άτε δη πάντων προς το αυτό τέλος αφορώντων, πρώτον εστι το τοις ιεροίς Αποστόλοις θεοπαράδοτον βάπτισμα, οία δη των λοιπών τούτου χωρίς απρακτούντων· «εάν γαρ τις μη γεννηθή, φησίν, εξ ύδατος και πνεύματος, ου δύναται εισελθείν εις την βασιλείαν των ουρανών»[336]· έδει και γαρ αναγκαίως, της πρώτης γεννήσεως επί τον θνητόν τουτονί βίον παραγαγούσης τον άνθρωπον, γέννησιν ετέραν εξευρεθήναι και τρόπον μυστικώτερον, μήτε από φθοράς ανερχόμενον, μήτε εις φθοράν καταλήγοντα, δι’ ου γένοιτ’ αν ημίν δυνατόν μιμήσασθαι τον αρχηγόν της σωτηρίας ημών Ιησούν Χριστόν. Το γαρ εν τη κολυμβήθρα ύδωρ του βαπτίσματος εν τάξει μήτρας λαμβάνεται, και τόκος τω τικτομένω γίνεται, η φησιν ο Χρυσόστομος[337]· το δε εν τω ύδατι επιφοιτών Πνεύμα εν τάξει Θεού το έμβρυον διαπλάττοντος· και ώσπερ εκείνος μετά την εν τάφω κατάθεσιν τριταίος επί την ζωήν ανεφοίτησεν, ούτως οι πιστεύοντες, αντί της γης, το ύδωρ υποδυόμενοι, εν τρισί καταδύσεσι την τριήμερον εαυτούς χάριν της Αναστάσεως εξεικονίζουσιν[338], αγιαζομένου του ύδατος τη επιφοιτήσει του παναγίου Πνεύματος, ως αν τω μεν φαινομένω ύδατι το σώμα φωτίζοιτο, τω δε αοράτω Πνεύματι τον αγιασμόν η ψυχή λήψαιτο· ως γαρ το εν τω λέβητι ύδωρ της του πυρός μεταλαμβάνει θερμότητος[339], ούτω το εν τη κολυμβήθρα ύδωρ τη ενεργεία του Πνεύματος εις θείαν μεταστοιχειούται δύναμιν, καθαίρον μεν και υιοθεσίας αξιούν τους ούτω βαπτιζομένους, τους δε άλλως πως τελουμένους, αντί καθάρσεως και υιοθεσίας ακαθάρτους και σκότους υιούς αποφαίνον.
Επειδή τοιγαρούν προ χρόνων ήδη τριών ζήτημα ανεφύη, ει τα παρά την παράδοσιν των αγίων Αποστόλων και θείων Πατέρων και παρά την συνήθειαν και διαταγήν της Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας επιτελούμενα βαπτίσματα των αιρετικών δεκτά εστι, προσερχομένων ημίν, ημείς, άτε θείω ελέει τη ορθοδόξω Εκκλησία εντραφέντες, και τοις κανόσι των ιερών Αποστόλων και θείων Πατέρων επόμενοι, και μίαν μόνην γινώσκοντες την ημετέραν αγίαν καθολικήν και αποστολικήν Εκκλησίαν, και ταύτης τα μυστήρια, επομένως και το θείον βάπτισμα, αποδεχόμενοι, τα δε υπό των αιρετικών, όσα μη ως το Πνεύμα το άγιον τοις ιεροίς Αποστόλοις διετάξατο και η Εκκλησία του Χριστού μέχρι της σήμερον ποιεί, επιτελούμενα, εφευρέματα ανθρώπων διεφθαρμένων όντα, ως αλλόκοτα και της αποστολικής όλης παραδόσεως αλλότρια γινώσκοντες, αποστρεφόμεθα κοινή διαγνώσει. Και τους εξ αυτών ημίν προσερχομένους ως ανιέρους και αβαπτίστους δεχόμεθα, επόμενοι τω Κυρίω ημών Ιησού Χριστώ, τω τοις μαθηταίς αυτού εντειλαμένω βαπτίζειν «εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος»[340] τοις τε ιεροίς και θείοις Αποστόλοις, διαταττομένοις[341] εν τρισί καταδύσεσι και αναδύσεσι τους προσερχομένους βαπτίζειν και εν εκάστη των καταδύσεων εν όνομα επιλέγειν της αγίας Τριάδος· τω τε ιερώ και ισαποστόλω Διονυσίω, λέγοντι «τρις εν κολυμβήθρα ύδωρ και έλαιον ηγιασμένα εχούση τον προσερχόμενον παντός αμφίου γεγυμνωμένον βαπτίζειν, την τρισσήν της θείας μακαριότητος επιβοήσαντα υπόστασιν, και ευθύς τω θεουργικωτάτω μύρω τον βαπτισθέντα επισφραγίζειν, και μέτοχον αποφαίνειν λοιπόν της ιεροτελεστικωτάτης ευχαριστίας»[342], τη τε δευτέρα[343] και πενθέκτη[344] αγίαις Οικουμενικαίς Συνόδοις, διαταττομέναις τους μη βαπτιζομένους εις τρεις αναδύσεις και καταδύσεις και εν εκάστη των καταδύσεων μίαν επίκλησιν των θείων υποστάσεων μη επιβοώντας, αλλ’ άλλως πως βαπτιζομένους, ως αβαπτίστους προσδέχεσθαι τη Ορθοδοξία προσιόντας.
Τούτοις τοίνυν τοις θείοις και ιεροίς διατάγμασιν επόμενοι και ημείς, τα μεν των αιρετικών βαπτίσματα, ως απάδοντα και αλλότρια της αποστολικής θείας διατάξεως και ύδατα ανόνητα, ως ο ιερός Αμβρόσιος και ο μέγας φησίν Αθανάσιος, και αγιασμόν μηδένα παρέχοντα τοις ταύτα δεχομένοις, και προς κάθαρσιν αμαρτημάτων ουδέν ωφελούντα, απόβλητα και αποτρόπαια ηγούμεθα. Τους δ’ εξ αυτών αβαπτίστως βαπτιζομένους ως αβαπτίστους αποδεχόμεθα, προσερχομένους τη ορθοδόξω πίστει, κι ακινδύνως αυτούς βαπτίζομεν, κατά τους αποστολικούς και συνοδικούς κανόνας, οις αραρότως επιστηρίζεται η αγία του Χριστού και αποστολική και καθολική Εκκλησία, η κοινή μήτηρ πάντων ημών. Και επί ταύτη τη κοινή ημών διαγνώσει και αποφάνσει σφραγίζομεν τον Όρον ημών τούτο, ταις αποστολικαίς και συνοδικαίς διαταγαίς συνάδοντα, διαβεβαιούντες αυτόν δι’ ημετέρων υπογραφών.
Εν έτει σωτηρίω αψνε’.
† Κύριλλος ελέω Θεού αρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως Νέας Ρώμης και οικουμενικός πατριάρχης.
† Ματθαίος ελέω Θεού πάπας και πατριάρχης της μεγάλης πόλεως Αλεξανδρείας και κριτής της Οικουμένης.
† Παρθένιος ελέω Θεού πατριάρχης της αγίας πόλεως Ιερουσαλήμ και πάσης Παλαιστίνης.
Ο Όρος αυτός δημοσιεύθηκε πρώτη φορά το 1756 στο έργο «Ραντισμού Στηλίτευσις», σ. ρογ’ – ρος’. Έκτοτε ανατυπώθηκε πολλές φορές. Βλ. Ιωάννου Ν. Καρμίρη, Τα Δογματικά και Συμβολικά Μνημεία της Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας, τόμος ΙΙ, Εν Αθήναις 1953, σ. 989-991, απ’ όπου και αναδημοσιεύεται εδώ.
Παραθετομεν καί την απόφασιν της Πανορθοδοξου Ιερας Συνοδου της 24 Νοεμβριου 2016, η οποία ειναι συνεχεια του ως ανω ορου του 1755:
ΑΠΟΦΑΣΙΣ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΛΗΦΘΕΙΣΑ
ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΣΥΝΕΔΡΙΑΝ ΑΥΤΗΣ ΤΗΣ 24ης ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2016
Θέμα: Τρόπος ἀποδοχῆς τῶν ἐκ τῆς αἱρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ (Νεοημερολογιτῶν καί Παλαιοημερολογιτῶν) προσερχομένων εἰς τήν Γνησίαν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν.
Ἡ Ἱερά Σύνοδος τῆς απανταχού Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, κατά τήν συνεδρίαν Αὐτῆς τῆς 24ης Νοεμβρίου 2016 (ἐ. ἡμ.), εἰς τό ἐν Στρογγύλῃ Κορωπίου Ἐπισκοπεῖον τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Μεσογαίας, συγκληθεῖσα ὑπό τήν προεδρίαν τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Μεσογαίας, Λαυρεωτικῆς και Αχαρνών κ. Κηρύκου, παρόντων τῶν μελῶν Αὐτῆς Σεβ. Μητροπολιτῶν Βράντσεα Ρουμανίας κ. Γεροντίου, Κένυας και Πάσης Αφρικής κ. Ματθαίου, Κιτίου και πάσης Κύπρου κ. Παρθενίου, Κιέβου και πάσης Ρωσίας κ. Σεραφείμ, Λαρίσης και Τυρνάβου κ. Αμφιλοχίου, και Ορους Λιβάνου κ. Σεραφείμ ἐπελήφθη τοῦ θέματος τοῦ τρόπου ἀποδοχῆς τῶν ἐκ τῆς αἱρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ (Νέοημερολογιτῶν καί Παλαιοημερολογιτῶν) προσερχομένων εἰς τήν Γνησίαν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν.
