Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Δευτέρα 16 Νοεμβρίου 2026

ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΤΗΣ ΑΠΟΣΧΙΣΕΩΣ ΕΚ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΟΥ ΠΡΩΗΝ ΦΛΩΡΙΝΗΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ ΚΑΒΟΥΡΙΔΟΥ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΚΟΛΟΥΘΩΝ ΑΥΤΟΥ

ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΤΗΣ ΑΠΟΣΧΙΣΕΩΣ ΕΚ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΟΥ ΠΡΩΗΝ ΦΛΩΡΙΝΗΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ ΚΑΒΟΥΡΙΔΟΥ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΚΟΛΟΥΘΩΝ ΑΥΤΟΥ. Η Εκκλησία και οι ''εκκλησίες''... Ο Άγιος Ματθαίος ο Ομολογητής, 1861-1950. Αν μελετήσουμε την Εκκλησιαστική Ιστορία των ετών 1935 ως 1955, θα δούμε πλήθος παρανομιών και αντιφάσεων από μερίδα αυτοαποκαλουμένων σαν ''ΓΟΧ''... Η Εκκλησία Του Χριστού διέμεινε αμόλυντη από την αίρεση του νεοημερολογιτισμού, με επικεφαλή λόγω των περιστάσεων, τον Άγιο Ματθαίο τον Ομολογητή. Ούτος αναγκάστηκε να χειροτονήσει μόνος έναν Επίσκοπο, το Σεπτέμβριο του 1948 τον Τριμυθούντος Σπυρίδωνα, με τον οποίον κατόπιν εχειροτόνησε άλλους τρείς Επισκόπους, ώστε να ανασυγκροτήσει την Ιερά Σύνοδο Της Εκκλησίας της Ελλάδος, των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών. Οι Μητροπολίτες Δημητριάδος Γερμανός Μαυρομάτης, αριστερά, και πρώην Φλωρίνης, δεξιά όπως κοιτάτε. Και οι δύο από το 1937 ως την κοίμησή τους κρατούσαν το παλαιό ημερολόγιο αλλά συγχρόνως έκαναν αιτήσεις στην νεοημερολογίτικη εκκλησία να τους αποκαταστήσει... Ο πρώην Φλωρίνης άλλαξε από το 1935 ως το 1950, 8 φορές άποψη για το αν έχει ή όχι έγκυρα μυστήρια η εκκλησία του νέου... Αξιοπιστία μηδέν... Οι άλλοι περιφερόμενοι Επίσκοποι που αυτοαποκαλούντο ''ΓΟΧ'', εκείνη την χρονιά, ήταν ένας πρώην Μητροπολίτης Φλωρίνης, ο Χρυσόστομος Καβουρίδης, ο οποίος ανεγνώριζε τα μυστήρια της αιρετικής νεοημερολογίτικης εκκλησίας ως έγκυρα από τα τέλη του 1935 περίπου... Και δύο άλλοι επίσκοποι, ο Διαυλείας Πολύκαρπος Λιώσης και ο Μητροπολίτης Μεγαρίδος Χριστόφορος Χατζής, οι οποίοι το 1935 αφού χειροτονήθηκαν επίσκοποι απαρνήθηκαν την Αρχιερωσύνη τους σύμφωνα με την καταδικαστική απόφαση των νεοημερολογιτών δεσποτάδων που δέχτηκαν οι ίδιοι να τους δικάσει... Δηλαδή αποδέχτηκαν τους νεοημερολογίτες δεσπότες ως δικαστές τους ενώ ανήκαν σε άλλη πνευματική δικαιοδοσία... Αργότερα, εν έτει 1945, ενώθηκαν πάλι με τον πρώην Φλωρίνης Χρυσόστομο αν και ο ίδιος ο Χρυσόστομος τους είχε πει από το 1935, ότι δεν είναι επίσκοποι πια λόγω του ότι οι ίδιοι αυτοκαθαίρεσαν τους εαυτούς τους όπως θα εξηγήσουμε παρακάτω. Ο πρώην Μητροπολίτης Φλωρίνης Χρυσόστομος Καβουρίδης, κέντρο, ο Διαυλείας Πολύκαρπος Λιώσης και ο Μητροπολίτης Μεγαρίδος Χριστόφορος Χατζής, αριστερά και δεξιά του. Μετά το 1945 ενωμένοι και πάλι. Δύο αυτοκαθηρημένοι Επίσκοποι και ένας που ενώ εμφανίζεται ως παλαιοημερολογίτης αναγνωρίζει την νεοημερολογίτικη εκκλησία ως εκκλησιαστική του αρχή... Τότε γιατί κρατούσε το παλαιό για να λειτουργεί; Σύμφωνα με τον Β' Κανόνα της εν Αγία Σοφία Συνόδου, όποιος κληρικός αρνηθεί τον ιερατικό βαθμό του δεν δύναται να ανέλθει και πάλι σε αυτόν... Ο πρώην Φλωρίνης Χρυσόστομος σε άρθρο του στην εφημερίδα ''Κήρυξ Ορθοδόξων'', έτος 5ο, φύλλο 223, 22 Ιουλίου 1935, γράφει προς την αιρετική νεοημερολογίτικη εκκλησία, της οποίας δε θεωρούσε τότε τα μυστήρια έγκυρα, τα εξής: ''Να σας χαίρωνται οι νέοι προσήλητοί σας, οι οποίοι θαμπωμένοι από την μωρή σοφία σας, έσπευσαν να σας δηλώσουν μετάνοια, ενώ ορθοδοξούσαν, και να πέσουν στη πλάνη. Να γνωρίζουν δε ούτοι, πως δεν έχουν δικαίωμα να αρνηθούν την επισκοπική τους ιδιότητα και να επιστρέψουν στον βαθμό της ιερωσύνης, χωρίς να υποστούν τις συνέπειες της αυτοκαθαίρεσης. Απώλεσαν το δικαίωμα να επιστρέψουν στον επισκοπικό βαθμό με την ενέργειά τους αυτή σύμφωνα με τον Β' Κανόνα της Συνόδου της Αγίας Σοφίας που λέγει: ''Εί δε τίς Επίσκοπος εί τις άλλος του Αρχιερατικού αξιώματος προς τον Μοναχικόν θελήσει κατελθεί βίον μήκετι τούτον της Αρχιερατικής αντιποιείσθαι αξίας. Εί δε τίς αυτός εαυτόν αποστερήσει του Αρχιερατικού βαθμού ουκέτι δύναται επαναστρέψει προς το πρότερον αξίωμα, όπερ δι' αυτών των έργων ηθέτησε.'' Και υπογράφει: ''Εκ του τόπου της εξορίας τη 10/23-7-1935 Ο πρώην Φλωρίνης Χρυσόστομος.'' Υπάρχει φωτοτυπία της εφημερίδος για όποιον σοβαρό μελετητή θέλει να δει το φύλλο στο οποίο δημοσιεύθη. Παρά ταύτα κάποιοι συκοφάντες του Αγίου Ματθαίου λασπολογούν λέγοντας πως υπήρχαν επίσκοποι να χειροτονήσουν με τον Βρεσθένης Ματθαίο αλλά εκείνος δεν ήθελε... Ψέμα και συκοφαντία να λέγεται αυτό και θα αποδειχθεί παρακάτω. Εκείνος ήθελε αλλά υπό το φώς των Ιερών Κανόνων... Οι υπόλοιποι του έγραφαν: ''Αυτά ανήκουν στο παρελθόν, έλα να συλλειτουργήσουμε χωρίς αναφορές στα παλιά.'' Αφού δηλαδή αρνήθηκαν την ιερωσύνη τους και αναγνώριζαν τα μυστήρια της νεοημερολογίτικης εκκλησίας, τον ήθελαν στο μαντρί τους γιατί αν έμενε ανεξάρτητος και άρα ελεύθερος από τον ζυγό τους θα τους χαλούσε τα σχέδια... Όντως έτσι έγινε γιατί εκείνος προέβη σε χειροτονίες επισκόπων, ενώ οι υπόλοιποι επέστρεψαν στην αίρεση του νέου, ομιλώ για τους: Επίσκοπο Διαυλείας Πολύκαρπο Λιώση και Μητροπολίτη Μεγαρίδος Χριστόφορο Χατζή, οι οποίοι για δεύτερη και τελευταία φορά, το 1953, επέστρεψαν στην νεοημερολογίτικη μάνδρα... Και οι: Κυκλάδων Γερμανός Βαρυκόπουλος και πρώην Φλωρίνης Χρυσόστομος Καβουρίδης κοιμήθηκαν χωρίς να αφήσουν διαδόχους Επισκόπους. Απόδειξη ατράνταχτη πως θεωρούσαν τη νεοημερολογίτικη εκκλησία, κανονική εκκλησία της Ελλάδος και τους εαυτούς τους οπαδούς ενός εθίμου, αν δεν ήταν υπηρέτες κρυφοί της αιρετικής εκκλησίας του νέου. Γιατί πως εξηγείται ένας επίσκοπος της εμφάνειας του Χρυσοστόμου Καβουρίδου να πεθαίνει χωρίς να δέχεται να χειροτονήσει επισκόπους; Τους χιλιάδες οπαδούς που τον ακολουθούσαν πού τους άφηνε; Στα χέρια του Αγίου Ματθαίου που τον συκοφαντούσε για προτεστάντη; Ή στα χέρια της νεοημερολογίτικης εκκλησίας που την αναγνώριζε για εκκλησιαστική του αρχή, και είχε δεσμευτεί ενώπιον της δημοσίως ότι δεν θα χειροτονήσει επισκόπους ποτέ;;; Βλέπε εφημερίδα ''Ελευθερία'' με ημερομηνία 14 Νοεμβρίου 1945. Πολύ σκοτεινός και γεμάτος αντιφάσεις ο ρόλος του εν λόγω Ιεράρχη... Στις 13 Μαϊου του 1935 ομολογεί δημοσίως, εγγράφως και κοινοποιεί στην νεοημερολογίτικη εκκλησία το πιστεύω του, ομού μετά δύο άλλων Επισκόπων, ότι δηλαδή συμφώνως της αποφάσεως της Α' Οικουμενικής, το ιουλιανό είναι το ημερολόγιο βάσει του οποίου θα ρυθμίζεται ο ενιαύσιος κύκλος εορτών της Ορθοδόξου Εκκλησίας, όποιος αθετεί την απόφαση αυτή αυτομάτως θέτει τον εαυτό του εκτός Εκκλησίας. Επιπλέον συμφώνως με τις Πανορθόδοξες Συνόδους των ετών 1583, 1587, 1593, 1848, όποιος καινοτομήσει και αλλάξει τις αποφάσεις προηγουμένων Συνόδων ήδη υποβάλει εαυτόν στο αιώνιο Ανάθεμα Της Εκκλησίας. Λόγω του ότι βλασφημεί Το Άγιο Πνεύμα ως δήθεν μη ορθώς λαλήσαν! Ανάθεμα και έγκυρα μυστήρια βεβαίως δεν συμβαδίζουν. Ο υπό Ανάθεμα ευρισκόμενος, δηλαδή εκτός Εκκλησίας, είναι τελείως απογυμνωμένος από την Θεία Χάρη... Έτσι λοιπόν η εκκλησία εκείνη που καινοτόμησε και καταπάτησε τις αποφάσεις Οικουμενικών Συνόδων στερείται Θείας Χάριτος. Γι' αυτόν ακριβώς τον λόγον και οι τρείς Επίσκοποι που έφυγαν το 1935, από την αίρεση του νέου, εχειροτόνησαν επισκόπους και την Σύνοδο την ονόμασαν Εκκλησία Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών Ελλάδος, αφού τον τίτλο ''Ορθόδοξη'', τον κράτησε η αιρετική εκκλησία του νέου με την αρωγή του κράτους... Τα ονόματα των επισκόπων είναι: Πρώτος λόγω αρχαιότητος στην Αρχιερωσύνη, ο Μητροπολίτης Δημητριάδος Γερμανός Μαυρομάτης, δεύτερος, ο πρωταγωνιστής των προβλημάτων, ο πρώην Μητροπολίτης Φλωρίνης Χρυσόστομος Καβουρίδης, και τρίτος ο Μητροπολίτης Ζακύνθου Χρυσόστομος Δημητρίου, ο οποίος μετά την νεοημερολογίτικη καταδικαστική απόφαση για εξορία των τριών αυτών Μητροπολιτών, αυτομόλησε πίσω στην αίρεση προδίδοντας τον λαό που τον πίστεψε... Δειλός και χωρίς σταθερό φρόνημα απεδείχθη. Προς το τέλος του 1935 όμως αλλάζει τοποθέτηση και προδίδει την Ορθόδοξη ομολογία του 1935, ο πρώην Μητροπολίτης Φλωρίνης Χρυσόστομος αναγνωρίζοντας τα μυστήρια της νεοημερολογίτικης εκκλησίας ως έγκυρα. Κρατώντας όμως εκείνος παράλληλα το παλαιό ημερολόγιο ως έθιμο... δήθεν!!! Ακολουθεί και ο Δημητριάδος Γερμανός τον κατήφορο αυτό... Οι άλλοι δύο Επίσκοποι που είχαν χειροτονηθεί από τους τρείς προαναφερομένους επισκόπους, ο Μητροπολίτης Κυκλάδων Γερμανός Βαρυκόπουλος και ο Επίσκοπος Βρεσθένης Ματθαίος Καρπαθάκης, (Άγιος Ματθαίος ο Ομολογητής, 1861-1950), έμειναν σταθεροί στην Ορθόδοξη Ομολογία του 1935, βάσει της οποίας και δέχτηκαν να χειροτονηθούν. Αλλιώς, τουλάχιστον ο Άγιος Ματθαίος ο Ομολογητής, δεν υπήρχε πιθανότητα να δεχτεί χειροτονία από χέρι χλιαρού, στην Πίστη, Επισκόπου. Ο Άγιος Ματθαίος άλλωστε δεν κοινώνησε ποτέ με την αίρεση του νέου ημερολογίου, και από το 1924 που κατέστη σχισματική η νεοημερολογίτικη εκκλησία εξέδιδε φυλλάδια, ιδίοις εξόδοις, προκειμένου να ενημερωθεί ο λαός. Οι άλλοι δύο, το αυτό έτος, δηλαδή το 1935, Επίσκοπος Διαυλείας Πολύκαρπος Λιώσης και Μητροπολίτης Μεγαρίδος Χριστόφορος Χατζής, εντάχθηκαν στην νεοημερολογίτικη εκκλησία γενόμενοι και πάλι... Ιερείς. Κάτι που ουδέποτε συνέβη στην εκκλησιαστική ιστορία από όσα γνωρίζουμε. Και όπως είπαμε και παραπάνω, εφόσον αρνήθηκαν την Αρχιερωσύνη τους εξέπεσαν στον βαθμό του Μοναχού, δεν επιτρεπόταν να λειτουργήσουν ξανά, ούτε ως Ιερείς ούτε ως Επίσκοποι. Βεβαίως το 1945 που επέστρεψαν στον πρώην Φλωρίνης Χρυσόστομο, εκείνος ενώ είχε γράψει δημοσίως περί της αρνήσεως της Αρχιερωσύνης τους και το ότι ήταν πια απλοί Μοναχοί, τους δέχτηκε ως κανονικούς Επισκόπους... Αυτοί ήταν οι αυτοαποκαλούμενοι ''Γνήσιοι Επίσκοποι'' που κατηγορούσαν τον Άγιο Ματθαίο, επειδή χειροτόνησε μόνος του τον Τριμυθούντος Σπυρίδων το 1948. Ο πρώην Φλωρίνης όμως και ο Δημητριάδος Γερμανός, άλλαζαν ομολογία όπως το φίδι αλλάζει δέρμα... Ο δε Γερμανός έκανε και αιτήσεις προς την νεοημερολογίτικη εκκλησία για να τον αποκαταστήσει στην Μητρόπολή του! Αλλά ταυτόχρονα εξακολουθούσε να λειτουργεί με το παλαιό... Τυχαίο; Οι παλινδρομήσεις των Ιεραρχών αυτών είχαν και λειτουργικό αντίκτυπο. Εδέχοντο να κοινωνούν μέλη της νεοημερολογίτικης εκκλησίας χωρίς να τα μυρώνουν, ενώ το 1935 εκήρυξαν την αίρεση του νέου ημερολογίου και τα μυστήρια της εκκλησίας αυτής άκυρα. Δηλαδή ενώ ομολογούσαν ότι τα μέλη της αίρεσης γίνονται δεκτά με μύρωμα ώστε να γίνουν μέλη Της Εκκλησίας, εκείνοι στην πράξη δεν το εφήρμοζαν αυτό και πολλοί Γνήσιοι Ορθόδοξοι Ιερείς και λαϊκοί προβληματίζοντο και εσκανδαλίζοντο. (Πολλοί εκ των σημερινών αιρετικών Φλωριναίων επισκόπων συνεχίζουν αυτήν την διπλή τακτική. Από την μία θεωρητικά λέγουν, οι νεοημερολογίτες ως εκτός Εκκλησίας πρέπει να μυρώνονται προτού γίνουν δεκτοί στην Θεία Κοινωνία αλλά στην πράξη κοινωνούν όποιον νά 'ναι...) Το 1937 κατόπιν πολλών συναντήσεων και ανταλλαγής επιστολών και Εγκυκλίων, 17 Ιουνίου, 6 Σεπτεμβρίου, 19 Σεπτεμβρίου, 5 Οκτωβρίου, οι: Μητροπολίτης Κυκλάδων Γερμανός Βαρυκόπουλος και Επίσκοπος Βρεσθένης Ματθαίος κατήγγειλαν δημοσίως και απεκήρυξαν ως μή Ορθοδόξους τον Δημητριάδος Γερμανό Μαυρομάτη και τον πρώην Φλωρίνης Χρυσόστομο. Περίμενε με αγάπη και υπομονή δύο έτη ο Άγιος Ματθαίος την μετάνοια των αιρετικών Επισκόπων. Αυτός ήταν ο κατά τα άλλα παράφρων, αδιάκριτος, απόλυτος και εγωϊστής Βρεσθένης Ματθαίος... Με αυτές τις λέξεις τον συκοφαντούν αλλά η ιστορία αποδεικνύει την αλήθεια. Περίμενε, χωρίς βέβαια να συμπροσεύχεται μαζί τους, ώστε να τους δείξει πού οδηγούν την κατάσταση με τις καινοτόμες αιρετικές απόψεις τους. Όταν πια είδε το αμετάκλητο του φρονήματος των ανδρών αυτών, με τον Μητροπολίτη Κυκλάδων Γερμανό απέκοψαν πάσαν εκκλησιαστικήν κοινωνίαν και τυπικώς, με την απαραίτητη έγγραφη Έγκύκλιο. Ο Μητροπολίτης Κυκλάδων Γερμανός Βαρυκόπουλος. Το 1935 ορθοδοξεί μετά του Αγίου Ματθαίου. Το 1937 διακόπτει εκκλησιαστική κοινωνία μετά των δύο καινοτόμων Επισκόπων. Το 1943 αλλάζει άποψη και λέει ότι δεν τον χώρισαν λόγοι Πίστεως από τον πρώην Φλωρίνης αλλά προσωπική αντιπάθεια. Ο Άγιος Ματθαίος του ζητά διευκρινίσεις, εκείνος αρνείται και διαδίδει την δήθεν εγκυρότητα των μυστηρίων του νέου ημερολογίου... Ο Άγιος Ματθαίος αναγκάζεται να διακόψει εκκλησιαστική κοινωνία και με αυτόν... Του αποστέλλει επιστολή να ομολογήσει την ορθή Ομολογία Πίστεως. Ο Κυκλάδων σιωπά. Μένει τραγικά μόνος απέναντι σε Επισκόπους αναξιόπιστους και άνευ Ορθοδόξου Ομολογίας. Έβαλαν τα προσωπικά τους υπεράνω της ενότητος της Συνόδου. Στις 6 και 19 Σεπτεμβρίου του 1937, ο Κυκλάδων Γερμανός Βαρυκόπουλος έστειλε κοινάς επιστολάς στους αντορθόδοξους Αρχιερείς. Τους πληροφορεί πως εφόσον η νεοημερολογίτικη εκκλησία είναι κατ' αυτούς η Κανονική εκκλησία της Ελλάδος, η μόνη Ορθόδοξη και με έγκυρα μυστήρια, άρα και οι καθαιρέσεις της είναι έγκυρες και εφόσον καθαίρεσαν τον Δημητριάδος Γερμανό και τον πρώην Φλωρίνης Χρυσόστομο και τους έφεραν στην τάξη των απλών Μοναχών, κακώς συνεχίζουν να εμφανίζονται ως Επίσκοποι... Βεβαίως δεν έβγαλαν οι εν λόγω Επίσκοποι τα εγκόλπια τους και συνέχιζαν να εμφανίζονται σαν Επίσκοποι στα μάτια του απλού λαού που δεν ήξερε από Κανόνες και εκκλησιολογικά θέματα. Ο Αρχιμανδρίτης Ακάκιος Παππάς, ήταν Ορθόδοξος τότε, σε επιστολή του τον Δεκέμβριο του 1937 αναφέρει πως: ''Oι αντιφάσεις των εκπεσόντων Επισκόπων εσκανδάλισαν πλειάδα Ορθοδόξων πιστών οι οποίοι ενετάχθησαν στην εκκλησία του νέου ημερολογίου... Αυτοί οι Επίσκοποι δεν είναι πλέον Ορθόδοξοι αλλά προδότες''. Αυτό ήταν το ποιμαντικό έργο του παρουσιαζομένου, υπό των οπαδών του σήμερον, ως στυλοβάτου της Ορθοδοξίας. Ο Αρχιμανδρίτης αυτός το 1945 ξέχασε τη προδοσία του Φλωρίνης και εντάχθηκε στην αιρετική του ομάδα, μάλλον για να γίνει Επίσκοπος. Ο πρώην Φλωρίνης Χρυσόστομος απέστειλε επιστολή στις 17 Οκτωβρίου του 1937 προς το διοικητικό συμβούλιο της Κοινότητος. Καταφέρεται κατά των Ορθοδόξων Επισκόπων Γερμανού και Αγίου Ματθαίου, γιατί όπως γράφει: ''Αρνήθηκα να επιτρέψω τη μύρωση των νεοημερολογιτών παίδων και να κηρύξω αιρετικάς και σχισματικάς τας νεοημερολογίτικας εκκλησίας και άκυρα τα