ΤΑΠΕΙΝΩΣΙΣ - ΥΠΕΡΗΦΑΝΕΙΑ

«Όσο μεγάλος είσαι, τόσο να ταπεινώνεσαι»

(Αγ. Ιωάννου Χρυσοστόμου)

Να σου πω πόσο μεγάλο καλό είναι η ταπεινοφροσύνη και πόσο κακό η υπερηφάνεια; Ένας αμαρτωλός νίκησε ένα δίκαιο, ο τελώνης τον Φαρισαίο, και τα λόγια νίκησαν τα έργα. Πώς νίκησαν τα λόγια; Ο τελώνης λέγει: «Ο Θεός, λυπήσου με τον αμαρτωλό» (Λουκ. 18,13). Ο Φαρισαίος λέγει: «Δεν είμαι όπως ακριβώς οι άλλοι άνθρωποι...». Αλλά τι: «Νηστεύω δυο φορές την εβδομάδα, δίνω στο ναό το ένα δέκατο από όλα τα εισοδήματά μου» (Λουκ. 18, 11-12). Ο Φαρισαίος παρουσίασε έργα δικαιοσύνης, ο τελώνης είπε λόγια ταπεινοφροσύνης και τα λόγια νίκησαν τα έργα και ο τόσο μεγάλος θησαυρός εξανεμίσθηκε και η τόσο μεγάλη φτώχεια μεταβλήθηκε σε πλούτο.

Ήρθαν δύο πλοία που είχαν φορτίο, μπήκαν και τα δύο στο λιμάνι, αλλά ο τελώνης άρραξε καλά στο λιμάνι, ενώ ο Φαρισαίος έπαθε ναυάγιο.

Είσαι δίκαιος; Να μην ταπεινώνεις τον αδελφό σου. Έχεις άφθονα κατορθώματα; Να μη χλευάζεις τον πλησίον σου και μειώνεις το εγκώμιό σου. Και να προσέχεις τα λόγιά σου, αγαπητέ μου.

Περισσότερο οφείλει ο δίκαιος να φοβάται την υπερηφάνεια, παρά ο αμαρτωλός. Αυτό το είπα και χθες, το λέω και σήμερα για εκείνους που έλειπαν χθες. Διότι ο αμαρτωλός αναγκαστικά έχει τη συνείδησή του ταπεινή, ενώ ο δίκαιος καυχιέται για τα κατορθώματά του. Όπως, ακριβώς, και στα πλοία, εκείνα που έχουν άδειο πλοίο, δεν φοβούνται την επίθεση των πειρατών, διότι δεν έρχονται να διαρρήξουν το πλοίο που δεν έχει τίποτα, ενώ εκείνοι που έχουν πλοίο που δεν έχει τίποτα, ενώ εκείνοι που έχουν πλοίο γεμάτο με φορτίο, φοβούνται τους πειρατές. Διότι ο πειρατής πηγαίνει εκεί που υπάρχει χρυσάφι, όπου υπάρχει ασήμι, όπου υπάρχουν πολύτιμα πετράδια. Έτσι και ο διάβολος, δεν απειλεί εύκολα τον αμαρτωλό, αλλά τον δίκαιο, όπου υπάρχει πλούτος πολύς. Επειδή πολλές φορές η υπερηφάνεια προέρχεται από την εχθρότητα του διαβόλου, είναι απαραίτητο να είμαστε προσεκτικοί.

Όσο μεγάλος είσαι, τόσο πιο πολύ να ταπεινώνεις τον εαυτό σου. Όταν ανεβείς ψηλά, έχεις ανάγκη να ασφαλισθείς να μη πέσεις. Γι’ αυτό και ο Κύριος μας λέγει: «Όταν κάνετε όλα όσα διαταχθήκατε να λέτε ότι είμαστε άχρηστοι δούλοι» (Λουκ. 17, 18). Γιατί υπερηφανεύεσαι αφού είσαι άνθρωπος, συγγενής της γης, ομοούσιος με τη στάχτη, και στη φύση και στη γνώμη και στη προαίρεση των πραγμάτων; Σήμερα είσαι πλούσιος, αύριο φτωχός, σήμερα υγιής, αύριον άρρωστος, σήμερα χαρούμενος, αύριο λυπημένος, σήμερα σε δόξα, αύριο σε ατιμία, σήμερα νέος, αύριο γέρος. Μήπως στέκεται τίποτα από τα ανθρώπινα σταθερό; Δεν μιμείται το δρόμο των ρευμάτων των ποταμών; Μόλις, δηλαδή, φαίνεται μάς εγκαταλείπει πιο γρήγορα και από τη σκιά. Γιατί, λοιπόν, υπερηφανεύεσαι άνθρωπε, ο καπνός, η ματαιότητα; Διότι ο άνθρωπος είναι όμοιος με τη ματαιότητα. Οι μέρες του είναι σαν του χορταριού. Ξηραίνεται το χορτάρι και πέφτει το άνθος του. Αυτά τα λέω, όχι για να ξευτελίσω την ουσία, αλλά να χαλιναγωγήσω την υπερηφάνεια. Διότι πράγματι ο άνθρωπος είναι κάτι μεγάλο και μάλιστα ο σπλαχνικός άνθρωπος.

Αγ. Ιωάννης Χρυσόστομος

Τό «ΠΑΤΕΡ ΗΜΩΝ...»

          Ὁ ἅγιος Ἰσίδωρος ὁ Πηλουσιώτης στήν ἐπιστολήν του πρός «Θεόδωρον τόν Σχολαστικόν» γράφει: «Ἡ εὐχή ἥν ὁ Κύριος ἐδίδαξε τούς οἰκείους φοιτητάς, οὐδέν γήϊνον ἔχει, ἀλλά πάντα οὐράνια, καί εἰς ψυχῆς ὠφέλειαν βλέποντα. Οὔτε γάρ ἀρχήν, οὐδέ πλοῦτον, οὐ κάλλος, οὐ ρώμην, οὐκ ἄλλο οὐδέν τῶν ραδίως μαραινομένων αἰτεῖσθαι παιδεύει... Εἰ δέ καί περί τοῦ καθημερινοῦ ἄρτου εἴρηται, τοῦ τῆ συστάσει τοῦ σώματος ἁρμοδίου, καί αὐτός τῶ τρόπῳ γίνεται πνευματικός... Ταῦτα τοίνυν αἰτῶμεν ἅ ἐδιδάχθημεν καί μή τά ραδίως σβεννύμενα...».

Ἡ προσευχή δηλαδή τήν ὁποίαν ἐδίδαξεν ὁ Κύριος στούς μαθητές του, δέν ἔχει τίποτε τό γήϊνο, ἀλλά ὅλα εἶναι οὐράνια καί πνευματικά, πού ἀποβλέπουν στήν ὠφέλεια τῆς ψυχῆς. Γιατί, μᾶς ἔμαθε νά μή ζητᾶμε αὐτά, πού εὔκολα μαραίνονται καί σβήνουν, ὅπως εἶναι ὁ πλοῦτος, ἡ ὀμορφιά, ἡ δύναμη. Ἀκόμα καί τό ψωμί, πού μᾶς ἔμαθε νά ζητᾶμε, ἔχει ἔννοια πνευματική... Νά ζητᾶμε, λοιπόν, αὐτά πού μᾶς δίδαξε, καί ὄχι αὐτά πού σβήνουν καί χάνονται.

