Η ΕΝΩΣΗ ΗΤΑΝ ΘΕΛΗΜΑ ΘΕΟΥ

Μητροπολίτου Γ.Ο.Χ. Μεσογαίας κ. ΚΗΡΥΚΟΥ

(ΜΑΣ ΕΣΤΑΛΗ ΑΝΩΝΥΜΩΣ Η ΕΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΠΑΡΑΤΙΘΕΜΕΝΗ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ, Η ΟΠΟΙΑ ΟΠΩΣ ΜΟΥ ΓΡΑΦΕΙ Ο ΑΠΟΣΤΟΛΕΑΣ ΕΚΦΡΑΖΕΙ ΚΑΙ ΠΟΛΛΟΥΣ ΑΚΟΜΗ )..

Ευλογείτε Δέσποτα.

Διάβασα τις δυο επιστολες σας προς τον Σεβ. Αμφιλόχιο. ην επιστολής και τα σχετικα σχολια. Έχω να σας πω κάποια λόγια για όλα αυτά που συμβαίνουν το τελευταίο διάστημα αν μου το επιτρέπετε και αν θέλετε τα δημοσιεύετε κι όλας, για να διαβάσουν όλοι πως αισθάνεται ο απλός κόσμος με αυτά που συμβαίνουν γύρω μας.

Κληρικοί, μοναχοί, θεολόγοι και οι συν αυτοίς, δεν έχουν απ' ότι φαίνεται ΦΟΒΟ ΘΕΟΥ!!!

Δεν ασχολούνται πλέον με τον λόγο του Θεού και πως θα τον μεταδώσουν στον κάθε άνθρωπο ως έχουν υποχρέωση, αλλά ασχολούνται με το πώς θα δικαιωθούν σε προσωπικό επίπεδο για διάφορα θέματα εκκλησιολογικά, δογματικά κ.λ.π.

Και έχουν ξεχάσει εμένα, την οικογένειά μου τον συνάνθρωπο τους που περιμένει από αυτούς έναν λόγο να πάρει δύναμη να αντιμετωπίσει τις δυσκολίες της καθημερινής ζωής. 

Δεν ξεχνάνε όμως να προσπαθούν κάθε μέρα να πείσουν όλους εμάς τους απλούς ανθρώπους ότι έχουν δίκιο!!!

Υποτιμούν την νοημοσύνη μας. Όλοι μας όσοι ασχολούμαστε με τα θέματα της Εκκλησίας, άλλος λίγο άλλος περισσότερο, ξέρουμε τι έλεγε ο καθένας από τούς κυρίους αυτούς στο κοντινό παρελθόν και τι υποστηρίζει σήμερα.

Οι κύριοι θεολόγοι μας έκαναν κήρυγμα. "Δάσκαλε που δίδασκες"!!!!

Σεβασμιώτατε όλοι γνωρίζουμε ότι ο μόνος που δεν έχει αλλάξει τις θέσεις του όλα αυτά τα χρόνια για όλα αυτά τα ζητήματα είσαστε εσείς. Το ξέρουν και οι ίδιοι αυτό. Αλλά ο καθένας για τους προσωπικούς του λόγους που μόνο ο ίδιος ξέρει (η μήπως ξέρουν κι άλλοι;) δεν θέλουν να το παραδεχθούν και βρίσκονται απεναντί σας. Τώρα. Γιατί στο μέλλον, ποιός ξέρει; Μπορεί να είναι ξανά μαζί σας!!! Να αλλάξουν πάλι θέσεις και λόγια και να κάνει ο καθένας από αυτούς ξανά μία πολύ ωραία κυβίστηση. Και άμα είναι και θεολογική η κυβίστηση έχει άλλη χάρη!!!!

Δεν μπορούν να καταλάβουν Σεβασμιώτατε πόσο κακό κάνουν στην Εκκλησία. Προσωπικά πάθη, ίντριγκες και εγωισμοί τους έχουν κυριεύσει και έχουν απομακρυνθεί εντελώς από το έργο το οποίο πρέπει να επιτελούν.

Αρκετά κύριοι. Αν είναι αυτός ο διδακτικός σας λόγος, δεν τον έχουμε ανάγκη. Ο κόσμος έχει ήδη δυσανασχετήσει με τα καμώματά σας.

Δεν σας ακούμε και δεν μας ενδιαφέρουν τα λεγόμενά σας. Σας ευχαριστούμε για ό, τι έχετε κάνει έως τώρα, αλλά καθηστε εκεί, μεταξύ σας να συζητάτε και να προσπαθείτε να λύνετε τα προβλήματα που εσείς οι ίδιοι δημιουργείτε.

Σεβασμιώτατε με όλον το σεβασμό που έχω προς το πρόσωπό σας συνεχίστε το έργο που κάνετε να βρίσκεστε δίπλα σε κάθε άνθρωπο που σας χρειάζεται. 

Και για να μην σας κουράζω άλλο, πιστεύω ότι η Ένωση που έγινε με τόσο κόπο και προσπάθεια, δεν έγινε γιατί απλά το θέλατε εσείς η ο Αρχιεπίσκοπος η υπόλοιποι Επίσκοποι και Ιερείς. 