Ἡ Ἱερά Σύνοδος λαβοῦσα ὑπ’ ὅψιν ὅτι:
Α. Ὁ Οἰκουμενισμός (Νεοημερολογιτικός καί Παλαιο-ημερολογιτικός) εἶναι αἵρεσις ἡ ὁποία συγκεφαλαιώνει ὅλας τάς προηγουμένας καί καταδεδικασμένας ὑπό τῆς Ἐκκλησίας αἱρέσεις, ὁδηγοῦσα εἰς τήν πανθρησκείαν τοῦ Ἀντιχρίστου.
Β. Ἡ Ἐκκλησία κατ’ ἀκρίβειαν οὐδέν Μυστήριον ἀναγνωρίζει τελούμενον ἐκτός τοῦ Σώματος Αὐτῆς, θεωροῦσα ταῦτα ὡς ἄκυρα καί στερούμενα τῆς Θείας Χάριτος.
Γ. Ἰδίᾳ περί τοῦ εἰσαγωγικοῦ εἰς τό Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας Μυστηρίου τοῦ Ἁγίου Βαπτίσματος, ἡ Ἐκκλησίᾳ ἄλλοτε χρωμένη οἰκονομίας (Ἐκκλησίαι Ἑλλάδος καί Κύπρου), ἐδέχετο τούς ἐπιστρέφοντας εἰς Αὐτήν διά χρίσεως Ἁγίου Μύρου καί ἄλλοτε χρωμένη τήν ἀκρίβειαν (Ἐκκλησίαι Ρωσίας καί Ρουμανίας) ἐδέχετο αὐτούς διά Βαπτίσματος.
Τῆς αἱρέσεως πλέον παγιωθείσης καί ἐκτρεπομένης ὁσημέραι ἔτι περισσότερον, επί πλέον τοῦ τύπου τοῦ Ὀρθοδόξου Βαπτίσματος ἤδη καταργηθέντος ἐν τῆ πράξει από πολλών δεκαετιών, ἡ Ἱερά Σύνοδος, κατακολουθοῦσα τῆ ἀποφάσει τῆς Πανορθοδόξου Συνόδου τοῦ 1755, ἀποφασίζει ὅπως ἐφεξῆς οἱ προσερχόμενοι εἰς τό Σῶμα τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, γίνονται δεκτοί διά Βαπτίσματος.
Εἰδικαί περιπτώσεις κρίνονται ἀναλόγως υπό των κατά τόπους Επισκόπων, πάντοτε συμφωνως προς την Ορθόδοξον Πατερικήν Παράδοσιν και Διδασκαλίαν.
Ἡ Ἱερά Σύνοδος
+ Ὁ Μεσογαίας και Λαυρεωτικῆς ΚΗΡΥΚΟΣ, Πρόεδρος
+ Ὁ Βράντσεα Μολδαβίας ΓΕΡΟΝΤΙΟΣ
+ Ὁ Κένυας και Τανζανίας ΜΑΤΘΑΙΟΣ
+ Ὁ Κιτίου ΠΑΡΘΕΝΙΟΣ
+ Ο Κιέβου ΣΕΡΑΦΕΙΜ
+ Ο Λαρίσης και Τυρνάβου ΑΜΦΙΛΟΧΙΟΣ
+ Ο Ορους Λιβάνου και Φοινίκης ΣΕΡΑΦΕΙΜ
Ο ΑΡΧΙΓΡΑΜΜΑΤΕΥΣ
+ Ιερομόναχος ΣΩΖΟΜΕΝΟΣ ΠΟΛΥΒΙΟΥ
ΑΚΡΙΒΕΣ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟΝ ΕΚ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΤΥΠΟΥ
Ὁ Μητροπολίτης ΓΟΧ
+ Ο Μεσογαίας και Λαυρεωτικῆς
Κήρυκος
ΑΓΙΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ Ο ΠΑΡΙΟΣ ΠΕΡΙ ΑΛΗΘΟΥΣ ΣΥΝΟΔΟΥ
Ο ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ Ο ΠΑΡΙΟΣ ΠΕΡΙ ΑΛΗΘΟΥΣ ΣΥΝΟΔΟΥ
Τό φαινόμενον τῆς πληθώρας τῶν ψευδοσυνόδων, αἱ ὁποῖαι ἅπασαι διεκδικοῦν δι’ ἑαυτάς τήν νομιμότητα, τήν κανονικότητα καί τήν ὀρθότητα, καί τῆς συγχύσεως, τήν ὁποίαν ἔχει ἐπιφέρει εἰς τάς συνειδήσεις τῶν περισσοτέρων ὁ οἰκουμενισμός, μᾶς ἀναγκάζει νά μνημονεύσωμεν καί παραθέσωμεν τά λόγια τοῦ μακαρίου ἐκείνου ἀνδρός Ἀθανασίου Παρίου, καθ’ ἅ:
«Ὀρθόδοξος Σύνοδος ἐστί καί ὀνομάζεται, ἡ φυλάττουσα άπαρασαλεύτως τά δόγματα καί τάς παραδόσεις καί τούς Κανόνας τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας. Κακόδοξος δέ καί αἱρετική ἐστίν ἐκ τοῦ ἐναντίου, ἡ μή φυλάττουσα αὐτά, ἀλλά τινός ἑνός φρονήματος ἀκολουθοῦσα, ἥτις διά ταῦτα καί ὑπό τῆς ἁγίας οἰκουμενικῆς Συνόδου ἀναθέματι καθυποβάλλεται».
Καί συνεχίζει;
«Λοιπόν δέν εἶναι πάντοτε σεπτόν καί τίμιον τό τῆς Συνόδου ὄνομα. Ἀλλ’ ἐκείνη εἶναι σεπτή καί τιμία καί ἀγία Σύνοδος, ἡ στοιχοῦσα τοῖς τε ἐγγράφοις καί ἀγράφοις παραδεδομένοις, ὑπό τῶν ἁγίων Ἀποστόλων καί τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας. Καί τῆς τοιαύτης Συνόδου τάς ἀποφάσεις δεχόμεθα καί φυλάττομεν, τῶν δέ ἀλλοτρίων τήν φωνήν οὔτε γινώσκομεν, οὔτε πειθόμεθα αὐτῆ. Δυνάμεθα ἐνταῦθα ν’ ἀπαριθμήσωμεν τοιαύτας κακοδόξους συνόδους. Ἀλλ’ ἵνα μή χρονοτριβῶμεν περιττῶς, ἀς ἴδη ὀ ἀναγνώστης τόν Β΄ Τόμον τῶν Συνοδικῶν καί θέλει εὕρει αὐτάς, ὅπου καί ρητῶς ληστρικαί ἐπιγράφονται.
Καί τό χειρότερον ὅπου ὄχι μόνον τοπικαί καί ὀλιγάριθμοι ἐστάθησαν τοιαῦται, ἀλλά καί οἰκουμενικαί πολυάριθμοι, οἵα ἡ ἐν Ἐφέσῳ τό δεύτερον, ἡ συμφρονήσασα τῶ μονοφυσίτῃ Εὐτυχεῖ, καί τόν εὐσεβέστατον καί ἁγιώτατον Φλαβιανόν τόν Κων/λεως ἀποκτείνασα. Μετά ταύτην ἡ ἐπί Κοπρωνύμου πολυαριθμοτάτη, ἡ φρυάξασα κατά τῶν ἀγίων Εἰκόνων, ὁμοίως καί ἠ ἐπί Βασιλείου τοῦ Μακεδόνος οἰκουμενική ὀνομασθεῖσα, παρανομωτάτη δέ ἀναφανεῖσα, ὡς καθελοῦσα καί ἀναθεματίσασα τόν ἀγιώτατον Φώτιον. Περιττόν δέ εἶναι ν’ ἀναφέρω τό ἐν Φλωρεντίᾳ οἰκουμενικόν μέν, ληστρικώτατον δέ συνέδριον.
Λοιπόν πάλιν λέγομεν, δέν εἶναι ἀείποτε σεπτόν καί τίμιον τό τῆς συνόδου ὄνομα, καθώς οὐδέ τό τῆς ἐκκλησίας, καθότι ἔστι Ἐκκλησία ἁγίων καί Ἐκκλησία ὁσίων, ἀλλά ἔστι κατά τόν ψαλμωδόν καί «ἐκκλησία πονηρευομένων».
Αἱ φωναί, λοιπόν, ἤτοι τά ὀνόματα οὕτως ἔχουσιν, ἤτοι καί ἐπι καλοῦ καί ἐπί κακοῦ. Καί ἐπί κακοῦ μέν λαμβάνονται καθώς διά παραδειγμάτων ἐδείξαμεν. Ἀλλ’ οἱ ἁπλοῖ ἄνθρωποι, ἤτοι οἱ ἀπαίδευτοι, οὐ δύνανται ποιῆσαι τήν διάκρισιν ταύτην ἐκ τῆς ἀμαθείας αὐτῶν. Ἀλλά σύνοδον ἤκουσαν, τόσον φθάνει, εὐθύς προσκυνοῦσι καί πείθονται καί μέ ζῆλον ἄκρατον τά πάντα θορυβοῦσι καί ταράττουσι. Περί τῶν τοιούτων ὁ θεῖος ‘Απόστολος ὁμολογεῖ πώς «ἔχουσι ζῆλον Θεοῦ, ἀλλ’ οὐ κατ’ ἐπίγνωσιν».
Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΔΕΝ ΦΟΒΑΤΑΙ ΤΟ ΦΩΣ ΟΛΙΓΑ ΤΙΝΑ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΛΕΓΟΜΕΝΗΣ ΧΕΙΡΟΘΕΣΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΛΕΓΟΜΕΝΗΣ ΣΥΓΧΩΡΗΤΙΚΗΣ ΕΥΧΗΣ
Τετάρτη 31 Δεκεμβρίου 2025
Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΔΕΝ ΦΟΒΑΤΑΙ ΤΟ ΦΩΣ
Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΔΕΝ ΦΟΒΑΤΑΙ ΤΟ ΦΩΣ ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΦΩΣ (ΣΧΟΛΙΟΝ ΕΞ ΑΦΟΡΜΗΣ ΤΗΛΕΦΩΝΙΚΗΣ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠ. ΚΗΡΥΚΟΥ ΜΕ ΤΗΝ ΑΔΕΛΦΗ ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ ΕΚ ΚΡΗΤΗΣ) at December 31, 2025 Orthodox Voice - Ορθόδοξη Φωνή email-επικοινωνία: costasilver@gmail.com Ο Επίσκοπος Κήρυκος απαντά στα περί χειροθεσίας με διάθεση αυτοκριτικής -- π. Γρηγόριος Αδελφή Ευαγγελία, εξ αφορμής της τηλεφωνικής επισκοινωνίας μας καί των ερωτήσεων πού μου εκάνατε, σας αποστέλλω το μήνυμα πού μου έστειλε κάποιος για την λεγομένη "χειροθεσία - συγχωρητική ευχή".... "Ἡ συγχωρητική ευχή, είναι ένα παραμύθι που καλύπτει μία προδοσία. Μερική δικαίωση του Ευθυμίου που έλεγεν ότι "μας περιρρέει η ανομία της χειροθεσίας". Μερική δικαίωση του Κάτσουρα και της εγκυκλίου του (σημείωσις ημετέρα: Εννοεί την Εγκύκλιο του 2007 Νικολάου - Στεφάνου). Ίσως να έχουμε μόνον μία επιλογή: Να κηρύξουμε την χειροθεσία - συγχωρητική ευχή άκυρη πράξη ως προσωπική ευθύνη αυτών που την δέχτηκαν, να δικαστούν (μετά θάνατον) οι ενεχόμενοι και όσοι τους κάλυψαν και αν βρεθούν ένοχοι να αφαιρεθούν τα ονόματά τους από τα δίπτυχα της Εκκλησίας και όχι μόνο. Καλύτερα να βλέπουμε την αλήθεια κατάματα παρά να λέμε 100 ψέματα για να δικαιολογήσουμε ένα ψέμα. Πάντως η αλήθεια ελευθερώνει. Η Εκκλησία δεν φοβάται το φως, γιατί είναι Φως". Επ αυτού του μηνύματος η δική μου γνώμη είναι η εξής: "Καλα τα λεει ο σχολιαστης, αλλά δεν μπορουμε να κηρυξουμε εμεις ακυρη την λεγομενην χειροθεσιαν - συγχωρητικην ευχήν, δεδομενου, οτι από μόνη της ειναι ακυρη. Διοτι αν την κηρυξουμε ακυρη, σημαινει οτι την επικυρωνουμε. Διοτι καί η λεγομενη χειροθεσία και η λεγομενη συγχωρητικη ευχη ειναι το ιδιο πραγμα. Καί ειναι ακυρες για την Εκκλησία πραξεις, για τους εξης λόγους: Πρωτον, διοτι οι Ρωσοι της Διασπορας δεν ωρθοδοξησαν, ητοι δεν διεκοψαν κοινωνιαν μετα των Νεοημερολογιτικων Εκκλησιων, ουτε πρίν, ουτε κατα, ουτε καί μετα το 1971 οπως χαρακτηριστικα μου ειπε ο Μητροπολίτης των Λαυρος εις μίαν συναντησιν μας πρό δεκαετιας. Δευτερον: Οταν επέστρεψεν η Εξαρχια ειπαν ψεμματα (προφανως τη υποδειξει του Καλλιοπίου), Ειπαν οτι οι Ρωσοι απεδεχθησαν την Ομολογιαν μας, πραγμα το οποίον ως απεδειχθη ποτε δεν εγινε. Τριτον: Ειπαν οτι δεν εγινε χειροθεσία, η οποία γινεται μόνο επί σχισματικων καί οχι επί Ορθοδοξων. αλλά μία απλή συγχωρητικη ευχή, Τεταρτον: Ειπαν οτι αυτο πού εγινε δεν ηταν χειροθεσια, αλλά μια απλή συγχωρητικη ευχη, ενω η απόφασις την οποίαν δυστυχως ΑΠΕΚΡΥΨΑΝ αναφερει οτι εγινε βασει του Η Κανόνος της Α Οικουμενικης Συνοδου, ητοι οτι εγινε χειροθεσία επί σχισματικων. καί Πεμπτον: Ειπαν οτι δεν εχουν μαζι των την απόφασιν, διοτι δηθεν ηταν ανυπόγραφη, ενω την ειχαν, καί οτι θα υπογραφει κατα την επομενην συνεδριασιν των, ητοι μετα εν ετος. καί Εκτον: Ειχαν σκοπό, ως φαίνεται να αποκρυψουν τήν απόφασι παντελως, αλλά τούς πρόλαβαν οι Φλωριναίοι που την εδημοσευσαν εις τά "Χαρμόσυνα Μηνυματα" των, μόλις εγινε το πανηγυρικόν συλλείτουργον. (Καί ολα αυτα επαναλαμβανομεν τη υποδειξει του Καλλιοπίου) ... Αυτο, κατ εμε ηταν " το θεατρο του παραλόγου", για το οποίον αντι να ζητησουμε συγγνωμη, διοτι δεν τους εθεσαμε σε "καραντινα", (γνωστος καί επίκαιρος ο ορος σημερα λόγω ψευτοκορονοιου) οταν επέστρεψαν, εθεωρησαμε την δηθεν συγχωρητικην ευχήν ως πραξιν σωτηριον δια την Εκκλησίαν .. Καί το χειροτερον ητο οτι καί μετα την δημοσιευσιν μεσα από τό περιοδικό μας της αποφασεως, συνεχισαμε καί συνεχιζουμε μεχρι σημερα, να κηρυττουμε καποιοι τους εαυτούς μας "σωτηρας της Εκκλησιας" ... Καί το ακόμη χειροτερον, οτι εις τας πρός εμε επιστολάς του μετα το 2015, ο Σεβ/τος Αμφιλόχιος επαναλαμβανει, χωρις ισως να αντιλαμβανεται το μεγεθος της πλάνης, οτι ο θεολόγος Ελευθεριος Γκουτζιδης "εσωσε" την Εκκλησία με τήν συγχωρητικη ευχή καί πρεπει να τον ακουμε... Καί οτι οποιος Αρχιερευς δεν δεχεται οτι ελαβε συγχωρητικη ευχη ειναι αρνητης της Αρχιερωσυνης του... Φρικτον εστι καί ακουόμενον. https://www.facebook.com/100017057104294/posts/839739483271281/
Μετά τό 1995 συκοφατοῦνται, ἐξυβρίζονται καί διώκονται ἀναιδέστατα, ὅσοι διέκριναν τήν συνέχισιν τῆς προδοσίας, ἡ ὁποία σύρεται ἄλλοτε ὡς δηλητηριώδης καί ψυχρός ὄφις καί ἄλλοτε ὡς χαμαιλέων πού παραλλάσσει καί συμμορφοῦται πρός τάς περιστάσεις. ῞Οπως σημειώνει ὁ θεολόγος κ. ᾿Ελευθέριος Γκουτζίδης (Βλ. βιβλίον του: "῾Η Σύγχρονη ᾿Εκκλησιαστική κατάστασις καί τό χρέος τῶν ᾿Ορθοδόξων", σελ. 17, σημείωσις 14. ῎Εκδοσις ῾Ι. ῾Ησυχαστηρίου ῾Αγίας Αἰκατερίνης, Κορωπί 1996) "Εἶναι βέβαιον, ὅτι ἡ προδοσία τῶν κ.