Σχολιάζοντας τήν λέξη «πατήρ» ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος λέγει: «Πᾶσι γάρ μίαν ἐχαρίσατο εὐγένειαν, πάντων ὁμοίως κληθῆναι καταξιώσας Πατήρ». ‘Ονομάζοντας, δηλαδή Πατέρα τόν Θεόν, χάρισε σ’ ὅλους μας τό προνόμιο τῆς εὐγενικῆς μας καταγωγῆς. ‘Επίσης λέγει: «τό Πατέρα δύνασθαι καλεῖν τόν Θεόν, ἀμώμου πολιτείας ἐπίδειξις ἐστίν». Τό νά μποροῦμε νά λέμε τόν Θεόν Πατέρα, κι’ αὐτό ἀκόμη εἶναι ἀπόδειξις καθαρῆς καί ἄμωμης πολιτείας

Ο ΔΑΙΜΟΝΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ

Ὁ ὅσιος Πέτρος ὁ Δαμασκηνός γράγει εἰς τόν πρῶτον βιβλίον του ὅτι «ὁ φρόνιμος ἄνθρωπος ἀγωνίζεται μέ ἐμπειρία καί ἐπιτηδειότητα νά ἐλαττώση ὅσο μπορεῖ τίς ἀνάγκες τοῦ σώματος, γιά νά γίνη ὀλιγομέριμνος ἤ καί ἀμέριμνος, ὥστε νά τηρῆ τίς ἐντολές, ὅπως λέγει ὁ Κύριος: «Μή μεριμνᾶτε κλπ. (Ματθ. στ΄ 25) Ὅταν εἶναι κανείς πολυμέριμνος , οὔτε τόν ἑαυτόν του δέν μπορεῖ νά βλέπη. Καί πῶς μπορεῖ νά βλέπη τίς παγῖδες τοῦ ἐχθροῦ, πού εἶναι ἑτοιμασμένες ἀπό καιρό; Γιατί ὁ ἐχθρός ἔχει τήν συνήθεια νά μή κάνη πάντοτε πόλεμον φανερόν, ὅπως λέγει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος. Ἄν ἔκανε φανερόν πόλεμον, τότε δέν θά πέφταμε εὔκολα στίς παγῖσες του πολλοί, ὥστε νά βρεθοῦν λίγοι οἱ σωζόμενοι, ὅπως λέγει ὁ Κύριος» (Λουκ. ιγ, 23).

ΤΟ «ΤΡΥΠΙΟ ΠΥΘΑΡΙ»

Ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης εἰς τόν «Λόγον περί Μετανοίας» γράφει: «Ἀς ἐγκαταλείψουμε τίς πολλές καί παράκαιρες συνομιλίες καί συναναστροφές, διότι αὐτά διώχνουν ἀπό μέσα μας τήν μετάνοια, ὅπως λέγει ὁ Ἅγιος Ἰσαάκ ὁ Σύρος: «Μετάνοια μέ συναναστροφές, μοιάζει μέ τρύπιο πυθάρι». (Λόγος ΝΗ’). Ἀς ἀγαποῦμε τήν ἡσυχία καί τήν ἀπομάκρυνση ἀπό τούς ἀνθρώπους, γιατί βοηθεῖ πολύ στήν ἀπόκτηση τῆς μετανοίας, ὅπως πάλιν μᾶς τονίζει ὁ Ἅγιος Ἰσαάκ ὁ Σύρος λέγοντας: «Αν ἀγαπᾶς τήν μετάνοια, ἀγάπησε τήν ἡσυχία. Γιατί χωρίς τήν ἡσυχία δέν ἀποτελειώνεται ἡ μετάνοια...» (Λόγος ΛΔ’).

ΠΩΣ ΘΑ ΞΕΡΡΙΖΩΣΩΜΕ ΤΑ ΠΑΘΗ;

Ὁ Ἅγιος Μάρκος ὁ Ἀσκητής λέγει γιά τόν τρόπο πού μπορεῖ κάποιος νά ἀπαλλαγῆ ἀπό τά πάθη. Καί ὁ τρόπος εἶναι ἡ συντριβή τῆς καρδιᾶς. Καί αὐτό διότι ἀφοῦ ἡ καρδιά εἶναι ὁ χῶρος ὅπου ριζώνουν τά πάθη, μόνον ἡ συντριβή τῆς καρδιᾶς μπορεῖ νά τά ξερριζώση: «Χωρίς τόν συντριμμό τῆς καρδιᾶς εἶναι ἀδύνατον νά ἀπαλλαγῆ κάποιος ἀπό τά πάθη. Καί συντρίβει τήν καρδιά ἡ τριπλῆ ἐγκράτεια, δηλαδή ἡ ἐγκράτεια τοῦ ὕπνου, τῆς γαστρός καί τῆς σωματικῆς ἀνέσεως»

ΤΟ ΜΙΚΡΟ ΕΛΛΑΤΩΜΑ

Λέγει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος: «Ὁ ἄνθρωπος ἐκ φύσεως τά μέν προτερήματα τοῦ πλησίον, ὅσον πολλά καί μεγάλα κι’ ἄν εἶναι, τά παραβλέπει, ἐάν δέ παρουσιασθεῖ πουθενά κανένα ἐλάττωμα , ὁσοδήποτε μικρό καί σπάνιο καί ἄν εἶναι τό ἀντιλαμβάνεται ἀμέσως, τό ἐκμεταλλεύεται χωρίς δισταγμό καί πάντα τό θυμᾶται. Πολλές φορές αὐτό τό μικρό κι’ εὐτελές ἐλάττωμα μειώνει τήν δόξα πολλῶν μεγάλων ἀνδρῶν».