ΕΓΙΝΕ ΓΙΑΤΙ ΗΤΑΝ ΘΕΛΗΜΑ ΘΕΟΥ.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ Γ.Ο.Χ. ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ κ. ΚΗΡΥΚΟΥ

 Ενα πολύ συγκινητικό περιστατικό διηγήθηκε κάποτε ο στάρετς Ζωσιμάς.

 – Πρόλαβα στη μονή Κόνεβιτς ένα γέροντα που μπήκε στο μοναστήρι εντελώς αγράμματος. Από τότε παρακαλούσε νύχτα μέρα την Κυρία Θεοτόκο να τον βοηθήσει για να μάθει γράμματα, δίνοντάς της την υπόσχεση ότι κάθε μέρα, ως το τέλος της ζωής του, θα της έλεγε τους Χαιρετισμούς.

 Πραγματικά η φιλεύσπλαχνη Παναγία μας εκπλήρωσε την επιθυμία του. Κι εκείνος κάθε μέρα διάβαζε τον Ακάθιστο Ύμνο της, ζητώντας της συνάμα και μια δεύτερη χάρη:

  «Δέσποινα του κόσμου, Μητέρα του Θεού, με αξίωσες να μάθω γράμματα και να σε υμνώ. Δώσε μου όμως άλλη μια παρηγοριά: Να πεθάνω την ημέρα της δικής σου Κοιμήσεως».

 Κάποια χρονιά λοιπόν, στη νηστεία του Δεκαπενταυγούστου, ετοιμάστηκε και κοινώνησε την παραμονή της Κοιμήσεως. Ήταν απόλυτα υγιής.

 Την ίδια νύχτα, στην αγρυπνία της εορτής, έψαλλε πολύ ωραία με τους αδελφούς –γιατί ήταν και καλός ψάλτης. Την ενάτη ωδή των κανόνων την έψαλλαν, σύμφωνα με το τυπικό της Μονής τους, και οι δυο χοροί μαζί, στη μέση του ναού.

 Ήταν και οι γέροντας ανάμεσά τους. Μα μόλις άρχισαν τον ειρμό του δεύτερου κανόνα, «Άπας γηγενής σκιρτάτω τω πνεύματι…»,άρχισαν να τρέμουν τα πόδια του. Οι αδελφοί τον συγκράτησαν για να μην πέσει.

 Την ίδια στιγμή παρέδωσε την ψυχή του στα χέρια της Παναγίας.

(Γεροντικό του Βορρά τόμος Α, Πέτρου Μπότση σελ. 94-95)

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ Γ.Ο.Χ. κ. ΚΗΡΥΚΟΥ

 Αν είσαι ιερέας φρόντισε στην εξομολόγηση να μην συντρίβεις το πρόσωπο του εξομολογούμενου χάριν των ιερών κανόνων.

 Πριν να εκφράσεις την γνώμη σου θυμήσου το μέγεθος της δικής σου αδυναμίας και αμαρτωλότητας. Πριν βάλεις κάποιο επιτίμιο προσπάθησε να καταλάβεις τις ψυχικές, σωματικές και πνευματικές του δυνατότητες.

 Πρόσεξε να μην τραυματίσεις την ευαίσθητη ψυχή του και τον απομακρύνεις από τον Θεό.

 Μην ξεχνάς ότι είσαι θεραπευτής και όχι δικαστής.

 Ο Θεός δεν σου ζητά να ανακρίνεις με θρησκευτικά κριτήρια τον πιστό αλλά να του αποκαλύψεις την Αγάπη Του...

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ Γ.Ο.Χ. ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ κ. ΚΗΡΥΚΟΥ

 Το πιο εύκολο πράγμα, είναι να είσαι ο Ιούδας. Λες πως είσαι φίλος, μα όταν βρεις την ευκαιρία, δε διστάζεις για τριάκοντα αργύρια, με ένα φιλί τους ανθρώπους σου να τους προδώσεις.

 Το πιο εύκολο πράγμα, είναι να είσαι ο Πιλάτος. Κάθε φορά που τα πράγματα ζορίζουν, εσύ ‘’νίπτεις τας χείρας σου’’. Δεν παίρνεις την ευθύνη ούτε για τις πράξεις σου, ούτε για τη ζωή σου.

 Το πιο εύκολο πράγμα, είναι να είσαι και εσύ ένας από τους Γραμματείς και τους 

Φαρισαίους. Για τον κόσμο όλο, τίμιος, δίκαιος, καθαρός, μέσα σου όμως, να κρύβεις, μίσος, οργή, ζήλεια, υπερηφάνεια, ασπλαχνία.

 Το πιο εύκολο πράγμα είναι να είσαι ο όχλος. Χάβρα Ιουδαίων. Να μην έχεις βούληση. Να μην παίρνεις καμία ευθύνη. Να μην βάζεις το μυαλό σου να σκεφτεί. Απλά να ακολουθείς. Σαν πρόβατο. Και ‘’άρον άρον’’ να ζητάς να σταυρωθεί, αυτός που μέχρι χθες επευφημούσες.