μυστήριά των''. Επιβεβαιώνει δηλαδή τους Επισκόπους που συκοφαντεί για φιλαρχία και εγωϊσμό, πως δεν τον απέκοψαν της εκκλησιαστικής κοινωνίας για αυτούς τους αναπόδειχτους και συκοφαντικούς λόγους που διέδιδε, αλλά γιατί όντως υπήρχε ζήτημα Πίστεως και Ορθοδόξου Ομολογίας. (Αυτά αν τα διάβαζαν οι σημερινοί αιρετικοί Φλωριναίοι ''ΓΟΧ'', ίσως σταματούσαν να συκοφαντούν για το σχίσμα του 1937 τον Άγιο Ματθαίο, γιατί τα γραπτά μένουν και καταδεικνύουν ως πολέμιο και εχθρό Της Εκκλησίας τον Αρχηγό τους, τον Χρυσόστομο Καβουρίδη. Από λόγια όλοι έχουν να πουν πολλά και εντυπωσιακά συνήθως, από αποδείξεις οι προσωπολάτρες στερούνται και γι' αυτό καταφεύγουν στη λάσπη...) Ουδείς ποτέ μπόρεσε να εξηγήσει γιατί ο πρώην Φλωρίνης ενώ φάνηκε όντως ιστορικό πρόσωπο για την Εκκλησία της Ελλάδος, χειροτονόντας Επισκόπους αρχής γενομένης από 23 Μαϊου ως τις 26 Μαϊου, κατόπιν εγγράφου Ομολογίας ενώπιον Ιερέων και λαού, στις 13 Μαϊου του 1935, μέσα σε λίγους μήνες άλλαξε ομολογία και κατέστη η καταστροφή του αγώνος των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών. Κράτησε το παλαιό ημερολόγιο ώστε να φαίνεται Ορθόδοξος αλλά ανεγνώριζε την νεοημερολογίτικη εκκλησία ως Ορθόδοξη με μυστήρια... Κοιμήθηκε εν τέλει άνευ διαδόχων αφού δεν εχειροτόνησε Επισκόπους ενώ υπήρξε περίοδος κατά την οποία είχε άλλους τρείς Επισκόπους στην ομάδα του, 1950-1951, και δύο από το 1951 ως τις αρχές του 1953... Περίεργη, τουλάχιστον, η συμπεριφορά του για κάποιον που τον παρουσιάζουν, οι σήμερον πνευματικοί επίγονοι του, ως στυλοβάτη της Ορθοδοξίας... Στυλοβάτης ένας που δεν χειροτονεί Επισκόπους για την Εκκλησία; Που αφήνει στον ψεύτικον αυτόν αιώνα τα παιδιά του ορφανά από Επισκόπους; Στις 2 Δεκεμβρίου του 1935 ο συνεργάτης του πρώην Φλωρίνης Χρυσοστόμου, ο Δημητριάδος Γερμανός έκανε αίτηση στην εκκλησία του νέου για να τον αποκαταστήσει στην Μητρόπολή του! Στην επιστολή του καταλήγει γράφοντας ότι θα ''συμμορφωθή προς τον 5187 καταστατικό νόμο ως προς τας σχέσεις του με την διοικούσα Ιερά Σύνοδο.'' Υπάρχει φωτοτυπία εκ του Υπουργείου Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων, με αριθμό πρωτοκόλλου 15921. Κάποιοι επιμένουν σήμερον να λέγουν ότι οι εν λόγω Ιεράρχες ηγωνίζοντο δια την Ορθοδοξίαν... Και λέμε και για τους δύο γιατί και ο πρώην Φλωρίνης Χρυσόστομος κατέθεσε όχι μία, αλλά 5 (!!!) αιτήσεις επιστροφής του στην αιρετική εκκλησία του νέου... Βλέπε βιβλίο ''Νομοκανονικαί Ενασχολήσεις'' Δημητρίου Πετρακάκου, επιτρόπου επικρατείας παρά τη Συνόδω της Εκκλησίας της Ελλάδος Αθήναι, 1943, δελίδες 180, 181, 183, 285. Επιπλέον κατέθεσε και αίτηση προς το Πατριαρχείον Κωνσταντινουπόλεως αναγνωρίζοντας ως εκκλησιαστικές του αρχές την νεοημερολογίτικη ελληνική αυτοκέφαλη εκκλησία και το νεοημερολογίτικο Πατριαρχείο Κων/λεως... Μην αναμένετε να διαβάσετε αυτά τα ιστορικά ντοκουμέντα σε ιστολόγιο αυταποκαλουμένων ''ΓΟΧ'', οπαδών του πρώην Φλωρίνης Χρυσοστόμου. Για όποιον καλόπιστον μελετητή της αληθείας υπάρχουν ατράνταχτα στοιχεία των αναγραφομένων, με φωτογραφίες των εν λόγω εγγράφων, εγκυκλίων, επιστολών και αιτήσεων. Επιπλέον ουδείς εκ των πολυδιασπασμένων σημερινών συνεχιστών της αιρετικής ομάδος που άφησε ο εν λόγω Επίσκοπος δεν αμφισβητεί αυτά τα στοιχεία. Την 15ην Ιανουαρίου του 1938, υπό του Υπουργείου Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων, επί Υπουργού Κ. Γεωργακοπούλου, κατετέθη με αριθμό πρωτοκόλλου 1613, στην νεοημερολογίτικη σύνοδο της Ελλάδος κοινή αίτηση των Επισκόπων, Δημητριάδος Γερμανού και πρώην Φλωρίνης Χρυσοστόμου, με αίτημα την άρση των καθαιρέσεων τους, την αναγνώρισιν των χειροτονιών τους, του 1935, την δίκην των Επισκόπων Κυκλάδων Γερμανού και Βρεσθένης Ματθαίου, την κατάργησην της Ελληνικής θρησκευτικής Κοινότητος των Γ.Ο.Χ., αποδεχόμενοι την οποιαδήποτε απόφασην της νεοημερολογίτικης εκκλησίας περί του ημερολογίου. Επιβεβαιώνοντας έτσι το δίκαιο και Ορθοδοξότατο της αποφάσεως του Αγίου Ματθαίου να διακόψει εκκλησιαστική κοινωνία με τοιαύτης ποιότητος Αρχιερείς... Πολύ μίσος και εμπάθεια εναντίον του Αγίου Ματθαίου. Ζητούν από τους αιρετικούς νεοημερολογίτες να δικάσουν Επισκόπους που οι ίδιοι εχειροτόνησαν... Πρώτα ζητούν να αναγνωρίσουν οι νεοημερολογίτες Επίσκοποι τις χειροτονίες του 1935 που αυτοί οι ίδιοι έκαναν, για να δικαιώσουν το εγώ τους, αλλά μετά από την αναγνώριση απαιτούν να δικαστούν δύο Επίσκοποι εκ των χειροτονιών αυτών... Ούτοι οι ''αδελφοί'' λοιπόν ζητούν αναγνώριση των πράξεων τους και κατόπιν καταδίκη προσώπων που αντιπαθούν... Και μετά διέδιδαν λάσπη εναντίον του Αγίου Ματθαίου ότι δήθεν προέβη σε σχίσμα και αντικανονικές πράξεις από έπαρση και φιλαρχία... Ας μας αποδείξουν αυτά που έλεγε ο δεσπότης τους, και οι ίδιοι συνεχίζουν να διαδίδουν σήμερον μέσα από αιρετικά ιστολόγια, με το να μας παρουσιάσουν όχι πολλά... αλλά μόνο ένα έγγραφο ή επιστολή, μόνο ένα που να ζητά ο Άγιος Ματθαίος από αιρετικούς Επισκόπους να δικάσουν τον πρώην Φλωρίνης Χρυσόστομο. Αν βρουν ας μας το παρουσιάσουν δημοσίως στο διαδίκτυο, αλλιώς ας σταματήσουν να λασπολογούν εναντίον του Αγίου Ματθαίου, με αόριστες και άνευ αποδείξεων συκοφαντίες για τον δήθεν εγωϊσμό, την δήθεν έπαρση και φιλαρχία του Αγίου εκείνου ανδρός καθ' όλα. Άλλες συκοφαντίες που ξεστομίζουν εναντίον του Αγίου Ματθαίου είναι ότι διακατείχετο από εωσφορική υπερηφάνεια και από μία έξαρση υπερζηλωτισμού. Αν αναζητήσετε να βρείτε μία επιστολή του Αγίου που να διαφαίνονται αυτά τα χαρακτηριστικά στη προσωπικότητά του, δε θα εντοπίσετε τίποτα απολύτως. Τότε γιατί τα αναφέρουν οι αυταποκαλούμενοι ''ΓΟΧ''; Γιατί δεν έχουν κάτι άλλο να πουν. Οι περιφερόμενοι ανα την επικράτεια δεσπότες που παρουσιάζονται ως ''ΓΟΧ'', είναι χειροτονημένοι από δεσπότη νεοημερολογίτη, τον Γαλλίας Θεόφιλο Ιονέσκου και έναν οικουμενιστή παλαιοημερολογίτη τον Σικάγου Σεραφείμ, όπου το 1960 εχειροτόνησαν μαζί, έναν Αρχιμανδρίτη ονόματι Ακάκιο Παππά, σε Επίσκοπο Ταλαντίου. Κατόπιν ένας οικουμενιστής, συμπροσευχόμενος με Καρδιναλίους, ο Μητροπολίτης Χιλής Λεόντιος, ήρθε εν Ελλάδι το 1962 και χειροτόνησε με τον Ταλαντίου Ακάκιο, Επισκόπους για τους οπαδούς του πρώην Φλωρίνης Χρυσοστόμου που τους άφησε χωρίς Επίσκοπο. Από τέτοιους οικουμενιστές Επισκόπους έλαβαν χειροτονία και ήρθαν στην Ελλάδα παρουσιαζόμενοι ως ''ΓΟΧ''. Ποιοί; Οι κατ' ουσίαν νεοημερολογίτες. Φόρεσαν το ένδυμα του ''ΓΟΧ'' και ήρθαν να διαλύσουν Την Εκκλησία Του Κυρίου. Αλλά το καθαρό ποίμνιο συνεχίζει ακάθεκτο τον αγώνα για την Αλήθεια Του Χριστού. Υπάρχει και η σχετική φωτογραφία του Χιλής Λεοντίου με τους Καρδιναλίους να συμπροσεύχεται, για όποιον δεν πιστεύει το γραφόμενο. Ας δούμε όμως την σοβαρότητα του ''στυλοβάτου της Ορθοδοξίας'' Χρυσοστόμου Καβουρίδου. Αφού τον Μάιο του 1935 κηρύσσει την νεοημερολογίτικη εκκλησία σχισματική και άνευ μυστηρίων, προς τον Οκτώβριο του ιδίου έτους λέγει ότι η νεοημερολογίτικη εκκλησία είναι η κανονική με έγκυρα μυστήρια και οι παλαιοημερολογίτες θεματοφύλακες ενός ημερολογιακού εθίμου... Έτσι συνεχίζει μέχρι και το 1940, όπου στις 29 Μαρτίου λαμβάνει χώρα μία συνάντηση των τεσσάρων Επισκόπων στην οικία του κ. Βασιλείου Κηρύκου, στο Ψυχικό, με θέμα την κανονικότητα της νεοημερολογίτικης εκκλησίας και την εγκυρότητα των μυστηρίων της. Εκεί ο Δημητριάδος αφού άρχισε τις ύβρεις φεύγει άνευ λόγου από την οικία και μένει ο Φλωρίνης με τινές εκ των Ιερέων του. Σε ερώτηση του Αγίου Ματθαίου αν πιστεύει πως έχει έγκυρα μυστήρια η εκκλησία του νέου απαντάει ''Ναί έχει''. ''Δηλαδή δεν είναι σχισματική εκκλησία;'', τον ρωτούν... και απαντάει πάλι, ''Όχι δεν είναι''... Κατόπιν διαβάστηκε η απόφασις της Πανορθοδόξου Συνόδου του 1848 και η επιστολή του Αγίου Γερμανού Πατριάρχου Κων/λεως προς τους εν Κύπρω λαϊκούς. Δεν τις αποδέχτηκε ο Φλωρίνης Χρυσόστομος και ανεγνώσθη εκ των του Αγίου Νικηφόρου το εξής: ''Την Εκκλησίαν Του Θεού αποτελλούν οι ευσεβείς όσο λίγοι κι αν μείνουν. Σε αυτούς σώζονται οι Εκκλησιαστικοί θεσμοί. Οι ακολουθούντες τη καινοτομία είναι εκτός Εκκλησίας''. Αφού ούτε αυτά δέχτηκε ο ''στυλοβάτης της Ορθοδοξίας'' η συνάντηση έλειξε σε ήρεμο κλίμα, αλλά και συνάμα απογοητευτικό. Μετά από τρείς μήνες αλλάζει άποψη, πάλι, και σε Εγκύκλιο του με ημερομηνία 30 Αυγούστου 1940, λέγει: ''Ως προς το έγκυρο των μυστηρίων των νεοημερολογιτών εμμένουμε σε όσα διακηρύξαμε το Μάιο του 1935''... Ο Άγιος Ματθαίος ο Ομολογητής σε φωτογραφία του 1910. Κατόπιν αυτού ο Άγιος Ματθαίος και ο Κυκλάδων Γερμανός Βαρυκόπουλος ζητούν να συναντηθούν μετά των άλλων Επισκόπων, πρώην Φλωρίνης Χρυσοστόμου και Δημητριάδος Γερμανού Μαυρομάτη για να ενωθούν. Αλλά συνάντηση δεν έγινε ως το 1942, όπου οι δύο αυτοί Επίσκοποι διαφώνησαν για λόγους που δεν έγιναν ποτέ γνωστοί και ο Δημητριάδος άφησε την αρχηγία πλήρως στον Φλωρίνης... Κάποιοι λένε πως ο Δημητριάδος Γερμανός δεν άντεξε το καρκίνωμα του παλαιού ημερολογίου, δηλαδή το να κατέχουν oi λαϊκοί τους ιερούς ναούς και να φέρονται στους Ιερείς και Επισκόπους απάνθρωπα, απαξιωτικά, με ύφος αφεντικού και άλλα πολιτισμένα. Αλλά κάτι δεδομένο δεν γνωρίζουμε. Το ότι το ιδιοκτησιακό καθεστώς, σε κάποιες ομάδες Φλωριναίων, όντως έχει αυτά τα γνωρίσματα από τότε, είναι αληθές, αλλά δεν γνωρίζουμε με σιγουριά αν αυτός ήταν ο λόγος που αποσύρθηκε ο Δημητριάδος. Οι μαρτυρίες για την κατάληξη της συναντήσεως στο Ψυχικό υπάρχουν, σε φωτυπίες των επιστολών της εποχής και περιγράφουν όσα σας γράψαμε. Ως τώρα μετρήσατε 3 αλλαγές στα λεγόμενα του Φλωρίνης... Μέσα σε 5 χρόνια... Αλλά επειδή το μυαλό εκάστου είναι απρόβλεπτο, το 1944 την 1η Ιουνίου αλλάζει για τέταρτη φορά ομολογία ο ''στυλοβάτης της Ορθοδοξίας'' Φλωρίνης, και αναγνωρίζει και πάλι την κανονικότητα της νεοημερολογίτικης εκκλησίας και τα μυστήρια της... Τέσσερεις αλλαγές ομολογίας πίστεως σε 9 χρόνια... Και συνεχίζουμε... Αλήθεια ποιός από σας θα έπαιρνε σοβαρά έναν Επίσκοπο που για το ίδιο θέμα Πίστεως θα άλλαζε γνώμη δύο φορές σε ένα χρόνο, το 1935; Τρείς φορές σε 5 χρόνια, από 1935 ως 1940; Τέσσερεις φορές σε 9 χρόνια, από 1935 ως 1944; Και μετά ξανάλλαξε ομολογία πάλι... Το 1948 29 Οκτωβρίου, κατόπιν των χειροτονιών του Αγίου Ματθαίου δημοσιεύει Εγκύκλιο στην οποία, πάλι αλλάζει ομολογία και κηρύσσει την εκκλησία του νέου ημερολογίου σχισματική με άκυρα μυστήρια... Αλλά όταν με επιστολή του ο Άγιος του ζητούσε στις 9 Ιουλίου 1948, να ομολογήσει εγγράφως την εκκλησία του νέου σχισματική και να συναντηθούν για να χειροτονήσουν μαζί Επισκόπους, ο Φλωρίνης σιώπησε και δεν απήντησε τίποτα ούτε εγγράφως ούτε προφορικώς... Αυτά υπάρχουν σε έγγραφα της εποχής φωτοτυπημένα, διαθέσιμα σε όποιον καλόπιστο μελετητή τα ζητήσει. Ακόμα να πούμε κάτι πολύ σημαντικό. Είχε ορισθεί συνάντηση μεταξύ του Φλωρίνης και του Αγίου για τις 6 Ιουλίου 1948 στη οικία του κ. Βασιλείου στο Ψυχικό, αλλά παραμονή της συναντήσεως ο Φλωρίνης δεν πήγε... Στις 9 Ιουλίου ο Άγιος του ζητά εγγράφως ομολογία Ορθοδόξου Πίστεως ώστε να συναντηθούν για να χειροτονήσουν μαζί Επισκόπους, ο Φλωρίνης σιωπά και τον Σεπτέμβριο ο Άγιος σε ηλικία 87 ετών αποφασίζει να χειροτονήσει μόνος. Προσωπικώς να σας εκφράσω την άποψή μου, πολύ καλώς έπραξε. Γιατί ο Φλωρίνης δούλευε εις βάρος του χρόνου που είχε ο Άγιος Ματθαίος εξαιτίας της προχωρημένης ηλικίας του. Ήθελε να τον παρασύρει χρονικώς ελπίζοντας να μείνει μόνος και να αφήσει τους οπαδούς του ορφανούς από Επισκόπους ώστε μετά τον θάνατο του να πάνε σιγά σιγά στην νεοημερολογίτικη εκκλησία. Αλλιώς δε εξηγούνται όλες αυτές οι αντίθετες μεταξύ τους Εγκύκλιοι... Τον Μάιο του 1935 ομολογεί τα μυστήρια της εκκλησίας του νέου άκυρα, τον Οκτώβριο έγκυρα, τον Αύγουστο του 1940 άκυρα, τον Ιούνιο του 1944 έγκυρα, τον Οκτώβριο του 1948 άκυρα, αλλά ταυτόχρονα γράφει στην εφημερίδα ''Βραδυνή'', 20-12-1948, πως αποκηρύττει τις αντικανονικές δήθεν χειροτονίες του Αγίου... Μην φανεί στη νεοημερολογίτικη εκκλησιαστική του αρχή ότι χαλάρωσε... Στις 12 Μαρτίου του 1949 λέγει για τον εαυτό του ότι είναι απλός θεματοφύλακας ενός εθίμου ενώ είχε ομολογήσει άκυρα τα νεοημερολογίτικα μυστήρια και σχισματική τη νεοημερολογίτικη εκκλησία τον Οκτώβριο του 1948... Αφού είχε ομολογήσει την νεοημερολογίτικη εκκλησία σχισματική και μετά δήλωνε τον εαυτό του όχι Ορθόδοξο Επίσκοπο, αλλά θεματοφύλακα ενός εθίμου, άρα πού ήταν Η Εκκλησία Του Χριστού εν Ελλάδι για κάποιον που την αναζητούσε;;; Αυτή ήταν η σοβαρότητα του αρχηγού της αιρέσεως των Φλωριναίων ''ΓΟΧ''... Και δυστυχώς έπεται συνέχεια. Στις 26 Μαϊου του 1950 ομολογεί και πάλι την εκκλησία του νέου σχισματική με άλλη Εγκύκλιο και την Εκκλησία του παλαιού ως την Ορθόδοξη... Αλλά στις 11 Δεκεμβρίου 1950 γράφει στην εφημερίδα ''Βραδυνή'' πως ''το σχίσμα εδημιουργήθη υπό των ''παλαιοημερολογιτών''. Αν χάσατε τον λογαριασμό πόσες φορές άλλαξε τα λόγια του αυτός ο άνθρωπος δε σας αδικούμε. Αλλά έπρεπε να σας πούμε λεπτομερώς τι έλεγε ο εν λόγω Επίσκοπος, γιατί στα ιστολόγια των οπαδών του μόνο ανακρίβειες θα διαβάσετε. Ουδεμία εκ των ιστορικών αποδείξεων που σας παρουσιάζουμε θα διαβάσετε καπου αλλού. Τέλος στις 15 Ιουλίου του 1955 δημοσιεύει την τελευταία του Εγκύκλιο στην οποία γράφει πως μόνο μία Πανορθόδοξη Σύνοδος δύναται να λύσει το ημερολογιακό ζήτημα, μη αποδεχόμενος τις αποφάσεις των τριών Πανορθοδόξων Συνόδων των ετών 1583, 1587, και 1593, οι οποίες ακριβώς το θέμα αυτό πραγματεύονται και αναθεματίζουν το νέο ημερολόγιο και τους ακολουθούντες αυτό... Αν μετρήσετε προσεκτικώς θα διαπιστώσετε πως από το 1935 ως το 1950 άλλαξε ομολογία πίστεως 8 φορές !!! Ο Άγιος Ματθαίος ο Ομολογητής άλλαξε ποτέ θέση για την αιρετική έκπτωση της νεοημερολογίτικης εκκλησίας; Ποτέ! Με την ίδια ομολογία Πίστεως ξεκίνησε να διδάσκει για την αίρεση του νέου ημερολογίου το 1924, με την ίδια κοιμήθηκε εν Κυρίω το 1950. Άγιε Ματθαίε Ομολογητή, Αρχιεπίσκοπε Αθηνών πρέσβευε υπέρ ημών. ΕΓΚΟΛΠΙΟΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ Δημοσιεύτηκε 2nd October 2013 από τον χρήστη Χριστιανός Ορθόδοξος Τοποθεσία: Αττική, Ελλάδα Ετικέτες: ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΑΘΗΝΩΝ ΚΥΡΟΣ ΜΑΤΘΑΙΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΣ ΓΕΡΜΑΝΟΣ ΚΥΚΛΑΔΩΝ ΓΕΡΜΑΝΟΣ ΠΡΩΗΝ ΦΛΩΡΙΝΗΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ

Ο ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΒΑΤΑΤΣΗΣ Ο ΕΛΕΗΜΟΝΑΣ ΒΑΣΙΛΙΑΣ (ΕΟΡΤΑΖΕΙ 4 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ ΕΚΑΣΤΟΥ ΕΤΟΥΣ)

Άγιος Ιωάννης ο Βατατζής ο ελεήμονας βασιλιάς Άγιος Ιωάννης ο Βατατζής ο ελεήμονας βασιλιάς Ημερομηνία Εορτής: 04/11/2026 Τύπος εορτής: Σταθερή. Εορτάζει στις 4 Νοεμβρίου εκάστου έτους. Άγιοι που εορτάζουν: Αγιος Ιωαννης ο Βατατζης ο Ελεημονας Βασιλιας (1193 - 1254) Τελευταία ενημέρωση: 20/09/2018 21:57 Περιεχόμενα: Βιογραφία Λειτουργικά κείμενα Αγιογραφίες / Φωτογραφίες Οπτικοακουστικό Υλικό Σχετικά κείμενα Παραπομπές E-mail E-mail Βιογραφία Kάτω βασιλεύς ων το πριν στεφηφόρε, Άνω Bασιλεύς νυν εδείχθης, ω κλέους! Ἔχει, Ἰωάννη, σὲ οὐρανοῦ δόμος, μολόντα Κωνσταντῖνον ὡς πάλαι μέγαν. Λῆξιν Ἰωάννην πρὸς ἀκήρατον ἦλθε τετάρτη. Προφητείες, θρύλοι και διηγήσεις που ζωντανεύουν στις μνήμες μας τον μαρμαρωμένο βασιλιά συνδέονται άρρηκτα με θαύματα και γεγονότα που σχετίζονται με τον Άγιο βασιλιά Ιωάννη Βατάτζη! Ξετυλίγοντας το κουβάρι του θαυμαστού βίου του θα διαπιστώσουμε ότι ο ευσεβής βασιλέας Ιωάννης ο Βατάτζης, είχε θέσει προτεραιότητα στη ζωή του την ελεημοσύνη! Με βάση το έλεος και την αγάπη αντιμετώπισε με τη βοήθεια του Θεού ακανθώδη ζητήματα της εποχής του. Το χριστιανικό ήθος και η προσήλωσή του στο γράμμα του ευαγγελίου συνέβαλαν στο να επιλύσει το πρόβλημα της φτώχειας. Προβάλλοντας το έλεος συνάντησε τον Θεό, όπως λέγει η ρήση του προφήτη και βασιλιά Δαυίδ! Και έτσι επίλυσε οριστικά όπως αναφέρει ο βιογράφος του και το δικό του πρόβλημα, το πρόβλημα δηλαδή του πνευματικού θανάτου, όπως αποκαλύπτει το άφθαρτο σκήνωμά του. Μία λοιπόν από τις μεγάλες φυσιογνωμίες που λάμπρυναν την Εκκλησία και την χριστιανική αυτοκρατορία είναι ο Άγιος Βασιλέας Ιωάννης ο 3ος, Δούκας Βατάτζης ο οποίος για τις μεγάλες ελεημοσύνες του έλαβε την προσωνυμία Ελεήμων. Γεννήθηκε στα 1193 μ.Χ. στο Διδυμότειχο και ήταν γόνος της επιφανούς οικογένειας του Βυζαντίου. Το 1204 μ.Χ., μετά την άλωση της Κωνσταντινουπόλεως από τους Φράγκους σταυροφόρους, η βυζαντινή αυτοκρατορία διαιρέθηκε σε τέσσερα αντίπαλα βασίλεια, τη λατινική αυτοκρατορία της Κωνσταντινουπόλεως, την αυτοκρατορία της Νίκαιας στη Μικρά Ασία, όπου κατέφυγε ο νόμιμος αυτοκράτορας και ο οικουμενικός Πατριάρχης, το Δεσποτάτο της Ηπείρου στη δυτική Ελλάδα και τέλος το βουλγαρικό βασίλειο του Ιωάννη του 2ου του Ασάνη. Στα 1222 μ.Χ., ο Ιωάννης Δούκας Βατάτζης διαδέχθηκε στο θρόνο της Νίκαιας τον θείο του Θεόδωρο Λάσκαρη και χάρη στην πολιτική του ικανότητα κατόρθωσε να αναδιοργανώσει τις βυζαντινές δυνάμεις κατά τα πρότυπα της παλαιάς αυτοκρατορίας. Ο Ιωάννης σαν αυτοκράτορας, επέδειξε τις εξαιρετικές ιδιότητες ενός πολιτικού αρχηγού και τις αρετές ενός χριστιανού ηγεμόνα. Χάρη σε μία σειρά από λαμπρές στρατιωτικές νίκες και έξυπνους χειρισμούς εξασφάλισε μέσα σε λίγα χρόνια τον έλεγχο της Μικράς Ασίας και ανέκτησε το μεγαλύτερο μέρος των εδαφών που βρίσκονταν στα χέρια των Λατίνων. Κατέλαβε την Ανδριανούπολη, και το 1254 μ.Χ. όταν πέθανε, η αυτοκρατορία της Νικαίας περιελάμβανε στην πραγματικότητα τα εδάφη της βυζαντινής αυτοκρατορίας πριν τη φραγκική κατάκτηση. Δεν απέμενε πλέον παρά η κατάληψη της Βασιλεύουσας, η οποία επιτεύχθηκε από τον διάδοχό του, Μιχαήλ 8ο τον Παλαιολόγο το έτος 1261 μ.Χ. και η οποία από τους ιστορικούς χρεώνεται στον αυτοκράτορα Ιωάννη τον Βατάτζη. Εμφορούμενος από φλογερό ζήλο για το καλό της Εκκλησίας, ο Ιωάννης ο 3ος ο Βατάτζης διεξήγαγε πολλές διαπραγματεύσεις με τον Πάπα Γρηγόριο τον 9ο. Ματαίως όμως, γιατί ο Πάπας επέμενε στις απόψεις του. Ο ευσεβής ηγέτης της Νίκαιας Ιωάννης είχε ήπιο χαρακτήρα, απλό και φιλήσυχο. Όλοι μπορούσαν να τον πλησιάζουν για να βρουν σε αυτόν στήριξη και κατανόηση. Ήταν ένθερμος προστάτης των αδικημένων και ιδιαιτέρως των αγροτών που καταπιέζονταν από τους μεγάλους γαιοκτήμονες. Εκτός από τους πολέμους καταπιάστηκε επιπλέον και με την αναδιοργάνωση της γεωργίας και της κτηνοτροφίας. Μία ημέρα που συνάντησε τον ίδιο τον γιο του, ντυμένο με ακριβά ρούχα να πηγαίνει για κυνήγι, τον επιτίμησε αυστηρά λέγοντάς του: «Πως μπορείς να ξοδεύεις έτσι το χρήμα των υπηκόων σου, σε τέτοιες μάταιες ασχολίες; Δεν γνωρίζεις ότι τα πολύτιμα τούτα ρούχα με τα χρυσά κεντήματα γίνονται από το αίμα των Ρωμιών, και ότι πρέπει να δίνεις σ’ αυτούς λογαριασμό για ότι ξοδεύεις, αφού ο πλούτος των βασιλέων είναι πλούτος των υπηκόων τους»; Στις 4 Νοεμβρίου του 1254 μ.Χ. ο ευσεβής αυτοκράτορας της Νίκαιας Ιωάννης ο 3ος ο Βατάτζης παρέδωσε εν ειρήνη την ψυχή του στα χέρια του Θεού. Το τίμιο λείψανό του ενταφιάσθηκε στο Μοναστήρι του Σωτήρος Χριστού, που είχε κτίσει ο ίδιος στο Νυμφαίο της Βιθυνίας. Στα επόμενα χρόνια δια αποκαλύψεως ο ίδιος ο Ιωάννης ζήτησε να μεταφερθεί το λείψανό του στη Μαγνησία της Μικράς Ασίας. Όταν μετά από 7 χρόνια άνοιξαν τον τάφο του, μία γλυκειά ευωδία απλώθηκε τριγύρω. Έκπληκτοι διαπίστωσαν όλοι ότι και το σώμα του ήταν άφθαρτο, σαφές δείγμα αγιότητας. Δεν είχε κανένα απολύτως σημείο που να φανερώνει ότι ήταν νεκρός. Το χρώμα του σώματος ήταν όπως κάθε φυσιολογικού ανθρώπου, ακόμη κι αυτά τα ρούχα του είχαν διατηρηθεί επί 7 χρόνια άφθορα και έμοιαζαν σαν να τα είχαν ράψει εκείνη τη στιγμή. Έτσι αντιδοξάζει ο Θεός εκείνους που τον δοξάζουν στη γη. Ο θρύλος του μαρμαρωμένου βασιλιά Από τότε το τίμιο λείψανο του Αγίου Βασιλέως Ιωάννη του Βατάτζη του ελεήμονος, κατατέθηκε σε Ναό της Μαγνησίας. Μάλιστα όπως σημειώνει ο βιογράφος του, χριστιανοί που προσέφευγαν στον άγιο ανταμείβονταν θαυμαστά. Στο ιερό λείψανο ασθένειες θεραπεύονταν, διώκονταν δαίμονες.... Ο ιστορικός της εποχής αναφέρει ακόμα ότι επί βασιλείας του Ανδρόνικου του Παλαιολόγου κατά τις επιδρομές των Τούρκων στην Μαγνησία, ο καστροφύλακας παρατήρησε πολλές φορές μία αναμμένη λαμπάδα να περιφέρεται στα τείχη. Έστειλε ανθρώπους του να ερευνήσουν το φαινόμενο μα δεν τα κατάφεραν. Τέλος εστάλη ο κωφάλαλος αδελφός του καστροφύλακα. Σ’ αυτόν έγινε η αποκάλυψη και επιστρέφοντας του δόθηκε και η θεραπεία. Και έτσι διηγήθηκε ότι στο μέρος εκείνο που φαινόταν το φως της λαμπάδας, βρήκε έναν άνδρα μεγαλοπρεπή με βασιλικό παράστημα ο οποίος μεγαλοφώνως προέτρεπε τους χριστιανούς να συνεχίσουν την άμυνα. Την μορφή αυτή την αναγνώρισε στο ιερό σκήνωμα του Αγίου Βασιλέως Ιωάννη Βατάτζη. Από τότε αναγνωρίσθηκε ως Άγιος και η μνήμη του ορίσθηκε να τιμάται στις 4 Νοεμβρίου. Το άφθαρτο λείψανό του μεταφέρθηκε στην Κωνσταντινούπολη που είχε ήδη ελευθερωθεί από τους Φράγκους όπου και το τύλιξε ο θρύλος του Μαρμαρωμένου Βασιλιά. Κατά την άλωση της Πόλης από τους Τούρκους κρύφθηκε σε κάποια κατακόμβη. Κι από τότε καρτερεί την απελευθέρωση της Βασιλεύουσας. Ακόμη ο θρύλος λέγει ότι μαζί του ο Άγιος βασιλέας έχει τη σπάθη του μέσα στο θηκάρι της και ότι κάθε χρόνο η λεπίδα του σπαθιού ξεπροβάλλει μερικά χιλιοστά, μέχρι που να φθάσει η στιγμή να ξεπροβάλλει ολόκληρη η σπάθη τότε θα έρθει και η ώρα που καρτερεί η ρωμιοσύνη, να πάρει δηλαδή την Κωνσταντινούπολη. Σύγχρονος άγιος γέροντας ασκητής αναφέρει πως εδώ και λίγο καιρό ο Ελεήμων Άγιος βασιλιάς έχει αναστηθεί και πως το ξίφος βγήκε εντελώς από το θηκάρι του. Περιφέρεται με τη μορφή παλιάτσου στην Πόλη και κατευθύνει τις στρατιές των Αγίων ώστε να λάβουν θέση γύρω από τη Βασιλεύουσα. Υποστηρίζει μάλιστα πως το ιερό λείψανο φυλασσόταν από οικογένεια κρυπτοχριστιανών που διατηρούσε το μυστικό από γενιά σε γενιά. Αυτό ακριβώς το γεγονός που με τη μορφή διήγησης αναφέρει ο άγιος αυτός γέροντας ασκητής σηματοδοτεί σειρά γεγονότων που θα επαληθεύσουν τις προφητείες του Αγίου Κοσμά πολύ-πολύ γρήγορα. Αυτά κι άλλα πολλά λένε οι θρύλοι και οι διηγήσεις για το άφθαρτο λείψανο του Αγίου Βασιλέα Ιωάννη του 3ου του Βατάτζη, του Ελεήμονος. Όλοι αυτοί οι θρύλοι και οι προφητείες ηχούν παράξενα στα αυτιά μας. Όπως και να είναι όμως οφείλουμε να τις εκλάβουμε ως βάση αξιολόγησης της προσωπικής αξίας του Αγίου Ιωάννη του Βατάτζη, του Ελεήμονος, του μαρμαρωμένου βασιλιά της ρωμιοσύνης. Βάση που συντελεί ώστε να τον ακολουθούν αιώνες αιώνων αναδεικνύοντας δια της αφθαρσίας του τιμίου λειψάνου και την αιωνιότητα της μνήμης του κι επαληθεύοντας το λόγο της Αγίας Γραφής ότι ο ελεήμων «εκ θανάτου ρύεται». Λιγότερα (-) Λειτουργικά κείμενα Ἀπολυτίκιον Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε. Ταχὺς εἰς παράκλησιν τῶν προστρεχόντων εἰς σέ, ἀνάκτων ὑπέρτατε καὶ πενομένων τροφεῦ, Ἰωάννη ἀοίδιμε, εἴλκυσας σύ πρὸς πίστιν τῶν βαρβάρων τὰ πλήθη· ἔλαβες παραδόξως τοῦ ἰᾶσθαι τὰς νόσους τῶν πίστει προστρεχόντων σε. διὸ καὶ οἱ ἐv πίστει προστρέχουσί σε ἀφθόνως λαμβάνουσι τὴν ἴασιν. Έτερον Ἀπολυτίκιον Ἦχος α΄. Τῆς ἐρήμου πολίτης. Τὸν λαμπρὸν Βασιλέα καὶ πιστῶν μέγα καύχημα, καὶ τῆς Μαγνησίας τὸ κλέος, Ἰωάννην τιμήσωμεν, ἐν ὕμνοις καὶ ᾠδαῖς πνευματικαῖς, τὴν μνήμην ἐκτελοῦντες τὴν αὐτοῦ, ἵνα λάβωμεν πλουσίως τὴν ἀμοιβήν, συμφώνως ἀνακράζοντες· δόξα τῷ σὲ δοξάσαντι Χριστῷ, δόξα τῷ σὲ στεφανώσαντι, δόξα τῷ ἐνεργοῦντι διὰ σοῦ πᾶσιν ἰάματα. Έτερον Ἀπολυτίκιον Ἦχος α΄. Τῆς ἐρήμου πολίτης. Τὸν λαμπρὸν Βασιλέα καὶ Nικαίας τὸ καύχημα Κωνσταντινουπόλεως ρύστην, Ἰωάννην ὑμνήσωμεν, πτωχείᾳ γὰρ ἐδείχθη βασιλεύς, ὡς βάσις ἀδιάσειστος λαοῦ. Διὰ τοῦτο οἱ τιμῶντες Αὐτόν στερρῶς συμφώνως ἀνακράζομεν: Δόξα τῷ Σὲ δοξάσαντι Χριστῷ, δόξα τῷ Σὲ ἀφθαρτίσαντι, δόξα τῷ ἐν ἐσχάτοις τοῖς καιροῖς μέλλοντι ἀναστῆσαι Σε. Κοντάκιον Ἦχος δ΄. Ἐπεφάνης σήμερον. Ἰωάννης σήμερον, ὁ θεῖος Ἄναξ, βασιλείαν πρόσκαιρον, καταλιπὼν τὴν ἐπὶ γῆς, πρὸς Βασιλείαν Οὐράνιον, καὶ αἰωνίαν, ἀπῆρε γηθόμενος. Έτερον Κοντάκιον Ἦχος β’. Τά ἄνω ζητῶν. Πρόνοια θεοῦ τοῦ πάντων βασιλεύοντος ἑλέῳ αὐτοῦ ἐχρίσθης, παναοίδιμε· Ἰωάννη, κράτιστε τῶν ἀνάκτων, ἄναξ ὑπέρτατε, τῶν ἰαμάτων τὴν χάριν λαβών, νοσούντων ὑπάρχεις παραμύθιον. Ὁ Οἶκος Τίς ἱκανὸς διᾶραι τὰ χείλη αὐτοῦ, τὴν γλώσσαν ἀξίως κινῆσαι πρὸς εὐφημίαν τοῦ εὐσεβοῦς ἄνακτος ἢ δυνήσηται καταγγεῖλαι τῶν ἀρετῶν αὐτοῦ καὶ τῆς ἐλεημοσύνης τὸ πέλαγος; ἀλλὰ πόθῳ καρδίας τολμῶντες εὐφημοῦμεν σε, Ἰωάννη Δούκα μακάριε, ὅτι τὸν δεσπότην ὁλοψύχως ἀγαπήσας καὶ ἐν τοῖς ὑπηκόοις τὸ φιλάνθρωπον ἔνειμας καὶ μέγας ἐδείχθης τοῦ Κυρίου μαθητής· νοσούντων ὑπάρχεις παραμύθιον. Έτερον Ὁ Οἶκος Ὁ πρὶν τῆς γενέσεως αὐτοῦ Κύριος, προγνοὺς τὸ τῆς ψυχῆς εὐγενές, τὸ εὐθὲς τῆς καρδίας καὶ τὸ πρὸς ἀγαθὸν ἐπιῤῥεπὲς τῆς προαιρέσεως, ἐξελέξατο εἶναι βασιλέα πιστῶν Ἰωάννην Βατάτζην, τὸν τῆς ἐλεημοσύνης ἐπώνυμον· καὶ πολλοῖς αὐτὸν χαρίσμασι κατακοσμήσας, ἐν οὐρανῷ, καὶ ζῶντα καὶ μετὰ θάνατον πηγὴν θαυμάτων καὶ κρήνην τῶν ἰαμάτων ἀνέδειξεν, ὥστε καὶ τὸ ἱερὸν αὐτοῦ λείψανον πᾶσι τοῖς ἀσθενοῦσιν ἀναβλύζει τὰς ἰάσεις καὶ τὰ τῆς πλάνης πνεύματα ἀπελαύνειν. Εὐθαρσῶς γὰρ καὶ ἀνδρείως ἐν Χριστῷ τῷ Θεῷ τὸν δρόμον τελέσας καὶ τὴν πίστιν τηρήσας, πρὸς Βασιλείαν οὐράνιον καὶ αἰωνίαν ἀπῆρε γηθόμενος. Κάθισμα Ἦχος α΄. Τὸν τάφον Σου, Σωτήρ. Μετὰ τὴν α΄ Στιχολογίαν Ὡς ἥλιος λαμπρός, ὡς φαιδρὸς ἑωσφόρος, ἡ μνήμη σου σοφέ, βασιλεῦ Ἰωάννη, ἡμῖν πᾶσιν ἔλαμψε, καὶ εἰς αἴνεσιν ἤγειρε, τοῦ δοξάσαντος, Χριστοῦ ἐν γῇ καὶ ἐν πόλῳ, καὶ σὲ δείξαντος, πηγὴν θαυμάτων πλουσίαν, τοῖς πόθῳ τιμῶσί σε. Έτερον Κάθισμα Ἦχος δ΄. Κατεπλάγη Ἰωσήφ. Μετὰ τὴν β΄ Στιχολογίαν Ὡς παράδεισος φαιδρός, δένδροις παντοίοις τεθηλώς, σοῦ ὁ βίος ὁ λαμπρός, πᾶσιν ἐδείχθη, Βασιλεῦ, πεπυκασμένος ἐνθέοις ἔργοις καὶ λόγοις· διὸ καὶ ἐπευφραίνει ταῖς χάρισι, μυρίζει νοητῶς τοὺς τελοῦντάς σου, τὴν σεβασμίαν μνήμην, Ἰωάννη, καὶ σοὶ βοῶντας ἐκ πίστεως· μετάδος μάκαρ, τῶν ἀρετῶν σου καὶ ἡμῖν τοῖς ἱκέταις σου. Έτερον Κάθισμα Ἦχος πλ. δ΄. Τὴν Σοφίαν καὶ Λόγον. Μετὰ τὸν Πολυέλεον Ἡ πληθὺς τῶν θαυμάτων Ἄναξ τῶν σῶν, πάντα νοῦν καταπλήττει καὶ ἀκοήν, πῶς ἀναστρεφόμενος, τοῖς ἐν κόσμῳ ἀοίδιμε, μεγίστην χάριν ἔσχες, θεόθεν πανεύφημε· θεραπεύειν νόσους, ἰᾶσθαι παθήματα, πνεύματα τῆς πλάνης, ἀπελαύνων ἐκ πάντων, τῶν πίστει καὶ πόθῳ σου, προστρεχόντων τῇ λάρνακι, Ἰωάννη μακάριε· πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ, τῶν πταισμάτων ἄφεσιν δωρήσασθαι, τοῖς ἑορτάζουσι πόθῳ, τὴν ἁγίαν μνήμην σου. Έτερον Κάθισμα Ἦχος πλ. δ΄. Τὴν Σοφίαν καὶ Λόγον. Ἡ σορὸς τῶν λειψάνων σου Βασιλεῦ, ἰατρεῖον ὑπάρχει πνευματικόν, ὕδωρ ἀλεξίμορον, ἀμβροσία φερέσβιος, ἀρωμάτων κῆπος, μυρίπνους παραδείσος, κολυμβήθρα θεία, τὰ θαύματα βλύζουσα, Σιλωὰμ ἡ κρήνη, νάρδος κρόκον καὶ μύρον, φρέαρ ζῶντος ὕδατος, ἐκ Λιβάνου προῤῥέοντος. Διὰ τοῦτο βοῶμέν σοι· χάρισαι ἡμῖν, σεβαστὲ Ἰωάννη, τούτων τὰς ποιότητας, τοῖς μετὰ πόθου τιμῶσι, τὴν πάνσεπτον μνήμην σου.

Σάββατο 14 Νοεμβρίου 2026

ΒΙΟΙ ΠΑΡΑΛΛΗΛΟΙ

Στυλιανός Καβάζης μία ημέρα πριν, προβολή δημοσίευσης Παρασκευή 13 Νοεμβρίου 2026 στις 4:05 μ.μ. 1 ημ. · ΜΕ ΤΟΝ ΤΥΧΙΚΟ☦️ ΣΑΝ ΑΛΛΟΣ ΜΑΡΚΟΣ ΕΥΓΕΝΙΚΟΣ ΑΡΝΕΙΤΑΙ ΝΑ ΥΠΟΓΡΑΨΕΙ… «Η αλήθεια δεν μετριέται με τον αριθμό εκείνων που την υπογράφουν, αλλά με την πιστότητα εκείνων που την ομολογούν». Η Κύπρος αλλά και γενικότερα η Ελληνορθόδοξια παρακολουθεί μια εκκλησιαστική υπόθεση που ξεπερνά τα πρόσωπα και αγγίζει ένα βαθύτερο ζήτημα τη σχέση της εκκλησιαστικής εξουσίας με τη συνείδηση, την παράδοση και την ορθόδοξη ομολογία.Ο Μητροπολίτης Τυχικός, μετά τη συνάντησή του με τον Αρχιεπίσκοπο Κύπρου, αρνήθηκε να υπογράψει το κείμενο που του ζητήθηκε και να αναθεωρήσει τις θέσεις του για το Οικουμενικό Πατριαρχείο και τη Σύνοδο της Κρήτης. Η υπόθεση παραπέμπεται πλέον στην Ιερά Σύνοδο. Και εδώ γεννάται ένα ερώτημα που κανείς δεν δικαιούται να προσπεράσει..Μπορεί η υπογραφή ενός κειμένου να υποκαταστήσει τη θεολογική συνείδηση ενός επισκόπου; Μπορεί η διοικητική ισχύς να απαιτεί μια ομολογία χωρίς να προηγείται ουσιαστική θεολογική συζήτηση; Η ιστορία της Εκκλησίας έχει καταγράψει μια μορφή που δεν συμβιβάστηκε ούτε όταν βρέθηκε σχεδόν μόνος απέναντι σε μια ολόκληρη Σύνοδο. Τον Άγιο Μάρκο τον Ευγενικό, τον επίσκοπο Εφέσου, ο οποίος αρνήθηκε να υπογράψει την Ένωση της Φλωρεντίας, επειδή θεωρούσε ότι αυτή παραβίαζε την Ορθόδοξη πίστη. Δεν χρειάστηκε να έχει μαζί του την πλειοψηφία για να υπερασπιστεί όσα θεωρούσε αληθινά. Δεν μέτρησε την αλήθεια με αριθμούς, αξιώματα και συσχετισμούς ισχύος. Σήμερα, ανεξάρτητα από την τελική κανονική αξιολόγηση της υπόθεσης Τυχικού, η στάση του έστω και εάν οι συνθήκες και οι παράμετροι είναι διαφορετικές,επαναφέρει στη μνήμη εκείνη την ιστορική παρακαταθήκη.Το ενδεχόμενο καθαίρεσής του είναι πλέον μια ιδιαίτερα σοβαρή πιθανότητα. Μετά την αποτυχία εξεύρεσης συμφωνίας, την άρνηση υπογραφής και την παραπομπή του ζητήματος στην Ιερά Σύνοδο, το πιθανότερο σενάριο, σύμφωνα με την εκτίμηση που διαμορφώνεται, είναι να προχωρήσει η διαδικασία προς την καθαίρεσή του και την επιστροφή του στις τάξεις των μοναχών. Λυπηρά πράγματα στη μαρτυρική Κύπρο μας! Ας μην ξεχνάμε όμως κάτι βασικό,η Εκκλησία δεν είναι εταιρεία, οι επίσκοποι δεν είναι υπάλληλοι και η Ορθοδοξία δεν είναι ένας μηχανισμός στον οποίο η διαφωνία αντιμετωπίζεται ως διοικητική απειθαρχία. Η συνοδικότητα προϋποθέτει διάλογο, κανονική τάξη, θεολογική τεκμηρίωση και δικαιοσύνη.Αν οι θέσεις ενός επισκόπου είναι εσφαλμένες, οφείλουν να αντικρουστούν με την Αγία Γραφή, τους Αγίους Πατέρες και τους Ιερούς Κανόνες. Η διαφωνία δεν αποτελεί από μόνη της απόδειξη πλάνης, όπως και η άρνηση υπογραφής δεν αποτελεί από μόνη της απόδειξη αγιότητας. Η μεγαλύτερη κρίση της εποχής μας δεν είναι ότι λιγοστεύουν εκείνοι που μιλούν για την Ορθοδοξία αλλά ότι κινδυνεύουμε να συνηθίσουμε μια Ορθοδοξία χωρίς ομολογία, χωρίς παρρησία και χωρίς το κόστος της αλήθειας. Ο Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός δεν έγινε σύμβολο επειδή είχε την εξουσία με το μέρος του αλλά επειδή αρνήθηκε να ανταλλάξει τη συνείδησή του με μια υπογραφή.Ετσί η ιστορία μάς διδάσκει ότι οι σφραγίδες μπορεί να επικυρώνουν αποφάσεις, αλλά δεν μπορούν από μόνες τους να επικυρώνουν την αλήθεια. ☦️ Η Ορθοδοξία δεν χρειάζεται ανθρώπους που απλώς υπογράφουν. Χρειάζεται ανθρώπους που γνωρίζουν τι πιστεύουν, γιατί το πιστεύουν και είναι έτοιμοι να το ομολογήσουν. ✍ Στυλ. Καβάζης

ΚΥΡΙΕ Ο ΘΕΟΣ ΜΟΥ, ΕΠΙ ΣΟΙ ΗΛΠΙΣΑ ΣΩΣΟΝ ΜΕ ΕΚ ΠΑΝΤΩΝ ΔΙΩΚΟΝΤΩΝ ΜΕ ΚΑΙ ΡΥΣΑΙ ΜΕ. ΜΗΠΟΤΕ ΑΡΠΑΣΗ ΩΣ ΛΕΩΝ ΤΗΝ ΨΥΧΗΝ ΜΟΥ, ΜΗ ΟΝΤΟΣ ΛΥΤΡΟΥΜΕΝΟΥ, ΜΗΔΕ ΣΩΖΟΝΤΟΣ ... ... (ΨΑΛΤΗΡΙΟΝ ΚΑΘΙΣΜΑ ΠΡΩΤΟΝ ΨΑΛΜΟΣ ΕΒΔΟΜΟΣ)

Ψ Α Λ Τ Η Ρ Ι Ο Ν ΚΑΘΙΣΜΑ ΠΡΩΤΟΝ Ψαλμός Ζ' (7) 'Κ ύριε, ό Θεός μου, έπί σοί ήλπισα• σώσόν με έκ πάντων τών διωκόντων με καί ρύσαί με. Μήποτε άρπάση ώς λέων τήν ψυχήν μου, μη όντος λυτρουμένου, μηδέ σώζοντος. Κύριε ό Θεός μου, εί έποίησα τούτο, εί έστιν άδικία έν χερσί μου. Εί άνταπέδωκα τοίς άνταποδίδουσί μοι κακά, άποπέσοιμι άρα άπό τών έχθρών μου κενός. Καταδιώξαι άρα ό έχθρός τήν ψυχήν μου, καί καταλάβοι καί καταπατήσαι είς γήν τήν ζωήν μου, καί τήν δόξαν μου είς χούν κατασκηνώσαι. 'Ανάστηθι, Κύριε, έν όργή σου, ύψώθητι έν τοίς πέρασι τών έχθρών σου. Καί έξεγέρθητι, Κύριε ό Θεός μου, έν προστάγματι, ώ ένετείλω, καί συναγωγή λαών κυκλώσει σε• καί ύπέρ ταύτης είς ϋψος έπίστρεψον. Κύριος κρινεί λαούς. Κρίνόν με, Κύριε, κατά τήν δικαιοσύνην μου, καί κατά τήν άκακίαν μου έπ' έμοί. Συντελεσθήτω δή πονηρία άμαρτωλών, καί κατευθυνείς δίκαιον, έτάζων καρδίας καί νεφρούς, ό Θεός. Δόξα, καί νύν. 'Αλληλούϊα. 'Αλληλούϊα. 'Αλληλούϊα.