ΟΙ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ ΤΗΣ ΑΜΑΡΤΙΑΣ

Τί εἶναι ἡ ἁμαρτία; Εἶναι ἡ ἄρνησις τοῦ θελήματος τοῦ Θεοῦ. Εἶναι προσβολή κατά τοῦ Θεοῦ. Ὁ Δαυίδ ἁμάρτησε μέ μοιχεία στήν γυναῖκα τοῦ Οὐρία, τήν Βηρσαβεέ, καί μέ φόνο στόν Οὐρία, καί ἐξωμολογήθηκε τό διπλό παράπτωμά του μέ τόν ψαλμό τῆς μετανοίας λέγοντας «Σοί μόνω ἥμαρτον». Καί ὁ Ἀνανίας καί ἡ Σαπφείρα εἶπαν ψέμματα στούς Ἀποστόλους. Καί ὁ Ἀπόστολος Πέτρος εἶπε στόν Ἀνανία» «Διατί ἐπλήρωσε ὁ σατανᾶς τήν καρδίαν σου, ψεύσασθαί σε τό Πνεῦμα τό Ἅγιον; ... Οὐκ ἐψεύσω ἀνθρώποις ἀλλά τῶ Θεῶ»(Πράξ. 5, 3-4). Τά ἀποτελέσματα τῆς ἁμαρτίας. Ἀναρίθμητα. Ἐκδίωξις ἀπό τόν Παράδεισο, φυγάδευσις τῆς χαρᾶς καί ἀντικατάστασις της μέ τήν λύπη, πόνος, ὀδύνη, καί στεναγμοί, τύψις τῆς συνειδήσεως, ἐντροπή, ταραχή, ἐξαγρίωσις, σεισμοί, ἀσθένειες καί καταπονισμοί, πόλεμοι, πεῖνες, δράματα καί τραγωδίες, θάνατος σωματικός, ἀλλά τό ἀσυγκρίτως χειρότερον θάνατος πνευματικός, ὁ ὁποῖος εἶναι αἰώνια κόλασις καί δυστυχία. Γι’ αὐτό ἀς φεύγωμεν τά αἴτια τῆς ἁμαρτίας ὡς ἀπό πυρός, καί ἀς μετανοῶμεν δι’ ὅσα κακῶς διεπράξαμεν.

ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΤΑΠΕΙΝΟΦΡΟΣΥΝΗΣ ΗΤΟΙ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΠΟΣΗΝ ΤΙΜΗΝ ΕΧΕΙ Η ΤΑΠΕΙΝΟΦΡΟΣΥΝΗ ΚΑΙ ΠΟΣΟΝ Ο ΒΑΘΜΟΣ ΑΥΤΗΣ ΕΙΝΑΙ ΑΝΩΤΕΡΟΣ

Θέλω ν᾿ ἀνοίξω τό στόμα μου, ὦ ἀδελφοί, καί νά ὁμιλήσω περί τῆς ὑψηλῆς ὑποθέσεως τῆς ταπεινοφροσύνης· ἀλλά φοβοῦμαι, ὡς φοβεῖται ἐκεῖνος, ὅστις μέλλει νά ὁμιλήση περί Θεοῦ δι᾿ ἀνθρωπίνων συλλογισμῶν· καθότι ἡ ταπεινοφροσύνη εἶναι στολή τῆς Θεότητος· ἐπειδή ὁ υἱός καί λόγος τοῦ Θεοῦ καί Πατρός ἐνανθρωπήσας ἐπί τῆς γῆς, αὐτήν ἐνεδύθη, καί συνανεστράφη μεθ᾿ ἡμῶν· καί πᾶς ὅστις ἐνδυθῆ αὐτήν, αὐτός τῇ ἀληθείᾳ ὁμοιοῦται ἐκείνῳ, ὅστις κατέβη ἐκ τοῦ ἰδίου ὕψους, καί ἐσκέπασε τήν ἰδίαν αὐτοῦ δόξαν καί μεγαλωσύνην διά τῆς ταπεινοφροσύνης, ἵνα μή ἡ κτίσις καταφλεχθῇ, βλέπουσα τήν φύσιν τῆς αὐτοῦ θεότητος· διότι ἡ κτίσις δέν ἠδύνατο νά ἴδη αὐτόν, ἐάν δέν ἐλάμβανε μέρος ἐξ αὐτῆς, ἀλλ᾿ οὔτε ν᾿ ἀκούση τούς λόγους αὐτοῦ πρόσωπον πρός πρόσωπον· καθ᾿ ὅτι οὐδέ οἱ υἱοί τοῦ ᾿Ισραήλ ἠδυνήθησαν ν᾿ ἀκούσωσι τήν φωνήν αὐτοῦ, ὅταν ἐκ τῆς νεφέλης ἐλάλησε πρός αὐτούς· διά τοῦτο ἔλεγον πρός τόν Μωϋσῆν, ἄς λαλήση μετά σοῦ ὁ Θεός, καί σύ εἰπέ πρός ἡμᾶς τούς λόγους αὐτοῦ, καί ἄς μή λαλήση πρός ἡμᾶς, ἵνα μή ἀποθάνωμεν.

Πῶς λοιπόν ἡ κτίσις ἠδύνατο νά ἴδη τήν θείαν φύσιν; διότι τόσον φοβερά ὑπῆρχεν ἡ θεωρία τοῦ Θεοῦ, ὥστε ὁ μεσίτης Μωϋσῆς ἔλεγεν, ὅτι ἔμφοβος εἰμι καί ἔντρομος· καί ἐπειδή ὅταν ἐφάνη ἐπί τοῦ ὄρους Σινᾶ ἡ δόξα αὐτοῦ, ὅλον τό ὄρος ἐκαπνίζετο, καί ἔτρεμεν ἀπό τόν φόβον, ὥστε καί τά θηρία, τά ὁποῖα ἐπλησίαζον εἰς τά κατώτερα μέρη τοῦ ὄρους, ἀπέθνησκον· ὁ δέ λαός τῶν ῾Εβραίων, καθαρίσας ἑαυτόν κατά τήν ἐντολήν τοῦ Μωϋσέως τρεῖς ἡμέρας, προετοιμάσθη, ἵνα γίνη ἄξιος ἀκοῦσαι τήν φωνήν τοῦ Θεοῦ, καί ἵνα ἴδη τήν θεωρίαν αὐτοῦ· ἀλλ᾿ ὅταν ἔφθασεν ὁ καιρός, δέν ἠδυνήθη νά δεχθῆ τήν θεωρίαν τοῦ φωτός αὐτοῦ, καί τήν σφοδρότητα τῆς φωνῆς τῶν βροντῶν. ῎Ηδη ὅμως ἐξέχεε τήν χάριν αὐτοῦ εἰς τόν κόσμον διά τῆς ἰδίας αὐτοῦ παρουσίας, χωρίς νά κατέλθη εἰς τήν γῆν μετά σεισμοῦ, καί πυρός καί φωνῆς φοβερᾶς, ἀλλ᾿ ὡς βροχήν ἐπί πόκον, καί ὡς ἡ σταγών ἡ στάζουσα ἐπί τήν γῆν μεθ᾿ ἁπλότητος, καί δι᾿ ἄλλης μορφῆς ἐφάνη συναναστρεφόμενος μεθ᾿ ἡμῶν, καλύψας διά τοῦ καταπετάσματος τῆς σαρκός τήν ἑαυτοῦ μεγαλωσύνην, τό ὁποῖον κατεσκεύασε εἰς ἑαυτόν τό θεῖον αὐτοῦ νεῦμα ἐκ τοῦ κόλπου τῆς Παρθένου καί Θεοτόκου Μαρίας, ὅπως, βλέποντες αὐτόν, ὄντα ἐκ τοῦ γένους ἡμῶν, μή ταραχθῶμεν ἐκ τῆς θεωρίας αὐτοῦ. Διά τοῦτο λοιπόν πᾶς ὅστις φορέση τήν στολήν, τήν ὁποίαν ἐνεδύθη ὁ κτίστης εἰς ἐκεῖνο τό σῶμα, αὐτόν τόν Χριστόν ἐνδύεται· καθότι ἐπεθύμησε νά ἐνδύση τόν ἔσω ἄνθρωπον τήν ὁμοίωσιν τοῦ Χριστοῦ, δι᾿ ἧς ἐφάνη εἰς τήν κτίσιν αὐτοῦ, καί δι᾿ αὐτῆς εἰσέτι φαίνεται εἰς τούς ἑαυτοῦ δούλους, καί ἀντί τοῦ ἐνδύματος τῆς ἐξωτερικῆς τιμῆς καί δόξης ἐκοσμήθη δι᾿ αὐτῆς. Διά τοῦτο καί ἡ χοϊκή κτίσις, ὅταν βλέπη πάντα ἄνθρωπον, ἐνδεδυμένον τοῦτο τό ὁμοίωμα, προσκυνεῖ αὐτόν πρός τιμήν τοῦ ἰδίου αὐτῆς Δεσπότου, τόν ὁποῖον εἶδεν ἐνδεδυμένον αὐτήν καί συναναστρεφόμενον μετ᾿ αὐτῆς· διότι ποία κτίσις δέν εὐλαβεῖται τήν θεωρίαν τοῦ ταπεινόφρονος; ἀλλ᾿ ἕως ὅτου ἀποκαλυφθῆ ἡ δόξα τῆς ταπεινοφροσύνης εἰς πάντας, ὑπῆρξεν εὐκαταφρόνητος ἡ θεωρία αὐτῆς, καίτοι ἦτο πλήρης ἁγιότητος· ἤδη ὅμως ἔλαμψεν ἡ μεγαλωσύνη αὐτῆς εἰς τά ὄμματα τοῦ κόσμου, καί πᾶς ἄνθρωπος τιμᾶ αὐτήν, ὅπου καί ἄν φανῆ· καί διά τούτου τοῦ μεσίτου ἠξιώθη ἡ κτίσις νά δεχθῆ τήν θεωρίαν τοῦ ίδίου αὑτῆς κτίστου καί δημιουργοῦ. Διά τοῦτο οὐδέ οἱ ἐχθροί τῆς ἀληθείας δύνανται νά καταφρονήσωσιν αὐτήν, ἀλλά τιμᾶται δι᾿ αὐτῆς ὡς νά φορῆ στέφανον καί πορφύραν.