 Το πιο εύκολο πράγμα είναι να είσαι ο Βαραββάς. Να χτίζεις τη δική σου ελευθερία, τη δική σου ζωή, εις βάρος κάποιου άλλου.

Το πιο εύκολο πράγμα, είναι να είσαι ο ληστής στα αριστερά. Και ακόμα και εκεί, στην έσχατη στιγμή σου, να μην λες ένα ‘’ήμαρτον’’, αλλά να βρίζεις, να φωνάζεις, να κατηγορείς και να χλευάζεις άλλους για τα δικά σου λάθη.

 Το δύσκολο, είναι να είσαι ο Χριστός. Να σταυρώνεσαι καθημερινά για χάρη όσων αγαπάς και παρόλα αυτά να ψιθυρίζεις πάνω από το σταυρό ‘’ Πάτερ, άφες αυτοίς, ου γάρ οίδασι τί ποιούσι’’…

Η ΝΗΣΤΕΙΑ ΤΟΥ ΔΕΚΑΠΕΝΤΑΥΓΟΥΣΤΟΥ ΚΑΙ ΟΙ ΠΑΡΑΚΛΗΣΕΙΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΓΙΑ ΘΕΟΤΟΚΟ

 Από 1 Αυγούστου μέχρι και 14 Αυγούστου, νηστεύουμε προς τιμήν της Υπεραγίας Θεοτόκου.

 Η νηστεία είναι αυστηρή. Ψάρι τρώμε μόνο στην εορτή της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος μας (6 Αυγούστου). Άν η 15η Αυγούστου συμπέσει Τετάρτη ή Παρασκευή τότε γίνεται κατάλυση μόνον ιχθύος.

 Η νηστεία είναι εντολή του Θεού. Η πρώτη. Η πιο παλιά από όλες. Την έδωκε στον Αδάμ μέσα στον παράδεισο.

 Το νόημα της νηστείας ήταν: με το όπλο της νηστείας να συνηθίσουν οι άνθρωποι στην υπακοή στο Θεό και στην πάλη κατά του διαβολου.

 Ο Xριστός, ετόνισε ακόμη περισσότερο την αξία της νηστείας. Είπε: «Το γένος τουτο ουκ εκπορεύεται ει μη εν προσευχή κι νηστεία» . Δηλ. με τη νηστεία πολεμάμε τον διάβολο και τον νικάμε.

 Κατά τους Πατέρες της Εκκλησίας …

 «Δεν αρκεί η αποχή από τροφές, αλλά ας νηστεύσωμε νηστεία αρεστή στο Θεό. Αληθινή νηστεία είναι η εγκράτεια της γλώσσας, η αποχή από το θυμό, αποχωρισμός από τις επιθυμίες, από την συκοφαντία, το ψέμα, την επιορκία». (Μ. Βασίλειος)

 «Νήστευε, όχι μόνο από ψωμί, κρασί, κρέατα, και άλλες τροφές, αλλά περισσότερο από κακούς λογισμούς». (Νείλος Αγκύρας)

 «Αυτός είναι ο σωστός τρόπος να νηστεύουμε, η επίδειξη καλών έργων, η ελεύθερη από πάθη γνώμη». (Κύριλλος Αλεξανδρείας).

 Οι παρακλητικοί κανόνες της Θεοτόκου

 Το χρονικό διάστημα του Δεκαπενταυγούστου είναι μια περίοδος του Εκκλησιαστικού έτους, κατά την οποία η ορθόδοξη ψυχή στρέφει τα μάτια με βαθειά κατά­νυξη προς την Υπεραγία Θεοτόκο.

 Επί δεκαπέντε ημέρες, πριν από την εορτή της Κοιμήσεως, σημαίνουν οι καμπάνες την ώρα του δει­λινού και τα πλήθη των πιστών πάνε να ψάλλουν τον Μικρό και τον Μεγάλο Παρακλητικό Κανόνα.

 Ανάλογη κατάνυξη έχει βέβαια και η περίοδος των Χαιρετισμών της Παναγίας. Αλλά ενώ στους Χαιρετι­σμούς κυριαρχεί ο υμνολογικός τόνος, η θριαμβική δοξολόγηση των απείρων χαρίτων της «Μητρός του Θεού γενομένης», στους Παρα­κλητικούς Κανόνες του Δεκαπενταυγούστου κυρίαρχος τόνος είναι το πένθος και η οδύνη της βαρυαλγούσης ψυχής του πιστού που ζη­τά παράκληση και παρηγοριά από την Παναγία.

 Οι Παρακλητικοί Κανόνες, ο Μικρός και ο Μέγας ή απλώς η Μικρή και η Μεγάλη Παράκληση – επειδή δια των ύμνων αυτών οι πιστοί παρακαλούν την Παναγία να ακού­ση και να ικανοποιήση τα αιτήματά τους – ψάλλονται , εναλλάξ, δη­λαδή την μία μέρα ψάλλεται η Μεγάλη και την άλλη η Μικρή.