Πέμπτη 12 Νοεμβρίου 2026

ΜΙΚΡΟΝ ΑΝΘΟΛΟΓΙΟΝ ΙΕΡΩΝ ΛΟΓΙΩΝ

Τη Τετάρτη της Ε΄ Εβδομάδος εις την Τριθέκτην αναγινώσκομεν το ανάγνωσμα εκ του Ησαίου 4,14: «… Σύ δε Ισραήλ παίς μου Ιακώβ, ον εξελεξάμην, σπέρμα Αβραάμ, ον ηγάπησα. Ου ἀντελαβόμην απ’ ακρων της γης, και εκ των σκοπιών αυτής εκάλεσά σε, και ειπον σοι. Παίς μου ει, εξελεξάμην σε, και ουκ εγκατέλιπόν σε, μη φοβου. Μετά σού γάρ ειμί, μη πλανω. Εγω ειμί Θεός σου ο ενισχύσας σε, και εβοήθησά σοι, και ησφαλησάμην σε τη Δεξιά μου τη δικαία. Ιδού αισχυνθησονται και εντραπήσονται πάντες οι αντικείμενοί σου, εσονται γάρ ως ουκ οντες, και απολούνται πάντες οι αντίδικοί σου. Ζητησεις αυτούς, και ου μη ευρης τους ανθρωπους, οι παροινήσουσιν εις σε. Εσονται γάρ ως ουκ οντες, και ουκ εσονται οι αντιπολεμούντες σε. Ότι εγω ο Θεός ο κρατων της δεξιάς σου, ο λέγω σοι: Μη φοβού εγω βοηθός σου. Μη φοβού Ιακώβ ολιγοστός Ισραήλ. Ω Εγω εβοήθησά σοι, λέγει ο Θεός, ο λυτρούμενος σε, ο Αγιος του Ισραήλ. <<Η Εκκλησία δεν βρίσκεται εκεί όπου βρίσκονται αυτοί οι οποίοι την διοικούν, οι πατριάρχες, οι επίσκοποι, οι σύνοδοι, αλλά εκεί που υπάρχει η σωτήρια ομολογία της Πίστεως. Τις συνόδους δεν τις νομιμοποιεί ο συγκαλών και οι συγκαλούμενοι, αλλά << η των δογμάτων Ορθότης>>. (π.Θ. Ζήσης). Ο ΠΑΠΙΣΜΟΣ ΚΑΙ Ο ΔΙΑΦΩΤΙΣΜΟΣ ΕΘΕΣΕ ΤΟ ΚΤΙΣΤΟΝ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΟ ΑΚΤΙΣΤΟΝ ΤΑ ΑΘΕΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΑ ΘΕΩΤΙΚΑ Οι Τρεις Ιεράρχαι του 4ου αιώνος, ο Μ. Βασίλειος, ο Γρηγόριος θεολόγος και ο Ιωάννης Χρυσόστομος, με την έξοχη ελληνική παιδεία τους, όπως και ο Άγιος Γρηγόριος Παλαμάς τον 14ο αιώνα, δεν επέτρεψαν την οπισθοδρόμηση προς ένα νοσηρό κλασικισμό που τοποθετεί το κτιστό πάνω από το άκτιστο, την ανθρώπινη σοφία πάνω από την θεϊκή σοφία, τα άθεα γράμματα πάνω από τα θεωτικά, όπως έλεγε ο όσιος μοναχός Χριστόφορος Παπουλάκος, βλέποντας την εσφαλμένη πορεία που ακολούθησαν μετά το 1821 οι δυτικοτραφείς λόγιοι και κληρικοί υιοθετώντας πλήρως τις θέσεις των Ευρωπαίων Διαφωτιστών. (π. Θεόδωρος Ζησης) ΤΙ ΦΟΒΑΤΑΙ Ο ΔΙΑΒΟΛΟΣ. Μια μέρα, λοιπόν ενας γέροντας βλέπει ένα δαίμονα και τον ρωτά: -Τι είναι αυτό που σας φοβίζει περισσότερο απ’ όλα και σας κάνει να τρέμετε; Κατά παραχώρηση Θεού, ο δαίμονας του απάντησε: – Εσείς οι Χριστιανοί έχετε τρία πράγματα που, αν τα χρησιμοποιήσετε σωστά, τότε εμείς δεν μπορούμε να σας πειράξουμε. – Και ποια είναι αυτά τα τρία πράγματα; τον ρώτησε με απορία ο Γέροντας. -Το πρώτο το λούζεστε (εννοούσε το Βάπτισμα και το Μυστήριο της Μετανοίας). Το δεύτερο το τρώτε (εννοούσε τη θεία Κοινωνία). Το τρίτο το φοράτε πάνω σας (εννοούσε το Σταυρό). *Γι’ αυτό, λοιπόν, όσες φορές εμείς εξομολογούμαστε, κοινωνάμε και σφραγίζουμε το σώμα μας με το σημείο του Τιμίου Σταυρού, οι δαίμονες φρίττουν και φοβούνται. Σε μια εποχή που η κοινωνία παραπαίει ανάμεσα στην αδικία, την ατομοκεντρικότητα και την πνευματική σύγχυση, το μεγαλύτερο έλλειμμα είναι αυτό του πνευματικού πλούτου, το έλλειμμα της αγάπης και της γνώσεως του Θεού. Αν θέλουμε να αλλάξει η ζωή μας, και μαζί με εμάς σταδιακά όλος ο κόσμος, τότε οφείλουμε να ανακαινίσουμε τον έσω άνθρωπο, να προσκαλέσουμε και να δεχτούμε τον Κύριο Ιησού Χριστό, που είναι η οδός και η αλήθεια και η ζωή. (Αγνωστου) Ο ἅγιος Ἰωάννης ο Χρυσόστομος: «Ἐχθροὺς γὰρ τοῦ Θεοῦ, οὐ μόνον τοὺς αἱρετικούς, ἀλλὰ καὶ τοὺς τοῖς τοιούτοις κοινωνοῦντας μεγάλῃ καί πολλῇ τῆ φωνῇ ἀπεφήνατο» (P.G. 99. 1049 Α). Καί ἀλλοῦ λέγει: «Ἄλλοι μὲν ἐναυάγησαν περὶ τὴν πίστιν τελείως, ἄλλοι δέ, καίτοι ἐσωτερικῶς δὲν ἀσπάσθηκαν τὴν κηρυττομένην κακοδοξίαν, συναπωλέσθησαν ὅμως μὲ τοὺς λοιποὺς λόγῳ τῆς ἐκκλησιαστικῆς κοινωνίας μετ’ αὐτῶν» (P.G. 99, 1164A). Ὁ ἅγ. Μᾶρκος σέ ἐπιστολή του ἀπό τήν Λῆμνο ὅπου ἦτο ἐξόριστος, πρός τόν ἱερομόναχο Θεοφάνη εἰς τόν Εὔριπον λέγει τά εξής: «Διαπεράσας οὖν εἰς τήν Καλλίπολιν καί διερχόμενος διά τῆς Λήμνου ἐκρατήθην ἐνταῦθα καί περιωρίσθην παρά τοῦ βασιλέως. Ἀλλ’ ὁ λόγος τοῦ θεοῦ καί ἡ τῆς ἀληθείας δύναμις οὐ δέδεται, τρέχει δέ μᾶλλον καί εὐοδοῦται • καί οἱ πλείονες τῶν ἀδελφῶν τῇ ἐμῇ ἐξορίᾳ θαρροῦντες βάλλουσι τοῖς ἐλέγχοις τούς ἀλιτηρίους καί παραβάτας τῆς ὀρθῆς πίστεως καί τῶν πατρικῶν θεσμῶν, καί ἐλαύνουσι πανταχόθεν αὐτούς ὡς καθάρματα, μήτε συλλειτουργεῖν αὐτοῖς ἀνεχόμενοι, μήτε μνημονεύειν ὅλων αὐτῶν ὡς Χριστιανῶν» (Σπ. Π. Λάμπρου, Παλαιολόγεια καί Πελοποννησιακά, τόμ. Α΄, σελ. 21). Δηλαδή περιγράφει την εξέγερσιν και αποτείχισιν πολλῶν κληρικῶν, ἀπό τούς λατινόφρονες Ἐπισκόπους, η οποία εἶχε πάντοτε ὡς γνώρισμα τήν διακοπή τῆς ἐκκλησιαστικῆς κοινωνίας καί τῆς μνημονεύσεως «μήτε συλλειτουργεῖν αὐτοῖς ἀνεχόμενοι, μήτε μνημονεύειν ὅλων αὐτῶν ὡς Χριστιανῶν». Άγιος Λαυρέντιος "Βλέπετε, πόσο πανούργα και ύπουλα προετοιμάζεται όλο αυτό το κακό; Όλοι οι Καθεδρικοί ναοί τότε θα είναι υπερβολικά θαυμάσιοι, όπως ποτέ πριν τα περασμένα χρόνια, αλλά δεν πρέπει εσείς τότε, να μπαίνετε στους ναούς αυτούς, για την αναίμακτη θυσία τού Ιησού Χριστού. Προσέξτε και θυμηθείτε ! Θα υπάρχουν τότε Εκκλησίες, αλλά οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί δεν πρέπει να παρευρεθούν μέσα σ΄ αυτές. Όσοι θα μπαίνουν εκεί, θα συναθροίζονται ως πλήρη "Σατανική συναγωγή Επαναλαμβάνω για μία ακόμη φορά, προσέξτε, γιατί κανείς δεν πρέπει να παρευρεθεί σ΄ εκείνους τούς Καθεδρικούς ναούς. Δεν θα υπάρξει καμία επιείκεια από τον Χριστό, σ΄ αυτούς πού θα πάνε τότε, εκεί μέσα..." Άγιος Γερμανός Β΄ Κωνσταντινουπόλεως "Εξορκίζω όλους τους λαϊκούς, όσοι είστε γνήσια τέκνα της Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας, να φεύγετε ολοταχώς από τους ιερείς που υπέπεσαν στην υποταγή στους Λατίνους, και μήτε σε εκκλησία να συγκεντρώνεστε μαζί τους, μήτε να παίρνετε οποιαδήποτε ευλογία από τα χέρια τους. Είναι καλύτερα να προσεύχεσθε στο Θεό στα σπίτια σας μόνοι, παρά να συγκεντρώνεστε στην εκκλησία μαζί με τους Λατινόφρονες. Ει’ δ’ άλλως, θα υποστήτε την ίδια κόλασι μ’ αυτούς". (Άγιος Γερμανός Β΄ Κωνσταντινουπόλεως 1222-1240). Η ΚΑΚΗ ΚΑΙ Η ΚΑΛΗ ΓΥΝΑΙΚΑ "Από μεν την κακή γυναίκα τίποτε δεν υπάρχει χειρότερο, από δε την καλή κανένα άλλο δεν επλάστηκε ανώτερο σ' αξία αγαθό." Ευριπίδης ΣΕ ΠΟΙΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΑΝΗΚΕΙΣ; «Εσύ σε ποια Εκκλησία ανήκεις; Σε αυτήν του Βυζαντίου, της Ρώμης, της Αντιόχειας, της Αλεξάνδρειας ή της Ιερουσαλήμ; Τότε ο δίκαιος απάντησε σοφά: «Ο Κύριός μας Χριστός χαρακτήρισε Καθολική Εκκλησία εκείνη την Εκκλησία, η οποία διατηρεί την αληθινή και ομολογιακή παρακαταθήκη της πίστης. (αγίου Μαξίμου Ομολογητού) Περί προσευχης Νά επιμένετε στην προσευχή, γιατί δέν αρκεί καθαρός καί ἁγνός βίος, ἄν δέν ὑπάρχει μαζί μέ αυτόν καί ἡ προσευχή" (Ἅγιος 'Ιωάννης ὁ Χρυσόστομος) Μοναχός εστίν Κατά τον Ευάγριο τον Ποντικό «μοναχός εστιν ο πάντων χωρισθείς και πάσι συνηρμοσμένος». Λόγοι Ρώσων Γερόντων Οδηγίες για καθημερινή ενασχόληση: 1. Οταν σηκώνεσαι από τον ύπνο η πρώτη σου σκέψη πρέπει να στραφεί στο Θεό, ο πρώτος σου λόγος πρέπει να’ ναι προσευχή στο Θεό – τον Πατέρα και Δημιουργό σου. 2. Να μετανοείς και να δοξολογείς το Θεό που δεν επέτρεψε ν’ απωλεστείς από τις αδυναμίες σου. 3. Βάλε αρχή να κάνεις ό,τι είναι άριστο. Κανένας δε θα ολοκληρώσει την πορεία προς τον ουρανό, εκτός από κείνον που ξεκινάει την ημέρα του καλά. 4. Να ξεκινάς την ημέρα σου σαν σεραφείμ στην προσευχή, σαν χερουβίμ στις πράξεις και σαν άγγελος στη συμπεριφορά σου. 5. Μην περνάς τον καιρό σου αργή. 6. Σε όλες τις πράξεις, τα λόγια και τις σκέψεις σου ο νούς σου νά’ ναι στο Θεό. 7. Ο λόγος σου νά’ ναι ήρεμος, ταπεινός, σοβαρός κι ωφέλιμος. Η σιωπή θα σε βοηθήσει να λές μόνο τ’ απαραίτητα λόγια, με διάκριση. «Λόγος σαθρός εκ του στόματος υμών μή εκπορευέσθω» (Εφεσ. δ’29). 8. Μη γελάς με θόρυβο, αλλά μόνο να χαμογελάς. Κι αυτό όχι συχνά. 9. Να αποφεύγεις την αντιλογία και τη φιλονικία. 10. Ν’ αγαπάς πάντα την ταπείνωση και ν’αποφεύγεις πάντα την υπερηφάνεια. 11. Μη μισήσεις κανένα, για οποιοδήποτε λόγο. 12. Να’σαι εγκρατής στο φαγητό, το ποτό και τα γλυκά. 13 Νά’σαι καταδεχτική με όλους. έτσι ο Θεός θα σ’ευλογεί κι οι καλοί άνθρωπο θα σ’ επαινούν. 14. Ο θάνατος δίνει τέλος σ’ όλα τα πράγματα. Αυτό πρέπει να τό’ χει πάντα στο νού του ο άνθρωπος. Η προφητεία του Αγίου Νήφωνος. Αληθώς η προφητεία του αγίου Νήφωνος εκπληρώνεται, ότι η παρούσα γενεά θα υπερβεί εις την κακίαν, την κακίαν όλων των αιώνων. Αποστροφη προς τάς αιρέσεις. Κυριλλου του Σκυθοπολιτου, Βίος τοῦ ἐν Ἁγίοις Πατρός ἡμῶν Εὐθυμίου κϚ΄, ὑπό Αἰκ. Γκόλτσου ἐν Ε.Π.Ε. Φιλοκαλία τῶν Νηπτικῶν καί Ἀσκητικῶν 5, Πατερικαί Ἐκδόσεις Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς, Θεσσαλονίκη 1987, σελ. 92· «Καὶ ὁ μακάριος Σάββας καὶ ἄλλοι πλεῖστοι γέροντες ἐθαύμαζον τοῦ μεγάλου Εὐθυμίου τὸν ὑπὲρ τῶν ἐκκλησιαστικῶν δογμάτων θερμότατον ζῆλον καίπερ αὐτοῦ πολλῇ τῇ πραότητι καὶ φρονήματος μετριότητι συζῶντος, καὶ διεβεβαιοῦντο ὅτι πᾶσαν μὲν αἵρεσιν τῷ ὀρθῷ τῆς πίστεως λόγῳ ἐναντιουμένην ἀπεστρέφετο, ἐξαιρέτως δὲ τὰς ἓξ ταύτας αἱρέσεις (ητοι τον Μανιχαϊσμό, τόν Ὠριγενισμό, τον Ἀρειανισμό, τον Σαβελλιανισμό, τον Νεστοριανισμὸ καὶ τόν Εὐτυχιανισμό) τέλειον μῖσος ἐμίσει» Να φυλάξετε την πίστιν σας. «Πρέπει νὰ φυλάξετε τὴν Πίστι σας, καὶ νὰ τὴν στερεώσετε, διότι, ὅταν ἐπιάσαμε τὰ ἅρματα, εἴπαμε πρῶτα ὑπὲρ Πίστεως καὶ ἔπειτα ὑπὲρ Πατρίδος!... Πρὶν ἀπ' ὅλα νὰ φυλάξετε στὴν ψυχή σας τὴν Πίστι σας καὶ τὴν Πατρίδα σας. Ἐμεῖς, περισσότερο ἀπὸ τὰ ντουφέκια, μὲ τὴν Πίστι μας στὸν Χριστὸ καὶ τὴν ἀγάπη μας στὴν Πατρίδα ἐλευθερώσαμε τὴν Ἑλλάδα. Μείνετε πάντα καλοὶ Χριστιανοὶ καὶ καλοὶ Ἕλληνες. Ἔτσι ὁ Θεὸς θὰ σᾶς εὐλογῆ, ἡ Ἑλλάδα θὰ σᾶς προστατεύη καὶ ὅλα θὰ πᾶνε καλὰ στὴν ζωή σας...» (Θ. Κολοκοτρωνης) Ξεριζωμα των παθων. Ὅπως ἐκεῖνος ποὺ θέλει νὰ ξεριζώσει τὰ ἀγκαθωτά φυτὰ, πληγώνει καὶ ματώνει τὰ χέρια του, ἔτσι καὶ ἐκεῖνος ποὺ θέλει νὰ ξεριζώσει τὰ πάθη του, ἔχει ἀνάγκη ἀπὸ ἱδρῶτες καὶ κόπους.

ΑΓΙΟΥ ΤΥΧΩΝΟΣ ΤΟΥ ΖΑΝΤΟΝΣΚ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΒΑΠΤΙΣΜΑΤΟΣ ΕΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗ ΕΝ ΕΤΕΙ 2016 ΕΙΣ ΤΟ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟΝ, ΕΠΟΙΚΟΔΟΜΗΤΙΚΟΝ, ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΟΝ ΦΥΛΛΑΔΙΟΝ ΑΓΙΟΙ ΑΠΟΣΤΟΛΟΙ ΛΕΥΚΑΔΟΣ

