Προσευχὴ Ἁγίου Νεκταρίου

 

Σύ μου σκέπη εἶ καὶ ῥύστις, Σὺ μου εἶ παραμυθία.
Σὺ ἀντίληψίς μου πέλεις, Σὺ ἐλπὶς καὶ προστασία.
Σὺ ἐνίσχυσόν με, Κόρη, ἐν τῇ πάλῃ, ἐν σταδίῳ.
Σὺ μου εἶ, Παρθενομῆτορ, καύχημά μου ἐν τῷ βίῳ.
Σὺ με δεῖξον νικηφόρον, Σὺ με δεῖξον στεφανίτην....
“Ω θεία Ἀγάπη, ἐλθὲ ἱκετεύω.
ἐξ ὅλης ψυχῆς μου καὶ μέσης καρδίας....
Καὶ ἐρώτᾳ θεῖον, ὢ θεία Ἀγάπη,
Θερμῶς ἱκετεύω τῷ δούλῳ Σου δός μοι. 

(Ἀπὸ τὸ “Κεκραγάριον” τοῦ Ἀγ. Νεκταρίου).

Παιδικὴ Πρωινὴ Προσευχή

Εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ἀμήν.

Δόξα σοι ὁ Θεὸς ἡμῶν, δόξα σοι.

Πάτερ ἡμῶν, ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς, ἁγιασθήτω τὸ ὄνομά σου· ἐλθέτω ἡ βασιλεία σου· γενηθήτω τὸ θέλημά σου ὡς ἐν οὐρανῷ καὶ ἐπὶ τῆς γῆς. Τὸν ἄρτον ἡμῶν τὸν ἐπιούσιον δὸς ἡμῖν σήμερον. Καὶ ἄφες ἡμῖν τὰ ὀφειλήματα ἡμῶν, ὡς καὶ ἡμεῖς ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἡμῶν καὶ μὴ εἰσενέγκῃς ἡμᾶς εἰς πειρασμόν, ἀλλὰ ῥῦσαι ἡμᾶς ἀπὸ τοῦ πονηροῦ. Ὅτι Σοῦ ἐστιν ἡ βασιλεία καὶ ἡ δύναμις καὶ ἡ δόξα εἰς τοὺς αἰῶνας. Ἀμήν.

Θεέ μου σε εὐχαριστῶ, διότι με ἐφύλαξες τὴν περασμένη νύκτα καὶ μὲ ἀξίωσες νὰ δῶ πάλι τὸ φῶς τῆς ἡμέρας. Σ΄ εὐχαριστῶ γιὰ τὰ πολλά Σου δῶρα, ποὺ μᾶς χάρισες, με ἁπλοχεριά. Σ΄ εὐχαριστῶ ἀκόμη, διότι μὲ ἀξίωσες νὰ γεννηθῶ Χριστιανὸς Ὀρθόδοξος, νὰ βαπτισθῶ, νὰ μυρωθῶ καὶ νὰ κοινωνῶ τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων.

Καὶ τώρα, Σὲ παρακαλῶ, συγχώρησέ μου ὅλες τὶς ἁμαρτίες, ποὺ ἔπραξα μὲ λόγια ἢ μὲ ἔργα ἢ μὲ σκέψεις. Βοήθησέ με νὰ περάσω τὴν σημερινὴ ἡμέρα μὲ ὑγεία, μὲ χαρά, μὲ πρόοδο, μὲ καλωσύνη καὶ δίχως ἁμαρτία. Διῶξε ἀπὸ κοντά μου τὸν Πονηρὸ καὶ κάθε πειρασμό. Στεῖλέ μου Ἄγγελο φύλακα νὰ μὲ προστατεύει ἀπὸ κακὸ καὶ νὰ μὲ ὁδηγεῖ στὸ καλό.

Φύλαγε, Σὲ παρακαλῶ, τοὺς γονεῖς μου, τὰ ἀδέλφια μου, τοὺς ἱερεῖς μας, τοὺς διδασκάλους, τοὺς κυβερνῆτες καὶ ὅλον τὸν κόσμο καὶ χάρισε σὲ ὅλους τὴν Βασιλεία σου τὴν ἐπουράνιο. 

Δι΄ εὐχῶν τῶν Ἁγίων Πατέρων ἡμῶν, Κύριε Ἰησοῦ Χριστὲ ὁ Θεός, ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς. Ἀμήν.