 Μόνο κατά τους εσπερι­νούς των Σαββάτων και της Εορτής της Μεταμορφώσεως του Κυρίου δεν ψάλλον­ται οι Παρακλήσεις και τούτο επειδή το περιεχόμενό τους είναι πέν­θιμο και ικετευτικό και δεν συμφωνεί προς το χαρμόσυνο ύφος των εορταστικών αυτών ύμνων.

 Εκτός, όμως, από την περίοδο του Δεκα­πενταυγούστου η Μικρή, ιδίως, Παράκληση ψάλλεται συχνά, «εν πά­ση περιστάσει και θλίψει ψυχής», είτε στους ιερούς Ναούς, είτε και κατ’ οίκον, από τους πιστούς, οι οποίοι επιθυμούν να ικετεύσουν δι’ αυτής την Θεοτόκο και να επικαλεσθούν την μεσιτεία της.

 Η δε διάκριση των Παρακλήσεων σε Μικρή και Μεγάλη οφείλεται αποκλειστικώς και μόνον στην έκταση, το μέγεθος των τροπαρίων. Τα τροπάρια, δηλαδή, της Μικρής Παρακλήσεως είναι μικρότερα και συντομώτερα από εκείνα της Μεγάλης.

 Η Μικρή Παράκληση είναι ποίημα κάποιου υμνογράφου, ο οποίος κατ’ άλλους μεν ωνομάζονταν Θεοστήρικτος και ήταν Μο­ναχός, κατ’ άλλους δε Θεοφάνης. Όπως φαίνεται, όμως, πρόκειται περί του ιδίου προσώπου, το οποίο έγινε Μοναχός και από Θεοφά­νης μετωνομάσθηκε σε Θεοστήρικτο. Η Μεγάλη Παράκληση είναι έργο του Θεοδώρου του Β, του Δουκός, Βασιλέως της Νικαίας, του επονομαζομένου Λασκάρεως, ο οποίος έζησε περί τα μέσα του 13ου αιώνος και είναι πολύ μεταγενέστερος του Θεοστηρίκτου, του Μοναχού.

 Οι δύο Παρακλήσεις, πλην του Κανόνος, περιλαμβάνουν στην Ακο­λουθία τους και Ψαλμούς, δεήσεις υπέρ των ζώντων πιστών, υπέρ των οποίων τελούνται, και Ευαγγελική περικοπή. Το περιεχόμενό τους είναι ικετευτικό, συγκινεί τους πιστούς, διδάσκει και προτρέπει αυτούς να προστρέχουν με θάρρος και εμπιστοσύνη πάντοτε προς την Κυρία Θεοτόκο, την Μεγάλη Μητέρα τους, για να βρίσκουν πα­ρηγοριά και να λαμβάνουν βοήθεια στις ανάγκες του.

 Προς την Κυρία Θεοτόκον ας ψάλλουμε και μεις με πίστη και εκ βά­θους καρδίας τις ιερές Παρακλήσεις και μαζί με τους ιερούς υμνω­δούς, ας επαναλαμβάνουμε:

 «Βλέψον ιλέω όμματί σου και επίσκεψαι την κάκωσιν, ην έχομεν, και δεινών συμφορών και βλάβης και κινδύ­νων και πειρασμών ημάς λύτρωσαι, αμερήτω σου ελέει», με την ακρά­δαντη βεβαιότητα ότι «δεν θα παρίδη την πενιχράν δέησίν μας, τον κλαυθμόν και τα δάκρυα και τους στεναγμούς μας, αλλά θα πληρώση τας αιτήσεις μας», για να δοξάζουμε Αυτήν μετά πόθου πάντοτε.

Η ΝΗΣΤΕΙΑ ΤΟΥ ΔΕΚΑΠΕΝΤΑΥΓΟΥΣΤΟΥ

Η διάρκεια της συγκεκριμένης νηστείας είναι από την 01 Αυγούστου έως και τις 14 Αυγούστου.

Τα είδη που νηστεύουμε είναι:

1. Κρέας

2. Γαλακτοκομικά

3. Ψάρι (με εξαίρεση την γιορτή του Σωτήρος στις 06 Αυγούστου)

4. Λάδι (επιτρέπεται μόνο το Σάββατο και την Κυριακή)

5. Αλκοόλ (ισχύει ότι και για το λάδι)

Εάν η 15 Αυγούστου πέφτει Τετάρτη ή Παρασκευή επιτρέπεται το ψάρι αλλά όχι το κρέας. Την 6η Αυγούστου (Μεταμόρφωση του Σωτήρος Χριστού) τρώμε πάντοτε ψάρι. Τις ημέρες που τρώμε τουλάχιστον το λάδι, μπορούμε να φάμε και τα θαλασσινά τρόφιμα χωρίς αίμα.