Τόν ταπεινόφρονα ἄνθρωπον οὐδείς μισεῖ ποτέ, οὐδέ ἐπιπλήτει, οὐδέ καταφρονεῖ· ἐπειδή ἀγαπᾶ αὐτόν ὁ δεσπότης αὐτοῦ, καί διά τοῦτο ἀγαπᾶται παρά πάντων. Αὐτός ἀγαπᾶ ὅλους ἐπίσης, καί ὅλοι ἀγαπῶσιν αὐτόν· ὅλοι ἐπιθυμοῦσιν αὐτόν, καί εἰς πάντα τόπον, ὅπου πλησιάσει, ὡς ἄγγελον φωτός βλέπουσιν αὐτόν, καί προσφέρουσιν αὐτῶ ἰδιαιτέραν τιμήν· καί ὅταν λαλήση, ὁ σοφός καί ὁ διδάσκαλος σιωπῶσιν ἔμπροσθεν αὐτοῦ, καί ὅλων τῶν ἀνθρώπων οἱ ὀφθαλμοί προσέχουσιν εἰς τό στόμα αὐτοῦ, καί πᾶς ἄνθρωπος ἀκούει τούς λόγους αὐτοῦ, καί δέχεται αὐτούς ὡς λόγους Θεοῦ· ἡ βραχυλογία αὐτοῦ εἶναι ὡς οἱ ἄπειροι λόγοι τῶν σοφῶν· οἱ λόγοι αὐτοῦ εἶναι γλυκεῖς εἰς τήν ἀκοήν τῶν σοφῶν ὑπέρ μέλι καί κηρίον, καί παρά πάντων ὡς Θεός θεωρεῖται, κἄν ἰδιώτης ὑπάρχη καί ἀμαθής κατά τούς λόγους, καί κατά τήν θεωρίαν εὐκαταφρόνητος καί εὐτελής.

῞Οστις λαλεῖ καταφρονητικῶς κατά τοῦ ταπεινόφρονος, καί δέν λογίζεται αὐτόν ὡς ζῶντα ἄνθρωπον, αὐτός ἀνοίγει τό στόμα αὐτοῦ, καί βλασφημεῖ κατά τοῦ Θεοῦ· ἀλλ᾿ ὅσον καταφρονεῖται ἀφ᾿ ὅλης τῆς κτίσεως, ἡ τιμή αὐτοῦ διαμένει πάντοτε καί πανταχοῦ. Πλησιάζει ὁ ταπεινόφρων εἰς τά φθοροποιά θηρία, καί ἅμα εἴδωσιν αὐτόν, ἀμέσως ἡμεροῦται ἡ ἁγριότης αὐτῶν, καί πλησιάζουσιν αὐτόν ὡς δεσπότην αὐτῶν, καί κινοῦσι τάς κεφαλάς, καί λείχουσι τάς χεῖρας καί τούς πόδας αὐτοῦ· διότι ὀσφραίνονται εἰς αὐτόν ἐκείνην τήν εὐωδίαν, τήν ὁποίαν ἐξέπεμψεν ὁ ᾿Αδάμ πρό τῆς παραβάσεως, καί ὅπερ ἐλήφθη τότε ἐξ ἡμῶν, πάλιν ὁ ᾿Ιησοῦς Χριστός διά τῆς παρουσίας αὐτοῦ ἀνανέωσε καί ἔδωκεν αὐτό εἰς ἡμᾶς, καί ἐμύρισε τήν εὐωδίαν τοῦ γένους τῶν ἀνθρώπων.

Πλησιάζει δέ πάλιν ὁ ταπεινόφρων εἰς τά θανατηφόρα ἑρπετά, καί ἅμα αἰσθανθῶσι τήν χεῖρα αὐτοῦ ἐπάνω εἰς τά σώματα αὐτῶν, παύει εὐθύς ἡ ὀξύτης καί ἡ σκληρότης τῆς θανατηφόρου αὐτῶν πικρότητος, καί ψηλαφῶνται ὑπ᾿ αὐτοῦ ὡς ἀκρίδες. Πλησιάζει εἰς τούς ἀνθρώπους, καί προσέχουσιν εἰς αὐτόν ὡς εἰς τόν Κύριον· καί τί λέγω ἀνθρώπους; ἀλλά καί οἱ δαίμονες μεθ᾿ ὅλης αὐτῶν τῆς σφοδρότητος καί τῆς πικρίας, καί μεθ᾿ ὅλης τῆς μεγαλαυχίας αὐτῶν καί τοῦ φρονήματος, ὅταν πλησιάσωσιν εἰς τόν ταπεινόφρονα, γίνονται ὡς χοῦς, καί μαραίνεται ὅλη αὐτῶν ἡ κακία, καί καταστρέφονται ἅπασαι αὐτῶν αἱ μηχαναί, καί τά πανουργεύματα αὐτῶν μένουσιν ἀνενέργητα.