κ. Ματθαίου καί Χρυσοστόμου δέν ὡλοκληρώθη. Μέ τό σχίσμα τῶν πέντε, ἐτελείωσε τό πρῶτο στάδιο. Τό δεύτερο ἤδη ἐνεργεῖται, ἀλλά θά χρειασθῇ καί χρόνον καί μεγαλυτέραν μεθόδευσιν, διότι ἡ ὡλοκληρωμένη προδοσία θά χρειασθῇ πολύ κόπο διά νά καλυφθῇ καί νά παρουσιασθῇ ὡς "᾿Ορθοδοξία"! Κατ᾿ αὐτήν τήν μετά τό 1995 περίοδον ἰδιαίτερα συνεχίζει νά συκοφαντῆται καί νά διασύρεται ἡ τιμή καί ἡ ὑπόληψις τοῦ ῾Ιερ/χου π. ᾿Αμφιλοχίου, τόν ὁποῖον πρῶτοι οἱ πέντε μέ τούς μηχανισμούς των ἐδίωξαν μεσαιωνικά ἀπό τό 1991 ἕως τό 1995. ῾Ο λόγος τῆς νέας διώξεως εἶναι ἕνας: ῾Ο Παν/τος ῾Ιερομόναχος ἐξέφρασε κατά τόν καλύτερον, κανονικόν, εὐθύν καί τίμιον τρόπον, τάς ἀνησυχίας του ἐπί τῆς πορείας τοῦ ᾿Αγῶνος καί τοῦ ἔργου τῆς ᾿Εκκλησίας ἀποστείλας τρεῖς "ΑΠΟΡΡΗΤΟΥΣ- ΠΡΟΣΩΠΙΚΑΣ καί ΕΜΠΙΣΤΕΥΤΙΚΑΣ" ἐπιστολάς - ἔγγραφα, πρός τήν ῾Ιεράν Σύνοδον. ῎Ετσι ὅμως ἔθιξε τά κατά τῆς ᾿Εκκλησίας σχέδια τοῦ μετά τό 1996 προκύψαντος παρεκκλησιαστικοῦ κατεστημένου μέ ἀποτέλεσμα νά ἐγείρῃ (τό κατεστημένον) ἐναντίον του νέον ὕπουλον καί δόλιον διωγμόν. ᾿Επειδή δέν κατωρθώθη νά τεθῇ ὀ ῾Ιερομόναχος καί ἡ ὑπ᾿ αὐτόν πιστή ἀδελφότης, ὑπό τόν ἔλεγχον τοῦ παρεκκλησιαστικοῦ αὐτοῦ κατεστημένου, ὥστε νά μή παρενοχλῇ τά σχέδιά του, ἀπεφασίσθη νά διαβληθῇ καί νά φιμωθῇ μέ κάθε τρόπον, ἤτοι μέ διαστροφάς, συκοφαντίας, δολοπλοκίας, ἀπειλάς, ψευδοκατηγορίας, ψευτοαργίας, ψευδοδικαστήρια κλπ. Καί ὄχι μόνον μέ αὐτά, ἀφοῦ διά τόν παγκόσμιον διασυρμόν του (καί βεβαίως ὄχι μόνον αὐτοῦ) ἐχρησιμοποιήθη καί αὐτό τό ἐπίσημον δημοσιογραφικόν ὄργανον τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου, ὁ "Κήρυξ Γνησίων ᾿Ορθοδόξων"! (τεῦχος ᾿Ιουλίου 2000). ῞Ολα ὅμως αὐτά, ἐνῶ οὐσιαστικά δέν ἤγγισαν τόν Παν/τον ῾Ιερ/χον, ἐσκανδάλισαν ὅμως, καί συνεκλόνισαν πολλῶν πιστῶν τάς συνειδήσεις καί προεκάλεσαν ἐπικίνδυνον ἀποπροσανατολισμόν. Αὐτός εἶναι ὁ λόγος διά τόν ὁποῖον ἡ καθ᾿ ἡμᾶς ῾Ιερά Μητρόπολις Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς ἀναγκάζεται καί μέσω τῆς "ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΝΟΗΣ", ἀλλά καί μέ αὐτόν τόν εἰδικόν πρῶτον ΤΟΜΟΝ, νά φέρῃ εἰς φῶς τά ἀδιάψευστα κείμενα, ἐπιστολές κλπ. τά ὁποῖα ἀφοροῦν τόν π. ᾿Αμφιλόχιον καί ἀποκαλύπτουν τό κίνημα τοῦ παρασυνοδικοῦ κατεστημένου. Τοῦτο γίνεται διά νά ἔχῃ, ὅποιος ἐνδιαφέρεται, καθαράν πληροφόρησιν, χωρίς ὁποιανδήποτε παρέμβασιν ἐπί τῶν "ΣΥΓΧΡΟΝΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΩΝ ΘΕΜΑΤΩΝ", τά ὁποῖα εἶναι πολύ σοβαρά καί φλέγοντα. Σκοπός ὅλης αὐτῆς τῆς σκληρᾶς θυσίας μας εἶναι ὁ ἀναγνώστης νά μορφώσῃ ὀρθήν ἀντίληψιν ἐπί τῶν ᾿Εκκλησιαστικῶν Θεμάτων, ὥστε νά μή πλανᾶται ἀπό τήν παραπληροφόρησιν, ὁπόθεν καί ἄν αὕτη προέρχεται, καί κατόπιν νά τοποθετηθῇ ὑπεύθυνα καί δυναμικά, ὅπως ἁρμόζει εἰς ἕνα γνήσιον ᾿Ορθόδοξον Χριστιανόν, εἰς ἕνα ὑγιές καί ζωντανόν μέλος τῆς ᾿Εκκλησίας τοῦ Χριστοῦ. Δέν θέλομεν νά πλανηθῇ κανείς, οὔτε ἀπό τάς Φαρισαϊκάς καί ὑποκριτικάς ἐνεργείας καί συμπεριφοράν κάποιων ἐνδεχομένως ἐγκαθέτων, οὔτε ἀπό ἐμπαθεῖς ἤ πλανεμένους. Γνώσεσθε λοιπόν τήν ἀλήθειαν, ὅσοι ἀπεχθάνεσθε τήν διαστροφήν, τήν συκοφαντίαν καί τό ψεῦδος, τοῦ ὁποίου πατήρ εἶναι ὁ διάβολος, ὅσοι πιστεύετε ἀληθινά εἰς τήν Γνησίαν ᾿Ορθόδοξον ᾿Εκκλησίαν
ΓΝΗΣΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ
ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ
ΣΤΡΟΓΓΥΛΗ (ΣΤΑΜΑΛΑ) 194 00 Τ.Θ. 54 ΚΟΡΩΠΙ ΑΤΤΙΚΗΣ
ΤΗΛ. 210.6020176, 210 2466057
Α.Π. 183 ᾿Εν ᾿Αθήναις τῇ 7-1-2001
ΝΕΑ ΕΚΔΟΣΙΣ: «ΣΥΓΧΡΟΝΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ»
(ΘΕΜΑ : Εἰς τό παρατιθέμενον Προλογικόν Σημείωμα ἐγένετο σύντομος ἀναφορά εἰς τήν κατά τάς τελευταίας δεκαετίας ἐνεργουμένην ὑπό σκοτεινῶν ἀντιχρίστων Κέντρων πολεμικήν κατά τῆς ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησιολογίας καί κατά τῆς γνησίας ᾿Αποστολικῆς Διαδοχῆς τῶν ᾿Επισκόπων τῆς ᾿Εκκλησίας)
Κατά τήν ἐπί τρεῖς περίπου δεκαετίας ταπεινήν διακονία μας εἰς τήν Μητέρα ᾿Εκκλησίαν, ἐκ τῆς θέσεως τοῦ ᾿Αρχιγραμματέως τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου, τοῦ Διευθυντοῦ τοῦ ἐπισήμου Δημοσιογραφικοῦ ᾿Οργάνου Αὐτῆς, ἀλλά καί ἐκ τῆς θέσεως τοῦ Γενικοῦ Γραμματέως τοῦ Διοικητικοῦ Συμβουλίου τοῦ ῾Ιεροῦ Φιλανθρωπικοῦ Συνδέσμου τῶν Κληρικῶν, ἐζήσαμε ἡμέρας πνευματικῆς χαρᾶς, ἀλλά καί δυσκόλους καί δυσαρέστους περιστάσεις. ᾿Επίσης, ἐξ αὐτῆς τῆς διακονίας μας, δυνάμεθα νά ἰσχυρισθῶμεν ὅτι ἀπεκτήσαμεν καί μίαν πολύτιμον ἐμπειρίαν καί ἐπί τῶν ἐν γένει διωκτικῶν σχεδίων κατά τῆς Γνησίας ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας.
Κατά τάς τελευταίας δεκαετίας, οἱ ἐπίβουλοι ἐστόχευσαν καί συνεχίζουν νά στοχεύουν, ὄχι πλέον εὐθέως κατά τῆς ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησιολογίας, ἀλλά κατά τῆς γνησίας ᾿Αποστολικῆς Διαδοχῆς τῶν ᾿Επισκόπων τῆς ᾿Εκκλησίας, καί μέσω αὐτῆς καί κατά τῆς ᾿Εκκλησιολογίας. Τό 1937 ἐσυκοφαντήθη καί ἐξυβρίσθη ὁ ἀοίδιμος ᾿Αρχιεπίσκοπος Ματθαῖος, διότι ἐπ᾿ αὐτοῦ προσέκρουσε ἡ κατά τῆς ῾Ομολογίας - ᾿Εκκλησιολογίας προδοσία τοῦ πρώην Φλωρίνης. ᾿Από τήν δεκαετίαν τοῦ 1970 στόχος ἐτέθη ἡ προσβολή τῆς Γνησίας ᾿Αποστολικῆς Διαδοχῆς τῶν ᾿Επισκόπων τῆς Γνησίας ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας, βάσει τοῦ σχεδίου, τό ὁποῖον εἶχε συλλάβει ὁ πρώην Φλωρίνης καί ἀνέλαβε νά ὑλοποιήσῃ ὁ ἀποθανών Καλλιόπιος Γιαννακουλόπουλος, πλήν τό μόνον πού "κατώρθωσεν" ἦτο νά ρίψῃ εἰς βλασφημίαν τόν τότε Κορινθίας Κάλλιστον, ὁ ὁποῖος ἀρνηθείς τήν ἀπό τό 1948 Γνησίαν ᾿Αποστολικήν Διαδοχήν ἐξέπεσε τῆς ᾿Εκκλησίας, ὁ ὁποῖος προσχωρήσας εἰς τό Φλωρινικόν Σχῖσμα ἐγένετο "δεκτός" ὡς ᾿Αρχιερεύς ἀπό τό 1971. ῾Ωσαύτως ἀπό τήν δεκαετίαν τοῦ 1980 ὁ πρώην ᾿Αττικῆς, μεμυημένος εἰς τά σχέδια περί προσβολῆς τῆς ᾿Αποστολικῆς Διαδοχῆς, ἐτάσσετο ὑπέρ τῆς λεγομένης "χειροθεσίας", ὡς πραγματικῆς καί δή "ὠφελίμου" πράξεως καί βάσει αὐτῆς ἐπεδίωκε νά "ἀναγνωρισθῇ" ὡς νόμιμος ἡ ᾿Εκκλησία τῶν Γ.Ο.Χ., καί νά ὑπαχθῆ εἰς τό Πατριαρχεῖον τῶν ῾Ιεροσολύμων. Τό 1992 ἐπισήμως δηλώνεται ὑπό τῶν Φλωριναίων ὅτι μέ βάσι τήν κοινήν ῾Ομολογίαν πού ἐπετεύχθη τουλάχιστον σέ ἐπίπεδο τῶν δύο ᾿Επιτροπῶν κατά τόν Θεολογικόν Διάλογον, δέν χρειάζεται περαιτέρω διάλογος, διότι ὡς ἔχοντες τήν ἰδίαν ᾿Αποστολικήν Διαδοχήν (Φλωριναῖοι καί Ματθαιϊκοί) δύνανται νά προχωρήσουν εἰς τήν ἕνωσιν! ῎Ετσι προσδιορίζεται ἡ ἐπιχειρουμένη συνεχῶς ἀπό τήν δεκαετία τοῦ 1970 ΠΡΟΔΟΣΙΑ κατά τῆς Γνησίας ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας τοῦ Χριστοῦ.
