Ο ΑΔΕΛΦΟΣ ΜΟΥ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΜΟΥ (ΑΓ. ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ)

 

Άλλος
αλλοδαπός - Σαμαρείτης
Στην παραβολή ο Χριστός για ειδικό λόγο εισάγει το πρόσωπο του Σαμαρείτη.
Αυτός έδειξε σπλαχνικότητα, αυτός, ο τιποτένιος, ο ευτελισμένος, ο μιαρός για τους Ιουδαίους.
Και στην άλλη περίπτωση, των δέκα λεπρών, τον ένα, τον ευγνώμονα,
τον εμφανίζει ως αλλοδαπό, ως Σαμαρείτη.
Ε.Π.Ε. 13,238

το μέλλον μου
Και συ, αδελφέ, κι αν ακόμα μένεις νηστικός από άσκηση,
κι αν κοιμάσαι στη γη, κι αν τρως στάχτη και θρηνείς παντοτινά,
αλλά δεν ωφελείς κανέναν άλλον, τίποτε σπουδαίο δεν κάνεις
Ε.Π.Ε. 18α,122.

το μέλος μου, το μέλλον μου
Για ποιο λόγο λες «Δεν με νοιάζει» για ένα μέλος του σώματος σου, που υποφέρει;
Γιατί τόσο πολύ φροντίζουμε για ένα μέλος του σώματος,
και αδιαφορούμε τελείως για του Χριστού τα μέλη;
Και πώς είναι δυνατόν να συγχωρεθούμε;
Ε.Π.Ε. 18α,760

(Χρυσοστομικό Λεξικό, αρχ. Δανιήλ Αεράκη, Τόμος Α΄, σελ. 141-142)

sostis.gr

Η ΑΛΗΘΙΝΗ ΕΥΣΕΒΕΙΑ ΔΕΝ ΑΠΟΚΛΕΙΕΙ ΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑ

 

103. «Έμεινε Μαριάμ συν αυτή ωσεί μήνας τρεις» (Λουκ. α΄ 56).

 Τρεις μήνες έμεινε η Μαριάμ κοντά στην Ελισάβετ. Αν τόσο μεγάλα, ωραία, βαθυστόχαστα και εμπνευσμένα από το Άγιο Πνεύμα είπαν τις πρώτες μόλις στιγμές της συναντήσεώς των, σκέπτεται κανείς πόσα ακόμα πιο πολλά και πιο ωραία θα αντάλλαξαν μεταξύ τους μέσα σε τρεις ολόκληρους μήνες...
  Κι όμως για όλα αυτά η Κ. Διαθήκη σιωπά. Η σιωπή αυτή του Ευαγγελίου ίσως να σημαίνη ότι το υπόλοιπο διάστημα οι δύο συγγενείς γυναίκες έζησαν εντελώς απλά, χωρίς άλλες εξάρσεις και προφητικές ωδές· ότι οι ώρες και μέρες πέρασαν ευχάριστα, μέσα σε μια ατμόσφαιρα αμοιβαίας αγάπης, πνευματικής αγαλλιάσεως και χαράς και γενικά ότι οι δύο ευσεβείς γυναίκες, μέσα σε μια εναλλαγή οικιακής εργασίας και προσευχής ζούσαν τον Θεό και αλληλοενισχύονταν στην πιστή τήρησι του άγιου θελήματος.
  Η απλή, λαϊκή ευσέβεια εξιδανικεύει συνήθως το «βίο» των Αγίων της Εκκλησίας μας. Έτσι πολλοί χριστιανοί φαντάζονται ότι οι Άγιοι ζούσαν σε μια διαρκή πνευματική έξαρση και ψυχική ανάταση· ότι το στόμα τους έλεγε συνεχώς προσευχές· ότι βρίσκονταν συνεχώς μέσα στο ναό του Θεού κλπ. ούτε καν μπορούν να φαντασθούν έναν Άγιο να πλένεται, να σκουπίζη το δωμάτιό του ή το κελλί του, να κάθεται, να κοιμάται... να ζη δηλαδή την καθημερινή απλή ζωή, όπως όλοι οι άνθρωποι.
  Η αλήθεια όμως είναι ότι οι Άγιοι του Θεού άνθρωποι ζούσαν όπως όλοι οι άλλοι και, ότι, επειδή ήσαν Άγιοι αυτό δεν σημαίνει ότι δεν ήσαν άνθρωποι. Οι Άγιοι του Θεού ήσαν «άνθρωποι ομοιοπαθείς υμίν», όπως τόσο ωραία γράφει ο αδελφόθεος Ιάκωβος (ε' 17), πράγμα που σημαίνει ότι γνώρισαν κόπους και μόχθους, διωγμούς και κινδύνους (Β Κορ. ια 23 - 33), αλλά γνώρισαν και στιγμές καθημερινής ζωής, γαλήνης και σιωπής. Μερικοί Χριστιανοί λέει το ωραίο ανέκδοτο— πήγαν στην έρημο να συναντήσουν τον Άγιο Αντώνιο. Περίμεναν λοιπόν να δουν τον Άγιο να προσεύχεται και με τη φωτιά της προσευχής του να κατακαίει τους δαίμονες... Κι όμως! Τον βρήκαν να παίζη μ’ ένα ...περιστέρι! Τότε ο Άγιος, για να μη σκανδαλισθούν, τους είπε: «Το τόξο δεν μπορεί να είναι πάντα τεντωμένο, διότι θα σπάση. Γι αυτό από καιρό σε καιρό χρειάζεται να χαλαρώνη κανείς τις τεντωμένες χορδές του...». Τους είχε δώσει την απάντησι που χρειάζονταν! Ακόμη από την παράδοσι γνωρίζομε, ότι ο Ευαγγελιστής Ιωάννης που έγραψε το Δ΄ Ευαγγέλιο και την Αποκάλυψη πήγαινε και λουζόταν στα δημόσια λουτρά της Εφέσου. Και ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, βαδίζοντας στην εξορία το μόνο που ζητούσε ήταν ένα θερμό λουτρό... Με ένα λόγο οι Άγιοι δεν μιλούσαν συνεχώς για τον Θεό, αλλά ζούσαν συνεχώς και «ανέπνεαν» τον Θεόν. «Μνημονευτέον μάλλον του Θεού ή αναπνευστέον» (Αγ. Γρηγόριος ο Θεολόγος) .
  Όσοι θέλουν να μοιάσουν με τους Αγίους, ας προσέξουν. Ζωή αγία δεν σημαίνει ότι πρέπει να μιλούν συνεχώς για τον Θεό και τα θεία, ότι πρέπει να παραμελούν τις καθημερινές απασχολήσεις των σαν κατώτερες και ανάξιες λόγου· ότι πρέπει να γυρίζουν συνεχώς γύρω και μέσα στο ναό κλπ. Διότι η αληθινή ευσέβεια δεν αποκλείει την καθημερινότητα, αλλά την αγιάζει και την μεταμορφώνει όπως το έκαναν και οι δύο ευσεβείς γυναίκες, η Παρθένος και η Ελισάβετ.

