ΑΠΟ ΤΗΝ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑΝ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΠΕΡΙ ΣΥΝΟΔΩΝ

ΟΡΟΙ ΚΑΙ ΠΡΟΥΠΟΘΕΣΕΙΣ
ΔΙΑ ΝΑ ΛΟΓΙΖΕΤΑΙ ΚΑΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΣΥΝΟΔΟΣ
ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΑΙ ΚΑΝΟΝΙΚΗ 

 Ἐπειδή εἰς τάς ἡμέρας μας γίνεται πολύς λόγος περί Συνόδου, ὅπως «ὁ Κήρυκος ἔφυγε ἀπό τήν Σύνοδο», «ἐγώ εἶμαι μέ τήν Σύνοδο» κλπ., πρός ἐνημέρωσιν τῶν Ὀρθοδόξων παραθέτομεν ἐπιλογήν 2-3 κειμένων μέσα ἀπό τά ὁποῖα ἀβιάστως προκύπτουν οἱ ὅροι καί αἱ προϋποθέσεις διά νά λογίζεται καί διά νά εἶναι μία Σύνοδος Ὀρθόδοξος καί Κανονική.
Παραθέτομεν:
α) Τί λέγει ὁ Ἅγιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης περί τῶν Συνόδων
β)  Τί λέγει ὁ ‘Αθανάσιος ὁ Πάριος περί τοῦ ἰδίου θέματος καί
γ) Τί ἐγράψαμεν τήν 19.6.2001 μέ τό ὑπ’ ἀριθμ. Πρωτ.  209 πρός τούς τότε ‘Ορθοδόξους Συνεπισκόπου μου.
Ἀς μελετήση ὁ ἀγαπητός ἀναγνώστης καί τά «ἕργα καί ἡμέρας» τῶν τελευταίων δέκα ἐτῶν, μέσα ἀπό τά ὁποῖα προέκυψε ἡ σημερινή καταχρηστικῶς λεγομένη «Σύνοδος» τοῦ ψευδαρχιεπισκόπου Νικολάου, καί θά καταλάβη ποίαν σχέσιν ἔχει αὐτή ἡ «Σύνοδος» μέ τήν ‘Εκκλησία, καί ποῖαι αἱ ἐκκλησιολογικαί καί σωτηριολογικαί συνέπειαι προκύπτουν ἀπό τήν παραμονή τινός εἰς αὐτήν.

Α) ΤΙ ΓΡΑΦΕΙ Ο ΑΓΙΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΣ Ο ΣΤΟΥΔΙΤΗΣ
ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΜΕΓΑΛΩΝ ΚΑΙ ΠΑΜΠΛΗΘΩΝ ΣΥΝΟΔΩΝ

«... Συνόδους συνεκρότησαν μεγάλας καί παμπληθεῖς καί Ἐκκλησίαν Θεοῦ ἑαυτούς ὠνομάκασι, καί ὑπέρ Κανόνων ἐφρόντισαν τῶ δοκεῖν (φρόντισαν νά φαίνωνται πώς ἐργάζονται ὑπέρ τῶν Κανόνων), κατά Κανόνων τό ἀληθές κινούμενοι (ἐνῶ στήν πραγματικότητα ἐστρέφοντο κατά τῶν Κανόνων). Τί δή θαυμαστόν, εἰ καί πέντε καί δέκα ἐπίσκοποι, συναχθέντες τόν ὑπό τῶν Κανόνων καθηρημένον κατά τάς δύο αἰτίας ἠθώωσαν, λύσαντες τοῦ ἱερουργεῖν; Συνόδους τοίνυν, δέσποτε, οὐ τό ἀπλῶς συνάγεσθαι Ἱεράρχας τε καί Ἱερεῖς, κἄν πολλοί ὦσιν (κρείσσων γάρ εἶς ποιῶν τό θέλημα τοῦ Κυρίου, ἤ μύριοι παραβαίνοντες), ἀλλά τό ἐν ὀνόματι Κυρίου, ἐν τῆ εἰρήνη καί φυλακῆ τῶν Κανόνων. Καί τό δεσμεῖν καί λύειν οὐχ ὡς ἔτυχεν, ἀλλ’ ὡς δοκεῖ τῆ ἀληθείᾳ, καί τῶ κανόνι, καί τῶ γνώμονι τῆς ἀκριβείας.  Εἰ δείξωσιν οἱ συνελθόντες τοῦτο πεποιηκότες καί ἡμεῖς σύν αὐτοῖς. Εἰ οὐ δεικνύουσι, ἐκβαλέτωσαν τόν ἀνάξιον, ἵνα μή τις εἰς κατηγόρημα αὐτοῖς καί τοῖς μετέπειτα γενεαῖς παραδοθήσεται ... καί ἐξουσίᾳ τοῖς ἱεράρχαις ἐν οὐδενί δέδοται ἐπί πάση παραβάσει κανόνος, ἤ μόνον στοιχεῖν τά δεδογμένα καί ἔπεσθαι τοῖς προλαβοῦσιν».

 

Γ.  ΤΙ ΓΡΑΦΕΙ Ο ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΠΑΡΙΟΣ
ΔΙΑ ΤΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥΣ ΚΑΙ ΚΑΚΟΔΟΞΟΥΣ ΣΥΝΟΔΟΥΣ

«’Ορθόδοξος Σύνοδος ἐστί καί ὀνομάζεται, ἡ φυλάττουσα άπαρασαλεύτως τά δόγματα καί τάς παραδόσεις καί τούς Κανόνας τῆς Καθολικῆς ‘Εκκλησίας . Κακόδοξος δέ καί αἱρετική ἐστίν ἐκ τοῦ ἐναντίου, ἡ μή φυλάττουσα  αὐτά, ἀλλά τινός ἑνός φρονήματος ἀκολουθοῦσα, ἥτις διά ταῦτα καί ὑπό τῆς ἁγίας οἰκουμενικῆς Συνόδου ἀναθέματι καθυποβάλλεται.
Λοιπόν δέν εἶναι πάντοτε σεπτόν καί τίμιον τό τῆς Συνόδου ὄνομα. ‘Αλλ’ ἐκείνη εἶναι σεπτή καί τιμία καί ἀγία Σύνοδος, ἡ στοιχοῦσα τοῖς τε ἐγγράφοις καί ἀγράφοις παραδεδομένοις, ὑπό τῶν ἁγίων ‘Αποστόλων καί τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας. Καί τῆς τοιαύτης Συνόδου τάς ἀποφάσεις δεχόμεθα καί φυλάττομεν, τῶν δέ ἀλλοτρίωνων τήν φωνήν οὔτε γινώσκομεν, οὔτε πειθόμεθα αὐτῆ. Δυνάμεθα ἐνταῦθα ν’ ἀπαριθμήσωμεν τοιαύτας κακοδόξους συνόδους.  ‘Αλλ’ ἵνα μή χρονοτριβῶμεν περιττῶς, ἀς ἴδη ὀ ἀναγνώστης τόν Β΄ Τόμον τῶν Συνοδικῶν καί θέλει εὕρει αὐτάς, ὅπου καί ρητῶς ληστρικαί ἐπιγράφονται.
Καί τό χειρότερον ὅπου ὄχι μόνον τοπικαί καί ὀλιγάριθμοι ἐστάθησαν τοιαῦται, ἀλλά καί οἰκουμενικαί πολυάριθμοι, οἵα ἡ ἐν ‘Εφέσῳ τό δεύτερον, ἡ συμφρονήσασα τῶ μονοφυσίτῃ Εὐτυχεῖ, καί τόν εὐσεβέστατον καί ἁγιώτατον Φλαβιανόν τόν Κων¢λεως ἀποκτείνασα. Μετά ταύτην ἡ ἐπί Κοπρωνύμου πολυαριθμοτάτη, ἡ φρυάξασα κατά τῶν ἀγίων Εἰκόνων ὁμοίως καί ἠ ἐπί Βασιλείου τοῦ Μακεδόνος οἰκουμενική ὀνομασθεῖσα, παρανομωτάτη δέ ἀναφανεῖσα, ὡς καθελοῦσα καί ἀναθεματίσασα τόν ἀγιώτατον Φώτιον. Περιττόν δέ εἶναι ν’ ἀναφέρω τό ἐν Φλωρεντίᾳ οἰκουμενικόν μέν, ληστρικώτατον δέ συνέδριον.
Λοιπόν πάλιν λέγομεν, δέν εἶναι ἀείποτε σεπτόν καί τίμιον τό τῆς συνόδου ὄνομα, καθώς οὐδέ τό τῆς ἐκκλησίας, καθότι ἔστι ‘Εκκλησία ἁγίων καί Ἐκκλησία ὁσίων, ἀλλά ἔστι κατά τόν ψαλμωδόν καί «ἐκκλησία πονηρευομένων».
Αἱ φωναί, λοιπόν, ἤτοι τά ὀνόματα οὕτως ἔχουσιν, ἤτοι καί ἐπι καλοῦ καί ἐπί κακοῦ. Καί ἐπί κακοῦ μέν λαμβάνονται καθώς διά παραδειγμάτων ἐδείξαμεν. ‘Αλλ’ οἱ ἁπλοῖ ἄνθρωποι, ἤτοι οἱ ἀπαίδευτοι, οὐ δύνανται ποιῆσαι τήν διάκρισιν ταύτην ἐκ τῆς ἀμαθείας αὐτῶν. ‘Αλλά σύνοδον ἤκουσαν, τόσον φθάνει, εὐθύς προσκυνοῦσι καί πείθονται καί μέ ζῆλον ἄκρατον τά πάντα θορυβοῦσι καί ταράττουσι. Περί τῶν τοιούτων ὁ θεῖος ‘Απόστολος ὁμολογεῖ πώς «ἔχουσι ζῆλον Θεοῦ, ἀλλ’ οὐ κατ’ ἐπίγνωσιν». 

Γ) ΤΙ ΕΓΡΑΨΑΜΕΝ ΕΝ ΕΤΕΙ 2001 ΕΙΣ ΤΗΝ ΤΟΤΕ ΟΡΘΟΔΟΞΟΝ ΣΥΝΟΔΟΝ ΔΙΑ ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΩΝ ΟΡΩΝ ΚΑΙ ΠΡΟΥΠΟΘΕΣΕΩΝ ΜΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΙΕΡΑΣ ΣΥΝΟΔΟΥ: 

Α.Π.  209                          

‘Εν τῶ Ἐπισκοπείῳ Ἀγ.  Αἰκατερίνης τῆ 19-6-2001

Μακαριώτατε,  Σεβασμιώτατοι ᾿Αρχιερεῖς. Πρόσχωμεν, ἵνα ὁ Χριστός εἴη ἐν τῷ μέσω ἡμῶν πάντοτε.
Διά τήν ᾿Ορθόδοξον ᾿Εκκλησίαν τό Συνοδικόν σύστημα διοικήσεως πηγάζει, προδιαγράφεται, στηρίζεται καί ἐμπνέεται ἀπό τήν πρώτην ᾿Αποστολικήν Σύνοδον. Αὐτή εἶναι τό αἰώνιον πρότυπον, εἰς τό ὁποῖον ἐστηρίχθησαν καί αἱ ἀπ᾿ ἀρχῆς ῞Αγιαι Οἰκουμενικαί καί λοιπαί ᾿Ορθόδοξοι Σύνοδοι. ᾿Από αὐτό τό πρότυπον πρέπει νά ἐμπνέεται κάθε Σύνοδος μας, διά νά εἶναι ἀληθής Σύνοδος τῆς ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας καί νά ἐκπροσωπῇ γνησίως Αὐτήν (τήν ᾿Εκκλησίαν). Παρακαλῶ νά διερωτηθῶμεν ἐάν ἡμεῖς,  ὡς ᾿Αρχιερεῖς, καί, ὡς Σύνοδος, ἐμπνεώμεθα ἀπό αὐτά τά πρότυπα. Οἱ ὅροι οἱ ὁποῖοι, ἀπό ὅσα γνωρίζομεν, προϋποτίθενται διά μίαν Σύνοδον, διά νά εἶναι ὡς αἱ ῞Αγιαι Σύνοδοι τῆς ᾿Ορθοδοξίας, καί νά ἐκπροσωπῇ καί νά ἐκφράζῃ τήν ᾿Ορθόδοξον ᾿Εκκλησίαν, συνοψίζονται ὡς κάτωθι.
α) Πρέπει ὅλοι οἱ συμμετέχοντες εἰς τήν Σύνοδον ᾿Επίσκοποι νά ὑγιαίνουν ἐν τῇ Πίστει: "Οὐ γάρ οἷόν τε συνόδῳ συναριθμηθῆναι τούς περί τήν πίστιν ἀσεβοῦντας" (Μ. Αθανασίου, ΒΕΠΕΣ, 31, 260). Δέν δύνανται ἑπομένως εἰς μίαν Σύνοδον  νά εἶναι συμπάρεδροι οἱ "παρά ἀξιοπίστων ἀνθρώπων" κατηγορηθέντες "ἐπί κακοδοξία" καί μάλιστα καταφανῇ.
β) Εἰς μίαν ᾿Ορθόδοξον Σύνοδον ὁποιαδήποτε ἄποψις, διαφωνία ἐπί Κανονικοῦ ἤ Δογματικοῦ θέματος, ἔνστασις κλπ, δέν νοεῖται νά περιφρονῆται καί νά παραγκωνίζεται καί οὕτω νά ἀποσιωπᾶται τό θέμα, ἤ καί διάφορος γνώμη - πρότασις ᾿Επισκόπου, νά φιμώνεται τό Συνοδικόν μέλος μέ συμπεριφοράν ἐξουσιαστικήν καί ἀλαζονικήν, κλπ.. Δηλαδή εἰς μίαν ᾿Ορθόδοξον Σύνοδον πρῶτον ἱεραρχοῦνται τά θέματα καί κατόπιν ἀντιμετωπίζονται καί τακτοποιοῦνται ταῦτα ἐλεύθερα καί πέραν σκοπιμοτήτων ἤ παρεμβολῶν τρίτων. Οἱ μετέχοντες δέον νά ἔχουν εἰλικρινῆ διάθεσιν νά συζητήσουν καί νά ἀποφασίσουν ὄχι κατά τό ἴδιον θέλημα, ἤ καί ἀλλοτρίων, ἀλλά κατά τό θέλημα τοῦ Θεοῦ. Τό φαινόμενον τῆς καταλύσεως τοῦ ὅρου αὐτοῦ συναντῶμεν πληθωρικῶς εἰς τάς ἡμέρας μας, καί αὐτό εἶναι πού ἀλλοτριώνει ᾿Επισκόπους, ἀλλά καί ὁλοκλήρους Συνόδους ἀπό τό ᾿Ορθόδοξον Συνοδικόν σύστημα.
γ) ᾿Εν Συνόδῳ εἶναι ἐλεύθερος ὁ ὀρθόδοξος λόγος εἰς ὅλα τά μέλη, δέν περιφρονεῖται κανείς, οὔτε μέ τήν πρόφασιν ἐλλείψεως χρόνου ἤ δι᾿ ἄλλον τινά λόγον, ἀλλά συζητῶνται καί ἐξετάζονται ἐλεύθερα τά θέματα καί ἀναζητεῖται τό δίκαιον, τό ἀληθές καί "πολλῆς συζητήσεως γενομένης", καταλήγει ἡ Σύνοδος εἰς τό "ἔδοξε τῷ ἁγίῳ Πνεύματι καί ἡμῖν" (Πράξ. ΙΕ, 7 καί 28). Λειτουργεῖ ἠ ῾Ιερά Σύνοδος μας κατ᾿ αὐτά τά πρότυπα, ἤ ἠλλοιώθη εἰς τάς ἡμέρας μας ἡ λειτουργία τοῦ Συνοδικοῦ θεσμοῦ καί ὡς ἐκ τούτου προκύπτει ἔντονος ἡ κρίσις Συνοδικότητος;
δ) ᾿Επιβάλλεται αἱ ἀποφάσεις νά μή εἶναι προαποφασισμέναι, διότι τό προαποφασίζειν ἐξωσυνοδικῶς καί δή παρά ἐξωσυνοδικῶν, καί ἐν τισιν καί ἐξωεκκλησιαστικῶν προσώπων,  ἀποτελεῖ οὐσιαστικήν κατάλυσιν τῆς Συνόδου καί ἀναιδῆ ἐμπαιγμόν τοῦ Συνοδικοῦ θεσμοῦ τῆς ᾿Ορθοδοξίας, βλάπτει τό ἔργον τῆς ᾿Εκκλησίας καί ἐν τέλει ἀποτελεῖ τήν ἐσχάτην βλασφημίαν κατά τοῦ ῾Αγίου Πνεύματος.
ε) Αἱ Συνοδικαί ἀποφάσεις καί σήμερον δέον νά διέπωνται, καί νά ἕπωνται καί νά συμφωνοῦν πρός τάς ἀποφάσεις καί τά θέσμια ὅλων τῶν ῾Αγίων Οἱκουμενικῶν καί λοιπῶν ᾿Ορθοδόξων Συνόδων, διά τῶν ὁποίων ἐνήργησεν ἡ μία Χάρις τοῦ ἑνός ῾Αγίου Πνεύματος. Μόνον οὕτω διαφυλάσσεται ἡ ᾿Αποστολικότης καί ἡ Πατερικότης, ἡμεῖς δέ παραμένομεν ᾿Ορθόδοξοι καί γνήσιοι Αὐτῆς ᾿Επίσκοποι. Οὕτω μόνον μποροῦμε νά λέμε μετά τῶν Πατέρων τῆς Δ' Οἱκουμενικῆς Συνόδου: "Αὕτη ἡ πίστις τῶν Πατέρων, αὕτη ἡ Πίστις τῶν ᾿Αποστόλων, πάντες οὕτω πιστεύομεν. Οἱ ᾿Ορθόδοξοι οὕτω πιστεύουσιν"
στ) Διά νά κριθῇ τελικά μία Σύνοδος, ὡς ὄντως ᾿Ορθόδοξος, εἶναι ἀναγκαῖον αἱ ἀποφάσεις της νά γίνουν ἀποδεκταί καί ὑπό τῆς καθ᾿ ὅλου ᾿Εκκλησίας. Δηλαδή ὑπό πάντων τῶν ᾿Ορθοδόξων ῾Ιεραρχῶν, τῶν λοιπῶν Κληρικῶν, τῶν Μοναχῶν καί τῶν λαϊκῶν. ῾Ο ἅγιος Μάξιμος ὁ ῾Ομολογητής λέγει: "Τάς γενομένας Συνόδους ἡ εὐσεβής πίστις κυροῖ καί πάλιν, ἡ τῶν δογμάτων ὀρθότης κρίνει τάς Συνόδους".(Πηδάλιο, σελ. 118).
Μακαριώτατε, Σεβασμιώτατοι ᾿Αρχιερεῖς. Κατά τά τρία τελευταῖα ἔτη σᾶς ἀπέστειλα ἑκατοντάδες ἔγγραφα μέ τά ὁποῖα ἔχω διαχωρίσει τάς εὐθύνας μου ἐπί συγκεκριμένων παραβιάσεων τῆς Κανονικῆς Τάξεως. Μέσα ἀπό τά ἔγγραφα αὐτά ἔχω διατυπώσει πληθωρικῶς τάς ἀπόψεις μου διά τήν Κανονικήν, δικαίαν καί ᾿Ορθόδοξον ἀντιμετώπισιν τῶν μεγάλων καί σοβαρῶν ὑπαρκτῶν ἐκκλησιαστικῶν προβλημάτων Πίστεως, ῾Ομολογίας, ᾿Αποστολικῆς Διαδοχῆς, Θεολογικοῦ Διαλόγου, Διοικητικά, κλπ. Τά ἔγγραφα ταῦτα μέχρι σήμερα δέν ἐλήφθησαν καθόλου ὑπ᾿ ὄψιν, τά δέ ὑπάρχοντα καί καταγγελθέντα θέματα, μέ ἰδιαίτερον πεῖσμα δέν ἱεραρχοῦνται καί δέν ἀντιμετωπίζονται.
Καί τοῦτο, ὅταν τά ἴδια θέματα ἀπειλοῦν νά μᾶς καταπνίξουν. Τουναντίον, παρατηρεῖται, ὅτι συνεχῶς, μέσα ἀπό τά ἴδια ἔγγραφα, χαλκεύονται ψευδεῖς κατηγορίαι καί συκοφαντίαι, αἱ ὁποῖαι χρησιμοποιοῦνται ὡς μέσα καί τεχνητοί λόγοι διώξεως ἡμῶν, ὡς καί ἄλλων πού δέν ἀνέχονται αὐτάς τάς παρανομίας. Τό ἀποτέλεσμα εἶναι ὅτι διασαλεύεται ἡ Κανονική τάξις καί χειμάζεται πράγματι τό Σῶμα τῆς ᾿Εκκλησίας.
Τά κείμενά μας αὐτά, μέσα ἀπό τά ὁποῖα πιστεύομεν, ὅτι διεξάγεται ἕνας τίμιος ἐκκλησιαστικός ἀγών ὑπέρ τῆς ᾿Ορθοδόξου ῾Ομολογίας, ὑπέρ τῆς διαφυλάξεως ἀνοθεύτου τῆς ᾿Αποστολικῆς Διαδοχῆς, καί διά τήν περιφρούρησιν τῆς Κανονικῆς Τάξεως, δημοσίως πλέον, πλήν μέ δεινάς περιστροφάς καί ἀοριστολογίας, χαρακτηρίζονται ὡς ἀσεβῆ, τά γραφόμενά μας ὡς διαστροφικά τῆς ἀληθείας, ἡ ἐλαχιστότης μας δέ συκοφαντούμεθα καί "ἐπί ἐσχάτη προδοσίᾳ" !. Διότι τί ἄλλο σημαίνει, ὅτι τό δημοσιογραφικό ὄργανο τῆς ᾿Ιερᾶς Συνόδου γράφει, ἐξ ὀνόματος δῆθεν τῆς Συνόδου, ὅτι "ἐξυπηρετῶμεν ἰδιοτελεῖς στόχους καί σκοτεινά σχέδια κατά τῆς χειμαζομένης ᾿Εκκλησίας τοῦ Χριστοῦ". Αὐτό ἀκριβῶς εἶναι κακοήθης φαντασία ὄχι μιᾶς ἀρρωστημένης ψυχολογικά ὑποστάσεως, ἀλλά συνειδητῶν σκευωρῶν, οἱ ὁποῖοι ἀνήγαγον τήν μέθοδον ταύτην εἰς κύριον ἔργον των.
᾿Αλλά καί ἡ ῾Ημερησία Διάταξις τῆς ῾Ιεραρχίας, ὅπως διατυπώνεται εἰς τό Α.Π. 3153/19-6-2001 ἔγγραφον, τό ὁποῖον ὑπογράφει ὁ παρανόμως ὁρισθείς ᾿Αρχιγραμματεύς (π. Δημήτριος Τσαρκατζόγλου) δέν περιέλαβεν τά προηγούμενα πραγματικά Δογματικά καί Κανονικά θέματα, οἷα τῶν πέντε, τοῦ Θεολογικοῦ Διαλόγου, τοῦ ΙΦΣΚΑΕ, τῶν κειμένων τοῦ π. ᾿Αμφιλοχίου καί τά συναφῆ, ὅπως καί τά τοιαῦτα τοῦ κ. ᾿Ελευθ.  Γκουτζίδη, ἀλλά περιέλαβεν νέα θέματα ἐκ τῶν τελευταίων μας καυστικῶν ἐγγράφων, ἀφῆκε δέ καί τά κείμενα τῆς "᾿Ορθοδόξου Πνοῆς"!. Τό χείριστον δέ εἰς τήν περίπτωσιν αὐτήν εἶναι, ὅτι τά θέματα τῆς Η.Δ. εἶναι ἀπολύτως προσηρμοσμένα καί περιελήφθησαν εἰς "ἐκτέλεσιν" τῶν ἐντολῶν τῶν Φλωρινικῶν κ.κ.Σαραντοπούλου καί Σακκαρέλλου νά ἐκδιωχθοῦν ὁ θεολόγος κ. ᾿Ελευθ. Γκουτζίδης καί ἐσχάτως καί ὁ ᾿Επίσκοπος Κήρυκος.(῾Ορᾶτε "Φωνή ᾿Ορθοδοξίας" τεύχη 908 καί 909, ὅπου  γίνεται λόγος διά τιμωρίαν, ὅσων δέν συμφωνοῦν μέ τήν γνώμη τους). Αὐτή εἶναι ἡ σημερινή ἀποκορύφωσις τῆς μονίμου κρίσεως Συνοδικότητος, ἡ ὁποία ὑφίσταται καί ἀλλοτριώνει, τούς ὑπευθύνους καί, εἰ θέμις εἰπεῖν, καί τούς ἀνεχομένους ταύτην.
῾Η ἐλαχιστότης μου ἀρνοῦμαι τήν τοιαύτην καταχρηστικήν ῾Ημερησίαν Διάταξιν καί ὡς ᾿Αρχιερεύς τῆς ᾿Εκκλησίας τοῦ Χριστοῦ καί ὡς Συνοδικόν μέλος ζητῶ νά ἱεραρχηθοῦν τά θέματα σήμερον, αὐτήν δέ τήν στιγμήν νά μᾶς δοθοῦν καί τά Πρακτικά καί αἱ ἀποφάσεις, αἱ σχετικαί μέ τήν "παῦσίν" μου ἐκ τῆς θέσεως τοῦ ᾿Αρχιγραμματέως. Νά μᾶς δοθῇ, ὡς ἔχομεν ζητήσει, καί ἡ ἐξ  62 σελίδων ῎Εκθεσις τῆς ᾿Επιτροπῆς, ἡ ὁποία μέ Συνοδικήν ἀπόφασιν ἐστάλη ἵνα ἐρευνήσῃ τά τῆς ῾Ιεραποστολῆς εἰς Ρουμανίαν.
᾿Εάν ταῦτα, ἔστω σήμερον δέν θέλετε λάβῃ ὑπ᾿ ὄψιν, ἀλλά προτίθεσθε καί ἐν τῇ παρούσῃ Συνόδῳ νά γίνῃ κατάχρησις τοῦ θεσμοῦ καί νά τεθῇ δι᾿ ἄλλην μίαν φοράν εἰς τήν ὑπηρεσίαν καταχθονίων σχεδίων τρίτων, ἡμεῖς δέν δυνάμεθα νά συμμεθέξωμεν καί νά συμβάλωμεν εἰς τήν κατάχρησιν τοῦ θεσμοῦ. Δέν γινόμεθα ὑποχείριοι καί ἐκτελεστικά ὄργανα, οὔτε τοῦ ἰδικοῦ μας παρασυνοδικοῦ κατεστημένου, οὔτε τῶν κ. Σαραντοπούλου Σακαρέλλου, οὔτε ὅσων κρύβονται καί πίσω ἀπό αὐτούς.
῾Ως ᾿Επίσκοποι ἐδώσαμεν κατά τήν χειροτονίαν μας, τήν ὑπόσχεσιν νά φυλάξωμεν αὐτήν τήν ἁγίαν Παρακαταθήκην, ὅσα δέ περί τοῦ Συνοδικοῦ θεσμοῦ καί περί ὅλων τῶν θεμάτων Πίστεως καί Κανονικῆς Τάξεως ἔγραψα, δέν εἶναι τίποτ᾿ ἄλλο παρά συνέπεια πρός αὐτήν τήν ὑπόσχεσιν, πρός αὐτήν τήν ἁγίαν Παρακαταθήκην.
Πέραν τῶν ἀνωτέρω, ἐσχάτως ἐσημειώθησαν καί ἔτερα συγκεκριμένα γεγονότα, τά ὁποῖα ἑρμηνευόμενα ἀποδεικνύουν, ὅτι πράγματι καί κατ᾿ αὐτήν τήν Συνεδρίασιν τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου ἑτοιμάζονται, παρασυνοδικῶς καί ἐξωσυνοδικῶς, διωκτικαί καί καταδικαστικαί κατά τῆς ἐλαχιστότητός μου καί ἐναντίον τοῦ κ. ᾿Ελευθερίου Γκουτζίδη  πράξεις καί ἀποφάσεις. Σᾶς διαβεβαιοῦμεν, ὅτι δέν θά τάς λάβωμεν κἄν ὑπ᾿ ὄψιν, διότι ὡς ἔχουν τά πράγματα, αἱ τυχόν καταδικαστικαί ἤ διωκτικαί καθ᾿ ἡμῶν ἀποφάσεις, δέν δύνανται νά εἶναι παρά μόνον ἀντικανονικαί καί ἄδικοι, ὡς πράξεις δέ σκοπιμότητος θά ἐξυπηρετοῦν σχέδια καί μόνον τοῦ παλαιοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ.
Καί οἱ ᾿Ορθόδοξοι ᾿Επίσκοποι χάριτι Χριστοῦ δέν δειλιάζουν, δέν πτοῦνται, κἄν ὅλαι αἱ δυνάμεις τοῦ ῞Αδου ἐγερθοῦν. Παρά ταῦτα εὐσεβάστως καί ἐνθέρμως παρακαλοῦμε νά ἐπικρατήσῃ εἰς ὅλους μας σύνεσις καί νά παύσῃ ἡ ἐξυπηρέτησις ἀλλοτρίων σχεδίων. Παρακαλῶ ἰδιαιτέρως τούς δύο ᾿Αρχιερεῖς, τόν Μακαριώτατον, ὡς Πρόεδρον καί τόν Σεβ. Πειραιῶς, ὡς ᾿Αντιπρόεδρον, διά τό προσωπικόν των καλόν καί τῆς ᾿Εκκλησίας, νά σκεφθοῦν νηφαλιώτερα. Διότι ἄν θελήσουν νά συνεχίσουν εἰς τό ἴδιον πνεῦμα τῆς 16-6-2001 (᾿Ενδημούσης), ἄς γνωρίζουν καλῶς, ὅτι ἡμεῖς προσωπικῶς, ἤ καί ὁ κ. Γκουτζίδης, εἰς οὐδέν θά βλαφθῶμεν ἀπό τάς "ἀποφάσεις" των, τάς ὁποίας ἤδη ἔχουν λάβει, ἤ ἔχει ἐπιβάλει τό παρασυνοδικόν καί δι᾿ αὐτοῦ τό ἐξωεκκλησιαστικόν κατεστημένον. ᾿Ιδού τό πνεῦμα τῆς  ᾿Ενδημούσης ῾Ιερᾶς Συνόδου τῆς 16-6-2001 :
α) Κατά τήν ᾿Ενδημοῦσαν ῾Ιερά Σύνοδον τῆς 16-6-2001 καταθέτοντες ἡμεῖς τήν ὑπ᾿ ἀριθμ. 208/16-6-2001 Καταγγελίαν - ῾Υπόμνησιν, ἐλέχθησαν τά κάτωθι: ῾Ο Μακαριώτατος εἶπε: "Μόνο τό θέμα νά σημειώσουμε στά Πρακτικά, τό ἔγγραφο δέν παραλαμβάνεται", ἐνῶ ὁ Σεβ/τος Πειραιῶς: "῎Οχι Μακαριώτατε, νά κατατεθῇ, εἶναι εἰς βάρος του, τό χρειαζόμαστε...". Τί λέγει αὐτό; Νομίζομεν ἀποκαλύπτει τάς προθέσεις, καί τό προσωπικόν μῖσος καί ἐκφράζει τό πνεῦμα τῆς ἀντιδικίας, μέ ὅ,τι αὐτά συνεπάγονται δι᾿ ἕναν ᾿Αρχιερέα. β) Εἰς τήν ἰδίαν ᾿Ενδημοῦσαν ὁ ἴδιος ᾿Αρχιερεύς ὡς ἀπό καθέδρας ἀπαντᾶ στήν ἐπιμονή μου νά σημειωθοῦν εἰς τήν ῾Ημερησίαν Διάταξιν καί τά θέματα πού προτείνει ἡ ἐλαχιστότης μου:  "῞Ο, τι θέματα ἔχεις νά τά καταθέσῃς στήν ῾Ιεραρχία, ἐκεῖ θά τά ποῦμε". Τί ἄλλο σημαίνει καί αὐτό;
Τό ἴδιο πνεῦμα κυριαρχεῖ καί ἐκτός Συνόδου: ῾Ο Μακαριώτατος ἀπευθυνόμενος εἰς ἀνθρώπους πού  διατυπώνουν τήν ἀγωνίαν των  διά τά ὅσα συμβαίνουν, λέγει: "Τελείωσε τό θέμα, στήν Σύνοδο τόν Μεσογαίας θά τόν τιμωρήσουμε", ὑπό δέ μοναχῆς τοῦ περιβάλλοντος τοῦ ῾Αγίου Μοδέστου, πού "λύνει καί δένει", πρό ὀλίγων ἡμερῶν ἐλέχθη: "Τώρα εἶναι ἀργά νά τά βροῦμε μέ τόν Κήρυκο, τά πράγματα πῆραν τό δρόμο τους".
Κατόπιν τῶν ἀνωτέρω δηλοῦμεν, ὅτι ἐφ᾿ ὅσον συνεχίσῃ ἡ παροῦσα Σύνοδος τάς ἐργασίας ἐπί τῶν θεμάτων τῆς ῾Ημερησίας Διατάξεως, ὡς ἔχει αὕτη, καί ὑπό τάς ὡς ἄνω  προϋποθέσεις καί χωρίς νά ληφθοῦν ὑπ᾿ ὄψιν τά ἐκατοντάδες ἔγγραφα μας, ὡς καί αἱ διαμαρτυρίαι τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Λαρίσης καί Τυρνάβου κ. Παναρέτου, ἡμεῖς δέν δυνάμεθα νά λάβωμεν μέρος εἰς τάς ἐργασίας ταύτης.
 Φρονοῦμεν δέ, ὅτι, διά νά εἴμεθα συνεπεῖς καί πρός τήν Κανονικήν Τάξιν, καί πρός τούς ὅρους τούς ὁποίους ἐξεθέσαμεν ἀνωτέρω, καί τούς ὁποίους οὐδείς δύναται νά ἀμφισβητήσῃ, δέν δύνανται νά συμμετάσχουν καί θά πρέπει νά ἐξαιρεθοῦν ἀπό τήν σημερινήν Σύνοδον μέ τήν συγκεκριμένην ῾Ημερησίαν Διάταξιν, τόσον ὁ Μακαριώτατος ᾿Αρχιεπίσκοπος κ. ᾿Ανδρέας, ὅσον καί ὁ Σεβασμιώτατος Πειραιῶς κ. Νικόλαος, διότι ἐπί δύο ἔτη ἐνεργοῦν ἀντίθετα πρός τούς ἀνωτέρω ὅρους, καί ἔχουν καταγγελθεῖ διά πολλαπλᾶς Κανονικάς καί ἄλλας παραβάσεις, καί δή ἐπί θεμάτων Πίστεως, καί ῾Ομολογίας, ᾿Αποστολικῆς Διαδοχῆς κλπ., καί ἔχουν ἐκφρασθεῖ  καί προφορικῶς καί γραπτῶς, δημοσίως, καί κατ᾿ ἰδίαν, ἐχθρικῶς καί διωκτικῶς ἐναντίον μου, καί ἐναντίον τοῦ θεολόγου κ. ᾿Ελευθερίου Γκουτζίδη, καί ἔχουν ὡς αὐτοσκοπόν τήν ἠθικήν καί πνευματικήν δολοφονίαν μας.
᾿Ιδιαιτέρως δέ νά ἐξαιρεθῇ ὁ Σεβ/τος κ. Νικόλαος, διότι εἰς βάρος του ἐκκρεμοῦν πλῆθος κακοδοξιῶν πού διετύπωσε σέ κείμενά του, καί ἰδίως, διότι ἐπί 25 ἔτη, δέν διεμαρτυρήθη διά τό γνωστόν ᾿Απαλλακτικόν Βούλευμα ἐπί ἀντιποιήσει, τό ὁποῖον ἐστηρίχθη εἰς τόν μοναδικόν λόγον, ὅτι οἱ ᾿Επίσκοποι τῆς Γνησίας ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας ἀπεκατεστάθησαν τό 1971 διά τῆς λεγομένης  χειροθεσίας ἀπό τήν Ρωσική Σύνοδο τῆς Διασπορᾶς. Οὔτε καί ὅταν κατηγγέλθη τό Βούλευμα ἔπραξε τοῦτο. Αὐτό, ὅμως, ἀποτελεῖ βαρυτάτην προσβολήν καί κατά τῆς μνήμης τοῦ ἀοιδίμου ῾Ομολογητοῦ ῾Ιεράρχου Ματθαίου.
Η περαιτέρω στάσις μας σήμερον ἐξαρτηθήσεται ἀπό τό ἐάν θελήσετε νά διορθώσωμεν τά κακῶς κείμενα καί νά ἐνεργήσωμεν σύμφωνα μέ τήν ἁγιοπατερικήν παράδοσιν, ἤτοι συμφώνως μέ τούς ὅρους καί τάς προϋποθέσεις, τάς ὁποίας ἔθεσεν, κατά τήν μακραίωνα αὐτῆς παράδοσιν, ἡ ᾿Εκκλησία, διά τήν λειτουργίαν τοῦ πρώτου καί ὑψίστου θεσμοῦ τῆς ᾿Εκκλησίας, τοῦ ῾Ιεροσυνοδικοῦ θεσμοῦ.
Ταῦτα εὐσεβάστως καταθέτομεν, πρό ῾Ημερησίας Διατάξεως,  εἰς τήν συνεδριάζουσαν σήμερον 4-7-2001 Σύνοδον, καί παρακαλοῦμε νά ληφθοῦν σοβαρῶς ὑπ᾿ ὄψιν.