Καθ᾿ ὅλην δέ τήν περίοδον τῶν τριῶν τελευταίων δεκαετιῶν, Φλωρινικοί καί νεοημερολογιτικοί παράγοντες στοχεύουν κατά τοῦ θεολόγου Καθηγητοῦ κ. ᾿Ελευθερίου Γκουτζίδη. Τοῦτο, διότι μέσω τῶν βιβλίων του, τῶν ἄρθρων του, τῶν εἰσηγήσεών του κλπ, μέσω τοῦ Κ.Γ.Ο., ἀπεκάλυψε καί τόν Νεοημερολογιτισμόν καί τόν Φλωρινισμόν, καί εἶναι ὁ εἰσηγητής τῆς προτάσεως περί Θεολογικοῦ Διαλόγου καί μέ τάς Φλωρινικάς παρατάξεις καί μέ τόν Νεοημερολογιτισμόν. Τό δέ 1995 ἐκορυφώθησαν αἱ συκοφαντίαι κατά τοῦ Μακαριωτάτου Προκαθημένου τῆς ᾿Εκκλησίας κ. ᾿Ανδρέου, διότι ἡ προδοσία τῶν πέντε προσέκρουσε καί συνετρίβη εἰς τήν σθεναράν ὀρθόδοξον αὐτοῦ στάσιν. Δέν μπορεῖ κανείς νά ἀμφισβητήσῃ τήν κραυγαλέαν ἀλήθειαν, ὅτι ὁ Μακαριώτατος μέ τήν συμπαράστασιν τῶν ᾿Επισκόπων καί τοῦ πιστοῦ Κλήρου, ἀλλά καί μέ τήν πολυτιμωτάτην συνεργασίαν μετά τῶν θεολόγων, ἐξαιρετικά μετά τοῦ ἐλλογιμωτάτου θεολόγου Καθηγητοῦ κ. ᾿Ελευθερίου Γκουτζίδη, ἐκράτησε τόν ἱερόν ᾿Αγῶνα καί τελικά ἔσπασαν ἐπάνω του ὅλα τά κύματα τῆς συκοφαντίας, βλασφημίας, ἀντικανονικοτήτων καί ὅλαι αἱ δαιμονικαί ἐνέργειαι τῶν μηχανισμῶν τῶν "πέντε" πρώην Μητροπολιτῶν.
Μετά τό 1995 συκοφατοῦνται, ἐξυβρίζονται καί διώκονται ἀναιδέστατα, ὅσοι διέκριναν τήν συνέχισιν τῆς προδοσίας, ἡ ὁποία σύρεται ἄλλοτε ὡς δηλητηριώδης καί ψυχρός ὄφις καί ἄλλοτε ὡς χαμαιλέων πού παραλλάσσει καί συμμορφοῦται πρός τάς περιστάσεις. ῞Οπως σημειώνει ὁ θεολόγος κ. ᾿Ελευθέριος Γκουτζίδης (Βλ. βιβλίον του: "῾Η Σύγχρονη ᾿Εκκλησιαστική κατάστασις καί τό χρέος τῶν ᾿Ορθοδόξων", σελ. 17, σημείωσις 14. ῎Εκδοσις ῾Ι. ῾Ησυχαστηρίου ῾Αγίας Αἰκατερίνης, Κορωπί 1996) "Εἶναι βέβαιον, ὅτι ἡ προδοσία τῶν κ.κ. Ματθαίου καί Χρυσοστόμου δέν ὡλοκληρώθη. Μέ τό σχίσμα τῶν πέντε, ἐτελείωσε τό πρῶτο στάδιο. Τό δεύτερο ἤδη ἐνεργεῖται, ἀλλά θά χρειασθῇ καί χρόνον καί μεγαλυτέραν μεθόδευσιν, διότι ἡ ὡλοκληρωμένη προδοσία θά χρειασθῇ πολύ κόπο διά νά καλυφθῇ καί νά παρουσιασθῇ ὡς "᾿Ορθοδοξία"!
Κατ᾿ αὐτήν τήν μετά τό 1995 περίοδον ἰδιαίτερα συνεχίζει νά συκοφαντῆται καί νά διασύρεται ἡ τιμή καί ἡ ὑπόληψις τοῦ ῾Ιερ/χου π. ᾿Αμφιλοχίου, τόν ὁποῖον πρῶτοι οἱ πέντε μέ τούς μηχανισμούς των ἐδίωξαν μεσαιωνικά ἀπό τό 1991 ἕως τό 1995. ῾Ο λόγος τῆς νέας διώξεως εἶναι ἕνας: ῾Ο Παν/τος ῾Ιερομόναχος ἐξέφρασε κατά τόν καλύτερον, κανονικόν, εὐθύν καί τίμιον τρόπον, τάς ἀνησυχίας του ἐπί τῆς πορείας τοῦ ᾿Αγῶνος καί τοῦ ἔργου τῆς ᾿Εκκλησίας ἀποστείλας τρεῖς "ΑΠΟΡΡΗΤΟΥΣ- ΠΡΟΣΩΠΙΚΑΣ καί ΕΜΠΙΣΤΕΥΤΙΚΑΣ" ἐπιστολάς - ἔγγραφα, πρός τήν ῾Ιεράν Σύνοδον. ῎Ετσι ὅμως ἔθιξε τά κατά τῆς ᾿Εκκλησίας σχέδια τοῦ μετά τό 1996 προκύψαντος παρεκκλησιαστικοῦ κατεστημένου μέ ἀποτέλεσμα νά ἐγείρῃ (τό κατεστημένον) ἐναντίον του νέον ὕπουλον καί δόλιον διωγμόν.
᾿Επειδή δέν κατωρθώθη νά τεθῇ ὀ ῾Ιερομόναχος καί ἡ ὑπ᾿ αὐτόν πιστή ἀδελφότης, ὑπό τόν ἔλεγχον τοῦ παρεκκλησιαστικοῦ αὐτοῦ κατεστημένου, ὥστε νά μή παρενοχλῇ τά σχέδιά του, ἀπεφασίσθη νά διαβληθῇ καί νά φιμωθῇ μέ κάθε τρόπον, ἤτοι μέ διαστροφάς, συκοφαντίας, δολοπλοκίας, ἀπειλάς, ψευδοκατηγορίας, ψευτοαργίας, ψευδοδικαστήρια κλπ. Καί ὄχι μόνον μέ αὐτά, ἀφοῦ διά τόν παγκόσμιον διασυρμόν του (καί βεβαίως ὄχι μόνον αὐτοῦ) ἐχρησιμοποιήθη καί αὐτό τό ἐπίσημον δημοσιογραφικόν ὄργανον τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου, ὁ "Κήρυξ Γνησίων ᾿Ορθοδόξων"! (τεῦχος ᾿Ιουλίου 2000). ῞Ολα ὅμως αὐτά, ἐνῶ οὐσιαστικά δέν ἤγγισαν τόν Παν/τον ῾Ιερ/χον, ἐσκανδάλισαν ὅμως, καί συνεκλόνισαν πολλῶν πιστῶν τάς συνειδήσεις καί προεκάλεσαν ἐπικίνδυνον ἀποπροσανατολισμόν.
Αὐτός εἶναι ὁ λόγος διά τόν ὁποῖον ἡ καθ᾿ ἡμᾶς ῾Ιερά Μητρόπολις Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς ἀναγκάζεται καί μέσω τῆς "ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΝΟΗΣ", ἀλλά καί μέ αὐτόν τόν εἰδικόν πρῶτον ΤΟΜΟΝ, νά φέρῃ εἰς φῶς τά ἀδιάψευστα κείμενα, ἐπιστολές κλπ. τά ὁποῖα ἀφοροῦν τόν π. ᾿Αμφιλόχιον καί ἀποκαλύπτουν τό κίνημα τοῦ παρασυνοδικοῦ κατεστημένου. Τοῦτο γίνεται διά νά ἔχῃ, ὅποιος ἐνδιαφέρεται, καθαράν πληροφόρησιν, χωρίς ὁποιανδήποτε παρέμβασιν ἐπί τῶν "ΣΥΓΧΡΟΝΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΩΝ ΘΕΜΑΤΩΝ", τά ὁποῖα εἶναι πολύ σοβαρά καί φλέγοντα. Σκοπός ὅλης αὐτῆς τῆς σκληρᾶς θυσίας μας εἶναι ὁ ἀναγνώστης νά μορφώσῃ ὀρθήν ἀντίληψιν ἐπί τῶν ᾿Εκκλησιαστικῶν Θεμάτων, ὥστε νά μή πλανᾶται ἀπό τήν παραπληροφόρησιν, ὁπόθεν καί ἄν αὕτη προέρχεται, καί κατόπιν νά τοποθετηθῇ ὑπεύθυνα καί δυναμικά, ὅπως ἁρμόζει εἰς ἕνα γνήσιον ᾿Ορθόδοξον Χριστιανόν, εἰς ἕνα ὑγιές καί ζωντανόν μέλος τῆς ᾿Εκκλησίας τοῦ Χριστοῦ. Δέν θέλομεν νά πλανηθῇ κανείς, οὔτε ἀπό τάς Φαρισαϊκάς καί ὑποκριτικάς ἐνεργείας καί συμπεριφοράν κάποιων ἐνδεχομένως ἐγκαθέτων, οὔτε ἀπό ἐμπαθεῖς ἤ πλανεμένους.
