ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΠΕΡΙΓΡΑΦΗΝ ΤΗΣ ΒΟΣΤΩΝΗΣ

Μετά τήν δημοσίευσιν εἰς τό διαδίκτυον τῆς «περιγραφῆς» τῆς Βοστώνης. ΜΙΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠ. ΚΗΡΥΚΟΥ ΔΙΑ ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΗΣ "ΧΕΙΡΟΘΕΣΙΑΣ" ΤΩΝ 2 ΑΡΧΙΕΡΕΩΝ ΤΟΝ ΣΕΠΤ. ΤΟΥ 1971 Μετά τήν δημοσίαν, μέσω τοῦ διαδικτύου, ἐπίσημον καί ὑπεύθυνον "περιγραφήν" ἀπό «αὐτηκόους καί αὐτόπτας μάρτυρας», καί ἐνημέρωσιν περί τοῦ "τί ἔγινε στίς 17 καί 18 Σεπτεμβρίου 1971 εἰς ᾿Αμερικήν, κατά τήν χειροθεσίαν τῶν δύο Ματθαιϊκῶν ᾿Αρχιερέων", εἴμεθα ὑποχρεωμένοι νά δηλώσωμεν τά ἑξῆς: Ἡ ἐπίσημος αὕτη περιγραφή ἐγράφη μέ ἕνα προφανῆ σκοπόν, νά «ἀποδείξῃ», ὅτι οἱ δύο ᾿Αρχιερεῖς οἱ λαβόντες "χειροθεσίαν" τήν 17ην καί 18ην Σεπτεμβρίου, οὔτε ῾Ομολογίαν ᾿Ορθόδοξον εἶχον ἐξασφαλίσει ὑπό τῶν Ρώσων τῆς Διασπορᾶς, ὅπως μᾶς εἶπον, ὅταν ἐπέστρεψαν, οὔτε ἁπλῆν συγχωρητικήν εὐχήν ἔλαβον. Αὐτό τό ὁποῖον περιγράφεται εἰς τό πρῶτον μετά τό 1971 ΕΠΙΣΗΜΟΝ καί ΥΠΕΥΘΥΝΟΝ ΚΕΙΜΕΝΟΝ (τονίζομεν τό ἐπίσημον, διότι ἀνεπισήμως καί ἀνευθύνως πολλά ἐλέχθησαν καί ἐγράφησαν μέχρι σήμερον), δέν ἦτο μιά ἁπλῆ συγχωρητική εὐχή, ἀλλά κάτι παραπάνω καί ἀπό ἁπλῆ "χειροθεσία ἐπί σχισματικῶν". Εἶχε ὅλα τά στοιχεῖα αὐτοῦ πού ὀνομάζει ὁ Η Κανών τῆς Α' Οἱκουμενικῆς Συνόδου, "μυστικωτέρα χειροτονία". Αὐτή ἡ "περιγραφήν", ὅμως, φέρει εἰς ἀντίφασιν τά μέλη τῆς ᾿Εξαρχίας, διότι ἅμα τῆ ἐπιστροφῆ των εἰς Ἑλλάδα, ἄλλα εἶπον. ‘Εν προκειμένῳ δύο τινά μπορεῖ νά συμβαίνουν. Ἤ ἡ περιγραφή εἶναι ψευδής καί σκόπιμος, καί ὡς τοιαύτη πρέπει νά ἀντιμετωπισθῆ ἀναλόγως, ἤ τά μέλη τῆς ᾿Εξαρχίας ἐψεύσθησαν καί ἐπίσης πρέπει νά ἀντιμετωπισθοῦν ἀναλόγως. Διότι ἡ ᾿Εξαρχία ἐρωτηθεῖσα ἅμα τῆ ἐπιστροφῆ της ἀπήντησε δημοσίως τά ἑξῆς: "ΟΧΙ ΔΕΝ ΕΓΙΝΕ ΧΕΙΡΟΘΕΣΙΑ. ΟΙ ΡΩΣΟΙ ΕΙΝΑΙ ΑΓΙΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ, ΕΙΝΑΙ ΘΕΟΛΟΓΟΙ. ΔΕΝ ΗΤΟ ΠΟΤΕ ΔΥΝΑΤΟΝ ΝΑ ΕΚΑΜΝΑΝ ΤΕΤΟΙΟ ΠΡΑΓΜΑ. ΕΔΕΧΘΗΚΑΝ ΤΗΝ ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΑΝ ΤΙΣ ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΕΣ ΜΑΣ. ΕΤΣΙ Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΤΩΡΑ ΞΑΠΛΩΘΗΚΕ ΣΤΑ ΠΕΡΑΤΑ ΤΗΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΗΣ. ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΗΣ ΥΦ᾿ ΕΝΟΣ ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΑΣ ΤΑΚΤΟΠΟΙΗΘΗΚΕ ΜΕ ΜΙΑ ΣΥΓΧΩΡΗΤΙΚΗ ΕΥΧΗ ΩΣΤΕ ΟΙ ΦΛΩΡΙΝΙΚΟΙ ΝΑ ΜΗΝ ΕΧΟΥΝ ΚΑΝΕΝΑ ΛΟΓΟ ΝΑ ΠΡΟΦΑΣΙΖΩΝΤΑΙ ΟΤΙ ΔΕΝ ΕΠΙΣΤΡΕΦΟΥΝ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΛΟΓΩ ΤΟΥ ΥΦ᾿ ΕΝΟΣ". Πέραν τούτου, ἡ «περιγραφή», ὅμως, ἔρχεται εἰς ἀντίθεσιν καί μέ τά ὅσα ἀπό τότε μέχρι τό 1998, ἐπισήμως καί δημοσίως καί πεπαρρησιαμένως ΩΜΟΛΟΓΗΣΑΝ ἐν ἐπισήμοις διακηρύξεσιν, τόσον ὁ Μακαριώτατος ᾿Αρχιεπίσκοπος κ. ᾿Ανδρέας, ὅσον καί ἡ ῾Ιερά Σύνοδος, καί ἡ διαμορφωθεῖσα κοινή συνείδησις τῆς ᾿Εκκλησίας (Κλήρου καί Λαοῦ). ῾Η κοινή ΣΥΝΕΙΔΗΣΙΣ - ΟΜΟΛΟΓΙΑ τῆς Γνησίας ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας (Κλήρου καί Λαοῦ), ὅπως διεμορφώθη ἀπό τό 1971 ἐπί τοῦ θέματος τῆς λεγομένης "χειροθεσίας" ἦτο αὕτη τήν ὁποίαν ἐξέφρασεν ἐξ᾿ ἀρχῆς ἡ ᾿Εξαρχία. Αὐτήν τήν ῾Ομολογίαν προέβαλον πάντοτε, ἀπό τό 1971 καί μέχρι τό 1998, καί ὁ ᾿Αρχιεπίσκοπος καί ἡ ῾Ιερά Σύνοδος, ὁσάκις οἱ Ρῶσοι τῆς Διασπορᾶς, οἱ Φλωρινικοί καί οἱ Νεοημερολογῖται διέδιδον πότε ἀνευθύνως, πότε μέ ἀπειλή ὅτι ἔχουν στοιχεῖα καί θά τά ἀποκαλύψουν, ἤ ὅτι ἔχουν μαγνητοταινίες, κλπ. ὅτι ἔγινε "χειροθεσία ἐπί σχισματικῶν", ἤ "χειροτονία". Μετά τάς, ὑπ αὐτήν τήν ἔννοιαν, γενομένας "χειροθεσίας" τῶν ἐδῶ ᾿Αρχιερέων, ἐδημοσιεύθη ὑπό τοῦ Φλωριναίου μον. Βίκτωρος εἰς τά "Χαρμόσυνα Μηνύματα" ἡ ᾿Απόφασις τῶν Ρώσων τῆς Διασπορᾶς, ἡ ὁποία ὁμιλεῖ διά χειροθεσίαν κατά τόν Η' Κανόνα τῆς Α Οἰκουμενικῆς Συνόδου. ῾Η ἀπόφασις αὕτη εἶχεν ἀποκρυβῇ ἀπό τούς ᾿Αρχιερεῖς, ἀπ᾿ ὅ,τι γνωρίζομεν. Μάλιστα ὁ κ. ‘Ελευθέριος Γκουτζίδης τήν ἐζήτησεν ἐπιμόνως, ἐκεῖνοι ὅμως ἐδήλωσαν, ὅπως ἀπεδείχθη ἐκ τῶν ὑστέρων ψευδῶς, ὅτι θά ὑπογραφεῖ κατά τήν ἑπομένην συνεδρίασιν, μετά ἕν ἔτος, καί θά μᾶς τήν ἀποστείλουν. ῾Ο Μακαριώτατος, ἔστω καί σήμερον, ὀφείλει νά δηλώση, ἐάν, ἐγνώριζε τήν ᾿Απόφασιν τῶν Ρώσων τῆς Διασπορᾶς, πρίν δημοσιευθῆ ὑπό τῶν Φλωρινικῶν. ῾Υπ᾿ αὐτάς τάς προὑποθέσεις καί ὑπ᾿ αὐτήν τήν ᾿Εκκλησιαστικήν Συνείδησιν καί ῾Ομολογίαν, ἤτοι ὑπό τήν διαβεβαίωσιν ὅλων τῶν ᾿Αρχιερέων, ὅτι δέν πρόκειται κἄν περί χειροθεσίας, ἀλλά περί μιᾶς ἁπλῆς συγχωρητικῆς εὐχῆς, ἐδέχθην ἐν ἔτει 1982 νά ἱερωθῶ. ᾿Οφείλω νά διευκρινίσω, ὅτι δύο τινά ἦσαν ἐκεῖνα πού μέ "ἀφώπλισαν" τότε, διότι ἐξ’ ὅσων ἠκούοντο ἀπό τήν πλευρά τῶν Φλωρινικῶν ἤμην πολύ ἀρνητικός. Ἡ ἐπιστολή τοῦ Φιλαρέτου, τήν ὁποίαν προσεκόμισε ὁ Σεβ/τος Κιτίου κ. ᾿Επιφάνιος, καί ἡ ὁποία ὁμιλεῖ καθαρά περί συγχωρητικῆς εὐχῆς (οὔτε κἄν περί χειροθεσίας) καί τό γεγονός, ὅτι ὅλοι οἱ ᾿Αρχιερεῖς πού ἐδέχθησαν αὐτήν τήν τυπικήν ἐξωτερικήν πρᾶξιν, κατά τήν ἐν Συνόδῳ δήλωσίν των, δέν εἶχον κἄν λογισμόν ἀμφιβολίας διά τήν χειροτονίαν τους, ἤ ὅτι ἐδέχοντο χειροθεσίαν ἐπί σχισματικῶν. Καί ἐπίσης τό γεγονός ὅτι τό 1997 καθήρεσαν τόν Κορινθίας Κάλλιστο ἐπί ἀρνήσει τῆς Ἀρχιερωσύνης του. ᾿Από αὐτήν τήν ῾Ομολογίαν, οὐδέποτε ἀπ᾿ ὅ,τι γνωρίζομεν, ΕΠΙΣΗΜΩΣ τουλάχιστον παρεξέκλιναν. ᾿Ανεπισήμως καί ἀτομικῶς ἔχομεν τάς σοβαράς παρεκκλίσεις ἀπό τόν Σεβ. Πειραιῶς Νικόλαο, ὁ ὁποῖος προκειμένου νά ἀθωωθῇ κατέθεσε εἰς τό Δικαστήριο τό 1974 τήν ἄκυρον καί οὐδέποτε γενομένην δεκτήν ᾿Απόφασιν τῶν Ρώσων, ἡ ὁποία ὁμιλεῖ διά «χειροθεσίαν ἐπί σχισματικῶν" κατά τόν Η' Κανόνα τῆς Α' Οἰκουμενικῆς Συνόδου, καί τήν περίπτωσιν τοῦ μόλις κοιμηθέντος Κιτίου ᾿Επιφανίου, ὁ ὁποῖος ἔψαχνε νά βρῇ ντοκουμέντα νά δικαιολογήση τήν χειροθεσίαν, ὅπως "νά δοῦμε μήπως ὁ Βαρυκόπουλος ἦτο ὀρθόδοξος καί δικαολογεῖται ἡ χειροθεσία". ΟΥΔΕΠΟΤΕ ΕΠΙΣΗΜΩΣ τουλάχιστον μέχρι τό 1998 παρεξέκκλιναν ἀπό αὐτήν τήν καλήν ῾Ομολογίαν. Τουναντίον εὐκαίρως ἀκαίρως ἐπανελάμβανον δι᾿ ἐπιστολῶν, ῾Ιεροσυνοδικῶν ἀποφάσεων καί δηλώσεων, ὅτι οὐδέποτε ἐδέχθησαν "χειροθεσίαν ἐπί σχισματικῶν". ᾿Από τό 1998, ὅμως, τά πράγματα ἤλλαξαν. ῾Ο παλαιοημερολογιτικός Οἰκουμενισμός ἠπείγετο νά "ἀναγκάσει" καί τούς Ματθαιϊκούς νά ἀποδεχθοῦν ὅτι ἔγινε «χειροθεσία ἐπί σχισματικῶν» ἤ «χειροτονία», ὅπως ἐδήλωναν οἱ Φλωρινικοί. Καί αὐτό τό ἔλεγον, διά νά περάση ἡ θέσις, ὅτι ὅλοι προέρχονται ἀπό τούς Ρώσους καί δέν διαφέρει ἡ χειροτονία τῶν Ματθαιϊκῶν ἀπό τούς Φλωρινικούς. Καί αὐτό τό ἐδέχοντο, ἄλλοι ἐμμέσως, ἄλλοι διά