 

+ Ὁ Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς
Κήρυκος

Υ.Γ. τῆς παρούσης ὑπ’ ἀριθμ 88
Νοέμβριος 2006 «Ἐνημερώσεως»:
Παρακαλοῦνται οἱ ἀγαπητοί ἀναγνῶσται νά μελετήσουν τά ἀνωτέρω καί νά μή παρασύρωνται ἀπό τά ψεύδη τῶν προπαγανδιστῶν τοῦ ψευδαρχιεπισκόπου Νικολάου.

Η ΔΙΑΚΟΠΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ...

ΤΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΤΗΣ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ κ ΚΗΡΥΚΟΥ
ΜΕΤΑ ΤΟΥ ΨΕΥΔΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΣΧΙΣΜΑΤΟΑΙΡΕΤΙΚΟΥ ΚΑΙ ΒΛΑΣΦΗΜΟΥ
κ. ΝΙΚΟΛΑΟΥ

 Διά τοῦ ὑπ' ἀριθμ. 390/16.6.2005 ἐπισήμου 'Αρχιερατικοῦ του ἐγγράφου, ὁ Μητροπολίτης Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς Κήρυκος, διέκοψε πᾶσαν ἐκκλησιαστικήν κοινωνίαν μετά τοῦ ψευδαρχιεπισκόπου Νικολάου καί τῶν περί αὐτόν  Επισκόπων, ἤτοι  "ΕΞΗΛΘΕΝ ΕΚ ΜΕΣΟΥ ΑΥΤΩΝ, ΙΝΑ ΜΗ ΕΞΕΛΘΗ ΜΕΤ' ΑΥΤΩΝ ΕΚ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ".  Παραθέτομεν τό ἔγγραφον:

ΓΝΗΣΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ
ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ
 

ΣΤΑΜΑΛΑ - ΣΤΡΟΓΓΥΛΗ  194 00 Τ.Θ. 54  ΚΟΡΩΠΙ  ΑΤΤΙΚΗΣ
ΤΗΛ. 210. 6020176, 210.6021467, 210.2466057  

Α.Π. 390

᾿Εν Κορωπίῳ τῇ 16.6.2005 (π.ἡ.)

ΠΡΟΣ

1) Τόν Μακαριώτατον ᾿Αρχιεπίσκοπον κ. ᾿Ανδρέαν (διατελοῦντα ὑπό ἀντικανονικήν καί ἱερόσυλον παραίτησιν) 2) Τόν Σεβ/τον Πειραιῶς κ. Νικόλαον 3) Τόν Σεβ/τον ᾿Αργολίδος κ. Παχώμιον 4) Τόν Σεβ/τον Περιστερίου κ. Γαλακτίωνα 5) Τόν Σεβ/τον Βερροίας κ. Ταράσιον, 6) Τόν Σεβ/τον Διαυλείας κ. ᾿Ανδρέαν καί 7) Τον Σεβ/τον Φιλίππων κ. Χρυσόστομον.

Κοινοποίησις: ῞Απαντα τόν ῾Ιερόν Κλῆρον, ῾Ιεράς Μονάς καί ᾿Ενορίας ῾Ελλάδος καί ἐξωτερικοῦ.

Μακαριώτατε ᾿Αρχιεπίσκοπε κ. ᾿Ανδρέα, καί Σεβ/τοι ᾿Αρχιερεῖς, ἡ ἐλαχιστότης μου πάντοτε θά προσεύχωμαι, ὅπως ὁ Κύριος ὡς ἡ ᾿Αλήθεια, τό Φῶς καί ἡ ᾿Αγάπη, εὐδοκήση καί ἐπανέλθῃ μεταξύ ὅλων ῾Ημῶν ἡ Καλή ῾Ομολογία τῆς Πίστεως, ἡ ᾿Αλήθεια, τό Φῶς  καί ἡ ᾿Αγάπη, "ἵνα τό αὐτό λέγωμεν πάντες καί μή ἦ ἐν ἡμῖν σχίσματα".
Διά τοῦ ὑπ᾿ ἀριθμ. 384/12.5.05 (π.ἡ.) ἐγγράφου μας σᾶς ἐγράψαμεν ἐν κατακλεῖδι μεταξύ ἄλλων καί τά ἑξῆς: "Διά ταῦτα ἡμεῖς ὁ ἐλάχιστος ἐν ᾿Επισκόποις, ὁ Μητροπολίτης Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς, τῆς ἐν ῾Ελλάδι Γνησίας ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας, ἐκφράζων καί ἐκπροσωπῶν καί τόν περί ἡμᾶς ᾿Ορθόδοξον ῾Ιερόν Κλῆρον καί Λαόν, μετ᾿ ἀγανακτήσεως, ἀλλά καί μετά λόγου εὐθύνης καί ὀρθοδόξου συνειδήσεως, ΑΠΟΡΡΙΠΤΟΜΕΝ καί ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ, ὡς ἀείποτε ἡ ῾Ιερά Σύνοδος ΚΑΤΕΔΙΚΑΣΕΝ, τό βδέλυγμα τοῦτο, τό ὁποῖον τά ξένα Κεντρα ἠθέλησαν νά στήσουν "ἐν τόπῳ ἁγίῳ", ἵνα δι᾿ αὐτοῦ προσβάλλουσιν τήν τε ᾿Αποστολικήν Διαδοχήν καί τήν ᾿Εκκλησιολογίαν τῆς Γνησίας ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας. ῾Ωσαύτως ἀλγῶν, δι᾿ ῾Υμᾶς ᾿Αδελφοί, μετά δακρύων παρακαλοῦμε νά μετανοήσετε, ἀσχέτως ἄν μετά ἀπό αὐτάς τάς βλασφημίας εἶναι δυνατή ἤ ὄχι ἡ διά τῆς μετανοίας ἀποκατάστασίς σας. ᾿Επί τούτοις καί πρό πάσης ἐπ᾿ αὐτοῦ Συνοδικῆς διαγνώμης, ἡ ὁποία λόγῳ τοῦ χειμῶνος, τόν ὁποῖον διέρχεται ἡ ἁγιωτάτη Μήτηρ ἡμῶν ᾿Εκκλησία, δέν εἶναι ἐφικτή ἐπί τοῦ παρόντος, ὡς Κανονικός καί ᾿Ορθόδοξος ᾿Αρχιερεύς ταύτης, ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ τήν τοιαύτην ἐσχάτην βλασφημίαν καί ΔΗΛΟΥΜΕΝ ὅτι δέν εἶναι δυνατή εἰς τό ἑξῆς οὐδεμία κοινωνία μετά τῶν ἀμετανοήτως ἐμμενόντων εἰς αὐτήν. Ταῦτα ἐξ᾿ ἀφορμῆς τῆς προεκτεθείσης "ΠΕΡΙΓΡΑΦΗΣ" εἰς τήν ὁποίαν προέβη τό 2003 ἡ ῾Ι. Μονή Μεταμορφώσεως Μπροῦκλιν Μασαχουσέτης (κατόπιν αἰτήσεως ποίων;), καί τῶν παραλλήλων βλασφήμων ΥΠΑΝΑΧΩΡΗΣΕΩΝ - ΔΗΛΩΣΕΩΝ ῾Υμῶν, καί ΑΝΑΜΕΝΟΜΕΝ ἐπειγόντως τάς ῾Υμετέρας θέσεις". (384/12.5.05.
᾿Επίσης διά τοῦ ἑπομένου ὑπ᾿ ἀριθμ. 385/14.5.2005 ἐγγράφου μας ρητῶς σᾶς ἐγνωστοποιήσαμεν, ὅτι "... ἡ περαιτέρω πνευματική - ἐκκλησιαστική σχέσις καί κοινωνία τῆς ἐλαχιστότητός μου μεθ᾿ ῾Υμῶν, ἐξαρτηθήσεται πλέον ἀποκλειστικῶς καί μόνον ἐκ τῆς Κανονικῆς καί ᾿Ορθοδόξου στάσεως ῾Υμῶν ἔναντι τῆς ΚΑΛΗΣ ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ. ᾿Επί τούτῳ ΔΗΛΟΥΜΕΝ ὅτι ἄν ἀπό λήψεως παρούσης, καί ἐντός 15 ἡμερῶν, δέν θελήσητε νά ἀνταποκριθῆτε, ἀλλά ὑποκρινόμενοι συνεχίσετε τό ἔργον τῆς προδοσίας, πλέον ἡμεῖς, ὁ ἐλάχιστος Μητροπολίτης Κήρυκος, ΔΕΝ ΘΑ ΣΥΝΕΧΙΣΩΜΕΝ ΤΗΝ ΜΕΧΡΙ ΣΗΜΕΡΟΝ ΣΤΑΣΙΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ, ΗΤΟΙ ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΡΙΟΡΙΣΘΩΜΕΝ ΤΟΥ ΛΟΙΠΟΥ εἰς τήν "περιτείχισίν" μας (Βλέπετε ἡμέτερον ἔγγραφον ᾿Αριθμ. Πρωτ. 223/2.11.2001), οὐδέ εἰς τάς λοιπάς μέχρι τοῦδε Κανονικάς ἐνεργείας μας, ὡς ἐν ἀρχῇ τῆς παρούσης ἀναφέραμεν καί εἰς τό προηγούμενον ἡμέτερον ἔγγραφον 384/12.5.2005 κατηγγείλαμεν, ΑΛΛΑ ΘΑ ΔΙΑΧΩΡΙΣΩΜΕΝ ΟΡΙΣΤΙΚΩΣ ΤΑΣ ΕΥΘΥΝΑΣ ΜΑΣ, ΚΑΙ ΘΑ ΔΙΑΚΟΨΩΜΕΝ ΠΑΣΑΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗΝ ΚΑΙ ΑΛΛΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑΝ ΜΕΘ᾿ ΥΜΩΝ, ΔΙΑΓΡΑΦΟΝΤΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΟΝΟΜΑΤΑ ΥΜΩΝ ΕΚ ΤΩΝ ΔΙΠΤΥΧΩΝ ΤΗΣ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ, καί θά ἀρκεσθῶμεν πλέον εἰς τό νά προσευχώμεθα ὑπέρ ῾Υμῶν, ὅπως καί ὑπέρ τῶν "πέντε" καί λοιπῶν σχισματικῶν (385/14.5.2005)
Μέ βαρυαλγοῦσαν καρδίαν, πλήν τῆς συνειδήσεως ἡμῶν μή καταμαρτυρούσης τι, ΔΙΑΠΙΣΤΩΝΟΜΕΝ, ὅτι, ἀφοῦ ἐπί ἔτη καί ἔτη ἠγωνίσθημεν, ἐπιμείναμεν καί ὐπεμείναμεν, ἔτι δέ καί  παρεκαλέσαμεν καί εἰσηγήθημεν καί κατηγγείλαμεν, ἀλλά καί περιετειχίσαμεν ἐμαυτόν, ταῦτα πάντα ἀπέβησαν ἐπί ματαίῳ δι᾿  ῾Υμᾶς, διότι, ἐνῶ ὁ Παλαιοημερολογιτικός Οἰκουμενισμός δρᾶ καί ἀνατρέπει τό πᾶν, ῾Υμεῖς δέν ἐννοεῖτε νά ἐγείρετε τήν ᾿Αρχιερατικήν σας φωνήν καί νά εἴπητε τό ᾿Αρχαγγελικόν "ΣΤΩΜΕΝ ΚΑΛΩΣ", καί "ΑΓΑΠΗΣΩΜΕΝ ΑΛΛΗΛΟΥΣ, ΙΝΑ ΕΝ ΟΜΟΝΟΙΑ ΟΜΟΛΟΓΗΣΩΜΕΝ",

 