Γνώσεσθε λοιπόν τήν ἀλήθειαν, ὅσοι ἀπεχθάνεσθε τήν διαστροφήν, τήν συκοφαντίαν καί τό ψεῦδος, τοῦ ὁποίου πατήρ εἶναι ὁ διάβολος, ὅσοι πιστεύετε ἀληθινά εἰς τήν Γνησίαν ᾿Ορθόδοξον ᾿Εκκλησίαν. Εἴθε κατ᾿ αὐτάς τάς κρισίμους ἡμέρας νά ἀναλάβωμεν, ὅπως λέγει ὁ ᾿Απόστολος Παῦλος, ὅλοι τήν "πανοπλίαν τοῦ Θεοῦ, ἵνα δυνηθῶμεν ἀντιστῆναι ἐν τῇ ἡμέρᾳ τῇ πονηρᾷ". Νά ἀναλάβωμεν "τόν θυρεόν (ἀσπίδα) τῆς πίστεως...καί τήν μάχαιραν τοῦ Πνεύματος, ὅ ἔστι ρῆμα Θεοῦ (᾿Εφεσ. ΣΤ, 13 κ.ἑξ.), διά νά δυνηθῶμεν νά ἀντισταθῶμεν πρός τάς μεθοδείας τοῦ πονηροῦ, καί μείνωμεν πιστοί καί ἀμετακίνητοι εἰς τούς κόλπους τῆς Μητρός μας Γνησίας ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας. ΑΜΗΝ.
Πρός Κύριον εὐχέτης
+ ῾Ο Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς
ΚΗΡΥΚΟΣ
ΟΣΑ ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΙ ΑΝ ΠΕΡΑΣΟΥΝ Η ΑΔΙΚΙΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΘΗ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ ΔΕΝ ΕΠΕΡΧΕΤΑΙ Η ΑΠΟ ΘΕΟΥ ΣΥΓΧΩΡΗΣΙΣ (ΜΙΑ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΓΟΧ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΚΗΡΥΚΟΥ ΓΡΑΦΕΙΣΑ ΕΝ ΕΤΕΙ 2006)
ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΘΗΣΑΥΡΙΣΜΑΤΑ
Ιεραποστολικόν Φυλλάδιον, το οποίον ἐκδίδεται από τον Ιεραποστολικόν Σύνδεσμον Κληρικων και Ενοριτων
Ἱερού Ναού Αγίου Σπυρίδωνος Καρέα, παράρτημα του επίσης Ιεραποστολικού φυλλαδίου: «Ἀντιαιρετικός Αγών» του Ιερού Ναού Αγίας Τριάδος (Χριστοῦ Παντοκράτορος) και του Ἱερού Παρεκκλησίου Αγίων Κηρύκου & Ἰουλίττης Κάτω Ηλιουπόλεως. Δι’ αλληλογραφίαν απευθύνεσθε: Ἐπίσκοπον Κήρυκον Κοντογιάννην, Μητροπολίτην ΓΟΧ Μεσογαίας και Λαυρεωτικῆς (και Τοποτηρητην Ι. Αρχιεπισκοπῆς Αθηνων) Κήρυκον, Ἱερόν Ναόν
Αγίου Σπυρίδωνος Λεωφόρος Αγ. Ιωάννου 56 Καρέας Αττικής
ΑΡΙΘΜ. ΦΥΛΛΟΥ 709 ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 2017
ΟΣΑ ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΙ ΑΝ ΠΕΡΑΣΟΥΝ Η ΑΔΙΚΙΑ ΠΡΕΠΕΙ
ΝΑ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΘΗ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ ΔΕΝ ΕΠΕΡΧΕΤΑΙ
Η ΑΠΟ ΘΕΟΥ ΣΥΓΧΩΡΗΣΙΣ
(ΜΙΑ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΓΟΧ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ
ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΚΗΡΥΚΟΥ ΓΡΑΦΕΙΣΑ ΕΝ ΕΤΕΙ 2006)
+ Ο ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΚΗΡΥΚΟΣ
ΤΗΣ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ
Δ/ΝΣΙΣ: ΕΠΙΣΚΟΠΕΙΟΝ ΑΓΙΑΣ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗΣ ΣΤΡΟΓΓΥΛΗ
ΚΟΡΩΠΙ Τ.Κ.19400 Τ.Θ. 54 ΤΗΛ. 210.6020176, 210.2466057
Α.Π. 14 Εν τῶ Ἐπισκοπειω Ἁγίας Αἰκατερίνης
Τιμίου Σταυροῦ τῆ 15/28. 3.2006
Σᾶς εὔχομαι καλόν καί εὐλογημένον τό Πάσχα, μέ ὅλα τά ἀγαθά. Σᾶς εὐχαριστῶ διά τά δῶρα σας. Ὁ Θεός νά σᾶς ἀνταποδίδει ἑκατονταπλάσια, καί νά προστατεύη καί εὐλογῆ ὅλους τούς οἰκείους σας. Πρός πνευματικήν σας οἰκοδομήν καί διά νά «διασκεδάζετε», ὅπως λέμε, τήν τυχόν λύπην καί ἀθυμίαν ἀπό τά συμβαίνοντα εἰς τήν ζωήν, καί διά νά δῆτε πῶς ὑπέμειναν οἱ ἅγιοι τά λυπηρά, σᾶς ἀποστέλλω σέ μετάφρασι, δύο κείμενα πού εἶναι καταχωρημένα στίς 27 ‘Ιανουαρίου στήν ‘Ανακομιδή τοῦ λειψάνου τοῦ Ἁγίου Χρυσοστόμου. Τό ἕνα εἶναι ἀπόσπασμα ἀπό τήν ἐπιστολήν τοῦ ἐξορίστου Ἱεροῦ Χρυσοστόμου πρός ἕτερον ἐξόριστον Ἐπίσκοπον ὀνόματι Κυριακόν, καί τό ἕτερον στό ὁποῖον περιγράφεται ὁ τρόπος πού πῆραν τό λείψανον τοῦ ἁγίου καί τό ἐπανέφεραν εἰς τήν Κων/λιν. Περιέχουν σπουδαῖα καί μεγάλα νοήματα καί διδάγματα, καί εἰδικώτερα δύο σημαντικά διδάγματα. Τό πρῶτον, ὅτι ὁ χριστιανός ὅταν ἀγωνίζεται γιά τήν ἀλήθεια, θά ὑποστῆ διωγμούς καί πρέπει νά ὑπομείνει, καί τό δεύτερον, ὅτι ὅσα χρόνια καί ἄν περάσουν ἡ ἀδικία πρέπει νά ἀποκατασταθῆ, διαφορετικά δέν ἐπέρχεται ἡ ἀπό Θεοῦ συγχώρησις.
Γράφει, λοιπόν, ὁ ἕνας ἐξόριστος ὁ ἱερός Χρυσόστομος πρός τόν ἑτερον ἐξόριστον, τόν Ἐπίσκοπον Κυριακόν:
«Μή, λοιπόν, λυπᾶσαι, ἀδελφέ Κυριακέ. Γιατί κι’ ἐγώ ὅταν διωχνόμουν ἀπό τήν πόλη γιά τίποτα ἀπ’ αὐτά δέν φρόντιζα, ἀλλά ἔλεγα στόν ἑαυτό μου. Ἄν θέλει ἡ Βασίλισσα νά μέ ἐξορίσει, ἀς μέ ἐξορίσει. «Τοῦ Κυρίου ἡ γῆ καί τό πλήρωμα αὐτῆς». Ἄν θέλει νά μέ πριονίσει, ἄς μέ πριονίσει. Τόν Ἡσαία ἔχω ὑπογραμμό. Ἄν θέλει στό πέλαγος νά μέ ἐξακοντίσει, τόν Ἰωνᾶ θυμᾶμαι. Ἄν θέλει σέ λάκκο νά μέ βάλει, ἔχω τόν Δανιήλ ριγμένο στά λιοντάρια. Ἄν θέλει νά μέ πετροβολήσει, τόν Στέφανο ἔχω τόν πρωτομάρτυρα, νά τὄχει πάθει αὐτό. Ἄν θέλει τό κεφάλι μου νά πάρη, ἔχω τόν Βαπτιστή. Ἄν θέλει τά ὑπάρχοντά μου νά πάρει, ἄν ἔχω, ἄς τά πάρει. «Γυμνός ἐξῆλθον ἀπό τήν κοιλιά τῆς μάνας μου, γυμνός κι’ ἀς φύγω» .... Γιά ὅλα τ’ ἄλλα, ὅσα μοῦ συνέβησαν δέν φρόντισα. Πολύ δέ μᾶς περιποιήθηκε ὁ Ἐπίσκοπος αὐτῆς τῆς πόλεως καί πολλήν ἀγάπην ἔδειξε, ὥστε, ἄν ἦταν δυνατόν κι’ ἄν δέν φυλάγαμε τόν ὅρον, καί τόν θρόνο του θά μᾶς παραχωροῦσε. Παρακαλῶ, λοιπόν, καί ἀντιλέγω, πέταξε τό πένθος τῆς λύπης σου καί μνημόνευέ μας πρός τόν Θεό».
‘Ιδού καί τό δεύτερο κείμενο. Ὡς γνωστόν ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος ἀπέθανε καί ἐτάφη στήν ἐξορία. Ὁ βασιλιάς Θεοδόσιος, ἕνας ἀπό τούς διαδόχους τῶν διωκτῶν τοῦ Ἁγίου, ἔστειλε καθ’ ὑπόδειξιν τοῦ Πατριάρχου Πρόκλου, νά φέρουν τό ἱερόν λείψανον τοῦ ἁγίου στήν Κωνσταντινούπολη. ‘Αλλά οἱ ἀπεσταλμένοι δέν μπόρεσαν νά τό μετακινήσουν. Τό λείψανο τοῦ Ἁγίου ἔμενε ἀκίνητο. Τότε ὁ βασιλιάς ἔστιελε γράμμα, μέ τό ὁποῖο ζητοῦσε συγγνώμη, γράφοντας τά ἑξῆς:
«Τίμιε πάτερ, νομίζοντας ὅτι τό σῶμά σου εἶναι νεκρό, ὅπως τά ἄλλα, θελήσαμε νά τό μετακομίσουμε ἁπλᾶ ἐδῶ σ’ ἐμᾶς. Γι’ αὐτό καί δίκαια δέν πετύχαμε αὐτό πού θέλαμε. ‘Αλλά, ἐσύ, τιμιώτατε Πάτερ, συγχώρεσέ μας, πού σέ ξανακαλοῦμε, ἐσύ πού δίδαξες σέ ὅλους τήν μετάνοια. Καί σάν σέ παιδιά πού ἀγαποῦν τόν πατέρα τους, δός μας τόν ἑαυτό σου καί δῶσε χαρά σέ αὐτούς πού σέ ἀγαποῦν μέ τήν δική σου παρουσία».