ΑΓΙΟΝ ΒΑΠΤΙΣΜΑ (ΑΓΙΟΥ ΤΥΧΩΝΟΣ ΤΟΥ ΖΑΝΤΟΝΣΚ) ΑΓΙΟΝ ΒΑΠΤΙΣΜΑ Οκτωβρίου 02, 2017 ΑΓΙΟΝ ΒΑΠΤΙΣΜΑ ΑΓΙΟΙ ΑΠΟΣΤΟΛΟΙ ΛΕΥΚΑΔΟΣ Ἰεραποστολικόν, ἐποικοδομητικόν, ἀντιαιρετικόν και ενημερωτικόν φυλλάδιον ΤΕΥΧΟΣ 1 Ιούλιος 2016 ΠΕΡΙ ΑΓΙΟΥ ΒΑΠΤΙΣΜΑΤΟΣ (Ἁγίου Τύχωνος τοῦ Ζάντονσκ) «Ὁ πιστεύσας καί βαπτισθείς σωθήσεται» (Μάρκ. 16, 16). Αὐτόν τό λόγο τόν εἶπε ὁ Σωτήρας μας, γιά νά μᾶς ἐνισχύσει καί νά μᾶς παρηγορήσει. Τί πιό παρήγορο γιά τήν πιστή καί βαπτισμένη ψυχή ἀπ’ αὐτά τά λόγια, πού ὑπόσχονται αἰώνια σωτηρία; Δόξα τῷ Θεῷ ἀγαπητοί χριστιανοί, πού κι ἐμεῖς πιστεύουμε στό Εὐαγγέλιο καί φωτιστήκαμε μέ τό ἅγιο Βάπτισμα. Ἀξίζει γι’ αὐτό νά δοῦμε τή δύναμή Του, νά ἐξετάσουμε τί ἤμασταν πρίν βαπτιστοῦμε καί τί γίναμε μετά τό Βάπτισμα, κι ἔτσι νά λάβουμε μεγάλη παρηγοριά. Μέ τό ἅγιο Βάπτισμα λυτρωθήκαμε ἀπ’ ὅλα τά δεινά καί λάβαμε μέ τή χάρη τοῦ Θεοῦ τήν πραγματική μακαριότητα. Πρίν βαπτιστοῦμε ἤμασταν πολύ μακριά ἀπό τόν Θεό· μέ τό Βάπτισμα Τόν πλησιάσαμε. Πρίν βαπτιστοῦμε ἤμασταν ἐχθροί του Θεοῦ· μέ τό Βάπτισμα συμφιλιωθήκαμε μαζί Του κι Ἐκεῖνος μ’ ἐμᾶς. Πρίν ἀπό τό Βάπτισμα ἤμασταν «τέκνα ὀργῆς»· ἀλλά μέ τό Βάπτισμα γίναμε σκεύη Θείου ἐλέους. Πρίν ἀπό τό Βάπτισμα ἤμασταν τά σκοτεινά παιδιά τοῦ διαβόλου· μετά γίναμε φωτεινά παιδιά τοῦ Θεοῦ. Πρίν βαπτιστοῦμε ἤμασταν ἀχρεῖοι ἀπό τίς ἁμαρτίες· μέ τό Βάπτισμα πλυθήκαμε, φωτιστήκαμε καί δικαιωθήκαμε. Πρίν ἀπό τό Βάπτισμα ἤμασταν «ἀπολωλότες»· μετά γίναμε «σεσωσμένοι». Πρίν τό Βάπτισμα ἦταν κλειστές γιά μᾶς οἱ πόρτες πρός τήν αἰώνια ζωή καί τή βασιλεία τῶν οὐρανῶν· μετά ἄνοιξαν καί εἰσέρχονται ἐλεύθερα ὅσοι φύλαξαν τή χάρη τοῦ ἁγίου Βαπτίσματος. Αὐτές καί πολλές ἄλλες Θεῖες εὐλογίες παίρνουμε μέ τό Βάπτισμα. Καί τίς παίρνουμε χωρίς νά τό ἀξίζουμε, ἀπό μόνη τή φιλανθρωπία τοῦ Θεοῦ –γιατί τί μπορεῖ ν’ ἀξίζει ὁ «ἀπολωλώς»; Δόξα στήν ἀγαθότητα τοῦ Θεοῦ, δόξα στή φιλανθρωπία Του, δόξα στήν εὐσπλαχνία Του, δόξα στίς χάριτές Του! «Εἴη τό ὄνομα Κυρίου εὐλογημένον ἀπό τοῦ νῦν καί ἕως τοῦ αἰῶνος» (ψαλμ. 112, 2). Ὅλο αὐτό τό πλούσιο ἔλεος τοῦ Θεοῦ τό ἔχει πληρώσει γιά μᾶς ὁ μονογενής Του Υἱός, ὁ Σωτήρας μας Ἰησοῦς Χριστός· τό πλήρωσε μέ τό πολύτιμο αἷμα Του καί τό θάνατό Του. Ἀγαπητοί χριστιανοί, ἄς ἐξετάζουμε τόν ἑαυτό μας: Ἄραγε πολιτευόμαστε ἀντάξια τοῦ ἁγίου Βαπτίσματος; Γιά νά μή μᾶς γίνει τό ἴδιο τό Βάπτισμα «εἰς κατάκριμα» τή φοβερή μέρα τῆς Κρίσεως τοῦ Χριστοῦ, ὁπότε θά κριθοῦν κάθε λόγος καί σκέψη καί πράξη μας. «Ἀπαρνήσεις καί ὑποσχέσεις» Τό ἅγιο Βάπτισμα εἶναι ἡ πόρτα, ἀπ’ ὅπου οἱ βαπτισμένοι εἰσέρχονται στήν Ἐκκλησία καί γίνονται «συμπολῖται τῶν ἁγίων καί οἰκεῖοι τοῦ Θεοῦ» (Ἐφεσ. 2, 19). Αὐτό ὅμως δέν γίνεται ἔτσι ἁπλά, ἀλλά μετά ἀπό ὁρισμένες ἀπαρνήσεις καί ὑποσχέσεις, πού δίνουμε πρίν ἀπό τό Βάπτισμα. Α) Ἀπαρνηθήκαμε τότε τό σατανᾶ καί ὅλα τά πονηρά ἔργα του. Ὁ σατανᾶς εἶναι τό κακό καί πονηρό πνεῦμα. Ἀπό τόν Θεό πλάστηκε ἀγαθός, ἀλλά μαζί μέ τούς ὁμόφρονές του ἀπομακρύνθηκε ἀπ’ Αὐτόν, κι ἔτσι ἀπό φωτεινός ἔγινε σκοτεινός καί ἀπό ἀγαθός κακός καί πονηρός. Τά ἔργα του εἶναι εἰδωλολατρία, ὑπερηφάνεια, ἀπάτη, ψέμα, κολακεία, πονηρία, ζήλεια, φθόνος, κλοπή, μοιχεία, ἀσωτία, κάθε αἰσχρότητα, συκοφαντία, βλασφημία καί γενικά κάθε ἁμαρτία, ἀφοῦ αὐτός εἶναι ὁ ἐφευρέτης τῆς ἁμαρτίας. Αὐτό λοιπόν τό ἀκάθαρτο πνεῦμα καί ὅλα τά πονηρά του ἔργα ἀπαρνιόμαστε πρίν ἀπό τό βάπτισμα. Α) Ἀπαρνηθήκαμε κάθε ματαιότητα, τήν ὑπερηφάνεια καί τίς ἀνέσεις τοῦ σύγχρονου κόσμου, σάν ἀναγεννημένοι καί καλεσμένοι στήν αἰώνια ζωή. Γ) Ὑποσχεθήκαμε νά ὑπηρετοῦμε μέ πίστη καί εἰλικρίνεια τόν Χριστό, τόν Υἱό τοῦ Θεοῦ, μαζί μέ τόν Πατέρα καί τό Ἅγιο Πνεῦμα, καί ν΄ ἀκολουθήσουμε τά ἴχνη Του. Δ) Μ’ αὐτόν τόν τρόπο ἔγινε διαθήκη (συμφωνία) ἀνάμεσα σ’ ἐμᾶς καί στόν Θεό: Ἐμεῖς ἀπαρνηθήκαμε τό σατανᾶ καί ὑποσχεθήκαμε νά ὑπηρετοῦμε τόν Θεό καί νά Τοῦ εἴμαστε πιστοί· καί ὁ Θεός μᾶς δέχεται στό ὕψιστο ἔλεός Του, μᾶς ὑπόσχεται τήν κληρονομία τῆς αἰώνιας ζωῆς καί βασιλείας, καί καταρρυπωμένους ἀπό τήν ἁμαρτία, μέ τό λουτρό τοῦ Βαπτίσματος μᾶς ἀπολούζει, μᾶς ἁγιάζει καί μᾶς δικαιώνει, ὅπως τονίζει στόν κάθε βαπτιζόμενο ὁ ἱερέας: «Ἐδικαιώθης, ἐφωτίσθης, ἡγιάσθης, ἀπελούσθης». *** Ἀγαπητοί χριστιανοί, ἄς θυμηθοῦμε τίς ἀπαρνήσεις καί τίς ὑποσχέσεις αὐτές καί ἄς ἀναρωτηθοῦμε ἄν τίς τηροῦμε. Γιατί εἶναι βαρύ καί ἐπικίνδυνο νά ψεύδεται κανείς στόν Θεό. Ἄς ἐξετάσουμε λοιπόν μήπως κανένας μας ἐπέστρεψε στό σατανᾶ καί ἀρνήθηκε τόν Χριστό. Σέ ποιά μερίδα βρισκόμαστε ἄραγε; Στοῦ σατανᾶ ἤ στοῦ Χριστοῦ; Ὅποιου τό θέλημα ἐκτελεῖ κανείς, σ’ αὐτόν εἶναι δοῦλος, σ’ αὐτόν καί ἀνήκει. Ἀρνεῖται τόν Χριστό ὄχι μόνο ὅποιος ἀρνεῖται τό ἅγιο ὄνομά Του καί δέν Τόν ὁμολογεῖ ὡς Υἱό τοῦ Θεοῦ καί Σωτήρα του, ἀλλά καί ὅποιος ἀσυνείδητα καί χωρίς φόβο παραβαίνει τίς ἅγιες ἐντολές Του. Αὐτή εἶναι ἀποστολική διδασκαλία, γιατί ὁ Ἀπόστολος παρατηρεῖ: «Θεόν ὁμολογοῦσιν εἰδέναι, τοῖς δέ ἔργοις ἀρνοῦνται» (Τίτ. 1, 16). Βλέπεις ὅτι ὄχι μόνο μέ τά χείλη, ἀλλά καί μέ τά ἔργα ἀρνοῦνται οἱ ἄνθρωποι τόν Θεό; Ἀσωτεύει κάποιος καί μοιχεύει; Ἀρνεῖται τόν Χριστό. Ὀργίζεται ἄλλος κατά τοῦ πλησίον του καί ζητάει εὐκαιρία νά τόν βλάψει; Ἔχει ἀποκοπεῖ ἀπό τόν Χριστό. Ἐξαπατάει ὁ τρίτος καί ξεγελάει τόν ἀδελφό του; Ἤδη δέν εἶναι μέ τόν Χριστό. Μέ ὅλα αὐτά ὁ ἄνθρωπος ὑποτάσσεται στόν ἐχθρό. Ἔτσι δέν τηρεῖ τίς ὑποσχέσεις πού ἔδωσε, ἀλλά ψεύδεται στόν Θεό. Ἄς ρωτήσουμε, ἀγαπητοί, τή συνείδησή μας σέ ποιά μερίδα ἀνήκουμε: Τοῦ Χριστοῦ ἤ τοῦ ἐχθροῦ Του, τοῦ ἀγαθοῦ ἤ τοῦ κακοῦ, τῶν σωζομένων ἤ τῶν ἀπολλυμένων; Ὅποιος δέν εἶναι μαζί μέ τόν Χριστό, εἶναι ἐχθρός τοῦ Χριστοῦ, καθώς τό βεβαιώνει ὁ ἴδιος: «Ὁ μή ὤν μέτ’ ἐμοῦ κάτ’ ἐμοῦ ἐστι»» (Ματθ. 12, 30). Ἀδελφοί μου, ἄς προσέξουμε νά εἴμαστε μέ τόν Χριστό σ’ αὐτόν τόν κόσμο, ὅπως ὑποσχεθήκαμε λίγο πρίν ἀπό τό Βάπτισμά μας. Ἄν θά εἴμαστε ἐδῶ μαζί μέ τόν Χριστό, θά εἴμαστε καί στόν μέλλοντα αἰῶνα μαζί Του, κατά τήν ἀψευδῆ Του ὑπόσχεση: «Ὅπου εἰμί ἐγώ, ἐκεῖ καί ὁ διάκονος ὁ ἐμός ἐσται» ( Ἰω. 12, 26). Ἄς Τόν ὑπηρετήσουμε ἐδῶ σάν βασιλιᾶ μας καί Θεό, γιά νά μᾶς ἀναγνωρίσει τήν ἡμέρα τῆς Κρίσεως σάν ὑπηρέτες Του, νά μᾶς συγκαταριθμήσει μέ τούς πιστούς δούλους Του καί νά μᾶς ἀνοίξει τήν πόρτα τῆς αἰώνιας χαρᾶς. Ἀπό τό βιβλίο «Πορεία πρός τόν οὐρανό», ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ, ΩΡΩΠΟΣ ΑΤΤΙΚΗ Ο Αγιοι Απόστολοι Λευκάδος ενημέρωσε την κατάστασή του. ΠΕΡΙ ΘΕΙΟΥ ΒΑΠΤΙΣΜΑΤΟΣ «Ασφαλώς κρατούμεν, μηδένα βαπτίζεσθαι δύνασθαι εξω της καθολικής εκκλησίας˙ ενός όντος βαπτίσματος καί εν μόνη τή καθολική εκκλησία υπάρχοντος˙ …όθεν ου δύναται χρίσμα τό παράπαν παρά τοις αιρετικοίς είναι». Ο λόγος είναι προφανής : «παρά δε τοις αιρετικοίς, οπού εκκλησία ουκ εστίν, αδύνατον αμαρτημάτων άφεσιν λαβείν» καί «ού γάρ δύναται εν μέρει υπερισχύειν˙ ει ηδυνήθη βαπτίσαι, ίσχυσε καί Άγιον Πνεύμα δούναι˙ ει ουκ ηδυνήθη, ότι έξω ων, Πνεύμα Άγιον ουκ έχει, ου δύναται τον ερχόμενον βαπτίσαι, ενός όντος του Βαπτίσματος καί ενός όντος του Αγίου Πνεύματος καί μιάς εκκλησίας υπό Χριστού του Κυρίου ημών επάνω Πέτρου του Αποστόλου αρχήθεν λέγοντος της ενότητος τεθεμελιωμένης˙ καί διά τούτο τά ύπ’ αυτών γινόμενα ψευδή καί κενά υπάρχοντα, πάντα εστίν αδόκιμα». Δηλ. με ασφάλεια κρατάμε την παράδοση ότι κανείς δεν μπορεί να βαπτίζει ή να βαπτίζεται εκτός της Καθολικής Ορθοδόξου Εκκλησίας. Γιατί ένα βάπτισμα υπάρχει και αυτό βρίσκεται μόνο στην Καθολική Ορθόδοξη Εκκλησία. Γι’αυτό δεν μπορεί να υπάρχει χρίσμα στους αιρετικούς». Ο λόγος είναι προφανής : «Στους αιρετικούς, που δεν είναι εκκλησία, είναι αδύνατον να λάβει κάποιος άφεση αμαρτιών. Αν μπορεί ο αιρετικός να βαπτίσει, μπορεί να δώσει και το Άγιον Πνεύμα. Αν, όμως, δεν μπορεί να βαπτίσει, επειδή βρίσκεται εκτός Εκκλησίας, δεν έχει Άγιον Πνεύμα και δεν μπορεί να βαπτίσει, αυτόν που έρχεται να βαπτισθεί, επειδή ένα είναι το βάπτισμα και ένα είναι το Άγιον Πνεύμα και μία Εκκλησία είναι θεμελιωμένη από τον Κύριο ημών Ιησού Χριστό. Και γι’αυτό όλ’ αυτά, που γίνονται από τους αιρετικούς, επειδή είναι ψευδή και κενά (άδεια), όλα είναι αδόκιμα (άκυρα)». Αναρτήθηκε από ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΗΡΥΚΟΣ στις 4:39 μ.μ. ΑΓΙΟΣ ΘΕΟΔΟΣΙΟΣ ΤΟΥ ΚΑΥΚΑΣΟΥ ΑΧΑΡΝΕΣ: ΒΑΠΤΙΣΜΑ synodicalcentregoc.blogspot.com| Από ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΗΡΥΚΟΣ

ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΑΝΑΦΟΡΕΣ ΕΙΣ ΤΟΝ ΑΓΙΟΝ ΒΑΣΙΛΕΑ ΙΩΑΝΝΗΝ ΤΟΝ ΒΑΤΑΤΣΗ ΤΟΝ ΕΛΕΗΜΟΝΑ

ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ & ΜΕΛΕΤΕΣ -1- Ένθα και τω χρεών ελειτούργησε Τρίτη καλανδών Νοεμβρίου, εξήκοντα και δύο, ως οι τα περί αυτού ακριβέστερον οιδότες έφασαν, έτη βιώσας, εξ ων τριάκοντα και τρία βεβασίλευκε καλώς τε και αγαθώς.πράος γαρ ην και προς το φιλανθρωπότερον αεί απονεύων (Ακροπολίτης Γεώργιος, Χρονική Συγγραφή περί βασιλέως Ιωάννη Δούκα Βατάτζη) Γεγονός είναι ότι ο Ιωάννης Βατάτζης πρέπει να θεωρηθεί πολύ ικανός και πολύ δραστήριος πολιτικός, καθώς και ως ο κύριος δημιουργός της αποκατασταθείσης Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Είναι ενδιαφέρον το γεγονός ότι το όνομα του Ιωάννου Βατάτζη ήτο τόσο αγαπητό και σεβαστό, από τον ελληνικό λαό, ώστε, λίγο μετά τον θάνατό του, ο Ιωάννης έγινε ένας Άγιος της λαϊκής παραδόσεως. Θαύματα ήρχισεν να συνδέωνται με την μνήμη του, ενώ συγχρόνως συνετέθη «Ο Βίος του Αγίου Ιωάννου του Ευσπλάγχνου». Το ορθόδοξο ημερολόγιο αναφέρει στις 4 Νοεμβρίου, το όνομα του «Ιωάννου Δούκα Βατάτζη» (Ιστορία της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, A.A Vasiliev) ------------------------------------------- -2- Έτερον δε σημαντικόν στοιχείον είναι χρησμοί και προρρήσεις, οίτινες λογίαν έχοντες την προέλευσιν εισεχώρησαν και διεδόθησαν παρά τω λαώ. Οι πλείστοι τούτων, εν συνδυασμώ προς προφητείας περί ελεύσεως του Αντιχρίστου, προλέγουσι περί βασιλείας ανδρός πένητος, όστις εν δικαιοσύνη βασιλεύων μέλλει να φέρει τον χρυσούν αιώνα, να ταπεινώσει τους Αγαρηνούς και να καταδιώξει τους Ιουδαίους και τους Ισμαηλίτας. Ο σωτήρ του έθνους εν αυτοίς παρίσταται ως ανήρ, άσημος, απέριττος και πενιχρός, νομιζόμενος νεκρός. (Δημώδεις Δοξασίαι, Νικολάου Πολίτη) --------------------------------------------- -3- O Ιωάννης Δούκας Βατάτσης (ή Βατάτζης κατά την παλαιοτέραν γραφήν) υμνήθη και ζων και μετά θάνατον ως ουδείς ίσως άλλος αυτοκράτωρ του Βυζαντίου. Εις τον δημοσιευθέντα υπό του Heissenberg βίον , καθώς και εις ενθυμήσεις ο Ιωάννης Βατάτσης ονομάζεται άγιος, αναφέρονται και θάυματα αυτού. Φαίνεται λοιπόν ότι ενωρίς δηλ. από του δεκάτου τετάρτου αιώνος εις την Μικράν Ασίαν εθεωρήθη υπό του λαού άγιος. Ακολουθίαν όμως όσον γνωρίζω, έγραψε πρώτος ο Νικόδημος ο Αγιορείτης, την δημοσιευθείσαν εις τον Συναξαριστήν του Σεργίου Ραφτάνη (1868) και έπειτα υπό του Εφέσου Αγαθαγγέλου. (Κ. Άμαντος, Ο βίος Ιωάννου Βατάτση του ελεήμονος, 1953) Κarl Praechter “Zum Enkommion auf Kaiser Johannes Batatzes der Barmherzige”, BZ 16 (1907) 143-48 --------------------------------------------- -4- Η φήμη των χριστιανικών αρετών του Βατάτζη η φιλελεημοσύνη, η ευλάβεια, η ανέγερσις ευαγών οίκων και ναών, είχε διεγείρει τοσούτον υπέρ αυτού την κοινήν συνείδησιν των εν Βιθυνία υπηκόων του κοσμικών και κληρικών, ώστε μετά παρέλευσιν ικανών ετών από του θανάτου του ανεγνωρίσθη ως άγιος και εωρτάζετο η μνήμη αυτού τη 4 Νοεμβρίου εν Νυμφαίω , όπου ανηγέρθη ναός επ΄ονόματι αυτού. Και νυν δ’ έτι υπάρχει ναϊσκος εν Νυμφαίω επ΄ονόματι αυτού, ένθα πολλοί προσέρχονται ποιούμενοι παρακλήσεις. Η υπέρ του Βατάτζη μεγαληγορία των συγχρόνων και μεταγενεστέρων ανεύρεν έτι και εις χρησμούς παλαιοτέρους γεραμμένους υπό Λέοντος του Σοφού προφητείας υποδηλούσας την έλευσίν του, εις ας η δεισσιδαιμονία των χρόνων απέδιδεν πίστιν. Ιστορία Βασιλείου της Νικαίας και του Δεσποτάτου της Ηπείρου (Μηλιαράκης Αντώνιος, 1898) --------------------------------------------- -5- Η Ρίζα Ιεσσαί (Οrvietto Iταλίας, αρχέτυπο) δημιουργήθηκε πριν από το 1263/68 Sopocani και προβάλλει μια καλλιτεχνική αδεία αντίληψη της βυζαντινής θεοκρατίας, την οποία εκπροσωπεί η δυναστεία των Λασκαριδών. Ο άγιος των βλαστών έδινε το όραμα της νέας ζωής του κράτους ενός νέου Δαβίδ. Η κοσμική-οικουμενική διάσταση μέσα από το σύμβολο του φυτού εκφράζεται στο « αίνιγμα λέξεων Λέοντος σοφοτάτου», όπου ερμηνεύεται η λέξη «βάτος»: « και ο βάτος από πέρα ήπλωσεν κ’ ‘επιασεν τόπον το λεγόμενον σκουτάριν έχων ρόδον λασκαράτον….Βάτος εστίν ο Βατάτζης, ο εκ Θετταλών και γήμας Λάσκαρι την θυγατέραν…» Ε. Legrand, Les oracles de Leon, Paris, 1875, σελ. 36 . (Pίζα Ιεσσαί και η Γένεση, Ερμηνεία και Εξέλιξη ενός Δυναστικού Μύθου, Σταύρος Γουλουλής, 2007) ------------------------------------------ -6- Και ο προ επτά χρόνων εκείσε ενταφιασμένος νεκρός εβλέπετο ωσάν να ήτον ζωντανός, ώστε οπού νομίζετο εις πολλούς, ότι τα μέλη του ήσαν με το φυσικόν των κίνημα, και τα μάγουλα του με το φυσικόν των κοκκινάδι και απλώς εφαίνετο, ότι δεν απέθανεν όλως, αλλά εκοιμάτο. Ου μόνον το σώμα, αλλά και αυτά τα ρούχα του σώματος, και αυτά τα βασιλικά στρώματα τόσον εφυλάχθησαν απαθή, και από κάθε φθοράν απλησίαστα, εις τρόπον ώστε εφάνη, ότι προ ολίγου ερράφθησαν, και τότε νεωστί εις το σεντούκι εβάλθησαν. Σέρνοντες λοιπόν το σεντούκι με το ιερόν και άγιον σώμα του βασιλέως, εκίνησαν τον δρόμον, προπέμποντες αυτό με πολλά φώτα και θυμίαματα και με ύμνους και ψαλμωδίας, μερικοί δε έβρεχον και με δάκρυα το ιερόν εκείνο κιβώτιον, συγχώρησιν ζητούντες των αμαρτιών τους, και λύτρωσιν από τον επικρατούντα διωγμόν, βοήθησον, λέγοντες άγιε, ημάς οπού κινδυνεύομεν και λύτρωσαί μας από την ενεστώσαν ανάγκην των Ισμαηλιτών και μην παραδόσεις την πόλιν σου ταύτην εις τα έθνη. Ταύτα και άλλα περισσότερα λέγοντες μετά δακρύων και παρακαλούντες, απέθεσαν μεγαλοπρεπώς το τίμιον και άγιον λείψανον εις το μοναστήριον της υπεραγίας Θεοτόκου, το οποίον ανέβλυζε καθ’ εκάστην ημέραν νάματα ιατρείας εις τους μετά πίστεως προσερχομένους, προς δόξαν και αίνον του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού. (Βίος του αγίου βασιλέως Ιωάννου του Βατάτση του Ελεήμονος παρά Νικοδήμου του Αγιορείτου) --------------------------------------- -7- Εκ του κώδικος αγιορείτικης μονής: 1. α.)Αινίγματα Λέοντος του Σοφού εξηγηθέντα παρά του Μεθοδίου των Πατάρων φ 160α κ.ε β)Χρησμός περί της αλώσεως της Κων/πόλεως φ 162α γ) Στίχοι του αγγελοφόρου περί Κ/πόλεως φ 167β, δ) Στ. του πένητος βασιλέως φ163 α ε)Στ περί της του αντιχρίστου επιδημίας φ164α 2. Εκ του κώδικος έτερης μονής Αγίου Όρους: Μεθοδίου των Πατάρων περί του μέλλοντος ανεγερθήναι ως εξ ύπνου αγιωτάτου βασιλέως και περί του Αντιχρίστου. Τα δύο ανωτέρω κείμενα του κώδικος κατά αντίγραφον του βιβλιοφύλακος της μονής του Θεολόγου Ιεροθέου Φλωρίδου παρατίθενται δια πίνακος περιεχομένου παρά του γερμανού βυζαντινολόγου Krumbacher Β σ. 445 (Σπυρίδων Π.Λάμπρος, 1917) ----------------------------------- -8- Συλλογή πλήρης των εικόνων των αυτοκρατόρων του Βυζαντίου κατά τον κώδικα α. S. 5.5 της εν Μοδένη Ατεστίας βιβλιοθήκης (Estense) γεγραμμένον τον ΙΔ-ΙΕ αιώνα : 101. Ιωάννης Δούκας Βατάτζης, αυτοκράτωρ εν Νικαία (1222-1254)- Κωδ. Φ. 294α ------------------------- -9- 3) Eκοιμείθη ο εν βασιλεύσιν αήδημος και τρισμακάριστος και άγιος κύρης Ιωάννης ο Δούκας μηνί Νοευρίω ης τας τρις ημέρα Τρήτη ινδ. Ιγ, έτους ςψξγ. (α)κώδιξ 370, σ.2 της βιβλιοθήκης του εν Κωνσταντινουπόλει Μετοχίου του Παναγίου τάφου {Κεραμέως Τομ. Δ΄σ. 339} ) (Β) Εν φ. 198α του κώδικος Παλατίνου της βιβλιοθήκης του Βατικανού αναγράφεται ότι εκειμήθη η τιμή των ορθοδόξων βασιλέων, ο μέγας βασιλεύς και αυτοκράτωρ Ρωμαίων ο Δούκας. ------------------------------------ -10- ΝΑΟΙ: Η Μαγνησία αποτελούσε έδρα Μητροπολίτου και στην πόλη λειτουργούσαν πέντε ναοί: 1. Ο επιβλητικός Μητροπολιτικός ναός του Αγίου Αθανασίου ( 18ος αι.), στου οποίου το δεξιό κλίτος ετιμάτο η μνήμη του Αγίου Βατάτση και στο αριστερό του Αγίου Χαραλάμπους. Στον ναό εισερχόταν κανείς από τρεις μεγαλοπρεπείς πύλες με βαριές εξώθυρες που οδηγούσαν στον νάρθηκα. Εντός του ναού υπήρχε μαρμάρινο δάπεδο καθώς και επίχρυσα ξυλόγλυπτα: τέμπλο, άμβωνας, Δεσποτικός θρόνος και θρόνος για τον εκάστοτε Έλληνα Πρόξενο. Επίσης, στο ναό είχε εναποτεθεί και πολύτιμος Σταυρός του Αυτοκράτορα Ιωάννη Δούκα Βατάτση. ------------------------------------- -11- Βυζαντιναί Μελέται Τοπογραφικαί και Ιστορικαί Υπό Α. Γ. Πασπάτη, 1877 ------------------------------------- -12- Ο Βατάτσης κατά την περί τα θεία ευλάβειαν και την περί τους υπηκόους κηδεμονίαν είχε τα πρωτεία ως προς τους προ αυτού βασιλεύσαντας. Προς τους μοναχούς εφέρετο μετ΄αιδημοσύνης , θεωρών ως ανθρώπους του θεού, τους αρχιερείς δε και ιερωμένους εθεώρει ως μεσίτας προς το θείον , και ομιλών προς αυτούς και αναστρεφόμενος διετίθετο ως εάν ωμίλει προς Θεόν. (Ανωνύμου χρονογράφου) -------------------------------------------------- 13. Νεότερο δείγμα της λατρείας του αυτοκράτορα και αγίου είναι η ακολουθία που εκδίδει ο D. I. Polemis, Remains of an Acolouthia for the Emperor John Ducas Batatzes, Harvard Ukrainian Studies 7 (1983 ), ( Okeanos -Essays presented to Ihor Sevcenko) σελ. 542-547 ---------------------------------------------------------- 14. Εις τα χρησμολογικά βιβλία του Βυζαντίου ανήκει και το: "Περί του θρυλουμένου πτωχού και εκλεκτού βασιλέως, του γνωστού και αγνώστου, του κατοικούντος εν τη πρώτη άκρα της Βυζαντίδος κτλ. Κώδικες αμβροσιανός R. 115. supp. φυλ. 13-15, αθηναϊκός 432, βοδλη. λαυδ. 27, φυλ. 1-6 μαρκ. VII 3 φυλ. 41-44, μαρκ. ιταλ. XI 6 φυλ. 100-104, ουατικ. ελλ. 1188 φυλ. 20 ε. (Κρουμβάχερ, Ιστορία της Βυζαντινής Λογοτεχνίας, Αθήναι 1900)