ΔΙΑ ΤΑΥΤΑ

῾Η ἐλαχιστότης μου, μή ἔχων ἄλλην Κανονικήν καί ᾿Ορθόδοξον ἐπιλογήν, μετά λόγου εὐθύνης, ΔΙΑΚΟΠΤΟΜΕΝ ΤΗΝ ΜΕΘ᾿ ΥΜΩΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗΝ - ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑΝ ΚΑΙ ΔΙΑΓΡΑΦΟΜΕΝ ΤΑ ΟΝΟΜΑΤΑ ΥΜΩΝ ΕΚ ΤΩΝ ΔΙΠΤΥΧΩΝ ΤΗΣ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ, διότι πρό πολλοῦ τήν ἠρνήθητε καί τήν πολεμεῖτε, εὐθυγραμμισθέντες πρός τάς ἀρχάς τοῦ Παλαιοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἐνῶ ἀμφισβητεῖτε καί ἀρνεῖσθε διά συγκεκριμένων πράξεων καί παραλείψεων, τήν ᾿Εκκλησιολογίαν Αὐτῆς, εὐθέως δέ ἀρνεῖσθε καί τήν ἀδιάκοπον ᾿Αποστολικήν σας Διαδοχήν.
Καίτοι θεωροῦμεν περιττόν νά ἀναλύσωμεν πάλιν τά τῆς πτώσεως ῾Υμῶν, ἐπί τε τῆς ᾿Εκκλησιολογίας καί τῆς ᾿Αποστολικῆς σας Διαδοχῆς, διότι πλειστάκις σᾶς τά ἐγράψαμεν, καί δέν τά ἐλάβατε ὑπ᾿ ὄψιν, ἀλλά τοὐναντίον ἐκινήσατε διωγμόν ἐναντίον μας, τελευταίως δέ συνωψίσαμεν ταῦτα καί εἰς τήν ὑπ᾿ ἀριθμ. 388/28.5.05 (π.ἡ.) "ΑΠΟΦΑΝΣΙΝ - ΑΠΟΦΑΣΙΝ" μας, ἐπί τῆς ὑπ᾿ ἀριθμ. 75/13/26.1.2005 ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΕΩΣ τοῦ Παν/του π. ᾿Αμφιλοχίου Ταμπουρᾶ, ἐπιφυλασσόμεθα ὅμως καί πάλιν νά σᾶς γράψωμεν ἐπί τῇ χρηστῇ ἐλπίδι νά ἀνανήψετε, νά ἀναθεωρήσετε καί νά ἐπανακάμψετε ἐκ τῆς ὁδοῦ τοῦ ἀντιθέου Παλαιοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ.
Εἰς τό ἑξῆς, ὡς ᾿Επίσκοπος τῆς Γνησίας ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας, δέν δεσμευόμεθα παρ᾿ ῾Υμῶν εἰς οὐδεμίαν Κανονικήν, ᾿Εκκλησιαστικήν καί ὑπό τῆς ᾿Ορθοδοξίας ἐπιτασσομένην πρᾶξιν ἤ ἐνέργειάν μας, ἀλλά εἴτε μόνος, εἴτε καί μεθ᾿ ἑτέρων, ἰσταμένων ἐν τῇ πίστει, καί πάντως μετά τοῦ πιστοῦ ῾Ιεροῦ Κλήρου καί Λαοῦ, θά ὑπηρετήσωμεν τήν ἐν διωγμῷ τελοῦσαν καί δεινῶς χειμαζομένην Μητέραν ᾿Εκκλησίαν, πιστεύοντες ὅτι ὁ Κύριος "πολεμήσει ὑπέρ Αὐτῆς" καί "ἀναστήσει καί ἐκ τῶν λίθων τέκνα τῷ ᾿Αβραάμ".
᾿Εν κατακλεῖδι, ἔχομεν τήν συνείδησιν ὅτι τήν ᾿Εκκλησίαν δέν τήν σώζομεν ἡμεῖς οἱ ᾿Επίσκοποι, ἀλλ᾿ οὔτε καί εἶναι Αὕτη ἰδιωτική ὑπόθεσις κανενός. ῾Ημεῖς οἱ ᾿Επίσκοποι ἐτέθημεν ΕΠΙ - ΣΚΟΠΟΝ καί ὀφείλομεν νά διακονήσωμεν τήν ᾿Εκκλησίαν, διαφυλάττοντες καί παραδίδοντες ἀκεραίαν τήν Παρακαταθήκην τῆς Πίστεως, τήν ῾Οποίαν ἐλάβομεν κατά τήν ὥραν τῆς χειροτονίας μας, διότι θά μᾶς ζητηθῇ ἀπό τόν Κύριον, τήν φοβεράν ἡμέραν τῆς Κρίσεως. Διό, διακαής εὐχή μας καί προσευχή θά πρέπει νά εἶναι, ὅπως μᾶς εὐσπλαγχνισθῇ ὁ Κύριος, ὥστε νά μή χρονίση οὗτος ὁ χωρισμός, ἀλλά νά εὐδοκήση ὅπως, δημιουργηθησομένων τῶν Κανονικῶν προϋποθέσεων, ἐπανέλθη καί ἡ ἐν ᾿Αγάπῃ καί ᾿Αληθείᾳ ἐν τῇ Γνησίᾳ ᾿Ορθοδόξῳ ᾿Εκκλησίᾳ ἐνότης ὅλων, καί καταισχυνθῇ οὕτω καί τό βδέλυγμα τοῦ Παλαιοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ.
῞Οσον ἀφορᾶ δέ τά καθ᾿ ἡμᾶς, ἐφεξῆς θά τά πληροφορῆσθε διά τοῦ ἐπισήμου δημοσιογραφικοῦ ὀργάνου τῆς ῾Ιερᾶς Μητροπόλεως μας, τῆς ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΝΟΗΣ, τῆς ὁποίας τό ἔργον ἐξέρχεται τῶν ὁρίων Αὐτῆς, καί καθίσταται πλέον δημοσιογραφικόν ὄργανον τῆς δεινῶς χειμαζομένης Γνησίας ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας.

Ταῦτα ἐν πολλῇ θλίψει, δάκρυσιν,
ἀλλά καί ἐν ἀγάπῃ Χριστοῦ
+ ῾Ο Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς
Κήρυκος 

Υ.Γ. Συνημμένως τῇ παρούσῃ, παραθέτομεν κείμενα - πράξεις τοῦ ἀοιδίμου ᾿Επισκόπου Ματθαίου, ἐκ τοῦ Κ.Γ.Ο. Τόμου 1981, ὡς ἑξῆς:

α) "ΠΡΟΤΑΣΙΣ" ἀπό 16/29.᾿Ιουνίου 1937 (Κ.Γ.Ο.,τ. 1981, σελ. 122-130)
β) "Β' ΠΡΟΤΑΣΙΣ" ἀπό 15/18 Σεπτεμβρίου 1937 (Κ.Γ.Ο., σελ. 172-182)
γ) "ΑΠΟΚΗΡΥΞΙΣ" ἀπό 19 Σεπτεμβρίου 1937 π.ἡ. (Κ.Γ.Ο.,, σελ. 206-215)

---

Ο π. ΕΥΣΤΑΘΙΟΣ ΕΝΕΡΓΕΙ ΠΛΕΟΝ ΜΕ ΓΝΩΜΟΝΑ ΚΑΙ ΚΡΙΤΗΡΙΟΝ ΤΑ ΣΧΕΔΙΑ ΤΟΥ ΠΑΛΑΙΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΙΚΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ!!!

Ὁ π. Εὐστάθιος κινεῖται ἐμφανῶς πλέον εἰς τά πλαίσια τῶν σχεδίων τοῦ Παλαιοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Δέν ἠδυνήθη αὐτήν τήν φοράν νά ἀποκρύψῃ τόν πρωταγωνιστικόν του ρόλον. Ἄν καί ἐγνώριζε πολύ καλά ὅτι οἱ ἐν Αὐστραλίᾳ ὀρθόδοξοι ἐνορῖτές του ἔφυγον ἀπό τό ἐπιτραχήλιόν του, καί περιωρίσθηκαν εἰς τήν «κατ’ οἶκον ἐκκλησίαν» των, ἐπειδή κατά τήν τελευταίως ἐκδηλωθεῖσαν ἐκκλησιαστικήν κρίσιν, δέν ἐπέδειξεν ὁμολογιακήν στάσιν ἔναντι τοῦ ὑπούλως προωθουμένου καί εἰς τόν χῶρόν μας παλαιοημερολογιτικοῦ οἰκουμενισμοῦ, εἰς τηλεφωνικήν του ἐπικοινωνίαν μέ τόν ἀδελφό Ἀντώνιο ἀπό τήν Λάρισα εἶπεν ἀπειλητικά: «Αὐτοί μοῦ βάλανε φωτιά στήν Αὐστραλία, ἐγώ θά τούς βάλω φωτιά στήν Ἑλλάδα, στήν Λάρισα, στό Μενίδι, παντοῦ ...».. 

 Δέν ἄργησε νά «βάλη τήν φωτιά». Μέ τόν γνωστόν ὕπουλον τρόπον του, πού εἶναι δύσκολο νά τόν ἀντιληφθὴ ἐκεῖνος, πού δέν τόν γνωρίζει, κατώρθωσε νά εἰσδύση εἰς τήν Μητρόπολιν Λαρίσης, καί νά ξεσηκώση τήν ἀδελφότητα τῆς Μονῆς Ἁγίων Ἀποστόλων Ραψάνης κατά τοῦ Γέροντός των π. Ἀμφιλοχίου καί ἐν συνεχείᾳ κατά τοῦ Ἐπισκόπου Κηρύκου μετά τοῦ ὁποίου συνειργάζετο, εἰς τόν ἀγῶνα κατά τοῦ παλαιοημερολογιτικοῦ οἰκουμενισμοῦ, ὁ μακαριστός Μητροπολίτης Λαρίσης Πανάρετος καί νά ἐγείρη τινάς ἐκ τῶν ἀδελφῶν τῆς Λαρίσης εἰς ἀνταρσίαν.
Καί διά νά μή γίνη ἀντιληπτόν ὅτι ὑποκινητής τῆς ἀντασρίας ἦτο ὁ ἴδιος, τούς ὑπεκίνησε νά φωτοτυπήσουν ἕν δακτυλογραφημένον κείμενον τοῦ Ἀπαλλακτικοῦ Βουλεύματος 54/76, ἐπί τοῦ ὁποίου καί ἐπί τῆς πρώτης σελίδος, ἄνω, ὑπάρχει ἡ ὑπογραφή μου «Ἱερομόνα;χος Κήρυκος Κοντογιάννης» καί ἡ ἡμερομηνία τῆς ἀποφάσεως «13.2.1976», καί νά διαδώσουν ὅτι «ὁ Ἐπίσκοπος Κήρυκος ἐγνώριζε τό Ἀπαλλακτικόν Βούλευμα ἀπό τό 1976», καί ἑπομένως κακῶς δέν τό ἐπεκαλέσθη ἀπό τότε. Μάλιστα πρός μεγαλυτέραν παραπλάνησιν, τούς συνέστησε νά φωτοτυπήσουν καί νά κυκλοφορήσουν μόνον τάς τρεῖς πρώτας σελίδας αὐτοῦ τοῦ κειμένου, ὥστε νά μήν ἴδουν οἱ ἀναγνῶσται ὅτι πρόκειται περί ἀνυπογράφου, καί ἀσφραγίστου καί ἑπομένως μή δυναμένου νά χρησιμοποιηθῆ δημοσίως ἐγγράφου, καί νά μή φαίνεται εἰς τό κείμενον καί ποία εἶναι ἡ ἡμερομηνία τῆς ἀποφάσεως, ὥστε ὁ ἀναγνώστης νά νομίζῃ ὅτι ἡ ἡμερομηνία 13.2.1976 εἶναι ἡ ἡμερομηνία πού ἐλάβομεν γνῶσιν τοῦ Ἀπαλλακτικοῦ Βουλεύματος.
Ὁ ὑποκινητής, ὅμως, αὐτῆς τῆς σκευωρίας. π. Εὐστάθιος, ὀλίγους μήνας πρίν, εἶχε προβῆ ὁ ἴδιος προσωπικῶς εἰς ἄλλην παρομοίαν σκευωρίαν, τήν ὁποίαν προφανῶς διότι ἀπέτυχεν θέλησε νά τήν ἐπαναλάβη μέσω τῶν Λαρισαίων ὁπαδῶν του. Εἰς τηλεφωνικήν μας ἐπικοινωνίαν, καί εἰς τήν προτροπήν μου νά πάρῃ θέσιν ὡς νομικός εἰς τό θέμα τοῦ Ἀπαλλακτικοῦ Βουλέύματος μοῦ ἐπέρριψε ... εὐθύνην, εἰπων μοι: «’Αφοῦ ἐγνώριζες τό Ἀπαλλακτικόν Βούλευμα, διατί ἐδέχθης νά χειροτονηθῆς Ἐπίσκοπος;».
Ἡ ἀπάντησις πού τοῦ ἐδόθη ἦτο σαφής καί κατηγορηματική: «Γνωρίζεις πολύ καλά π. Εὐστάθιε ὅτι πρίν ἀπό τήν εἴσοδόν μου εἰς τόν Ἱερόν Κλῆρον ἀπήτησα νά ὁμολογήσουν δημοσίως τί τέλος πάντων ἐδέχθησαν τό 1971. Καί ἐν ἔτει 1981 διετύπωσαν Συνοδικῶς τήν Ὁμολογίαν, ὅ,τι οὐδέ μέ τόν λογισμόν τους ἐδέχθησαν χειροθεσίαν ἐπί σχισματικῶν. Ἡ λεγομένη χειροθεσία ἦτο μία τυπική ἐξωτερική πρᾶξις, ὑπό τήν ἔννοιαν τῆς συχγωρητικῆς εὐχῆς. Εἰς ἀπόδειξιν μάλιστα τούτου μοί ἐπέδειξαν καί δύο ἐπιστολάς τοῦ Μητροπολίτου τῶν Ρώσων τῆς Διασπορᾶς Φιλαρέτου, τήν μίαν πρός τόν Ἀρχιεπίσκοπον Ἀνδρέαν καί τήν ἄλλην πρός τόν Μητροπολίτην Κιτίου Ἐπιφάνειον, ὅπου ἐκφράζει τό παράπονόν του διατί ἐδῶ εἰς τήν Ἑλλάδα δέν ἀνέγνωσαν εἰς τούς ὑπολοίπους Ἀρχιερεῖς καί Ἱερεῖς τήν συγχωρητικήν εὐχήν. Κατόπιν τούτου ἐδέχθην νά χειροτονηθῶ.
Ὅσον ἀφορᾶ τήν εἰς Ἐπίσκοπον χειροτονίαν μου, γνωρίζετε πολύ καλά ὅτι ὁ Μακαριώτατος ἐκείνην τήν ἐποχήν ἔγραφε τόσα κατά τῶν «πέντε» σχετικά μέ τό θέμα αὐτό, ἀλλά καί μεμονωμένως οἱ τρεῖς παραμείναντες ‘Αρχιερεῖς ὡς Ὀρθόδοξος Σύνοδος διετύπωσαν σαφέστατα καί πρό τοῦ 1995 καί μετά τό 1995 αὐτήν τήν καθαράν Ὁμολογίαν, ὅτι δηλαδή ἡ λεγομένη χειροθεσία ἐγένετο δεκτή  ὡς μία ἁπλῆ τυπική πράξις ὑπό τύπον συγχωρητικῆς εὐχῆς, καί δέν ἐθίγετο δι’ αὐτῆς τό μυστήριον τῆς ὑφ’ ἐνός χειροτονίας, τό ὁποῖον δογματικῶς καί μυστηριακῶς ἦτο πλῆρες καάι τέλειον. Διατί σήμερον δέν ἀπαντοῦν εἲς ὅσους ἰσχυρίζονται τά ἀντίθετα, καί παρουσιάζουν τήν χειροθεσίαν ὡς ἐπί σχισματικῶν, ὡς ἀναχειροτονίαν κλπ». Καί τόν διεβεβαίωσα ὅτι ὑπό τάς σημερινάς συνθήκας, καί ἐάν δέν ὁμολογήσουν ἡ ἀποδοχή χειροτονίας ἀπό αὐτούς θά ἰσοδυναμεῖ μέ ἄρνησιν καί βλασφημίαν ὡσάν ἐκείνην τοῦ Κορινθίας Καλλίστου.
Ὁ π. Εὐστάθιος φαίνεται δέν ἱκανοποιήθη τότε διά τοῦτο καί ἐπανῆλθε, καί ξεσήκωσε τούς Λαρισαίους εἰς ἀνταρσίαν, ἀλλά εἶχε καί τήν τόλμη, νά ἔλθη εἰς τό Ἐπισκοπεῖον καί νά μοῦ εἴπη: «Γιατί διαδίδεις ψευδεῖς εἰδήσεις. Δέν ξέρεις πώς αὐτό ἔχει καί νομικές συνέπειες;» Ἐπειδή δέν περίμενα μιά τέτοια ἀπειλή, καί διότι δέν κατάλαβα ποῦ ἀναφέρεται, τοῦ ἐζήτησα νά μοῦ ἐξηγήση τί ἐννοεῖ.
Καί μοῦ ἐξήγησε:  «Ἐκυκλοφόρησαν (ἰδού πῶς ἐπεχείρησε νά ἐπιρρίψη ἀλλοῦ τήν εὐθύνην τῆς πράξεώς του) ἕνα κείμενο τῆς ἀποφάσεως πάνω στό ὁποῖο ἔχεις γράψει τό ὄνομά σου καί τήν ἡμερομηνία 13.2.76, ἀπό τό ὁποῖο φαίνεται ὅτι γνώριζες τήν ἀπόφασι ἀπό τότε, ἐνῶ στήν «Ὀρθόδοξο Πνοή», γράφεις ὅτι ἔλαβες γνῶσιν αὐτῆς τό 1998, ἀπό τά «Πάτρια» τοῦ Καλλιοπίου. Τοῦτο εἶναι διάδοσις ψευδοῦς εἰδήσεως καί διώκεται». Ὁμολογῶ πώς ἦτο τόσο προκλητικός ὁ ἀγαπητός π. Εὐστάθιος πού ἠναγκάσθην νά τοῦ μιλήσω πολύ αὐστηρά, ἀλλά διεπίστωσα πώς ἐκείνη τήν στιγμή τουλάχιστον δέν καταλάβαινε τίποτε ...... ζοῦσε σέ ἄλλο κόσμο, ἤ καταλάβαινε καί ... ἔπαιζε θαυμάσια τόν ὑποκριτικό του ρόλο.
Εἰς τήν συνέχεια, ὅμως, ἔδειξε πώς κατάλαβε καί διά νά «διορθώσῃ» μοῦ συνέστησε ... διά νά μή διαδίδωνται ... ψευδεῖς εἰδήσεις, νά κάνω μίαν δημοσίευσιν καί νά δηλώσω, ὅτι πρίν ἀπό τά Πάτρια εἶχα ὑπ’ ὄψιν μου καί τό κυκλοφοροῦν δακτυλογραφημένον ἔγγραφον τοῦ Ἀπαλλακτικοῦ Βουλεύματος. Ἀλλά καί ἐδῶ ὁ ἀγαπητός π. Εὐστάθιος, ἔπεσε σέ «γκάφα», διότι ἄν διάβαζε τί ἀκριβῶς ἔγραψα στήν Ὀρθόδοξον Πνοήν δέν θά ἐξετίθετο τόσον. Τόν παραπέμπω, λοιπόν, εἰς τήν «ΟΡΘΟΔΟΞΟΝ ΠΝΟΗΝ» τοῦ μηνός Δεκεμβρίου 2003 (τεῦχος 143), εἰς τήν στήλην «ΟΛΙΓΑ ΕΚ ΤΩΝ ΠΟΛΛΩΝ» (Μέρος 1ον), σελ. 454, νά ἴδη τί ἀκριβῶς ἔγραψα καί νά μή διαστρεβλώνη καί σκιαμαχῆ, ἤ καί ἀπειλῆ δικαστικῶς....
Ἐν προκειμένω γράφω ὅτι ΟΥΔΕΠΟΤΕ ΕΛΑΒΟΝ ΓΝΩΣΙΝ ΤΟΥ ΒΛΑΣΦΗΜΟΥ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟΥ ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ ΑΠΑΛΛΑΚΤΙΚΟΥ ΒΟΥΛΕΥΜΑΤΟΣ 54/76. Ἰδού τὀ ἀκριβές ἀπόσπασμα αὐτοῦ τοῦ δημοσιεύματός μου: «Τοῦ ΒΛΑΣΦΗΜΟΥ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟΥ ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ ΑΠΑΛΛΑΚΤΙΚΟΥ ΒΟΥΛΕΥΜΑΤΟΣ ἡμεῖς οὐδέποτε ἐλάβομεν γνῶσιν, διότι ὁ Σεβ/τος Πειραιῶς ποτέ δέν μᾶς τό ἀπεκάλυψεν.  Γνῶσιν αὐτοῦ ἐλάβομεν μόλις τό 1998, ὅταν τό εἴδομεν δημοσιευμένον εἰς τόν 10ον Τόμον τῶν Πατρίων».
Δηλαδή, ἀγαπητέ π. Εὐστάθιε, δέν γράφω ὅτι δέν γνώριζα ὅτι ἐξεδόθη τό ‘Απαλλακτικόν Βούλευμα, διότι αὐτό εἶχε γραφεῖ, ὅπως διεπίστωσα ἐκ τῶν ὑστέρων εἰς τόν Κήρυκα, ὅταν ἐγώ ἤμην εἰς ‘Αλεξανδρούπολιν στρατιώτης, γράφω ὅτι δέν γνώριζα τό ΒΛΑΣΦΗΜΟΝ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟΝ α\’υτοῦ τοῦ ‘Απαλλακτικοῦ Βουλεύματος. Διά δέ τό ἐπιχείρημά τοῦ π. Εὐσταθίου, ὅτι ἐφ’ ὅσον εἶχα στά χέρια μου τό συγκεκριμένο δακτυολογραφημένον κείμενον τῆς ἀποφάσεως ἦτο ἑπομένως φυσικόξν νά τό ἐγνώρισα, ἄν καί ἐδόθησαν συντριπτικαί ἀπαντήσεις, καί ἐπ’ αὐτοῦ καί γενικώτερον, εἰς τό ἄρθρον τοῦ θεολόγου κ. Ἐλευθερίου Γκουτζίδη, εἰς τήν ΟΡΘΟΔΟΞΟΝ ΠΝΟΗΝ, Αὐγούστου 2005 ὑπό τόν ττλον: «Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΔΟΣΙΑ», θεωρῶ σκόπιμον νά συμπληρώσω ὡς ἐκ περισσοῦ καί τά ἑξῆς:

1)    Ἡ ὑπογραφή μου ἐπί τοῦ ἐγγράφου ἐτέθη, ὅχι διότι ἐμελέτησα τό κείμενον καί τό ἀπεδέχθην, ὅπως ἀνοήτως καί μέ πονηρίαν λέγουν τινές, ἀλλά πρός ἔνδειξιν τοῦ προσωπικοῦ φακέλλου, ὅπου κατ’ ἀρχήν τοποθετοῦσα ὡρισμένα ἀπό τά «ὑπ’ ὄψιν θέματα», δηλαδή ἐκεῖνα τά θέματα, τά ὁποῖα εἶχον εἰς τό πρόγραμμα νά μελετήσω ἐν καιρῶ. Τοιοῦτον θέμα ἦτο καί τό θέμα τῆς λεγομένης χειροθεσίας τοῦ 1971, κατόπιν μάλιστα καί τῆς ἐντολῆς, τήν ὁποίαν ἐλάβομεν μετά τοῦ θεολόγου Ἐλευθερίου Γκουτζίδη ἀπό τήν Ἱεράν Σύνοδον ἐν ἔτει 1981, νά ἀνοίξωμεν φάκελλον καί νά συγκεντρώσωμεν ὅλα τά στοιχεῖα πού ἔχουν σχέσιν μέ αὐτό διά τήν εἰς βάθος διερεύνησίν του.

2)    Αὐτό, τό χειρόγραφον, εὑρέθη εἰς τά Γραφεῖα, περί τό 1998, τήν περίδο πού ἦτο εἰς ἐξέλιξιν τό δικαστήριον τῆς Σαλαμίνας, ὅτε ὁ Πειραιῶς Νικόλαος ὅλως ἀνοήτως ζητοῦσε ἀπό τούς δικηγόρους νά τό ἐπικαλεσθοῦν εἰς τήν δικογραφίαν. Τοῦτο λοιπόν τό ἔγγραφον μέ πολλά ἄλλα, πού ἦσαν πρός ἀρχειοθέτησιν, τό ἀρχειοθέτησα, χωρίς νά μελετήσω τό περιεχόμενόν του, εἰς τόν σχετικόν φάκελλον, ὁπόθεν τό ἔβγαλα πολύ ἀργότερα, καί συγκεκριμένα, ὅταν οἱ Φλωρινικοί καί ὁ Βασίλειος Σακκᾶς ἔθεσαν θέμα χειροθεσίας ἐπί σχισματικῶν καί οἱ Ἀρχιερεῖς ἦρνοῦντο νά λάβουν θέσιν, εἰς ἀντίθεσιν μέ τήν μέχρι τότε καθαράν ὁμολογίαν των.

3)    Τό θέμα αὐτό τῆς χειροθεσίας καί ὅλων τῶν συναφῶν (‘Απαλλακτικά Βουλεύματα) δέν ὑπῆρχε κανένας λόγος νά τό ἐρευνήσω, ἐνόσω κατά μέν τήν δεκαετίαν τοῦ 1980 ὅλοι οἱ Ἀρχιερεῖς, κατά δέ τήν 5ετίαν 1990-95 οἱ τρεῖς ‘Αρχιερεῖς ἀντιμετώπιζον τάς προκλήσεις τοῦ Παλαιοημερολογιτικο[]υ Οἰκουμενισμοῦ Ο(ΜΟΛΟΓΙΑΚΩΣ. Ὅταν ὅμως διεφάνη ὅτι τό νέον κίνημα προδοσίας ἐπιχειρεῖ διά παντός τρόπου νά παρασύρῃ ὅλους τούς Ἀρχιερεῖς εἰς τό νά ὑπαναχωρήσουν εἰς τό θέμα τῆς χειροθεσίας, ὅπως παλαιότερον ἔγινε μέ τόν Κάλλιστο, καί νά παραδεχθοῦν ἅπαντες, ὅτι τό 1971 ἔγινε «χειροθεσία ὡς ἐπί σχισματικῶν» καί ἑπομένως «μᾶς ἀναγνωρίζουν οἱ πάντες, καί αὐτός ὁ Χριστόδουλος», καί πλέον «δέν ὑπάρχει διαφορά μεταξύ Φλωρινικῶν καί Ματθαιϊκῶν» (Σακκᾶς). καί ἑπομένως δέν ἔχει κανένα νόημα νά συζητῶμεν τά ὑπόλοιπα θέματα τοῦ θεολογικοῦ διαλόγου, κλπ. κλπ., τότε ἠναγκάσθημεν μετά τοῦ θεολόγου ‘Ελευθρείου Γκουτζίδη, νά ἐνδιατρίψωμεν μέ τό θέμα, νά ἀνοίξωμεν τούς σχετικούς φακέλλους, καί ἔτσι ἦλθε εἰς τήν «τράπεζαν τῶν συζητήσεων» καί τό Ἀπαλλακτικόν Βούλευμα, τοῦ ὁποίου τό περιεχόμενον, μετά καί τήν δημοσίευσιν αὐτοῦ ὑπό τῶν Πατρίων, διεπιστώθη βλάσφημον.