(Μητροπολίτου Αχελώου Ευθυμίου Στυλίου, Η Πρώτη, εκδ. Γρηγόρη, σελ. 129-130)

sostis.gr

ΛΟΓΟΣ ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ ΣΠΥΡΙΔΩΝΑ

 

 ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΘHΣΑΥΡΙΣΜΑΤΑ

Ἐνοριακό φυλλάδιο πνευματικῆς οἰκοδομῆς

Εκδίδεται ὑπό τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως

Μεσογαίας, Λαυρεωτικῆς &  Ἀχαρνῶν

ΤΕΥΧΟΣ 10^ΟΝ          ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 2020

 

^{Ὁ Ἅγιος Σπυρίδων ὁ θαυματουργός.}

^{Ἁπλοῦς καί ταπεινός}

 

 ^{Ό μέγας πατήρ ἡμῶν Σπυρίδων ἦτο ἀπό τήν νεότητά του ἄνθρωπος ἁπλός καί ταπεινός. Ἐμιμεῖτο τήν πραότητα του Προφήτου Δαυίδ,  τήν ἁπλότητα τοῦ Πατριάρχου Ἰακώβ,  καί τό φιλόξενον τοῦ Πατριάρχου Ἀβραάμ.  Διά τίς ἀρετές του αὐτές ἐκληρονόμησε ὄχι τήν φθαρτήν γῆν, ἀλλά τήν αἰώνιον, δηλαδή τόν παράδεισον. Τοῦτο εἶπεν καί τό ἀψευδές στόμα τοῦ Κυρίου, ὅτι δηλαδή είναι «Μακάριοι οἱ πραεῖς, ότι αυτοί κληρονομήσουσι τήν γῆν» (Ματθ. 5,5)  καί μακάριοι οἱ ἐλεήμονες,  ότι αυτοί ἐλεηθήσονται». (Ματθ. 5,7).}