Μέχρι τοῦδε λοιπόν ἐδείξαμεν τό μεγαλεῖον τῆς τιμῆς, τήν ὁποίαν ἔλαβε παρά Θεοῦ ἡ ταπεινοφροσύνη, καί τήν δύναμιν, ἥτις ὑπάρχει κεκρυμμένη εἰς αὐτήν...

ΤΙ ΔΙΔΑΣΚΕΙ Ο ΟΣΙΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΣ Ο ΣΤΟΥΔΙΤΗΣ ΔΙΑ ΤΗΝ ΣΥΝΟΔΟΝ

ΕΙΣ ΑΚΡΟΑΣΙΝ ΤΗΣ ''ΣΤΕΦΑΝΙΤΙΚΗΣ συνόδου''

 Δια την Σύνοδον, διδάσκει ο όσιος Θεόδωρος ο Στουδίτης, ότι αυτή δεν χαρακτηρίζεται ως ορθόδοξος από αυτούς που την αποτελούν, αλλά από τις αποφάσεις που παίρνει. Η Σύνοδος δεν μπορεί να λύση αυτόν που οι κανόνες δένουν ούτε να δέση αυτόν που οι κανόνες λύνουν. Η παρανομούσα Σύνοδος χαρακτηρίζεται από τον όσιο ως ορμητήριο ανομίας. Δεν μπορεί να κάνη οικονομίες, όσον αφορά την πίστι και τον ευαγγελικό νόμο.Όταν δεν υπάρχη ορθόδοξος Σύνοδος να διατυπώση την αλήθεια και να καθοδηγήση ιστορικά την Εκκλησία, τότε ερωτώνται οι αληθινά ορθόδοξοι πατέρες και αυτούς ακολουθούν οι Χριστιανοί. Και επιτίμια θέτουν οι αληθινά ορθόδοξοι επίσκοποι και ιερείς εώς καιρού ορθοδόξου Συνόδου.

  Βλέπετε αγαπητοί '' Στεφανίτες συνοδικοί επίσκοποι'' πως δικαιολογεί ο Όσιος Θεόδωρος την Ορθόδοξο Σύνοδο; Ορθόδοξος Σύνοδος, λέει ο Όσιος, είναι εκείνη που λαμβάνει Ορθόδοξες αποφάσεις και όχι εκείνη που απλά αποτελείται από ''επισκόπους''. Οι δικές σας ''αποφάσεις'' από το 2003, με πρώτη εκείνη της παρανόμου παραιτήσεως του Μακαριωτάτου Κυρού Ανδρέου, είναι αντορθόδοξες, παράνομες και ως μόνο σκοπό τους έχουν να πλήξουν την Ορθοδοξία και να εξυπηρετήσουν τα σχέδια του Παλαιοημερολογιτικού Οικουμενισμού. Γι' αυτό και από το 1997 η ''σύνοδος'' ήταν δέσμια δύο τριών ανθρώπων, οι οποίοι ανέκαθεν εργαζόντουσαν δια την επικράτηση της Κακοδοξίας!!!

  Εξίσου όμως σημαντική είναι και η άλλη γνώμη του Οσίου σχετικά με τα επιτίμια, την οποία πρέπει με μεγάλη προσοχή να μελετήσεται αγαπητοί πρώην εν χριστώ αδελφοί. Ο όσιος λέγει πως επιτίμια θέτουν οι αληθινά ορθόδοξοι επίσκοποι και ιερείς... Επομένως αφού εσείς από το 2003 συλλήβδην καταπατείται κάθε Ιερό Κανόνα της Ορθοδόξου Εκκλησίας, αφού εναντιώνεστε ακόμη και εις αυτήν την αγία Πατροπαράδοτη Ιερά Παράδοση, τότε καμία απολύτως απόφαση, κανένα απολύτως επιτίμιο που παράγεται από εσάς δεν μπορεί να γίνει δεκτό ως Κανονικό και δη ως Ορθόδοξο. Και τούτο ισχύει για όσα έχετε αποφασίσει εναντίον του Σεβ/του κ. Κηρύκου (''καθαιρέσεις και αφορισμούς''), έως και την ''παύση''  του Γηραιού Μητροπολίτου Αργολίδος κ. Παχωμίου έως Τοποτηρητού της Ιεράς Μητροπόλεως Κορίνθου, μέχρι και την ''καθαίρεση'' αυτού και του Συνεπισκόπου του Σεβ/του Πατρών κ. Ευσταθίου, του οποίου σημειωτέων επίσης έχετε ''άρει'' την τοποτηρησία της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αυστραλίας, και τούτο επειδή και οι δύο διαμαρτυρήθηκαν, ως όφειλαν ως Ορθόδοξοι Επίσκοποι, για την εν Κύπρω ΓΕΝΟΜΕΝΗ ΣΥΜΠΡΟΣΕΥΧΗ των μέχρι προ λίγου καιρού συνεπισκόπων τους, κίνηση η οποία τους ανάγκασε να ζητήσουν από την ''σύνοδο'' και από τον ''αρχ/πο'' αυτής κ. Στέφανο Τσακίρογλου και την κυκλοφορία μίας εγγράφου Ομολογίας Πίστεως. Κάτι που φυσικά ΠΟΤΕ δεν έγινε δεκτό. Και επειδή, δόξα το Θεό, Ορθόδοξος Σύνοδος ποτέ δεν έπαψε να υπάρχει, δια τούτο και η ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΣΥΝΟΔΟΣ έχει αποφασίσει τα κατά την Εκκλησία Ορθόδοξα και Νόμιμα Επιτίμια τα οποία αφορούν τη δική σας ''σύνοδο''.      

  

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΑΓΙΟΥ ΜΑΡΚΟΥ ΕΥΓΕΝΙΚΟΥ ΠΡΟΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟ ΕΥΡΙΠΟΥ ΘΕΟΦΑΝΗ

Στόν οσιώτατο μεταξύ των ιερομονάχων και πνευματικών, και σε μένα, εν Χριστώ, πολύ ποθεινό και σεβασμιώτατο δεσπότη και αδελφό κύριο Θεοφάνη στον Εύριπο.

  Οσιώτατε μεταξύ των ιερομονάχων και πνευματικών και σε μένα πολυπόθητε και σεβαστέ μου δέσποτα και αδελφέ, παρακαλώ τον Θεό να δίνη υγεία και σωματικώς στην αγιωσύνη σου, με τις άγιες ευχές της οποίας, και με το έλεος του Θεού, και εγώ υγιαίνω μέτρια στο σώμα.

  Να ξέρης ότι μετά την επιστροφή μας στην Κωνσταντινούπολη, επειδή ανέβηκε στο πατριαρχείο κάποιος από τους λατινόφρονες που υπέγραψαν, και μας ενοχλούσε, έφυγα από ανάγκη στην εκκλησία μου.