τῆς σιωπῆς, μέ σκοπό νά ἀναγνωρισθοῦν ἐπισήμως καί ἀπό τούς Φλωρινικούς καί ἀπό τόν Χριστόδουλο. Παράλληλα προωθοῦνται καί τά σενάρια "βιάσθηκε ὁ ἄγιος πατέρας" καί ἄλλα. Καί ἐνῶ ὁ Παλαιοημερολογιτικός Οἱκουμενισμός ἀφέθη ἐλεύθερος νά ἀσυδοτεῖ καί νά μολύνη τάς συνειδήσεις τῶν πιστῶν, οἱ ᾿Αρχιερεῖς, μέ πρωτοστάτην τόν ᾿Αρχιεπίσκοπον ἠρνοῦντο νά ἀπαντήσουν, καί ἐπί ὀκτώ ἔτη ΑΡΝΟΥΝΤΑΙ νά τό πράξουν, ἐνῶ διώκουν ἀπηνῶς ἐκείνους πού κρούουν τόν κώδωνα τοῦ κινδύνου. Μέσα εἰς αὐτά τά πλαίσια, ὁ παλαιοημερολογιτικός Οἰκουμενισμός, καί ἀφοῦ τά ἀνώνυμα τοῦ Βασιλείου Σακκᾶ, δέν ἐγίνοντο πιστευτά ἀπό ὄλους, ἐπεστράτευσεν τήν ἀδελφότητα τῆς Μονῆς Μεταμορφώσεως Μπροῦκλιν, νά περιγράψουν τί «ἐπακριβῶς» ἔγινε τό 1971, ὥστε νά "παραδεχθοῦμε" ὅλοι ὅτι ἔγινε χειροθεσία ἤ χειροτονία, καί νά ἀναγνωριζώμεθα ἀπό τούς Φλωρινικούς καί ἀπό τόν Χριστόδουλο. Δύο τρία χρόνια πρίν κοιμηθῇ ὁ Σεβ/τος Κιτίου ᾿Επιφάνιος ἐγράφομεν, καί διά τόν Μακαριώτατον καί διά τόν Σεβ/τον Κιτίου, ὡς οἱ μόνοι ἐπιζῶντες ἀπό τούς ζήσαντας τά γεγονότα τοῦ 1971, ὀφείλουν νά δηλώσουν ὑπευθύνως "ἐν ἐπιτραχηλίῳ καί ὠμοφορίῳ" τί ἔγινε τό 1971 καί τί εὐχές ἀνεγνώσθησαν, καί τί φρονοῦν σήμερον καί διατί δέν ἀπαντοῦν σέ ὅσα ἀπειλοῦν οἱ πολέμιοι. Καί τοῦτο, ὅπως ἐγράφομεν τότε, "ἵνα μή ἐλθοῦσα ἑτέρα γενεά μέλλει ἡμᾶς ἀναθεματίζειν ὡς παρά τούς τύπους καί τούς ὅρους τῆς ᾿Εκκλησίας φρονοῦντας", (ἱερός Δαμασκηνός), ἀλλά καμμίαν ἀπάντησιν δέν ἐλάβομεν. ῾Η εὐθύνη ἑπομένως ἐπιρρίπτεται ἀκεραία εἰς τόν Μακαριώτατον, ὁ ὁποῖος ἀρνεῖται πεισμόνως νά εἴπῃ τί γνωρίζει διά τά συμβάντα εἰς ᾿Αμερικήν, ἀλλά καί τί ἔκανε ὁ ἴδιος στήν ῾Ελλάδα. ᾿Ανέγνωσεν ἁπλῆν «συγχωρητικήν εὐχήν», ὅπως δήλωσε ἡ ᾿Εξαρχία ὅτι ἔγινε στήν ᾿Αμερική, ἤ "τάς εύχάς τῆς χειροτονίας", ὅπως «ἀπεκάλυψεν» δημοσίως ὁ Σεβ/τος Γαλακτίων. ᾿Ηρωτήθη παρ᾿ ἐμοῦ πρό 3-4 ἐτῶν ὁ Μακαριώτατος περί αὐτοῦ καί μοῦ εἶπε: "Δέν ἐνθυμοῦμια". ᾿Από τήν ἄλλην ὁμιλεῖ διά ἀνθρώπινα λάθη εἰς τό θέμα τῆς χειροθεσίας. Ποῖα εἶναι αὐτά τά ἀνθρώπινα λάθη, καί διατί δέν ἀπαντᾶ. Καί τί θέσιν εἶχε τό Εὐαγγέλιον εἰς τάς κεφαλάς τῶν ᾿Αρχιερέων, ὅταν ὁ ἴδιος διάβαζε στίς 15 ᾿Οκτ. τίς εὐχές ἐκεῖνες, ἀπό τό Μέγα ῾Ιερατικόν, πράγμα τό ὁποῖον ἐδήλωσε ἐπίσης ἐνώπιόν μου καί ἐνώπιον μαρτύρων ὁ Σεβ/τος Γαλακτίων; Καί πῶς ἀπεδέχθη τήν ᾿Απόφασιν τῶν Ρώσων, ἥ ὁποία ὁμιλεῖ διά τόν Α' Κανόνα τῆς Α' Οἱκουμενικῆς Συνόδου "ἀγαλλομένῳ ποδί καί ἰλέῳ ὄμματι", ὅπως ἀποκαλύπτει ὁ Σεβ/τος Παχώμιος. Καί ἐν προκειμένῳ ποία εἶναι σήμερον ἡ ῾Ομολογία του; Δέχεται τήν ἄποψιν τοῦ Σεβ/του Παχωμίου, ὅτι "ὅλοι ἐμεῖς πού χειροτονηθήκαμε ἀπό αὐτούς, ἔχομεν τήν ᾿Αρχιερωσύνη ἀπό χειροθετημένους;". ᾿Εφ᾿ ὅσον ὁ Μακαριώτατος καί οἱ ἄλλοι ᾿Αρχιερεῖς ἀρνοῦνται νά ἀπαντήσουν ἐπ᾿ αὐτῶν τῶν ἐρωτημάτων, καί ἐφ᾿ ὅσον δέν παίρνουν θέσιν ἐπί τῶν θεμάτων ῾Ομολογίας καί ᾿Αποστολικῆς Διαδοχῆς τά ὁποῖα προέκυψαν ἀπό τό 1998, καί τά ὁποῖα ἔγιναν πιό σοβαρά μετά ἀπό τήν ἱερόσυλον παραίτησίν του καί τήν μοιχεπιβασίαν τοῦ Πειραιῶς Νικολάου εἰς τόν θρόνον του, τά ὁποῖα ἔγιναν καί συνεχίζουν εἰς τά πλαίσια τοῦ παλαιοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, εἶμαι πλέον ὑποχρεωμένος, μοῦ ἐπιβάλλει ἡ ᾿Αρχιερατική μου συνείδησις, νά δηλώσω τά ἑξῆς: α) ῞Οτι ἐμμένω εἰς τήν "περιτείχισίν" μου ἀπό 2.11.01 μή δεχόμενος τάς ληστρικάς πράξεις των τῶν τελευταίων ἐτῶν. β) Ὅτι θεωρῶ τήν ἀπό 5.2.03 καί τόν Μακαριώτατον καί τόν Σεβ/το Νικόλαο ὡς ἐν παρανομίᾳ τελοῦντας, τήν δέ περί ἀμφοτέρους αὐτούς συνεδριάσεις ὡς φατριαστικάς ληστρικάς καί παρανόμους, ἤτοι "συναγωγήν πονηρευμένων". γ) ᾿Από τήν ..................., ὅπως διά τοῦ ..... ἐγγράφου μου ἐδήλωσα παραμένω μακράν καί ἐκτός αὐτῶν καί διαχωρίζω τόν ἑαυτόν μου ἀπό τάς παρανομίας των, ἐνῶ θά συνεχίσω μόνος μου μεθ᾿ ὅσων μείνουν πιστοί εἰς τήν ᾿Εκκλησίαν τόν ἀγῶνα ὑπέρ τῆς ῾Ομολογίας καί τῆς ᾿Αποστολικῆς Διαδοχῆς. δ) Ἐνόσω παραμένουν εἰς αὐτήν τήν κατάστασιν καί ἀρνοῦνται νά ὁμολογήσουν τήν καλήν ῾Ομολογίαν, τούς καταδικάζω, ὡς σχισματικούς καί βλασφήμους καί κατά τῆς ῾Ομολογίας καί κατά τῆς ᾿Αποστολικῆς Διαδοχῆς. ε) Μέχρι νά ἀνανήψουν καί ἐπανέλθουν εἰς τήν εὐθεῖαν ὁδόν οὐδεμίαν ἐπικοινωνίαν δύναμαι νά ἔχω μετ᾿ αὐτῶν, διότι δέν ἐκπροσωποῦν πλέον οὔτε τήν ῾Ιεράν Σύνοδον, οὔτε ἀνήκουν εἰς τήν ᾿Εκκλησίαν αἱ δέ καταδικαστικαί ἐναντίον μου ἀποφάσεις, στεροῦνται πάσης νομιμότητος, ἀφοῦ κινοῦνται πλέον εἰς τόν χῶρον τῆς σχισματοαιρέσεως, καί ἐπιπίπτουν ἐπί τῶν κεφαλῶν των. ε) Μέχρις ὅτου ἀνανήψουν θά διαγράψω τά ὀνόματά των ἀπό τά δίπτυχα τῆς Μητροπόλεως, μή ἔχων καμμίαν πνευματικήν κοινωνίαν μετά τῶν Σεβ/των ᾿Αρχιερέων ᾿Ανδρέου, Νικολάου, Παχωμίου, Γαλακτίωνος, (τούς ὁποίους θά μνημονεύω ὑπέρ φωτίσεως), ἐπιφυλασσόμενος καί διά τούς ὑπολοίπους Ταράσιον, ᾿Ανδρέα, καί Χρυσόστομον, καί ἐν ἀναμονῇ μήπως καί ἀνανήψουν. Θά ἀναφερθῶ εἰς μίαν περίπτωσιν τήν ὁποίαν ἔζησα ἀπό κοντά. ᾿Ενῶ τά μέλη τῆς ᾿Εξαρχίας (Κορινθίας Κάλλιστος, Κιτίου ᾿Επιφάνιος καί Πρωτοσύγκελλος Εὐγένιος Τόμπρος) εὑρίσκοντο εἰς ᾿Αμερικήν ἠκούετο ἐδῶ εἰς τήν ῾Ελλάδα ἀνεπισήμως, ὅτι "οἱ Ρῶσοι τῆς Διασπορᾶς ἔκαμαν χειροθεσίαν εἰς τούς δύο ᾿Αρχιερεῖς". ῾Ο θεολόγος ᾿Ελευθέριος Γκουτζίδης, ὁ ὁποῖος ἦτο ὁ μόνος πού ὡς ἐκ τῆς ἰδιότητός του ἠδύνατο τότε νά ἐκφράση ὑπεύθυνον γνώμην, ἔλεγεν ὅτι "εἶναι ἀδύνατον νά ἔγινε κάτι τέτοιο", διότι "ἐάν οἱ Ρῶσοι τῆς Διασπορᾶς ὀρθοδόξησαν καί ἐδέχθησαν τήν ῾Ομολογίαν, τό μόνον τό ὁποῖον ἠδύναντο νά πράξουν ἦτο νά συλλειτουργήσουν μαζί τους καί νά ἀναγνωρίσουν τόν Βρεσθένης Ματθαῖο ὡς μέγαν ῾Ομολογητήν, διότι καί τήν ῾Ομολογίαν διεφύλαξε καί τήν ᾿Αποστολικήν Διαδοχήν ἀνόθευτον διεφύλαξε". Εἰς τό ἀεροδρόμιον πού περιμέναμε νά ἐπιστρέψουν, ὁ θεολόγος ᾿Ελευθέριος Γκουτζίδης ἐπληροφορήθη παρά τοῦ τότε λαϊκοῦ Κων/νου Σαραντοπούλου (νῦν Φλωρινικοῦ "᾿Αχαΐας" Σαραντοπούλου), ὑποτακτικοῦ τοῦ ᾿Αρχιμ. Καλλιοπίου Γιαννακουλοπούλου, ὅτι "ναί ἐχειροθέτησαν τούς ᾿Αρχιερεῖς. Τό γνωρίζω, διότι πρίν ξεκινήσουν ἀπό ᾿Αμερική ἐπεκοινώνησα τηλεφωνικῶς μέ τόν π. Καλλιόπιο καί μοῦ τό εἶπε". Τότε ὁ ᾿Ελευθέριος ἀπευθυνόμενος εἰς ἐμέ, μοῦ πρότεινε «νά φύγουμε, διότι ἄν ἐδέχθησαν χειροθεσίαν αὐτοί εἶναι καραγκιόζηδες, καί ἐγώ καραγκιόζηδες δέν δύναμαι νά ὑποδεχθῶ". Τόν κράτησε ὅμως ὁ τότε ῾Ιερομόναχος Ματθαῖος Μακρῆς ὁ ὁποῖος (ἀπ᾿ ὅ,τι ἀπεδείχθη γνώριζε πολύ καλά τά πράγματα) λέγοντάς του "κάτσε νά μᾶς ἐξηγήσουν τί ἔγινε". ῞Οταν ἀφίχθη εἰς τό ᾿Αεροδρόμιον ἡ ᾿Εξαρχία ὁ ᾿Ελευθέριος Γκουτζίδης ἠρώτησε "τί ἔκαναν στήν ᾿Αμερική, ἀκούεται ὅτι σᾶς ἔκαναν "χειροθεσία", ὁ μέν π. Εὐγένιος ἀπέφυγε νά ἀπαντήση, καί ἔφυγε ἀμέσως γιά τό σπίτι του, οἱ δέ δύο ᾿Αρχιερεῖς ἐδέχθησαν νά μεταβοῦν ὅλοι στό Μετόχι τοῦ Κορινθίας καί ἐκεῖ νά τούς ἐξηγήσουν. Καί ἡ "ἐξήγησις" πού ἔγινε ἀπό τούς ᾿Αρχιερεῖς καί τόν ᾿Αρχ/τη Καλλιόπιο ἦτο, ὅτι "ΟΧΙ ΔΕΝ ΕΓΙΝΕ ΧΕΙΡΟΘΕΣΙΑ. ΟΙ ΡΩΣΟΙ ΕΙΝΑΙ ΑΓΙΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΕΙΝΑΙ ΘΕΟΛΟΓΟΙ. ΔΕΧΘΗΚΑΝ ΤΗΝ ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΑΝ ΤΙΣ ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΕΣ ΜΑΣ. ΕΤΣΙ Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΤΩΡΑ ΞΑΠΛΩΘΗΚΕ ΣΤΑ ΠΕΡΑΤΑ ΤΗΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΗΣ. ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΗΣ ΥΦ᾿ ΕΝΟΣ ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΑΣ ΤΑΚΤΟΠΟΙΗΘΗΚΕ ΜΕ ΜΙΑ ΣΥΓΧΩΡΗΤΙΚΗ ΕΥΧΗ ΔΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΒΑΣΙΝ ΤΟΥ ΚΑΝΟΝΟΣ". Αὐτῆς τῆς δηλώσεως τῶν ᾿Αρχιερέων ἤμην αὐτήκοος μάρτυς. ῏Ησαν δέ τόσον "πειστικοί", ὥστε νά χαρακτηρισθοῦν καί μεγάλοι ἱεραπόστολοι καί ὁμολογηταί. ῾Ο θεολόγος ᾿Ελευθ. Γκουτζίδης, ἔβαλε μετάνοια, ἐζήτησε συγγνώμην, διότι στό ἀεδρόμιο ἐξεφράσθη ἐναντίον των, καί ἐζήτησε νά πληροφορηθῇ ἄν οἱ Ρῶσοι ἔδωσαν γραπτήν τήν ῾Ομολογίαν καί ἄν ὑπάρχῃ κάποια σχετική ἀπόφασις ἤ ἔγγραφον, καί ἔλαβε τήν ἀπάντησιν ὅτι "τήν ἀπεδέχθησαν ὁμοφώνως ἐν Συνόδῳ, ἀλλά τό σχετικόν ἔγγραφον θά συνταχθῇ καί θά ὑπογραφῇ κατά τήν ἑπομένην Σύνοδον ὅλων τῶν ᾿Αρχιερέων, ἡ ὁποία γίνεται μία φορά τό χρόνο». ‘Επειδή, ὅμως ἐπέμενε τονίζοντας, ὅτι τέτοια θέματα δέν μπορεῖ νά ἀντιμετωπίζωνται ἔτσι πρόχειρα, καί ὅτι πρέπει νά ἔχουμε γραπτά ντοκουμέντα, ἐπετιμήθη ὅτι δέν ἔχει ἐμπιστοσύνη στούς ᾿Αρχιερεῖς. Καί ἐζήτησε συγγνώμη. ᾿Επιμένων εἰς τήν ἐρώτησίν του, ἐάν ἔχουν κάποια ἀπόφασιν ἐπετιμήθη, διότι «δέν ἔδειξε ἐμπιστοσύνην στούς δύο ᾿Αρχιερεῖς". Αὐτῆς τῆς "῾Ομολογίας" τῶν μελῶν τῆς ᾿Εξαρχίας ἤμην αὐτήκοος μάρτυς. ῞Οσον ἀφορᾶ δέ τήν ἀπόφασιν τῆς Ρωσικῆς Συνόδου περί τῆς "χειροθεσίας", ὁ ὁποία εἶναι ἀντιφατική καί ἀπαράδεκτος τήν ἀπέκρυψαν, μέχρις ὅτου τήν ἐδημοσίευσεν ὁ Φλωριναῖος Μοναχός Βίκτωρ εἰς τό φυλλάδιόν του: "Χαρμόσυνα Μηνύματα", καί ἀφοῦ ἐγένοντο καί ἐδῶ αἱ "χειροθεσίαι". Τότε ὁ π. Εὐγένιος τήν ἐδημοσίευσεν καί εἰς τόν "Κήρυκα". Αὐτήν τήν ῾Ομολογίαν ἐδήλωναν ἀτομικῶς καί Συνοδικῶς οἱ ᾿Αρχιερεῖς ἀπό τό 1971 μέχρι τό 1998, μέ ἐξαίρεσιν τόν ποτέ Κορινθίας Κάλλιστον, ὁ ὁποῖος μετά τό 1976 καί αὐτή εἶναι ἡ μέχρι τό 1998 "κοινή συνείδησις τῆς ᾿Εκκλησίας". Αὐτό δηλώνεται εἰς ἐπίσημα κείμενα τόσον τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου, ὅσον καί τοῦ Μακαριωτάτου. Μετά τήν ἐδῶ πανηγυρικήν λειτουργίαν τῆς ἑνώσεως, ἐδημοσιεύθη, ὡς εἴπομεν, ἡ ἀπόφασις τῶν Ρώσων, καί διά πρώτην φοράν τήν ἴδωμεν, τουλάχιστον "οἱ παροικοῦντες τήν ῾Ιερουσαλήμ καί μή γνωρίζοντες τά γενόμενα ἐν ταῖς ἡμέραις ταύταις", ἐνῶ μέχρι τότε ἡ ἀπόφασις τῶν Ρώσων ἀπεκρύπτετο. Εἰς αὐτήν ἀναφέρεται ὅτι ἡ χειροθεσία γίνεται κατά τόν Η' Κανόνα τῆς Α' Οἱκουμενικῆς Συνόδου. ῾Ο Μακαριώτατος παρακαλεῖται ἐπ᾿ αὐτοῦ νά μᾶς εἴπῃ "ἐν ἐπιτραχηλίῳ καί ὠμοφορίῳ", ἐάν πρίν τήν πανηγυρικήν Λειτουργίαν τῆς ἑνώσεως ἐγνώριζε τήν ἀπόφασιν ταύτην. Πιστεύομεν, ὅτι ἴσως καί ἡ ἀπόφασις αὕτη νά ἀπεκρύπτετο ἐάν δέν τήν ἐδημοσίευεν εἰς τά "Χαρμόσυνα Μηνύματα" ὁ Φλωριναῖος μοναχός Βίκτωρ, διά νά περάση δύο μηνύματα: Πρῶτον ὅτι ἡ χειροθεσία ἔγινε βάσει γνωματεύσεως τοῦ πρώην Φλωρίνης, καί Δεύτερον, ὅτι πλέον εἴμεθα ἑνωμένοι μετά τῶν Φλωρινικῶν. ῎Ηδη ὅμως ἡ κοινή συνείδησις τῆς ᾿Εκκλησίας Κλήρου καί Λαοῦ εἶχε διαμορφωθεῖ ἀπό τῆς πρώτης στιγμῆς πού ἐπέστρεψαν τά μέλη τῆς ᾿Εξαρχίας. Διότι ἴσως κατά παραχώρησιν Θεοῦ διά νά μή παρασυρθοῦν ἅπαντες εἰς τήν προδοσίαν, τά μέλη τῆς ᾿Εξαρχίας εἶπον ὅτι οἱ Ρῶσοι ὠρθοδόξησαν, χειροθεσία δέν ἐγένετο, κλπ. καί αὐτήν ἡ συνείδησις διεμορφώθη. ῾Η προδοσία πλέον βαρύνει τούς ἰδίους προσωπικά. ῞Οταν ἐδημοσιεύθη καί εἰς τόν Κ.Ε.Ο. ἡ ἀπόφασις τῶν Ρώσων, τότε ἤρχισαν αἱ ἀντιδράσεις. Καί αἱ ἀντιδράσεις ἑστιάζοντο εἰς τό γεγονός ὅτι ἡ ἀπόφασις εἶναι ἀντιφατική. ᾿Εφ᾿ ὅσον ἀνεγνώρισαν ὡς ὀρθόδοξον τόν Βρεσθένης Ματθαῖον καί ὅτι "ἐν τῷ ζήλῳ του διά τήν ᾿Ορθοδοξίαν προέβη εἰς χειροτονίαν μόνος του παραβιάσας τήν ἱεραρχικήν τάξιν", δηλαδή ἐφ᾿ ὅσον ἀνεγνώρισαν ὡς δογματικῶς πλήρεις καί τελείας τάς χειροτονίας, διατί ὁρίζουν "χειροθεσίαν κατά τόν Η' Κανόνα τῆς Α' Οἱκουμενικῆς Συνόδου"; Προσωπικά μέ ἀπασχολοῦσε τό θέμα, καί ἔψαχνα νά ἐνημερωθῶ περί τῆς χειροθεσίας, τί εἶναι, πότε γίνεται κλπ. καί δέν σταματοῦσα ὅταν εὕρισκα εὐκαιρία νά τό συζητῶ, ὅπως καί πολλοί ἄλλοι. ᾿Ενθυμοῦμαι πόσο ἀνησυχοῦσε διά τό τί ἔγινε ὁ κατά σάρκα θεῖός μου ῾Ιερομόναχος Κήρυκος. Τότε ἤρχισα νά προβληματίζωμαι διά τήν στάσιν κάποιων ἄλλων Κληρικῶν, ὄπως τοῦ τότε ῾Ιερομονάχου, κατόπιν ᾿Επισκόπου ᾿Αττικῆς, Ματθαίου, ὁ ὁποῖος ὅταν μέ ἤκουσε εἰς τά Γραφεῖα νά ἐκφράζω τάς ἀνησυχίας μου, μέ ἐπετίμησεν λέγοντάς μου "εὐλογημένε τί εἶναι αὐτά πού λές, τώρα ἔχουμε ψηλά τό κεφάλι, πρίν δέν μᾶς ἔδιναν καμμιά σημασία, τώρα νά ἀκούσης τί λένε ἐκεῖ στά ῾Ιεροσόλυμα οἱ Δεσποτάδες, πόσο μᾶς ὑπολογίζουν"! Λόγῳ τῶν ἀντιδράσεων τότε πολλῶν Κληρικῶν, οἱ ὁποῖοι μόλις ἐδημοσιεύθη ἡ ἀπόφασις ἀντέδρασαν, καί δέν ἐδέχθησαν νά γίνη εἰς αὐτούς ἡ "χειροθεσία" ἤρχισαν ἔντονα διαβήματα πρός τούς Ρώσους τῆς Διασπορᾶς, οἱ ὁποῖοι ἀπήντησαν πάλιν ἀντιφατικά. ῎Αλλος ἐδήλωσεν ὅτι ἔγινε "χειροτονία" (ὁ Γραμματεύς ᾿Επίσκοπος Μανχάτταν Λαῦρος), ἄλλος ὅτι ἔγινε "ὡς εὐλογίᾳ" (Φιλάρετος), ἄλλος ὅτι τούς δέχθηκαν ὡς ᾿Αρχιερεῖς (Γκράμπε) καί ἄλλοι ἄλλα. Τά περί συγχωρητικῆς εὐχῆς ὁ Φιλάρετος τά ἐδήλωσε πολύ ἀργότερα, ἤτοι μετά τήν διακοπήν σχέσεων. Προσωπικῶς, ὅταν ἀργότερα ἐμελέτησα ὀλίγον τό ᾿Αρχεῖον κράτησα ὡς τήν πλέον ἀνώδυνον ἀπάντησιν αὐτήν πού ἔδωσεν ἡ Σύνοδος τῶν Ρώσων τῆς Διασπορᾶς εἰς τήν Β' ᾿Εξαρχίαν 1974. ῾Ο Κορινθίας Κάλλιστος, ὁ Πειραιῶς Νικόλαος καί ὁ ᾿Αρχ/της Καλλίνικος Σαραντόπουλος, σήμερον Φλωριναῖος "᾿Αχαΐας" Καλλίνικος, ἐνυπογράφως ἐν ἔτει 1974 ἐδήλωσαν ὅτι οἱ Ρῶσοι τῆς Διασπορᾶς τούς ἐδήλωσαν προφορικῶς, ὅτι "ἡ χειροθεσία ἐγένετο ὅλως τυπικῶς καί ἄνευ οὐσιαστικοῦ λόγου". ῎Εστω καί ἄν ἔγινε προφορικῶς ἡ δήλωσις αὕτη ἐκ μέρους τῶν Ρώσων δέν δυνάμεθα νά τήν ἀμφισβητήσωμεν. Τό 1974 ὁ Μακαριώτατος ᾿Αρχιεπίσκοπος εἰς τό βιβλίον του "᾿Αποκατάστασις τῆς ᾿Αληθείας" ἔγραφεν ἀπευθυνόμενος εἰς τούς ὀκτώ ἀποσκιρτήσαντας, διά τόν λόγον τῆς χειροθεσίας, Κληρικούς, ὅτι "ἡ χειροθεσία ἐγένετο ὡς μία ἐξωτερική τυπική πράξις καί δέν εἶχε καμμίαν σχέσιν μέ τό μυστήριον τῆς χειροτονίας, τό ὁποῖον ἦτο δογματικῶς πλῆρες ἀπό τῆς πρώτης ἀρχῆς τῆς χειροτονίας". Οἱ Κληρικοί αὐτοί, ἐν οἷς καί ὁ ᾿Αρχ/της τότε Καλλιόπιος, ἀπεσκίρττησαν καί προσέφυγον εἰς τούς Φλωρινικούς, διαμαρτυρηθέντες ὅτι οἱ ᾿Αρχιερεῖς μας δέν συνεμορφώθησαν πρός τήν ἀπόφασιν τῶν Ρώσων τῆς Διασπορᾶς, οἱ ὁποῖοι "ἔδωσαν τήν ἐντολήν μετά τήν χειροθεσίαν καί τῶν λοιπῶν ἐν ῾Ελλάδι Κληρικῶν νά κάμουν τό πᾶν νά ἐνωθοῦν μέ τούς Φλωρινικούς". Τό ἴδιον ἔτος (1974) ὁ Σεβ/τος Πειραιῶς Νικόλαος κατέθεσε εἰς τό Δικαστήριον διά νά ἀποδείξῃ ὅτι εἶναι Κανονικός ᾿Αρχιερεύς τήν ἀπόφασιν τῶν Ρώσων τῆς Διασπορᾶς, ἡ ὁποία ὁμιλεῖ διά τόν Η' Κανόνα τῆς Α᾿ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, ἤτοι διά χειροθεσίαν ὡς ἐπί σχισματικῶν. Βάσει αὐτῆς τῆς ἀποφάσεως καί βάσει τοῦ Η' Κανόνος τῆς Α' Οἱκουμ. Συνόδου. ἤτοι βάσει τῆς ἐπί σχισματικῶν χειροθεσίας, τό Δικαστήριον ἐξέδωκε "᾿Απαλλακτικόν Βούλευμα" καί ἀπήλλαξε τόν Σεβ. κ. Νικόλαον τῆς Κατηγορίας. Διά τό ᾿Απαλλακτικόν τοῦτο Βούλευμα ὁ Σεβ/τος Πειραιῶς Νικόλαος ἐπί σειράν ἐτῶν ἐπανηγύριζεν, καί δέν τό ἔφερε ποτέ εἰς τήν Σύνοδον νά ἀποφασίσῃ αὕτη περί αὐτοῦ, ὅταν δέ τόν κατηγείλαμεν καί τό ἐφέραμεν εἰς φῶς ἀπέδωσε τήν εὐθύνην εἰς τόν δικαστήν, καί ἐδήλωσε ψευδῶς δύο τινά: α) ῞Οτι δέν κατέθεσε αὐτός τήν ᾿Απόφασιν τῶν Ρώσων τῆς Διασπορᾶς, καί ἐπομένως ἡ εὐθύνη ἀνήκει εἰς τόν Δικαστήν καί ὄχι εἰς τόν ἴδιον καί β) ῞Οτι ποτέ δέν ἀπεδέχθη οὔτε αὐτός, οὔτε ἡ ῾Ιερά Σύνοδος τό περιεχόμενον τοῦ Βουλεύματος. Τό ἔτος 1974 ὁ μακαριστός ἤδη μοναχός π. Κοσμᾶς ἔκοψεν κοινωνίαν μετά τοῦ Μακαριωτάτου διά τό γεγονός ὅτι "πῆγαν στήν ᾿Αμερική στούς κακοδόξους Ρώσους καί μᾶς ἐπρόδωσαν". Αὐτά μοῦ ἔλεγε συνεχῶς, διότι ὡς ἀνάδοχός μου (νουνός) τά συζητούσαμε πάρα πολύ. ῾Ο Μακαριώτατος βέβαια ἀπέδωσε τήν διακοπήν τῆς κοινωνίας του μετ᾿ αὐτοῦ εἰς προσωπικούς λόγους, ὡς ἀντίδρασιν δηλαδή διότι τοῦ ἔδωσε ἐντολή νά μεταβῇ εἰς τό μοναστήρι τῆς Μεταμορφώσεως, ὅπου ἡ μετάνοιά του. ῞Οταν ὅμως ἀργότερα εἰς τήν προσπάθειάν του νά μέ ἐμποδίσῃ νά γίνω Κληρικός, διότι "αὐτοί ἐπρόδωσαν τόν ἅγιον Πατέρα" μοί ἐκμυστηρεύθη ὅτι ὁ Μακαριώτατος τοῦ εἶπε ὅτι ὁ "πατέρας εἶναι παράνομος" καί μοῦ ἐξήγησε: "ἔτσι τόν ἀπεκάλεσε". Ρώτησα, τότε, τόν Μακαριώτατο καί ἀπαντῶν μοῦ ἀπέδωσε πάλιν τήν διακοπήν κοινωνίας εἰς προσωπικούς λόγους. ᾿Επείσθην τότε, διότι εἶχον ἀπόλυτον ἐμπιστοσύνην εἰς τούς λόγους του, ἀλλά σήμερον μετά τήν ἐπί πολλά ἔτη ἄρνησίν του νά ἀντιμετωπισθῇ τό παλαιοημερολογιτικόν οἰκουμενιστικό κίνημα κατά τοῦ ἁγίου Πατρός Ματθαίου, ἀρχίζω νά ἀμφιβάλλω ἄν μοῦ μιλοῦσε εἰλικρινῶς. Τό 1975 στρατιώτης ὤν εἰς μίαν ἄδειαν μοῦ ἀνέθεσαν νά συντάξω τήν τελικήν ἀπάντησιν εἰς τούς Ρώσους τῆς Διασπορᾶς περί διακοπῆς τῆς κοινωνίας μετ᾿ αὐτῶν. ῾Η διακοπή τότε ἐφαίνετο ὡς μία διέξοδος ἀπό τήν διαμορφωθεῖσαν κατάστασιν, δεδομένου ὅτι ἤρχοντο πληροφορίαι ὅτι οἱ Ρῶσοι τῆς Διασπορᾶς οὔτε ὁμολογίαν ἔκαναν ποτέ, οὔτε ἀπεδέχθησαν τήν ῾Ομολογίαν, κλπ. Εἰς τό τελικόν χειρόγραφον τό ὁποῖον τούς παρέδωκα, καί ἄν ἐνθυμοῦμαι καλῶς τούς τό εἶπα καί διά ζώσης εἰς μίαν συνεδρίασιν τῶν ᾿Αρχιεπισκόπου ᾿Ανδρέου, ᾿Αττικῆς Ματθαίου καί Πειραιῶς Νικολάου, ὅτι πρέπει μέ αὐτήν τήν ἀπόφασιν νά ἀντιμετωπισθῇ καί τό θέμα τῆς χειροθεσίας καί εἰδικώτερα τῆς ἀποφάσεως τῶν Ρώσων, ἡ ὁποία ὁμιλεῖ διά τόν Η' Κανόνα τῆς Α' Οἰκουμενικῆς Συνόδου. Συμπλήρωσα μάλιστα εἰς τό κείμενον ἐκεῖ πού ἀναφέρεται εἰς τήν ἀπόφασιν τό ἑξῆς: «Ὅτι προέβησαν (οἱ Ρῶσοι) εἰς τήν ὑπ᾿ ἀριθμ. 15/28 ᾿Απόφασίν των, ἡ ὁποία ὅμως ὡς ἀντικανονική θεωρεῖται ὑφ᾿ ἡμῶν ἄκυρος, διό καί ἡμεῖς οὐδέποτε τήν ἐδέχθημεν". Δυστυχῶς, ὅμως, ὅταν ἐδημσιεύθη εἰς τό περιοδικόν, καί μοῦ τό ἀπέστειλαν εἰς ᾿Αλεξανδρούπολιν, ὅπου ὑπηρέτουν τήν στρατιωτικήν μου θητείαν, διεπίστωσα, ὅτι εἶχον ἀφαιρέσει ἐκεῖνο τό σημεῖον. Καί ὅταν ἀργότερα τούς ἠρώτησα διατί τό ἀφαιρέσατε, μοῦ ἀπήντησαν διά στόματος ᾿Αττικῆς Ματθαίου: "αἴ, εὔλογημένε σωστό εἶναι αὐτό πού ἔγραψες, ἀλλά ξέρεις τώρα ἔχουμε καί δικαστήρια καί βάσει αὐτῆς τῆς ἀποφάσεως μᾶς ἀναγνωρίζουν. Ὅταν περάσουμε τά δικαστήρια, τότε θά τήν καταδικάσουμε". ῾Η "συνείδησις τῆς ᾿Εκκλησίας" ἐπί τοῦ θέματος τῆς χειροθεσίας ὡς μιᾶς τυπικῆς ἐξωτερικῆς πράξεως ὑπό τύπον συγχωρητικῆς εὐχῆς, ἐπεσφραγίσθη ἐκτός ἀπό τήν καθαιρετικήν ἀπόφασιν κατά τοῦ Κορινθίας Καλλίστου, ὅταν ἀνήρεσε τήν πρώτην του ῾Ομολογίαν, καί ἐδήλωσεν ὅτι ἐδέχθη "χειροθεσίαν ὡς ἐπί σχισματικῶν", ἐνῶ ἐγένετο δεκτός ἀπό τούς Φλωρινικούς ὡς Μητροπολίτης ἀπό τό 1971, καί ἀπό ῾Ιεροσυνοδικάς ἀποφάσεις. Τό 1978, τό 1979, τό 1981 καί τό 1983 ὁσάκις οἱ Φλωρινικοί ἤ οἱ Νεοημερολογῖται ἔγραφον ὅτι τό 1971 ἔγινε "χειροθεσία ἐπί σχισματικῶν", ἄλλοι δέ καί "χειροτονία" ἡ ᾿Εκκλησία ἔδιδε τήν ἰδίαν ἀπάντησιν. Τό 1978, ἤτοι ἕν ἔτος μετά τήν καθαίρεσιν τοῦ Καλλίστου, βλέποντας καί τήν οἰκουμενιστικήν τακτικήν τοῦ Κιτίου ἐκάναμε μήνυσι κατά τῆς ᾿Εξαρχίας τοῦ 1971. ᾿Εδήλωσα δέ ὅτι δέν θά χειροτονηθῶ, ἄν δέν ἀντιμετωπισθῇ τό θέμα ἱεροσυνοδικῶς. Τό 1981 ἐγένετο Μεγάλη Σύνοδος μέ τήν παρουσία καί τοῦ Σεβ/του Κιτίου κ. ᾿Επιφανίου καί πάλιν ἡ ῾Ιερά Σύνοδος ἐπανέλαβε τήν ἰδίαν θέσιν "συνείδησιν" περί τῆς χειροθεσίας. . ῾Ο Σεβασμιώτατος Κιτίου, ὅταν ἐπέστρεψε ὡς μέλος τῆς ᾿Εξαρχίας, ἐδήλωσεν καί αὐτός ὅτι "καμμία χειροθεσία δέν ἔγινε, οἱ Ρῶσοι ὀρθοδόξησαν καί ἡ ᾿Ορθοδοξία πλέον ὁμολογεῖται εἰς ὅλην τήν Οἱκουμένην, ὅσον ἀφορᾶ δέ τό ὑφ᾿ ἑνός ἀντιμετωπίσθη μέ μίαν συγχωρητικήν εὐχήν" εἰς τήν συνέχειαν ὅμως ἄλλαξε καί αὐτός γραμμή καί ἔλεγεν ὅτι "πρέπει νά ἐξετάσουμε μήπως ὑπῆρχε καί ἕτερος ᾿Επίσκοπος τό 1948, ὁπότε μπορεῖ νά δικαιολογηθῆ καί ἡ χειροθεσία τῶν Ρώσων τῆς Διασπορᾶς". Αὐτά τά ἔγραψε πολλάκις ὁ Σεβ. Κιτίου κ. ᾿Επιφάνιος, ὁ ὁποῖος καί μέ δικά του κείμενα καί διά τοῦ συνεργάτου του καί συμβούλου του Βασιλείου Σακκᾶ ἐδήλωνεν πολλάκις ὅτι πρέπει νά ἐξετάσωμεν μήπως ὑπῆρχε καί ἕτερος ᾿Αρχιερεύς ᾿Ορθόδοξος τό 1948 καί δέν τόν ἐκάλεσε ὁ Βρεσθένης Ματθαῖος καί πάσχουν αἱ χειροτονίαι τοῦ 1948, ὁπότε καλῶς ἐγένετο ἡ χειροθεσία. Οἱ Φλωρινικοί (Αὐξέντιος) ἐνῶ στήν ἀρχή κατέκριναν τούς Ρώσους τῆς Διασπορᾶς, ὅτι παρεσπόνηδσαν πού ἀνεγνώρισαν τήν Κανονικότητα τῶν χειροτονιῶν τοῦ Βρεσθένης Ματθαίου εἰς τήν συνέχεια καί κατ᾿ ἐξακολούθησιν κηρύττουν ὅτι τό 1971 ἐγένετο Κανονική χειροθεσία (ἄλλοι