4)    Ἀμέσως τό ἔθεσα ὑπ’ ὄψιν εἰς τόν Σεβασμιώτατον Νικόλαον καί τοῦ προέτεινα νά φέρη τό θέμα εἰς τήν Σύνοδον, ἐζήτησα μάλιστα νά μᾶς φέρη τό πρωτότυπον καί ἐπικυρωμένον ἀντίγραφον τῆς ἀποφάσεως, ἤ καί ὅ,τι σχετικόν, ἀλλά οὐδεμία ἐνέργεια ἐγένετο ἐκ μέρους του.

5)    Ἑτέρωθεν ὁ κ. Ἐλ. Γκουτζίδης ἐζήτησε τήν σχετικήν δικογραφίαν καί ἔλαβε τήν ἀπάντησιν ὅτι οἱ φάκελλοι τοῦ 1974-76 κατεστράφησαν μετά τήν παρέλευσιν 20 ετίας.

6)    Τότε ἠναγκάσθην νά καταφύγω εἰς τούς δικηγόρους, διά νά μοῦ ὑποδείξουν τόν τρόπο μέ τόν ὁποῖον θά μπορέσω νά ἔχω τό ἐπίσημον κείμενον τοῦ Ἀπαλλακτικοῦ Βουλεύματος, καί οἱ ὁποῖοι εἶχον εἰς τά Γραφεῖά των τά «Πάτρια» τοῦ Καλλιοπίου ἀπ’ ὅπου ἐφωτοτύπησα καί τό 54/76 τοῦ Πειραιῶς καί τό 46/91 τῆς Δράμας, καί ἀφοῦ διεπίστωσα ὅτι εἶναι τό ἴδιο μέ τό ἀσφράγιστο καί ἀνεπικύρωτον ἐκεῖνο ἔγγραφον ἤδη ἤρχισα νά τό ἐπικαλοῦμαι κανονικῶς

7)    ‘Οφείλω νά ὑπογραμμίσω ὅτι οἱ ἀγαπητοί ἐν Λαρίση, νομίζοντας ὅτι «ἔκαμαν μίαν μεγάλην ἀνακάλυψιν» καί στηριζόμενοι ἀσφαλῶς στήν συμβολή τοῦ π. Εὐσταθίου, καί  θεωρώντας τούς ἀνθρώπους ἀνοήτους, διέδωσαν σκοπίμως, ὅτι «ὁ Ἐπίσκοπος Κήρυκος γνώριζε τό Ἀπαλλακτικόν Βούλευμα ἀπό τό 1976 καί τό ἀπέκρυπτε». Νόμιζαν, ὅτι κανείς δέν θά γνώριζε ὅτι Ἱερομόναχος ἐχειροτονήθην τό 1982, ἐνῶ τό 1976 ὑπηρέτουν τήν στρατιωτικήν μου θητείαν εἰς ‘Αλεξανδρούπολιν, καί ἐπομένως δέν ἦτο δυνατόν ἀπό τότε νά ἐγνώριζα τό βλάσφημον περιεχόμενον τοῦ ‘Απαλλακτικοῦ Βουλεύματος.

Νομίζω πώς δι’ ὅσους διαθέτουν κοινήν λογικήν δέν χρειάζεται νά γράψω περισσότερα, ὅμως παραμένει μία ἀπορία, τήν ὁποίαν μόνον ὁ ἀγαπητός π. Εὐστάθιος μπορεῖ νά μᾶς τήν λύση. «Ἐσεῖς π. Εὐστάθιε πού τόσον ἐνδιαφέρον δείχνετε διά τό πότε ἔλαβα γνῶσιν τοῦ Ἀπαλλακτικοῦ Βουλεύματος, πότε τό ἐγνωρίσατε; Καί ἄν δέν τό ἐγνωρίζατε ἀπό τό 1976, (θέτω αὐτήν τήν πιθανότητα, διότι εἴχατε σχέσιν μέ τούς κύκλους τοῦ τότε Κορινθίας Καλλίστου, οἱ ὁποῖοι ἐπεκαλοῦντο πληθωρικῶς τήν χειροθεσίαν τοῦ 1971. ἀκόμη καί ... δικαστικές ἀποφάσεις), καί τό γνωρίσατε ἀπό τό 1998, τί θέσιν ἐλάβατε; Περιμένω μίαν  σαφῆ καί συγκεκριμένην ἀπάντησιν καί ὄχι ὑπεκφυγάς, ὅπως κάμνατε μέχρι σήμερον.

Η ΕΝ ΕΤΕΙ 1973 ΜΥΣΤΙΚΗ ΠΡΟΔΟΣΙΑ ΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΝΔΡΕΟΥ!!!

Ο ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΑΝΔΡΕΑΣ ΕΝ ΕΤΕΙ 1973 ΜΕΤΕΒΗ ΕΙΣ ΓΕΝΕΥΗΝ ΤΗΣ ΕΛΒΕΤΙΑΣ ΟΠΟΥ ΚΑΙ ΕΠΕΥΛΟΓΗΣΕ ΤΟΝ ΠΑΛΑΙΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΙΚΟΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΝ ΤΟΥ κ. ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΣΑΚΚΑ

  Ὁ Μέγας Φώτιος τά ἐκτός τῆς Μίας, Ἁγίας Καθολικῆς καί ‘Αποστολικῆς ‘Εκκλησίας συνέδρια ὀνομάζει «Συναγωγάς πονηρευμένων» καί «Συνόδους ἀθετούντων». ‘Ιδού τί ἀκριβῶς λέγει: «Μία ἐστίν ἡ τοῦ Χριστοῦ Καθολική καί ‘Αποστολική Ἐκκλησία, οὐ πλείους οὐδέ δύο΄ συναγωγαί πονηρευομένων εἰσί τά παρά ταύτην συνέδρια καί σύνοδος ἀθετούντων΄ οὕτω φρονοῦμεν οἱ ἀληθινοί χριστιανοί, οὕτω πιστεύομεν, οὕτω κηρύττομεν». (Μεγάλου Φωτίου, Κατά Θεοσπασχιτῶν, ἐπιστολή 284, στίχ. 375, Epistolae et Amphilochia, B.  Laoyrdaw et. L. cr. Westerink, σελ. 14, Λειψία 1985. Ἡ παραπομπή εἰς τό βιβλίον: Ἁγιορειτῶν Πατέρων ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ, Ἅγιον Ὄρος 1997, σελ. 115).
    Αὐτήν ὅμως τήν γνησίαν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησιολογίαν, τήν ὁποίαν ὁμολογοῦμε καί ἐν τῶ Συμβόλῳ τῆς Πίστεώς μας, ἠθέτησεν πρῶτον τό Πατριαρχεῖον Κων/λεως μέ τήν οἰκουμενιστικήν παναιρετικήν ‘Εγκύκλιον τοῦ 1920, ἡ ὁποία ἀπευθύνεται «πρός τάς ἁπανταχοῦ Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ», ὅπως ἀποκαλεῖ τάς ἁπανταχοῦ αἱρέσεις, ὁ νεοημερολογιτισμός μέ τήν ἐφαρμογήν τῆς Ἐγκυκλίου διά τῆς ἀποδοχῆς τοῦ νέου Παπικοῦ Ἡμερολογίου. Δυστυχῶς σήμερον ἐκτός ἀπό τό Πατριαρχεῖον τῆς Κων/λεως καί τήν ‘Εκκλησίαν τῆς Ἑλλάδος καί τάς ἁπανταχοῦ κατ’ ὄνομα ‘Ορθοδόξους ‘Εκκλησίας, τήν ὀρθόδοξον ταύτην διδασκαλίαν ἀθετοῦν καί ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι ἐνῶ ἐτάχθησαν φύλακες τῶν ἱερῶν παραδόσεων, ἐνῶ ἀνεδείχθησαν ὁμολογηταί τῆς Πίστεως καί άγωνισταί κατά τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, διά λόγους, τούς ὁποίους γνωρίζει μόνον ὁ Κύριος, ἐξέκλιναν τῆς ὀρθῆς Πίστεως καί κατήντησαν «γνήσιοι» ὁπαδοί καί «διαπρύσιοι» κήρυκες τοῦ Παλαιοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ. 

  Ἔχει γραφεῖ πολλάκις καί εἶναι γνωστόν εἰς ὅσους παρακολουθοῦν τόν ἀγῶνα ὑπέρ τῆς Ἀληθείας καί τόν ζοῦν ἀπό κοντά, ὅτι ὁ κ. Βασίλειος Σακκᾶς, ἀπό τό 1997, ἐνεργῶν προφανῶς κατ’ ἐντολήν ὑπερκειμένων οἰκουμενιστικῶν Κέντρων καί ἐν συνεργασία καί μετά τῶν ἄλλων γνωστῶν πρακτόρων τοῦ παλαιοημερολογιτικοῦ οἰκουμενισμοῦ, οἱ ὁποῖοι ἐνήργησαν ἀπό μέσα, ΕΠΕΧΕΙΡΗΣΕΝ, μέ μίαν ἀνώνυμον ἐπιστολήν του, τήν ὁποίαν εἰς τήν συνέχειαν ἐκυκλοφόρησεν ἐπωνύμως, ΝΑ ΕΠΙΒΑΛΗ εἰς τούς Ὀρθοδόξως ἐπί τοῦ θέματος τῆς λεγομένης χειροθεσίας φρονοῦντας καί ὁμολογοῦντας ‘Αρχιερεῖς, τήν θεωρίαν τοῦ Παλαιοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, καθ’ ἥν μετά τό 1971, ἤτοι μετά τήν ἕνωσιν μετά τῶν Ρώσων τῆς Διασπορᾶς, τήν Γνησίαν ‘Ορθόδοξον  ‘Εκκλησίαν ἐν Ἑλλάδι, δέν τήν ἐκφράζουν μόνον οἱ λεγόμενοι «Ματθαιϊκοί», ἀλλά καί οἱ λεγόμενοι «Φλωρινικοί». Διά τοῦτο εἰς τήν ἐν λόγῳ ἀνώνυμον ἐπιστολήν του, ἐπικαλούμενος τήν λεγομένην χειροθεσίαν τοῦ 1971 καί τήν ἕνωσιν μέ τούς Ρώσους τῆς Διασπορᾶς, θέτει τό ἐρώτημα: «Ποία διαφορά ὑπάρχει σήμερον μεταξύ τῶν Ματθαιϊκῶν καί τῶν Φλωρινικῶν εἰς τό θέμα τῶν χειροτονιῶν;».
    Ἡ ἀνώνυμος αὕτη ἐπιστολή τοῦ κ. Βασιλείου Σακκᾶ, ἐκυκλοφόρησεν εἰς τά πλαίσια τῶν σημερινῶν στόχων τοῦ νεοημερολογιτικοῦ καί παλαιοημερολογιτικοῦ οἰκουμενισμοῦ, ἤτοι τῆς ἑπιδιωκομένης ἑνώσεως ὅλων Παλαιοημερολογιτῶν βάσει τῆς δῆθεν «κοινῆς Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς ἀπό τούς Ρώσους τῆς Διασπορᾶς» καί «πέραν ἀπό ‘Εκκλησιολογίες καί ‘Αποστολικές Διαδοχές», καί τῆς ὑπαγωγῆς των ὡς δεκατριμεριτῶν εἰς τόν Νεοημερολογιτισμόν, ἔστω καί μέ τήν ἔννοιαν τῆς «συνυπάρξεως» κατά τά οἰκουμενιστικά πρότυπα τῆς Παναιρετικῆς ‘Εγκυκλίου τοῦ 1920. Ἡ ἐπιστολή αὕτη ἐν τέλει ἀπετέλει «μοχλόν πιέσεως» πρός τόν Ἀρχιεπίσκοπον ‘Ανδρέαν, ὥστε νά «ἀναγκασθῆ» νά δηλώση ἐπισήμως καί νά ἐπισημοποιήση τήν προδοσίαν, τήν ὀποίαν ὑπέγραψε μυστικῶς καί ἀνεπισήμως, ἰδία χειρί, ἐν ἔτει 1973, εἰς Γενεύην τῆς Ἑλβετίας.
    Τί εἶναι αὐτή ἡ προδοσία τοῦ 1973; Εἶναι ἡ ἐκ μέρους τοῦ ‘Αρχιεπισκόπου ‘Ανδρέου ἀποδοχή τοῦ Παλαιοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ τοῦ κ. Βασιλείου Σακκᾶ. Παρατίθενται τρία πολύ σημαντικά ντοκουμέντα, ἐκ τῶν ὀποίων καταφαίνεται ὅτι εἰς τήν προσπάθειαν νά περάση εἰς τήν Ἐκκλησίαν ὁ παλαιοημερολογιτικός οἰκουμενισμός (ἤτοι ἡ πλήρης ἐξάρτησις ἀπό τούς Ρώσους τῆς Διασπορᾶς καί ἡ συνύπαρξις «Φλωρινικῶν» καί «Ματθαιικῶν» ὡς δύο κλάδων τῆς Μιᾶς ἐν Ἑλλάδι ‘Εκκλησίας) ἐπρωτοτάστησεν ὁ ‘Αρχιεπίσκοπος ‘Ανδρέας, καί ἄλλοι ‘Αρχιερεῖς, προδώσαντες ἐν ἔτει 1973 μυστικῶς τήν Ὁμολογίαν-‘Εκκλησιολογίαν των καί τήν γνησίαν καί ἀνόθευτον ‘Αποστολικήν των Διαδοχήν. ‘Εξ’ αὐτῶν καταφαίνεται διατί ἀπό τό 1998 ἕως τό 2003 -2005 ἠρνήθη ὁ ‘Αρχιεπίσκοπος νά ἀντιμετωπίση ὁμολογιακῶς τάς ἐκδηλώσεις τοῦ παλαιοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, (Δηλώσεις Φλωρινικῶν, Σακκᾶ, ‘Απαλλακτικά Βουλεύματα κλπ.), διατί τἀ μυστικά των βλάσφημα περί χειροθεσίας φρονήματα τά ΑΠΕΚΑΛΥΨΑΝ μόλις τό 2003, καί διατί ἔφθασαν μέχρι καί τήν ἱερόσυλον συμπαιγνίαν τῆς παραιτήσεως. Δηλαδή, ἡ προδοσία ἡ  ὁποία ἔγινε ἐν κρυπτῶ τό 1973, τά τελευταῖα ἔτη (ἀπό τό 1997 καί ἐν συνεχείᾳ) κηρύσσεται ἐπισήμως, ἤτοι «γυμνῆ τῆ κεφαλῆ».
    Ἀλλά διά νά κατανοήσωμεν καλύτερον τήν προδοσίαν τοῦ 1973 εἰς τήν Γενεύην τῆς Ἑλβετίας, ἤτοι διά νά ἐννοήσωμεν τί ὑπέγραψεν ὁ ‘Αρχιεπίσκοπος ‘Ανδρέας τήν 12.11.1973, μεταβάς εἰς Γενεύην τῆς Ἑλβετίας, παραθέτομεν ἕν ἀπόσπασμα ἀπό τήν ἀπό 17.7.1973 ἐπιστολήν τοῦ Βασιλείου Σακκᾶ πρός τόν τότε ἱερομόναχον Καλλίνικον Σαραντόπουλον, εἰς τόν ὁποῖον περιγράφει τήν «Ὁμολογίαν» τῆς τότε ὑπ’ αὐτοῦ ἱδρυθείσης «Διεθνοῦς Ἀδελφότητος τῶν ΓΟΧ., Ἡ ΠΑΡΑΔΟΘΕΙΣΑ ΠΙΣΤΙΣ», ἤτοι περιγράφει τόν παλαιοημερολογιτικόν Οἰκουμενισμόν του, ὑπεραμύνεται αὐτοῦ, καί τόν προπαγανδίζει. Γράφει λοιπόν ὁ κ. Βασίλειος Σακκᾶς:
    «... ’Εφ’ ὅσον ἡ ἀδελφότης διατείνεται ὅτι ἑδράζεται ἐπί καθαρῶς πνευματικῆς βάσεως ὀφείλει ν’ ἀποδεχθεῖ τάς ἀναγνωρίσεις τοῦ 1969 καί 1971, ἀπό θέσεως καθαρά Ὁμολογίας πίστεως καί οὐχί ἀπό θέσεως ἐκκλησιαστικῆς διοικήσεως... Ἡ ἡμετέρα ἀδελφότης τυγχάνει προσωρινοῦ χαρακτῆρος πρός ἐξυπηρέτησιν τῶν ἐν Διασπορᾶ  ΜΕΜΟΝΩΜΕΝΩΝ γνησίων Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν, ἕνεκα τῆς ἐπικρατήσεως συγχύσεως καί χαλεπότητος τῶν καιρῶν, μέχρι συγκλήσεως πανορθοδόξου Συνόδου τῶν Γ.Ο.Χ., ἥτις καί ἤθελεν ἐκδώσει ἰδίαν ἐπίσημον Ὁμολογίαν Πίστεως ... Διά τόν λόγον δέ αὐτόν εἰς τήν ἡμετέραν Ὁμολογίαν Πίστεως ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΤΑΔΙΚΗ ΤΩΝ ΚΑΙΝΟΤΟΜΩΝ, ΑΛΛΑ ΧΩΡΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΕΥΘΥΝΩΝ.  .... Τό 1969 ὁ ἱερός ἡμῶν Προκαθήμενος διά τῆς δημοσιευθείσης πράξεώς του, ἀνεγνώρισε ἐμπράκτως καί οὐχί ψιλῶ ρήματι καί ἀφορολογήτω μόνον, τήν ὕπαρξιν εἰς τόν χῶρον τῆς Ἑλληνικῆς ‘Επικρατείας Καινοῦ Θυσιαστηρίου, Καινῆς Ἐκκλησίας ... Ἄσχετον, λοιπόν, ἐάν τινές ήθέλησαν νά ἀποδώσουν εἰς τήν πρᾶξιν τοῦ 1969 παραταξιακόν χαρακτῆρα (ὅνπερ οὔτε κἄν διενοήθη ποτέ ὁ Μητροπολίτης ἡμῶν Κος Φιλάρετος) ὀφείλει ἡ πράξις αὕτη νά γίνη ἀποδεκτή ἀπό ἀμφοτέρας τάς παρατάξεις, ὡς ΕΜΠΡΑΚΤΟΣ ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΠΙΣΤΕΩΣ, ὡς καταδίκη τῶν κακοδόξων καινοτόμων καί ἀποβολή τῶν Ἱερωνυμικῶν, τῶν Μεταξακιανιστῶν, τῶν Ἀθηναγοριανῶν καί λοιπῶν κακοδόξων καί αἱρετικῶν. Θά ἦτο βλάβη τῆς ‘Εκκλησίας τῶν Γ.Ο.Χ.  ἀνά τόν κόσμον, ἐάν ἀποδοθῆ εἰς τήν πρᾶξιν τοῦ 1969 παραταξιακός χαρακτήρ καί παρερμηνεία τῶν ἐνεργειῶν τῆς Ἁγίας ἡμῶν Συνόδου. Ἡ ἐν ἔτει 1971 ἀναγνώρισις ἀποτελεῖ δεύτερον σταθμόν καί ἐπισφράγισιν τῆς πρώτης πράξεως καί ἐμμονήν εἰς τό ἔμπρακτον τῆς Ὁμολογίας. Οὐχί δύο Ἐκκλησίας ἀνεγνώρισεν ὁ ἱερός ἡμῶν Προκαθήμενος, ἀλλά τήν γνησίαν τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίαν ἐπανειλημμένως ἀναγνωρίζει, οὐχί δικέφαλον τέρας τόν Χριστόν βλασφημῶν, ἀλλά μέ δύο μαρτυρίας τήν μίαν καταγγέλλων πραγματικότητα, καί διττῶς ἀποσκορακίζων τούς καινοτόμους τοῦ σώματος τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας.... ‘Εξυπακούεται ὅτι δέν εἶναι δυνατόν νά συνυπάρχουν ἀτελευτήτως δύο ἱεραρχίαι εἰς τόν χῶρον τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας, αὐτά ὅμως εἶναι ζητήματα ἅτινα ἀναφέρονται εἰς τήν Ἱεραρχίαν καί δέν εἶναι τῆς ἁρμοδιότητος τῆς ἀδελφότητος νά ἀσχοληθῆ. Διό καί εἰς τήν Διασποράν ὅταν μᾶς ἐρωτοῦν νά τούς ἐξηγήσωμεν τήν διαφοράν μεταξύ «Αὐξεντιανῶν» καί «Ματθαιϊκῶν» τούς παροτρύνομεν νά ἡσυχάζουν καί νά σέβωνται τούς ΓΟΧ ἅπαντας, διότι ἄνευ τῶν ἀγώνων τῶν Γ.Ο.Χ. τά πράγματα θά ἦσαν διαφορετικά σήμερον, πλήν τά διοικητικά δέν ἀνήκει εἰς ἡμᾶς νά ἀποφανθῶμεν.... Ἡ ἡμετέρα Ὁμολογία πίστεως προσυπεγράφη ἐκ μέρους ‘Αρχιερέων, Ἱερῶν Μονῶν καί Κοινοτήτων, δέν ἔχομεν τό δικαίωμα νά ἐπιφέρωμεν ἀλλοιώσεις ἐπ’ αὐτῶν ἐν συνεχεία μεμονωμένων ὑποδείξεων, πρό τῆς κρίσεως ταύτης ὑπό μείζονος Συνόδου. Ὅθεν λοιπόν παρακαλοῦμεν νά μᾶς ἐνισχύσητε ἠθικῶς διά τῆς εὐλογίας τοῦ Μακαριωτάτου κ.κ. ‘Ανδρέου καί νά μᾶς ὑπερασπίσετε κατά τῶν ἀντικειμένων, καί πιεζόντων ἡμᾶς εἰς ἄμβλυνσιν τῆς ὁμολογίας μας... ‘Εάν ὁ Μακαριώτατος Κος Κος ‘Ανδρέας, ἐπιθυμεῖ, δυνάμεθα ν’ ἀποστείλωμεν ἔγγραφον βεβαίωσιν ἐν ἧ νά δηλοῦμεν ὅτι τήν ἀναγνώρισιν τοῦ 1969 ἀντιλαμβανόμεθα «ὁμολογιακῶς» έν εὐρείᾳ ἐννοίᾳ καί οὐχί παραταξιακῶς, ἤ ἐν στενῆ ἐννοία κατά τήν ἐκκλησιαστικήν διοίκησιν...».
     Ἄς ἴδωμεν τώρα αὐτουσίαν καί τήν ἀπό 29.7.1973 ἀπάντησιν - ἐπιστολήν τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀνδρέου πρός τόν πρεσβύτερον Βασίλειον Σακκᾶν, διά τῆς ὁποίας ἀναγνωρίζει ἐπισήμως τήν ἀνωτέρω «Ὁμολογίαν Πίστεως» τῆς ἐν Γενεύη «Διεθνοῦς ‘Αδελφότητος Η ΠΑΡΑΔΟΘΕΙΣΑ ΠΙΣΤΙΣ», ὅπως αὕτη περιγράφεται εἰς τό Καταστατικόν αύτῆς καί τῆς ὁποίας δύο βασικαί θέσεις, ἐπαναλαμβάνομεν, εἶναι ἡ μή καταδίκη τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ Οἱκουμενισμοῦ, μέχρι συγκλήσεως πανορθοδόξου Συνόδου, ἁπλῶς ὁ διαχωρισμός εὐθυνῶν, καί δεύτερον ἡ ἀναγνώρισις καί τῶν Φλωρινικῶν καί τῶν Ματθαιϊκῶν εἰς τόν Ἑλλαδικόν χῶρον, ὡς ἀπόδειξις Ὀρθοδόξου Ὁμολογίας τῶν Ρώσων. Ἰδού λοιπόν τί γράφει ἀπαντῶν ὁ ‘Αρχιεπίσκοπος ‘Ανδρέας πρός τόν τότε Πρεσβύτερον τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας κ. Βασίλειον Σακκᾶν:
    «Πρός τόν πατέρα Βασίλειον Σακκᾶν «Διεθνής ‘Αδελφότης τῶν Γνησίων Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν ἐν Γενεύη, Ἡ Παραδοθεῖσα Πίστις». ‘Αγαπητέ μοι πάτερ Βασίλειε, εὔχομαι ὁ Κύριός μας καί Θεός νά σᾶς προστατεύη εἰς τήν ἐκτέλεσιν τῶν καθηκόντων τῆς Διεθνοῦς ‘Αδελφότητος τῶν Γνησίων Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν «Η Παραδοθεῖσα Πίστις», καί νά σᾶς φυλάττη διά τῆς Χάριτός Του ἀπό πάντα ὁρατόν καί ἀόρατον κίνδυνον, ὥστε νά ἐργάζεσθε ἐπιτυχῶς πρός δόξαν Του καθοδηγοῦντες τάς ψυχάς καί κατηχοῦντες αὐτάς εἰς τήν ἀληθινήν καί ἀκαινοτόμητον πίστιν, μέ ταπείνωσιν, ὑπακοήν, ἀνιδιοτέλειαν, ἀγάπην καί φόβον Θεοῦ. Νά ἔχετε καί τήν ἰδικήν μου εὐλογίαν καί νά σᾶς φωτίζη ὁ Παράκλητος εἰς πᾶν ἔργον ἀγαθόν διά πρεσβειῶν τῆς Ὑπερευλογημένης Δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου, τοῦ Προστάτου σου Ἁγίου Βασιλείου τοῦ Μεγάλου, τοῦ προστάτου τῆς ‘Αδελφότητος Ἁγίου Μάρκου τοῦ Εὐγενικοῦ καί πάντων τῶν Ἁγίων Ἀμήν. Μέ ἀγάπην Χριστοῦ. ΑΝΔΡΕΑΣ ‘Αρχιεπίσκοπος τῶν Γ.Ο.Χ. ‘Αθηνῶν καί Πάσης Ἑλλάδος. (τίθεται ὑπογραφή)», καί
    Δέν ἔφθανεν ὅμως αὐτή ἡ ἐπιστολή – εὐλογία, ἔπρεπε νά μεταβῆ καί εἰς τήν Γενεύην, νά λάβη αὐτοπροσώπως μέρος καί εἰς τἠν Γενικήν Συνέλευσιν, νά ἐγκρίνη καί νά ὑπογράψη καί ἰδία χειρί τό Καταστατικόν – Ὁμολογίαν τῆς Διεθνοῦς αὐτῆς οἰκουμενιστικῆς Ἀδελφότητος, νά ἐγκρίνη τήν ἐκλεγεῖσαν ‘Επιτροπήν, καί νά ἀναθέση εἰς τόν Πρεσβύτερον Βασίλειον Σακκᾶν τό ἔργον τῆς προωθήσεως «Διεθνῶς» τοῦ παλαιοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Αὐτό ἀκριβῶς ἀποδεικνύει τό ἀπό 12.11.1973 ἔγγραφον τοῦ ‘Αρχιεπισκόπου ‘Ανδρέου, τό ὁποῖον ὑπογράφει ἐν Γενεύῃ ‘Ελβετίας. ‘Ιδού τί ὑπογράφει ὁ ‘Αρχιεπίσκοπος ‘Ανδρέας μετά τήν συμμετοχήν του εἰς τήν Γενικήν Συνέλευσιν τῆς ἐν λόγῳ «Διεθνοῦς Ἀδελφότητος»:
    «Γενεύη τῆ Λ Ὀκτωβρίου (12.11.1973). Μνήμη τῶν Ἁγίων Μαρτύρων Ζηνοβίου καί Ζηνοβίας. Πρός τήν Διεθνήν Ἀδελφότητα τῶν Γνησίων ‘Ορθοδόξων Χριστιανῶν «Η ΠΑΡΑΔΟΘΕΙΣΑ ΠΙΣΤΙΣ» ἐν Γενεύη Ἑλβετίας. Ὁ ὑπογεγραμμένος ἐλέῳ Θεοῦ, ΑΝΔΡΕΑΣ, ‘Αρχιεπίσκοπος ‘Αθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος τῶν Γνησίων Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν ΕΠΕΥΛΟΓΟΥΜΕΝ τήν σημερινήν Γενικήν Συνέλευσιν τῆς ‘Αδελφότητος, τό ψηφισθέν Καταστατικόν τῆς διοικήσεως αὐτῆς τήν ἐκλεγεῖσαν ‘Επιτροπήν ἀποτελουμένην ἐκ τῶν α) Τοῦ Κου Φραγκίσκου – Παύλου Μανιέν, ὡς Προέδρου β) Τῆς πρεσβυτέρας Μιχαηλίας Σακκᾶ, ὡς Γραμματέως, γ) Τοῦ Κου ‘Ιωάννου – Παύλου Ντυμπισιών, ὡς Ταμίου δ) Τῆς Κας Σταυροῦλας Φίστερ, ὡς Διοικητικοῦ Συμβούλου, καθώς καί τῶν α) Ἱερομονάχου ‘Οσίου, ὡς Πνευματικοῦ Συμβούλου β) Πρεσβυτέρου Βασιλείου Σακκᾶ ὡς Συντονιστοῦ καί προσωρινοῦ ‘Επιτηρητοῦ, ὅπως ἅπαντες οἱ προαναφερθέντες ἀκωλύτως, καί μέ φόβον Θεοῦ, ἀσκῶσι τά καθήκοντά των διά τήν πνευματικήν καί ὑλικήν πρόοδον τῆς ‘Αδελφότητος. Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος ‘Αθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος ΑΝΔΡΕΑΣ. Τίθεται ὑπογραφή» .
    Αὐτά τά κείμενα – ντοκουμέντα τά εὕρομεν εἰς τό ‘Αρχεῖόν τῆς Μητροπόλεως. . Καί ἐξ’ αὐτῶν τῶν κειμένων διεπιστώσαμεν καί διεβεβαιώθημεν ὅτι ἡ μετά τό 1997 προσπάθεια τοῦ  Βασιλείου Σακκᾶ νά ἐπιβάλη τόν Παλαιοημερολογιτικόν Οἰκουμενισμόν εἰς τήν Ἱεράν Σύνοδον τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, δέν εἶναι σημερινή. Δέν προέκυψεν τό 1997 ὡς κεραυνός ἐν αἰθρία, ἀλλά ἐξεκίνησεν εὐθύς μετά τό 1971, μέ τήν εὐλογίαν μάλιστα τοῦ ‘Αρχιεπισκόπου ‘Ανδρέου, καί προηγουμένως τοῦ Κιτίου ‘Επιφανίου, τοῦ Κορινθίας Καλλίστου, καί δέν γνωρίζομεν καί ποίου ἄλλου Ἀρχιερέως.
     Τοῦτο, ἀγαπητοί ἀδελφοί, εἶναι φοβερόν καί ἀκουόμενον. Τό φοβερόν ἐν προκειμένω εἶναι ὅτι ἡ προσπάθεια αὐτή τοῦ κ. Βασιλείου Σακκᾶ νά ἐπιβάλη τόν παλαιοημερολογιτικόν του Οἰκουμενισμόν, ἔσχεν τήν συγκατάθεσιν καί τήν «εὐλογίαν» καί τήν ὁμόφωνον γνώμην τοῦ ἰδίου τοῦ Ἀρχιεπισκόπου ‘Ανδρέου, ὁ ὁποῖος ἀπό τό 1973, ἴσως καί παλαιότερον, τόν ἐπευλόγησεν, τόν ἐστήριξεν, καί τόν ἐτροφοδότησεν, μεταβαίνων μάλιστα πρός τοῦτο καί εἰς Γενεύην, ὅπου ὁ Βασίλειος Σακκᾶς, Πρεσβύτερος τότε τῆς Ρωσικῆς Διασπορᾶς ἵδρυσε «Διεθνῆ ‘Αδελφότητα τῶν Γνησίων Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν», κάτι δηλαδή παράλληλον πρός τό «Παγκόσμιον Συμβούλιον τῶν ‘Εκκλησιῶν» τοῦ Νεοημερολογιτικοῦ καί Παναιρετικοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Αὕτη (ἡ «Διεθνής ἀδελφότης»), ἐνῶ παρουσιάζετο ὡς ‘Ορθόδοξος, ἀπό τό ἴδιον τό Καταστατικόν της (τό ὁποῖον ἐπίσης ἔχομεν εἰς χεῖράς μας) καί ἀπό τήν Ὁμολογίαν (τήν ὁποίαν ὑπέγραψαν ὁ ‘Αρχιεπίσκοπος καί 4-5 Ἀρχιερεῖς), ἦτο ἕν οἰκουμενιστικόν (παλαιοημερολογιτικόν) κατασκεύασμα, μέ σκοπόν νά προπαγανδίση διεθνῶς τόν Παλαιοημερολογιτικόν Οἰκουμενισμόν.
    Τό θεωρητικόν καί θεολογικόν ὑπόβαθρον τῆς «Διεθνοῦς αὐτῆς ‘Αδελφότητος», ὅπως προκύπτει ἀπό τό Καταστατικόν καί ἀπό τά δημοσιευθέντα κείμενα τοῦ κ. Βασιλείου Σακκᾶ, εἶναι ὁ Παλαιοημερολογιτικός Οἰκουμενισμός. Βασικαί θέσεις τοῦ Καταστατικοῦ - Ὁμολογίας εἶναι: α) Ἡ μή καταδίκη τῆς Νεοημερολογιτικῆς καινοτομίας, ἁπλῶς ἡ διαχώρισις τῶν εὐθυνῶν, μέχρι συγκλήσεως Πανορθοδόξου Συνόδου, καί β) Ἡ κατά τό ἔτος 1969 καί 1971 ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΙΣ τῶν Παλαιοημερολογιτῶν τῆς Ἑλλάδος (Φλωρινικῶν καί Ματθαιϊκῶν) δύο κλάδων ἑνός καί τοῦ αὐτοῦ σώματος, ἤτοι τῆς Μιᾶς ἐν Ἑλλάδι Ἐκκλησίας εἶναι ἐνέργεια Ὁμολογιακή ἐκ μέρους τῶν Ρώσων. Αὐτήν τήν Ὁμολογίαν ἐνέκρινεν, ἐπευλόγησεν καί ὑπέγραψεν ἰδία χειρί ὁ τότε Μακαριώτατος ‘Αρχιεπίσκοπος κ. ‘Ανδρέας, μεταβαίνων μάλιστα μυστικά καί εἰς τήν Γενεύην. Ἔτσι ἐνεργοῦν πάντοτε τά ξένα Κέντρα, μυστικά, ἀθόρυβα καί ἀποτελεσματικά ... Ἀναλογίζομαι εἰς πόσα παρόμοια ἔγγραφα ἔχει βάλει τήν ὑπογραφήν του, ὁ ‘Αρχιεπίσκοπος ‘Ανδρέας, καί παλαιότερον καί κατά τήν τελευταίαν 8ετίαν, ἐκτός ἀπό αὐτά, τά ὁποῖα ἦλθον εἰς τό φῶς τῆς δημοσιότητος, καί τά ὁποῖα ἀσφαλῶς θά χρησιμοποιήσουν εἰς τήν συνέχειαν οἱ γνωστοί πράκτορες τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ - Οἰκουμενισμοῦ, διά νά τόν παρουσιάσουν ὡς συνειδητόν θιασώτην τοῦ παλαιοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ὁ ὁποῖος βεβαίως κατ’ αὐτούς εἶναι ἡ ... «γνησία ‘Ορθοδοξία».
    Εἶναι λυπηρόν, ὅτι ἐνῶ προσεπαθήσαμεν πολλάκις ἐπί σειράν ἐτῶν καί μέχρι τέλους νά βοηθήσωμεν τόν ‘Αρχιεπίσκοπον ‘Ανδρέαν, νά ἀντιμετωπίση ὁμολογιακῶς τήν ἀπό τοῦ 1998 νέαν ληστρικήν ἐπίθεσιν τῶν δυνάμεων τοῦ σκότους κατά τῆς Ἐκκλησίας, οὗτος «οὐκ ἠβουλήθη συνιέναι», διότι ἦτο ἀπό ἐτῶν ἠχμαλωτισμένος εἰς τήν «Βαβυλώνειον αἰχμαλωσίαν» τοῦ παλαιοημερολογιτικοῦ οἰκουμενισμοῦ τοῦ Βασιλείου Σακκᾶ, ὁ ὁποῖος προεξετάθη καί εἰς τούς Τσακίρογλου καί τόν Κάτσουρα καί δι’ αὐτῶν καί εἰς ἄλλους πολλούς. Εἶναι λυπηρόν, διότι ὁ ‘Αρχιεπίσκοπος ‘Ανδρέας ἐπῆρεν μαζί του καί αὐτήν τήν προδοσίαν (τοῦ 1973), τήν ὁποίαν μέχρι σήμερον ἐκράτησε μυστικήν, ἐνῶ ἐπισήμως καί μέ δημόσια ἔγγραφα καί διά λογαριασμόν τῆς Ἱερᾶς Συνόδου, ἐπί τῶν ἰδίων θεμάτων ἀπήντα μέχρι τό 1997 κατά πάντα ΟΜΟΛΟΓΙΑΚΑ καί ΠΕΠΑΡΡΗΣΙΑΣΜΕΝΑ. Εἶναι λυπηρόν ὅτι καί ὁ τότε Πειραιῶς Νικόλαος, ἐπρόδωσεν, τό ἔτος 1974, καί ἐκράτησε μυστικήν τήν προδοσίαν του τῆς 28.10.1974, ἡ ὁποία ὡδήγησεν εἰς τήν «πανηγυρικήν ἀποδοχήν» τοῦ βλασφήμου κατά τῆς Ὁμολογίας - Ἐκκλησιολογίας καί τῆς ‘Αποστολικῆς Διαδοχῆς ὑπέρ αὐτοῦ ἐκδοθέντος 54/76 ‘Απαλλακτικοῦ Βουλεύματος.  
    Δέν δυνάμεθα νά μήν μνημονεύσωμεν ἐνταῦθα καί τήν «ΑΠΟΦΑΣΙΝ – ΔΗΛΩΣΙΝ  - ΔΙΑΚΗΡΥΞΙΝ» (τοῦ 1974)  τῶν λαϊκῶν μελῶν τῆς ‘Επισκοπικῆς περιφερείας Πειραιῶς, τήν ὁποίαν ἐδημοσιεύσαμεν εἰς τό «Γνώσεσθε τήν ‘Αλήθειαν», τεῦχος 14ον , Μαίου 2006 εἰς τήν ὁποίαν ἀναφέρεται: «Ἀποκηρὐσσομεν ἀπό τοῦδε πάντα Κληρικόν ... ὅστις ἤθελεν ποτέ λιποψυχήσει καί δεχθῆ ἀντικανονικάς καί παρανόμους ἀποφάσεις τῆς Νεοημερολογιτικῆς Ἱεραρχίας, ἔστω καί ἄν εἶναι μέλος τῆς Ἱερᾶς Συνόδου, ἤ καί αὐτός οὗτος ὁ ‘Αρχιεπίσκοπος ἡμῶν ἤ καί ὀ Σεβ. ‘Επίσκοπος ἡμῶν κ.κ. ΝΙΚΟΛΑΟΣ, καθώς καί πάντα Κληρικόν, ὅστις ἤθελεν τυχόν ποτέ ἐμφανισθεῖ ὑπό τόν τίτλον τῆς Ὀρθοδοξίας, ὡς δῆθεν Κεφαλή ἡμῶν καί μή συνεχίζων τήν γραμμήν ἥν ἐχάραξεν ὁ ἐν μακαριστοῖς ‘Αρχιεπίσκοπος ἡμῶν Κυρός Ματθαῖος, καί πάντα μή ὑπακούοντα εἰς τά κελεύσματα τῆς Ἱερᾶς ἡμῶν Συνόδου...»; Καί διερωτώμεθα: Μήπως ὁ συντάκτης τοῦ κειμένου ἐγνώρισε κάτι ἀπό τήν ἐν ἔτει 1973 προδοσίαν τοῦ ‘Αρχ/που ‘Ανδρέου καί τήν ἐν ἔτει 1974 προδοσίαν τοῦ Πειραιῶς Νικολάου; 