  Αλλά και εκεί δεν βρήκα καμία ανάπαυσι, και επειδή αρρώστησα βαρειά, και πάθαινα ζημία και πειραζόμουνα από τους ασεβείς, διότι δεν είχα εντολή επίσημη, έφυγα και από εκεί με σκοπό να φύγω για το Άγιον Όρος.

Αφού πέρασα λοιπόν την Καλλίπολη και ενώ βρισκόμουν στην Λήμνο, εκεί κρατήθηκα και περιορίσθηκα από τον βασιλέα. Αλλ’ ο λόγος του Θεού και η δύναμις της αληθείας δεν περιορίζεται, μάλλον τρέχει και καρποφορεί.

  Έτσι οι περισσότεροι από τους αδελφούς παίρνοντας θάρρος από την δική μου εξορία, βάζουν κάτω από τον έλεγχο τους αλιτηρίους και παραβάτες της ορθής πίστεως και των πατρικών θεσμών, και τους διώχνουν αυτούς από παντού ως καθάρματα, και ούτε τους ανέχονται να συλλειτουργούν, ούτε να τους μνημονεύουν τελείως ως Χριστιανούς.

Μαθαίνω δε ότι χειροτονήθηκε από τους λατινόφρονες ως μητροπολίτης Αθηνών κάποιο νεαρό άτομο του Μονεμβασίας, το οποίο μένοντας εκεί συλλειτουργεί αδιάκριτα με τους λατίνους και χειροτονεί παράνομα όσους και όποιους βρεί.

  Ζητώ λοιπόν από την αγιωσύνη σου, όπως, αφού αναλάβει τον ζήλο για τον Θεό, ως φίλος και άνθρωπος του Θεού και της αληθείας, αλλά και του Αγίου Ισιδώρου γνήσιος μαθητής, να συμβουλεύεις τους ιερείς του Θεού να αποφεύγουν με κάθε τρόπο την επικοινωνία μαζί του, και ούτε να συλλειτουργούν μαζί του, και τελείως να μην τον μνημονεύουν, όχι αρχιερέα μόνον αυτόν, αλλά λύκο μισθωτό να τον θεωρούν. Καθόλου να μην λειτουργούν σε λατινικές εκκλησίες, για να μην έρθη πάνω μας η οργή του Θεού, όπως ήρθε πάνω στην Κωνσταντινούπολι, για τις εκεί παρανομίες που έγιναν.

  Να ξέρης δε καλά ότι η ψευδοένωσις με την χάρι και την δύναμι του Θεού πολύ σύντομα θα διαλυθή και το δόγμα των Λατίνων, αντί να καθιερωθή με την ψευδοσύνοδο, κάτι που πολύ το επεδίωκαν, ακόμη περισσότερο ανατράπηκε και ελέγχθηκε και παντού καταγγέλλεται ως βλάσφημο και δυσσεβές. Και αυτοί οι ίδιοι οι οποίοι το επικύρωσαν, δεν τολμούν να ανοίξουν το στόμα τους και να το υποστηρίξουν. Ο δε καλόγερος του δικού σου μισθωτού και όχι ποιμένος, ο πιο πάνω αναφερθείς Μονεμβασίας, αν και πήρε από τον βασιλέα το Ηγουμενείο του Προδρόμου, οι καλόγηροί του ούτε τον μνημονεύουν, ούτε τον θυμιάζουν καθόλου ως χριστιανό, αλλά τον έχουν μόνον για τον τύπο, σαν κάτι παραπεταμένο.

  Και ο βασιλεύς, αν και τα μαθαίνει αυτά, δεν λέγει τίποτε, αλλά και φανερά ομολογεί ότι μετανοεί για όσα έγιναν, και ρίχνει την ευθύνη σε όσους συμφώνησαν και υπέγραψαν.

Φεύγετε και σείς, αδελφοί, την κοινωνία με τους ακοινώνητους, και την μνημόνευσι των αμνημόνευτων. Να, εγώ ο Μάρκος ο αμαρτωλός σας λέγω ότι εκείνος που μνημονεύει τον Πάπα ως ορθόδοξο αρχιερέα, είναι υποχρεωμένος να εφαρμόση στο σύνολό του όλον τον παπισμό μέχρι και αυτό το ξύρισμα της γενειάδος.

  Και όποιος έχει φρόνημα λατινικό, θα κριθή με τους Λατίνους και θα θεωρείται παραβάτης της πίστεως. Οι άγιες σου ευχές να μας συνοδεύουν. Στον ευλογημένο άρχοντα κύριο Κωνσταντίνο Κοντοπετρή και στους λοιπούς άρχοντες που μας φιλοξένησαν την μετάνοιά μου και ευλογία από τον Θεό.

Ο Εφέσου Μάρκος Ιουνίου 16

Η ΓΝΗΣΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ Ο ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ

  Το κείμενο που ακολουθεί εδημοσιεύθει εις το περιοδικό <<ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΠΝΟΗ>> τον Μάρτιο του 1996.

 Το παρακάτω σύντομο κείμενο εδημοσιεύθη σε μεγάλης κυκλοφορίας εφημερίδα της Ρωσίας ως κατακλείς μακροσκελούς άρθρου διακεκριμένου δημοσιογράφου εκ Μόσχας. Είναι ένα κείμενο Ομολογίας, αλλά και ιεραποστολής προς τον Ορθόδοξον Ρωσικόν λαόν.

  << Η Ορθόδοξος Εκκλησία των Γ.Ο.Χ. της Ελλάδος ως η αδιάκοπος συνέχεια της Μιάς, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής του Χριστού Εκκλησίας, διαφυλάσσει <<ακαινοτομήτως>> την γνησίαν και ανόθευτον παραδοθείσαν πίστιν και δια τούτο ως η Αγία εν Ελλάδι του Χριστού Εκκλησία μετά των Αγίων Πατέρων των Οικουμενικών, Πανορθοδόξων και Τοπικών Συνόδων καταδικάζει και τω αναθέματι παραδίδει τον Οικουμενισμόν, ως προδοσίαν της Ορθοδόξου Πίστεως, ως και πάσαν προσπάθειαν εκκοσμικεύσεως της Εκκλησίας και νοθεύσεως του Ορθοδόξου φρονήματος και βιώματος.

 Συγκεκριμένα καταδικάζει:

•  Την αιρετικήν - Οικουμενιστικήν Εγκύκλιον του 1920, την εκδοθείσαν υπό του Τοποτηρητού του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως Προύσης Δωροθέου, η οποία αποτελεί τον Καταστατικόν Χάρτην του Οικουμενισμού.
  
•  Το εν Κων/λει Μασωνικόν - Οικουμενιστικόν Συνέδριον του 1923, το οποίον έγινε με την συμμετοχή αντιπροσώπων των Εκκλησιών της Κων/λεως, της Ρωσίας, της Σερβίας, της Κύπρου, της Ελλάδος και της Ρουμανίας, υπό την προεδρία του Μασώνου Πατριάρχου Μελετίου Μεταξάκη, και το οποίον απεφάσισε, ως πρώτον βήμα του Οικουμενισμού, την επιβολή στην Ελλάδα και την Κων/λι του Παπικού Ημερολογίου.
  