Η Νηστεία αυτή γίνεται προς τιμήν της Θεοτόκου, η Οποία και Εκείνη ενήστευσε πριν από την Κοίμησή Της. Κατά την παράδοση, μόλις η Παναγία πληροφορήθηκε τον επικείμενο θάνατό της, προσευχήθηκε στο Όρος των Ελαιών, ετοιμάστηκε και ενημέρωσε και τους Αποστόλους. Κατά την ημέρα της Κοίμησης επειδή δεν ήταν όλοι οι Απόστολοι στ Ιεροσόλυμα, μια νεφέλη τους άρπαξε και τους έφερε κοντά της. Την τοποθέτησαν σο μνήμα της Γεσθημανής και μετά από τρεις μέρες ο τάφος ήταν άδειο, καθώς η Παναγία ανελήφθη στους ουρανούς.

Αρχικά η νηστεία αυτή ήταν χωρισμένη σε δύο περιόδους, μία περίοδος μέχρι την Μεταμόρφωση του Σωτήρος και μία περίοδος από την Μεταμόρφωση του Σωτήρος μέχρι την κοίμηση της Θεοτόκου. Οι δύο αυτές νηστείες ενώθηκαν τον 10ο αιώνα.

Η Νηστεία είναι Εντολή του Θεού. Είναι η μία από τις δύο πρώτες που έδωσε στον Αδάμ μέσα στον Παράδεισο. Συγκεκριμένα, η πρώτη ήταν «να εργάζεται και να φυλάττει τον Παράδεισο», ενώ η δεύτερη «να μην φάει από τον καρπό του δέντρου της γνώσεως του καλού και του κακού». Το Νόημα αυτής της Εντολής ήταν το εξής: Με «όπλο» τη Νηστεία, να συνηθίσουν οι άνθρωποι στην Υπακοή προς τον Θεό και στην Πάλη κατά του διαβόλου.

Ο Κύριος τόνισε ακόμη περισσότερο την αξία της Νηστείας, όταν περί του γένους των δαιμόνων ανέφερε χαρακτηριστικά: «Τούτο δε το γένος ουκ εκπορεύεται ει μη εν προσευχή και νηστεία». Δηλαδή, το γένος αυτό, δεν είναι δυνατόν να νικηθεί από κανέναν άνθρωπο, ο οποίος δεν προσεύχεται και δε νηστεύει.

Αξίζει ακόμη να σημειωθεί ότι όταν νηστεύουμε, πρέπει και να ομολογούμε όποτε χρειαστεί τη Νηστεία μας (π.χ. όταν μας προσκαλέσουν σε γεύμα με αρτίσιμα φαγητά, ενώ είναι καιρός Νηστείας, θα πρέπει να αρνηθούμε ευγενικά τη συμμετοχή μας σε αυτό,ομολογώντας ότι νηστεύουμε), χωρίς όμως ποτέ να την επιδεικνύουμε, δηλαδή χωρίς να την φανερώνουμε σε κανέναν για να υπερηφανευτούμε ή για να δείξουμε το πόσο αγωνιζόμαστε. Ο Κύριος άλλωστε μας διδάσκει να κρατάμε κρυφή, κάθε Προσευχή και Νηστεία μας.

Ο δε Άγιος και Μέγας Βασίλειος αναφέρει για τη Νηστεία: «Όταν ο Θεός είπε “Δεν θα φάγετε” στους πρωτοπλάστους, τους έβαλε Νόμο Νηστείας και Εγκρατείας. Εάν η Εύα δεν έτρωγε από τον καρπό του δένδρου εκείνου, δεν θα είχαμε ανάγκη σήμερα από τη Νηστεία. Επειδή δε νηστεύσαμε, διωχθήκαμε από τον Παράδεισο. Ας νηστέψουμε λοιπόν, για να μπούμε πάλι σε Αυτόν».

Νηστίσιμες τροφές

Λαχανικά, όσπρια, πατάτες, ζυμαρικά, ξηροί καρποί, ελιές, φρούτα. Επίσης, όταν νηστεύουμε και δεν τρώμε ούτε το λάδι, δεν πίνουμε ούτε κρασί ούτε και οινοπνευματώδη ποτά. Μόνο τις ημέρες εκείνες που τρώμε τουλάχιστον το λάδι, επιτρέπονται το κρασί και τα οινοπνευματώδη. Να σημειώσουμε εδώ, ότι όταν λέμε πως την ημέρα αυτή τρώμε το ψάρι, σημαίνει ότι δεν τρώμε κρέας, γαλακτερά, τυροκομικά και αυγά (τρώμε δηλαδή μόνο το ψάρι και το λάδι).

Επισημάνσεις

Σε περιόδους Νηστείας, η σωματική Νηστεία πρέπει να συνδυάζεται με την πνευματική Νηστεία (δηλαδή με περισσότερη Προσευχή και Μελέτη της Αγίας Γραφής, καθώς και άλλων χριστιανικών βιβλίων), με μεγαλύτερη ευαισθησία προς εκείνους που έχουν την ανάγκη μας, με όσο το δυνατόν μεγαλύτερη αποχή από τα αμαρτήματα, με Εξομολόγηση και Θεία Κοινωνία.

Επίσης, θα πρέπει να υπάρχει συζυγική εγκράτεια (πάντα βεβαίως κατόπιν κοινής συνεννόησης και συμφωνίας μεταξύ των συζύγων), ως άσκηση ψυχοσωματική, αλλά και περιορισμός στη χρήση των οπτικοακουστικών μέσων, όπως επίσης και των διασκεδάσεων.