 Υ.Γ. Ἀντί Παραρτήματος παραθέτομεν συνημμένως καί ἐν φωτοτυπία τά παρακάτω ντοκουμέντα:
α) Τήν ἐπιστολήν τοῦ τότε Πρεσβυτέρου Βασιλείου Σακκᾶ πρός τόν ‘Αρχιμ.  Καλλίνικον Σαραντόπουλον, εἰς τήν ὁποίαν σημειωθήτω ἀναγράφει ἰδία χειρί ὁ ‘Αρχιεπίσκοπος τήν ἡμερομηνίαν 17 Ἰουλίου 1973, ὅπερ σημαίνει ὅτι ἐνημερώθη ἐπ’ αὐτῆς καί τήν ἐγνώριζεν,
 β) Τήν ἀπό 27/7/1973 ἰδιόχειρον ἀπάντησιν τοῦ ‘Αρχιεπισκόπου πρός τόν Βασίλειον Σακκᾶν καί
 γ) Τήν ἀπό Λ΄Ὀκτωβρίου (12.11.1973 ἐν Γενεύη ὑπογραφεῖσαν ἄλλην ἐπιστολήν τοῦ ‘Αρχιεπισκόπου. Καί «ὁ νοῶν νοείτω», διατί καί μετά τό 1997 ἔπεσεν εἰς τήν πλεκτάνην τοῦ Βασιλείου Σακκᾶ καί τοῦ Παλαιοημερολογιτικοῦ του Οἰκουμενισμοῦ.

ΠΕΡΙ ΝΙΚΟΛΑΪΤΩΝ (4)

ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΚ ΤΟΥ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟΥ!!!

ΣΥΝΟΨΙΣ ΤΗΣ ΕΚΤΕΘΕΙΣΗΣ «ΑΠΟΦΑΣΕΩΣ»
ΕΙΣ ΤΑ ΒΑΣΙΚΑ ΤΗΣ ΣΗΜΕΙΑ

1) Καί ἐάν ἀκόμη ἐπρόκειτο διά Κανονικήν καί Ὀρθόδοξον Ἱεράν Σύνοδον, καί αὕτη δέν ἠδύνατο νά συνεδριάση, ἀλλά καί ἐάν συνεδρίαζε τό μόνον τό ὁποῖον ἠδύνατο νά πράξη ἦτο νά ἀποφανθῆ ὅτι δέν δύναται νά συνεδριάση, διότι δέν προσῆλθον τέσσαρες (4) ἐκ τῶν ὀκτώ (8) «Ἐπισκόπων», καί νά ἀναζητήση τούς λόγους τῆς μή προσελεύσεώς των. Ἐν προκειμένω ὅμως ἡ «ΣΑΘΡΑ ΣΥΜΜΟΡΙΑ» τῶν βλασφήμων σχισματοαιρετικῶν καί δεινῶν Ἐκκλησιομάχων, «συνεδριάζει» ἀκωλύτως, ἀφοῦ δι' αὐτούς ἤδη ἐκ τῶν προτέρων συνεδρίασαν, εἰργάσθησαν, ἀπεφάσισαν καί ὑπηγόρευσαν τάς ἀποφάσεις των(!), τά ἐγκάθετα ὄργανα τοῦ Παλαιοημερολογιτικοῦ καί Νεοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ!
2) Τήν «πρᾶξιν» των δέν ὑπογράφει οὐδείς ἐκ τῶν παρόντων ψευδεπισκόπων, παρά μόνον ὁ συνεργασθείς μετά τῶν ἐγκαθέτων Ἰγνάτιος Δάσσιος ὡς «Ἀρχιγραμματεύων», διότι ὁ «Ἀρχιγραμματεύς» εἶχεν ἀποχωρήσει!.. Δηλαδή πνίγεται κανείς ἀπό τούς ἀναδυομένους δηλητηριώδεις καπνούς ἐκ τῆς «καμμένης γῆς» τῶν Νικολαϊτῶν!
3) Μή ἔχοντες ἀντικείμενον ἤ λόγους κατηγορίας καί ἀφοῦ ἤδη ΑΚΥΡΩΣ, καί μόνον ἐκ κακῆς σκοπιμότητος ἐπέβαλον δῆθεν «ἀφορισμούς» «ἀργίας» καί «καθαιρέσεις», καί πάλιν ἀνοήτως ἐπανέρχονται οἱ ἀσυνείδητοι ἐπί τῶν ἰδίων ἐλεεινῶν συκοφαντιῶν καί πρό πάντων, ὑποχείριοι ὄντες τοῦ Διαβόλου, ὁμιλοῦν καί «ἀποφασίζουν», ἄκουσον — ἄκουσον, διά «παντελῆ ἀφορισμόν… ὁλοσχερῆ ἀποκοπήν αὐτῶν ἐκ τοῦ Σώματος τῆς Ἐκκλησίας»! Ὅπερ ἑρμηνευόμενον σημαίνει ὅτι «ἀφώρισαν παντελῶς τόν Μητροπολίτη Κήρυκον καί τόν θεολόγον Ἐλευθέριον Γκουτζίδη», δηλαδή μᾶς ἀπέκοψαν ἐκ τοῦ ΣΕΣΗΠΟΤΟΣ και ΟΔΩΔΟΤΟΣ σώματος τῆς ΣΑΘΡΑΣ ΣΥΜΜΟΡΙΑΣ ΤΩΝ, ἐκ τῆς ὁποίας ἡμεῖς, ἤδη ἀπό τό 2005, προεξήλθομεν καί περιετειχίσθημεν ἐντός τῶν τειχῶν τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας.
4) Ἐπικαλοῦνται τήν ὁμοίαν πρός τήν ἀνωτέρω προηγουμένην «Πρᾶξιν» των (Α.Π. 3296/23.1.2009), τήν ὁποίαν οἱ ἴδιοι ἐγκάθετοι συνέγραψαν διά νά ἀποφύγουν οἱ Νικολα?ται τήν ἀντιμετώπισιν τοῦ βαρυτάτου Κατηγορητηρίου, ὑπ' ἀριθμ. Πρ. 498/2/15.1.2009, ἐνῶ ἀποσιωποῦν καί τήν ἀκολουθήσασαν ἀπάντησιν ὑπ' ἀριθμ. 500/15/28.2.2009, (βλ. «Ο.Π.» Τεῦχος Μα?ου — Ἀπριλίου 2009 σελ. 196-201), ἐπί τοῦ ἀνωτέρω ὑπ' ἀριθμ. 3296 ἐγγράφου των, μέ τό ὁποῖον ὅλως ἀνοήτως ἀπέφυγον νά ἀνταποκριθοῦν καθ' οἱονδήποτε ἤθελον τρόπον. Δέν ἐτόλμησαν οἱ δειλοί καί ἄνανδροι νά θέσουν κἄν τόν δάκτυλον ἐπί τόν τύπον τῶν ἥλων, ἤτοι, ἐπί ὁλοκλήρου τοῦ Κατηγορητηρίου ἐπί ὅλων τῶν πεδίων, Κανονικοῦ, Δογματικοῦ, ὡς καί τῆς Ὁμολογίας — Ἐκκλησιολογίας, Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς καί ἐν γένει τῆς Ἐκκλησιομαχίας των.
5) Μνημονεύουν ὅλας τάς σκοπίμους ληστρικάς «ἀποφάσεις» των καθ' ἡμῶν τοῦ Μητροπολίτου Κηρύκου, ὡς τῆς ὑπ' ἀριθμ. 3219/176/2005 περί δῆθεν ἐκπτώσεως ἐκ τοῦ θρόνου τῆς Μητροπόλεως Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς καί ἀργίας, τάς ὑπ' ἀριθμ. 3235/31.1.2006, 3239/26.4.2006 καί 3244/13.10.2006, «Κλητεύσεις» πρός ἀπολογίαν μας, ἐνῶ ἀποσιωποῦν τάς ἀντιστοίχους Ἀπαντήσεις ὑμῶν, καί προηγουμένως τό μέ ἀρ. Πρ. 390/16.6.2005 Ἀποκηρυκτήριον ἔγγραφόν μας. («Ο.Π.» Τόμος 2005 σελ. 198-201).
6) Ἀνακυκλώνουν τήν δῆθεν «καινοτομίαν περί τῆς κοινωνίας τῶν Τριῶν Θείων Προσώπων ὡς πρώτης Ἀνάρχου Ἐκκλησίας», τήν ὁποίαν χαρακτηρίζουν ὡς «Παπικήν Κακοδοξίαν, ὑποστηριζόμενην ὑπό τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ — Οἰκουμενισμοῦ…»,(!), παρά τό γεγονός ὅτι ἐπανειλημμένως τούς ἀπεδείχθη ὅτι ἡ διατύπωσις εἶναι ἀπολύτως θεμελιωμένη καί μεμαρτυρημένη ὑπό τοῦ ἰδίου τοῦ Κυρίου καί τῶν Πατέρων, ἀλλά καί τῶν συγχρόνων Δογματολόγων — Θεολόγων, τῶν ὁποίων αὐτοί, τουλάχιστον εἰς αὐτό τό θέμα, εἶναι ἀνάξιοι καί νά τούς ἀναφέρουν. Ἀγνοοῦν οἱ ἐσκοτισμένοι ὅτι ὁ ἴδιος ὁ Κύριος ἐδόμησεν τήν Ἐκκλησίαν του ἐπάνω εἰς τήν ἀπόλυτον κοινωνίαν καί ἑνότητα τοῦ Ὑπερουσίου Τριαδικοῦ Θεοῦ. Ἀγνοοῦν οἱ δυστυχεῖς, μᾶλλον δέ θέλουν νά ἀγνοοῦν, ὅτι ἡ Ἄκτιστος καί Ἀπόλυτος Ἐκκλησία τῆς Ἁγίας Τριάδος ἀποτελεῖ τό ΑΡΧΕΤΥΠΟΝ καί τόν ΚΑΝΟΝΑ τῆς ἐν Χριστῶ Ἐκκλησίας, ἤγουν τῆς ἑνότητος καί κοινωνίας τῶν πιστῶν μετά τοῦ Χριστοῦ καί μεταξύ των ὡς μελῶν τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ! Ἀγνοοῦν ὅτι ἡ Ἐκκλησία εἶναι ἕνωσις καί κοινωνία Κτιστοῦ καί Ἀκτίστου, ἡ ὁποία τελεσιουργεῖται ὑποστατικῶς ἀπό καί διά τῆς ἐνανθρωπήσεως τοῦ Θείου Λόγου. Ἡ ἰδία ἀνθρωπίνη φύσις συνεχῶς ἀπό τήν ἡμέραν τῆς Πεντηκοστῆς προσλαμβάνεται καί ἑνοῦται καί κοινωνεῖ μέ αὐτό τό Σῶμα τοῦ Χριστοῦ!.. Οἱ δυστυχεῖς ἔχουν καθαρῶς κοσμικήν καί πάντως προτεσταντίζουσαν ἀντίληψιν περί τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, ἐνῶ ἐπί τοῦ Τριαδολογικοῦ εὑρίσκονται πέραν καί ἐκτός πάσης Δογματικῆς Ἀληθείας!
7) Κατόπιν αὐτῆς τῆς, καθ' ἡμᾶς, μᾶλλον ἠθελημένης σκευωρίας των, μνημονεύουν καί τήν ὑπ' ἀριθμ. 3282/28.11.2007 ἱερόσυλον πρᾶξιν των περί δῆθεν καθαιρέσεως ἡμῶν τοῦ Μητροπολίτου Κηρύκου, καί διίστανται καί ἐξίστανται ὅτι καί μετά τήν «καθαίρεσιν» καί τόν «ἀφορισμόν» (ἀντιστοίχως τοῦ Μητροπολίτου καί τοῦ θεολόγου), ἐνῶ προσεδόκουν νά συντριβῶμεν καί νά ἀπωλεσθῶμεν, ὥστε νά ἐκλείψη κάθε λόγος περί Ἐκκλησιολογίας καί Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, αὕτη ἔλαβεν διαστάσεις καί ἐκτός Ἑλλάδος, ὅπως ἐν Κύπρω, Ρωσία, Ρουμανία, Κένυα καί εἰς τάς ἄλλας Ἠπείρους! Δέν ἀντιλαμβάνονται οἱ ταλαίπωροι ὅτι ὁ Κύριος δύναται καί ἐκ τῶν λίθων νά ἀναστήση ἐργάτας του καί ὅτι δύναται, καί δι' αὐτῶν τῶν διωγμῶν των, νά αὐξάνη τό ἔργον τῆς Ἐκκλησίας!..
8) Τό μένος των, μᾶλλον (ἄς μᾶς ἐπιτραπῆ ἡ ἔκφρασις), ἡ «λύσσα» τῶν λυκοποιμένων αὐτῶν (καί α πριορι τῶν ἐγκαθέτων, τῶν καί συντακτῶν τῶν «πράξεων τῶν Νικολαϊτῶν»), ἔφθασεν εἰς τό ἀπίστευτον σημεῖον, ὥστε νά ἀποπειραθοῦν νά «γδύσουν» ἡμᾶς τόν Μητροπολίτην καί ἀπό αὐτό τό σχῆμα τοῦ Κληρικοῦ καί δή καί τοῦ Μοναχοῦ μή ἀναγνωρίζοντες εἰς ἡμᾶς τό δικαίωμα νά φέρωμεν τό ράσο καί τό σχῆμα τοῦ Μοναχοῦ!!! Καί ὁ τελευταῖος ἀνεγκέφαλος καί ψυχοπαθής (= τρελλός) δέν θά ἀπετόλμα τοιοῦτον τι! Τό ἀπετόλμησαν αὐτοί, διότι ὅλοι οἱ βλάσφημοι καί Ἐκκλησιομάχοι ἀποβαίνουν κατά πολλά χείρονες τῶν ψυχοπαθῶν.
9) Καταλήγουν δέ εἰς τήν σελίδα 5 ἐπαναλαμβάνοντες τάς περί «Καινοτομίας» φρικτάς βλασφημίας (Ἐκκλησιολογικάς καί Τριαδολογικάς) καί καταλήγουν μέ τό θέμα, περί ἐκλείψεως τῆς Γνησίας Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς καί τῆς Ὁμολογίας — Ἐκκλησιολογίας τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Δηλαδή δέν ἀποκρύπτουν ὅτι ὅπως οἱ κολασμένοι ἐν τῶ Ἅδη οὕτω καί αὐτοί καίγονται ἐκ τοῦ γεγονότος ὅτι ἐνῶ ἀπό τό 1998 ἐδίωξαν, ἤτοι, ἥρπασαν καιρίας Συνοδικάς καί ἄλλας διακονίας ἐξ ἡμῶν τοῦ Μητροπολίτου Κηρύκου, μᾶς «ἐξέβαλον» τοῦ θρόνου, μᾶς ἔθεσαν εἰς «ἀργίαν», μᾶς «καθήρεσαν» καί πρό πάντων μᾶς ἐσυκοφάντησαν, «ἀφώρισαν» δέ καί τόν θεολόγον, παρά ταῦτα καί ἐνῶ ἦσαν βέβαιοι ὅτι ἐπέτυχον τόν ἀφανισμόν μας, ὅμως ὁ Κύριος εἰς ὅλα αὐτά εἶπεν ὄχι, ἐνῶ ἡ δεξιά Του ἐποίησεν τό θαῦμα! Ἐνῶ ἐμελετᾶτο καί ἡ ἐνδεχομένη ἐν καιρῶ χειροτονία ὑπό μόνου ἡμῶν τοῦ Μητροπολίτου Κηρύκου (17), ὡς καί πάλιν μή ὑπάρχοντος δευτέρου, ὁ Κύριος εἶπεν ἀρκεῖ ἡ δοκιμασία! Ἰδού ὅτι ὑπάρχουν καί ἄλλοι πιστοί καί ἐκλεκτοί ἐργάται εἰς τό ἴδιον Γεώργιον, τήν Ἐκκλησίαν μου! Καί ὦ τοῦ θαύματος! Ἀνεδείχθη Ἱερά Σύνοδος ὑπό ἀκραιφνῶς Ὀρθοδόξων καί Ὁμολογητῶν Ἐπισκόπων! Δέος καταλαμβάνει κάθε ὀρθόδοξον ὅταν συνειδητοποιῆ τό θαῦμα, βλέπει ὅμως καί τήν ἀναξιότητά μας καί τρέμει κατά πόσον, ὅσοι ἀπεμείναμεν πιστοί, θά φανῶμεν ἄξιοι μέχρι τέλους τῆς ἀπεριγράπτου Θείας Δωρεᾶς(!), ἤτοι, νά εὑρισκώμεθα ἐντός τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἡ Ὁποία ἐκπροσωπῆται πλέον ὑπό Πανορθοδόξου Συνόδου συγκειμένης ἐκ τῶν Μητροπολιτῶν. 1ον Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς Κηρύκου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος. 2ον Κιτίου Παρθενίου τῆς Αὐτοκεφάλου Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου. 3ον Βράντσεα Γεροντίου καί 4ον Μπανκάου Κασσιανοῦ τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρουμανίας. 5ον Κιέβου Σεραφείμ τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας καί 6ον Κένυας Ματθαίου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἀλεξανδρείας.
Αὐτό ἀκριβῶς τό μέγα καί θεοπρόβλητον γεγονός, οἱ Νικολα?ται τό βλασφημοῦν τό ὑβρίζουν καί εἰρωνικῶς καί ἐμπαικτικῶς τό χαρακτηρίζουν ὡς «διεθνῆ Σύνοδον», ἡ ὁποία πάντοτε κατ' αὐτούς «αὐτοτιτλοφορεῖται ὡς Πανορθόδοξος, εἰς ὕβριν καί γελοιοποίησιν τῶν θεσμῶν καί Κανόνων τῆς Ἐκκλησίας, κατ' ἀλήθειαν δέ τήν ὑπ' αὐτοῦ σύμπηξιν ἀνιέρου ὁμάδος καθηρημένων ρασοφόρων, μεμαρτυρημένως στερουμένων Ὀρθοδόξου Ὁμολογίας καί Κανονικῆς Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς, ἐμφανιζομένων δέ ὡς Κανονικῶν καί Ὀρθοδόξων Κληρικῶν»! Μέ αὐτάς τάς θέσεις των, δι' ὦν αὐτοεφωτογραφήθησαν, «ἐπερατώθη ἡ σχετική συζήτησίς» των, καί ἡμεῖς ἔκθαμβοι παρατηροῦμεν ὅτι ὁ πονηρός ὑπαγορεύοντάς τους ταῦτα, ἐχρησιμοποίησεν τούς ἰδίους ὥστε νά ΑΥΤΟΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΘΟΥΝ, ἀφοῦ ἐξ ὅλης τῆς «Πράξεώς» των προκύπτει πόσον λογικοί εἶναι, ποῖον τό ἦθος των καί ἐν τέλει τό ἀπύθμενον βάθος τῆς ἀσέβειάς των, κατόπιν τῆς μακρᾶς Ἐκκλησιομαχίας καί Βλασφημίας των κατά τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Γράφουν ταῦτα ἐνῶ γνωρίζουν καλῶς ὅτι ἡ Πανορθόδοξος Ἱερά Σύνοδος τῆς ἁπανταχοῦ Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, 1ον Σέβεται καί διακονεῖ τούς Ἱερούς Θεσμούς (ὡς τόν Συνοδικόν) καί Κανόνας τῆς Ἐκκλησίας. 2ον Κέκτηται γνησίαν ἀνόθευτον τήν Ἀποστολικήν Διαδοχήν. 3ον Κρατεῖ καί διακηρύσσει τήν Ὁμολογίαν — Ἐκκλησιολογίαν, καί 4ον Εἶναι Κανονικοί καί Ὀρθόδοξοι Κληρικοί!
Συνεχίζοντες εἰς τάς σελίδας 5, 6 καί 7, ὡς ἐν συμπεράσματι, ἐκθέτουν πάλιν τάς ἰδίας ψευδοκατηγορίας, ἀριθμοῦντες αὐτάς εἰς 7 καί καταλήγουν λαμβάνοντες ὑπ' ὄψιν δῆθεν καί: «8 Τήν ἀνάγκην διαφυλάξεως καί προστασίας τῶν πιστῶν ἀπό τήν ἀπάτην καί διαβολήν ἐπιβούλων καί πολεμίων τῆς Ἐκκλησίας… ἐκδικουμένων Αὐτήν (τήν Ἐκκλησίαν)… ὡς τοιοῦτοι ἀπεδείχθησαν ὁ μοναχός Κήρυκος Κοντογιάννης καί ὁ λαϊκός Ἐλευθέριος Γκουτζίδης»! Ἰδού, τά ὄργανα τοῦ σκότους ὡς «Ἄγγελοι φωτός»!.. Ἐν συνεχεία προβαίνουν εἰς παράθεσιν διαφόρων Ἁγιογραφικῶν καί Πατερικῶν χωρίων, χαρακτηρίζοντες ἡμᾶς τόν Μητροπολίτην καί τόν θεολόγον, ὡς «λύκους βαρεῖς», «ἄνδρας λαλοῦντας διεστραμμένα» «κοινωνούς τοῦ σκότους καί τοῦ Βελίαρ», «οὐκ ἔχοντας Θεόν» κ.λπ.(!), ἐνῶ ἐν ἀρχῆ τῆς σελίδος 8 παραθέτουν καί ἕτερα Γραφικά χωρία καί ἐν πολλοῖς ἀσχέτους Ἱερούς Κανόνας καί εἰς τήν 9ην σελίδα ἡ σαθρά ὁμάς των, «ΟΜΟΦΩΝΩΣ ΑΠΟΦΑΣΙΖΕΙ τόν παντελῆ ἀφορισμόν τοῦ μοναχοῦ Κηρύκου Κοντογιάννη καί τοῦ Θεολόγου Ἐλευθερίου Γκουτζίδη, ἤτοι τήν ὁλοσχερῆ ἀποκοπήν αὐτῶν ἐκ τοῦ Σώματος τῆς Ἐκκλησίας. Κατόπιν τούτου ἀπογυμνώνει τόν μοναχόν Κήρυκον τῆς μοναχικῆς αὐτοῦ ἰδιότητος καί ἐπαναφέρει αὐτόν εἰς τήν τάξιν τῶν λαϊκῶν… Οὗτος τοῦ λοιποῦ θά φέρει τό ὄνομα Μηνᾶς, τό ὁποῖον ἔλαβε κατά τήν Βάπτισίν του»! Εὐτυχῶς ὅτι δέν μᾶς «ἀπεγύμνωσαν» οἱ παλαβοί καί αὐτοῦ τοῦ Ἁγίου Βαπτίσματος!.. Καί ἡ ἀκροτελεύτειος παράγραφος αὐτοῦ τοῦ Δαιμονικοῦ Ἐγγράφου των:
«Κατόπιν τούτου, ὁ ἤδη λαϊκός Μηνᾶς Κοντογιάννης, ἀπογυμνωθείς πάσης ἱερατικῆς χάριτος καί μοναχικῆς ἰδιότητος, ὡς ἀφορισθείς πλέον ὑπό τῆς Ἐκκλησίας καί ἀποκεκομμένος ἀπό Αὐτήν, ἀποστερεῖται πάσης δυνατότητος καί δικαιώματος οὐχί μόνον νά ἐνεργεῖ ὁτιδήποτε τό ἱερατικόν, ἀντιποιούμενος οὕτω τήν ἰδιότητα τοῦ Ὀρθοδόξου Κληρικοῦ, τήν ὁποίαν πλέον δέν ἔχει, ἀλλ' οὐδέ κἄν νά ἐμφανίζεται ὡς γνήσιος ὀρθόδοξος χριστιανός ἤ σχέσιν ἔχων μετά τῆς Ἐκκλησίας Γ.Ο.Χ. Ἑλλάδος καί εὑρύτερον τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Οὕτω δέ ὀφείλουσι νά ἀποδέχωνται καί θεωροῦν τοῦτον πάντες»!!
Τίποτε ἐξ ὅλων τῶν ἀνωτέρω δέν εἶναι ἀπαραίτητον νά ἀπορριφθῆ καί νά ἐπιστραφῆ εἰς τούς ἀνοήτους καί ἐσκοτισμένους Γέροντες Νικόλαον καί Παχώμιον, πολλῶ δέ μᾶλλον εἰς τά παρόμοια αὐτοῖς «παιδία», ἤτοι, τούς νεαρούς ψευδοπισκόπους Παντελεήμονα, Ἰγνάτιον καί τόν ἐκ Κύπρου παραστάντα Σεβαστιανόν, διότι ἀφ' ἑνός ὅλα τά ἀνωτέρω δέν ἔφθασαν ποτέ εἰς ἡμᾶς καί ἀφ' ἑτέρου ταῦτα πάντα ἐν τῆ γενέσει των ἐπεκάθησαν ἐπί τῶν κενῶν κεφαλῶν των, διό δέν δύνανται νά ἀτενίσουν τόν οὐρανόν!.. Ὡστόσον ἀφοῦ δέν ἐκρεμάσθησαν ἀκόμη ὡς ὁ Ἰούδας ὀφείλομεν νά προσευχώμεθα καί νά ἐλπίζωμεν, προσέχοντες «μή καί ἡμεῖς πειρασθῶμεν καί πέσωμεν».
Τοῦ ὅλου τούτου θέματος ἔλαβον γνῶσιν οἱ Σεβ/τοι Ἀρχιερεῖς τό μελετοῦν καί θά προταχθῆ κατά τήν δικάσιμον, ἡ ὁποία κατόπιν αὐτῶν τῶν γεγονότων προσδιορισθήσεται ὅσον οὔπω. Καί ἡ κατάληξις: «Ἡ Πρᾶξις αὕτη συνταχθεῖσα καί ἀναγνωσθεῖσα ἐνώπιον πάντων τῶν παρόντων μελῶν τῆς Ἱερᾶς Συνόδου, ὑπογράφεται ὡς ἕπεται», πλήν ὅμως δέν φέρει ΟΥΔΕ ΜΙΑΝ ΥΠΟΓΡΑΦΗΝ, παρεκτός τοῦ «ἀρχιγραμματεύοντος» Ἰγνατίου Δάσσιου, τοῦ φερομένου καί ὡς κινήσαντος μετά τῶν ὁμοίων του ἐγκαθέτων τό ὅλον θέμα! Αὐτοί καί πάλιν ἀπό κοινοῦ διεμόρφωσαν καί ἐπέβαλον εἰς τούς Νικόλαον, Παχώμιον κ.λπ. αὐτό τό ξέφρενον καί κατ' ἀκρίβειαν Σατανικόν πυροτέχνημα!

Ὁ Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς
ΚΗΡΥΚΟΣ
Ὁ Δ/ντής τῆς «Ο.Π.»
 ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ ΓΚΟΥΤΖΙΔΗΣ

***

(1) Εἷς ἀλλ' ὀρθόδοξος Ἀρχιερεύς, ὑπό τοιαύτας εἰδικάς συνθήκας, δύναται νά χειροτονήση ἐγκύρως, ἐνῶ ὑπό ἄλλας συνθήκας καί πρό πάντων ἄν πρόκειται διά χειροτονίας πρός φιατριασμούς καί σχίσματα καί ἄν ἀκόμη χίλιοι τρεῖς ἐκλέξουν καί χειροτονήσουν, αὐτή ἡ χειροτονία ἔχει ἀκυρωτικάς καί ἄλλας συνεπείας!..
(2) Μεταξύ τῶν ὅσων ἐλέχθησαν καί ἐγράφησαν περί τῆς σκευωρίας τοῦ 1971, εἶναι καί τοῦτο: Ὅτε οἱ Ἀρχιερεῖς Φιλόθεος καί Κων/νος μετέβησαν εἰς Βοστώνην διά τήν «χειροθεσίαν», ἐπροβληματίσθησαν διά τό τί σημαίνει ἡ «χειροθεσία» καί ποίαν εὐχήν θά ἀνεγίνωσκον κατ' αὐτήν. Κατά τόν Καλλιόπιον Γιαννακουλόπουλον, οἱ δύο Ρῶσοι Ἀρχιερεῖς προέτεινον νά διαβασθῆ ὁλόκληρος ἡ χειροτονία, διότι εἰς τό λεξικόν τῶν Ρώσων ἡ λέξις «χειροθεσία» σημαίνει χειροτονία. Ὅμως ἐπενέβησαν τινές, οἱ ὁποῖοι ἐπώπτευον καί παρηκολούθουν τήν πορείαν τῆς σκευωρίας καί εἶπον: «Δέν θά δεχθοῦν οἱ Ἀρχιερεῖς Κάλλιστος και Ἐπιφάνιος «χειροτονίαν» ἤ «χειροθεσίαν», δηλαδή δέν θά δεχθοῦν νά ἀντιμετωπισθοῦν ὡς σχισματικοί». Κατόπιν τοῦ πρός στιγμήν ἀδιεξόδου, ἐπεκοινώνησαν μετά τοῦ Μητροπολίτου Φιλαρέτου εἰς Ν. Ὑόρκην, ὁ ὁποῖος τούς εἶπε νά διαβάσουν μίαν ἁπλῆν συγχωρητικήν εὐχήν. Ἔτσι προέκυψαν κατόπιν καί τά περί συγχωρητικῆς εὐχῆς ἔγγραφα τοῦ Μητροπολίτου Φιλαρέτου πρός τόν Ἀρχ/πον Ἀνδρέαν καί τόν Μητρ/την Ἐπιφάνιον. Τά ἀνωτέρω προκύπτουν καί ἐκ προσωπικῆς ἐπικοινωνίας ἐμοῦ τοῦ Μητροπολίτου Κηρύκου μετά τοῦ Μητροπολίτου Λαύρου, ὀλίγον πρό τοῦ θανάτου του. Εἰς τό ἐρώτημα, τί ἀκριβῶς ἀνεγνώσθη εἰς τήν Βοστώνην ἐπί τῶν δύο Ἐπισκόπων μας, ἀπήντησεν ὡς ἑξῆς: «Δέν γνωρίζω τί ἐδιάβασαν, δέν ἤμουν παρών. Ἐκεῖνο ὅμως πού γνωρίζω εἶναι τί λέγει ἡ Ἀπόφασις, τήν ὁποίαν ὑπέγραψα ὡς Γραμματεύς τῆς Συνόδου».
(3) Ἀπορεῖ κανείς μέχρι πότε αὐτά τά «προδρομίδια» τοῦ Ἀντιχρίστου θά κυκλοφοροῦν μεταξύ των καί θά δέχωνται τέτοια «σφραγίσματα» βλασφημιῶν καί Ἐκλησιομαχίας;
(4) Σημείωσις «Ο.Π.»: Ἡ στάσις τῶν κ.κ. Γαλακτίωνος, Ταρασίου, Ἀνδρέου καί Χρυσοστόμου (συμμετέχοντος πάντοτε δι' ἀντιπροσώπου εἰς τό παρελθόν), τούς περιποιεῖται τιμήν ὅμως τό γεγονός ΑΠΑΙΤΕΙ περαιτέρω συνέπειαν…
(5) Σημείωσις «Ο.Π.»: Δέν εἶναι «ὡς φερομένη», ἀλλ' εἶναι ἡ ἀληθής Κανονική καί Ὀρθόδοξος Ἱερά Σύνοδος τῶν Μητροπολιτῶν τῶν κατά τόπους Γνησίων Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν…
(6) Σημείωσις «Ο.Π.»: Τό μέ Α.Π. 500/13/28.2.2009 ἔγγραφόν μας ἀσφαλῶς δέν ἐπέχει θέσιν «Ἀπολογίας», ἀλλά δριμυτάτου κατηγορητηρίου ἐπί τῆς ἀνοησίας νά ἀναμασοῦν ὡς μηρικαστικά ψευδοκατηγορίας καί ἐνῶ τήν 28.11.2007 προέβησαν εἰς δῆθεν «καθαίρεσίν μας», τήν 23.1.2009 καλοῦν πάλιν εἰς «ἀπολογίαν» ἐνῶ συγχρόνως ἀπειλοῦν! Ὡστόσον διά τοῦ μέ Α.Π. 500 ἐγγράφου μας, ἀποσταλέντος κατ' ἐξουσιοδότησιν τῆς Πανορθοδόξου Ἱερᾶς Συνόδου, προσεπαθήσαμεν νά τούς φέρωμεν εἰς τά «συγκαλά τους», ἀλλ' οἱ ἄνθρωποι αὐτοί δέν συνέρχονται μέ τίποτε. Δυστυχῶς!.. Βλέπετε τό ἔγγραφον εἰς τό προηγούμενο τεῦχος τῆς «Ο.Π.» σελ. 196-201.
(7) Ὁ ἀναγνώστης δύναται νά ἀναζητήση καί μελετήση ταῦτα εἰς τόν Τόμον τῆς «Ο.Π.» 2006 καί εἰς τάς σελ. 331-368 ἔνθα ἐκτίθεται ἡ ὑπ' ἀριθμ. 421/25.12.2006 «ΓΕΝΙΚΗ ΑΝΟΙΚΤΗ ΑΠΑΝΤΗΣΙΣ» μας.
(8) Σημείωσις «Ο.Π.»: Βεβαίως ἡ Ἐκκλησία εἶναι «στῦλος καί ἑδραίωμα τῆς Ἀληθείας» ἀλλά οἱ ἄνθρωποι αὐτοί δέν «ἑδράζονται» οὔτε ἐπί τῆς ἀληθείας οὔτε ἐντός τῆς Ἐκκλησίας ἴστανται! δι' αὐτούς «στῦλος καί ἑδραίωμα» εἶναι οἱ ἐγκάθετοι τοῦ Νεοημερολογιτικοῦ καί Παλαιοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ! Εἶναι τό ψεῦδος, ἡ συκοφαντία, αἱ ληστρικαί πράξεις σκοπιμότητος, εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Διάβολος! Τολμηρόν, ἀλλ' ἀληθές!..
(9) Σημείωσις «Ο.Π.»: Οὔτε «καθαίρεσις» ὑφίσταται καθ' ἡμῶν οὔτε «ἀφορισμός — ἀκοινωνησία. Ταῦτα ὡς πράξεις ληστρικαί καί σατανικῆς ἐπινοήσεως, ἐπί τῶ σκοπῶ νά πλήξουν τήν Ἐκκλησίαν, ὑφίστανται μόνον διά τούς ἐπιχειρήσαντας ταῦτα. Ἀλλοίμονον ἄν αἱ πράξεις τῶν ἀνά τούς αἰῶνας σχισματοαιρετικῶν καί πρό πάντων συνειδητῶν ἐπιβούλων κατά τῆς Ἐκκλησίας, ὡς τῶν Νικολαϊτῶν, ἦσαν πράξεις μέ κῦρος!
(10) Σημείωσις «Ο.Π.»: Σᾶς ἀπεδείχθη, 'ώ δυστυχέστατοι, ὅτι ἡ διατύπωσις καί ἀπό Ἐκκλησιολογικῆς ἀλλά καί ἀπό Τριαδολογικῆς ἀπόψεως (ΔΟΓΜΑΤΙΚΗΣ), εἶναι ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ, ἐνῶ σεῖς τήν 14ην/27ην Φεβρουαρίου 2002 ΚΑΤΕΠΝΙΓΗΤΕ εἰς τό ἔρεβος τῆς «Τριαδολογικῆς» καί «Ἐκκλησιολογικῆς» σας αἱρέσεως. Νά μελετήσετε τήν εἰσήγησιν τοῦ τότε «Πειραιῶς» καί τήν «ἀπόφασίν» σας!.. Ἀλλά θά εἴπη τις δικαίως, ποῖοι νά μελετήσουν; Οἱ ἐσκοτισμένοι Γέροντες Νικόλαος καί Παχώμιος ἤ τά «ἀκατάστατα παιδία» Παντελεήμων, Ἰγνάτιος καί ὁ ἐκ Κύπρου κληθείς Σεβαστιανός;… Δυστυχῶς ἀγαπητέ Ἰγνάτιε, τολμῶμεν εἰπεῖν ὅτι ἡ ἐκδήλωσις ἀγάπης, τήν ὁποίαν σᾶς ἐπεδείξαμεν τήν 19ην Ἀπριλίου δέν σᾶς ὠφέλησεν! Ἔπρεπε νά ἔλθη εἰς τό ἀκροατήριον ἡ Ἀγωγή σας!.. Ἀλλά τά θέματά σας δέν ἔκλεισαν ἀφοῦ παραμένουν ἀνοικταί ὅλαι αἱ πληγαί…
(11) Σημείωσις «Ο.Π.»: Ὁ «ἀφορισμός» σας κατά τοῦ θεολόγου Ἐλευθερίου δέν εἶναι ἀφορισμός τῆς Ἐκκλησίας ἀλλ' «ἀφορισμός» τῶν ἐγκαθέτων Φλωρινικῶν καί ἡμετέρων καί δι' αὐτῶν ἔχει τήν ἀρχήν του εἰς τά κέντρα τοῦ Ἀντιχρίστου καί ὡς τοιοῦτος, δηλαδή ὡς προκληθείς διά τήν κηρυσσομένην Ὀρθόδοξον Ὁμολογίαν — Ἐκκλησιολογίαν καί τήν Ἀποστολικήν Διαδοχήν, τό Πνεῦμα τό Ἅγιον, καί αὐτόν, τόν ἐπεκάθησεν ἐπί τῶν κεφαλῶν ΥΜΩΝ!..
(12) Σημείωσις «Ο.Π.»: Τήν παράγραφον αὐτήν ἐνῶ ἠθελήσατε νά τήν φορέσετε εἰς ἡμᾶς τόν Μητροπολίτην Κήρυκον καί τόν θεολόγον Ἐλευθέριον, ὅμως αὕτη ἐπ' οὐδενί ἐχώρησεν εἰς ἡμᾶς, ἐνῶ ἤδη ἅμα τῆ ἐπινοήσει καί γραφῆ της, τήν ἐφορέσατε διότι εἶναι ὄντως εἰς τά μέτρα σας καί ἀποδίδει μέ ἐπιτυχίαν τό ἔργον σας, τό ὁποῖον ἐκορυφώθη τήν 28.11.2007! Ὤ δυστυχεῖς, πρώην Ἀδελφοί καί Πατέρες, ἕως πότε θά ὑπηρετῆτε τόν Διάβολον;
(13) Σημείωσις «Ο.Π.»: Ἀκριβῶς τά ἀνωτέρω παρατιθέμενα χωρία: Πράξ. Κ΄ 30, Β΄ Πορ. ια΄ 13-15, Β΄ Κορ. 6, 14-15 καί Π.Γ. Τόμος 160 Α, ἀφοροῦν μόνον εἰς ὑμᾶς τούς ἐγκαθέτους καί τά κέντρα, τά ὁποῖα σᾶς κατευθύνουν καί σᾶς ἐκόλασαν!..
(14) Σημείωσις «Ο.Π.»: Οἱ ἀναφερόμενοι Ἱεροί Κανόνες ΚΘ, Λ, ΝΑ, ΞΒ, ΞΔ, οἱ Ἀποστολικοί, ὡς καί ὁ ΕΒ (σιψ) Νικαίας, (καί) ΠΑ Τρούλλου, εἶναι ἄσχετοι!.., ὅπως ἄσχετοι εἶσθε καί Σεῖς!
(15) Σημείωσις «Ο.Π.»: Πολύ ὀρθῶς ἐντέλλεται ὁ ΙΓ΄ τῆς ΑΒ΄ Ἁγίας Συνόδου, διότι οἱ μέ ψευδεῖς προφάσεις προκαλοῦντες σχίσμα δικαίως καθαιροῦνται, οἱ δέ λαϊκοί οἱ κοινωνοῦντες μέ τούς σχισματικούς ἐπίσης δικαίως ὁρίζει «ἀφοριζέσθωσαν πάντες τῆς Ἐκκλησίας». Αὐτός ὅμως ὁ Κανών ἀφορᾶ ἀποκλειστικῶς καί κατ' ἐξοχήν εἰς Ὑμᾶς, οἱ ὁποῖοι, καίτοι οἱ χειρότεροι σχισματοαιρετικοί, ἀντιποιεῖσθε τούς λειτουργούς καί τούς θεσμούς τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλά καί αὐτήν τήν Ἐκκλησίαν! Δι' ἡμᾶς τόν Μητροπολίτην Κήρυκον, τόν θεολόγον Ἐλευθέριον καί ὅλους τούς Ὀρθοδόξους Κληρικούς καί λαϊκούς, ἰσχύει τό τοῦ ΙΕ΄ Κανόνος τῆς ἰδίας Ἁγίας Συνόδου: «Οὐ γάρ Ἐπισκόπων ἀλλά ψευδεπισκόπων» καί ψευδοδιδασκάλων κατέγνωσαν καί οὐ σχίσματι τήν ἕνωσιν τῆς Ἐκκλησίας κατέτεμον, ἀλλά σχισμάτων καί μερισμῶν τήν Ἐκκλησίαν ἐσπούδασαν ρύσασθαι». Ἡμεῖς ἐχωρίσθημεν καί σᾶς ἀπεκηρύξαμεν διά τό «δημοσίως καί γυμνῆ τῆ κεφαλῆ κηρύττοντας καί πράττοντας κατεγνωσμένας βλασφημίας καί αἱρέσεις». Μείναντες δέ ἑδραῖοι εἰς τήν Ἐκκλησίαν ὁμολογοῦμεν καί κηρύσσομεν τήν Ὁμολογίαν Ἐκκλησιολογίαν καί τήν γνησίαν καί ἀδιάκοπον Ἀποστολικήν Διαδοχήν, ἅτινα σεῖς ἀμφότερα κατεπροδώσατε.
(16) Σημείωσις «Ο.Π.»: Ὁλόκληρος ἡ παροῦσα ψευδοαπόφασίς σας, περιλούει Ὑμᾶς ἀπό κεφαλῆς ἕως ποδῶν! Κύριοι σᾶς ἀπεδείξαμεν ὅτι αἱ βλασφημίαι κατά τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καί ἡ προδοσία σας κατά τοῦ Μεγίστου Μυστηρίου τῆς Ἐκκλησίας, πρό πολλοῦ σᾶς ΑΦΩΡΙΣΑΝ καί σᾶς ΕΚΟΨΑΝ παντελῶς ἐκ τοῦ ζωηφόρου Σώματος τῆς Ἐκκλησίας, καί πλέον κείτεσθε ἀπογεγυμνωμένοι καί νεκροί ἀπό κάθε γνώρισμα χριστιανοῦ πολλῶ δέ μᾶλλον Κληρικοῦ καί Ἐπισκόπου!
(17) Ἐννοεῖται καί τοῦ ἀπό 2002 γραπτοῦ συμψηφίου τοῦ Μακαριστοῦ Μητροπολίτου Λαρίσης κυροῦ Παναρέτου (2004).