τήν ὀνομάζουν χειροτονία) ἐπί τῶν δύο Ματθαιϊκῶν ᾿Επισκόπων Καλλίστου καί ᾿Επιφανίου, δηλαδή "χειροθεσία ἐπί σχισματικῶν". ᾿Εκ τούτου προέκυψε καί ἡ παρεμπόδισις ἐκ μέρους των τῆς συνεχίσεως τοῦ Θεολογικοῦ Διαλόγου καί ἐπί τῶν θεμάτων τοῦ σχίσματος τοῦ 1937 καί τῶν χειροτονιῶν κλπ. διότι κατ᾿ αὐτούς ὅλα αὐτά έτακτοποιήθησαν διά τῆς "ἐπί σχισματικῶν χειροθεσίας". Αὐτήν τήν ἄποψιν τήν ὑπεστήριξαν ἐξ᾿ ἀρχῆς, ἐκτός ἀπό τούς Φλωρινικούς καί μία ὁμάδα τῶν Ρώσων τῆς Διασπορᾶς, ὁ Σακκᾶς καί ἄλλοι (πού φαίνεται εἶναι ἐκεῖνοι πού ἐκ τῶν παρασκηνίων ἐτοποθέτησαν εἰς τήν ἀπόφασιν τόν Η' Κανόνα τῆς Α᾿ Οἱκουμενικῆς Συνόδου ὁ ὁποῖος ὁμιλεῖ σαφῶς περί χειροθεσίας ἐπί σχισματικῶν). ᾿Εσχάτως δέ ἤτοι ἀπό τό 1998 καί μέχρι σήμερον, αὐτήν τήν ἄποψιν τήν ἐπέβαλον εἰς τούς ᾿Αρχιερεῖς μας, προκειμένου νά ἀναγνωρίζωνται ἀπό τούς Φλωρινικούς καί ἀπό τόν νεοημερολογιτισμόν, τά ξένα Κεντρα. Εἰδικώτερον ἀπό τό 1998 εἶναι ἐμφανής αὐτός ὁ στόχος τοῦ παλαιοημερολογιτικοῦ καί νεοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἤτοι νά γίνη δεκτή ἀπό τούς ἡμετέρους ᾿Αρχιερεῖς, ἔστω ἐκ τῶν ὑστέρων, ἔστω καί διά τῆς σιωπῆς, ὅτι τό 1971 ἔγινε πραγματική χειροθεσία, ὡς ἐπί σχισματικῶν. ῎Ετσι ἐνῶ ὁ Χρυσόστομος Κιούσης διακηρύσσει τοῦτο εὐθέως ἀπό τό 1994, ἤ ἐρωτηματικῶς τό 1997 ὁ Σακκᾶς, παραλλήλως ὁ μον. Μάξιμος προπαγανδίζει ὅτι ὁ ἅγιος Πατέρα βιάσθηκε τό 1937, ἐνῶ τό ἀποκορύφωμα εἶναι στό ὅτι οἱ Φλωρινικοί καί οἱ Νεοημερολογῖτες μᾶς ἀναγνωρίζουν ἀπό τό 1971 βάσει τῆς χειροθεσίας καί ἑπομένως πρέπει νά ὑποταχθοῦμε εἰς τόν Χρυσόστομον Κιούσην καί δι᾿ αὐτοῦ εἰς τόν Χριστόδουλον. Μἀλιστα ἐμφανίζονται τινές οἱ ὁποῖοι ἀπειλοῦν ὅτι ὑπάρχουν στοιχεὶα γιά τό 1971, τά ὁποῖα ὅταν δημοσιευθοῦν θά κάνουν τά ἄνω κάτω.... Πρό 3-4 ἐτῶν ἐγράφη καί ἠρωτήθησαν δημοσίως οἱ δύο ᾿Αρχιερεῖς πού ἔζησαν ἀπό κοντά τά γεγονότα, νά μᾶς ποῦν τί ἀκριβῶς συνέβη καί νά τοποθετηθοῦν καί νά μᾶς ποῦν ἄν παραμένουν στήν ἴδια ῾Ομολογία πού εἶχαν ἀπό τό 1971 διά τό θέμα τῆς χειροθεσίας. Καί ἐνῶ περιμέναμε μιά ἔστω τυπική ἀπάντησι, δεχθήκαμε ἐπιθέσεις. ῾Ο Μακαριώτατος ζήτησε ἐπιτακτικά ἀπό τόν Σεβ/το Πανάρετο νά ἀνακαλέση τάς Διακηρύξεις τῶν ἐτῶν 2002-2003, καί ἀπό ἡμᾶς τήν "ΟΜΟΛΟΓΙΑΝ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ", ἐνῶ ὁ Σεβ/τος Κιτίου ἀπεδήμησε χωρίς νά δώση καμμίαν ἀπάντησιν. Αὐτή περίπου εἶναι ἡ διαμορφωθεῖσα κατάστασις. Αὐτή εἶναι μία ἀπό τάς αἰτίας, διά τήν ὁποίαν διεκόψαμεν ἐκκλησιαστικήν κοινωνίαν μετ’ αὐτῶν. Τά καταγράφομεν, πρός ἐνημέρωσιν σας....

ΣΧΕΔΙΟΝ ΑΠΟΦΑΣΕΩΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ ΚΑΙ ΚΑΤΑΔΙΚΗΣ ΑΙΡΕΤΙΚΩΝ ΦΡΟΝΗΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΛΗΣΤΡΙΚΩΝ ΑΠΟΦΑΣΕΩΝ

ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΚΑΤΑΔΙΚΗ ΑΙΡΕΤΙΚΩΝ ΦΡΟΝΗΜΑΤΩΝ, ΒΛΑΣΦΗΜΙΩΝ ΚΑΙ ΛΗΣΤΡΙΚΩΝ ΑΝΤΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΑΠΟΦΑΣΕΩΝ ΤΗΣ ΠΕΡΙ ΤΟΝ «ΠΕΙΡΑΙΩΣ» κ. ΝΙΚΟΛΑΟΝ ΨΕΥΔΟΣΥΝΟΔΟΥ Ἔχοντες ὑπ’ ὄψιν τοῦ Κυρίου λέγοντος: «Ἐγώ είμί ἡ ζωή, τό φῶς καί ἡ ἀλήθεια» ... καί τήν ἐντολήν τήν ὁποίαν ἔδωκεν πρός τούς Ἁγίους Αὐτοῦ μαθητάς καί Ἀποστόλους «τηρεῖν πάντα ὅσα ἐνετείλατο», ἤτοι τήν ἀποκαλυφθεῖσαν Ἀλήθειαν, τήν ὁποίαν κατέγραψαν οἱ ἴδιοι οἱ Ἅγιοι Ἀπόστολοι καί Εὐαγγελισταί, καί τήν ἐκ ταύτης τῆς ΠΑΡΑΔΟΘΕΙΣΗΣ θείας ΑΛΗΘΕΙΑΣ προελθοῦσαν διά τῶν Ἁγίων 7 Οἱκουμενικῶν καί Τοπικῶν Ἁγίων Συνόδων, καί ὅλων τῶν Ἁγίων καί θεοφόρων Πατέρων, Ὀρθόδοξον διδασκαλίαν, ἤτοι, τήν ΑΓΙΑΝ ΠΑΡΑΔΟΣΙΝ ἀκολουθοῦμεν ὀπίσω αὐτῶν καί κρατῶμεν ταύτην τήν παραδοθεῖσαν Πίστιν καί οὕτω ΟΜΟΛΟΓΟΥΜΕΝ ΠΑΤΕΡΑ, ΥΙΟΝ καί ΑΓΙΟΝ ΠΝΕΥΜΑ, ΤΡΙΑΔΑ ΟΜΟΟΥΣΙΟΝ ΚΑΙ ΑΧΩΡΙΣΤΟΝ, ἡ Ὁποία διά τοῦ Ἐνανθρωπήσαντος Υἱοῦ καί Λόγου πάρεστι ἐν τῶ μυστηρίῳ τῆς Μιᾶς, Ἁγίας, Καθολικῆς καί ‘Αποστολικῆς Ἐκκλησίας Του, τῆς Ὁποίας «πῦλαι ἅδου οὐ κατισχύσουσιν». Ὅσα οὖν ἐν ταῖς Ἁγίαις Γραφαῖς ἐν Πνεύματι Ἁγίω ἐγράφησαν καί παρεδόθησαν ἡμῖν, ὅσα ὑπό τοῦ αὐτοῦ Ἁγίου Πνεύματος φερόμενοι οἱ ἐν ταῖς Ἁγίαις 7 Οἱκουμενικαῖς καί λοιπαῖς Ὀρθοδόξοις Συνόδοις θεοφόροι Πατέρες ἐδίδαξαν, ἡρμήνευσαν καί ἐδογμάτισαν, κρατῶμεν μηδέν προστιθέντες, ἤ ἀφαιροῦντες. Ἔτι δέ ὅσα, οἱ Ἅγιοι Πατέρες, αἱρετικά φρονήματα ἐξωστράκισαν καί ἔξω τῆς Ἐκκλησίας ἔβαλον καί ΑΝΑΘΕΜΑΤΙΣΑΝ, ἀπό τοῦ Σίμωνος τοῦ Μάγου, τοῦ χριστομάχου Ἀρειανισμοῦ καί τῶν λοιπῶν, ἀλλά καί τῶν Πνευματομάχων, Εἰκονομάχων καί Παπικῶν, μέχρι καί τῆς ἐν ἔτει 1582 Καινοτομίας τοῦ νέου Παπικοῦ Ἡμερολογίου, καί τέλος αὐτόν τόν Ἐκκλησιομάχον καί Ἀντίχριστον Παπικόν Νεοημερολογιτισμόν – Οἰκουμενισμόν, τόν ὁποῖον ἐπέβαλον οἱ Μασῶνοι καί αἱρεσιάρχαι ρασοφόροι, καί ἡμεῖς ΑΠΟΚΗΡΥΣΣΟΜΕΝ, ΕΞΩ τῆς ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΡΙΠΤΟΜΕΝ καί, ὡς οἱ ἅγιοι Πατέρες ἀναθεμάτισαν, καί ἡμεῖς ΑΝΑΘΕΜΑΤΙΖΟΜΕΝ τρίς. Εἰδικώτερον κρατῶμεν ζὠσας καί ἰσχυράς τάς καταδικαστικάς ἀποφάσεις τῶν, ἐπί Πατριαρχείας τοῦ μακαρίᾳ τῆ μνήμη Πατριάρχου Ἱερεμίου τοῦ Β, τοῦ ἐπωνομαζομένου ΤΡΑΝΟΥ, καί τῶν σύν αὐτῶ μακαρίων καί ἀοιδίμων Πατέρων, Πανορθοδόξων Συνόδων τοῦ 1583, 1587 καί 1593. Αὐτῶν τάς Ὀρθοδόξους Ἁγίας ἀποφάσεις ὁμολογοῦμεν ἐπεκτεινομένας καί κατά τῆς Αἱρετικῆς θεομάχου τε καί ‘Εκκλησιομάχου ‘Εγκυκλίου τῆς Πατριαρχικῆς Συνόδου τῆς Κων/λεως έν ἔτει 1920, ὡς καί τοῦ Μασωνικοῦ - Οἰκουμενιστικοῦ καί ἀθέου Συνεδρίου τῆς Κων/λεως (Μαίου - Ἰουνίου 1923), τοῦ ψευδῶς ἐπωνομασθέντος «Πανορθοδόξου Συνεδρίου τῆς Κων/λεως» καί τῆς ἀπό 10.3.1924 ἀποφάσεως τοῦ Μητροπολίτου Ἀθηνῶν Χρυσοστόμου Παπαδοπούλου, ἐκτελεστικοῦ ὀργάνου ὅλων τῶν σχεδίων τῶν Ἀθέων, Οἰκουμενιστῶν, Μασώνων καί ἐν τέλει Σιωνιστῶν. Ταῦτα πάντα, κατά τά παραδοθέντα ὑπό τοῦ Κυρίου, τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων καί ὅλων τῶν Ἁγίων καί Θεοφόρων Πατέρων ΑΠΟΚΗΡΥΣΣΟΜΕΝ, ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ καί ΑΝΑΘΕΜΑΤΙΖΟΜΕΝ. ΟΜΟΛΟΓΟΥΜΕΝ ΚΑΙ ΔΙΑΚΗΡΥΣΣΟΜΕΝ ὅτι ἡ ἀπό τοῦ 1582 Ἡμερολογιακή Παπική Καινοτομία μετά 342 ἔτη (1582-1924), ἐπεβλήθη δολίως, Ἀντικανονικῶς καί Ἀντορθοδόξως ὑπό τῶν Μασώνων – Οἱκουμενιστῶν Πατριαρχῶν, ‘Αρχιεπισκόπων καί Συνόδων, ὡς πρῶτον πραγματικόν βῆμα πρός τόν Οἰκουμενισμόν. Αὕτη, ἡ Καινοτομία, ὡς Ἐκκλησιολογική ΑΙΡΕΣΙΣ προεκάλεσεν δογματικῆς φύσεως σχίσμα, διό ὁ εἰσαγαγών καί μᾶλλον ἐπιβαλών ταύτην Μητροπολίτης Ἀθηνῶν Χρυσόστομος Παπαδόπουλος καί ἡ ὑπ’ αὐτῶν συρθεῖσα ὡς ἄβουλος Ἱεραρχία τῆς ‘Εκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, κατεστάθησαν σχισματοαιρετικοί καί ἀπεκόπησαν ἐκ τοῦ ζωηφόρου Σώματος τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ. Ἔκτοτε δέ ὁ Νεοημερολογιτισμός κινεῖται εἰς τόν δυσώδη χῶρον τῆς αἱρεσιοβριθοῦς Δύσεως καί εἰς τήν «Ἀντιεκκλησίαν» τοῦ «Παγκοσμίου Συμβουλίου τῶν Ἐκκλησιῶν» (Π.