Τέλος, για οποιεσδήποτε δυσκολίες που μπορεί να συναντήσουμε κατά τη διάρκεια της Νηστείας, είναι απαραίτητο να συμβουλευόμαστε τον Πνευματικό μας, ο οποίος θα μας καθοδηγήσει και θα μας διευκολύνει στην προσπάθειά μας, επιτρέποντας (ανάλογα με την περίπτωση) σε ορισμένους να καταλύσουμε κάποια επιπλέον τρόφιμα (π.χ. το λάδι).

ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΕΝ ΑΓΑΠΗ ΚΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ.(2013)

ΕΞΩΔΙΚΟΣ ΔΗΛΩΣΙΣ ΑΠΑΝΤΗΣΙΣ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΚΗΡΥΚΟΥ, ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΝ ΠΕΙΡΑΙΩΣ ΚΑΙ ΝΗΣΩΝ ΝΙΚΟΛΑΟΝ, ΚΑΤΑ ΔΗΛΩΣΙΝ ΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΝ ΑΘΗΝΩΝ ΑΠ 640/ 1 ΜΑΙΟΥ 2013 ΠΕΡΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΥ ΚΕΝΤΡΟΥ, ΠΕΡΙ ΔΙΑΛΟΓΟΥ ΕΝ ΑΓΑΠΗ ΚΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ, ΠΕΡΙ ΟΔΑΠΙΕΓΟΧ, ΠΕΡΙ ΚΑΤΑΛΗΨΕΩΣ ΤΟΥ ΕΝ ΗΛΙΟΥΠΟΛΕΙ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ ΑΓΙΑΣ ΤΡΙΑΔΟΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΑΡΑΚΕΙΜΕΝΗΣ ΣΤΕΓΗΣ ΦΙΛΟΞΕΝΙΑΣ ΚΛΗΡΙΚΩΝ ΚΛΠ ΘΕΜΑΤΩΝ...

ΓΝΗΣΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ
ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ
ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΙΚΟΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΝ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΝ
19400 ΚΟΡΩΠΙ ΑΤΤΙΚΗΣ Τ.Θ. 54 ΤΗΛΦΑΞ 2106020176

ΑΡΙΘΜ. ΠΡΩΤ. 640 

ΚΟΡΩΠΙ 1 ΜΑΙΟΥ 2013

Πρός 

 κάθε ἁρμόδιον Δικαστήριον καί Ἀρχήν

Β΄ ΕΞΩΔΙΚΟΣ ΔΗΛΩΣΙΣ – ΑΠΑΝΤΗΣΙΣ – ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ

 Τοῦ Μητροπολίτου τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς Κηρύκου, κατά κόσμον Μηνᾶ Κοντογιάννη.

Πρός 

 Τόν τέως Μητροπολίτη τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας Πειραιῶς καί Νήσων, καί κατά δήλωσίν του, «Ἀρχιεπίσκοπο Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος», κ. Νικόλαον, κατά κόσμον Εὐθύμιον Μεσσιακάρην, κάτοικον Περιστερίου, ὁδός Μπότσαρη ἀριθμ. 8, Τ.Κ. 12131 ΤΗΛ. 210.5756472 & 210 9762549 ΦΑΞ 210 9762545.

 Εἰς ἀπάντησιν τῆς μέ ἀριθμ. πρωτ. 397/3 Ἀπριλίου 2013 Προσκλήσεώς σας, (τήν ὁποίαν μοῦ ἀπεστείλατε ἐν συνεχεία τῆς ὑπ’ ἀριθμ. 392/14.3.2013 προηγουμένης, ἡ ὁποία, ὅπως γράφετε, δέν ἐτελεσφόρησε, λόγω μή προσελεύσεως τῶν τεσσάρων νεωτέρων μελῶν), καί ἡ ὁποία μοῦ ἀπεστάλη ταχυδρομικῶς, ἐπανέρχομαι πάλιν καί ἐξωδίκως δηλῶ, ἀπαντῶ, διαμαρτύρομαι καί ἐπάγομαι τά ἀκόλουθα: 

  Εἰς τήν προηγουμένην ὑπ’ ἀριθμ. 392/14.3.2013 α΄ πρόσκλησίν σας, ἀπήντησα μέ τήν ἀπό 27/2/12/3.2013 ἡμετέραν «ΕΞΩΔΙΚΟΝ ΔΗΛΩΣΙΝ – ΑΠΑΝΤΗΣΙΝ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΝ», τήν ὁποίαν σᾶς ἐκοινοποίησα διά τοῦ Δικαστικοῦ Ἐπιμελητοῦ Ἀθηνῶν Χρήστου Πρόφη, καί σᾶς τήν ἀποστέλλω καί πάλιν συνημμένως πρός τήν παροῦσαν. Ὑπενθυμίζω δέ ὅτι τά Γραφεία τοῦ ΟΔΑΠΙΕΓΟΧ ὡς ἐμφαίνεται εἰς τό Καταστατικόν δέν εἶναι ἡ Ἰπποκράτους 25 εἰς Κάτω Ἡλιούπολιν, ὅπου ὁρἰζετε ¨ως τόπον συνεδριάσεως, ἀλλά εἰς τό Περιστέρι Ἀττικῆς Μάρκου Μπότσαρη 8, τό ὁποῖον ὅπως πληροφορούμεθα τό ἔχετε καταντήσει ὡς «ἀποσαθρωμένον ὁπωροφυλάκιον». (Ψαλμ. 78,1)