^{Ὁ Ἅγιος Σπυρίδων κατεφρόνησε τά πλούτη τά ἐπίγεια και ὅλα τά ἐπίγεια ἀγαθά,  δι αὐτό καί τώρα ἀπολαμβάνει εἰς τόν οὐρανόν καί θά τόν ἀπολαμβάνει αἰωνίως, τόν Πολύτιμον Μαργαρίτην,  τόν θησαυρόν τόν ἄσυλον,  τόν ἄφθαρτον καί αίώνιον. Πτωχός κατά κόσμον, πλούσιος όμως κατά Χριστόν. Τά ἔργα του ἔλαμπαν ἐνόσω ἔζη, καί μετά τόν θάνατόν του καί αίωνίως λάμπουν, διότι τά ἔργα του ἦσαν ἔργα ἀρετῆς,   ἀγάπης, ταπεινοφρο-σύνης, ἁπλότητος, ἁγιότητος. Διά τοῦτο και ἠξιώθη πλουσίων δωρεῶν καί χαρίτων παρά τοῦ Θεοῦ, τά ὁποῖα μᾶς δείχνουν καί τήν δόξαν αὐτοῦ καί τήν μεγαλειότητά εἰς τούς οὐρανούς.}

^{Ἀγαπητέ ἀναγνώστα, μη προφασίζεσαι πώς εἶσαι ἀγράμματος καί δέν μπορεῖς νά ἀνεβῆς σέ ὕψη πνευματικότητας καί ἁγιότητος. Ὁ Ἅγιος Σπυρίδων μᾶς δίνει τό παράδειγμα. Ἄς τό ἀκολουθήσουμε. Οὔτε καί άν ξέρης πολλά γράμματα νά νομίζεις, ὅτι αὐτό εἶναι προσόν καί ἐφόδιο γιά τήν χριστιανικήν καλλιέργειαν. Μόνο ἡ ἀληθινή ταπείνωση καί ἡ ἄδολος ἀγάπη πρός τόν Θεόν, πού εἶχε ὁ Ἅγιος Σπυρίδων, μόνο ἡ πίστις καί ἡ ἀφοσίωσις μας στό θέλημα τοῦ Θεοῦ καί ἡ ἀκριβής τήρησις τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ θα μᾶς δώσουν τά πνευματικά πτερά γιά νά πετάξουμε στά ὕψη τῆς πνευματικῆς καί Ἁγίας ζωῆς.}

^{Διάβαζε λοιπόν καί μελέτα καθημερινά τόν βίον τοῦ Ἁγίου Σπυρίδωνος ἀλλά καί ὅλων τῶν Ἁγίων καί φιλοθέων ἀνδρῶν, διότι οἱ βίοι αὐτοί δίνουν πολλήν ὠφέλειαν εἰς τήν ψυχήν μας καί πράγματι αὐξάνουν τόν πλοῦτον τῆς ψυχῆς μας, διότι μᾶς κάμνουν ὄχι μόνον νά ἀπέχουμε ἀπό τό κακόν, ἀλλά καί νά προκόπτουμε εἰς τό ἀγαθόν.}

^{Ὅποιος ἔχει πέσει σέ διάφορα ἁμαρτήματα, ἀκούοντας τόν βίον τῶν Ἁγίων καί τά ὑπερφυσικά κατορθώματα των, διορθώνεται, μισεῖ τήν ἁμαρτίαν, φροντίζει  για τήν ἀπόκτησιν τῆς ἀρετῆς, παρακινεῖται πρός τό καλόν, γίνεται θερμότερος, ἀποκτᾶ ζῆλον καί πόθον καί ἀγάπη πρός τόν ἅγιον καί πρός τόν Θεόν, καί προσπαθεί νά μιμηθῆ, ὅσον εἶναι δυνατόν εἰς αὐτόν, τόν Ἅγιον.}

^{Ὅλων τῶν Ἁγίων οἱ βίοι εἶναι ὡραῖοι καί ψυχωφελής καί βοηθοῦν τούς Χριστιανούς είς τό καλόν καί τήν πνευματικήν καλλιέργειαν. Ὁ βίος τοῦ Ἁγίου Σπυρίδωνος εἶναι περισσότερον ψυχωφελής καί εὐχάριστος, διότι διεγείρει καί τούς ἁπλουστέρους στό νά ἀνέλθουν πνευματικά καί νά ζήσουν θεαρέστως.}

^{Ἀς μελετοῦμε λοιπόν τόν βίον τοῦ Ἁγίου Σπυρίδωνος καί ἀς τόν παρακαλοῦμε νά μᾶς χαρίζει ἁπλότητα, ταπείνωσιν, πραότητα, καί ὅλας τάς θεοφιλεῖς ἀρετάς.}

 

^{Ἀπό τά πνευματικά Θησαυρίσματα τοῦ ἔτους 1986}