•  Την εισαγωγήν του Παπικού Ημερολογίου εις την Ελλάδα το έτος 1924 υπό του Χρυσοστόμου Παπαδοπούλου Αρχ/που Αθηνών.
  
•  Την δημιουργίαν του Παγκοσμίου Συμβουλίου των Εκκλησιών το 1946.
  
•  Τας ψευδοπανορθοδόξους Διασκέψεις του 1963, 1964 κλπ. δια των οποίων απεφασίσθη ο <<διάλογος αγάπης>> μετά του Πάπα.
  
•  Την ψευδοάρσιν των αναθεμάτων κατά του Παπισμού από τον Μασώνο Πατριάρχη Κων/λεως Αθηναγόρα.
  
•  Τας συμπροσευχάς των λεγομένων Ορθοδόξων Πατριαρχών, Αρχιεπισκόπων κλπ. μετά των αιρετικών Παπικών, Προτεσταντών, Αγγλικανών, Μονοφυσιτών.
  
•  Τας πανθρησκειακάς συμπροσευχάς της Ασσίζης, της Ουάσιγκτον και της Καμπέρρας της Αυστραλίας, εις τας οποίας συμμετείχαν και εκπρόσωποι των λεγομένων Ορθοδόξων Εκκλησιών.
  
•  Την απόφασιν του Πατριαρχείου Μόσχας εν έτει 1971, δια της οποία; επιτρέπεται να χορηγούνται τα μυστήρια εις τους αιρετικούς Παπικούς.
  
•  Τας επαφάς του Πατριάρχου της Μόσχας Αλεξίου του Β΄ με τους Ραββίνους των Η.Π.Α. κατά την επίσκεψί του σε συναγωγή της Νέας Υόρκης το 1991.
  
•  Επί πλέον η Εκκλησία των Γ.Ο.Χ. καταδικάζει τας προσπαθείας που γίνονται από τον διεθνή Εβραιοσιωνισμόν και την Μασωνίαν και από άλλας σκοτεινάς δυνάμεις, τόσον των Η.Π.Α., όσον και της Ευρώπης και αλλαχού, να καθυποτάξουν και να εξοντώσουν, είτε δια της πείνας και του πολέμου, είτε δια του αντιχρίστου αντιεκκλησιαστικού δυτικού τρόπου ζωής, είτε δια της εξαπλώσεως των νέων θρησκειών (νέα εποχή, μαγεία, σατανολατρεία), τους Ορθοδόξους λαούς δια την δημιουργίαν Νέας Τάξεως πραγμάτων, ήτοι την επιβολήν Παγκοσμίου δικτατορίας και την έλευσιν του αντιχρίστου.
  
•  Μόνον η Θεία Χάρις δια της βιώσεως της ορθοδόξου παραδόσεως, όπως εβιώνετο πάντοτε από τους ορθοδόξους λαούς, μέσα από το πνεύμα της ενότητος εν τη Μιά, Αγία, Καθολική και Αποστολική του Χριστού Εκκλησία θα προστατεύση τους Ορθοδόξους λαούς από τας επιδρομάς των συγχρόνων <<βαρβάρων>> και θα τους αναδείξη εις δύναμιν, η οποία δια του οορθοδόξου πολιτισμού θα οδηγήση την ανθρωπότητα εις την σωτηρίαν.
  
  
  Δια την Ιεράν Σύνοδον
  
  Ο Αρχιγραμματεύς
  
  + Ο Μεσογαίας και Λαυρεωτικής Κήρυκος
  
      

ΑΡΧΙΣΕ Η ΝΗΣΤΕΙΑ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ

 Από την Δευτέρα (μετά την Κυριακή των Αγίων Πάντων) μπήκαμε στην περίοδο της νηστείας των Αγίων Αποστόλων. Έτσι η Μητέρα μας Εκκλησία που θέλει την σωτηρία μας μας εκάλεσε να προετοιμάσουμε τον εαυτό μας, όλη αυτή την περίοδο, δια να τιμήσουμε τους Αγίους Αποστόλους που με το κήρυγμά τους εφώτισαν όλη την Οικουμένη, που έγιναν, με τον φωτισμό του Αγίου Πνεύματος κατά την ημέρα της Αγίας Πεντηκοστής, τα πάγχρυσα στόματα του Λόγου που εσαγήνευσαν εις την οδόν της αληθείας τους ευρισκομένους εις την πλάνη και την ειδωλολατρεία λαούς.

 Η σημασία της νηστείας είναι μεγάλη. Όλοι πρέπει να την γνωρίζουμε. Είναι μία πνευματική άσκησις, με την οποία ασκούμεθα στο να κόψουμε τα πάθη και αφού καθαρίσουμε την ψυχή μας να βαδίσουμε το δρόμο της πνευματικής τελειώσεως, δηλαδή να αποκτήσουμε τις άγιες αρετές. Όταν όμως μιλάμε για νηστεία δεν εννοούμε μόνο την αποχή από την υλική τροφή, αλλά και την αποχή από τις κακές συνήθειες που πολλές φορές πολύ τυραννούν τις ψυχές μας. Να κόψουμε δηλαδή όχι μόνο ένα είδος φαγητού, αλλά και ένα πάθος, όπως το πάθος της τηλεοράσεως, το πάθος του καπνίσματος, το πάθος της βλασφημίας, το πάθος του ύπνου, το πάθος της γαστριμαργίας, το πάθος της μόδας κλπ.

 Παράλληλα να κάνουμε περισσότερη προσευχή, περισσότερη εγρήγορσι να έχουμε, περισσότερη προσοχή να αποκτήσουμε. Να κόψουμε όχι μόνο το αρτύσιμο φαγητό, αλλά και την αρτύσιμη από την αμαρτία συνήθειά μας, την αδιαφορία, την αποστασία, την απιστία, την χλιαρότητα και να ενδυθούμε την αρετή της σωφροσύνης και της ελπίδος εις τον Θεόν.

 Εμπρός λοιπόν, τώρα που ήλθε η ευλογημένη περίοδος της νηστείας, εμπρός να την υποδεχθούμε με χαρά και όχι με λύπη, με ελπίδα και όχι με αθυμία. Μη ξεχνάμε πως με την παρακοή της εντολής της νηστείας οι πρωτόπλαστοι και μαζί τους όλο το ανθρώπινο γένος εχάσαμε τον Παράδεισο. Μη ξεχνάμε πως με τη νηστεία οι άγιοι εκέρδισαν τον Παράδεισο. Μη ξεχνάμε πως με την νηστεία άρχιζαν οι άγιοι κάθε μεγάλο έργο τους και με τη νηστεία συντρόφευαν την προσευχή τους, και την έκαναν τόσο δυνατή, ώστε να φτάνη <<ως θυμίαμα>>, ενώπιον του Θεού και να φέρη τις χαρές του Θεού στη γη. Μη ξεχνάμε πως μετά από 40 ημέρες νηστεία πήρε ο Μωϋσής τις πλάκες του νόμου, με την νηστεία άρχισε ο Κύριος το κήρυγμά του, με τη νηστεία οι Άγιοι του Θεού έγιναν οικήτορες του Παραδείσου.