 

 

Προσευχὴ τῶν δακρύων τοῦ Άββᾶ Ἰσαὰκ τοῦ Σύρου

   

   Κύριε Ἰησοῦ Χριστὲ ὁ Θεὸς ἡμῶν, ὅστις ἔκλαυσας έπι Λαζάρῳ, καὶ ἔχυσας δάκρια λύπης καί συμπαθείας ἐπάνω εἰς αὐτόν, δέξαι τὰ τῆς πικρίας μου δάκρια· ἰάτρευσον διὰ τῶν ἁγίων σου παθημάτων τὰ πάθη μου· θεράπευσον διὰ τῶν πληγῶν σου τὰς ψυχικάς μου πληγάς·διὰ τοῦ τιμίου σου αἵματος καθάρισόν μου τὸ αἷμα, καὶ ἕνωσον τὴν εὐωδίαν τοῦ ζωοποιοῦ σου σώματος τῷ σώματί μου· ἡ χολή, τὴν ὁποίαν παρὰ τῶν ἐχθρῶν ἐποτίσθης, ἂς γλυκάνῃ τὴν ψυχήν μου ἀπὸ τὴν πικρίαν, τὴν ὀποίαν ὁ ἀντίδικός μου διάϐολος μ’ ἐπότισε· τὸ πανάγιόν σου σῶμα, τὸ ὁποίον ἐτανύσθη ἐπὶ τοῦ σταυροῦ, ἃς ἀναπτερώσῃ πρὸς σὲ τὸν νοῦν μου, ὅστις ἐσύρθη κάτω ὑπὸ τῶν δαιμόνων· ἡ παναγία σου κεφαλή, τὴν ὁποίαν ἔκλινας ἐπὶ τοῦ σταυροῦ, ἂς ὑψώση τὴν κεφαλήν μου, τὴν πειϋϐρισθεῖσαν ὑπὸ τῶν ἀντιπάλων δαιμόνων· αἱ πανάγιαί σου χεῖρες, αἱ καθηλωθεῖσαι ὑπὸ τῶν παρανόμων ἐν τῷ σταυρῳ, ἃς μὲ ἀναϐιϐάσωσι πρὸς σὲ ἐκ τοῦ χάσματος τῆς ἀπωλείας, καθὼς ὑπεσχέθη τὸ πανάγιον σου στόμα· τὸ πρόσωπόν σου, τὸ δεξάμενον ραπίσματα καὶ ἐμπτύσματα ὑπὸ τῶν καταράτων Ἰουδαίων, ἃς μοῦ λαμπρύνῃ τὸ πρόσωπον, τὸ ὁποῖον ἐμολύνθη ἀπὸ τὰς ἁμαρτίας· ἡ ψυχή σου, τὴν ὁποίαν ἐπὶ τοῦ σταυροῦ ὑπάρχον, παρέδωκας εἰς τὸν πατέρα σου, ἃς μὲ ὁδηγήσῃ πρὸς σὲ διὰ τῆς χάριτός σου· δὲν ἔχω καρδίαν θλιϐομένην προς ἀναζήτησίν σου, δὲν ἔχω μετάνοιαν, δὲν ἔχω κατάνυξη, οὐδὲ δάκρυα, τὰ ὁποῖα ἐπαναφέρουσι τὰ τέκνα εἰς τὴν ἰδίαν αὐτῶν πατρίδα. Δὲν ἔχω, δέσποτα, δάκρυον παρακλητικόν· ἐσκοτίσθη ὁ νοῦς μου ἀπὸ τὴν ματαιότητα τοῦ κόσμου, καὶ δὲν δύναται ν’ ἀτενίσῃ πρὸς σὲ μετὰ πόνου· ἐψυχράνθη ἡ καρδία μου ἀπὸ τὸ πλῆθος τῶν πειρασμῶν, καὶ δὲν δύναται νὰ θερμανθῇ διὰ τῶν δακρύων τῆς πρὸς σὲ ἀγάπης. Ἀλλὰ σύ, Κύριε Ἰησοῦ Χριστὲ ὁ Θεός μου, ὁ θησαυρὸς τῶν ἀγαθῶν, δώρησαί μοι τελείαν μετάνοιαν καὶ καρδίαν ἐπίπονον, ἵνα ὁλοψύχως ἐξέλθω εἰς ἀναζήτησίν σου· διότι ἄνευ σοῦ θέλω ἀποξενωθῇ ἀπὸ παντὸς ἀγαθοῦ. Χάρισαί μοι λοιπόν, ὦ ἀγαθέ, τὴν χάριν σου· ὁ πατήρ, ὅστις σ’ ἐγέννησεν ἐκ τῶν κόλπων αὐτοῦ ἀχρόνως καὶ ἀϊδίως, ἃς ἀνανεώσῃ εἰς ἐμὲ τὰς μορφὰς τῆς εἰκόνος σου· σ’ ἐγκατέλιπον, μὴ μ’ ἐγκαταλείπῃς· ἐχωρίσθην ἀπὸ σοῦ, ἔξελθε εἰς ἀναζήτησίν μου, καὶ εὐρὼν εἰσάγαγέ με εἰς τὰς νομάς σου, καὶ συναρίθμησόν με μετὰ τῶν προϐάτων τῆς ἐκλεκτῆς σου ποίμνης, καὶ διάθρεψόν με μετ’ αὐτῶν ἐκ τῆς χλόης τῶν θείων σου μυστηρίων, τῶν ὁποίων ὑπάρχει κατοικητήριον ἡ καθαρὰ καρδία, εἰς τὴν ὁποίαν ἀναφαίνεται ἡ ἔλλαμψις τῶν ἀποκαλύψεών σου, ἡ ὁποία ἔλλαμψις εἶναι παρηγορία καὶ ἀναψυχὴ τῶν κοπιώντων διὰ σὲ ἐν θλίψεσι καὶ διαφόροις μάστιξι· τῆς ὁποίας ἐλλάμψεως εἴθε ν’ ἀξιωθῶμεν καὶ ἡμεῖς διὰ τῆς χάριτος καὶ φιλανθρωπίας σου, τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

Εγώ με το ψαλτήρι νιώθω μία αγαλλίαση.

   Γέροντα μου κάνει εντύπωση πως τα παιδιά  καταλαβαίνουν το Ψαλτήι και θέλουν να το διαβάζουν.

   

   Το Ψαλτήρι αναπαύει όλες τις ηλικίες. Τα παιδιά μάλιστα μπορεί να τα αναπαύει περισσότερο από ό,τι αναπαύει εσένα κι εμένα. Το Ψαλτήρι είναι Θεόπνευστο , είναι γραμμένο με Θείο Φωτισμό, γι' αυτό έχει τόσο δυνατά, τόσο βαθιά νοήματα. Όλους τους Θεολόγους και τους Φιλολόγους να μαζέψεις, έναν ψαλμό με τέτοια νοήματα δεν μπορούν να φτιάξουν. Κι αν φτιάξουν κάτι, θα είναι σαν ένα χάρτινο λουλούδι. Αγράμματος ήταν ο Δαβίδ, αλλά ε τι βάθος έγραφε! Φαίνεται καθαρά ότι τον οδηγούσε το πνεύμα του Θεού. 

   Γέροντα, δεν προλαβαίνω να διαβάσω το ψαλτήρι.

   Καλά είναι να εξοικονομείς λίγη ώρα, για να το διαβάζεις μέσα στην ημέρα. Κι αν δεν έχεις πολύ χρόνο, καλύτερα είναι να διαβάσεις μισό κάθισμα και να προσέχεις τα νοήματα, παρά ολόκληρο και να βιάζεσαι. Αυτά τα νοήματα να τα έχεις μετά συνέχεια στον νου σου. Το Ψαλτήρι είναι προσευχή. Μερικοί παρεξηγούν τον Προφήτη Δαβίδ και λένε ότι σε κάποιους ψαλμούς καταριέται. Όταν όμως ο Δαβίδ λέει: << Εκλείποιεν αμαρτωλοί από της γης, και άνομοι, ώστε μη υπάρχειν αυτούς>>, δεν εννοεί να εξολοθρευθούν οι αμαρτωλοί, αλλά να μετανοήσουν και να μην υπάρχουν αμαρτωλοί πάνω στη γη. 

  

   Εγώ, με το Ψαλτήρι νιώθω μία αγαλλίαση. Είναι όλο Προφητεία, όλο παρηγοριά. Σε μία δύσκολη κατάσταση, αν διαβάσεις Ψαλτήρι, νιώθεις ανακούφιση, λύτρωση, σιγουριά ότι ο Θεός θα βοηθήσει. Ο Θεός <<Σωτηρία, λέει, των δικαίων παρά Κυρίου, και υπερασπιστής αυτών εστίν εν καιρώ θλίψεως>>.

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΙΣ !!!

 

ΠΑΝΗΓΥΡΙΣ ΙΕΡΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΙΚΟΥ ΝΑΟΥ

ΓΕΝΕΘΛΙΟΥ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

ΡΕΘΥΜΝΟΥ

 

    

   Σας γνωρίζουμε ότι την Τετάρτη 8 Σεπεμβρίου κατά το Ορθόδοξο Εκκλησιαστικό Ημερολόγιο, (21 κατά το πολιτικό Νέο), Εορτή του Γενεθλίου της Υπεραγίας Θεοτόκου, Πανηγυρίζει ο ομώνυμος Επισκοπικός Ιερός Ναός παρά την περιοχήν Καρακίζα. Δια τον λόγον αυτόν την παραμονή της Εορτής 6:30 η ώρα θα τελεσθεί Μέγας Πανηγυρικός Αεχιερατικός Εσπερινός μετά Λιτής και Αρτοκλασίας. Ενώ την δε πρωΐαν 6:00 η ώρα θα ψαλλεί ο Όρθρος και θα πραγματοποιηθεί Αρχιερατική Θεία Λειτουργία.

  Τις Ιερές Ακολουθίες θα τελέσει ο Σεβ/τος Μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτική κ. Κήρυκος, τοποτηρητής της Ιεράς Μητροπόλεως Κρήτης και Πρόεδρος της Πανορθοδόξου Ιεράς Συνόδου της Γνησίας Ορθοδόξου Εκκλησίας.   

 

ΕΚ ΤΟΥ ΓΡΑΦΕΙΟΥ ΤΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΙΚΟΥ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ 

31 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ - Η ΚΑΤΑΘΕΣΙΣ ΤΗΣ ΤΙΜΙΑΣ ΖΩΝΗΣ ΤΗΣ ΥΠΕΡΑΓΙΑΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

   Την Τιμία Ζώνη της Υπεραγίας Θεοτόκου, ένα των πλέον σημαντικών Θεομητορικών κειμηλίων, ανακόμισε το έτος 395 ο Αυτοκράτορας Αρκάδιος, από την Ζήλα της Καπαδοκίας στην ΚΠολη και την κατέθεσε στον Ναό της Θεοτόκου, τον ''εν τοις Χαλκοπρατείοις''. Η λαμπρή θήκη του σεβάσματος αυτού της Εκκλησίας, η επονομαζομένη Αγία Σορός, περιείχε ακόμη και την ΤιμίαΕσθήτα της Θεοτόκου

    Κατά τον 5ο αι. η Βασίλισσα Πουλχερία, από ευλάβεια και αγάπη προς το κειμήλιο, διαπέρασε σ' αυτό χρυσές κλωστές. Κατά τον 8ο αι., ο Αυτοκράτορας Λέων Στ΄ ο Σοφός, άνοιξε με ευλάβεια την Αγία Σορό, για να προσκυνήσει την Τιμία Ζώνη η δαιμονιζόμενη σύζυγός του Ζωή, η οποία και θεραπεύθηκε. Τότε διαπιστώθηκε η αφθαρσία της Τιμίας Ζώνης. 

    Κατά τον Γεώργιο Λογοθέτη, όταν ο Ισαάκιος Άγγελος νικήθηκε από τους Βουλγάρους (το 1057), ''ηλώθη ο βασιλικός Σταυρός, εν ω ην μέρος της Αγίας Ζώνης και του Τιμίου Ξύλου''

   Το 1101 ο Σέρβος ηγεμόνας Λάζαρος, αφιέρωσε τον Σταυρό και την Τιμία Ζώνη στην Μονή Βατοπεδίου. Ο Σταυρός, του οποίου ''το μεν μήκος είναι δακτύλων επτά, το δε πλάτος δύο'', σώζεται στην Μονή Βατοπεδίου, με την εξής αφιερωτική επιγραφή στην σερβική γλώσσα: ''Λάζαρος εν Χριστώ τω Θεώ Βασιλεύς Σέρβων και Ελλήνων, ανατίθημι το κραταιόν όπλον συν τη αχράντω Ζώνη της Παναγίας μου, τη Μονή Βατοπεδίου της βασιλείας μου. 1101''.

    Η Τιμία Ζώνη φυλάσσεται σήμερα στην Μονή Βατοπεδίου και αποτελεί ένα των μεγαλυτέρων κειμηλίων του αγίου Όρους, αλλά και της Εκκλησίας. Βγήκε από τον Άθωνα για πρώτη φορά το 1963, κατά τον εορτασμό της Χιλιετηρίδος του Αγίου Όρους. Ένα δεύτερο μικρό τμήμα της Τιμίας Ζώνης φυλάσσεται στην παλαίφατο Μονή Παναγίας Κάτω Ξενιάς Μαγνησίας. Το τμήμα αυτό κατά την περίοδο 12 - 22/10/2001 μεταφέρθηκε στην Ρουμανία, όπου εκατομμύρια άνθρωποι ανέμεναν σε τεράστιες ουρές (ενίοτε και 20 ωρών), για να την προσκυνήσουν!

     

ΤΗ 24η ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ...

Ο ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΣ ΕΥΤΥΧΗΣ

   Ήταν μαθητής του Ευαγγ. Ιωάννη και για την διάδοση της Χριστιανικής Πίστεως υπέμεινε πολλές θλίψεις και πειρασμούς. Με την βοήθεια του Θεού έμεινε άτρωτος από την φωτιά και τα θηρία στα οποία τον έρριξαν και για τούτο έμεινε ελεύθερος στην πατρίδα του (πιθανώς την Σεβαστή της Κιλικίας), όπου κοιμήθηκε ειρηνικά ''πλήρης ημερών''.

Ο ΑΓΙΟΣ ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ

ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΑΙΓΙΝΗΣ (+1622)

   Γεννήθηκε στην Ζάκυνθο, από την αρχοντική οικογένεια των Σιγούρων. Σπούδασε την αρχαία ελληνική, την λατινική και την ιταλική γλώσσα, την Αγία Γραφή και τους Πατέρες της Εκκλησίας. Σε ηλικία 21 ετών μόνασε στην Μονή της Αναφωνήτριας. Το 1576 ταξίδεψε στην Ανατολή και χειροτονήθηκε στην Αθήνα Επίσκοπος Αιγίνης. Εργάσθηκε με την σύνεση και τα θαύματά του, για την στήριξη του αποδεκατισμένου από τις πειρατικές επιδρομές ποιμνίου του. Αθενής επέστρεψε στην Ζάκυνθο και περιορίσθηκε στην Αναφωνήτρια. Εκεί, εκτός των άλλων, συγχώρεσε και τον δολοφόνο του αδελφού του, που ζήτησε άσυλο στην Μονή, και τον φυγάδευσε στην Πελοπόννησο. Όταν κοιμήθηκε, κηδεύθηκε κατά την επιθυμία του στην Μονή Στροφάδων.

   Το Λείψανό του ανακομίσθηκε αδιάφθορο και σύμερα φυλάσσεται στον ομώνυμο Ναό του στη Ζάκυνθο, εκτός από το αριστερό του χέρι που βρίσκεται στην Μονή Σιμονόπετρας.

 Ο ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΣ ΚΟΣΜΑΣ Ο ΑΙΤΩΛΟΣ (+1779)

   Ο '' Άγιος των Σκλάβων'' γεννήθηκε στο Μέγα Δένδρο της Αιτωλίας. Μόνασε στην Μονή Βατοπεδίου και φοίτησε στην Αθωνιάδα Σχολή, όπου είχε δάσκαλο τον Ευγένιο Βούλγαρη. Στην Μονή Φιλοθέου έλαβε το μοναχικό σχήμα και την Ιερωσύνη. Θλιβόμενος για την κατάσταση του υπόδουλου Γένους, πήρε την άδεια του Πατριαρχείου και άρχισε να περιοδεύει όλες τις ελληνικές περιοχές, κηρύττοντας τον λόγο του Θεού. Το κήρυγμά του και τα σχολεία που ίδρυσε, έσωσαν ολόκληρες περιοχές από βέβαιο εξισλαμισμό. Εκτιμήθηκε ακόμη και από τους Οθωμανούς (λ.χ. τον Αλή Πασά των Ιωαννίνων), αλλά μισήθηκε από τους Εβραίους που πέτυχαν τον απαγχονισμό του. Απότμημα Λειψάνου του φυλάσσεται στην Μονή Μεταμ. Σωτήρος Ναυπάκτου.