Ὅταν αὐτή ἡ ἐπιστολή φέρθηκε στόν Ἅγιο καί τποποθετήθηκε πάνω στό σκήνωμμά του, ἀμέσως ἔδωσε τόν ἐαυτό του καί οἱ μεταφορεῖς εὔκολα τό σήκωσαν. Ὅταν δέ ἔφθασε ἀντικρύ τῆς Πόλεως, πέρασαν μέν ἀπέναντι ὁ βασιλιάς καί ὅλη ἡ Σύγκλητος καί ὁ Πατριάρχης μαζί μέ τόν κλῆρο, ἔβαλαν δέ σέ βασιλικό πλοῖο τή σορό πού περιεῖχε τό σῶμα τοῦ Ἁγίου. Ἔγινε ὅμως καταιγίδα καί τ’ ἄλλα μέν πλοῖα σκορπισθήκανε ἀλλοῦ, ἐκεῖνο ὅμως στό ὁποῖο ἦτο τό σῶμα τοῦ Ἁγίου, ἐξώκειλε στόν ἀγρό τῆς χήρας ἐκείνης, τήν ὁποία ἀδίκησε ἡ Εὐδοξία, πάίρνοντάς της τό ἀμπέλι. Ἡ ὁποία ἐπειδή ἐλέγχθηκε ἀπό τόν Ἅγιο τόν ἐξώρισε.
Ὅταν ἀποδόθηκε ὁ ἀγρός στή χήρα, ἀμέσως ἔγινε γαλήνη στή θάλασσα καί πρῶτα μέν μεταφέρθηκε στό Ναό τοῦ Ἀποστόλου Θωμᾶ, μετά δέ στόν ναό τῆς Ἁγίας Εἰρήνης, ὅπου τόν ἔβαλαν στό σύνθρονο καί φώναξαν ὅλοι: «Ἀπόλαβέ σου τόν θρόνον Ἅγιε». Μετά, ἀφοῦ ἡ σορός τοποποθετήθηκε στήν ϊερά καθέδρα, ἐπεφώνησε στό ποίμνιο τό «Εἰρήνη πᾶσι».
Ἀλήθεια πόσο θαυμαστά πράγματα συμβαίνουν στούς Ἁγίους τοῦ Θεοῦ πού ἐμεῖς τά ἀγνοῦμε; Εἴθε ὁ Ἅγιος νά πρεσβεύη γιά μᾶς.
Διατελῶ
μετ’ εὐχῶν καί τῆς ἐν Κυρίῳ ἀγάπης
Ἐλάχιστος ἐν ‘Επισκόποις
+ Ο ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ
ΚΗΡΥΚΟΣ
Από Ορθόδοξη Αντίσταση Γ.Ο.Χ. Κύπρου - Δεν ξεχνώ Ἐξ ἡμισείας ὀρθόδοξοι «Μηδέ γάρ τέλειον εἶναι ὀρθόδοξον, ἀλλ’ ἐξ ἡμισείας, τόν τήν πίστιν ὀρθήν οἰόμενον ἔχειν, τοῖς δέ θείοις κανόσιν μή ἀπευθυνόμενον.» (Ἁγίου Θεοδώρου Στουδίτου, PG 99, 989 A, Πρός Νικηφόρον Πατριάρχην) Απόδοση σε απλά ελληνικά: Διότι δεν είναι πλήρως Ορθόδοξος, αλλά μόνο κατά το ήμισυ, εκείνος που νομίζει ότι έχει την ορθή πίστη, αλλά δεν συμμορφώνεται και προς τους θείους Κανόνες. ΣΧΟΛΙΟ Ο Άγιος Θεόδωρος τονίζει δύο βασικά σημεία: Η Ορθοδοξία δεν είναι μόνο η σωστή πίστη, αλλά και η τήρηση της κανονικής τάξεως της Εκκλησίας. Οι Ιεροί Κανόνες αποτελούν αναπόσπαστο μέρος της εκκλησιαστικής ζωής. Όποιος ισχυρίζεται ότι διατηρεί την ορθή πίστη, αλλά αδιαφορεί για τους θεσπισμένους από τις Συνόδους Κανόνες, δεν κατέχει την Ορθοδοξία στην πληρότητά της. Η φράση «μήδε γάρ τέλειον εἶναι ὀρθόδοξον, ἀλλ’ ἐξ ἡμισείας» σημαίνει κυριολεκτικά: «δεν είναι κανείς τέλεια/πλήρως Ορθόδοξος, αλλά μόνο κατά το ήμισυ», όταν έχει την ορθή δογματική πίστη, αλλά δεν ευθυγραμμίζεται με τους θείους και εκκλησιαστικούς Κανόνες. Αυτός είναι ο λόγος που δεν ακολουθήσαμε το Ευσταθιογερασιμοπαρθενιοπαπαμιχαηλικό σχίσμα. Γιατί παραβίασαν την κανονική εκκλησιαστική τάξη και καταπάτησαν Αποστολικούς και Συνοδικούς Κανόνες. Οι ενέργειές τους τούς κατέστησαν ορθοδόξους «ἐξ ἡμισείας» και όχι καθ' ολοκληρίαν. Κατέχουν ένα μεγάλο μέρος της αλήθειας, αλλά όχι ολόκληρη την αλήθεια. Η Ορθοδοξία κατέχει ολόκληρη και ανόθευτη την αλήθεια. Ένωση μπορεί να γίνει στη βάση της αλήθειας, η οποία εκφράζεται ανόθευτη μέσα από τους Ιερούς Κανόνες.
Από Ορθόδοξη Αντίσταση Γ.Ο.Χ. Κύπρου - Δεν ξεχνώ
Ἐξ ἡμισείας ὀρθόδοξοι
«Μηδέ γάρ τέλειον εἶναι ὀρθόδοξον, ἀλλ’ ἐξ ἡμισείας, τόν τήν πίστιν ὀρθήν οἰόμενον ἔχειν, τοῖς δέ θείοις κανόσιν μή ἀπευθυνόμενον.»
(Ἁγίου Θεοδώρου Στουδίτου, PG 99, 989 A, Πρός Νικηφόρον Πατριάρχην)
Απόδοση σε απλά ελληνικά:
Διότι δεν είναι πλήρως Ορθόδοξος, αλλά μόνο κατά το ήμισυ, εκείνος που νομίζει ότι έχει την ορθή πίστη, αλλά δεν συμμορφώνεται και προς τους θείους Κανόνες.
ΣΧΟΛΙΟ
Ο Άγιος Θεόδωρος τονίζει δύο βασικά σημεία:
Η Ορθοδοξία δεν είναι μόνο η σωστή πίστη, αλλά και η τήρηση της κανονικής τάξεως της Εκκλησίας. Οι Ιεροί Κανόνες αποτελούν αναπόσπαστο μέρος της εκκλησιαστικής ζωής. Όποιος ισχυρίζεται ότι διατηρεί την ορθή πίστη, αλλά αδιαφορεί για τους θεσπισμένους από τις Συνόδους Κανόνες, δεν κατέχει την Ορθοδοξία στην πληρότητά της. Η φράση «μήδε γάρ τέλειον εἶναι ὀρθόδοξον, ἀλλ’ ἐξ ἡμισείας» σημαίνει κυριολεκτικά: «δεν είναι κανείς τέλεια/πλήρως Ορθόδοξος, αλλά μόνο κατά το ήμισυ», όταν έχει την ορθή δογματική πίστη, αλλά δεν ευθυγραμμίζεται με τους θείους και εκκλησιαστικούς Κανόνες.
Αυτός είναι ο λόγος που δεν ακολουθήσαμε το Ευσταθιογερασιμοπαρθενιοπαπαμιχαηλικό σχίσμα. Γιατί παραβίασαν την κανονική εκκλησιαστική τάξη και καταπάτησαν Αποστολικούς και Συνοδικούς Κανόνες. Οι ενέργειές τους τούς κατέστησαν ορθοδόξους «ἐξ ἡμισείας» και όχι καθ' ολοκληρίαν. Κατέχουν ένα μεγάλο μέρος της αλήθειας, αλλά όχι ολόκληρη την αλήθεια. Η Ορθοδοξία κατέχει ολόκληρη και ανόθευτη την αλήθεια. Ένωση μπορεί να γίνει στη βάση της αλήθειας, η οποία εκφράζεται ανόθευτη μέσα από τους Ιερούς Κανόνες.