ΠΕΡΙ ΝΙΚΟΛΑΪΤΩΝ (3)

ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΚ ΤΗΣ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗΣ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΩΣ!!!

Ἡ ὑπ' ἀριθμ. 3298/7.8.2009 ΝΕΑ «ΠΡΑΞΙΣ»

Ὅσον καί ἄν ἡ δημοσίευσις αὐτῆς ἀπό τῶν στηλῶν τῆς «Ο.Π.» ἀποτελεῖ προσβολήν διότι βρωμίζει, τό ἐπίσημον Δημοσιογραφικόν ὄργανον τῆς Ἐκκλησίας, ὅμως αὐτή εἶναι ἡ κατάστασις τῶν σεσηπότων πρώην Πατέρων καί Ἀδελφῶν μας καί πρέπει νά περάση εἰς τήν ἱστορίαν, δεδομένου ὅτι ἡ ἐν λόγω «πρᾶξις» ἤδη περιελήφθη καί αὕτη εἰς τό Κατηγορητήριον καί μᾶλλον θά εἶναι πρώτη εἰς τήν σειράν τῶν κατηγοριῶν κατά τάς ἐργασίας τοῦ Ἀνωτάτου Συνοδικοῦ Δικαστηρίου:

«ΕΚΚΛΗΣΙΑ Γ.Ο.Χ. ΕΛΛΑΔΟΣ
ΙΕΡΑ ΣΥΝΟΔΟΣ
(Μπότσαρη 8, 121 31 Περιστέρι — Ἀθῆναι)
Π Ρ Α Ξ Ι Σ
(Ἀρ. Πρωτ. 3298/7.8.2009 ἐκ. ἡμ.)
ΤΗΣ Ι. ΣΥΝΟΔΟΥ ΤΗΣ ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ Γ.Ο.Χ. ΕΛΛΑΔΟΣ

Ἡ Ἱερά Σύνοδος τῆς Ἱεραρχίας τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος συγκληθεῖσα κανονικῶς κατόπιν Προσκλήσεως τοῦ Προέδρου Αὐτῆς Μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν καί Πάσης Ἑλλάδος κ.κ. ΝΙΚΟΛΑΟΥ εἰς ἔκτακτον Συνεδρίασιν, σήμερον 7ην μηνός Αὐγούστου (ἐκ. ἡμ.) τοῦ ἔτους 2009, ἡμέραν Πέμπτην, ἐν τῶ παρά τῶ Καθεδρικῶ Ναῶ Ἀθηνῶν (Ἁγίας Τριάδος Κάτω Ἡλιουπόλεως) Ἀρχιεπισκοπικῶ Μεγάρω («Στέγη Φιλοξενείας Κληρικῶν») καί συγκροτουμένη ὑπό τῶν: Μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν κ. Νικολάου, ὡς Προέδρου, Ἀργολίδος κ. Παχωμίου, Πειραιῶς καί Νήσων κ. Παντελεήμονος, Λαρίσης καί Τυρνάβου κ. Ἰγνατίου, ὡς μελῶν, τοῦ Σεβ. Περιστερίου κ. Γαλακτίωνος καί τοῦ Σεβ. Βερροίας καί Ναούσης κ. Ταρασίου ὡς καί τοῦ Σεβ. Θηβῶν καί Λεβαδείας μή ἠτιολογημένως ἀπουσιαζόντων (4), τοῦ δέ Σεβ. Φιλίππων ἀσθενοῦντος καί εὑρισκομένου ἐν τῶ ἐξωτερικῶ, καί τοῦ Αἰδ/του Πρωτ. π. Δημητρίου Τσαρκατζόγλου ἐκτελοῦντος χρέη Ἀρχιγραμματέως Αὐτῆς, παρόντος καί τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Κιτίου καί ἐξάρχου πάσης Κύπρου κ. Σεβαστιανοῦ ἐκ τῆς Αὐτοκεφάλου Ἐκκλησίας Γ.Ο.Χ. Κύπρου, συνεζήτησε ἐπί τῆς ἀπό 23.1.2009 (Ἀρ. Πρωτ. 3296) Ἀποφάσεως Αὐτῆς περί τοῦ Καθηρημένου τέως Ἐπισκόπου καί νῦν μοναχοῦ Κηρύκου Κοντογιάννη, δι' ἧς οὗτος (καί οἱ μετ' αὐτοῦ συμπορευόμενοι) ἐκαλεῖτο εἰς Ἀπολογίαν ἐνώπιον τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἱεραρχίας διά τήν ἀμετανόητον στᾶσιν του καί τήν κατ' ἐξακολούθησιν κατάφωρον ὑπ' αὐτοῦ παραβίασιν συνόλου τῆς ἐκκλησιαστικῆς τάξεως ὡς καί σκανδαλισμοῦ τοῦ πιστοῦ λαοῦ, εἰς τήν ὁποίαν δέν ἀνταπεκρίθη, ὡς ὄφειλε, πλήν ἀπέστειλε ἀντί ἀπολογίας τήν ἀπό 15/28.2.2009 (Α.Π. 500) ὑπ' αὐτοῦ ὑπογραφομένην «ἐπιστολήν», ἐσχάτως δέ ἀπέστειλε καί τήν ἐπίσης ὑπό τοῦ ἰδίου ὑπογραφομένην «ἐπιστολήν» ἐπιγραφομένην «Γ΄ ΚΛΗΣΙΣ ΠΡΟΣ ΑΠΟΛΟΓΙΑΝ» (ἀπό 20.6/3.7.2009 καί Α.Π. 512) ὡς ἐντεταλμένου ὑπό τῆς «Πανορθοδόξου Ἱερᾶς Συνόδου»!
Ἡ Ἱερά Σύνοδος κατ' ἀρχήν καί πρό τῆς ἐνάρξεως τῶν ἐργασιῶν Αὐτῆς ἐξήτασε τό ζήτημα τῆς κανονικῆς συγκροτήσεως καί Συνεδριάσεως Αὐτῆς μέ δεδομένην τήν ἀπουσίαν ἐνίων Ἀρχιερέων μή ἠτιολογημένης κανονικῶς. Λαβοῦσα δέ ὑπ' ὄψιν. α) Παλαιοτέραν Ἀπόφασίν της (ἀπό 25.4.2003) κατά τήν ὁποίαν προκειμένου νά μή «παρακωλύεται ἡ εὔρυθμος λειτουργία τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἱεραρχίας καί κατ' ἐπέκτασιν παρεπομποδίζεται τό Συνοδικόν ἔργον τῆς Ἐκκλησίας ἡ Ἱερά Σύνοδος τῆς Ἱεραρχίας λαμβάνουσα ὑπ' ὄψιν τά ὑπό τῶν Θείων καί Ἱερῶν Κανόνων προβλεπόμενα ἀποφασίζει ὅπως τοῦ λοιποῦ εἰς περίπτωσιν μή πραγματοποιήσεως Συνεδράσεως τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἱεραρχίας λόγω ἀπουσίας τινῶν Ἱεραρχῶν, εἰς τήν ἀμέσως ἑπομένην Συνεδρίασιν τῆς Ἱεραρχίας αἱ ἐργασίαι θά λαμβάνουν ὁπωσδήποτε χώραν ἀνεξαρτήτως ἀριθμοῦ παρόντων, τῶν δικαιολογημένως ἀπουσιαζόντων δυνάμεων νά παρίστανται δι' ἐκπροσώπου» (Κ.Γ.Ο. Ἀπρίλιος 2003, τ. 299, σελ. 82), καί β) Τήν κατεπείγουσαν ἀνάγκην ἀντιμετωπίσεως τῆς συγχύσεως ἡ ὁποία ἐδημιουργήθη ἐκ τῆς ὑπό τοῦ Αἰδ/του Πρωτ. π. Δημητρίου Τσαρκατζόγλου ἀποστολῆς πρός τόν μοναχόν Κήρυκον Κοντογιάννην τῆς ἀπό 31.7.2009 (Α.Π. 3297) ἐπιστολῆς ἄνευ ἐγκρίσεως τοῦ περιεχομένου αὐτῆς ὑπό τοῦ Μακαριωτάτου καί σχετικῆς περί αὐτῆς ἐνημερώσεως τῶν Σεβ. Ἱεραρχῶν, ἀπεφάσισεν ὁμοφώνως τήν πραγματοποίησιν τῆς ἐκτάκτου αὐτῆς Συνεδριάσεως ὡς κανονικῆς καί νομίμου.
Πρό τῆς λήξεως τῆς Συνεδριάσεως τῆς Ἱεραρχίας ἀπεχώρησεν λόγω ἐπειγούσης ἱερατικῆς ὑποχρεώσεως ὁ Αἰδ/τος Πρωτ. π. Δημήτριος Τσαρκατζόγλου, ἀνετέθησαν δέ ὑπό τῆς Ἱερᾶς Συνόδου χρέη Ἀρχιγραμματεύοντος εἰς τόν νεώτερον τῆ τάξει Ἀρχιερέαν, Σεβ. Μητρ/την Λαρίσης κ. Ἰγνάτιον.
Κατά τήν ἔναρξιν τῆς συζητήσεως ἀνεγνώθησαν ἡ ὑπ' ἀριθμ. 3282/28.11.2007 Καθαιρετική Συνοδική Ἀπόφασις κατά τοῦ Μητροπολίτου Κηρύκου Κοντογιάννη καί ἤδη μοναχοῦ, ἡ ὑπ' ἀρ. Πρωτ. 498/2/15.1.2009 «Κλῆσις πρός Ἀπολογίαν» ἀποσταλεῖσα ὑπό τῆς φερομένης (5) ὡς «Ἱερᾶς Συνόδου τῶν Μητροπολιτῶν τῶν Γνησίων Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν Ἑλλάδος, Κύπρου, Ρουμανίας κ.λπ.», ἡ ὑπ' ἀριθμ. 3296/23.1.2009 Συνοδική Ἀπόφασις καί Κλῆσις αὐτοῦ, ἡ ἀπό 15/28.2. 2009 (Α.Π. 500) ἀντί ἀπολογίας «ἐπιστολή» αὐτοῦ (6), ὡς καί ἡ ἐπίσης ὑπό τοῦ ἰδίου ὑπογραφομένη «ἐπιστολή» ἐπιγραφομένη «Γ΄ ΚΛΗΣΙΣ ΠΡΟΣ ΑΠΟΛΟΓΙΑΝ» (ἀπό 20.6/3.7.2009 καί Α.Π. 512) ὡς «ἐντεταλμένου ὑπό τῆς Πανορθοδόξου Ἱερᾶς Συνόδου».
Ἐπίσης ἀνεγνώσθη ἡ ἀπό 14/27.2.2002 Ἀπόφασις τῆς Ἱερᾶς Συνόδου κατά τοῦ Θεολόγου Ἐλευθερίου Γκουτζίδη, διά τῆς ὁποίας τοῦ ἐπεβλήθη τό ἐπιτίμιον τῆς Ἀκοινωνησίας διά τήν ὑπ' αὐτοῦ μετά φιλονεικίας πρός τήν Ἐκκλησίαν ὑποστηριζομένη Καινοτομίαν.
Ἀκολούθως λαβών τόν λόγον ὁ Μακαριώτατος Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν καί Πρόεδρος τῆς Ἱερᾶς Συνόδου, εἰσηγούμενος τό θέμα τοῦ τέως Ἐπισκόπου καί ἤδη μοναχοῦ Κηρύκου, τοῦ Θεολόγου Ἐλευθερίου Γκουτζίδη καί τῶν ὀπαδῶν αὐτῶν, ἀνέφερε μεταξύ ἄλλων:
«Ὡς γνωστόν ὁ ἐν λόγω τέως Ἐπίσκοπος καί νῦν μοναχός Κήρυκος ἀπό τόν Ἰούνιο τοῦ ἔτους 2005, δι' ἀποφάσεώς του αὐτοαπεκόπη καί ἀπεσχίσθη ἐκ τοῦ Σώματος τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας, τούτου ἐπισυμβάντος ὡς κατάληξις καί συνέπεια τῆς ἀπό ἱκανοῦ χρόνου ἀκολουθουμένης ὑπ' αὐτοῦ τακτικῆς τῆς ἀρνήσεως τῶν Ἀποφάσεων τῆς Ἱερᾶς Συνόδου καί δή τῶν ἀφορώντων εἰς αὐτόν καί ἁπτομένων θεμάτων Πίστεως.
Τότε διά τῆς ὑπ' ἀριθμ. 3219/17.6.2005 Ἀποφάσεώς Της, ἡ Ἱερά Σύνοδος ἐκήρυξε τόν ὡς ἄνω Ἐπίσκοπον ἔκπτωτον τοῦ θρόνου του, ἐπέβαλε εἰς αὐτόν, κατά ἐπιεικῆ κρίσιν καί εἰς τήν διόρθωσιν αὐτοῦ ἀποβλέπουσα, τήν Ποινήν τῆς Ἀργίας καί τόν προειδοποίησε ὅτι παρελθούσης ἀπράκτου προθεσμίας δύο μηνῶν θά κινηθῆ κατ' αὐτοῦ ἡ περαιτέρω κανονική ἐκκλησιαστική διαδικασία διά τήν ἐπιβολήν τῆς ὑπό τοῦ ΙΔ΄ Κανόνος τῆς Ἁγίας Πρωτοδευτέρας λεγομένης Συνόδου προβλεπομένης ἐκκλησιαστικῆς ποινῆς τῆς Καθαιρέσεως.
Ἔκτοτε παρῆλθον δύο ἔτη, κατά τά ὁποῖα, ἡ Ἱερά Σύνοδος, ἐκάλεσε τρίς τόν Κατηγορούμενου νά ἐμφανισθῆ ἐνώπιόν Της καί ἀπολογηθῆ, ὡς δείκνυεται ἐκ τῶν ὑπ' ἀρ. Πρωτ. 3235/31.3.2006, 3239/26.4.2006 καί 3244/13.10.2006 ἐγγράφων Αὐτῆς, πλήν ὅμως οὗτος ἠρνήθη νά συμμορφωθῆ πρός τήν ὑποχρέωσίν του αὐτήν, ἀρκεσθείς εἰς τήν ἀποστολήν πρός Αὐτήν ἀσχέτων ἐγγράφων του (7).
Ἡ Ἱερά Σύνοδος, λαβοῦσα ὑπ' ὄψιν τήν μετ' ἐπιμονῆς ὑποστήριξιν ὑπό τοῦ ὡς ἄνω Ἐπισκόπου τῆς Τριαδολογικῆς καί Ἐκκλησιολογικῆς ΚΑΙΝΟΤΟΜΙΑΣ περί τῆς «κοινωνίας τῶν τριῶν θείων Προσώπων» ὡς «πρώτης ἀνάρχου Ἐκκλησίας», κακοδοξία ἡ ὁποία ἀποτελεῖ Παπική δοξασία, ὑποστηριζομένη εὑρέως εἰς τόν χῶρον τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ — Οἰκουμενισμοῦ, καί τήν ὁποίαν οὗτος διδάσκει καί κηρύττει «γυμνῆ τῆ κεφαλῆ» κατά τήν τελευταίαν σχεδόν δεκαετίαν, παρά τάς ἐπανειλημμένας ἀδελφικάς συστάσεις καί προτροπάς τῆς Ἱερᾶς Συνόδου, φιλονεικῶν πεισμόνως καί ἀμετανοήτως πρός τήν Ἐκκλησίαν, ἡ ὁποία εἶναι «στῦλος καί ἑδραίωμα τῆς ἀληθείας» (8) (Α΄ Τιμ. Γ΄, 15), καθώς καί τήν ἐμμονήν αὐτοῦ ἐν τῶ Σχίσματι, ἐνωτιζομένη τήν φωνήν τῆς Ἐκκλησίας, διά τῶν Ἁγίων τῆς Ἐκκλησίας Διδασκάλων, ἀπεφάσισεν, διά τῆς ὑπ' ἀριθμ. 3282/28.11.2007 Ἀποφάσεως Αὐτῆς, τήν ΚΑΘΑΙΡΕΣΙΝ τοῦ Ἐπισκόπου Κηρύκου Κοντογιάννη ἐκ τοῦ Ἐπισκοπικοῦ Βαθμοῦ, τήν ἀπογνύμνωσιν αὐτοῦ ἀπό πᾶσαν ἱερατικήν ἐξουσίαν καί τήν ἐπαναφοράν αὐτοῦ εἰς τήν τάξιν τῶν μοναχῶν, μή δυναμένου τούτου ἐφ' ἑξῆς νά διενεργῆ οἱανδήποτε ἱερατικήν πρᾶξιν…».
Ἐν συνεχεία ἐτόνισε ὅτι εἶναι ἰδιαιτέρως θλιβερόν τό γεγονός τῆς τοιαύτης πτώσεως τοῦ τέως Ἐπισκόπου καί νῦν μοναχοῦ Κηρύκου Κοντογιάννη, ὅτι θλίβεται διά τήν συνεχιζομένην καί διευρυνομένην ἀποστασίαν αὐτοῦ καί τοῦ μετ' αὐτοῦ συμπορευομένου θεολόγου Ἐλευθερίου Γκουτζίδη, ὡς καί τῶν ἀκολουθούντων αὐτούς, οἱ ὁποῖοι οὐδόλως ἐσωφρονίσθησαν ἐκ τῆς ἀποφάσεως τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἱεραρχίας, ἡ ὁποία ὡς Ἀνώτατον Συνοδικόν Δικαστήριον ἐπέβαλλε εἰς τόν ποτέ Μητροπολίτην Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς Κήρυκον τήν ποινήν τῆς Καθαιρέσεως, εἰς δέ τόν θεολόγον Ἐλευθέριον Γκουτζίδην τό ἐπιτίμιον τῆς Ἀκοινωνησίας (9), ἔφθασαν δέ εἰς τό σημεῖον νά διαπράττουν ὅσα ἀκούομεν καί διαβάζομεν ἀντιποιούμενοι ἀξιώματα καί ἰδιότητας, τά ὁποῖα δέν κατέχουν πλέον. Δυστυχῶς, φαίνεται ὅτι δέν ὑπάρχει οὐδεμία ἐλπίς ἀνανήψεως καί μετανοίας δι' αὐτούς. Διά τοῦτο ἡ Ἐκκλησία πρέπει νά τούς ἀποκόψη παντελῶς ἐκ τοῦ Σώματος Αὐτῆς ἤ μᾶλλον νά διαπιστώση τόν αὐτοαφορισμόν των καί τήν αὐτοαποκοπήν των ἐξ Αὐτοῦ.
Πρότεινε δέ τόν παντελῆ Ἀφορισμόν τοῦ μοναχοῦ Κηρύκου Κοντογιάννη καί τοῦ θεολόγου Ἐλευθερίου Γκουτζίδη, ὡς καί τῶν ἀκολουθούντων αὐτούς.
Εἰδικῶς δέ διά τήν περίπτωσιν τοῦ μοναχοῦ Κηρύκου Κοντογιάννη ἐζήτησε νά ἀπογυμνωθῆ τῆς μοναχικῆς αὐτοῦ ἰδιότητος, τήν ὁποίαν ἔδωκεν εἰς αὐτόν ἡ Ἐκκλησία, καθ' ὅσον ἐφ' ὅσον ἀπεκόπη πλέον ὁριστικῶς ἀπό Αὐτήν δέν δύναται νά παραμένη μοναχός, περιφέρων τό Ἀγγελικόν Σχῆμα.
Ἀκολούθως τόν λόγον ἔλαβον καί οἱ ὑπόλοιποι Σεβ. Ἀρχιερεῖς τονίσαντες τήν πρωτοφανῆ πολεμικήν μανίαν τοῦ τέως Ἐπισκόπου Κηρύκου κατά τῆς τροφοῦ αὐτοῦ Ἁγίας Ἐκκλησίας καί τῶν χειροτονησάντων αὐτόν Ἱεραρχῶν Αὐτῆς, δεῖγμα, ὡς ἀνέφερον, ἐγκαταλείψεως αὐτοῦ ὑπό τῆς Χάριτος τοῦ Θεοῦ, τόν ἀνά τήν Ὑφήλιον διασυρμόν καί δυσφήμησιν τῆς Γνησίας Ὀρθοδοξίας ἐκ τε τῆς συμπεριφορᾶς αὐτοῦ καί τῶν λόγων καί ἐνεργειῶν του, τήν ἔκπτωσίν του ἐκ τῆς Ὀρθοδόξου Ὁμολογίας καί τήν ἔμμονήν του εἰς τήν ὑπ' αὐτοῦ ὑποστηριζομένη Ἐκκλησιολογική καί τριαδολογική ΚΑΙΝΟΤΟΜΙΑ (10), τήν σαφῶς ἀποδειχθεῖσαν ὡς παπικήν κακοδοξίαν καί τήν ἀσεβεστάτη καί θρασυτάτη, παρά πᾶσαν ἔννοιαν κανονικότητος, ἐμφάνισιν καί δραστηριοποίησίν του ὡς δῆθεν κανονικοῦ Ἐπισκόπου καί δή ἐπικεφαλῆς διεθνοῦς «Συνόδου», αὐτοτιτλοφορουμένης «Πανορθοδόξου», εἰς ὕβριν καί γελοποιποίησιν τῶν θεσμῶν καί Κανόνων τῆς Ἐκκλησίας, κατ' ἀλήθειαν δέ τήν ὑπ' αὐτοῦ σύμπηξιν ἀνιέρου ὁμάδος καθηρημένων ρασοφόρων, μεμαρτυρημένως στερουμένων Ὀρθοδόξου Ὁμολογίας καί κανονικῆς Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς, ἐμφανιζομένων δέ ὡς δῆθεν κανονικῶν ὀρθοδόξων Κληρικῶν!
Μετά τήν τοποθέτησιν ἐπί τοῦ θέματος πάντων τῶν παρισταμένων Ἱεραρχῶν, ἐπερατώθη ἡ σχετική συζήτησις.