ΠΟΛΛΑ ΛΕΓΩΜΕΝ ΑΛΛΑ ΟΛΙΓΑ ΚΑΜΝΩΜΕΝ (ΤΟ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΕΓΡΑΦΗ ΠΡΟ 30 ΕΤΙΑΣ ΠΕΡΙΠΟΥ)

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΙΣ ΤΟΥ Δ.Σ. ΤΟΥ «ΕΘΝΙΚΟΥ ΚΑΙ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΥ ΚΕΝΤΡΟΥ ΠΟΝΤΙΑΚΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ ΠΑΝΑΓΙΑ Η ΣΟΥΜΕΛΑ»: ΠΡΟΚΕΙΜΕΝΟΥ ΝΑ ΣΥΜΒΑΛΛΩΜΕΝ ΟΣΗ ΗΜΙΝ ΔΥΝΑΜΙΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΙΝ ΤΗΣ ΣΗΜΕΡΙΝΗΣ ΧΑΩΔΟΥΣ ΕΘΝΙΚΗΣ, ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ, ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗΣ ΚΡΙΣΕΩΣ, ΠΕΡΑΝ ΤΗΣ ΚΑΤΑΦΥΓΗΣ ΜΑΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΣΩΤΗΡΑ ΚΑΙ ΛΥΤΡΩΤΗΝ ΜΑΣ ΧΡΙΣΤΟΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑΝ ΜΗΤΕΡΑ ΤΟΥ ΤΗΝ ΑΘΗΝΙΩΤΙΣΣΑ, ΠΕΥΚΟΒΟΥΝΟΓΙΑΤΡΙΙΣΣΑ ΚΑΙ ΟΔΗΓΗΤΡΙΑΝ ΤΩΝ ΑΠΑΝΤΑΧΟΥ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ, ΑΠΕΦΑΣΙΣΑΜΕΝ ΝΑ ΕΠΑΝΑΔΙΟΡΓΑΝΩΣΩΜΕΝ ΚΑΙ ΝΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΗΣΗ ΩΣ ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ ΤΟΥ ΝΟΜΙΚΟΥ ΜΑΣ ΠΡΟΣΩΠΟΥ, ΤΗΝ "ΟΡΘΟΔΟΞΟΝ ΦΙΛΙΚΗΝ ΕΤΑΙΡΕΙΑΝ" (ΕΤΟΣ ΙΔΡΥΣΕΩΣ 1929) ΚΑΙ ΜΕ ΤΟ ΛΑΒΑΡΟΝ ΤΗΣ, ΤΟ ΟΠΟΙΟΝ ΕΥΡΙΣΚΕΤΑΙ ΕΙΣ ΤΟΝ ΙΕΡΟΝ ΝΑΟΝ ΑΓΙΟΥ ΣΠΥΡΙΔΩΝΟΣ ΚΑΡΕΑ, ΝΑ ΞΕΚΙΝΗΣΩΜΕΝ ΕΝΑΝ ΝΕΟΝ ΙΕΡΟΝ ΑΓΩΝΑ "ΥΠΕΡ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΔΟΣ" Η ΜΑΛΛΟΝ νΑ ΤΟΝ ΣΥΝΕΧΙΣΩΜΕΝ, ΕΧΟΝΤΕΣ ΩΣ ΣΥΜΒΟΛΟΝ ΤΟΝ ΑΓΙΟΝ ΕΚΕΙΝΟΝ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑ ΤΟΥ ΔΟΥΚΑΤΟΥ ΤΗΣ ΝΙΚΑΙΑΣ ΤΟΝ ΙΩΑΝΝΗΝ ΤΟΝ ΒΑΤΑΤΣΗΝ, Ο ΟΠΟΙΟΣ ΠΕΡΑΝ ΤΗΣ ΧΡΗΣΤΗΣ ΔΙΟΙΚΗΣΕΩΣ ΔΙΑ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑΝ ΩΝΟΜΑΣΘΗ ΕΛΕΗΜΩΝ ΚΑΙ ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΟΣ, ΣΥΝΕΒΑΛΕ ΟΣΟΝ ΟΥΔΕΙΣ ΕΤΕΡΟΣ ΚΑΙ ΕΙΣ ΤΗΝ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΙΝ ΤΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΦΡΑΓΚΟΥΣ. Η ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΕΟΡΤΑΖΕΤΑΙ ΤΗΝ 4ην ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΞΕΝΗ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΙΣ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΒΑΤΑΤΣΗ ΤΟΥ ΕΛΕΗΜΟΝΟΣ ΒΑΣΙΛΕΩΣ

Κυριακή, 4 Νοεμβρίου 2012 Μνήμη Αγίου Ιωάννη Βατάτζη του Ελεήμονος. «Ο σταυρωθείς εγήγερται, ο μεγάλαυχος πέπτωκεν, ο καταπεσών και συντριβείς ανώρθωται». Μαρτυρίες για τον Άγιο Βασιλέα από τον Γέροντα Εφραίμ της Αριζόνας Την μνήμη του Αγίου Ιωάννη Βατάτζη του Ελεήμονος, Αυτοκράτορα Νίκαιας, τιμά σήμερα 4 Νοεμβρίου η Ορθόδοξη εκκλησία. Διαβάστε τον βίο του Αγίου Βασιλέα, αλλά και την συγκλονιστική μαρτυρία για το πρόσωπο Του, από τον Γέροντα Εφραίμ τον Φιλοθεΐτη, που σήμερα έχει ανθίσει με Ορθοδοξία την έρημο της Αριζόνα στις ΗΠΑ και αποτελεί μια παγκόσμια γνωστή οσιακή μορφή. "Ο ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΔΟΥΚΑΣ ΒΑΤΑΤΖΗΣ ο Ελεήμων, γεννήθηκε το 1193 στο ιστορικό Κάστρο της Θράκης, στο Διδυμότειχο. Καταγόταν από οικογένεια η οποία βρισκόταν κοντά στη βασιλική σύγκλητο, αφού ο παππούς του Κωνσταντίνος, ο Βατάτζης λεγόμενος, ήταν Στρατοπεδάρχης του βασιλέως Μανουήλ του Κομνηνού. Όταν κοιμήθηκαν οι γονείς του Ιωάννη, του άφησαν πολύ μεγάλη περιουσία, την οποία όμως ως σώφρων εκείνος, μοίρασε στους φτωχούς, καθώς και σε αφιερώματα στους Ιερούς Ναούς και τις Εκκλησίες, διότι “μακάριοι οι αγαπώντες την ευπρέπειαν του οίκου Σου”… Στη συνέχεια ο Ιωάννης, μια που η Κωνσταντινούπολη ήταν στα χέρια των Φράγκων, κατευθύνθηκε στο Νύμφαιο της Βιθυνίας, όπου και ήταν η έδρα της αυτοκρατορίας μας, αφού από το 1204 ο Πόλη είχε αλωθεί και κατακυριευθεί με δόλο από τους “Σταυροφόρους” και νέος αυτοκράτωρ είχε ανακηρυχθεί στη Νίκαια της Βιθυνίας ο ευσεβέστατος Θεόδωρος Λάσκαρης, ο ποιητής της Μεγάλης Παράκλησης στην Παναγιά, την οποία και ψάλλουμε εναλλάξ με την Μικρή, κάθε ημέρα, από την 1η έως τις 15 Αυγούστου! Εκεί κατέφυγε λοιπόν ο Ιωάννης, για να βρει ένα θείο από τον πατέρα του, ο οποίος ήταν Ιερεύς στα ανάκτορα του Θεοδώρου Λάσκαρη. Έτσι, γνωρίστηκε με τον καλό βασιλέα, αλλά ούτε στιγμή δεν υπερηφανεύτηκε για εκείνη τη συναναστροφή του, αλλά εξακολούθησε να είναι φιλικός και ταπεινός με όλους, ευπρόσιτος, πράος, άκακος, γαλήνιος, σεμνός και πάντα ήρεμος στο διάλογο. Έτσι, με όλα αυτά τα χαρίσματα, ήταν αξιαγάπητος τόσο, που η αρετή του έλαμψε μπροστά στα μάτια του Αυτοκράτορα Θεοδώρου, ο οποίος και του έδωσε ως σύζυγο τη θυγατέρα του Ειρήνη. Για να τη λάβει όμως γυναίκα του, χρειάστηκε να μονομαχήσει με το Λατίνο Κόραδο, που καυχιόταν για τη δύναμή του! Όμως ο Ιωάννης Βατάτζης τον νίκησε, λέγοντας “Κύριε Ιησού Χριστέ, βοήθει μοι”, σαν δεύτερος Νέστορας! Όταν ο βασιλιάς-υμνογράφος του Μεγάλου Παρακλητικού Κανόνα κοιμήθηκε, ανέλαβε την Αυτοκρατορία ο ίδιος στα 1222 μ.Χ., ως Ιωάννης Γ’ Δούκας Βατάτζης. Και από τότε έδειξε για μια ακόμη φορά, πόσο σοφή ήταν η εκλογή του Θεόδωρου. Έγινε λοιπόν από τότε ο Ιωάννης, ο προστάτης των αδικουμένων, ο δικαιότατος κριτής, η πηγή η αστείρευτη της ελεημοσύνης, τόσο, που του δόθηκε το προσωνύμιο Ελεήμων!!! Ήταν ακόμη ευσεβής και πιστός στην Ορθοδοξία βασιλεύς και όχι μόνο έδειξε, αλλά και κατάφερε με το ζήλο του να βαπτιστούν Χριστιανοί όλοι οι Ιουδαίοι της επικράτειάς του!!! Επίσης, προσπάθησε τα μέγιστα, να γίνει η επανΕνωση των Εκκλησιών, δηλαδή να αναγνωρίσει η Δύση το ορθό Δόγμα. Κατάφερε μάλιστα να αποσταλούν πρέσβεις από τον Πάπα Γρηγόριο Θ’ και να αρχίσει διάλογος, προεξάρχοντος από τη δική μας πλευρά του τότε Πατριάρχου Γερμανού του νέου. Ο Ιωάννης θα κατάφερνε τότε το ευχόμενο, αλλά δυστυχώς οι Δυτικοί δεν θέλησαν στο τέλος να αφαιρέσουν την αντιορθόδοξη προσθήκη από το Σύμβολο της Ορθής Πίστεως, δηλαδή το “και εκ του Υιού εκπορευόμενον”…Ο Βατάτζης, υπήρξε ο προστάτης και συμπαραστάτης της αγροτικής και αστικής τάξης και επιδίωκε διαρκώς την άνοδο του βιοτικού επιπέδου κυρίως των γεωργών και κτηνοτρόφων, αφού για να τους βοηθήσει έκανε μεγάλη απογραφή (κάτι σαν Εθνικό Κτηματολόγιο) και επίταξε κατόπιν τεμάχια γης από τους μεγαλοκτήμονες και τους αριστοκράτες και τα διένειμε σε όλους τους φτωχούς υπηκόους του, ώστε να ζουν άνετα και ανθρώπινα!!! Στάθηκε αληθινός “πατέρας των Ελλήνων”, πατάσσοντας με κάθε τρόπο την εκμετάλλευση του λαού, νιώθοντας κάθε λεπτό όχι σαν απλός βασιλιάς, αλλά ως ταγμένος από το Θεό να βοηθάει το λαό του και τους αδικουμένους! Έλαβε ακόμη και μέτρα οικονομίας τέτοια, που απαγόρευαν τη σπατάλη του ιδιωτικού πλούτου, ενώ ίδρυσε φιλανθρωπικούς και ευκτήριους οίκους, πτωχοκομεία, νοσοκομεία, γηροκομεία, βιβλιοθήκες, έχτισε Ναούς και βοήθησε αποφασιστικά τα Μοναστήρια μας. Μάλιστα τέτοια ήταν η πολιτική ποιότητά του, που όταν κάποτε συνάντησε το γιο του Θεόδωρο στο κυνήγι να φορά πολυτελή ρούχα, αρνήθηκε να τον χαιρετήσει! Και όταν το παιδί του τον ρώτησε σε τι είχε σφάλει, ο Ιωάννης απάντησε ότι εκείνα τα μεταξωτά και χρυσοΰφαντα που φορούσε ο γιος του ήταν από το αίμα του λαού του και πως θα έπρεπε να ξέρει ότι κάθε έξοδο, πρέπει να γίνεται για τον λαό, διότι ο πλούτος των βασιλέων, στο λαό ανήκει!!!Η πίστη του στο Θεό ήταν πολύ μεγάλη και τον βοήθησε αποφασιστικά σε κάθε του βήμα, όπως και τότε που χρειάστηκε να μονομαχήσει με τον σκληρό Αζατίνη, Σουλτάνο του Ικονίου, που συχνά πυκνά λεηλατούσε τις πόλεις μας που ήταν κοντά στον ποταμό Μαίανδρο. Άκουσε τότε νοερά θεία φωνή, που του έλεγε:“Ο σταυρωθείς εγήγερται, ο μεγάλαυχος πέπτωκεν, ο καταπεσών και συντριβείς ανώρθωται” και πήρε ευθύς τέτοια δύναμη, ώστε όρμησε και κατανίκησε τον τρομερό Σουλτάνο!!! Ποτέ ο Ιωάννης Βατάτζης δεν έβγαζε από το νου του το μεγάλο ποθούμενο, την ανάκτηση της Κωνσταντινουπόλεως και την ανασύσταση της Ελληνοχριστιανικής Αυτοκρατορίας. Γι’ αυτό εργάστηκε και προς την κατεύθυνση αυτή με όλη τη δύναμη της ψυχής του. Σώφρων, συνετός και προνοητικός στην πολιτική του, αν και είχε εκλέξει ικανότατους στρατηγούς, επιδίωκε την αποφυγή των μαχών. Γνώριζε να μην αναλαμβάνει τίποτε πριν το προπαρασκευάσει κατάλληλα, ενώ είχε βαθιά ευσέβεια και έδειχνε σεβασμό και στον πιο απλοϊκό μοναχό. Ο λαός τον αγαπούσε και η Εκκλησία προσευχόταν με χαρά για αυτόν! Και εκείνος, ακόμη πιο πολύ προχωρούσε προς τον ιερό σκοπό της πατρίδας. Νίκησε τους Λατίνους που κρατούσαν όμως ακόμα σκλαβωμένη την Πόλη και τους επέβαλε τη συνθήκη του 1225, με την οποία κατελάμβανε όλα τα Μικρασιατικά εδάφη, εκτός από αυτά που ήταν κοντά στη Νικομήδεια και απέναντι από την Κωνσταντινούπολη.Κατασκεύασε κατόπι ισχυρό στόλο και ελευθέρωσε Λέσβο, Χίο, Σάμο, Ικαρία, Κω και άλλα νησιά του Ελληνικού Αρχιπελάγους, υπολογίζοντας σωστά ότι κουμάντο στο Αιγαίο κάνει όποιος έχει στόλο και άρα οι Λατίνοι χωρίς πολεμικά πλοία και βάσεις, δεν θα κρατούσαν για πολύ ακόμη τη Θεοφύλακτη. Έπιασε λοιπόν και τα Στενά της Έλλης (Ελλήσποντος) και επιχείρησε τις πρώτες επιθέσεις στα περίχωρα της Βασιλίδας, πετυχαίνοντας στα 1225 να απελευθερώσει τη στρατηγικά σημαντική Αδριανούπολη! Ο δρόμος πια για την Πόλη του Κωνσταντίνου ήταν ανοιχτός!Στα ανατολικά προελαύνουν εκείνο τον καιρό οι Μογγόλοι, που νικούν το Σουλτάνο του Ικονίου, ο οποίος αναγκάζεται να ζητήσει συνθήκη με τη Νίκαια, παύοντας προς το παρόν να αποτελεί κίνδυνο, λύνοντας τα χέρια του Βατάτζη, που κατατροπώνει τώρα και τους Βουλγάρους στα 1246 και ελευθερώνει το κομμάτι Αξιός - Έβρος ποταμός, ενώ οι καμπάνες κοντεύουν να σπάσουν από τη χαρά τους όταν ο Ιωάννης Βατάτζης, ο Άγιος Βασιλιάς, μπαίνει με συγκίνηση στην πρωτεύουσα της Μακεδονίας μας, στην Πόλη του Αγίου Δημητρίου, στη Συμβασιλεύουσα Θεσσαλονίκη, τον Δεκέμβριο της ίδιας ευλογημένης χρονιάς! Όμως, η καλή του σύντροφος, η Ειρήνη Λάσκαρι, κλείνει για πάντα τα μάτια της και κείνος θα κρατήσει για πάντα μέσα του ανεξίτηλη τη γλυκιά μνήμη της. Όμως ξέρει πως ο εαυτός του δεν του ανήκει, αλλά αξίζει να το κάνει κάθε μέρα θυσία για το λαό του και την πατρίδα! Έτσι ο Ιωάννης, έχοντας αναπτύξει μια φιλία με το Γερμανό αυτοκράτορα Φρειδερίκο Β’, δέχεται να γίνει ο γάμος του με την κόρη του Φρειδερίκου Κωνσταντία, ως επισφράγηση μιας πανίσχυρης συμμαχίας, που θα τρομάξει την Ευρώπη και ιδίως τους Λατίνους, που πιέζονται τώρα πανταχόθεν.Αλλά, ενώ ο Ιωάννης Βατάτζης έφτιαξε ένα πανίσχυρο κράτος από τις στάχτες του Βυζαντίου και είχε σφίξει ασφυκτικά τον κλοιό γύρω από την Κωνσταντινούπολη, στις 4 Νοεμβρίου του 1254 αφήνει την τελευταία πνοή του, επάνω στο δρόμο για το όνειρο, επάνω στο δρόμο για το καθήκον, την Πίστη του Θεού, το Χρέος για την Πατρίδα, την Αγάπη για το λαό… Το τίμιο σώμα του ευσεβεστάτου, δίκαιου, γενναίου και ελεήμονος βασιλέα, ενταφιάστηκε σε ένα Μοναστήρι που είχε κτίσει ο ίδιος και το είχε ονομάσει Σώσανδρα, ενώ αργότερα δια θαυμαστής αποκαλύψεως ο ίδιος ο Ιωάννης, ζήτησε να μετακομισθεί το λείψανό του στη Μαγνησία (της Μικράς Ασίας). Όταν όμως πήγαν να ανοίξουν τον τάφο για να εκτελέσουν τη μετακομιδή, αντί να βγει η γνωστή δυσωδία, μια γλυκιά ευδία απλώθηκε τριγύρω, σαν να είχε ανθίσει απότομα κήπος αρωματικός! Αλλά δεν ήταν μονάχα αυτό. Ο νεκρός φαινόταν σαν να κάθεται επί βασιλικού θρόνου, χωρίς να έχει καμιά μελανότητα, καμιά δυσωδία, κανένα απολύτως σημείο που να φανέρωνε πως ήταν νεκρός!!! ΕΠΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ήταν μέσα στον τάφο και το χρώμα του σώματός του ήταν όπως κάθε φυσιολογικού εν ζωή ανθρώπου! Έμοιαζε πραγματικά σαν ένας ολοζώντανος, αλλά ΜΑΡΜΑΡΩΜΕΝΟΣ ΒΑΣΙΛΙΑΣ!!! Και μάλιστα και αυτά ακόμη τα ρούχα του επίσης είχαν διατηρηθεί επί επτά χρόνια αδιάφθορα και έμοιαζαν σαν να είχαν μόλις ραφθεί!!! Γιατί έτσι αντιδοξάζει ο Θεός εκείνους που Τον δοξάζουν στη γη! Μάλιστα από τότε το τίμιο λείψανο του Αγίου βασιλέως Ιωάννη Δούκα Βατάτζη του Ελεήμονος έδωσε πάμπολλα θαύματα, γιατρεύοντας θαυματουργικά Χάρητι Θεού ασθένειες, διώκοντας δαίμονες και θεραπεύοντας ένα σωρό πάθη, με την κατοικούσα εν αυτώ Χάρη του Αγίου Πνεύματος! Αναφέρεται -όπως σημειώνεται σε ημερολόγιο που εξέδωσε το 2001 η Ιερά Μητρόπολη Διδυμοτείχου, Ορεστιάδος και Σουφλίου- ότι μέχρι το 1992 “η μνήμη του αυτοκράτορα Ιωάννου του Ελεήμονος ετιμάτο κάθε χρόνστην εκκλησία της Μαγνησίας, την οποία έκτισε ο ίδιος και στην οποία βρήκε την τελευταία ανάπαυσή του, καθώς και στο Νυμφαίον, την αγαπημένη του κατοικία” (Οστρογκόρσκυ). Όμως τι απέγινε ο Ναός εκείνος; Τι απέγινε το άφθαρτο λείψανο του “Μαρμαρωμένου Βασιλιά”; Τι σχέση έχει με το “θρύλο” και ποια με τις προφητείες για ανάκτηση της Πόλης, που τόσο και ο ίδιος είχε πασχίσει; ΣΗΜΕΡΑ, η μνήμη του Αγίου Ιωάννη Δούκα Βατάτζη του Ελεήμονος, τιμάται και εορτάζεται στο βυζαντινό Διδυμότειχο, επάνω στην Εκκλησιά του Χριστού Σωτήρα του κάστρου, όπου και υπάρχει σαν θησαυρός η φορητή εικόνα του Αγίου, δημιούργημα της λαϊκής τέχνης του 1958, που πάνω της έχει γραμμένο και το Απολυτίκιό του: “ Τον λαμπρόν Βασιλέα και των πιστών μέγα καύχημα και των νυμφαίων το κλέος, Ιωάννην τιμήσωμεν, εν ύμνοις και ωδαίς πνευματικαίς, την μνήμην επιτελούντες αυτού, συμφώνως ανακράζοντες. Δόξα τω σε Δοξάσαντι, δόξα τω σε στεφανώσαντι, δόξα των ενεργούντι δια σου πάσιν ιάματα” H μαρτυρία για τον Άγιο Ιωάννη από τον Γέροντα Εφραίμ της Αμερικής Την πρώτη βάσιμη και αξιόπιστη μαρτυρία την έχουμε δια στόματος του μεγάλου Γέροντος Εφραίμ της Αμερικής, τέως Καθηγουμένου της Ι. Μ. Φιλοθέου Αγίου Όρους, ο οποίος έχει διηγηθεί ότι την πληροφορία για την ύπαρξη του Ιωάννη, τους την μετέφερε πριν το 1955 στο Άγιον Όρος ο Αρχιερεύς Ιερόθεος εκ Μικρασίας, ο οποίος μάλιστα τον είχε χειροτονήσει! Αυτός ο Αρχιερέας Ιερόθεος τους είπε πως είχε δει με τα ίδια του τα μάτια τον κοιμώμενο Βασιλέα Ιωάννη! Να τι είχε διηγηθεί συγκεκριμένα ο Γέροντας Εφραίμ της Αμερικής, το οποίο πρωτακούσαμε άφωνοι πριν 14 σχεδόν χρόνια στο Άγιον Όρος από κασέτα με τη φωνή του ίδιου του γέροντα: " …Υπάρχει κοιμώμενος Στρατηγός ονόματι Ιωάννης, ο οποίος, τότε ο Αρχάγγελος Μιχαήλ θα υποδείξει εις τους Χριστιανούς ότι αυτός θα βασιλεύσει τώρα. Θα τους υποδείξει με το δάχτυλό του τον τόπο και θα τον καλέσουν να ηγηθεί και να βασιλεύσει εις τον ελληνικό και ορθόδοξο λαό. Και θα γίνει αυτό. Πριν από χρόνια εις το Άγιον Όρος ήταν ένας Αρχιερέας ονόματι Ιερόθεος. Αυτός ήρθε από την Μικρά Ασία. Και το Οικουμενικό Πατριαρχείο τον έβαλε στο Άγιον Όρος να κάνει χειροτονίες, μνημόσυνα, Λειτουργίες, κλπ. Ήταν ένας άγιος Αρχιερέας, στον τύπου του Αγίου Νικολάου. Από αυτόν τον άγιον Αρχιερέα αξιώθηκα της Ιεροσύνης. Από την Μικρά Ασία. Ευλογημένος άνθρωπος του Θεού! Ένα θα σας πω. Αγρυπνίες που κάμναμε! Δεκαπέντε ώρες αγρυπνία, αυτός ο άνθρωπος, ογδοηκοντούτις γέρων, δεν εκάθετο καθόλου στο κάθισμα. Από το θρόνο κατέβαινε στο στασίδι πάλι όρθιος. Και στην Λειτουργία τρεις ώρες που ακολουθούσε μετά την πολύωρη Ακολουθία του Όρθρου, όρθιος! Τον βάζαμε μια καρέκλα να καθίσει και δεν ήθελε. Έλεγε «ακόμη η Παναγία μας δεν με κούρασε» και ας έτρεμε όλος από την κούραση. Αυτός ο άγιος Αρχιερέας, αυτός μας είπε. Αυτός είδε τον κοιμώμενο αυτόν Στρατηγό Ιωάννη, που θα αναστηθεί όταν θα γίνει ο 3ος μεγάλος αυτός Παγκόσμιος Πόλεμος! Τον είδε!. Διότι χείλη αρχιερέως και ιερέως ου ψεύδονται. Λοιπόν μας είπε την αλήθεια. Και τον ρωτήσαμε. Διότι ζούσε τότε και ο μακαριστός μου και ο άγιος γέροντάς μου (σ.σ. ο περίφημος Ιωσήφ Ησυχαστής και Σπηλαιώτης) και όλοι μαζί συνοδεία, τον είχαμε πάρει στο εκκλησάκι μας και εκεί καθίσαμε και τον κάμναμε τις ερωτήσεις. Και μας τα έλεγε. Τα ακούσαμε με τα αυτιά μας. Λέει «υπάρχει αυτός ο κοιμώμενος βασιλεύς και θα αναστηθεί»! Του λέμε «ποτέ Γέροντα; Πότε άγιε Αρχιερέα του Θεού»; Λέει, «όταν θα γίνει ο 3ος Παγκόσμιος Πόλεμος»! Και επίσης μας είπε ότι «το δεξί του χέρι είναι στη λαβή του σπαθιού! Το οποίο σπαθί είναι μες στην θήκη». Και μας έλεγε «όταν το σπαθί βγει από τη θήκη του, τότε θα αρχίσει ο 3ος Παγκόσμιος Πόλεμος». Και εμείς από την περιέργεια μας του λέγαμε: «Σεβασμιότατε πόσο απέχει το σπαθί από την θήκη»; «Ολίγοι πόντοι εναπέμειναν για να βγει» λέει…"! Η αποκάλυψη αυτή του Αρχιερέως Ιεροθέου έγινε λίγο πριν τα γεγονότα του Πογκρόμ του 1955 σε Κωνσταντινούπολη και Σμύρνη, ζώντος του οσίου Γέροντος Ιωσήφ Ησυχαστή του Σπηλαιώτη, ο οποίος κοιμήθηκε στις 15 Αυγούστου του 1959 μ.Χ.."

ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΒΑΤΑΤΣΗΣ Ο ΕΛΕΗΜΩΝ ΒΑΣΙΛΕΥΣ

Επίσκοπος Κηρυκος Εκκλησίας Κατακομβων Τετάρτη 17 Νοεμβρίου 2021 στις 7:17 π.μ. 17 Νοεμβρίου 2021 · Ο ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΒΑΤΑΤΣΗΣ Ο ΕΛΕΗΜΩΝ ΒΑΣΙΛΕΥΣ O Ιωάννης Δούκας Βατάτσης (ή Βατάτζης κατά την παλαιοτέραν γραφήν) υμνήθη και ζων και μετά θάνατον ως ουδείς ίσως άλλος αυτοκράτωρ του Βυζαντίου. Εις τον δημοσιευθέντα υπό του Heissenberg βίον, καθώς και εις ενθυμήσεις ο Ιωάννης Βατάτσης ονομάζεται άγιος, αναφέρονται και θάυματα αυτού. Φαίνεται λοιπόν ότι ενωρίς δηλ. από του δεκάτου τετάρτου αιώνος εις την Μικράν Ασίαν εθεωρήθη υπό του λαού άγιος. Ακολουθίαν όμως όσον γνωρίζω, έγραψε πρώτος ο Νικόδημος ο Αγιορείτης, την δημοσιευθείσαν εις τον Συναξαριστήν του Σεργίου Ραφτάνη (1868) και έπειτα υπό του Εφέσου Αγαθαγγέλου. (Κ. Άμαντος, Ο βίος Ιωάννου Βατάτση του ελεήμονος, 1953)

Ο ΑΓΙΟΣ ΕΠΙΦΑΝΙΟΣ ΚΥΠΡΟΥ ΠΕΡΙ ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ... Η Ομολογία της πίστεως είναι εκ των ων ουκ άνευ για την εξασφάλιση της σωτηρίας μας. Είναι μέρος του αγώνα της μετανοίας που κάνουμε.

ΣΤΥΛΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ Μέγας Κωσταντίνος · Πέμπτη 12 Νοεμβρίου 2026 Η ομολογία της πίστεως μας. Είπε ο Άγιος Επιφάνιος, επίσκοπος Κωνσταντίας Κύπρου: “Δεν είμαστε συνήγοροι του Θεού, όταν υπερασπιζόμαστε την πίστη μας, αλλά, αν με σεβασμό μιλάμε για την αλήθεια, αυτό το κάνουμε για το δικό μας πνευματικό συμφέρον, ώστε να μην πεθάνουμε.” Ο μεγάλος αυτός Άγιος της Κύπρου συνοψίζει επιγραμματικά τον αγώνα των παραδοσιακών πιστών οι οποίοι ομολογούν την πίστη τους σε καιρούς δίσεκτους οικουμενιστικούς. Τον λόγο αυτό του Αγίου Επιφάνιου πρέπει να τον λάβουν σοβαρά υπόψη όσοι επιπλήττουν τους παραδοσιακούς πιστούς και προβάλλουν έωλα επιχειρήματα για να τους αναγκάσουν να σιωπήσουν. “Είστε πρόβατα και όχι ποιμένες και δη επίσκοποι της Εκκλησίας”, μας λένε. “Επομένως πώς τολμάτε να αναλαμβάνετε το ρόλο του υπερασπιστή της πίστεως;” Ο Άγιος Επιφάνιος το εξηγεί με σαφήνεια: Όχι επειδή το έχει ανάγκη ο Θεός αλλά επειδή το έχουμε ανάγκη εμείς. Η Ομολογία της πίστεως είναι εκ των ων ουκ άνευ για την εξασφάλιση της σωτηρίας μας. Είναι μέρος του αγώνα της μετανοίας που κάνουμε.

"Κρείττων γὰρ ἐπαινετὸς πόλεμος εἰρήνης χωριζούσης Θεοῦ· καὶ διὰ τοῦτο τὸν πραῢν μαχητὴν ὁπλίζει τὸ Πνεῦμα, ὡς καλῶς πολεμεῖν δυνάμενον" (Γρηγόριος ο Θεολόγος)

"Κρείττων γὰρ ἐπαινετὸς πόλεμος εἰρήνης χωριζούσης Θεοῦ· καὶ διὰ τοῦτο τὸν πραῢν μαχητὴν ὁπλίζει τὸ Πνεῦμα, ὡς καλῶς πολεμεῖν δυνάμενον" (Γρηγόριος ο Θεολόγος) μας είπαν να απομακρυνόμαστε από τους αιρετικούς, να μην υπακούουμε σε θεολόγους και Πατέρες ανεξέλεγκτα, όταν πρόκειται για θέματα αιρέσεως, αλλά να εξετάζουμε «την αναστροφή» των σύγχρονων Πατέρων μας, να ελέγχουμε αν κοινωνούν με αιρετικούς, αν αντί ποιμένες, είναι ψευδοποιμένες και, αν διαπιστώσουμε την Ορθοδοξία τους, τότε μόνο να τους ακολουθούμε. Ανέφερα παραπάνω αρκετά παραδείγματα. Θα παραθέσω και μερικά ακόμα: Ο Μ.Αθανάσιος χαρακτηρίζει επικίνδυνη (και απατηλή ) την συμπεριφορά κάποιων Ορθοδόξων, οι οποίοι διαβεβαίωναν ότι δεν αποδέχονται τις αιρετικές θέσεις του Αρείου και υποστήριζαν πως έχουν ορθόδοξο φρόνημα, αλλ’ όμως, επικοινωνούσαν εκκλησιαστικά και συμπροσεύχονταν με τους αρειανόφρονες∙ συμβουλεύει, λοιπόν, απομάκρυνση απ’ αυτούς. (Αν αντικαταστήσετε τους αρειανόφρονες με τους παπικούς και τους οικουμενιστές, θα αντιληφθείτε ποια στάση μας συμβουλεύει να κρατήσουμε, εμείς οι σύγχρονοι Ορθόδοξοι, που είμαστε μεν αμαρτωλοί, αλλά θέλουμε να τηρήσουμετην ορθόδοξη κληρονομιά των Αγίων μας). Δεν πρέπει, συνεχίζει ο Μ. Αθανάσιος, να έχετε επικοινωνία και συμπροσευχές με τους αιρετικούς, γιατί όσοι βλέπουν εσάς τους ορθοδόξους να συγκεντρώνεστε με τους αρειανόφρονες και να επικοινωνείτε άνετα μαζί τους, θα αποκομίσουν την εντύπωση ότι τούτο είναι ακίνδυνο και θα κάνουν κι αυτοί το ίδιο, και έτσι, θα περιπέσουν στο βόρβορο της αιρετικής ασεβείας: «τινές δε εισιν οι διαβεβαιούντες μεν τα Αρείου μη φρονείν, συγκαταβαίνοντες δε, και μετ' αυτών ευχόμενοι επί το αυτό... Όταν γαρ τινες υμάς τους εν Χριστώ πιστούς θεωρήσαντες μετ' αυτών συνερχομένους και κοινωνούντας, πάντως υπονοήσαντες αδιάφορον είναι το τοιούτον, εις τον της ασεβείας εμπεσούνται βόρβορον». Και παρακάτω γράφει ο Αγιος Αθανάσιος: «Για να μη συμβεί αυτό, να αποφεύγετε την εκκλησιαστικήν επικοινωνία με όσους φανερά συμμερίζονται και πιστεύουν τα ασεβή δόγματα του Αρείου, εκείνους δε που νομίζουν ότι δεν έχουν αποδεχτεί την αρειανικὴ διδασκαλία, αλλ’ όμως επικοινωνούν μετά των αιρετικών αρειανών, απ’ αυτούς αρχικά να φυλάγεσθε. Και κατ’ εξοχήν εμείς που ορθοφρονούμε, πρέπει να αποφεύγουμε την εκκλησιαστική κοινωνία, με εκείνους, των οποίων το φρόνημα ως κακόδοξον απορρίπτουμε. «Ιν' ουν μη τούτο γένηται, θελήσατε …τους μεν φανερώς φρονούντας τα της ασεβείας αποστρέφεσθαι, τους δε νομίζοντας τα Αρείου μη φρονείν, κοινωνούντας δε μετά των ασεβών φυλάττεσθαι· και μάλιστα ων το φρόνημα αποστρεφόμεθα, τούτους από της κοινωνίας προσήκει φεύγειν» Η ορθόδοξη πίστη είναι το παν. Οι άγιοι για τους οποίους μιλάει ο Απόστολος Παύλος, στην προς Εβραίους επιστολή του (κεφ. 11), και όσοι έζησαν μαζύ τους, δεν τελειώθηκαν επειδή έχυσαν το αίμα τους, αλλά δικαιώθηκαν με την πίστη και μέχρι σήμερα θαυμάζονται, γιατί ήσαν έτοιμοι να υποστούν ακόμη και θάνατο, για την ευσέβειά τους στον Κύριο... Λοιπόν και μείς τώρα καλούμαστε να αγωνισθούμε για το παν, για την πίστη μας. Επειδή δε το ζήτημά μας τώρα είναι ή να αρνηθούμε ή να τηρήσουμε την πίστη, οφείλουμε να έχουμε την φροντίδα, αλλά και την πρόθεση να φυλάξουμε αυτά που παραλάβαμε και να θυμούμαστε συνεχώς την πίστη, που διατυπώθηκε στη Νίκαια. (Μέγας Αθανάσιος)

Ο ΑΓΙΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ Ο ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΣ ΚΑΙ ΜΥΡΟΒΛΗΤΗΣ ΝΑ ΜΑΣ ΕΥΛΟΓΕΙ ΝΑ ΝΙΚΑΜΕ ΤΟΥΣ ΣΥΓΧΡΟΝΟΥΣ "ΛΥΑΙΟΥΣ", ΟΠΩΣ ΤΟΤΕ ΕΥΛΟΓΗΣΕ ΤΟΝ ΝΕΣΤΩΡΑ ΚΑΙ ΝΙΚΗΣΕ ΤΟΝ ΤΟΤΕ ΛΥΑΙΟ.

Κήρυξ Γνησίων Ορθοδόξων δημοσίευσε εδώ:Επίσκοπος Κηρυκος Εκκλησίας Κατακομβων μία ημέρα πριν Τετάρτη 11 Νοεμβρίου 2026 στις 9:19 π.μ. 1 ημ. · Ἤμουν πέντε χρονῶν παιδὶ στὸ χωριό μου τὸν Ὀκτώβριο τοῦ 1912 καὶ χτύπησαν οἱ καμπάνες. ―Μάνα, λέω, γιατί χτυπᾶνε σήμερα οἱ καμπάνες; Δακρυσμένη ἡ μητέρα μου λέει· ―Ὁ ἅγιος Δημήτριος ἔκανε τὸ θαῦμα του. ―Ποιό θαῦμα; ―Πήραμε τὴ Θεσσαλονίκη τὴν ἅγια αὐτὴ ἡμέρα τῆς μνήμης του!… Τί ἦταν ἡ Τουρκία μὲ τὴν Ἑλλάδα; Ἕνας Λυαῖος μὲ ἕνα Νέστορα. Καὶ γιὰ ἄλλη μιὰ φορὰ ὁ Λυαῖος νικήθηκε. Καὶ ὅταν μπήκανε μέσα στὴν πόλι τὰ στρατεύματά μας, ἐψάλη στὸ ναὸ τοῦ Ἁγίου Δημητρίου δοξολογία καὶ τὸ «Τῇ ὑπερμάχῳ Στρατηγῷ τὰ νικητήρια…». Νά τὸ θαῦμα. Ὁ Χριστιανὸς ὅμως ἔχει πάντα ἕναν ἄλλο πόλεμο, πιὸ ἰσχυρό. Μέσα μας ὑπάρχει ἕνας ἄλλος «Λυαῖος», ποὺ πρέπει νὰ τὸν νικήσουμε. Εἶνε τὰ πάθη μας... Εἶνε ὁ θυμός, ἡ ὀργή, ἡ ἐκδίκησι, ἡ πορνεία, ἡ μοιχεία, ἡ φιλαργυρία, ἡ φιλοδοξία, ὅλα τὰ κακά. Ἐμπρός λοιπόν! Ἂν νικηθοῦν τὰ πάθη, αὐτὸ θὰ εἶνε τὸ μεγαλύτερο θαῦμα, ἡ πραγματικὴ «ἀλλαγὴ» ποὺ ζητοῦν πολλοί... Ἀληθινὴ ἀλλαγὴ ἕνας καὶ μόνο μπορεῖ νὰ φέρῃ· ὁ Ἰησοῦς ὁ Ναζωραῖος... Αυγουστίνος Καντιώτης μητροπολίτης Φλωρίνης

Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ, ΔΕΝ ΔΙΑΙΡΕΙΤΑΙ. ΑΥΤΟ ΟΜΟΛΟΓΟΥΜΕ ΕΙΣ ΤΟ ΣΥΜΒΟΛΟΝ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ ΜΑΣ: ΠΙΣΤΕΥΟΜΕΝ .... ΕΙΣ ΜΙΑΝ ΑΓΙΑΝ ΚΑΘΟΛΙΚΗΝ ΚΑΙ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΝ. ΕΙΣ ΤΟΥΣ ΚΥΚΛΟΥΣ ΤΩΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ ΤΩΡΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΑΚΟΥΕΤΑΙ ΜΙΑ ΦΟΒΕΡΗ ΒΛΑΣΦΗΜΙΑ. ΟΤΙ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΗΤΑΝ ΜΙΑ ΑΛΛΑ ΤΩΡΑ ΕΙΝΑΙ ΔΙΗΡΗΜΕΝΗ. ΛΙΓΟΙ ΕΠΡΟΣΕΞΑΝ, ΑΝ ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΤΗΓΓΕΙΛΑ ΔΗΜΟΣΙΩΣ, ΟΤΙ ΤΗΝ ΙΔΙΑΝ ΒΛΑΣΦΗΜΙΑΝ ΟΤΙ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΔΙΑΙΡΕΙΤΑΙ, ΔΙΕΤΥΠΩΣΕ ΤΟΝ ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟ ΤΟΥ 2002 ΣΕ ΕΙΣΗΓΗΣΙΝ ΤΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΚΑΙ Ο ΤΟΤΕ ΠΕΙΡΑΙΩΣ ΝΥΝ ΔΕ ΣΧΙΣΜΑΤΟΑΙΡΕΤΙΚΟΣ ΨΕΥΔΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ... ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΕΝΑΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΠΟΛΛΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΔΙΑ ΤΟΥΣ ΟΠΟΙΟΥΣ ΚΑΙ ΚΑΘΗΡΕΘΗ ΥΠΟ ΤΗΣ ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΙΕΡΑΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΤΗΣ ΑΠΑΝΤΑΧΟΥ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ...

ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗ Πέμπτη, 22 Ιουλίου 2010 ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ ΚΑΘΗΓΗΤΗ ΤΣΕΛΕΓΓΙΔΗ ΣΤΟΝ ΜΗΤΡ. ΜΕΣΣΗΝΙΑΣ Με μία θεολογικότατη καί άκρως τεκμηριωμένη πατερικά ο Καθηγητής κ. Δημήτριος Τσελεγγίδης απαντά στις αντορθόδοξες θέσεις του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Μεσσηνίας κ. Χρυσοστόμου, που υποστηρίζει ότι η Εκκλησία σεν είναι πλέον ΜΙΑ όπως την ομολογούμε στο Σύμβολο της Πίστεως, αλλά διηρρημένη! Δημοσιεύουμε εδώ ολόκληρο το κείμενο της επιστολής του Καθηγητή, το οποίο κοινοποιήθηκε προς όλους τους Ιεράρχες της Εκκλησίας της Ελλάδος ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΕΙΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ ΣΧΟΛΗ ΤΜΗΜΑ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ Θεσσαλονίκη, 7-7-2010 ΤΟΜΕΑΣ ΔΟΓΜΑΤΙΚΗΣ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ: ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΤΣΕΛΕΓΓΙΔΗΣ ----------- 541 24 ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ Τηλ. Γραφ. 2310-996957 Οἰκ. 2310-342938 Πρός τόν Σε­βα­σμι­ώ­τα­το Μη­τρο­πο­λί­τη Μεσ­ση­νί­ας κ. Χρυ­σό­στο­μο Μη­τρο­πο­λί­του Με­λετίου13 24100 ΚΑ­ΛΑ­ΜΑ­ΤΑ Σε­βα­σμι­ώ­τα­τε, Μοῦ γνω­στο­ποι­ή­θη­κε ἀ­πό Ἱ­ε­ράρ­χες τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας μας ἡ ἐ­πι­στο­λή σας πρός τόν Μα­κα­ρι­ώ­τα­το Ἀρ­χι­ε­πί­σκο­πο Ἀ­θη­νῶν καί πά­σης Ἑλ­λά­δος κ. Ἱ­ε­ρώ­νυ­μο μέ κοι­νο­ποί­η­σή της πρός ὅ­λους τούς Μη­τρο­πο­λί­τες τῆς Ἱ­ε­ρᾶς Συ­νό­δου τῆς Ἱ­ε­ραρ­χί­ας τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας τῆς Ἑλ­λά­δος, ἀ­ριθ. πρωτ. 311/17-6-2010. Στήν ἐ­πι­στο­λή σας αὐ­τή ἀ­να­φέ­ρε­σθε καί στό ὄ­νο­μά μου, σελ. 2, παρ. 3, ἐ­δάφ. α. Συγ­κε­κρι­μέ­να, γρά­φε­τε τά ἑ­ξῆς: «Τήν ἐ­πι­φύ­λα­ξη τοῦ Σεβ. Κυ­θή­ρων δέν τήν ἔ­χει ἐκ­φρά­σει μέ­χρι σή­με­ρα οὔ­τε προ­φο­ρι­κά οὔ­τε γρα­πτά ὁ Ἐλ­λο­γιμ. Κα­θη­γη­τής κ. Δη­μή­τριος Τσε­λεγ­γί­δης, ὁ ὁ­ποῖ­ος ἔ­λα­βε τήν ἐ­πι­στο­λή, τήν ὁ­ποί­α ἐ­πι­κα­λεῖ­ται ὁ Σεβ. Κυ­θή­ρων, καί μέ τόν ὁ­ποῖ­ον κα­τ’ ἀν­τί­λη­ψιν ἐ­πι­κοι­νώ­νη­σα τό­σο τη­λε­φω­νι­κά ὅ­σο καί διά ζώ­σης, ἐξ ἀ­φορ­μῆς πα­νε­πι­στη­μια­κῶν θε­μά­των καί ὑ­πο­χρε­ώ­σε­ων. Ἕ­να τέ­τοι­ου εἴ­δους σο­βα­ρό ἐκ­κλη­σι­ο­λο­γι­κό ἀ­τό­πη­μα πέ­ρα­σε ἀ­πα­ρα­τή­ρη­το ἀ­πό τόν κα­τα­ξι­ω­μέ­νο Κα­θη­γη­τή τῆς Δογ­μα­τι­κῆς καί Συμ­βο­λι­κῆς Θε­ο­λο­γί­ας καί ἀ­σχο­λί­α­στο;». Νά ση­μειώσω δι­ευ­κρι­νι­στι­κά, ὅ­τι τό ἐ­πί­μα­χο ση­μεῖ­ο τῆς δι­α­φω­νί­ας ἐ­δῶ εἶ­ναι ἡ θε­ο­λο­γι­κή θέ­ση, πού δι­α­τυ­πώ­σα­τε σέ προ­η­γού­με­νη ἐ­πι­στο­λή σας (01-10-2009, σ.4) πρός ἐ­μέ, καί ἡ ὁ­ποί­α ἔ­χει ὡς ἑ­ξῆς: «Ἡ Ἐκ­κλη­σί­α τοῦ Χρι­στοῦ εἶ­ναι μί­α καί­ ἀ­δι­αί­ρε­τη πρίν τό σχῖ­σμα, σή­με­ρα εἶ­ναι δι­η­ρη­μέ­νη, ἀ­φοῦ βρι­σκό­μα­στε σέ σχῖ­σμα, αὐ­τό ἐ­πι­βε­βαι­ώ­νει τό πε­ρι­ε­χό­με­νο τῆς παρ. 41 τοῦ Κει­μέ­νου τῆς Ρα­βέν­νας». Ἐ­πει­δή δέν θέ­λω, Σε­βα­σμι­ώ­τα­τε, νά καλ­λι­ερ­γοῦν­ται καί νά δι­αδ­ίδον­ται ἐ­σφαλ­μέ­νες πλη­ρο­φο­ρί­ες γιά τήν το­πο­θέ­τη­σή μου σέ ἕ­να τό­σο σο­βα­ρό ἐκ­κλη­σι­ο­λο­γι­κό θέ­μα, ἀ­ναγ­κάζ­ομαι πλέ­ον τώ­ρα νά σᾶς γρά­ψω. Κα­ταρ­χήν, νά σᾶς ἐ­νη­με­ρώ­σω, για­τί δέν ἀ­πάν­τη­σα τό­τε στήν ἀ­πό 01-10-2009 ἐ­πι­στο­λή σας. Τήν ἐ­πι­στο­λή σας αὐ­τή τήν ἔ­λα­βα, ὅ­λως πε­ρι­έρ­γως, μό­λις τήν πα­ρα­μο­νή τῆς Συ­νό­δου τῆς Ἱ­ε­ραρ­χί­ας τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας τῆς Ἑλ­λά­δος. Ἀλ­λά ἐ­κεῖ­νο πού μέ ἐμ­πό­δι­σε κα­τε­ξο­χήν νά προ­χω­ρή­σω τό­τε σέ ἀ­παν­τη­τι­κή ἐ­πι­στο­λή ἦ­ταν τό γε­γο­νός ὅ­τι ἡ ἐ­πι­στο­λή σας ἐ­κεί­νη κοι­νο­ποι­ή­θη­κε στόν Ἀρ­χι­ε­πί­σκο­πο καί στούς Μη­τρο­πο­λί­τες, Μέ­λη τῆς Ἱ­ε­ρᾶς Συ­νό­δου τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας τῆς Ἑλ­λά­δος. Σκέ­φτη­κα τό­τε, Σε­βα­σμι­ώ­τα­τε, ὅ­τι τό συγ­κλη­θέν σῶ­μα τῆς Ἱ­ε­ραρ­χί­ας εἶ­ναι τό πλέ­ον ἁρ­μό­διο νά κρί­νει τό ὀρ­θό ἤ τό ἐ­σφαλ­μέ­νο τῆς ἐκ­κλη­σι­ο­λο­γι­κοῦ χα­ρα­κτή­ρα δι­α­τυ­πώ­σε­ώς σας. Ἡ Ἱ­ε­ραρ­χί­α ἤ λει­τουρ­γεῖ μέ ἁ­γι­ο­πνευ­μα­τι­κά κρι­τή­ρια καί παίρ­νει θέ­ση στό θέ­μα –σκέ­φτη­κα– ἤ ἁ­πλῶς τό ἀν­τι­πα­ρέρ­χε­ται. Για­τί, δη­λα­δή, θά ἔ­πρε­πε νά ἀ­παν­τή­σω ἐ­γώ, ὅ­ταν αὐ­τό τό καί­ριο πρό­βλη­μα ἦ­ταν ἤ­δη ἐκ­πε­φρα­σμέ­νο ἐγ­γρά­φως ἐ­νώ­πιόν της; Πί­στε­ψα, δη­λα­δή, συγ­κε­κρι­μέ­να, ὅ­τι ὁ Μα­κα­ρι­ώ­τα­τος Πρό­ε­δρος καί τά Μέ­λη τῆς Δια­ρκοῦς Ἱ­ε­ρᾶς Συ­νό­δου θά ἔ­θε­ταν ὡς πρῶ­το θέ­μα στήν Ἱ­ε­ραρ­χί­α τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας, πού συγ­κλή­θη­κε τόν Ὀ­κτώ­βριο τοῦ 2009, «τό σο­βα­ρό ἐκ­κλη­σι­ο­λο­γι­κό ἀ­τό­πη­μα», ὅ­πως ὁ ἴ­διος τό χα­ρα­κτη­ρί­σα­τε στήν ἐ­πι­στο­λή σας, καί ὅ­τι θά σᾶς κα­λοῦ­σε νά δώ­σε­τε τίς ἀ­πα­ραί­τη­τες δι­ευ­κρι­νί­σεις, καί νά τό ἀ­να­κα­λέ­σε­τε. Καί τοῦ­το, για­τί ὡς δογ­μα­το­λό­γος γνω­ρί­ζω, ὅ­τι ἐκ­πί­πτει ἀ­πό τό σῶ­μα τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας ὁ κά­θε πι­στός –καί πο­λύ πε­ρισ­σό­τε­ρο ὁ κλη­ρι­κός– πού συ­νει­δη­τά ἀμ­φι­σβη­τεῖ ἤ ἀ­πορ­ρί­πτει με­ρι­κῶς ἤ ὁ­λι­κῶς τήν πί­στη τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας, ὅ­πως αὐ­τή δι­α­τυ­πώ­νε­ται μέ ἀ­κρί­βεια στούς Ὅ­ρους τῶν Οἰ­κου­με­νι­κῶν Συ­νό­δων. Για­τί, ἀ­σφα­λῶς, κα­νείς δέν μπο­ρεῖ νά κα­τα­λύ­ει οὔ­τε νά σχε­τι­κο­ποι­εῖ τήν ἀ­λή­θεια τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας, ἐ­πει­δή κα­νείς δέν βρί­σκε­ται ὑ­πε­ρά­νω αὐ­τῆς. Δυ­στυ­χῶς, ἡ Ἱ­ε­ραρ­χί­α τό­τε δέν ἀ­σχο­λή­θη­κε μέ τό ἐκ­κλη­σι­ο­λο­γι­κό αὐ­τό θέ­μα, πού ἀ­φο­ρᾶ καί­ρια τήν ταυ­τό­τη­τα καί τήν αὐ­το­συ­νει­δη­σί­α τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας. Με­τά ἀ­πό τίς πα­ρα­πά­νω ἐ­ξη­γή­σεις γιά τήν ἕ­ως τώ­ρα σι­ω­πή μου, θά πε­ρι­ο­ρι­στῶ νά ἀ­παν­τή­σω μέ τήν πα­ρού­σα ἐ­πι­στο­λή μό­νο στήν ἐκ­κλη­σι­ο­λο­γι­κή ἄ­πο­ψη, πού δι­α­τυ­πώ­σα­τε στήν πρός ἐ­μέ ἐ­πι­στο­λή σας (01-10-2009). Καί αὐ­τό τό κά­νω γιά τρεῖς κυ­ρί­ως λό­γους: Πρῶ­τον, γιά χά­ρη τῆς δογ­μα­τι­κῆς ἀ­λή­θειας τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας. Δεύ­τε­ρον, ἐ­ξαι­τί­ας τῆς ση­μα­σί­ας πού ἔ­χει ἡ πα­ρα­πά­νω ἀ­λή­θεια στόν ἤ­δη δι­ε­ξα­γό­με­νο Θε­ο­λο­γι­κό Δι­ά­λο­γο μέ τούς ἑ­τε­ρο­δό­ξους καί εἰ­δι­κό­τε­ρα μέ τούς Ρω­μαι­ο­κα­θο­λι­κούς. Κα­τά σύμ­πτω­ση, τόν τε­λευ­ταῖ­ο και­ρό ἡ Ἐκ­κλη­σι­ο­λο­γί­α εἶ­ναι ὁ πυ­ρή­νας τοῦ Δι­με­ροῦς Θε­ο­λο­γι­κοῦ Δι­α­λό­γου, ὁ ὁ­ποῖ­ος με­τά τήν μή ὁ­λο­κλή­ρω­σή του πέρυ­σι στήν Κύ­προ θά συ­νε­χι­στεῖ τόν Σε­πτέμ­βριο τοῦ 2010 στή Βι­έν­νη. Στήν πα­ρού­σα πε­ρί­στα­ση τό εὔ­λο­γο καί καί­ριο ἐ­ρώ­τη­μα πού τί­θε­ται εἶ­ναι: Μέ ποι­ά αἴ­σθη­ση αὐ­το­συ­νει­δη­σί­ας τῆς Ὀρ­θό­δο­ξης Ἐκ­κλη­σί­ας προ­σέρ­χον­ται οἱ ἐκ­πρό­σω­ποί της στόν Δι­με­ρῆ Θε­ο­λο­γι­κό Δι­ά­λο­γο; Ἀ­κό­μη πιό συγ­κε­κρι­μέ­να, προ­σέρ­χε­ται ἡ Ὀρ­θό­δο­ξη Ἐκ­κλη­σί­α μας διά τῶν ἐκ­προ­σώ­πων της ὡς ἡ «ΜΙΑ, ἁ­γί­α, κα­θο­λι­κή καί ἀ­πο­στο­λι­κή Ἐκ­κλη­σί­α» ἤ ὡς δι­η­ρη­μέ­νη Ἐκ­κλη­σί­α, ἡ ὁ­ποί­α ἀ­να­ζη­τᾶ τήν ὀν­το­λο­γι­κή ἑ­νό­τη­τά της στήν ἕ­νω­σή της μέ τούς κα­τά και­ρούς ἀ­πο­κομ­μέ­νους ἀ­πό αὐ­τήν ἑ­τε­ρο­δό­ξους; Τρί­τον –μέ ὅ­λο τό σε­βα­σμό πρός τό πρό­σω­πο καί τό ἐκ­κλη­σι­α­στι­κό ἀ­ξί­ω­μά σας– σᾶς γρά­φω αὐ­τήν τήν ἐ­πι­στο­λή, ἐ­πει­δή θε­ω­ρῶ ὅ­τι μέ τήν ἐκ­κλη­σι­ο­λο­γι­κή το­πο­θέ­τη­σή σας ἀλ­λοι­ώ­νε­ται οὐ­σι­ω­δῶς ἡ δογ­μα­τι­κή ἀ­λή­θεια τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας καί ἀ­δι­κεῖ­ται κα­τά­φω­ρα ὁ ἀρ­χι­ε­ρα­τι­κός νοῦς σας, ἐ­νῶ δι­και­ώ­νε­ται ὁ κά­θε Ἀρ­χι­ε­ρέ­ας, ἀλ­λά καί ὁ κά­θε ἁ­πλός πι­στός πού ὑ­πε­ρα­σπί­ζε­ται, ὡς ὀ­φεί­λει, τήν ἀ­κε­ραι­ό­τη­τα τῆς ἁ­γι­ο­πνευ­μα­τι­κῆς δι­α­τυ­πώ­σε­ως τῆς ἐκ­κλη­σι­α­στι­κῆς ἀ­λή­θειας στόν Ὅ­ρο τῆς Β΄ Οἰ­κου­με­νι­κῆς Συ­νό­δου ἀ­πό τούς θε­ο­φό­ρους Πα­τέ­ρες. Τώ­ρα, ὡς πρός τό ἐκ­κλη­σι­ο­λο­γι­κό ἐ­ρώ­τη­μα –ἄν δη­λα­δή ἡ Ἐκ­κλη­σί­α με­τά τό σχῖ­σμα τοῦ 1054 εἶ­ναι ΜΙΑ καί ἀ­δι­αί­ρε­τη ἤ δι­η­ρη­μέ­νη– ἔ­χω νά κα­τα­θέ­σω ἀ­πε­ρι­φρά­στως τά ἑ­ξῆς: Στό Σύμ­βο­λο τῆς Πί­στε­ως ὁ­μο­λο­γοῦ­με, ὅ­τι πι­στεύ­ου­με «εἰς μί­αν, .­.. Ἐκ­κλη­σί­αν». Ἀ­πό τήν δι­α­τύ­πω­ση αὐ­τή τοῦ Συμ­βό­λου προ­κύ­πτει ὅ­τι ἡ ἑ­νό­τη­τα, ὡς θε­με­λι­ώ­δης ἰ­δι­ό­τη­τα τοῦ ἑ­νός, στήν προ­κει­μέ­νη πε­ρί­πτω­ση ὡς ἡ ἰ­δι­ό­τη­τα τῆς ΜΙΑΣ Ἐκ­κλη­σί­ας, εἶ­ναι τό ἀ­σφα­λές δε­δο­μέ­νο τῆς πί­στε­ώς μας. Στή συ­νεί­δη­ση τοῦ σώ­μα­τος τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας ἡ ἑ­νό­τη­τά της εἶ­ναι δε­δο­μέ­νο ὀν­το­λο­γι­κό, ἀ­πο­λύ­τως καί ἀ­με­τα­κλή­τως δι­α­σφα­λι­σμέ­νο ἀ­πό τήν κε­φα­λή τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας, τόν Χρι­στό, διά τῆς συ­νε­χοῦς πα­ρου­σί­ας τοῦ Πα­ρα­κλή­του Πνεύ­μα­τός του σ’ αὐ­τήν, ἤ­δη ἀ­πό τήν Πεν­τη­κο­στή. Ἡ ἑ­νό­τη­τα τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας ὡς δογ­μα­τι­κή ἀ­λή­θεια ἐκ­φρά­ζει τό­σο τήν αὐ­το­συ­νει­δη­σί­α της ὅ­σο καί τήν ἁ­γι­ο­πνευ­μα­τι­κή ἐμ­πει­ρί­α της. Ἄν ὅ­μως ἡ Ἐκ­κλη­σί­α εἶ­ναι ΜΙΑ κα­τά τό Σύμ­βο­λο τῆς Πί­στε­ως, τό­τε μέ τήν συ­νε­πῆ ἐκ­κλη­σι­ο­λο­γι­κή ἔν­νοι­α καί κα­τά κυ­ρι­ο­λε­ξί­α δέν μπο­ροῦν νά ὑ­πάρ­χουν ἑ­τε­ρό­δο­ξες ἐκ­κλη­σί­ες, ἀλ­λά οὔ­τε μη­τέ­ρες, ἀ­δελ­φές, θυ­γα­τέ­ρες καί ἐγ­γο­νές ἐκ­κλη­σί­ες. Ἡ ΜΙΑ καί μό­νη –ἀ­δι­αί­ρε­τη πάν­το­τε– Ἐκ­κλη­σί­α γεν­νᾶ μυ­στη­ρια­κῶς «δι’ ὕ­δα­τος καί Πνεύ­μα­τος» τά μέ­λη της, δέν γεν­νᾶ ἄλ­λες ἐκ­κλη­σί­ες. Οἱ κα­τά τό­πους (Ὀρ­θό­δο­ξες) Ἐκ­κλη­σί­ες ἀ­πο­τε­λοῦν φα­νέ­ρω­ση ἐν τό­πῳ καί χρό­νῳ τῆς ΜΙΑΣ καί μό­νης Ἐκ­κλη­σί­ας (βλ. ἐν­δει­κτι­κῶς, Α΄ Κορ. 1,2). Οὔ­τε βέ­βαι­α μπο­ρεῖ ἡ Ἐκ­κλη­σί­α νά εἶ­ναι ταυ­τό­χρο­να ΜΙΑ καί δι­η­ρη­μέ­νη. Για­τί ἡ δι­αί­ρε­ση ση­μαί­νει κα­τά­τμη­ση ἑ­νός ὅ­λου σέ δύ­ο ἤ πε­ρισ­σό­τε­ρα μέ­ρη (βλ. Λε­ξι­κό, Γ. Μπαμ­πι­νι­ώ­τη). Κα­τά συ­νέ­πεια, ἡ θε­ώ­ρη­ση τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας ὡς δι­η­ρη­μέ­νης, σή­με­ρα, ἀν­τί­κει­ται σα­φῶς στή ρη­τή δι­α­τύ­πω­ση τοῦ Συμ­βό­λου τῆς Πί­στε­ως, πράγ­μα πού συ­νε­πά­γε­ται, κα­τά τά Πρα­κτι­κά τῶν Οἰ­κου­με­νι­κῶν Συ­νό­δων, κα­θαί­ρε­ση καί ἀ­φο­ρι­σμό, κατά περίπτωση, σ’ ὅ­ποι­ον ἐμ­μέ­νει στή θε­ώ­ρη­ση αὐ­τή. Στήν ἐ­πι­στο­λή σας, Σε­βα­σμι­ώ­τα­τε, ἐ­πι­χει­ρεῖ­τε νά θε­με­λι­ώ­σε­τε τήν ἐκ­κλη­σι­ο­λο­γι­κή το­πο­θέ­τη­σή σας ὄ­χι στό Σύμ­βο­λο τῆς Πί­στε­ως, ἀλ­λά στό πε­ρι­ε­χό­με­νο τῆς παρ. 41 τοῦ Κει­μέ­νου τῆς Ρα­βέν­νας, τό ὁ­ποῖ­ο κά­νει λό­γο γιά τήν «ἐ­πο­χή τῆς ἀ­δι­αί­ρε­της Ἐκ­κλη­σί­ας». Ἔ­τσι, δί­νε­τε τήν ἐν­τύ­πω­ση ὅ­τι ἀ­πο­δί­δε­τε με­γα­λύ­τε­ρη ση­μα­σί­α σέ ἕ­να Κοι­νό Κεί­με­νο μιᾶς Δι­ε­θνοῦς Ἐ­πι­τρο­πῆς γιά τό Θε­ο­λο­γι­κό Δι­ά­λο­γο, συ­νι­στα­μέ­νης ἀ­πό ἀν­θρώ­πους πού ἀ­να­ζη­τοῦν τήν ἀ­λή­θεια, πα­ρά σέ ἀ­πο­φά­σεις καί Ὅ­ρους Οἰ­κου­με­νι­κῶν Συ­νό­δων, οἱ ὁ­ποῖ­ες ἀ­πο­φαί­νον­ται ἐν Ἁ­γί­ῳ Πνεύ­μα­τι γιά τήν ἀ­λή­θεια τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας. Πάν­τως, ἀ­πό τή δι­α­τύ­πω­ση τοῦ Κοι­νοῦ Κει­μέ­νου γί­νε­ται, πράγ­μα­τι, σα­φές ὅ­τι γιά τά Μέ­λη τῆς Μι­κτῆς Δι­ε­θνοῦς Ἐ­πι­τρο­πῆς δέν ὑ­φί­στα­ται σή­με­ρα ἡ ἀ­δι­αί­ρε­τη Ἐκ­κλη­σί­α. Ἡ Ἐκ­κλη­σί­α δη­λα­δή σή­με­ρα εἶ­ναι δι­η­ρη­μέ­νη, πα­ρά τήν δογ­μα­τι­κή ἀ­λή­θεια τῆς ἴ­διας τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας, πού ὁ­μο­λο­γοῦ­με λε­κτι­κά στό Σύμ­βο­λο τῆς Πί­στε­ώς μας. Αὐ­τό ὅ­μως ἔ­χει ὡς συ­νέ­πεια τήν ἀ­πο­κο­πή ἀ­πό τήν Ἐκ­κλη­σί­α ὅ­λων ἐ­κεί­νων, πού συ­νει­δη­τά ὑ­πο­στη­ρί­ζουν ὅ­σα δι­α­λαμ­βά­νει τό Κεί­με­νο τῆς Ρα­βέν­νας γιά τήν ταυ­τό­τη­τα τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας, ἐ­πει­δή ἐμ­μέ­σως πλήν σα­φῶς δέν ἀ­πο­δέ­χον­ται μέ­ρος τῆς δογ­μα­τι­κῆς δι­δα­σκα­λί­ας τῆς Β΄ Οἰ­κου­με­νι­κῆς Συ­νό­δου. Ὅ­μως, Σε­βα­σμι­ώ­τα­τε, κα­νέ­να ἀ­πο­λύ­τως κεί­με­νο δέν μπο­ρεῖ νά γί­νει ἀ­πο­δε­κτό ἀ­πό τήν Ἐκ­κλη­σί­α, ἐ­φό­σον αὐ­τό ἀν­τί­κει­ται στό Σύμ­βο­λο τῆς Πί­στε­ως, στόν Ὅ­ρο δη­λα­δή τῆς Β΄ Οἰ­κου­με­νι­κῆς Συ­νό­δου.[1] Τέ­λος, Σε­βα­σμι­ώ­τα­τε, θε­ω­ρῶ ὅ­τι ἡ ἐκ­κλη­σι­ο­λο­γι­κή ἄ­πο­ψη πού ἐκ­φρά­ζε­ται στήν ἐ­πι­στο­λή σας γιά τήν ἑ­νό­τη­τα καί ταυ­τό­τη­τα τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας ἀ­πο­τε­λεῖ τήν πρω­το­γε­νῆ αἰ­τί­α τῆς σύγ­χρο­νης πρα­κτι­κῆς τῶν συμ­προ­σευ­χῶν ὁ­ρι­σμέ­νων Ὀρ­θο­δό­ξων -κλη­ρι­κῶν καί λα­ϊ­κῶν- μέ τούς ἑ­τε­ρο­δό­ξους. Για­τί, ἔ­τσι ἑρ­μη­νεύ­ε­ται θε­ο­λο­γι­κῶς ἡ σα­φής πα­ρα­βί­α­ση Κα­νό­να Οἰ­κου­με­νι­κῆς Συ­νό­δου (2ου τῆς Πεν­θέ­κτης, μέ ἀ­να­φο­ρά στόν 10ο Κα­νό­να τῶν Ἁ­γί­ων Ἀ­πο­στό­λων), πού ἀ­πα­γο­ρεύ­ει τήν συμ­προ­σευ­χή, μέ ἐ­πι­τί­μιο τόν ἀ­φο­ρι­σμό ἀ­πό τήν Ἐκ­κλη­σί­α. Μέ τόν προ­σή­κον­τα σε­βα­σμό ἀ­σπά­ζο­μαι τήν δε­ξιά σας Δη­μή­τριος Τσε­λεγ­γί­δης Κα­θη­γη­τής τῆς Θε­ο­λο­γι­κῆς Σχο­λῆς τοῦ Α.Π.Θ. Κοι­νο­ποί­η­ση: 1. Μα­κα­ρι­ώ­τα­το Ἀρ­χι­ε­πί­σκο­πο Ἀ­θη­νῶν καί πά­σης Ἑλ­λά­δος κ. Ἱ­ε­ρώ­νυ­μο 2. Σε­βα­σμι­ω­τά­τους Μη­τρο­πο­λί­τες, Μέ­λη τῆς Ἱ­ε­ρᾶς Συ­νό­δου τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας τῆς Ἑλ­λά­δος 3. Σε­βα­σμι­ω­τά­τους Μη­τρο­πο­λί­τες, Μέ­λη τῆς Ἱ­ε­ρᾶς Συ­νό­δου τῆς Ἱ­ε­ραρ­χί­ας τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας τῆς Ἑλ­λά­δος [1] Γιά πε­ρισ­σό­τε­ρα, βλ. στήν Εἰ­σή­γη­σή μου μέ τί­τλο: «Ἡ λει­τουρ­γί­α τῆς ἑ­νό­τη­τος τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας. Οἱ λαν­θα­σμέ­νες θε­ο­λο­γι­κές προ­ϋ­πο­θέ­σεις τοῦ πα­πι­κοῦ πρω­τεί­ου»­, στήν Θε­ο­λο­γι­κή Ἡ­με­ρί­δα τῆς Ἱ­ε­ρᾶς Μη­τρο­πό­λε­ως Πει­ραι­ῶς (28-4-2010) μέ θέ­μα: « ʻΠρω­τεῖ­ον’, Συ­νο­δι­κό­της καί Ἑ­νό­της τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας» (Post a new comment) [ Home | Login / Logout | Search | Account | Site Map ]