ΜΙΑ ΠΑΝΤΟΤΕ ΕΠΙΚΑΙΡΟΣ ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΔΙΑ ΤΟΥΣ ΕΝ ΑΙΧΜΑΛΩΣΙΑ ΑΔΕΛΦΟΥΣ (ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΟΜΙΛΙΑΣ ΑΓΙΟΥ ΕΠΙΦΑΝΙΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΚΥΠΡΟΥ ΕΙΣ ΤΗΝ ΑΓΙΑΝ ΑΝΑΣΤΑΣΙΝ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ)
ΜΙΑ ΠΑΝΤΟΤΕ ΕΠΙΚΑΙΡΟΣ ΠΡΟΣΕΥΧΗ
Ἀπόσπασμα ὁμιλίας τοῦ ἁγίου Ἐπιφανίου Ἐπισκόπου Κύπρου "εἰς τήν ἁγίαν ἀνάστασιν τοῦ Χριστοῦ", ἡ ὁποία κυκλοφορεῖ κάθε χρόνο τήν περίοδο τῆς ‘Αναστάσεως εις τον Μητροπολιτικον Ιερον Ναόν του Αγιου Δημητριου Αχαρνων και τήν ὀποίαν παραθέτομεν και ενταυθα:
"…Μέ ἐπιμονή ἄς προσευχηθοῦμε γιά τούς ἀδελφούς μας καί ἄς ποῦμε στόν Χριστό: "Ἐσύ ὁ μόνος, τότε καί τώρα, ἀγαθός Θεός καί φιλάνθρωπος Δεσπότης, πού μέ τό Πάσχα γλύτωσες τούς Ἰσραηλίτες ἀπό τή δουλεία τῆς Αἰγύπτου καί τούς χάρισες τήν ἐλευθερία μέ τό αἷμα τοῦ ἀμνοῦ, Ἐσύ ὁ Ἴδιος καί τώρα μέ τό ἀμόλυντό Σου Σῶμα καί τό πολύτιμό Σου Αἷμα δώρησε στόν κόσμο Σου τήν ἐλευθερία ἀπ' τήν πικρή δουλεία". Ἐσύ πού δέχτηκες μέ εὐμένεια τόν κλαυθμό τῆς ἁμαρτωλῆς πόρνης, ἐσύ δέξου καί σήμερα καί τῆς δικῆς Σου Ἐκκλησίας τόν στεναγμό διά τήν αἰχμαλωσίαν της. Ἐσύ πού δέχτηκες τήν παράκληση τοῦ πιστοῦ ληστῆ, δέξου καί τοῦ πιστοῦ λαοῦ Σου τή δέηση. Ἐσύ πού δέχτηκες τή μετάνοια καί τόν στεναγμό τοῦ Πέτρου, δέξου καί τόν δικό μας κλαυθμό πού εἴμαστε φτωχοί. Ἐσύ πού δέν ἀποστράφηκες τά δάκρυα τῆς Χαναναίας, δέξου καί τή μικρή Ἐκκλησία νά προσεύχεται θερμά γιά τή μεγάλη αἰχμαλωσία, καί ἡ ὁποία πρός Ἐσένα τόν Θεό φωνάζει σήμερα καί λέει: Θεέ, Ἐσύ πού ἀναστήθηκες σέ τρεῖς ἡμέρες ἀπό τούς νεκρούς, ἀνάστησε ἀπό τήν ὑποδούλωση τῶν ἐχθρῶν τόν πιστό λαό Σου. Ἐσύ πού ἀνέστησες τόν Ἀδάμ ἀπό τούς νεκρούς, ὕψωσε τή δύναμη τῶν Χριστιανῶν. Ἐσύ πού καί τότε καί τώρα εἶσαι ὁ Ἴδιος Θεός, πού πῆρες τή μορφή τοῦ δούλου, λύτρωσε ἀπό τή δουλεία τόν ταπεινό Σου λαό. Ἐσύ πού ἔκρινες ἄξιο νά γίνεις νήπιον γιά χάρη μας, σῶσε ἀπό τή σφαγή τό πλῆθος τῶν νηπίων μας. Ἐσύ, ὁ καί τότε Θεός, πού ξενιτεύθηκες μαζί μέ τή Μητέρα Σου στήν Αἴγυπτο, φέρε πίσω, ἀπό τή μακροχρόνια ξενιτειά τίς μητέρες καί τά παιδιά τους. Ἐσύ, πού μέ τή θέλησή Σου πουλήθηκες ἀπό τόν Ἰούδα γιά χάρη πολλῶν, σταμάτησε τήν πώληση τοῦ λαοῦ τῶν Ἐκκλησιῶν. Ἐσύ, πού δέχτηκες γιά χάρη μας στήν πλάτη μαστίγωμα, καί ἀπειλές, καί πού κοπίασες γιά μᾶς μέ τήν ὁδοιπορία, παῦσε τούς κόπους καί τίς ταλαιπωρίες τοῦ λαοῦ Σου. Ἐσύ, πού φώναξες στόν Σταυρό, Διψῶ, δρόσισε τίς ψυχές πού διψοῦν καί πεινοῦν φοβερά. Ἐσύ, πού μαζί μέ τούς ἀνόμους καταδικάστηκες ἀπό ἀνόμους, γλύτωσε κι ἐμᾶς ἀπό τήν ἀπόφαση τῶν ἀνόμων. Ἐσύ, πού γυμνώθηκες ὡς κακοῦργος ἀπό τούς ἀνόμους, καί φυλακίσθηκες ἀπό ἀνόμους, ἐλευθέρωσέ τους ἀπό τά δεσμά τῆς φυλακῆς. Ἐσύ, πού ἔδωσες παρηγοριά στήν ἀμόλυντη Μητέρα Σου, ἀπό τόν θρῆνο καί τόν κλαυθμό πού ἔκανε ἐξ αἰτίας τοῦ Σταυροῦ, Ἐσύ ὁ Ἴδιος πού τότε φώναξες στίς Μυροφόρες τό Χαῖρε, φώναξε ὁ Ἴδιος καί τώρα στίς Ἐκκλησίες Σου τό "χαίρεται". Ἐσύ, πού καρφώθηκες μέ τά τίμια καρφιά στά χέρια καί τά πόδια, λῦσε τά σιδεροδεμένα χέρια καί πόδια τοῦ πλήθους. Ναί φιλάνθρωπε Δέσποτα, Ἐσύ πού εἶπες: "Γεμάτη ἀπό λύπη, μέχρι θανάτου, εἶναι ἡ ψυχή μου" ἐλευθέρωσε τόν λαό Σου ἀπό τή λύπη καί τόν θάνατο. Ἐσύ, πού τρυπήθηκες στήν πλευρά μέ τή λόγχη, σπάσε τήν μάχαιρα τῶν ἐχθρῶν μέ τό παντοδύναμό Σου χέρι, καί θυμήσου, Δέσποτα, ὅπως θυμήθηκες τόν πιστό Σου ληστή καί τόν λαό Σου. Ἐσύ πού ἔχυσες τό ἀμόλυντο Αἷμα Σου γιά χάρη μας, σταμάτησε τό ἄφθονο χύσιμο τοῦ αἴματός μας. Κύριε, σῶσε τόν λαό Σου καί λυπήσου αὐτούς πού κληρονόμησες. "Σήκω ἐπάνω, Γιατί κοιμᾶσαι, Κύριε;". Γιατί δείχνεις μακροθυμία στούς ἐχθρούς; "Γιατί γυρίζεις ἀλλοῦ τό πρόσωπό Σου, ἀπό ἐμᾶς; Σήκω καί μή μᾶς ἀπωθεῖς γιά νά μή φτάσουμε στό τέλος μας". Μή μᾶς παραβλέπεις ὁλότελα. Θυμήσου τόν Σταυρό Σου, θυμήσου τόν λαό Σου, θυμήσου τήν εὐσπλαχνία Σου. Ἐσύ, Κύριε, πού πειράσθηκες μέ τή θέλησή Σου γιά σαράντα ἡμέρες θυμήσου τούς πολλούς πιστούς Σου πού δοκιμάζονται σέ ἀδιάβατους καί ἄνυδρους τόπους. Θυμήσου, ἀγαθέ καί φιλάνθρωπε αὐτούς μαζί μ' ἐμᾶς καί πρίν ἀπό ἐμᾶς. Ἐκείνους βοήθησε πρίν ἀπό ἐμᾶς, σ' ἐκείνους τρέξε, ἐκείνους τέλος, ἐπισκέψου. Ἐκείνους τούς πιό ἀξιολύπητους ἀπ' ὅλους, ἐκείνους τούς πιό ταπεινούς ἀπ' ὅλους ἐπάνω στή γῆ. Ἐκείνους πού τούς ξέχασαν στήν ἔρημο ὅλοι οἱ ἄνθρωποι, πού ἀπό τό χέρι Σου διώχθηκαν μακρυά. Αὐτούς πού παιδεύτηκαν πολύ ἀπ' τόν θυμό Σου καί ἐλέγχθηκαν πιό πολύ ἀπ' τήν ὀργή Σου. Αὐτούς, πού σάν νεκροί λησμονήθηκαν ἀπό τούς ἀνθρώπους, καί καταδικάστηκαν νά ζοῦν μέ τά ἄγρια θηρία. Αὐτούς, τῶν ὁποίων τή στενοχώρια κανένας δέν τή βλέπει παρά μόνο τό δικό Σου ἀκοίμητο μάτι. Αὐτούς, πού τήν ἀνάγκη τους, Δέσποτα, Ἐσύ γνωρίζεις καί κανένας ἄλλος, γιατί εἶναι ἀποχωρισμένοι καί ἀπομακρυσμένοι ἀπό τίς πόλεις, καί ἔχουν ξεχάσει τίς Ἐκκλησίες καί δέν γνωρίζουν τίς ἡμέρες τῶν ἑορτῶν….".
Σχόλιον: Ἡ ὁμιλία αὐτή τοῦ Ἁγ. Ἐπιφανίου, ὅπως φαίνεται ἀπό τό περιεχόμενό της, ἐξεφωνήθη εἰς στιγμάς αἰχμαλωσίας τοῦ ποιμνίου του, δι' αὐτό καί ἔχει τόν χαρακτῆρα προσευχῆς πρός τόν σταυρωθέντα καί ἀναστάντα Χριστόν τόν ὁποῖον παρακαλεῖ νά τούς δείξη τήν εὐεργετικήν του χάριν καί νά τούς ἐπαναφέρη ἀπό τήν σκλαβιά στήν ἐλευθερία. Ἡ προσευχή αὐτή τοῦ ἁγίου Ἐπιφανίου ἄς γίνη καί δική μας προσευχή, καί προσευχή ὁλοκλήρου τῆς Ἐκκλησίας διά τούς πορευομένους "ἐν χώρα καί σκιᾶ θανάτου" δηλαδή διά τούς αἰχμαλωτισθέντας εἰς τήν σκληράν δουλείαν τῆς ἁμαρτίας καί τῆς ἀποστασίας, και των σχισματων, εἴτε εἶναι οὗτοι Κληρικοί εἴτε εἶναι λαϊκοί.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)