Σ.Ε.), τό ὁποῖον καταφανῶς ὡς κεφαλήν ἔχει τόν ‘Αντίχριστον Διάβολον. Οὗτος ἀπολέσας διά τοῦ Σταυροῦ καί τῆς ‘Αναστάσεως τοῦ Κυρίου, τό κράτος του, μάχεται τήν Ἐκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ, καί ὡς λέων ὠρυόμενος ζητεῖ νά καταπίη τούς πάντας, τά δέ ὄργανά του, ὡς προβατόσχημοι λύκοι, ἐργαζόμενοι κατά τάς ἐντολάς καί ἐπιθυμίας του, ἁρπάζουν καί κατασπαράσσουν τά λογικά πρόβατα τοῦ Χριστοῦ. Ὡς τοιούτους χαρακτηρίζομεν τούς ἀλλοτριωθέντας ὑπό τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ - Οἰκουμενισμοῦ καί καταστάντας πολεμίους τοῦ Χριστοῦ καί τῆς Ἐκκλησίας Του, ψευδεπισκόπους καί ψευδοεκκλησίας. ΑΠΟΚΗΡΥΣΣΟΜΕΝ, ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ καί ΑΝΑΘΕΜΑΤΙΖΟΜΕΝ ὡς ἐκ τοῦ διαβόλου ἐμπνευσθεῖσαν τήν θεωρίαν τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ περί δῆθεν «δυνάμει καί οὐχί ἐνεργείᾳ Νεοημερολογιτικοῦ σχίσματος κατά τό 1924», ἐνῶ μετά πάντων τῶν Ἁγίων καί Ὁμολογητῶν Πατέρων διακηρύσσομεν ὅτι ἡ Νεοημερολογιτική Ἱεραρχία τό 1924 διά τῆς ἀπό τό 1924 ἐπιβολῆς τῆς καταδεδικασμένης Παπικῆς Ἡμερολογιακῆς Καινοτομίας καταπατήσασα πρός χάριν τῆς ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΚΗΣ ΑΙΡΕΣΕΩΣ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ, εἰς τήν ὁποίαν εἰσῆλθεν, τάς Ἁγίας Πανορθοδόξους Συνόδους, προεκάλεσεν ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΣΧΙΣΜΑ. Τήν θεωρίαν ταύτην περί δῆθεν «Δυνάμει ΣΧΙΣΜΑΤΟΣ» τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ, ὑπεστήριξεν, πρός χάριν τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ - Οἰκουμενισμοῦ καί τῶν φορέων αὐτοῦ Παπισμοῦ καί Προτεσταντισμοῦ καί ἐν τέλει Σιωνισμοῦ, ὁ κατά τό 1935 πρός ὀλίγον μόνον καιρόν ὁμολογητής πρ. Φλωρίνης Χρυσόστομος Καβουρίδης. Οὗτος, ἀφοῦ κατά τήν περίοδον ἀπό τοῦ Φθινοπώρου τοῦ 1935 μέχρι καί τό 1937, δέν ἠδυνήθη νά προσβάλη τήν Ὁμολογίαν – ‘Εκκλησιολογίαν τοῦ πληρώματος τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τό 1937, προεκάλεσεν τό δεύτερον μετά τό 1924 σχίσμα, μέ ἐπίσης δογματικήν αἰτίαν, ἤτοι τήν ἄρνησιν τῆς Ἐκκλησιολογίας τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἀφήσας τήν σχισματικήν Φλωρινικήν Παλαιοημερολογιτικήν του παράταξιν ὡς χαίνουσαν πληγήν εἰς τό Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας.. ΟΜΟΛΟΓΟΥΜΕΝ καί ΔΙΑΚΗΡΥΣΣΟΜΕΝ ὅτι τό δεύτερον αὐτό μεγάλον σχίσμα, ὅσον καί ἄν ὠνομάσθη, ἐκ τοῦ προκαλέσαντος αὐτό, «Φλωρινικόν σχίσμα», οὐσία εἶναι σχίσμα τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ - Οἱκουμενισμοῦ, ὁ ὁποῖος δέν ἠνείχετο καί δέν ἀνέχεται τήν καθαράν ‘Εκκλησιολογίαν τῆς Μίας, Ἁγίας, Καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας, διότι Αὕτη παρημπόδιζε καί παρεμποδίζει τήν περαιτέρω πορείαν τῆς παναιρέσεώς του, ἐνῶ ἐστιγμάτιζεν καί διεκήρυσσεν, καί σήμερον συνεχίζει νά στιγματίζη καί διακηρύσση τήν Ἐκκλησιολογικήν - Δογματικήν αἰτίαν τοῦ σχίσματος τοῦ 1924. Τάς σκοτεινάς δυνάμεις τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ - Οἰκουμενισμοῦ ἀπησχόλουν τό πρόσωπον τοῦ τότε Ἐπισκόπου Βρεσθένης Ματθαίου καί ἰδιαιτέρως ἡ σταθερά ἐμμονή του εἰς τήν καθαράν καί κρυσταλλίνην Ἐκκλησιολογίαν τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, διό ἀφ’ ἐνός λυσσοῦντες ἐπέπεσον κατ’ αὐτοῦ, ἀφ’ ἑτέρου δέ ἤλπιζον ὅτι θά ἀπηλάσσοντο, καθ’ ὅ γέρον, μέ τήν ἐκδημίαν του. Ἕως τότε, ὅμως, ἐφρόντισαν νά ἀπομονωθῆ καί νά μήν ἔχη σύμψηφον ἄλλου Ἐπισκόπου διά νά προβῆ εἰς χειροτονίαν Ἐπισκόπων, διασφαλίζων οὕτω τήν Ἀποστολικήν Διαδοχήν καί τήν Ἐκκλησιολογίαν. Ὁ μακάριος οὗτος Ἐπίσκοπος Βρεσθένης Ματθαῖος ἀπό τό 1937 ἕως τοῦ Σεπτεμβρίου τοῦ 1948, οὐσιαστικῶς παρέμεινεν μόνος αὐτός Ὀρθόδοξος Ἐπίσκοπος , μόλις δέ ἕν ἔτος καί ὀλίγους μῆνας πρό τῆς ὁσίας κοιμήσεώς του (+14.5.1950), ἤτοι τήν 1 Σεπτ. 1948, ἅτε μή ὑπάρχοντος ἑτέρου Ὀρθοδόξου Ἐπισκόπου, ΥΠΕΡΒΑΣ τόν Α΄ Κανόνα τῆς Α΄ Ἀποστολικόν Κανόνα, προέβη ΜΟΝΟΣ ΑΥΤΟΣ εἰς χειροτονίαν Ἐπισκόπου. Ὁμολογοῦμεν τήν πρᾶξιν ὡς ΥΠΕΡΚΑΝΟΝΙΚΗΝ, ἀπολύτως ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗΝ, ΕΓΚΥΡΟΝ, καί ΠΛΗΡΗ καί ΤΕΛΕΙΑΝ τήν δι’ ἐκείνων τῶν χειροτονιῶν μετάδοσιν τῆς ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΔΙΑΔΟΧΗΣ. Ὁμολογοῦμεν καί διακηρύσσομεν τήν Πρᾶξιν ὡς ἀπολύτως σύμφωνον καί συνεπῆ πρός τήν Ὀμολογίαν - Ἐκκλησιολογίαν τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Τάς βλασφημίας τῶν ἐμπαθῶν σχισματικῶν καί αἱρετικῶν Νεοημερολογιτῶν, ἀλλά καί Φλωρινικῶν Παλαιοημερολογιτῶν, περί δῆθεν «ἀκύρου χειροτονίας», ἤ «ἀνιέρων Ἐπισκόπων» κλπ., ὡς σκοπίμους καοήθεις ἀνοησίας των καί προπάντων βλασφημίας, ὅπως ἡ Ἐκκλησία τάς ἀπέρριψεν, οὕτω καί ἡμεῖς τάς ΑΠΟΡΡΙΠΤΟΜΕΝ, τάς ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ καί τάς ΑΝΑΘΕΜΑΤΙΖΟΜΕΝ ὡς ἐσχάτην κατά τοῦ Ἁγίου Πνεύματος βλασφημίαν. Τά ἴδια σκοτεινά Κέντρα τοῦ Νεοημερολογιτικοῦ - Οἱκουμενισμοῦ, καί τοῦ ὡς ΟΥΝΙΑ αὐτοῦ ὑπάρχοντος καί ἐνεργοῦντος Φλωρινικοῦ Παλαιοημερολογιτικοῦ Οἱκουμενισμοῦ, ἀφοῦ τόσον διά τῆς «περί δυνάμει» θεωρίας τῶν ἀσεβῶν προπαγανδῶν, δέν κατώρθωσαν νά προσβάλουν οὔτε τήν Ἐκκλησιολογίαν, οὔτε τήν ΠΛΗΡΟΤΗΤΑ καί ΕΓΚΥΡΟΤΗΤΑ τῶν χειροτονιῶν τοῦ 1935 καί 1948, ἤδη ἐνωρίς ἐπενόησαν τήν ἀκύρωσιν αὐτῶν τῶν χειροτονιῶν διά μιᾶς «χειροθεσίας». Τοῦτο τό ὄντως σχέδιον τοῦ διαβόλου, ἐπενόησεν καί διετύπωσεν ἀπό τό 195.... ὁ κατά θείαν Οἰκονομίαν ἐπ’ ὀλίγον χρόνον ὁμολογητής, (Μάϊος – ‘Οκτώβριος 1935) κατόπιν δέ, κρίμασιν οἷς οἶδεν ὁ Κύριος, Οὑνίτης τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ, σχισματικός, βλάσφημος παλαιοημερολογίτης Ἀρχιερεύς, ἤτοι ὁ πρ. Φλωρίνης Χρυσόστομος Καβουρίδης, ἐνῶ ἀνέλαβον νά πραγματοποιήσουν κατά τήν 17ην καί 18ην Σεπτεμβρίου 1971 εἰς Ἀμερικήν οἱ Φλωρινικοί, μετά τινων ἡμετέρων, μέσω τῆς παλαιοημερολογιτικῆς (ἐκτός Ρωσίας) Ρωσικῆς Συνόδου, ἥτις ὡς ἀπεδείχθη ἀείποτε ἐκοινώνει καί κοινωνεῖ τοῖς σχισματοαιρετικοῖς Νεοημερολογίταις – Οἱκουμενισταῖς. Κατόπιν τῆς ἀνεπιτυχοῦς ταύτης ἀποπείρας των, δέν παρητήθησαν, ἀλλά καί ἐπανειλημμένως, πλήν πάλιν ἀνεπιτυχῶς ἐπεχείρησαν νά τήν περάσουν συλλήβδην εἰς τούς ‘Επισκόπους καί τόν Ἱερόν Κλῆρον διά τῶν ἐκ τῶν ὑστέρων ἀλλεπαλλήλων ὑπαναχωρήσεων ἐκ τῆς