Η ΓΝΩΜΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΒΛΑΣΦΗΜΩΝ

 Άκουσον μετά προσοχής και την γνώμην και την παραγγελίαν του Ιωάννου του Χρυσοστόμου, όχι μόνον προς τους τότε, αλλά και προς ημάς και προς όλους τους χριστιανούς πασών των γενεών. Ιδού τι λέγει:  

 <<Επειδή περί βλασφημίας ωμιλήσαμεν, τώρα μίαν χάριν θέλω να ζητήσω από εσάς όλους αντί της ομιλίας μου ταύτης και της διαλέξεως, να σωφρονίσητε προς ευχαρίστησίν μου τους πολίτας εκείνους οι οποίοι βλασφημούν. Και εάν ακούσης κανένα εις δίοδον τινα ή εν μέσω της αγοράς να βλασφημή τον Θεόν, πλησίασον, επίπληξον αυτόν και αν είναι ανάγκη να τον ραπίσης, μη τον αφήσης, ράπισον το στόμα αυτού, σύντριψον, αγίασον την χείρα σου δια της πληγής και, αν τινες σε εγκαλώσι, εάν σε σύρωσιν εις το δικαστήριον, ακολούθησον αυτούς και, εάν επί του βήματος ζητήση από σε ευθύνας ο δικαστής, ειπέ με παρρησίαν, ότι τον Βασιλέα του Παντός και των Αγγέλων εβλασφήμησε. Διότι, αν όσοι βλασφημούσι τον επί γης βασιλέα πρέπει να τιμωρούνται, πολύ περισσότερον πρέπει να τιμωρούνται όσοι υβρίζουσι τον επουράνιον, τον Βασιλέα του Παντός. Όλους ενδιαφέρει το έγκλημα, δημόσιον είναι το αδίκημα, επιτρέπεται εις τον καθένα ο οποίος θέλη να τους κατηγορή. Ας μανθάνωσιν δε και οι χριστιανοί και κηδεμόνες και προστάται και διδάσκαλοι. Το ίδιον ας μανθάνωσι και οι ακόλαστοι και διεστραμμένοι, ότι και τους δούλους του Θεού πρέπει αυτοί να φοβώνται, ώστε και αν αποφασίσωσι ποτέ να είπωσι κανένα τοιούτον, να παρατηρώσι παντού ο εις τον άλλον και να τρέμωσι τας σκιάς, ευρισκόμενοι εις αγωνίαν μήπως ο χριστιανός τους ακούση κάπου να ορμήση και τους τιμωρήση ισχυρότερον. Δεν ήκουσας τι ο Ιωάννης ο Βαπτιστής έκαμνεν; Είδεν άνθρωπον βασιλέα να ανατρέπη τους περί γάμου νόμους και με παρρησία εν μέσω της αγοράς λέγει: Δεν σοι είναι επιτετραμμένον να έχης την γυναίκα Φιλίππου του αδελφού σου. (Μαρκ. ς΄,18). Εγώ δε δεν σε έφερα προς βασιλέα, ουδέ προς δικαστήν, ουδέ δια παρανόμους γάμους, ουδέ δια συνδούλους, αλλά δια της προς τον Δεσπότην του Παντός υβριστικήν συμπεριφοράν του κρίνω άξιον να σωφρονίσης τον ομότιμόν σου. Άρα γε , εάν σοι έλεγον, ότι τους βασιλείς, τους δικαστάς, όταν παρανομώσι, τιμώρει και φέρε εις την ευθείαν οδόν, δεν θα έλεγες ότι πάσχω από μανίαν; Και όμως ο Βαπτιστής Ιωάννης τούτο βεβαίως έκαμεν, όθεν ουδέ τούτο υπερβαίνει το καθήκον ημών. Τώρα δε τουλάχιστον τον ομόδουλόν σου και ομότιμόν σου διόρθωσον και, εάν είναι ανάγκη να αποθάνης, μη διστάζης να σωφρονίζης τον αδελφόν σου. Μαρτύριον είναι δια σε τούτο, διότι και ο Ιωάννης ο Βαπτιστής μάρτυς ήτο. Αν και δεν διετάχθη βεβαίως να προσφέρη θυσίαν ουδέ να προσκυνήση είδωλον, αλλά προς υπεράσπισιν των ιερών νόμων, οι οποίοι υβρίζοντο, απεκόπη η κεφαλή του. Και συ λοιπόν αγωνίσθητι μέχρι θανάτου προς χάριν της αληθείας και ο Κύριος θα πολεμήση υπερασπιζόμενός σε. Και μή μοι λέγεις τον ψυχρόν τούτον λόγον: <<Δεν με μέλει, καμμίαν σχέσιν δεν έχω προς αυτόν>>. Προς τον διάβολον μόνον δεν έχομεν τίποτε, προς δε τους ανθρώπους όλους πολλά έχομεν κοινά, διότι την αυτήν φύσιν με ημάς έχουσι, την αυτήν γην κατοικούσι και με τας αυτάς τρέφονται τροφάς, τον αυτόν έχουσι Δεσπότην, τους αυτούς νόμους εδιδάχθησαν, τα αυτά αγαθά προσκαλούνται να απολαύωσι με ημάς. Ας μη λέγωμεν λοιπόν, ότι τίποτε κοινόν δεν έχομεν προς αυτούς, διότι σατανική είναι αυτή η φωνή, διαβολική η απανθρωπία ας μη λέγωμεν ταύτα, αλλ΄ας επιδείξωμεν την φροντίδα, η οποία αρμόζει εις αδελφούς. Εγώ δε τούτο  υπόσχομαι εις σας με πολλήν ακρίβειαν και εγγυώμαι εις όλους σας ότι, εάν όλοι σεις, όσοι είσθε παρόντες, ηθέλατε διαμοιράσει και αναλάβει την σωτηρίαν των κατοίκων της πόλεως, ταχέως θα διορθωθή όλη η πόλις προς ευχαρίστησίν μας. Ας διαμοιράσωμεν λοιπόν την σωτηρίαν των αδελφών μας, αρκεί εις άνθρωπος διάπυρος από ζήλον να διορθώση ολόκληρον λαόν. Όταν δε όχι εις, μηδέ δύο, αλλά τόσον πλήθος υπάρχη, το οποίον δύναται να επιδοθή εις την επιμέλεια εκείνων, οίτινες ευρίσκονται έρημοι πνευματικής καλλιεργείας, τότε όχι δι' άλλην τινά αιτίαν, αλλ' ένεκα τις ιδικής μας ραθυμίας, και όχι ένεκα αδυναμίας, καταστρέφονται οι περισσότεροι και καταβάλλονται. Διότι πως δεν είναι άτοπον, εάν ηθέλομεν ιδεί συμπλοκήν εις την αγοράν, να προσευχώμεθα και να συμφιλιώνωμεν τους διαπληκτιζομένους, τι δε λέγω συμπλοκήν; εάν ηθέλομεν ιδεί όνον να καταπέση από το βάρος του φορτίου, όλοι ομού σπεύδομεν να δώσωμεν χείρα βοηθείας και να τον ανεγείρωμεν. Τους δε αδελφούς μας να παραμελώμεν, ενώ καταστρέφονται; Όμοιος με όνον είναι ο βλάσφημος και, επειδή δεν υπέφερε το φορτίον του θυμού του, κατέπεσε. Πλησίασε και σήκωσε αυτόν και με λόγια και με πράγματα και με επιείκειαν με αυστηρότητα ας είναι μεμιγμένον το φάρμακον. Αν τοιουτοτρόπως τακτοποιώμεν την ενέργειαν ημών και επιχειρώμεν την σωτηρίαν του πλησίον, ταχέως και εις αυτούς εκείνους οι οποίοι απολαύουσι την διόρθωσιν θα είμεθα ποθητοί και αξιαγάπητοι και, το μεγαλύτερον απ' όλα, θα απολαύσωμεν τα μέλλοντα αγαθά, τα οποία είθε να επιτύχωμεν όλοι ημείς χάριτι και φιλανθρωπία του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, δια του οποίου και μετά του οποίου εις τον Πατέρα συγχρόνως και εις το Άγιον Πνεύμα ας είναι δόξα, κράτος, τιμή και προσκύνησις, νύν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων Αμήν>>. (Χρυσ. Κατά βλασφημίας, τομ. Β΄, σελ. 361-362 Μετάφρασις Μιχ. Γαλανού).        

ΠΟΙΜΑΝΤΟΡΙΚΗ ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΤΩΝ Γ.Ο.Χ.

ΠΡΟΣ

ΑΠΑΝΤΑΣ ΤΟΥΣ ΕΥΣΕΒΕΙΣ Γ.Ο.Χ. ΚΛΗΡΙΚΟΥΣ

ΚΑΙ ΛΑΪΚΟΥΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΚΑΙ ΑΛΛΑΧΟΥ

(Εξεδόθη την 31 Οκτωβρίου 1955 έχει δε μεγάλην 

επικαιρότητα και δια τούτο την δημοσιεύομεν και ενταύθα)

 Τέκνα ημών εν Κυρίω αγαπητά και περιπόθητα

 Χάρις υμίν και ειρήνη και έλεος από Θεού και Πατρός και μονογενούς Αυτού Υιού, του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού και Πνεύματος Αγίου, της Αγίας και Ομοουσίου και Ζωοποιού και αδιαιρέτου Τριάδος είη μεθ' ημών αδελφοί. Αμήν.

 Τέκνα ημών εν Κυρίω αγαπητά και περιπόθητα

 Άνω σχώμεν τα καρδίας! Στώμεν μετά φόβου Θεού! Πρόσχωμεν! Η αιματοβαφής Νύμφη, η Αγία του Χριστού Εκκλησία τελεί υπό κρισιμωτάτους καιρούς δυσκόλους, κυκλωμένη και βαλλομένη πάντοθεν, εκ των έσω και εκ των έξω. Πολλοί, πλείστοι οι εχθροί. Ποικίλοι εχθροί, φανεροί και κρύφιοι, δεδηλωμένοι αλλά και ύπουλοι προσωπιδοφόροι. Εχθροί σκληροί και εχθροί εμφανιζόμενοι ως άγγελοι φωτός, συναντώμενοι πάντες, επί το αυτό βάλλουσι κατά του κοινού στόχου της Αγίας Εκκλησίας, κατά της Μητρός Ελληνικής Ορθοδοξίας.

 Κατά των ηνωμένων εχθρών, μόνον αδιάσπαστος παράταξις των Χριστιανών δύναται να αντιπαραταχθή. Μόνον η στρατιά των ηνωμένων Χριστιανών, δύναται να συντρίψη τα στίφη των εχθρών της Πίστεως. Η ένωσις είναι δύναμις ακαταμάχητος. Η συνδετική ύλη της Ενώσεως είναι η Αγάπη. Η Αγάπη είναι το κήρυγμα του Κυρίου. Η Αγάπη είναι το διακριτικόν γνώρισμα των Χριστιανών.

 Ακούσωμεν τους λόγους του Κυρίου και Σωτήρος και Θεού ημών Θεανθρώπου Ιησού Χριστού.

 α) <<Εντολήν καινήν δίδωμι υμίν ίνα αγαπάτε αλλήλους, καθώς ηγάπησα υμάς, ίνα και υμείς αγαπάτε αλλήλους. Εν τούτω γνώσονται πάντες ότι εμοί μαθηταί εστέ, εάν αγάπην έχητε εν αλλήλοις>>. (Ιωαν. ΙΓ΄ 34-35).

 β) <<Εάν αγαπάτε με, τας εντολάς τας εμάς τηρήσατε>> (Ιωάν. ΙΔ΄ 15).

 γ) <<Αύτη εστίν η εντολή η εμή, ίνα αγαπάτε αλλήλους, καθώς ηγάπησα υμάς. Μείζονα ταύτης αγάπην ουδείς έχει, ίνα τις την ψυχήν αυτού θη υπέρ των φίλων αυτού>> (Ιωάν. ΙΕ΄ 12-13). 

 Πρόσχωμεν, τέκνα ημών αγαπητά και περιπόθητα. Ενατενίσωμεν την ουρανίαν εικόνα της αγάπης, την οποίαν εζωγράφισεν ο αμίμητος χρωστήρ του Αποστόλου των Εθνών Ουρανοβάμονος Παύλου: <<Εάν ταις γλώσσαις των ανθρώπων λαλώ και των αγγέλων, αγάπη δε μή έχω, γέγονα χαλκός ηχών ή κύμβαλον αλαλάζον... και εάν έχω πάσαν την πίστιν, ώστε όρη μεθιστάνειν, αγάπην δε μή έχω, ουδέν ειμί... η αγάπη μακροθυμεί, χρηστεύεται, ου ζηλοί, η αγάπη ου περπερεύεται, ου φυσιούται, ουκ ασχημονεί, ου ζητεί τα εαυτής, ου παροξύνεται, ου λογίζεται το κακόν, ου χαίρει επί τη αδικία, συγχαίρει δε τη αληθεία. Πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ελπίζει, πάντα υπομένει. Η αγάπη ουδέποτε εκπίπτει...>> (Κορινθ. Α΄, ΙΓ΄ 1-13).

 Αγάπη προς τον Κύριον, αγάπη προς αλλήλους, αγάπη προς τον Νόμον του Κυρίου, ιδού αυτός είναι όλος ο Ευαγγελικός Νόμος. Και όπου αγάπη εκεί βασιλεύει η ειρήνη. Όπου αγάπη δεν υπάρχει σκάνδαλον. Ακούσωμεν την γλυκείαν ωδήν του μουσηγέτου Προφητάνακτος Δαυΐδ <<ειρήνη τοις αγαπώσι τον νόμον Σου και ουκ έστιν αυτοίς σκάνδαλον>>.

 Η αγάπη είναι ο νόμος του Κυρίου. Ο διχασμός είναι έργον του ανθρωποκτόνου Διαβόλου. Η αγάπη είναι η ευλογία. Ο διχασμός είναι η κατάρα. Η αγάπη φέρει την ΕΝΟΤΗΤΑ, η ενότης είναι ισχύς, η ισχύς φέρει τον θρίαμβον της νίκης. Αυτήν την Ενότητα ολίγον προ του Μαρτυρίου Του ο Θεάνθρωπος Ιησούς εν τη κατανυκτική Προσευχή Του εζήτησεν από τον Ουράνιον Πατέρα Του και δια τους Μαθητάς του: <<Πάτερ Άγιε, τήρησον αυτούς εν τω ονόματί σου, ω δεδωκάς μοι, ίνα ώσιν εν καθώς ημείς... ίνα πάντες εν ώσιν, καθώς συ, πάτερ εν εμοί καγώ εν σοί, ίνα και αυτοί εν ημίν εν ώσιν, ίνα ο κόσμος πιστεύση ότι σύ με απέστειλας...>> (Ιωάν. ΙΖ΄ 11-21).

  Ο διχασμός και η διαίρεσις είναι ο όλεθρος της Ανθρωπότητος. Από τον διχασμόν αναβλύζουσι όλα τα κακά, πάσαι αι συμφοραί. Αυτό προσεμαρτυρεί η Ιστορία, η πολιτική, η κοινωνική, η εκκλησιαστική. Ο διχασμός είναι το έργον των πονηρών, των διαβολέων, των όφεων, των πλάνων. Ο πρώτος διαβολεύς ο Εωσφόρος υπό μορφήν όφεως κατέστη επικατάρατος. Τάδε λέγει ο Κύριος: <<Και είπε Κύριος ο Θεός τω όφει, ότι εποίησας τούτο, επικατάρατος συ από πάντων των κτηνών και από πάντων των θηρίων των επί της Γης...>>(Γένεσις Γ΄ 14). Και η κατάρα αυτή δια μέσου των αιώνων επιπίπτει επί των κεφαλών των διαβολέων των κατεργαζομένων έριδας και διαιρέσεις και διχασμούς. 

 Ατυχώς ο φθόνος του Διαβόλου εισέδυσε επ' εσχάτων και εις τον ιερόν αγώνα της Ορθοδοξίας. Αλλά διατί ο διχασμός; Εν ανατάσει ψυχής ενωτισθώμεν των λόγων του θείου Παύλου: <<Όπου γαρ εν υμίν ζήλος και έρις και διχοστασίαι, ουχί σαρκικοί εστέ και κατά άνθρωπον περιπατείτε; όταν γαρ λέγει τις εγώ μεν ειμί Παύλου, έτερος δε εγώ Απολλώ, ουχί σαρκικοί εστέ; Τις ουν εστί Παύλος, τις δε Απολλώς αλλ, η διάκονοι δι' ων επιστεύσατε, και εκάστω ως ο Κύριος έδωκεν;...>> (Κορινθ. Α΄ γ΄ 3-5). Και επαναλαμβάνομεν και επιτονίζομεν διατί ο διχασμός; Ας κατανοήσωμεν πάντες ότι σκοπός των Πιστών Ορθοδόξων Χριστιανών είναι εις και μοναδικός και αποκλειστικός, είναι η εμμονή εις τας παραδόσεις της Αγίας Εκκλησίας, η υπεράσπισις της Ορθοδοξίας και η σωτηρία των ψυχών ημών. Τον σκοπόν τούτον, χάριτι Κυρίου τηρούμεν και τον σκοπόν τούτον εθέσαμεν ενώπιον πάντων των προαπελθόντων Αρχιερέων. Πάντοτε εζητήσαμεν ευθέως απαρέγκλιτον ακρίβειαν Πίστεως λόγω τε και έργω. Τούτο και μόνον, και ουδέν πλέον. Αλλά ο φθόνος του Πονηρού έστησε τον θρόνον του διχασμού και της διαιρέσεως. Και επληρώσαμεν πάντες τας συνεπείας του διχασμού. Και η μεγαλυτέρα συνέπεια είναι ο κίνδυνος του ιερού Αγώνος της Ορθοδοξίας. Συνετισθώμεν εκ των παθημάτων του παρελθόντος. Ουδείς λόγος διχασμού υφίσταται. Ουδέν μας χωρίζει, ουδέν, απολύτως ουδέν. Τουναντίον μας ενώνει ο σκοπός, ο αγών υπέρ της Ορθοδοξίας. Φιλοδοξίαι, φθόνοι, πάθη, μίση, αδιαλλαξία, εκμεταλλεύσεις μικρών αδυναμιών δεν δύνανται να έχωσι θέσιν εις το έργον του Θεού. Η Ορθοδοξία διέρχεται δεινάς στιγμάς και είναι ιερά υποχρέωσις πάντες να λησμονήσωμεν τα ατοπήματα του παρελθόντος, να διαγράψωμεν τας αιτίας αίτινες επέφερον τον διχασμόν και να ενωθώμεν πάντες εν Αγίω Πνεύματι, να αποτελέσωμεν ψυχήν μίαν και καρδίαν μίαν και να χωρήσωμεν απτόητοι και ατρόμητοι εις την μάχην υπέρ της Ορθοδοξίας.

 Τέκνα εν Κυρίω αγαπητά και περιπόθητα. Εν ονόματι της Ορθοδοξίας, Καλούμε με στοργικήν αγάπην.

 α) Πάντας τους Κληρικούς, Πανοσιολογιωτάτους Αρχιμανδρίτας, Ηγουμένους Ιερών Μονών, Ιερομονάχους, Μοναχούς και Μοναχάς τόσον της ημετέρας Ιεράς Μονής, όσον και των λοιπών.

 β) Πάντας τους Λαϊκούς Γνησίους Ορθοδόξους Χριστιανούς, να προσέλθωσι όπως ενωθώσι μεθ' ημών άνευ δισταγμού, άνευ αμφιβολιών κλείοντες τα ώτα εις τους ψιθύρους των διαφόρων σπερμολόγων διαδιδόντων και ψευδώς σπερματολογούντων ότι δήθεν η Ιερά υμών Σύνοδος προτίθεται να επιβάλη οιασδήποτε κυρώσεις κατά Κληρικών και Λαϊκών. Δεν υπάρχει παρελθόν. Μόνον παρόν και μέλλον υπάρχει.

 Σκοπός ημών είναι η άρσις του διχασμού, σκοπός ημών είναι η βασιλεία της αγάπης, σκοπός ημών είναι η επικράτησις της ειρήνης, σκοπός ημών είναι η Ένωσις. Διότι η Ένωσις και μόνον η Ένωσις θα δώση την νίκην εις την Ορθοδοξίαν. Διότι μόνον η Ένωσις ευαρεστεί τω Θεώ. Διότι μόνον την Ένωσιν οι Δαίμονες τρέμοντες αποκρούουσιν, διότι η Ένωσις καταργεί το φθοροποιόν έργον των.

 Καλούμεν πάντας, Κληρικούς και Λαϊκούς να προσέξωσι και να αναμετρήσωσιν ευθύνας και συνεπείας. Εκείνοι οίτινες θα παρεμβάλωσιν εμπόδια προβάλλοντες ματαίους και ασυστάτους ισχυρισμούς καλλίτερον ήτο να μη εγεννώντο. Οι παρεμποδίζοντες την Ένωσιν, το θέλημα του Κυρίου, θεομαχούσι λακτίζοντες εις κέντρα. Οι αντιτασσόμενοι εις την σωτήριον ένωσιν αποτελούσι σκάνδαλον. Ας ακούσωμεν μετά φόβου Θεού τους τρομερούς αφορισμούς, οίτινες εξήλθον από τα μεμυρωμένα Χείλη του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού: α) <<Ουαί τω κόσμω από των σκανδάλων. Ανάγκη γαρ εστίν ελθείν τα σκάνδαλα. Πλην ουαί τω ανθρώπω εκείνω δι' ου το σκάνδαλον έρχεται>>. (Ματθ. ιη΄ 7). β) <<Και ος αν σκανδαλίση ένα των μικρών τούτων των πιστευόντων εις εμέ, καλόν εστίν αυτώ μάλλον ει περίκειται λίθος μυλικός περί τον τράχηλον αυτού και βέβληται εις θάλασσαν. Και εάν σκανδαλίζη σε η χείρ σου, απόκοψον αυτήν...>> (Μαρκ. Θ΄ 42-43).

 Ως φοβεροί οι λόγοι ούτοι! Και οι λόγοι του Κυρίου είναι αδιάψευστοι. Και πράγματι δια τα καθ' ημάς ας αναδράμωσιν εις τα παλαιότερα έτη οι νεώτεροι και ας ερωτήσωσι τους παλαιοτέρους αγωνιστάς ίνα πληροφορηθώσι οποίας πικράς συμφοράς υπέστησαν και εν τη παρούση ζωή όσοι δεν εργάσθησαν ευθέως και αγνώς υπέρ της Ορθοδοξίας. Και εν τη μελλούση ζωή τιμωρία είναι φρικτοτέρα και αιωνία, διότι εν τω Άδη δεν υπάρχει μετάνοια. Κύριε, γενού ίλεως πάσι. Κύριε, ενίσχυσον και φύλαξον ημάς. Κύριε, απομάκρυνον τα σκάνδαλα σώζων την Ορθοδοξίαν.

 Τέκνα εν Κυρίω αγαπητά και περιπόθητα, ως φοβερόν το εμπεσείν εις χείρας Θεού ζώντος. Ουδείς πτοηθήτω! Ουδείς παραπλανηθήτω. Η Ορθοδοξία παρά τους διωγμούς, παρά τα σκάνδαλα και εις πείσμα του διχασμού θα συντρίψη πάντας τους υπαιτίους και θα μεσουρανήση εστεφανωμένη με τον αμάραντον στέφανον της δόξης. Είναι απρόσβλητον και ακαταμάχητον το όπλον της Ορθοδοξίας. Ναι! Η Πίστις! Πρόσχωμεν! Ακούσωμεν το άσμα ασμάτων περί Πίστεως, του ακούσαντος άρρητα ρήματα ουρανοβάμονος Παύλου αρπαγέντος μέχρι τρίτου Ουρανού: <<Εστί δε Πίστις ελπιζομένων υπόστασις, πραγμάτων έλεγχος ου βλεπομένων. Εν αυτή γαρ εμαρτυρήθησαν οι πρεσβύτεροι. Πίστει νοούμεν κατηρτίσθαι τους αιώνας Θεού... Πίστει Ενώχ μετετέθη του μη ιδείν θάνατον... Πίστει διέβησαν την Ερυθράν θάλασσαν ως δια ξηράς... Πίστει τα τείχη Ιεριχώ έπεσε κυκλωθέντα επί επτά ημέρας... δια πίστεως κατηγωνίσαντο βασιλείας ειργάσαντο δικαιοσύνην, επέτυχον επαγγελιών, έφραξαν στόματα λεόντων, έσβεσαν δύναμιν πυρός, έφυγον στόματα μαχαίρας, ενεδυναμώθησαν από ασθενείας, εγεννήθησαν ισχυροί εν πολέμω, παρεμβολάς έκλιναν αλλοτριών... άλλοι δε ετυμπανίσθησαν, ου προσδεξάμενοι την απολύτρωσιν, ίνα κρείττονος αναστάσεως τύχωσιν. Έτεροι δε εμπαιγμών και μαστίγων πείραν έλαβον, έτι δε δεσμών και φυλακής. Ελιθάσθησαν, επρίσθησαν, επειράσθησαν, εν φόνω μαχαίρας απέθανον, περιήλθον εν μηλωταίς, εν αιγείοις δέρμασιν, υστερούμενοι, θλίβόμενοι, κακοχούμενοι, ων ουκ ην άξιος ο κόσμος, εν ερημίαις πλανώμενοι και όρεσι και σπηλαίοις και ταις οπαίς της γης...>> (Εβρ. ΙΑ΄ 1-40)

 Ευχαριστούντες δοξολογούμεν τον Κύριον ότι κατηξίωσεν ημάς να ομολογώμεν την Πίστιν ημών. Κατά το θέλημα του Κυρίου, μετά τόσους κόπους, μόχθους, αγώνας, ίσταται ευθυτενής και ακλόνητος επί των επάλξεων του Αγώνος μία Σύνοδος Αρχιερέων της Ορθοδοξίας, Σύνοδος ορθοδοξοτάτη, Σύνοδος ομόφρων, ενιαία, αρμονική, η ημετέρα Ιερά Σύνοδος. Ήτις, θα συνεχίση άκαμπτος τον Ιερόν Αγώνα υπέρ των Πατρίων και των παραδόσεων μέχρι ολοκληρώσεως του έργου της ορθοδοξίας. Θα συνεχίση υπερπηδώσα και συντρίβουσα παν εμπόδιον. Θα συνεχίση μέχρι θανάτου, θανάτου δε Σταυρού.

 Ουδείς αντιταχθήτω εις το έργον του Θεού και εις την Παντοδύναμον Θέλησίν του.

 Όσοι πιστοί υπό την σημαίαν της Ιεράς ημών Συνόδου. Όσοι πιστοί ηδελφωμένοι και ηνωμένοι εις αδιάρρηκτον ενότητα. όσοι πιστοί προς δόξαν του ονόματος του Θεού. Όσοι πιστοί προς τον θρίαμβον της Ορθοδόξου του Χριστού Εκκλησίας. Η δε χάρις του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, έσται μετά πάντων ημών. Αμήν.

ΔΙΑΠΥΡΟΙ ΠΡΟΣ ΚΥΡΙΟΝ ΕΥΧΕΤΑΙ

Η ΙΕΡΑ ΣΥΝΟΔΟΣ 

+ Ο ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ , Πρόεδρος

+ Ο ΠΑΤΡΩΝ ΑΝΔΡΕΑΣ

+ Ο ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ ΚΑΛΛΙΣΤΟΣ

                

 Σημ. 1. Δημοσιεύομεν την υπό 31 Οκτωβρίου 1955 Εγκύκλιον της Ιεράς Συνόδου περί αγάπης και ενότητος με την προτροπήν να διαβαστή από όλους και με την ελπίδα, ότι η μελέτη της θα αποβή επωφελής εις τας παρούσας κρισίμους εκκλησιαστικάς περιστάσεις. 

 2. Μετά το 2005 και την παράνομη παραίτηση του Αρχιεπ/που κ. Ανδρέου , ο Θεός ηθέλησε ώστε την τύχη της Εκκλησίας να την αναλάβει εις τα χείρας του ο Σεβ/τος Μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικής κ. Κήρυκος. Έτσι η Ορθόδοξος Εκκλησία συνεχίζει να υπάρχει ακόμη και σήμερα και μετά τον ανελέητο πόλεμο αυτής από πρώην δικά της παιδιά. Η Πανορθόδοξος Ιερά Σύνοδος των Μητροπολιτών Μεσογαίας και Λαυρεωτικής κ. Κηρύκου, Λαρίσης και Τυρνάβου κ. Αμφιλοχίου, Κιτίου και Εξάρχου Πάσης Κύπρου κ. Παρθενίου, Βράντσεα κ. Γεροντίου, Μπακάου κ. Κασσιανού, Κιέβου κ. Σεραφείμ, Κένυας κ. Ματθαίου και Όρους Λιβάνου και πάσης Φοινίκης κ. Σεραφείμ είναι εκείνη που συνεχίζει άκαμπτη τον Ιερόν αγώνα υπέρ των Πατρίων και των παραδόσεων. Σύνοδος κανονική και αποστολικής διαδοχής ακεραία.      

ΠΟΤΕ ΘΑ ΣΥΝΕΛΘΩΜΕΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΕΘΗΝ;

 Οι Πατέρες θα μας υποδείξουν τον δρόμο

 Από εκκλησιαστικής, κοινωνικής, εθνικής και γενικωτέρας απόψεως τα πράγματα δεν πηγαίνουν καλά. Κάτι πρέπει να γίνη. Κάπου πρέπει να ανατρέξωμεν. Να βρούμε κάποια ελπίδα. Που αλλού παρά εις τους Πατέρας. Αυτοί θα μας υποδείξουν τον δρόμο να βγούμε από το αδιέξοδο. Ας ακούσουμε την φωνή τους. Και πρώτα του Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου:

 <<Διατί τα παθαίνουμε αυτά, αδελφοί, και μέχρι πότε; Πότε θα συνέλθωμεν από την μέθην, ή πότε θα απομακρύνωμεν την τσίμπλαν από τα μάτια μας, και θα τα ανοίξωμεν δια να ίδωμεν το φως της αληθείας; Τί σκοτεική και ασέληνη νύκτα είναι όλα αυτά; Τί μάχη νυκτερινή; Τί ζάλη, η οποία δεν επιτρέπει να διακρίνωμεν την όψιν των φίλων και των εχθρών; Διατί έχομεν γίνει <<εντροπή δια τους γείτονάς μας, περίγελως και εμπαιγμός δια τους γύρω μας>>; Από που προέρχεται το πάθος αυτό δια το κακόν; Δια ποίον λόγο κουραζόμεθα έτσι συνέχεια; Ή μάλλον ούτε κουραζόμεθα, αλλά μας δυναμώνει το κακόν, επειδή μαινόμεθα από το πάθος, και αισθανόμεθα ηδονήν ενώ καταστρέφομεν τον εαυτόν μας. Και πουθενά δεν ευρίσκεται λόγος, ή φίλος, ή σύμμαχος, ή ιατρός ή φαρμακοποιός ή κάποιος άλλος ικανός να ξερριζώση το πάθος. Ούτε φύλαξ και βοηθός άγγελος, ούτε Θεός. Αλλά εκτός από τα άλλα έχομεν αποκλείσει από τους εαυτούς μας και την φιλανθρωπίαν του Θεού. <<Διατί, Κύριε, έχεις απομακρυνθή και στέκεσαι μακρυά>>; Και <<πως θα εξακολουθήσης να μας αποστρέφεσαι μέχρι τέλους>>; Και πότε θα μας επισκεφθής; Και μέχρι πού θα προχωρήσουν αυτά και πού θα σταματήσουν; Φοβούμαι μήπως αυτά τα οποία συμβαίνουν σήμερα είναι ο καπνός του πυρός το οποίον αναμένομεν, και μήπως επίσης έλθη μαζί μ' αυτά ο Αντίχριστος και χρησιμοποιήση ως ευκαιρίαν δια να επιβάλη την τυραννίαν του, τα σφάματα και τας αδυναμίας μας. Διότι δεν υπάρχει περίπτωσις να προσβάλη τυχόν υγιείς ή ενωμένους στενά με την αγάπην. Αλλά πρέπει πρώτα να διαιρεθή μεταξύ τους η βασιλεία, εν συνεχεία να έλθη ο πειρασμός και να φιμώση τον υγιή συλλογισμόν μέσα μας, και ακολούθως να διαρπαγούν τα σκεύη και να πάθωμεν εκείνα τα οποία βλέπομεν τώρα τον εχθρόν να παθαίνη από τον Χριστόν>>.

 Είναι πολύ χαρακτηριστικά τα λόγια αυτά του Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου. Εκφράζουν, ως άριστα και την τότε και την σημερινή κατάστασι και του κόσμου γενικώτερα και την ιδικήν μας την Εκκλησιαστική. Αλλά ας δούμε και ένα ακόμη κείμενο, που παρουσιάζει τα αίτια των δυστυχιών μας, παλαιότερα, τα οποία, συγκρινόμενα με τα σημερινά ομοιάζουν κατά πολύ.

 Ο ιστορικός Βρυέννιος ολίγα έτη πρό της πτώσεως του Βυζαντίου γράφει:

 <<Τα αίτια της δυστυχίας. Βλέποντας κάποιος τις τιμωρίες που επιφέρει πάνω μας ο Θεός εξίσταται. Αν όμως συλλογιστεί τα ατοπήματά μας θαυμάζει πως δεν μας έχει καταστρέψει. Γιατί δεν υπάρχει είδος κακίας που να μη διαπράττουμε στη ζωή μας. Οι ιερείς μας χειροτονούνται με χρήματα. Οι πιο πολλοί πρίν από το γάμο έρχονται σε επαφή με τις μέλλουσες συζύγους τους. Η άφεση των αμαρτημάτων και η μετάληψη των θείων δώρων δίδονται με δωροληψία από τους λεγόμενους πνευματικούς. Οι μοναχοί που έδωσαν υπόσχεση παρθενίας συνοικούν με μοναχές. Κάθε μέρα τους εαυτούς μας και τους άλλους αναθεματίζουμε και εκτοξεύουμε εναντίον τους μύριες κατάρες. Κάθε όρκο, ρητό και άρρητο, δίνουμε χωρίς φόβο. Και στου Θεού και Σωτήρα μας το φρικτό όνομα επιορκούμε κάθε ώρα, και μάλιστα χωρίς λόγο. Γογγύζουμε κατά του Θεού άλλοτε γιατί βρέχει, άλλοτε γιατί δεν βρέχει, γιατί κάνει καύσωνα, γιατί κάνει ψύχος, γιατί σ' άλλους έδωσε πλούτο και ανέχεται οι άλλοι να πεινούν. Γιατί φύσηξε νοτιάς, γιατί ισχυρός βορριάς και γινόμαστε αδιάλλακτοι κριτές του Θεού. Γυμνοί, όπως γεννήθηκαν δεν ντρέπονται να κοιμούνται όχι μόνο άντρες μα και γυναίκες. Τις θυγατέρες τους πρίν ακόμη φθάσουν στην εφηβεία παραδίδουν στη διαφθορά. Με αντρικές στολές ντύνουν τις γυναίκες τους. Δεν ντρεπόμαστε να γιορτάζουμε τις ιερές ,ας γιορτές με όργανα και χορούς και σατανικά τραγούδια, με ασωτία και μέθη. Τις απαντήσεις και τους χαιρετισμούς των ανθρώπων εξετάζουμε για να δούμε τι σημάδια (οιωνούς) κρύβουν. Καταφύγιό μας η μαγεία για την ευφορία των αγρών, για αύξηση του πλήθους και για υγεία των κοπαδιών, για επιτυχία στο κυνήγι και καρποφορία των αμπελιών. Πληθύνεται η αποφυγή της αρετής και αυξάνει η επιδίωξη της αμαρτίας. Γι' αυτό η αγάπη έφυγε και τη θέση της κατέλαβε το πλήθος της βασκανίας. Κάθε αδελφός κλωτσά τον αδελφό του και κάθε φίλος ζει με δόλο. Χάθηκε η ευσπλαγχνία, έγινε παρανάλωμα η συμπάθεια, ήρθε το μίσος και πληθύνθηκε η ιταμότητα. οι άρχοντές μας είναι άδικοι, οι επιστατούντες στις υποθέσεις άρπαγες, οι δικαστές δωρολήπτες, οι μεσίτες ψεύτες, οι κάτοικοι των πόλεων εμπαίκτες, οι χωρικοί άλογοικαι όλοι αχρείοι. Οι παρθένες μας πιο ξεδιάντροπες από τις πόρνες, οι χήρες πιο περίεργες από το δέον, οι παντρεμένες καταφρονώντας και μή φυλάγοντας τη συζυγική πίστη, οι νεότεροι ακόλαστοι και οι γέροι μεθύστακες. Οι ιερείς ξέχασαν τον Θεό. Οι μοναχοί εντελώς ξεστράτισαν, οι κοσμικοί βγήκαν απ' τον εαυτό τους δείχνοντας με τα λόγια πως διαθέτουν μόρφωση ευσεβείας ενώ έχουν απαρνηθεί με τα έργα τους τη δύναμή της. Και ενώ τα πάνδεινα κακά διαπράττουμε ή υποφέρουμε δεν έχουμε τη συναίσθηση αν τα πράττουμε ή αν υποφέρουμε. Οι διδασκαλίες φαίνονται να πηγαίνουν χαμένες. Οι παραινέσεις θεωρούνται φλυαρία και παραλήρημα. Και περισσότερον τιμώνται αυτοί που ζουν αισχρά παρά εκείνοι που σ' όλη τους τη ζωή προσπαθούν να ζήσουν με αρετή. Κουράστηκαν να φωνάζουν κάθε μέρα οι άγιοι πατέρες μας. Τί έπρεπε να κάνω και δεν σας το έκανα; Λέγει πάλι ο Χριστός. Δεν περνά μέρα ή ώρα που να μην τρώμε τους αδελφούς μας όλοι με συκοφαντίες και κατακρίσεις. Πολλοί από μας ζούν μέσα στις γαστριμαργίες, τις μέθες, τις πορνείες, τις μοιχείες, τις βρωμιές, τις ασέλγειες, τις έχθρες, τις ζήλειες, τους φθόνους, τις κλοπές. Γίναμε υπερήφανοι, αλαζόνες, φιλάργυροι, φίλαυτοι, αχάριστοι, απειθείς, λιποτάκτες, άρπαγες, προδότες, ανόσιοι, άδικοι, αμετανόητοι, αδιάλλακτοι. Να πω το φοβερότερο; Πολλοί κληρικοί που ασελγούν, πλησιάζουν τη σεβαστή τράπεζα και ιερουργούν. Λυπήσου μας, Κύριε! Αυτά λοιπόν, και τα παρόμοια επιφέρουν τις τιμωρίες του Θεού. Οι τιμωρίες αυτές είναι αναιρετικές των κακών αυτών γιατί έτσι ο Κύριος παιδεύει τους δικούς του>>.   

 Λοιπόν μόνον η μετάνοια θα μας σώση. Μόνο δι΄αυτής θα συνέλθωμεν από την μέθη. Μόνον δι' αυτής...

Η ΔΥΝΑΜΙΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

 <<Ας ακούνε οι ειδωλολάτρες, ας ακούνε οι Ιουδαίοι, τα κατορθώματά μας και την πρώτη θέση, την οποία κατέχει η Εκκλησία, αλλά ποτέ δεν την νίκησαν. Πόσοι τύραννοι; Πόσοι βασιλείς; Ο Αύγουστος, ο Τιβέριος, ο Γάϊος, ο Κλαύδιος, ο Νέρων, άνθρωποι, τους οποίους τιμούσαν δια την μόρφωσή τους, άνθρωποι, οι οποίοι ήσαν δυνατοί, πολέμησαν τόσο πολύ την Εκκλησία, ενώ εκείνη βρισκόταν ακόμη εις την ανάπτυξή της, και όμως δεν την ξερίζωσαν. Και εκείνοι που την πολέμησαν δεν ακούονται πια και όλοι τους έχουν λησμονήσει, ενώ η Εκκλησία, που πολεμήθηκε υψώνεται πάνω από τον ουρανό. Πραγματικά να μη δης αυτό ότι δηλαδή η Εκκλησία βρίσκεται εις την γη, αλλά ότι έχει το πολίτευμά της εις τον ουρανό. Από που φαίνεται αυτό; Το αποδεικνύουν τα πράγματα. Πολεμήθηκαν ένδεκα μαθητές, και η οικουμένη πολεμούσε. Αυτοί όμως που πολεμήθηκαν νίκησαν, ενώ αυτοί που πολέμησαν, αφανίστηκαν. Τα πρόβατα νίκησαν τους λύκους. Είδες ποτέ βοσκό να στέλνη τα πρόβατα ανάμεσα εις τους λύκους, ώστε τρέχοντας να μην ημπορούν να σωθούν; Ποιός βοσκός το κάνει αυτό; Ο Χριστός όμως το έκανε, δια να σου δείξη ότι τα κατορθώματα δεν γίνονται σύμφωνα με την φυσική ακολουθία των πραγμάτων, αλλά κατά τρόπο υπερφυσικό. Γιατί η Εκκλησία είναι ριζωμένη από τον ουρανό. Αλλά ίσως ο ειδωλολάτρης με κατηγορεί για ανοησία. Ας περιμένη όμως την απόδειξη από τα πράγματα και ας μαθαίνη την δύναμη της αλήθειας, πως δηλαδή είναι ευκολώτερο να σβηστή ο ήλιος, παρά να χαθή η Εκκλησία>>.

Τ' ΑΚΟΥΤΕ ΑΓΑΠΗΤΟΙ ΣΤΕΦΑΝΙΤΕΣ;;;  

ΠΙΣΤΑ ΤΕΚΝΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

 Οι Γ.Ο.Χ. εμμένοντες εις την πατρώαν παράδοσιν και απορρίπτοντες την καινοτομίαν παραμένουσι <<πιστά τέκνα της Αγίας Ανατολικής Ορθοδόξου Εκκλησίας>>. Αντιθέτως <<οι ποιμένες σήμερον οι καινοτομήσαντες και ο ακολουθήσας κλήρος διέκοψαν τον ιερόν μετά της Ορθοδόξου Εκκλησίας δεσμόν! Δεν είναι πλέον γνήσιοι αυτής αρχιερείς και ιερείς αλλά νόθα μέλη αυτής και ουδέ λειτουργοί της χάριτος του Θεού. Οι δε χριστιανοί οι εμμένοντες εις την πατρώαν ευσέβειαν σήμερον και αποστρεφόμενοι το παπικόν μηνολόγιον (νέον ημερολόγιον) και τηρούντες το εορτολόγιον και καθεστώς της Ορθοδοξίας κατά το μηνολόγιον αυτής, ακαινοτομήτως και ως παρέδωκαν οι πνευματοφόροι πατέρες και αι άγιαι Οικουμενικαί Σύνοδοι, είναι και ηνωμένοι μετά της αγίας του Θεού καθολικής αποστολικής Εκκλησίας και είναι κατενώπιον της θείας δόξης τα γνήσια και πιστά αυτής τέκνα>>. (<<Αποστασίας Έλεγχος>> σελ.81, Αθήναι 1934).

ΟΙ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΕΣ ΔΙΑΚΗΡΥΧΘΕΙΣΕΣ ΟΜΟΛΟΓΙΕΣ ΠΙΣΤΕΩΣ ΥΠΟ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΚΑΙ Η ΑΝΥΠΑΡΚΤΗ ''ΟΜΟΛΟΓΙΑ'' ΤΗΣ ''ΣΤΕΦΑΝΙΤΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ''.

Ως γνωστόν οι άγιοι συνήθιζαν να λένε πως κάθε αναγραφή Ομολογίας Πίστεως τους έφερνε ακόμη πιο κοντά στον Θεό και τους χώριζε όλο και περισσότερο από την αίρεση και τους αιρετικούς. 

Αν ρίξουμε μία σύντομη ματιά στην έως σήμερα Ιστορία της Εκκλησίας μας, ιδίοις όμμασι θα διαπιστώσουμε πως Ομολογίες έχουν υπάρξει πολλές. Ιδού μερικές από αυτές:

α) ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΑΓΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΤΟΥ ΠΑΛΑΜΑ

β) ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ ΑΓΙΟΥ ΦΩΤΙΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΚΩΝ/ΠΟΛΕΩΣ

γ) ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ ΑΓΙΟΥ ΜΑΡΚΟΥ ΤΟΥ ΕΥΓΕΝΙΚΟΥ

Αυτές είναι μερικές μόνο από τις πολλές Ομολογίες γνωστών και μεγάλων αγίων.

Το παράδειγμα των παραπάνω αγίων σεβάσθηκαν αλλά και ακολούθησαν οι Αρχιερείς εκείνοι ένεκα των οποίων εμείς σήμερα έχουμε Ανόθευτη και Ακεραία την Αποστολική μας Διαδοχή.

α) Το 1934 οι ζηλωτές άγιοι Πατέρες διετύπωσαν ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ.

β) Τρία χρόνια αργότερα, ήτοι το 1937, υπήρξε έτερη ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ η οποία Διακηρύχθηκε από τους Επισκόπους Κυκλάδων Γερμανού και Βρεσθένης Ματθαίου και του συν Αυτώ Ιερού Κλήρου.

γ) Τέσσερα χρόνια μετά και την παραπάνω διακηρυχθείσα ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ, ήτοι τη 29.10. 1941, υπήρξε ετέρα ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ διακηρυχθείσα αυτή τη φορά υπό Αρχιερέων, Ιερέων, Ιεροδιακόνων και Μοναχών της τότε Εκκλησίας Γ.Ο.Χ. Ελλάδος.

δ) Σύμφωνα με όλα τα παραπάνω, αλλά κυρίως και προς τα ιερά λόγια «τιμὴ μάρτυρος, μίμηση μάρτυρος» το 2004 η τότε Μητροπολιτική Σύνοδος υπό του Επισκόπου Μεσογαίας και Λαυρεωτικής κ. Κηρύκου, προχώρησε εις την διακήρυξη ακόμη μίας ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ.

ε) Τη 6η και 15η Σεπτεμβρίου του 2006, κατόπιν συγκλήσεως της τότε Μητροπολιτικής Συνόδου υπό του Σεβ/του κ. Κηρύκου, και μέσα σε διάστημα λιγότερο των δύο ετών, υπήρξε ακόμη μία διακηρυχθείσα ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ.

ΠΟΤΕ όμως, από το 2005 και μέχρι σήμερα, η πρώην Νικολαίτικη και νυν ''Στεφανίτικη'' <<σύνοδος>> δεν καταδέχθηκε να ακολουθήσει τα βήματα των αγίων, ούτε καν του Αγίου Πατρός Ματθαίου, του οποίου λέει πως συνεχίζει την παράδοση, γι' αυτό και δεν κυκλοφόρησε καμία ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ. Ούτε και πριν από σχεδόν τρία χρόνια, ότε δια της εν Κύπρου Συμπροσευχής δόθηκε εις αυτήν η καλύτερη αφορμή για να επιδείξη, ως υποχρεούται, τις <<ομολογιακές θέσεις>> της.

Τουναντίον, όποτε ζητούνταν από την παραπάνω <<σύνοδο>> να λάβει σαφείς και ξεκάθαρες Ομολογιακές θέσεις, εκείνη πάντοτε προέβαινε εις φανερό διωγμό των αιτούντων. Αυτό συνέβη το 2005 με τον υπ' εκείνης διωγμό του Σεβ/του Κηρύκου, αυτό συνέβει και πριν λίγο καιρό με τον διωγμό και την ετέρα ψεύτικη καθαίρεση των Σεβ/των Αργολίδος κ. Παχωμίου και Πατρών κ. Ευσταθίου.

Επομένως και για να μην μακρηγορούμε, το συμπέρασμα από όλα τα παραπάνω είναι το εξής απλό. Όποιος δεν φοβάται να δεσμευτεί ενώπιον Θεού και ανθρώπων για τις Ορθόδοξες Θέσεις του, να βάλει φραγμούς εις την επικοινωνία με τους αιρετικούς αλλά και να την οριοθετήσει, τότε πράττει ότι έπραξε η Εκκλησία από την εποχή των Αγίων μέχρι και το 2006. Προχωράει εις την ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΣΥΝΕΧΩΝ ΟΜΟΛΟΓΙΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ, ακόμη και αν χρειαστεί κάθε μέρα να συντάσσεται και να διακηρύσσεται και μία καινούρια, προκειμένου δια των Ομολογιών να μιμηθεί το παράδειγμα των αγίων, να έλθει σε βαθυτέρα πνευματική επικοινωνία και ενότητα μετά του Θεού Πατρός, αλλά και να δεσμευτεί για τα Πιστεύω του.

Αν αυτό δυνηθεί και το καταλάβει ποτέ η ''Στεφανίτικη'' <<σύνοδος>>, τότε θα είναι ευχής έργων αφού πλέον θα έχουν υπάρξει οι σωστές βάσεις για την επαναφορά αυτής εις τον δρόμο της ΑΛΗΘΕΙΑΣ!!!

ΣΥΝΟΠΤΙΚΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΩΝ ΠΑΡΑΝΟΜΙΩΝ ΤΟΥ πρ. ΠΕΙΡΑΙΩΣ ΝΙΚΟΛΑΟΥ

 Καθώς έχουμε γράψει πάρα πολλά για τον παράνομο τρόπο κατά τον οποίο σήμερα η ''Στεφανίτικη σύνοδος>> τολμάει να παρουσιάζεται ως δήθεν <<Ορθόδοξη>>, καλό θα ήταν εν συντομία να παρουσιάσουμε και μερικές από τις παρανομίες του πρ. Πειραιώς κ. Νικολάου, τον οποίο η <<σύνοδος>> αυτή το 2005 τον ανέδειξε ως <<αρχιεπίσκοπο>>, αντί όπως θα έπρεπε και θα φανεί, να του ζητήσει και τον λόγο για όσα είχε διαπράξει. Του αυτού ψευδοαρχιεπισκόπου διάδοχος σήμερα είναι ο <<αρχιεπ/πος>> και <<ηγούμενος>> κ. Στέφανος Τσακίρογλου.

 Ιδού λοιπόν ποιος πραγματικά ήταν ο <<ΑΞΙΟΣ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ>>κ. Νικόλαος

1. Ο πρ. Πειραιώς κ. Νικόλαος τολμάει εν συνόδω να ψεύδεται

Κατά την μαρτυρίαν του Σεβ/του Κηρύκου, εις την συνεδρίασιν της Ι. Συνόδου κατά την 4.12.2002, ο <<Πειραιώς>> κ. Νικόλαος νίπτων τας χείρας του ως άλλος Πόντιος Πιλάτος, ισχυρίζετο λέγων ότι <<δεν έχει καμμίαν σχέσιν με το Απαλλακτικό Βούλευμα>>, ή <<δεν φέρω ουδεμίαν ευθύνην δι' όσα λέγει, διότι τούτο αυτό όλον είναι της ευθύνης του Δικαστηρίου>>! Αυτό επίσης απεφάνθησαν και ως <<Σύνοδος>> την 5.2.2003, ημέραν καθ' ην έλαβε χώραν η ιερόσυλος συμπαιγνία της παραιτήσεως του <<Μακαριωτάτου>> κ. Ανδρέου υπέρ του χειρθετημένου <<Πειραιώς>> κ. Νικολάου! Κατ' αυτήν διεξήχθη πάλιν ο εξής αποκαλυπτικός διάλογος: 

  Ερώτησις Επισκόπου κ. Κηρύκου: <<Σεβασμιώτατε, ποίος κατέθεσε τα στοιχεία δια την χειροθεσίαν του 1971 εις το Δικαστήριον και τα υπόλοιπα που αφορούν την χειροτονία σας, ώστε να αποφασίση το Δικαστήριον να σας απαλλάξη βάσει της <<επι σχισματικών χειροθεσίας>>.

   Απάντησις: <<Πάντως εγώ δεν τα εκατέθεσα>>.

   Ερώτησις: <<Τότε ποίος τα κατέθεσεν; Δεν νομίζω ότι τα βρήκε μόνο του το δικαστήριον>>.

   Απάντησις: <<Δεν ξέρω. Μπορεί να τα κατέθεσαν οι Νεοημερολογίτες (1), μπορεί οι Φλωριναίοι, για να με εκδικηθούν>>.

   Ερώτησις:  <<Αυτά Σεβασμιώτατε είναι παιδαριώδη, διότι όλοι γνωρίζομεν ότι είναι νομική αρχή, ο κατηγορούμενος να καταθέτη ό,τι στοιχεία έχει εις χείρας του δια να αποδείξη την αθωώτητά του. Επομένως εσείς και κανείς άλλος δεν κατέθεσε τα στοιχεία δια την χειροθεσίαν του 1971 και μη ψεύδεσθε τόσον προκλητικά. Χείλη Αρχιερέως ου ψεύδονται>>.

__________

  (1) Αν τα κατέθεσαν οι Νεοημερολογίται μάρτυρες, ήτοι, οι <<Πειραιώς>> Χρυσόστομος, ή ο τότε Αρχ/της και νυν Νικοπόλεως (ν.η.) κ. Μελέτιος Καλαμαράς, ή ο επίσης τότε ακόμη Αρχ/της του Νεοημερολογιτισμού κ. Χριστόδουλος Παρασκευαΐδης, τότε αυτοί προκύπτουν ως να ήσαν <<μάρυρες υπερασπίσεως>> του κ. Νικολάου και κατέθετον ούτω δια να αθωωθή! Ετέρωθεν, καθ' ημάς, όλον τούτο αποκαλύπτει την στημένην δικαστικήν υπόθεσιν, την ΣΚΕΥΩΡΙΑΝ, να περάσουν την χειροθεσίαν, η οποία δεν επέρασεν το 1971 

2. Το 54/76 Απαλλακτικόν Βούλευμα του πρ. Πειραιώς Νικολάου

 Πιο συγκεκριμένα, ο <<Πειραιώς>> Νικόλαος, συμφώνως με το 54/76 Απαλλακτικόν Βούλευμα, εδέχθη ότι οι δύο Επίσκοποι, ήτοι ο Βρεσθένης Ματθαίος και ο Κυκλάδων Γερμανός Βαρυκόπουλος, μετά του Κλήρου και του πιστού Λαού, οι οποίοι κατά το 1937 απεκήρυξαν τον εκπεσόντα πρ. Φλωρίνης Χρυσόστομον Καβουρίδην, και τους περί αυτόν Επισκόπους και Πρεσβυτέρους, <<προεκάλεσαν σχίσμα>> και <<ίδρυσαν μίαν δευτέραν Εκκλησίαν παλαιοημερολογιτών>>! Δηλαδή, δέχεται την κατά το 1937 εκπεσούσαν Φλωρινικήν παράταξιν ως <<Εκκλησίαν Γ.Ο.Χ.>>, τους δε Γνησίους Ορθοδόξους, οι οποίοι και κατά το 1924, αλλά και κατά το 1937 παρέμειναν εδραίοι και αμετακίνητοι εις την Γνησίαν Ορθόδοξον Εκκλησίαν, εμφανίζει ως δήθεν προκαλέσαντες <<σχίσμα>>! Τούτο το σχίσμα, πάντοτε κατά το εν λόγω 54/76 <<Απαλλακτικόν Βούλευμα>>, εξέλιπεν δια της κατά το 1971 γενομένης υπό της παλαιο-νεοημερολογιτικής Ρωσικής Συνόδου της Διασποράς <<χειροθεσίας>> επί των τότε Επισκόπων μας Καλλίστου και Επιφανίου. Πέραν τούτου επίσης διακηρύσσει και ότι αι Επισκοπικαί χειροτονίαι του 1935, μεταξύ των οποίων και η χειροτονία του αοιδίμου Βρεσθένης Ματθαίου, ήσαν <<άκυροι>>, διότι ως ΑΝΑΛΗΘΩΣ ισχυρίζεται, οι εκ του Νεοημερολογιτισμού επιστρέψαντες Αρχιερείς ήσαν δήθεν καθηρημένοι. Ομοίως ότι κατά αι εν έτει 1948 Επισκοπικαί χειροτονίαι, υπ' αυτού (του Βρεσθένης Ματθαίου), του μόνου Ορθοδόξου Επισκόπου, ήσαν επίσης <<άκυροι>>, αλλ' επικυρωθείσαι και αναγνωρισθείσαι κατά το 1971 δια της λεγομένης <<χειροθεσίας>>, κατέστησαν τον <<Πειραιώς>> κ. Νικόλαον Κανονικόν και έγκυρον Επίσκοπον, διο τον ηθώωσεν και έπαυσεν την κατ' ατού ποινικήν δίωξιν!