Ἡ Ἱερά Σύνοδος συσκεψαμένη ἐν Ἁγίω Πνεύματι καί
ΛΑΒΟΥΣΑ ΥΠ' ΟΨΙΝ:

1. Τήν ἀντικανονικήν, ἀντιορθόδοξον καί ἀντιεκκλησιαστικήν στάσιν καί συμπεριφοράν τοῦ μοναχοῦ Κηρύκου Κοντογιάννη, ἤτοι τῆς περιφρονήσεως καί καταπατήσεως τῆς ἀφορώσης αὐτόν Κανονικῆς Ἱεροσυνοδικῆς Ἀποφάσεως (ἀρ. Πρωτ. 3282/28.11.2007) διά τῆς ὁποίας οὗτος, ὁ πρώην Μητροπολίτης Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς Κήρυκος ΚΑΘΗΡΕΘΗ ἐκ τοῦ ἐπισκοπικοῦ βαθμοῦ, ἀπεγυμνώθη ἀπό πᾶσαν ἱερατικήν ἐξουσίαν καί ἐπανῆλθεν εἰς τήν τάξιν τῶν μοναχῶν, καταδικασθείς, κατά τά ὑπό τῶν Θείων καί Ἱερῶν Κανόνων προβλεπόμενα, ἐπί Κακοδοξία καί Σχίσματι.
2. Τήν ἀμετανόητον ἐμμονήν τοῦ ἐν λόγω μοναχοῦ εἰς τήν ὑποστήριξιν τῆς Τριαδολογικῆς καί Ἐκκλησιολογικῆς Καινοτομίας «περί τῆς κοινωνίας τῶν τριῶν θείων Προσώπων» ὡς «πρώτης ἀνάρχου Ἐκκλησίας», κακοδοξία ἡ ὁποία ἀποτελεῖ Παπικήν δοξασίαν, ὑποστηριζομένη εὐρέως εἰς τόν χῶρον τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ — Οἰκουμενισμοῦ καί τήν ὁποίαν οὗτος οὐχί μόνον κηρύττει «γυμνῆ τῆ κεφαλῆ», ἀλλά καί ἔχει ἀναγάγει εἰς ἀπαραίτητον στοιχεῖον — μέρος τῆς Ὁμολογίας του, τήν ὁποίαν προβάλλει καί ὑποστηρίζει ἡ περί αὐτόν καί ὑπ' αὐτοῦ καί τοῦ ἀφορισθέντος ὑπό τῆς Ἐκκλησίας (11) συνοδοιπόρου αὐτοῦ, «θεολόγου» Ἐλευθερίου Γκουτζίδη, συμπηχθεῖσα σχισματική ὁμάς καθηρημένων, κυρίως, πρώην Κληρικῶν.
3. Τήν ὑπ' αὐτοῦ τοῦ καθηρημένου τέως Ἐπισκόπου καί νῦν μοναχοῦ Κηρύκου Κοντογιάννη ἀσεβεστάτην καί ἱερόσυλον, ἄνευ ἐκκλησιαστικῶν ὅρων καί προϋποθέσεων σύμπραξιν μετά τῶν ἐκ Ρουμανίας φερομένων ὡς Ἐπισκόπων Γεροντίου καί Κασσιανοῦ, μεθ' ὦν συνῆψε «ἐκκλησιαστικήν κοινωνίαν», προέβη ἀντικανονικῶς καί ἀντορθοδόξως εἰς «χειροτονίας» «ἐπισκόπων» καί ἐν συνεχεία ἐπροχώρησεν ἀδιστάκτως εἰς τήν συγκρότησιν πρωτοφανοῦς μορφώματος, ἀποκαλουμένου καί αὐτοτιτλοφορουμένου «Πανορθοδόξου» ἤ «Διεθνοῦς» «Συνόδου», πρός ἑδραίωσιν καί διεύρυνσιν τοῦ Σχίσματος αὐτοῦ. Σημειωτέον ὅτι περί τῶν ἐκ Ρουμανίας κατηγγέλθησαν μετ' ἀποδείξεων στοιχεῖα τά ὁποῖα, ἄν καί ἀπεσιωπήθησαν καί ἀπεκρύβησαν, παραμένουν εἰς διαρκῆ ἔλεγχον τῶν ἀντορθοδόξων καί ἀντικανονικῶν ἐνεργειῶν.
4. Τήν ἄρνησιν καί ἐσχάτην πτῶσιν ἐκ τῆς ὀρθοδόξου Ὁμολογίας, ἀλλά καί τήν βλασφημίαν κατά τῆς Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ἐκ μέρους τοῦ Ἐπισκόπου καί νῦν μοναχοῦ Κηρύκου Κοντογιάννη, ὁ ὁποῖος κρίμασιν οἷς οἶδεν ὁ Κύριος, ἐνῶ πάλαι ποτέ ἐκ τῆς θέσεως τοῦ μέλους τῆς Ἱερᾶς Συνόδου καί ἐπί ὀλίγα ἔτη συνομολογοῦσε ὡς Ἐπίσκοπος μετά τῶν ὑπολοίπων μελῶν τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ τήν Ἀκαινοτόμητον Πίστιν τῶν Ἁγίων Πατέρων καί τήν χάριτι Θεία διασφάλισιν τῆς ἀδιακόπου Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς εἰς τούς ἐσχάτους χρόνους ἐν τῆ Γνησία Ὀρθοδόξω Ἐκκλησία διά τῶν ἱστορικῶν Ἐπισκοπικῶν χειροτονιῶν ἐν ἔτει 1948 ὑπό τοῦ Ἀοιδίμου καί Ὁμολογητοῦ Ἱεράρχου Ματθαίου, ἔφθασε σήμερον νά διακηρύττη ἐν Διαγγέλματι «Συνοδικῶς» (ἴλεως γένοιτο ἡμῖν ὁ Θεός!) τήν βλάσφημον καί ἀντορθόδοξων θέσιν ὅτι γίνονται δεκταί ἄνευ κανονικῆς ἀντιμετωπίσεως καί θεραπείας καί αἱ ὑπό κακοδόξων γενόμεναι χειροτονίαι! («Διάγγελμα» ἐν λεμεσῶ Κύπρου ἀπό 30.4.2008 ὑπογραφόμενον ὑπό τοῦ τέως Ἐπισκόπου Κηρύκου καί πάντων τῶν σύν αὐτῶ, δημοσιευθέντων εἰς «ΕΝΗΜΕΡΩΣΙΣ», ἀρ. 233, Ἀπρίλιος 2008).
5. Τήν θρασυτάτην πρόκλησιν καί ἀσέβειαν τοῦ μοναχοῦ Κηρύκου Κοντογιάννη, ὁ ὁποῖος καθηρημένος 'ών ἐκ τοῦ Ἐπισκοπικοῦ βαθμοῦ, δέν ἠρκέσθη εἰς τόν ἄχαρι ἀγῶνα εἰς τόν ὁποῖον ἄλλωστε ἀπό δεκαετίας σχεδόν ἔχει ἀποδυθεῖ, καταφερόμενος εὐκαίρως — ἀκαίρως κατά τῆς Ἱερᾶς Συνόδου, τῶν πνευματικῶν αὐτοῦ γεννητόρων, πατέρων καί ἀδελφῶν, οἴτινες ἐξήντλησαν κάθε ὅριον μακροθυμίας καί ἐπιεικίας ἔναντι αὐτοῦ καί τῶν ἐπιλογῶν του, ἀνεχόμενοι καί ὑφιστάμενοι συκοφαντίας, διασυρμόν, διαβολάς καί ψευδεῖς κατηγορίας, τάς ὁποίας οὗτος ἀδιακρίτως καί ἀσυνέτως διασπείρει καί διαδίδει κατ' αὐτῶν μέ κάθε μέσον καί πρός πᾶσαν κατεύθυνσιν, ἀλλά ἔφθασεν καί εἰς τό ἔσχατον σημεῖον ἡγούμενος ὁμάδος καθηρημένων, ἀργῶν, ἀνταρτῶν κληρικῶν καί ὡς «Πρόεδρος» «Συνόδου» νά καλῆ εἰς «Ἀπολογίαν» τούς Κανονικούς Ποιμένας τῆς Ἐκκλησίας, ἐπισύρων κατ' αὐτοῦ τήν δικαίαν ὀργήν τοῦ Θεοῦ καί κατασκανδαλίζων τόν Λαόν.
6. Τήν συνεχιζομένην ὑπό τοῦ μοναχοῦ Κηρύκου Κοντογιάννη τακτικήν τῆς ἀποκρύψεως στοιχείων καί γεγονότων τά ὁποῖα ἀφοροῦν εἰς τήν ἐξ ἀρχῆς ἐκκλησιαστικήν καί κανονικήν ἀντιμετώπισιν αὐτοῦ ὑπό τῆς Ἱερᾶς Συνόδου, τάς ὑπευθύνους ἀπαντήσεις καί θέσεις Αὐτῆς εἰς τάς αἰτιάσεις καί κατηγορίας του, ἀλλά καί τῆς ἐπιμονῆς αὐτοῦ εἰς τήν ἐπίκλησιν τῶν γνωστῶν προσχηματικῶν λόγων διά τῶν ὁποίων ἐπεχείρησε νά δικαιολογήση τήν ἐκ μέρους αὐτοῦ ἀντικανονικήν διακοπήν τῆς ἐκκλησιαστικῆς κοινωνίας μετά τῆς Ἱερᾶς Συνόδου καί τήν ἀπόσχισίν του, ἐπί τῶν ὁποίων γνωρίζει ὅτι πολλάκις καί εἰλικρινῶς ἐδόθησαν διευκρινίσεις, μή ἐπιδεχόμεναι ἀμφισβήτησιν καί τάς ποίας σκοπίμως καί ἀνεντίμως ἠγνόησε καί ἀπέκρυψε συστηματικῶς ἐκ τῶν ὀπαδῶν του.
7. Τήν προκλητικήν καί ἀσεβῆ στᾶσιν καί συμπεριφοράν ἔναντι τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος καί τῶν ὑπολοίπων φερομένων ὡς «ἐπισκόπων» καί μετά τοῦ μοναχοῦ Κηρύκου Κοντογιάννη συναποστελλόντων τήν ἐν λόγω «Κλῆσιν», οἱ ὁποῖοι οὐδόλως δικαιοῦνται, οὔτε νομιμοποιοῦνται ἐξ ἀπόψεως κανονικῆς νά ἐμφανίζονται κἄν ὡς μάρτυρες κατηγορίας, πολλῶ δέ μᾶλλον ὡς Κριταί τῶν κανονικῶν Ποιμένων τῆς Ἐκκλησίας, συναποδεχθέντες «χειροτονίαν» ὑπό καθηρημένου καί κακοδόξου πρώην Κληρικοῦ καί οὕτω συμμετασχόντες τῆς καταδίκης αὐτοῦ βεβαίως, ἀλλά καί τῆς Κακοδοξίας του. Καί,
8. Τήν ἀνάγκην διαφυλάξεως καί προστασίας τῶν πιστῶν ἀπό τήν ἀπάτην καί διαβολήν ἐπιβούλων καί πολεμίων τῆς Ἐκκλησίας καί μετά τήν ἀποσκίρτησιν αὐτῶν ἐκδικουμένων ἀγνωμόνως Αὐτήν καί ἐπιδιωκόντων ἀποσπᾶν ἐκ τῶν κόλπων Αὐτῆς ἀνυποψιάστους ψυχάς, ὡς τοιοῦτοι ἀπεδείχθησαν ὁ μοναχός Κήρυκος Κοντογιάννης καί ὁ λαϊκός Ἐλευθέριος Γκουτζίδης (12).

ΕΠΕΙΔΗ

Ὁ λόγος τοῦ Ἀποστόλου εἶναι «ἐγώ οἶδα τοῦτο, ὅτι εἰσελεύσονται μετά τήν ἄφιξίν μου λύκοι βαρεῖς εἰς ὑμᾶς, μή φειδόμενοι τοῦ ποιμνίου. Καί ἐξ ὑμῶν αὐτῶν ἀναστήσονται ἄνδρες λαλοῦντες διεστραμμένα τοῦ ἀποσπᾶν τούς μαθητάς ὀπίσω αὐτῶν» (Πραξ. κ΄ 30).
Ἐπειδή, «οἱ τοιοῦτοι ψευδαπόστολοι, ἐργάται δόλιοι, μετασχηματιζόμενοι εἰς ἀποστόλους Χριστοῦ, καί οὐ θαυμαστόν. Αὐτός γάρ ὁ Σατανᾶς μετασχηματίζεται εἰς ἄγγλον φωτός. Οὐ μέγα ουν εἰ καί οἱ διάκονοι αὐτοῦ μετασχηματίζονται ὡς διάκονοι δικαιοσύνης, ὦν τό τέλος ἔσται κατά τά ἔργα αὐτῶν» (Β΄ Κορ. ια 13-15).
Ἐπειδή, ὁ Ἀπόστολος παραγγέλει «Μή γίνεσθε ἑτεροζυγοῦντες ἀπίστοις. Τίς γάρ μετοχή δικαιοσύνη καί ἀνομία; Τί δέ κοινωνίς φωτίς πρός σκότος; Τίς δέ συμφώνησις Χριστῶ πρός Βελίαρ;» (Β΄ Κορ. 6, 14-15), ὁ Εὐαγγελιστής Ἰωάννης προσθέτει «πᾶς ὁ παραβαίνων καί μή μένων ἐν τῆ διδαχῆ τοῦ Χριστοῦ, Θεόν οὐκ ἔχει. Ὁ μένων ἐν τῆ διδαχῆ τοῦ Χριστοῦ, οὗτος καί τόν πατέρα καί τόν υἱόν ἔχει. Εἰ τις ἔρχεται πρός ὑμᾶς καί ταύτην τήν διδαχήν οὐ φέρει, μή λαμβάνετε αὐτόν εἰς τήν οἰκίαν, καί χαίρειν αὐτῶ μή λέγετε» (Β΄ Ἰω. 9-10), τέλος δέ ὁ Ἀπόστολος Παῦλος ὁρίζει «αἱρετικόν ἄνθρωπον μετά μίαν καί δευτέραν νουθεσίαν παραιτοῦ, εἰδώς ὅτι ἐξέστραπται (= ἔχει διαστραφεῖ) ὁ τοιοῦτος καί ἁμαράνει 'ών αὐτοκατάκριτος (= αὐτοκαταδικασμένος)» (Β΄ Κορ. 6, 14-15).
Ἐπειδή κατά τόν Μέγα Φώτιον «ἐν τοῖς περί πίστεως καί τό περεκκλίναι μικρόν, ἁμαρτεῖν ἐστιν ἁμαρτίαν τήν πρός θάνατον» (Πατρολ. 102, 604 Γ΄), κατά τόν Ἅγιον Ταράσιον «τό γάρ ἐπί δείγμασιν εἴτε μικροῖς εἴτε μεγάλοις ταυτόν ἐστίν. Ἐξ ἀμφοτέρων γάρ ὁ νόμος τοῦ Θεοῦ ἀθετεῖται» (Πρακτικά τῶν Ἁγίων Συνόδων, τόμ. Γ΄ σελ. 736), κατά δέ τόν Ἅγιον Μᾶρκον τόν Εὐγενικόν «αἱρετικός ἐστι ὁ καί μικρόν γοῦν τι περεκκλίνων τῆς ὀρθῆς Πίστεως» (Πατρολ. 160, 160Α) (13).

Ἐπίσης, ἡ Ἱερά Σύνοδος

α) Τά χωρία τῆς Ἁγίας Γραφῆς Πράξ. κγ΄, 12, Ρωμ. θ΄, 3, Α΄ Κορ. ιβ΄, 3-4, ιστ΄, 22, Γαλ. α΄ 8-9.
β) Τούς Ἱερούς Κανόνας (Ἀποστολικούς ΚΗ΄, ΚΘ΄, Λ΄, ΝΑ΄, ΞΒ΄, ΞΔ΄, ΟΑ΄, Ε΄ Β΄ Νικαίας, ΠΑ΄ Τρούλλου) (14) διά τῶν ὁποίων ὁ παντελής ἀφορισμός ἀποδίδεται διά τῆς χρήσεως τῶν ὅρων παντάπασιν ἐκκοπέσθω τῆς Ἐκκλησίας, ἤ τῆς κοινωνίας, ἤ τῆς Ἐκκλησίας ἀποβαλλέσθω ἤ ἀφοριζέσθω. Ἐπίσης τόν ΙΓ΄ Κανόνα τῆς Πρωτοδευτέρας Συνόδου (15) διά τοῦ ὁποίου ὁ ἀναθεματισμός ἀποδίδεται διά τοῦ ὅρου «παντελής ἀφορισμούς», καί
γ) Τόν κατ' οὐσίαν διαπιστούμενον αὐτοαφορισμόν ἐκ τοῦ Σώματος τῆς Ἐκκλησίας τοῦ μοναχοῦ Κηρύκου Κοντογιάννη καί τοῦ λαϊκοῦ Ἐλευθερίου Γκουτζίδη, ὡς ἀπεσχισθέντων ἐξ αὐτοῦ.

ΟΜΟΦΩΝΩΣ ΑΠΟΦΑΣΙΖΕΙ

Τόν παντελῆ ἀφορισμόν τοῦ μοναχοῦ Κηρύκου Κοντογιάννη καί τοῦ θεολόγου Ἐλευθερίου Γκουτζίδη, ἤτοι τήν ὁλοσχερῆ ἀποκοπήν αὐτῶν ἐκ τοῦ Σώματος τῆς Ἐκκλησίας.
Κατόπιν τούτου ἀπογυμνώνει τόν μοναχό Κήρυκο τῆς μοναχικῆς αὐτοῦ ἰδιότητος καί ἐπαναφέρει αὐτόν εἰς τά τάξιν τῶν λαϊκῶν, καθ' ὅτι δέν νοεῖται διατήρησις δι' ἕν πρόσωπον ἐκτός τῆς Ἐκκλησίας εὑρισκόμενον τῆς οἱασδήποτε ἐκκλησιαστικῆς ἰδιότητος, ὡς καί ἡ τοῦ μοναχοῦ ἰδιότης ὑπάρχει. Οὗτος τοῦ λοιποῦ θά φέρει τό ὄνομα Μηνᾶς, τό ὁποῖον ἔλαβε κατά τήν Βάπτισίν του.
Εἰς ὅσους δέ Κληρικούς, ἀκολουθοῦν τούς ἀνωτέρω, ὡς ἀφορισθέντας κατά τά ἀνωτέρω, ἐπιβάλλει Καθαίρεσιν ἀπό τοῦ ἱερατικοῦ των βαθμοῦ, τούς δέ πρώην ἱερομονάχους καί μοναχούς ἐπαναφέρει εἰς τήν τάξιν τῶν λαϊκῶν.
Οὕτω ὁ πάλαι ποτέ Ἐπίσκοπος τῆς Ἐκκλησίας Γ.Ο.Χ. Ἑλλάδος Κήρυκος Κοντογιάννης, χειροτονηθείς ὑπ' Αὐτῆς καί διατελέσας μέλος τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ἡ ὁποία ἀποκλειστικῶς καί μόνη ἔχει τήν κανονικήν ἁρμοδιότητα καί ἐξουσίαν νά κρίνη καί ἐκδικάζη τά παραπτώματα παντός Κληρικοῦ Αὐτῆς, διά τῆς ὑπ' ἀριθμ. 3282 Ἀποφάσεως τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἱεραρχίας κατόπιν κανονικῆς διαδικασίας κλητεύσεως, καθηρέθη ἐν ἔτει 2007, ἐπί κακοδοξία, σχίσματι καί ἄλλας ἀντικανονικαῖς πράξεσιν αὐτοῦ, νῦν δέ διά τῆς παρούσης Πράξεως τῆς Ἱερᾶς Συνόδου οὗτος ἀφορίζεται καί μεθίσταται εἰς τήν τάξιν τῶν λαϊκῶν, ὡς ἐσχάτη ποινῆς τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας.
Κατόπιν τούτου, ὁ ἤδη λαϊκός Μηνᾶς Κοντογιάννης, ἀπογυμνωθείς πάσης ἱερατικῆς χάριτος καί μοναχικῆς ἰδιότητος, ὡς ἀφορισθείς πλέον ὑπό τῆς Ἐκκλησίας καί ἀποκεκομμένος ἀπό Αὐτήν, ἀποστερεῖται πάσης δυνατότητος καί δικαιώματος καί οὐχί μόνον νά ἐνεργῆ ὁ,τιδήποτε τό ἱερατικόν, ἀντιποιούμενος οὕτω τήν ἰδιότητα τοῦ ὀρθοδόξου Κληρικοῦ, τήν ὁποίαν πλέον δέν ἔχει, ἀλλά οὐδέ κἄν νά ἐμφανίζεται ὡς γνήσιος…………… χριστιανός ἤ σχέσιν ἔχων μετά τῆς Ἐκκλησίας Γ.Ο.Χ. Ἑλλάδος καί εὑρύτερον τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Οὕτω δέ ὀφείλουσι νά ἀποδέχονται καί θεωροῦν τοῦτον πάντες.
Ἡ παροῦσα νά ἐπιδοθῆ διά δικαστικοῦ ἐπιμελητοῦ πρός οὕς ἀναφέρεται καί νά ἀγαγνωσθῆ ἐπ' Ἐκκλησίαις πρός γνῶσιν τοῦ εὐσεβοῦς πληρώματος, οἱ ὁποῖοι οὐδέ χαίρειν ἐπιτρέπεται ἐφ' ἑξῆς νά λέγουσι εἰς τούς ὦδε ἀφορισθέντας ὑπό τῆς Ἐκκλησίας Μηνᾶν Κοντογιάννην καί Ἐλευθέριον Γκουτζίδην, καί τούς μετ' αὐτῶν ἀμετανοήτως συμπορευομένους καί τήν ἰδίαν μετ' αὐτῶν κατάκρισιν προκαλουμένοις ἑαυτοῖς (16).
Ἡ Πρᾶξις αὕτη συνταχθεῖσα καί ἀναγνωσθεῖσα ἐνώπιον πάντων τῶν παρόντων μελῶν τῆς Ἱερᾶς Συνόδου, ὑπεγράφη ὡς ἕπεται:
Ἐν Ἀθήναις τῆ 7η Αὐγούστου Σωτηρίου ἔτους 2009.

Η ΙΕΡΑ ΣΥΝΟΔΟΣ

Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ
Ὁ Ἀθηνῶν καί Πάσης Ἑλλάδος
ΝΙΚΟΛΑΟΣ

ΤΑ ΜΕΛΗ 
Ὁ Ἀργολίδος ΠΑΧΩΜΙΟΣ
Ὁ Πειραιῶς καί Νήσων ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΩΝ
Ὁ Λαρίσης καί Τυρνάβου ΙΓΝΑΤΙΟΣ

Διά τήν Αὐτοκέφαλον Ἐκκλησίαν Γ.Ο.Χ. Κύπρου
Ὁ Κιτίου καί Ἔξαρχος Πάσης Κύπρου
ΣΕΒΑΣΤΙΑΝΟΣ

Ο ΑΡΧΙΓΡΑΜΜΑΤΕΥΩΝ
Ὁ Λαρίσης καί Τυρνάβου ΙΓΝΑΤΙΟΣ»

 

(ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ...)