 Εμπρός λοιπόν ας παρακαλέσουμε τους Αγίους Αποστόλους να μας ενισχύσουν εις τον Πνευματικόν αυτόν αγώνα της νηστείας, ώστε να αξιωθούμε να εορτάσουμε και την αγίαν των εορτήν. ΑΜΗΝ.

Και μη ξεχνάμε πως ΝΗΣΤΕΙΑ χωρίς ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΜΟ ΤΑΚΤΙΚΟ είναι νεκρά. 

 (Από Ενοριακόν φυλλάδιον <<ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΔΙΑΚΟΝΙΑ>> του Ιερού Ναού Αγίου Δημητρίου Μενιδίου).  

Η νηστεία αυτή είναι αρχαιοπαράδοτος στην Εκκλησία μας.

 Πρώτος ο Μέγας Αθανάσιος αναφέρει νηστεία μιάς εβδομάδος μετά την Πεντηκοστή. «Τη γαρ εβδομάδι μετά την αγίαν πεντηκοστήν ο λαός νηστεύσας εξήλθε περί το κοιμητήριον εύξασθαι» (εγράφη περί το 357). Αυτός μεν αναφέρει την νηστεία αυτή αμέσως μετά την Πεντηκοστή, αλλά το βιβλίο των Αποστολικών Διαταγών, το οποίο έχει γραφεί πενήντα περίπου έτη αργότερα και απηχεί αποστολοπαράδοτες εντολές και συνήθειες, την αναφέρουν μία εβδομάδα μετά την Πεντηκοστή, δηλαδή μετά την εορτή των Αγίων Πάντων.«Μετά ουν το εορτάσαι υμάς την πεντηκοστήν εορτάσατε μίαν εβδομάδα και μετ’ εκείνην νηστεύσατε μίαν, δίκαιον γαρ και ευφρανθήναι επί τη εκ Θεού δωρεά και νηστεύσαι μετά την άνεσιν».

 Όπως φαίνεται από το χωρίο των Αποστολικών Διαταγών, η περί ης ο λόγος νηστεία σχετιζόταν με την χαρμόσυνη περίοδο από το Πάσχα μέχρι την Πεντηκοστή, μετά την οποία έπρεπε να επέλθει κάποιας μορφής αντίδραση, ώστε να μετριασθεί η χαρμόσυνη διάθεση.

 Επειδή οι απόστολοι είχαν αρχίσει το κήρυγμα μετά την Πεντηκοστή, οι μετ’ αυτήν ημέρες ήσαν αφιερωμένες σ’ αυτούς.

«Οι δε ευθέως αφέντες τα δίκτυα ηκολούθησαν αυτώ» (Ματθ. 4,20)

 Από την εβδομάδα, αγαπητοί μου, από την εβδομάδα που ακολουθεί μετά την Κυριακή των αγίων Πάντων έως τις 29 Ιουνίου εί­νε περίοδος νηστείας· είνε η νηστεία των α­γί­ων αποστόλων. Με την αλλαγή του ημερολογίου δυστυχώς ωρισμένες χρονιές, όταν το Πάσχα πέφτη αργά, η νηστεία αυτή μειώνεται και κάποτε μηδενίζεται. Η νηστεία αυ­τή είνε σχετικώς εύκολη, διότι επιτρέπεται το ψάρι. Δεν ξέρω αν εσείς την τηρήτε.

 Η νηστεία αυτή θεσπίσθηκε για να προετοι­μάζῃ τους Χριστιανούς για τη μεγάλη εορτή των αποστόλων. Και η σημερινή Κυριακή, η δευτέρα (Β΄) Κυριακή του Ματθαίου, τις περισσότερες φορές πέφτει μέσα στη νηστεία των αγί­ων αποστόλων. Γι᾿ αυτό και το ευαγγέλιο που ακούσαμε σήμερα είνε σχετικό με τους αγίους αποστόλους. […]

Τους γιορτάζουμε. Τί πρέπει να κάνουμε; Να νηστέψουμε αυτές τις μέρες. Να προετοι­μαστούμε, να εξομολογηθούμε, να πάμε να κοινωνήσουμε. Κι όταν χτυπήσουν οι καμπάνες στη γιορτή των αγίων αποστόλων Πέτρου και Παύλου, να πλησιάσουμε κ᾿ εμείς και να τους εκφράσουμε την ευγνωμοσύνη μας.

Τί άλλο να κάνουμε; Να θυμηθούμε. Είπαμε· εργατικοί ήταν αυτοί, δούλευαν όλη νύχτα στη λίμνη. Εργατικοί αυτοί, εργατικοί κ᾿ εμείς. Εργατικός πρέπει να είνε ο άνθρωπος. Πότε όμως εργατικός; Σας το ᾿πα και άλλοτε, το επαναλαμβάνω και τώρα· Δευτέρα, Τρίτη, Τετάρτη, Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο δουλειά, σαν τα μυρμήγκια. Είνε ευλογημένη η δουλειά. Κυριακή όμως όχι. Τις άλλες μέρες δουλειά! Γιατί το νερό που δεν τρέχει σκουληκιάζει, και το σίδερο που δεν δουλεύει τη γη σκουριάζει· και ο άνθρωπος που δεν δουλεύει σαπίζει. Δουλειά όλες τις καθημερινές. Κυριακή πρωί όμως; ήρθε η ώρα; χτύπησε η καμπάνα; Να σταματήσουν όλα. Η γυναίκα θ᾿ αφήση το ράψιμο, το σκούπισμα, το μαγειρειό. Ο άντρας θ᾿ αφήση την τσάπα, ο  τσοπάνος τα πρόβατα στο μαντρί, ο δάσκαλος το σχολείο, ο υπάλληλος το γραφείο, οι πάντες. Φτερά στα πόδια και όλοι στην εκκλησία. Το κάνουμε; ευλογία· δεν το κάνουμε; θα το πληρώσου­­με, θα ᾿ρθη η ώρα αυτή… Σας πονώ και σας φωνάζω, πρίν να᾿ νε αργά. Χτυπάει η καμ­πάνα και περνάνε τα άγια και διαβάζεται το Ευ­αγγέλιο, και κάθεσαι εσύ με το τσιγάρο στο στόμα και κοροϊδεύεις μέσ᾿ στην πλατεία; έρ­χεται η οργή του Θεού!…

Ας πέσουμε κι ας παρακαλέσουμε να γίνη ίλεως ο Θεός. Και να μιμηθούμε τους αποστό­λους, για να έχουμε την ευχή των αγίων α­ποστόλων και των αγίων πατέρων. Είθε ο Θεός δια των πρεσβειών και της Παναγίας Θεοτόκου να ελεήση και σώση πάντας ημάς· αμήν.

 (απομαγνητοφωνημένη ομιλία του Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου)