''ΝΥΝ ΠΑΝΤΑ ΠΕΠΛΗΡΩΤΑΙ ΦΩΤΟΣ''

 Τους κανόνας του Πάσχα έγραψεν ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός. Αλλά και ο Άγιος Κοσμάς ο ομότροπος και ομόψυχος του Αγίου Ιωάννου του Δαμασκηνού έγραψε κανόνα εις την εορτήν της λαμπροφόρου Αναστάσεως του Κυρίου εις ήχον δεύτερον με ειρμόν <<Δεύτε λαοί>>. Ο οποίος κανών σώζεται εις την βιβλιοθήκην της Μονής του Βατοπεδίου. Αναφέρεται από τους Πατέρας το εξής γεγονός:

 Διάβασε πρώτον ο θείος Κοσμάς τον ιδικόν του κανόνα και τον επήνεσεν ο ιερός Ιωάννης, ύστερον εδιάβασε και το ιδικόν του ο θείος Ιωάννης. Όταν δε ήλθεν εις το τροπάριον τούτο: <<Νυν πάντα πεπλήρωται φωτός. Ουρανός τε και γη και τα καταχθόνια>>, τότε ο θείος Κοσμάς υπερθαυμάσας, και εκπλαγείς είπε: Και συ, αδελφέ Ιωάννη, όλον το παν μέσα εις τα τρία αυτά συμπιριέλαβες και τίποτε δεν αφήκες έξω. Λοιπόν εγώ νικήθηκα και ομολογώ την ήτταν μου. Δια τούτο ο μεν ιδικός σου Κανών ας έχη τα πρωτεία και τα αριστεία, και ας ψάλλεται δημοσίως εις τας Εκκλησίας του Χριστού. Ο δε ιδικός μου ας μένη εις την γωνίαν και το σκότος, διότι δεν είναι άξιος φωτός και δια τα νοήματα και δια το πένθιμον και κλαυθμηρόν ήχον του, ο οποίος είναι καθ' όλα ανάρμοστος εις την λαμπροτάτην και κοσμοχαρμόσυνον Ανάστασιν του Κυρίου.

 (Σχόλιον από το εορτοδρόμιον Αγίου Νικοδήμου εις την ερμηνείαν της δ΄ ωδής του κανόνος του Πάσχα σελ. 424).

ΜΙΑ ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΔΙΑ ΤΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ

Αγίου Κοσμά του Αιτωλού (Από τις διδαχές του)

 Ένας άρχοντας πλούσιος εθησαύριζε κατά πολλά, ποτέ δεν ήθελε μήτε να εξομολογηθή μήτε ελεημοσύνη να κάμη. Είχε ένα υιόν ως δέκα χρόνων. Ήλθε καιρός και αρρώστησε ο άρχοντας εκείνος. Του έλεγαν οι δικοί του να εξομολογηθή, να κάμη δια την ψυχή του τίποτε. Αυτός τους έλεγε. Ας είναι καλά το παιδί μου. Εκείνο έχει να κάμη δια την ψυχήν μου. Όλος με τον διάβολον ήτο και η γνώμη του δεν ήλλαζεν.

 Εις τον τόπον εκείνον ήτο ένας πνευματικός ενάρετος. Πηγαίνει και ξυρίζει τα γένια του, ενδύεται φορέματα κοσμικά και πηγαίνει εις το σπίτι του πλουσίου. Κτυπά εις την πόρτα. Βγαίνουν και τον ερωτούν τι γυρεύει. Απεκρίθη πως είναι ξένος άνθρωπος και έτυχα εδώ λέγει εις την χώραν σας. Έμαθα πως είναι ο άρχοντας της χώρας άρρωστος, και ήλθα να τον ιδώ και εγώ επειδή είμαι ιατρός. Ευθύς τον εδέχθησαν. Ήσαν όλοι οι συγγενείς του γύρω του και τον επαράστεκαν. 

 Τους λέγει: πως είναι ο άρρωστος; Απεκρίθη ο άρρωστος και τους λέγει: Αχαμνά είμαι αφέντη. Λέγει ο ιατρός. Τι σου λέγουν οι ιατροί της χώρας σας; Λέγει ο άρρωστος. Με λέγουν πως είμαι αχαμνά δια τον θάνατον. Τον πιάνει από το χέρι και του λέγει ο πνευματικός ιατρός. Και εγώ το λέγω ότι πεθαίνεις. Μα ανίσως και ευρίσκετο ένα ιατρικόν όπου γνωρίζω δεν απέθνησκες. Του λέγει. Τι ιατρικόν είναι εκείνο που χρειάζεται να εύρωμε; Καμώνεται πως δεν ηξεύρει και ερωτά, έχει κανένα παιδί; Του είπαν πως μόνον ένα έχει. Του λέγει ο πνευματικός. Να μη λυπάσαι, το ιατρικόν σου ευρέθη. Εγώ σου υπόσχομαι πως δεν αποθνήσκεις. Γυρεύει να του δώσουν ένα φλυτζάνι νερό και αλεύρι. Τα ανακατώνει και καμώνεται πως κάτι άλλο ιατρικόν βάνει μέσα και λέγει. Τώρα το ιατρικόν είναι έτοιμον, μόνον χρειάζεται να έλθη το παιδί σου εδώ να του σπάσω το δάκτυλόν του το μικρόν με το βελόνι να στάξη τρεις σταλαγματιές αίμα, να σου το δώσω να το πιής και ευθύς να γίνης καλά. 

 Το παιδί έπαιζε με τα άλλα παιδιά. Στέλνουν ευθύς και του λέγουν. Έλα παιδί μου όπου ήλθε ένας ιατρός να κάμη τον πατέρα σου καλά. Το παιδί ήθελε να παίξη όμως το έφεραν. Καθώς το βλέπει ο ιατρός του λέγει. Έλα παιδί μου να σου σπάσω το μικρό δάκτυλο μ' ένα βελόνι, να στάξης, τρεις σταλαγματιές αίμα εδώ μέσα όπου έχω κάτι ιατρικόν να το δώσω να το πιή ο πατέρας σου να γίνη ευθύς καλά. Λέγει το παιδί.

  Ετρελλάθηκα ή επαλάβωσα να χαλάσω εγώ το δάκτυλό μου; Λέγει ο ιατρός. Εις εσέ παιδί μου κρέμεται ή να ζήση ή να αποθάνη. Δεν βλέπεις πόσα εσύναξε να σου αφήση; Λέγει το παιδί. Ζήσει δεν ζήσει εγώ δεν χαλώ το χέρι μου και έφυγε.

 Λέγει ο ιατρός του άρχοντος. Εγώ είμαι ο πνευματικός της χώρας και το έκαμα τούτο δια να σου δείξω πως από το παιδί σου μην ελπίζης τίποτε δια την ψυχήν σου να σου κάμη.

 Τότε σηκώνεται ο άρρωστος. Εγώ λέγει εκόλασα την ψυχήν  μου δια το παιδί μου, να του αφήσω πολλά, κι εκείνο δεν το εβάσταξε η καρδιά του να δώσει τρεις σταλαγματιές αίμα δια την ζωήν μου; Καλά λέγεις πνευματικέ μου. Ευθύς γυρεύει τα δευτέρια του, τας ομολογίας του και τα ξεσχίζει. Εμοίρασε όλα του τα πράγματα, δεν άφησε τίποτε, και το παιδί του κατέστησε πάμπτωχον και εκέρδισε τον παράδεισον να χαίρεται πάντοτε. 

 Τώρα όσοι έχετε παιδιά μην ελπίζετε και λέγετε, πως είναι καλό το παιδί μου και εκείνο έχει να φροντίση δια την ψυχήν μου.

 Ό, τι κάμνει ο άνθρωπος μόνος του εκείνο ευρίσκει εις την άλλην ζωήν.  

Ο ΓΝΗΣΙΟΣ ΚΑΙ ΑΛΗΘΗΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ ΕΙΣ ΤΟΥΣ ΧΡΟΝΟΥΣ ΤΩΝ ΔΙΩΓΜΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΚΙΝΔΥΝΩΝ ΦΑΙΝΕΤΑΙ

 <<... Εις τους χρόνους των διωγμών και των κινδύνων τότε φαίνεται ο γνήσιος και αληθής χριστιανός. Όταν μαίνεται το μίσος και η αγριότης κατά του Χριστού, όταν όλαι του κακού αι δυνάμεις συνωμοτούν κατά της Πίστεως, όταν το παν κινήται, δια να κτυπήση την Εκκλησίαν και να σαλεύση την πίστιν του Χριστού εις τας καρδίας των πιστών και το παν κινδυνεύη δια τον Χριστιανόν, η ύπαρξις και η ζωή του, τότε φαίνεται ποίος πράγματι και αληθεία είναι σταθερός και ασάλευτος εις τον Κύριον, ποίος είναι ειλικρινής φίλος και πιστός μαθητής και ακόλουθός Του. Το σημερινόν Ιερόν ευαγγέλιον μας παρουσιάζει έξοχα προς τούτο παραδείγματα. Του βουλευτού Ιωσήφ του από Αριμαθαίας και των Μυροφόρων γυναικών. Ήρωες αυτοί της πίστεως και της αγάπης του Χριστού εις τας πλέον κρισίμους περιστάσεις μας καλούν εις μίμησίν των...

 Ο Ιωσήφ... Απορρίπτει τους δισταγμούς και τους φόβους του, βγαίνει από την αφάνειαν εις το φανερόν, και γεμάτος πίστιν και αγάπην Χριστού τολμήσας εισήλθε προς Πιλάτον, λέγει ο ιερός ευαγγελιστής, και ητήσατο το σώμα του Ιησού>>, δια να το ενταφιάση. Ο Πιλάτος θαυμάζει την τόλμην του ανδρός...

 Αλλ' 'ερχονται και εις ημάς, όπως και εις τον Ιωσήφ, αι στιγμαί, αι μεγάλαι και ιεραί, που μας καλούν να αφήσωμεν τους φόβους και τας επιφυλάξεις μας, να άρωμεν αποφασιστικά τον σταυρόν μας και αιρόμενοι εις το ύψος των περιστάσεων, να δείξωμεν ότι είμεθα και ότι αξίζει να λεγώμεθα Χριστιανοί, πιστοί και αφωσιωμένοι του εσταυρωμένου Κυρίου. Είναι αι περιστάσεις και στιγμαί του καθήκοντος, ιδιαιτέρως όμως του καθήκοντος της ομολογίας και διακηρύξεως της πίστεώς μας εις τον Χριστόν και της πιστής υποταγής μας εις το άγιον θέλημά του. Τότε ίσως θα κινδυνεύη το παν δι' ημάς η φήμη μας, η θέσις μας, η εξέλιξις και προαγωγή μας, η περιουσία μας και αυτή ίσως η ζωή μας...>> (Αρχιμ. Χριστ. Παπουτσοπούλου, Κυριακοδρόμιον, Τόμος Α΄, σελ. 377).  

 ΣΧΟΛΙΟ:

 Το παραπάνω κείμενο καλό είναι να το μελετήσει η πλευρά του ''Αρχιεπ/που'' και ''ηγουμένου'' κ. Στεφάνου Τσακίρογλου αλλά και άνθρωποι που ανήκουν εις την Γνήσια Ορθόδοξο Εκκλησία, η οποία εκπροσωπείται υπό του Σεβ/του κ. Κηρύκου. Οι μεν πρώτοι για να καταλάβουν τον λόγω για τον οποίο συνέχεια γράφουμε και καταγγέλλουμε  τις συνεχείς  ΠΑΡΑΝΟΜΙΕΣ τους, και οι δεύτεροι, για να κατανοήσουν το πόσο χρήσιμο είναι συνέχεια να αγωνιζόμαστε και να μην σκύβουμε το κεφάλι σε όσους στρέφονται κατά της Εκκλησίας. 

Η ΠΑΝΗΓΥΡΙΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΡΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΤΟΥ ΜΥΡΟΒΛΗΤΟΥ ΕΙΣ ΤΟΝ ΟΜΩΝΥΜΟΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΙΚΟΝ ΙΕΡΟΝ ΝΑΟΝ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ, ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΑΧΑΡΝΩΝ ΕΙΣ ΑΧΑΡΝΑΙ ΜΕΝΙΔΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟΝ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΕΟΡΤΗΣ

 Μετ' ιδιαιτέρας εκκλησιαστικής μεγαλοπρεπείας και προπαντώς Ορθοδόξως εωρτάσθη και εφέτος η μνήμη του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Δημητρίου του Μυροβλήτου εις τον ομώνυμον Μητροπολιτικόν Ναόν της Ιεράς Μητροπόλεως Μεσογαίας, Λαυρεωτικής και Αχαρνών.

 Την 6ην μ.μ. της παραμονής (Τρίτη απόγευμα) εψάλη, μέσα στην κατανυκτική εσπερινή ατμόσφαιρα του Ναού, ο πανηγυρικός Εσπερινός, κατά τον οποίον εγένετο και η Λιτή και η αρτοκλασία. Μετά την απόλυσιν ωμίλησε ο Σεβ. Μητροπολίτης κ. Κήρυκος, όστις αναφέρθηκε εις τον αξιόλογον βίον του αγίου.

 Την πρωΐαν (Τετάρτην 26ην Οκτωμβρίου) εψάλη η Ακολουθία του Όρθρου και εν συνεχεία ετελέσθη η θεία Λειτουργία υπό του Σεβ/του Μητροπολίτου Μεσογαίας, Λαυρεωτικής και Αχαρνών κ. Κηρύκου. Εις το πλήθος των πιστών, το οποίον παρά το εργάσιμον της ημέρας ήτο περισσότερον από το αναμενόμενον, ο ευλαβέστατος θεολόγος κ. Χαρίλαος Στουραΐτης ωμίλησεν σχετικώς με την τρέχουσα επικαιρότητα αναλύσας όμως και το μεγαλείον του της αγιότητος του Μεγαλομάρτυρος.

 Ιδιαιτέραν αναφοράν έκανε και εις τα υπόλοιπα σχίσματα - παρατάξεις του παλαιού ημερολογίου, τα οποία εις την περιοχή του Μενιδίου είναι πάρα πολλά χωρίς όμως αυτά να έχουν καμία σχέση με την Αληθινή Εκκλησία του Χριστού.

 Εκάλεσε τους πιστούς να παρακαλέσουμε όλοι τον Άγιο Μεγαλομάρτυρα και Μυροβλήτη Δημήτριο να μας ενισχύη εις αυτόν τον αγώνα κατά των σχισμάτων, των πάσης φύσεως αιρέσεων και πλανών, κατά του συγχρόνου Οικουμενισμού και ιδιαιτέρως κατά του αντιχρίστου παπικού Νεοημερολογητικού και Παλαιοημερολογιτικού Οικουμενισμού.   

 Μετά την θείαν λειτουργίαν και εις τους πέριξ δρόμους του Ναού εγένετο η περιφοράς της Ιεράς αυτού Εικόνος, καθώς και μικρά δέησις έξωθι της Πύλης του εορτάζοντος Ναού. Εις την συνέχειαν παρετέθη πλούσια τράπεζα εις όλους. 

 Του αγίου Μεγαλομάρτυρος Δημητρίου δεήσεσι και ικεσίαις, ας μας λυτρώνη ο Κύριος εκ των πολλών αιρέσεων που μας πολεμούν. ΑΜΗΝ.  

Ο ΜΕΓΑΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥΣ ΤΗΣ ΔΥΣΕΩΣ, ΔΙΕΚΤΡΑΓΩΔΕΙ ΤΑ ΔΕΙΝΑ ΤΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ

 <<Καταπεφρόνηται τα των Πατέρων δόγματα. Αποστολικαί παραδόσεις εξουδένωνται. Νεοτεροποιών ανθρώπων εφευρέματα ταις Εκκλησίαις εμπολιτεύεται. Τεχνολογούσι, λοιπόν, ου θεολογούσιν άνθρωποι. Η του κόσμου σοφία τα πρωτεία φέρεται, παρωσαμένη το καύχημα του Σταυρού. Ποιμένες απελαύνωνται (διώκονται), αντεισάγονται δε λύκοι βαρείς διασπώντες το ποίμνιον του Χριστού. Οίκοι ευκτήριοι έρημοι των εκκλησιαζόντων. Αι ερημίαι πλήρεις οδυρομένων. Οι πρεσβύτεροι οδύρονται τα παλαιά συγκρίνοντες τοις παρούσιν. Οι νέοι ελλεινότεροι μη ειδότες οίων εστέρηνται...>>

 Σχόλιον: Ο Μέγας Βασίλειος ωσάν να διεκτραγωδή και τα σημερινά δεινά της Εκκλησίας. Αξίζει ο αναγνώστης να διαβάση πολλάκις το τόσο αξιόλογο, ως άνω κείμενο.

ΘΑΥΜΑΤΑ ΑΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΤΟΥ ΜΥΡΟΒΛΗΤΟΥ

Το μύρο του Αγίου

 Κά­ποι­ος α­σκη­τής που κα­τοι­κού­σε στο ο­ρος Χο­λο­μων­τα, ο­ταν ά­κου­σε πως ο Α­γιος α­να­βλύ­ζει μύ­ρο ά­φθο­νο α­πό τον τά­φο, δεν το πί­στευ­ε και συλλογιζόταν, πως στο μέ­ρος ε­κεί­νο υ­πάρ­χουν και άλ­λοι Α­γιοι οι ό­ποι­οι υ­πέ­μει­ναν πε­ρισ­σό­τε­ρα μαρ­τύ­ρια για το ό­νο­μα του Χρι­στού, ό­μως δεν ά­νέ­βλυ­σαν μύ­ρο, και αυ­τός για ποι­ο μαρ­τύ­ριο δο­ξά­σθη­κε τό­σο α­πό τον Θε­ό; Ο Θε­ός ό­μως, θέ­λη­σε να τον βε­βαι­ώ­σει, ο­τι η μυ­ρο­βλυ­σί­α εί­ναι α­λή­θεια.

 Μια νύ­χτα, α­φου τε­λεί­ω­σε ο α­σκη­τής την α­κο­λου­θί­α του, έ­πε­σε να κοι­μη­θεί και εί­δεό­τι βρέ­θη­κε στη Θεσ­σα­λο­νί­κη, μέ­σα στην Εκ­κλη­σί­α του Α­γί­ου Δη­μη­τρί­ου, και ε­κεί μπρο­στά του βλέ­πει τον άν­θρω­πο ο ό­ποι­ος κρα­τού­σε τα κλει­διά του τά­φου του Α­γί­ου, προς τον ό­ποι­ο ει­πε: Α­νοι­ξε μου να προ­σκυ­νή­σω. Του ά­νοι­ξε και μπή­κε μέ­σα στο κου­βού­κλιο να προ­σκυ­νή­σει, ο­πό­τε εί­δε ό­τι ό­λος ο τά­φος ή­ταν βρεγ­μέ­νος α­πό μύ­ρο και εύ­ω­δί­α­ζε και εί­πε προς τον φύ­λα­κα του τά­φου:

  — Σε πα­ρα­κα­λώ, έ­λα να σκά­ψου­με έ­δω να δού­με ά­πό που έρ­χε­ται το μύ­ρο.

  Του φά­νη­κε ό­τι έ­φε­ραν τα ερ­γα­λεί­α και άρ­χι­σαν να σκά­βουν και βρή­καν έ­να με­γά­λο μάρ­μα­ρο, το ό­ποι­ο σή­κω­σαν με πο­λύ κό­πο και α­μέ­σως φά­νη­κε το σώ­μα του Α­γί­ου φω­τει­νό, α­πό το ό­ποι­ο α­νέ­βλυ­ζε μύ­ρο ά­φθο­νο που χυ­νό­ταν α­πό τις τρύ­πες, τις ό­ποι­ες ά­νοι­ξαν στο σώ­μα του Μάρ­τυ­ρος οι λόγ­χες των δη­μί­ων. Ο α­σκη­τής α­πό τον τρό­μο του, φο­βού­με­νος να μη πνι­γεί, φώ­να­ξε δυ­να­τά:

  — Α­γι­ε Δη­μή­τρι­ε, βο­ή­θα με.

  Με­τά τη φω­νή αυ­τή συ­νήλ­θε και εί­δε, ό­τι ή­ταν βρεγ­μέ­νος α­πό μύ­ρο και αυ­τός και τα εν­δύ­μα­τα του. Α­μέ­σως ο α­σκη­τής ήλ­θε στη Θεσ­σα­λο­νί­κη, κη­ρύτ­τοντας το θαύ­μα του Α­γί­ου και δό­ξα­σε τον Θε­ό. Ε­μει­νε στο Να­ό αρ­κε­τές ή­με­ρες και κα­τό­πιν ε­πέ­στρε­ψε στο α­σκη­τή­ριό του, λέ­γον­τας: Μέ­γας, α­λη­θώς, εί­ναι ο Α­γιος Δη­μή­τριος.

ΚΑΚΟΔΟΞΟΝ ΤΟ ΔΙΑ ΡΑΝΤΙΣΜΟΥ ΤΕΛΟΥΜΕΝΟΝ ''ΒΑΠΤΙΣΜΑ''

 <<Ταύτα μεν ουν περί της εντελούς και υγιούς τελετής του μυστηρίου του αγίου Βαπτίσματος ορθώς κατέχουσα και συντηρούσα πρεσβεύει η Ορθόδοξος ημών Ανατολική Εκκλησία και διακελεύεται, και απαρατρέπτως ενεργείσθαι αποφαίνεται πάσι τοις ορθοδόξοις, το δε μέχρι της οσφύος εμβυθίζειν και τη δεξιά χειρί επιρραντίζειν επί την κεφαλήν του νηπίου τρις ύδωρ,... και όσα άλλα παρά την κανονικήν ταύτην έκθεσιν της του ιερού τούτου μυστηρίου τελετής εις πράξιν τυχόν χωρούσι σχολιά και κακόδοξα, και ουδόλως εξ' αρχαίας εκκλησιαστικής παραδόσεως βεβαιωμένα, απαράδεκτα διόλου εστί τη Ανατολική ημών Εκκλησία,  ως αντιβαίνοντα τοις αποστολικοίς και συνοδικοίς κανόσι>> ( Από το κατά μήνα Σεπτέμβριον του έτους 1829 Συνοδικόν Γράμμα του Πατριάρχου Κων/λεως Αγαθαγγέλου).