 Ιδού τι ακριβώς λέγει το 54/76 βλάσφημον <<Απαλλακτικόν Βούλευμα>>, περί του του Φλωρινικού σχίσματος του 1937, των Επισκοπικών χειροτονιών του 1935 και 1948 και της λεγομένης <<χειροθεσίς>> του 1971, εις Αμερικήν και εις Αθήνας:

 <<...από του έτους 1937 ο κατά την 26ην Μαΐου χειροτονηθείς εις Επίσκοπον Βρεσθένης Αγιορείτης Ιερομόναχος Ματθαίος Λαυρεώτης, περιελθών εις έριδα μετά λοιπών Αρχιερέων, ην και τύποις περιέγραψεν, ίδρυσε νέαν θρησκευτικήν κοινωνίαν, ην ωνόμασεν ωσαύτως Εκκλησίαν των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών της Ελλάδος. Ένδεκα δ' έτη βραδύτερον θεωρήσας την υπ' αυτόν Εκκλησίαν ως εν διωγμώ τελούσαν και επικαλεσθείς <<απαρρησίαστον επισκόπων καιροίς χαλεποίς>>, προέβη εις χειροτονίαν Ιερομονάχου εις Επίσκοπον και ευθύς μετά τούτου εις χειροτονίας ετέρων τριών ιερομονάχων εις Επισκόπους, μεθ' ών συνεκρότησεν εν συνεχεία την Ιεράν Σύνοδον της Ματθαιϊκής λεγομένης παρατάξεως της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών. Η εν λόγω δευτέρα των Παλαιοημερολογιτών Εκκλησία υποστηρίζει την συγρότησιν αυτής κατά τα εν τη Εκκλησία των τριών πρώτων αιώνων τηρηθέντα...>> Εις την συνέχεια αναφερόμενος εις τας χειροτονίας του 1935, και επομένως και του 1948, αποφαίνεται, ότι αύται: <<...δεν εγένοντο αποδεκταί υπό της Νομολογίας των Δικαστηρίων, άτινα δέχονται, ότι οι κατά το έτος 1935 καθαιρεθέντες Αρχιερείς μετέστησαν εις την τάξιν του μοναχού, μηδεμίαν εξουσίαν έχοντες προς ενέργειαν των εις τους Επισκόπους επιτρεπομένων, εν οις και η χειροτονία ιερέως η Αρχιερέως, ήτις τυχόν γενομένη είναι άνευ εννόμου αξίας και δεν περιποιεί τω χειροτονηθέντι την ιδιότητα του κληρικού ή του επισκόπου (Α.Π. 39/1956 Ποιν. Χρον. ΣΤ. 190 Α.Π. 176/1957 Ποιν. Χρον. Ζ, 372)>>

 Και εις την συνέχειαν: <<Ετέρωθεν δυνάμει της υπ' αριθμ. 16-11 της 15/28ης Σεπτεμβρίου 1971 αποφάσεως της Συνόδου των Επισκόπων της  Υπερορίου Ρωσικής Ορθοδόξου Εκκλησίας ενετάλησαν οι Αρχιερείς Γερμανίας Φιλόθεος και Αυστραλίας Κων/νος, όπως μεταβαίνοντες εις Βοστώνην χειροθετήσωσι τους Επισκόπους Κορινθίας Κάλλιστον και Κιτίου Επιφάνιον. Όντως την μεν 17ην Σεπτεμβρίου 1971 εχειροθετήθη υπό των ως άνω Αρχιερέων ο Μητροπολίτης Κορινθίας Κάλλιστος εν τη Ιερά Μονή της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος εις Μπρούκλιν της Μασσαχουσέτης, την δε επομένην και εις τον άνω Ναόν εχειροτονήθη ο Επίσκοπος Κιτίου Επιφάνιος. Επανελθόντες οι ανωτέρω εις την Ελλάδα, εχειροθέτησαν τους υπολοίπους Αρχιερείς της Ματθαιϊκής παρατάξεως και οι Αρχιερείς τον κλήρον. Ακολούθως την 26ην Ιανουαρίου 1973 και εν τω Ιερώ Ναώ Αγίου Νικολάου, της Ιεράς Μονής Μεταμορφώσεως του Σωτήρος Κουβαρά Αττικής, οι Επίσκοποι Αθηνών Ανδρέας, Θεσσαλονίκης Δημήτριος, Κορινθίας Κάλλιστος, Τρίκης και Σταγών Βησσαρίων και Μεσσηνίας Γρηγόριος εχειροτόνησαν τον Αρχιμανδρίτην Νικόλαον Μεσσιακάρην - πρώτον των κατηγορουμένων - εις Επίσκοπον Πειραιώς>>. 

3.Ενώπιον του πιστού Κλήρου και Λαού

 Ανοικτή Αναφορά - καταγγελία μετά αποδεικτικού υπομνήματος επί ενιών Αιρετικών Φρονημάτων του Σεβ. Μητροπολίτου Πειραιώς κ. Νικολάου (Δημοσιευθέντων εις την <<Πειραϊκήν Εκκλησιαστικήν Αγγελίαν>>, Α. Φ. 21/1998, σελ 1 και 3 Υπό του Θεολόγου Ελευθερίου Γκουτζίδη.(βλ. <<Ο.Π.>> τεύχος 147)

4. Καταγγελίαι κατά του Σεβ. Πειραιώς κ. Νικολάου Μεσσιακάρη των κ. Χρήστου Νούκα, του εκπαιδευτικού κ. Ανέστη Χατζή και της εκπαιδευτικού κας Αντιγόνης Παπαμιχαήλ.(βλ. <<Ο.Π.>> τεύχος 147).

 Αυτός εν ολίγοις ήταν ο πρ. Πειραιώς κ. Νικόλαος τον οποίον η τότε <<σύνοδος>> τον έκρινε και άξιο για <<αρχιεπ/πο>>. Ενώ η Ιστορία της Εκκλησίας τέτοιους ανθρώπους τους δίκαζε και τους έθετε υπό την διαθεσιμότητα της εκάστοτε Ορθοδόξου Συνόδου, η εν έτει 2003 <<σύνοδος>> όχι μόνο δεν τον υποχρέωσε να απολογηθεί για όλα αυτά, όπως πολύ ορθά ζητούσαν ο Σεβ/τος κ. Κήρυκος, ο Σεβ/τος κ. Πανάρετος και ο Σεβ/τος κ. Ταράσιος, αλλά τον ανέδειξε και εις <<Αρχιεπ/πο>>. Κι αυτό όχι φυσικά γιατί του είχε κάποια ιδιαίτερη αδυναμία, αλλά γιατί την βόλευε το 54/76 Απαλλακτικό αυτού Βούλευμα, δια του οποίου μπορούσε να καταρρεύσει και να αφανίσει κάθε ίχνος Ομολογίας. Εξ ου και η πάρα πολύ μεγάλη ευκολία κατά την οποία πριν τρία περίπου έτη η <<Στεφανίτικη σύνοδος>> πραγματοποίησε εις την Κύπρο ΣΥΜΠΡΟΣΕΥΧΗ μετά του Φλωριναίου Μητροπολίτου <<Ωρωπού>> κ. Κυπριανού.