  Εἰς εκείνην, λοιπόν, τήν ἐξώδικον διαμαρτυρίαν μου, ἀφοῦ σᾶς ὑπενθύμισα τήν ἀδράνειάν σας νά συγκαλέσετε ἐντός 40 ἡμερῶν ἀπό τῆς ἐκδημίας τοῦ Προέδρου τοῦ Δ.Σ. Ἀρχιεπισκόπου Ἀνδρέου τήν Γενικήν Συνέλευσιν, (ἡ ὁποία βεβαίως συγκαλεῖται μέ ἀπόφασιν τῶν ἐναπομεινάντων μελῶν τοῦ Δ.Σ.), κατόπιν σᾶς κατήγγειλα καί ὅτι σήμερον μέ τήν ὀψίμως ζητουμένην σύγκλησιν τῆς Γενικῆς Συνελεύσεως μέ μοναδικόν θέμα τήν ἀνάδειξιν Διοικητικῆς Ἐπιτροπῆς, εἰς συντομώτατο χρονικόν διάστημα, ἐπεχειρήσατε «νά κρατήσετε τά μέλη τοῦ Ὀργανισμοῦ εἰς τήν ἄγνοιαν διά πράξεις διαχειρίσεως ἐκ μέρους τοῦ Ὀργανισμοῦ, εἰς τάς ὁποίας ἔχετε προβεῖ ὁ ἴδιος καί τό περιβάλλον σας, καί διά τάς ὁποίας ὑπάρχουν πλεῖσται ὅσαι καταγγελίαι διά παρατυπίας, αἱ ὁποῖαι δέν συνάδουν, ὄχι μόνο μέ τό ἐκκλησιαστικόν ἦθος, ἀλλά καί εἶναι ποινικά κολάσιμοι συμφώνως πρός τούς νόμους καί τάς διατάξεις τῆς Πολιτείας». (Βλέπετε προηγουμένην ἐξώδικον Διαμαρτυρίαν μου)

 Ἐπίσης, διεμαρτυρήθην καί διά τήν συνεχιζομένην ὄχι καλήν συμπεριφοράν σας, καθόσον οὔτε τότε ἐλάβατε, οὔτε τώρα λαμβάνετε ὑπ’ ὄψιν ὅτι προκειμένου νά προβῶμεν ἀπό κοινοῦ εἰς οἱανδήποτε ἀλλαγήν τοῦ Καταστατικοῦ, εἶναι ἀπαραίτητον νά προηγηθῆ συζήτησις ἐπί τῶν θεμάτων Πίστεως καί Κανονικῆς Τάξεως, τά ὁποῖα μᾶς ἐχώρισαν, καί τότε νά προβῶμεν καί εἰς ἀπό κοινοῦ Κανονικήν σύγκλησιν τῆς Γενικῆς Συνελεύσεως. Ὡς ἐν παρόδω δέ σᾶς ὑπομιμνήσκομεν, ὅτι τό ὑπό μέλους τοῦ ΟΔΑΠΙΕΓΟΧ εἰς προφορικήν μας συζήτησι τήν προτεραίαν τῆς ὁρισθείσης συγκλήσεως λεχθέν, ὅτι εἰς θέματα τοῦ «ΟΔΑΠΙΕΓΟΧ» δέν ἔχουν καμμἰαν απολύτως θέσιν τά τῆς Πίστεως καί ἑπομένως ὅτι δύνασθε ὡς πλειοψηφία νά ἀπορρίψετε a priori τήν πρότασιν μου, ἔστω καί αν τυγχάνω ἰσόβιον μέλος καί Γραμματεύς, κατά τό Καταστατικόν, δέν ἰσχύει. Δέχομαι, ὅτι ἔχετε τήν πλειοψηφίαν, τήν ὁποίαν προβλέπει τό Καταστατικόν, ἀλλά δέν ἔχετε τό κατά τήν Ἐκκλησιαστικήν τάξιν δικαίωμα. Καί εἰς τοῦτο ἐπιμένω, διότι τό Καταστατικόν τοῦ 1975, τό ὁποῖον εἶναι Τροποποίησις καί Κωδικοποίησις τῶν προηγουμένων, σαφῶς ὁρίζει τά ἑξῆς: «Λόγω τῆς ἰδιαζούσης φύσεως καί χαρακτῆρος τῆς περιουσίας τοῦ Ὀργανισμοῦ .... ΕΞΥΠΗΡΕΤΕΙ ....διά τῆς ἐντόνου ὑπάρξεώς του, τήν ἐπιβίωσιν, τήν ὁμαλήν λειτουργίαν, ἀντιμετώπισιν τῶν ποικίλων καί πανταχόθεν προβαλλομένων καί ἀνακυπτουσῶν ἀντιξοοτήτων, ὡς καί τήν ἐν γένει ἐκπλήρωσιν τῆς ἀκραιφνοῦς χριστιανικῆς ἀποστολῆς τῆς ‘Εκκλησίας τῶν Γνησίων Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν, συμφώνως πρός τούς ἀληθεῖς, Πατερικούς Κανόνας καί γνησίους ἐκκλησιαστικούς ὁρισμούς ἀρχαιόθεν». Εἰς τοῦτο ἐπικαλοῦμαι καί τόν Ἅγιον Ἀθανάσιον ὁ ὁποῖος λέγει: «…οὐδὲ πρέπει προκρίνεσθαι πράγματος ἐξέτασιν τῆς περὶ πίστεως ἐξετάσεως. Χρὴ γὰρ πρώτον πάσαν περὶ τῆς πίστεως διαφωνίαν ἐκκόπτεσθαι καὶ τότε τὴν περὶ τῶν πραγμάτων ἔρευναν ποιεῖσθαι» (ΕΠΕ 9, 284). 

  Πρός τοῦτο, καί δεδομένου ὅτι ἐπιθυμία μου προσωπική, ἀλλά καί τῶν συνεργατῶν μου, εἶναι πρῶτον νά ἀρθοῦν ἐκ τοῦ μέσου οἰ λόγοι οἱ ὁποῖοι μᾶς ἐχώρισαν, διά νά δυνηθῶμεν νά προχωρήσωμεν εἰς τήν ἑνότητα τῆς Πίστεως ἐν τω συνδέσμω τῆς ἀγάπης, "ἵνα ὦμεν ἕν" κατά τό θέλημα τοῦ Κυρίου, καί ἀφοῦ καί οἱ χαλεποί καιροί μᾶς τό ἐπιβάλλουν, σᾶς κάμνω τήν ἑξῆς πρότασιν: "Νά ὁρίσετε μίαν 'Επιτροπήν, νά ὁρίσωμεν καί ἡμεῖς ἰδικήν μας Ἐπιτροπήν, διά νά συναντηθοῦν καί μελετήσουν τά θέματα καί ὑποβάλλουν κατόπιν τάς προτάσεις των .... καί ὅ,τι ἤθελε προκύψει».

  Ἐπιτρέψτε μου, ἐν κατακλείδι, νά σᾶς ὑπενθυμίσω, ὅτι, ἐάν ὑμεῖς ὁ τότε Μητροπολίτης Πειραιῶς κ. Νικόλαος, τόν ὁποῖον ὅλως παρανόμως, καί σκοπίμως κλπ. κλπ., σᾶς ἔθεσαν εἰς τήν θέσιν τοῦ ἐξαναγκασθέντος εἰς παραίτησιν Ἀρχιεπι σκόπου Ἀνδρέου, εἴχατε λάβει ὑπ’ ὄψιν τήν πρότασιν τοῦ π. Θωμᾶ, Ἐφημερίου τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ Ἁγίας Τριάδος, ὁ ὁποῖος σᾶς ἔγραψε «νά λύσετε πρώτον τά ὑπάρχοντα προβλήματα, νά ἐπέλθη ἡ κατά Θεόν εἰρήνη καί τότε εὐχαρίστως νά σᾶς δεχθῶμεν καί νά σᾶς τιμήσωμεν ὡς Ἀρχιεπίσκοπον», καί δέν εἴχατε μετέλθει βίαν καί βανδαλισμούς διά νά καταλάβετε τό Αρχιεπισκοπικόν Ἵδρυμα τῆς Ἁγίας Τριάδος, καί ἐν γένει ἐάν δέν ἐπεδεικνύατε συμπεριφοράν νέου «Ἀττίλα», δέν θά ἐφθάνατε ἐκεῖ πού ἐφθάσατε. 

  Γράφομεν αὐτήν τήν ἐπιστολήν, διότι ἐλπίζομεν, ὅτι ὑπάρχει ἀκόμη περιθώριον, νά ἐξαφανίσωμεν παντελῶς τό καί σήμερον, ἐν ἐξελίξει εὑρισκόμενον σχέδιον τοῦ ἀποθανόντος Χριστοδούλου, διά τήν «λύσιν τοῦ παλαιοημερολογιτικοῦ». 

  Μέ τήν ρητήν ἐπιφύλαξιν διά κάθε νόμιμον δικαίωμα μου, ἁρμόδιος δικαστικός ἐπιμελητής ἐπιδότω νομίμως τήν παροῦσαν πρός αὐτόν, εἰς τόν ὁποῖον ἀπευθύνεται, διά νά λάβη γνῶσιν καί διά τάς νομίμους συνεπείας, ἀντιγράφοντας ὁλόκληρον τό περιεχόμενον της εἰς τήν ἔκθεσιν ἐπιδόσεως, ἡ ὁποία θά συνταχθῆ.

 Κορωπί 20/5 (7/5) 20-05-2013

Ὁ ἐξωδίκως δηλῶν

+ Ὁ Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς

Κήρυκος