ἀρχικῆς, ἐν ώμοφορίω καί ἐπιτραχηλίω Δηλώσεως - Ὁμολογίας τοῦ τότε Κορινθίας Καλλίστου καί Κιτίου Ἐπιφανίου. Ὁ πρῶτος ὑπαναχωρήσας ἦτο ὁ Κάλλιστος, ὅστις μετά 5 ἔτη ἐδήλωσεν ὅτι τήν 17ην Σεπτεμβρίου 1971 ἐδέχθη ὑπό τῶν Ρώσων πραγματικήν χειροθεσίαν, ἤτοι κατά τόν Η΄ Κανόνα τῆς Α΄ Οἱκουμενικῆς Συνόδου. Οὕτω δι’ αὐτοῦ ἐπεχείρησαν νά ἐπιβάλουν τήν χειροθεσίαν εἰς τούς ‘Αρχιερεῖς ὡς πρώην σχισματικῶν καί ὡς ἄκυρον ἐχόντων τήν ‘Αρχιερωσύνην, τήν ὁποίαν ἔλαβον διά τοῦ Βρεσθένης Ματθαίου (1948) καί προηγουμένως ὑπό τῶν κατά τό 1935 ἐπιστρεψάντων ἐκ τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ τριῶν Ἀρχιερέων, ἤτοι Δημητριάδος Γερμανοῦ, πρ. Φλωρίνης Χρυσοστόμου καί Ζακύνθου Χρυσοστόμου. ‘Εάν τοῦτο, ἐγίνετο καθ’ οἱονδήποτε τρόπον δεκτόν, θά προσέβαλον καί τήν Γνησίαν καί ἀδιάκοπον ‘Αποστολικήν Διαδοχήν, ἀλλά καί τήν Ἐκκλησιολογίαν τῆς Γνησίας ‘Ορθοδόξου Ἐκκλησίας, ἡ Ὁποία δέν εἶναι ἄλλη ἀπό αὐτήν τήν Ὁποίαν ὁ ‘Εναθρωπήσας, Διδάξας, Σταυρωθείς καί ‘Αναστάς Κύριος ἵδρυσεν, κατευθύνει καί ζωογονεῖ, ἀπό δέ τήν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς ΑΠΟΣΤΕΛΛΕΙ εἰς πάντα τά Ἔθνη, διό ΚΑΘΟΛΙΚΗ καί ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ὁμολογεῖται ἐν τῶ Συμβόλῳ τῆς Πίστεως. Καί ταύτην τήν ΟΝΤΩΣ ΣΑΤΑΝΙΚΗΝ ΜΕΘΟΔΕΙΑΝ καί ὅσας ἄλλας δολιωτέρας ἠκολούθησαν καί ΑΠΕΤΥΧΟΝ, ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ ΚΑΙ ΑΝΑΘΕΜΑΤΙΖΟΜΕΝ. Καί μετ’ αὐτῆς καί ὅλας τάς, εἴτε ἐν ἐπιγνώσει εἴτε ἀνεπιγνώστως, ἀποτολμηθείσας ψευδεῖς δηλώσεις τῆς ‘Εξαρχίας. ΟΜΟΛΟΓΟΥΜΕΝ ὅτι τήν τοιαύτην «καθαράν ἐξωτερικήν τυπικήν» πρᾶξιν, ὡς καθ’ οἱονδήποτε τρόπον μή καθαπτομένης τοῦ Μυστηρίου τῆς χειροτονίας τοῦ 1948, ἡ ‘Εκκλησία οἰκονομικῶς ἐδέχθη δι’ ὅν λόγον προείπομεν, καί διά τήν ἐνότητα τῆς Ἱερᾶς Συνόδου, ἥτις ὅμως ἐπ’ οὐδενί ἐδέχθη νά ἐπεκταθῆ αὕτη καί εἰς τόν Ἱερόν Κλῆρον. Ταῦτα ἐπ’ ἀληθείᾳ, ἅμα τῆ ἐπιστροφῆ των ἐν ἐπιτραχηλίῳ καί ὠμοφορίῳ ὡμολόγησαν, οἱ ὡς Ἐξαρχία μεταβάντες εἰς τήν ‘Αμερικήν δύο Ἀρχιερεῖς, οἱ τότε Κορινθίας Κάλλιστος καί Κιτίου Ἐπιφάνιος, ἀλλά καί ἐν θεία λειτουργία, καί ἐν Συνόδοις. Αὐτά ὡμολόγησαν καί οἱ Φλωρινικοί διά τοῦ ‘Αρχιεπισκόπου των Αὐξεντίου, αὐτά καί ὁ Προκαθήμενος τῆς Ρωσικῆς Συνόδου Μητροπολίτης Φιλάρετος,, αὐτά ἐδέχθημεν Κλῆρος καί Λαός, καί αὐτήν τήν συνείδησιν ἔχει καί διασώζει ἡ Γνησία Ὀρθόδξος Ἐκκλησίαἀπό τό 1971 χωρίς τήν παραμικράν παρέκκλισιν. ΟΜΟΛΟΓΟΥΜΕΝ καί ΔΙΑΚΗΡΥΣΣΟΜΕΝ οὐχί νοσηρῶς, ἀλλά μετ’ ἐπιγνώσεως, ὅτι καί ἄν πραγματικά ἐνεργήθη, (χειροθεσία ἤ ἀναχειροτονία) εἰς τούς δύο Ἀρχιερεῖς μας, τοῦτο δέν ἐπέρασεν οὐδ’ ἐπί στιγμήν, οὔτε καί ὡς «ψιλή ἐπίνοια», εἰς τήν Ἐκκλησίαν, παρά μόνον εἰς τούς μετ’ ἐπιγνώσεως δεχθέντας χειροθεσίαν ὡς ἐπί σχισματικῶν εἰς τήν Ἀμερικήν καί εἰς τούς ἑκάστοτε ὑπαναχωροῦντας ‘Αρχιερεῖς ὡς ἄτομα. Οὗτοι, ὅτι ἐν τῶ σκότει τῆς προδοσίας κινούμενοι, ἐφαντάσθησαν καί φαντάζονται ὅτι ὑπαναχωροῦντες ἐκ τῶν ὑστέρων θά περάσουν τήν βλάσφημον χειροθεσίαν «προοδευτικῶς» καί «ἀναδρομικῶς», ἀγνοοῦντες ὅτι τοιοῦτον τι δέν ὡμολογήθη, οὔτε ποτέ ἐδέχθη ἡ Καθολική συνείδησις καί πρᾶξις τῆς Ἐκκλησίας. Δέν πέρασε καί δέν θά περάση καί ἕως τῆς συνετελείας, παρά μόνον εἰς πρόσωπα τά ὁποῖα ὑπαναχωροῦντα καί ἀντιφάσκοντα ἀποφασίζουν «νά ρίψουν τά ἅγια τοῖς κυσίν...», ὅπως ἐπέρασεν εἰς τόν τότε Κορινθίας Κάλλιστον, ὅταν ἐκ τῶν ὑστέρων ἐπείσθη νά ὑπαναχωρήση καί νά δηλώση τό ἀκριβῶς ἀντίθετον ἀπό ἐκεῖνα τά ὁποῖα ἐν ὡμοφορίῳ ὡμολόγησεν ἅμα τῆ ἐπιστροφῆ του. Τοῦτο ἐτόλμησαν τά ξένα Κέντρα καί ἰδιαιτέρως τό Φλωρινικόν, διότι ἐπίστευον ὅτι δι’ αὐτοῦ θά ἐπέβαλον ἐκ τῶν ὑστέρων τό μίασμα εἰς τήν Ἐκκλησίαν, τήν ὁποίαν ἐφαντάζοντο ὅτι οὕτω θά τήν συνέτριβον, ἐνῶ οὐσίᾳ ἔπεσε καί συνετρίβη καί δημοσίως ὁ ἴδιος ὁ Κάλλιστος, ὅστις καί καθηρέθη. ΔΙΑΚΗΡΥΣΣΟΜΕΝ ὅτι εἰς πολύ χείρονα τοῦ Καλλίστου βλασφημίαν, ἀκριβῶς κατά τήν ἰδίαν περίοδον (1976), ὑπέπεσεν καί ὁ τότε Πειραιῶς κ Νικόλαος, ὁ ὁποῖος μηνυθείς ὑπό τοῦ Νεοημερολογίτου Πειραιῶς, τότε Χρυσοστόμου Ταβλαρουδάκη, ὡς ἀντιποιουμένου ἔργον Ἐκκλησιαστικοῦ λειτουργοῦ καί ἵνα μή διωχθῆ, ἐδέχθη ὅτι τό 1937, ὁ Βρεσθένης Ματθαῖος ἀπεσχίσθη ἐκ τῶν λοιπῶν Ἀρχιερέων καί προτεσταντικῶ δικαίῳ, ἵδρυσεν μίαν δευτέραν ‘Εκκλησίαν Παλαιοημερολογιτῶν, καί ὅτι ὡς ‘Αρχιερεύς ἦτο ἄκυρος! Αὐτό τό σχίσμα καί ὁ ἴδιος, ὡς σχισματικός καί ὡς ψευδοαρχιερεύς ἀπεκατεστάθη διά τῆς χειροθεσίας τοῦ 1971, διό ἔπαυσεν ἡ κατ’ αὐτοῦ δίωξις καί ἀνεγνωρίσθη ὁ κ. Νικόλαος ἐπισήμως μέ δικαστικήν ἀπόφασιν ὡς «Κανονικός καί ἔγκυρος Ἐπίσκοπος»!!!! (54/76 Ἀπαλλακτικόν Βούλευμα). ΔΙΑΚΗΡΥΣΣΟΜΕΝ ὡσαύτως ὅτι τήν λεγομένην «χειροθεσίαν» μετά τήν σατανικήν ἔκβασιν τοῦ σατανικοῦ διαβήματος τοῦ Καλλίστου, ἀμέσως ἀπό τό 1977, ἐπεχείρησεν νά ἐπιβάλη ὁ ἕτερος τῆς ‘Εξαρχίας, ὁ Κιτίου Ἐπιφάνιος, ὅστις διεκήρυσσεν ὅτι δέν ἐγνώριζεν ἄν ἠδύνατο ἤ ὄχι νά συμπράξη μετά τοῦ ἀοιδίμου Βρεσθένης Ματθαίου καί ἕτερος ‘Αρχιερεύς. Οὕτω δέ ὑπενόει ὡς καλῶς γενομένην τήν χειροθεσίαν καί μάλιστα ὡς πρᾶξιν «σωτήριον» διά τῆς ὁποίας ἐθεραπεύθη τό ὑφ’ ἑνός! Ταῦτα πάντα ὡς λόγω καί ἔργω βλασφημίαι κατά τῆς ‘Εκκλησιολογίας καί τῆς Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς θέτομεν ΕΞΩ τῆς ‘Εκκλησίας, ΑΠΟΚΗΡΥΣΣΟΜΕΝ, ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ καί ΑΝΑΘΕΜΑΤΙΖΟΜΕΝ ὡς ‘Εκκλησιομαχικά φρονήματα καί ἐπινοήματα τοῦ διαβόλου, τά ὁποῖα οὐδέποτε εὗρον τόπον νά ἐπικαθίσουν εἰς τήν Ἐκκλησίαν, ἡ «Οποία διά τῶν Ἁγίων Συνόδων τῆς Ἱεραρχίας τῆς Γνησίας ‘Ορθοδόξου Ἐκκλησίας κατά τά ἔτη 1981 καί 1983 τά κατήλεγξεν καί τά ἔθεσεν ἐκτός Ἐκκλησίας. ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ καί τήν ἀκολουθήσασαν, ἐπίσης σατανικήν ἐπινόησιν τῶν ἰδίων πάντοτε Κέντρων, τήν ὁποίαν κατά τήν δεκαετίαν 1980 – 1990, ἠθέλησαν νά ἐπιβάλουν διά τοῦ τότε Ἀττικῆς Ματθαίου. Κατ’ αὐτήν καί πάλιν μέ ἀντάλλαγμα τήν ἀναγνώρισιν καί τά ὑλικά ὠφέλη, καί μέ σιωπηλήν προϋπόθεσιν τήν λεγομένην «χειροθεσίαν» ὡς πράξεως ἐπί σχισματικῶν, ἡ Γνησία Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος θά ὑπήγετο εἰς τό Πατριαρχεῖον Ἱεροσολύμων καί ἐπισήμως θά ἀνεγνωρίζετο ὡς δευτέρα ἐν Ἑλλάδι «Ἐκκλησία Παλαιοημερολογιτῶν». ‘Αποτυχόντος καί τούτου κατεσκευάσθη ἡ γνωστή σκευωρία περί δῆθεν «νεοεικονομαχίας» διά νά διωχθοῦν καί συντριβοῦν οἱ ὑπέρμαχοι τῆς Ἐκκλησιολογίας καί τῆς ‘Αποστολικῆς Διαδοχῆς, οἱ ὁποῖοι ἀπό τό 1971 συνεχῶς συνέτριβον καί ἐματαίωνον τά καταχθόνια σχέδια τῆς προδοσίας. Ἀποτυχόντες καί εἰς μέ αὐτήν τήν δολίαν καί σατανικήν ἐπινόησιν, ὁ τότε Ἀττικῆς Ματθαῖος καί οἱ περί αὐτόν κατέληξαν νά πλήξουν τήν Ἐκκλησία μέ τό τρίτον σχίσμα, τό ὡς γνωστόν σχίσμα τῶν πέντε, ἐπισυμβάντος ἐπισήμως κατά Μάϊον - Ἰούνιον 1995. Καί τό κίνημα τοῦτο, ὡς συνέχεια τοῦ Φλωρινικοῦ καί ὅλων τῶν προηγηθέντων, ἀλλά καί τά βλάσφημα φρονήματά των περί «χειροθεσίας», καθώς καί τά αἱρετικώτατα φρονήματά των εἰς τά ὁποῖα ἐξωθήθησαν διά νά στηρίξουν τήν δῆθεν «νεοεικονομαχίαν», φρονήματα ἐκ τῆς Δύσεως τά ὁποῖα περιέλαβον εἰς κατάπτυστα κείμενά του, καταδικάζομεν καί ἀναθεματίζομεν. Συγκεκριμένως ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ τήν ἀπό 11.10.1991 «Ἐγκύκλιον ἐπιστολήν», τήν ὁποίαν διά λογαριασμόν τῶν 5, ἤτοι τοῦ πρώην «Μεσσηνίας» Γρηγορίου, «Ἀττικῆς»Ματθαίου, «Φθιώτιδος»Θεοδοσίου, «Κοζάνης» Τίτου, καί «Θεσσαλονίκης» Χρυσοστόμου, ἔγραψεν καί ὑπέγραψεν ὁ Κύπριος Ἱερομόναχος Εὐθύμιος Ἐπιφανίου, δι’ ἧς μετά 20 ἔτη ἐπεχειρήθη νά θεωρηθῆ ὡς γεγονός διά τήν Ἐκκλησίαν ἡ λεγομένη «χειροθεσία» τοῦ 1971, ὡς καί ἕτεραι βλασφημίαι, ἐν οἷς «μᾶς περιρρέει ἡ ἀνομία τῆς χειροθεσίας τοῦ 1971» «ἐξεφύγαμεν τῆς γραμμῆς πλεύσεως τοῦ Ἁγίου Πατρός» καί «ἐπταίσαμεν καί διά τοῦτο παιδευόμεθα ὡς Ἐκκλησία». Ὡσαύτως τάς Α’ (κατά τό μέρος ἐκεῖνο πού ἐπέβαλον τάς ἰδικάς των πλάνας, καί κυρίως τάς Β καί Γ΄ «‘Εγκυκλίους» τῶν πέντε, ὡς μνημειώδεις αἱρετικάς καί βλασφήμους συγγραφάς, μετά τῶν πάσης φύσεως ἑτέρων ὁμοίων συγγραφῶν των, ὡς καί: Τάς ὑπ’ ἀριθμ. 95/10.5.95, 4/7.6.95 καί 10/25.6.95 «Πράξεις - Ἀποφάσεις» των, ὡς ἀποπείρας νά προσβάλουν τήν τότε Κανονικήν καί Ὀρθόδοξον Ἱεράν Σύνοδον καί κατ’ ἐπέκτασιν νά προσβάλουν τήν Γνησίαν ‘Ορθόδοξον Ἐκκλησίαν, ἀντιποιούμενοι πρός τόν σκοπόν αὐτόν καί τήν Ἱεράν Σύνοδον καί τήν Ἐκκλησίαν, καί ὡς παντελῶς ΑΚΥΡΑΣ ΟΥΣΑΣ καί ΑΝΥΠΟΣΤΑΤΟΥΣ καί οὐδέν Κανονικόν κῦρος παραγαγούσας, ΕΜΠΤΥΟΜΕΝ ὡς κατασκευάσματα τοῦ Ἐκκλησιομάχου διαβόλου καί ΑΝΑΘΕΜΑΤΙΖΟΜΕΝ ΤΡΙΣ ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ καί τήν ἐμμονήν αὐτῶν τῶν πέντε πρώην Μητροπολιτῶν (Γρηγορίου, Ματθαίου, Θεοδοσίου, Τίτου καί Χρυσοστόμου) εἰς τήν ἀμετανοησίαν, τήν ὑποκρισίαν καί τήν Ἐκκλησιομαχίαν, καθώς καί τάς «ἐπισκοπικάς χειροτονίας» εἰς τάς ὁποίας πρός ἑδραίωσιν τοῦ ἐπαράτου τούτου γ΄ σχίσματος (1924, 1937, 1995), προέβη μόνος του, ὁ πρώην Μεσσηνίας κ. Γρηγόριος! Οὗτος ὡς ἐκπεσών σχισματικός, βλάσφημος καί Ἐκκλησιομάχος, ἐχειροτόνησεν ΑΚΥΡΩΣ καθ’ ὅ ΑΝΤΙΚΑΝΟΝΙΚΩΣ –ΑΝΤΙΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΩΣ καί πρός στερέωσιν τοῦ κινήματος τῆς ἀσεβείας των, εὐτελισμόν τοῦ Ἐπισκοπικοῦ βαθμοῦ καί αὐτοῦ τούτου τοῦ μυστηρίου τῆς χειροτονίας. Οὗτος καί οἱ ὑπ’ αὐτόν ἀναδειχθέντες ψευδεπίσκοποι ὑπόκεινται, διά λόγους καθαρῶς ποιμαντικούς εἰς τήν ποινήν τῆς καθαιρέσεως, ἵνα μή ὡς ψευδεπίσκοποι, ἐξαπατοῦν, πλανοῦν καί προσφέρουν ὑπηρεσίας εἰς τόν σατανοκίνητον Νεοημερολογιτικόν καί Παλαιοημερολογιτικόν Οἰκουμενισμόν καί ἐπεκτείνουν τήν ‘Εκκλησιομαχίαν των. Τήν κατά τῶν πέντε ἐκπτώτων καί σχισματοαιρετικῶν πρώην Μητροπολιτῶν, ὑπ’ ἀριθμ. 3005/18.6.1997 Ἀπόφασιν τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἱεραρχίας τῆς Γνησίας ‘Ορθοδόξου Ἐκκλησίας, δι’ ἧς ἀπηγγέλθη αὐτοῖς ΚΑΤΗΓΟΡΗΤΗΡΙΟΝ ἐπί Κανονικοῦ καί Δογματικοῦ πεδίου, καί ἀπεφασίσθη νά κινηθῆ ἡ Κανονική διαδικασία κατ’ αὐτῶν, ὡς καί τήν σχετικήν Γνωμάτευσιν ἐπί τοῦ Κατηγορητηρίου τοῦ ἐλ/του θεολόγου Ἐλευθερίου Γκουτζίδη, ἐκδοθείσης εἰς βιβλίον ὑπό τόν τίτλον: «ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ ΤΩΝ ΠΕΝΤΕ ΠΡΩΗΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΩΝ ΥΠΟ ΤΟ ΦΩΣ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΚΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ, ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΙΕΡΩΝ ΚΑΝΟΝΩΝ» (Ἀθῆναι Μάϊος 1999), ΑΠΟΔΕΧΟΜΕΘΑ, ἐνῶ ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ τήν, ὡς μή ὤφειλεν ἐπακολουθήσασαν ὕπουλον καί δολίαν ὑπαναχώρησιν ὑπό τῆς πλειοψηφίας τῶν Ἐπισκόπων μέ ἐπικεφαλῆς τόν τότε Μακαριώτατον Ἀρχιεπίσκοπον Ἀνδρέαν, οἱ ὁποῖοι παρεκώλυσαν καί οὐσία ἠκύρωσαν καί ἐματαίωσαν τήν ἐν λόγω Συνοδικήν ἀπόφασιν, καί οὕτω ἔνθεν μέν ἠθώωσαν καί ἐδικαίωσαν τούς πέντε σχισματοαιρετικούς - Ἐκκλησιομάχους, ἔνθεν δέ ἔδωκαν ὑπόστασιν καί ἐνεργοποίησαν τήν ὑπ’ ἀριθμ. 10/25.6.95 ἀπόφασιν αὐτῶν, δι’ ἧς τότε ἀκύρως τούς καθήρεσαν. Ὁμολογοῦμεν καί διακηρύσσομεν ὅτι ἡ ὑπαναχώρησις μελῶν τῆς Ἱερᾶς Συνόδου καί ἠ σιωπηλή ἀνοχή καί συμπόρευσις ἑτέρων, ἀπεκάλυψεν πόσον εἰσεχώρησεν ὁ Νεοημερολογιτικός καί Παλαιοημερολογιτικός Οἰκουμενισμός εἰς τούς ἐναπομείναντας Ἀρχιερεῖς καί πόσον οὗτοι ἔχασαν τά Ὀρθόδοξα κριτήρια καί τήν Ὀρθόδοξον ‘Εκκλησιαστικήν των συνείδησιν! Ὡσαύτως ἀποκαλυπτική τῆς ὠργανωμένης ἐπιθέσεως τοῦ τε Νεοημερολογιτικοῦ καί Παλαιοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ κατά τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ὑπῆρξεν ἡ ἄρνησις τῶν ὡς Ὀρθοδόξων φερομένων πλήν ὡς Γενιτσάρων συμπεριφερομένων θεολόγων, ἰδιαιτέρως δέ αὐτοῦ τοῦ θεολόγου Νομικοῦ καί Πρεσβυτέρου π. Εὐσταθίου Τουρλῆ, καί κατόπιν ὅλων τῶν ὡς ΕΓΚΑΘΕΤΩΝ τῶν ξένων Κέντρων δρώντων, ἤτοι ἀδελφῶν Τσακίρογλου, Δημητρίου Κάτσουρα κλπ., οἵτινες ἀπό κοινοῦ ὄχι ἁπλῶς δέν ἐγνωμάτευσαν περί τῶν πέντε, καίτοι τοῦτο ἁρμοδίως τούς ἐζητήθη ἐγγράφως, ἀλλά καί διενοήθησαν νά πείσουν τόν ‘Αρχιεπίσκοπον καί τήν πλειοψηφίαν τῶν Μητροπολιτῶν νά περιθωριοποιήσουν, διασύρουν καί διώξουν μέχρις ἐξοντώσεως τούς μή συμπορευομένους Ἀρχιερεῖς, θεολόγους, κλπ, ἐνῶ συν΄’ηργησαν ποικιλοτρόπως καί εἰς τάς πάσης φύσεως σκευωρίας καί κυρίως εἰς τήν καταπάτησιν τῆς Κανονικῆς Τάξεως καί κατάλυσιν τοῦ Συνοδικοῦ θεσμοῦ. Συγκεκριμένως ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ τάς σκευωρίας – διώξεις ὑπό τῆς ὑπαναχωρησάσης πλειοψηφίας τῶν ἐπιόρκων καί προδοτῶν Ἀρχιερέων, κατά τοῦ Ἀρχιγραμματέως τῆς Ἱερᾶς Συνόδου Σεβ/του Μητροπολίτου Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς κ. Κηρύκου, τοῦ Παν/του Ἱερομονάχου π. ‘Αμφιλοχίου Ταμπουρᾶ καί τοῦ ἐλ/του θεολόγου ‘Ελευθερίου Γκουτζίδη, τούς ὁποίους κατά βάρβαρον δυναστικόν τρόπον καί πάντως ἀνικανονικῶς καί ἀντιδεοντολογικῶς, κυριολεκτικά «ἐξήλωσαν» ἀπό τάς ἐκκλησιαστικάς διακονίας καί ἐσκευώρησαν ἐναντίον των, διά λογαριασμόν τῶν ξένων οἰκουμενιστικῶν Κέντρων. Τήν ἀποκαλυπτικήν ὁμιλίαν τοῦ θεολόγου ‘Ελευθερίου Γκουτζίδη, τήν Κυριακήν τῆς Ὀρθοδοξίας 1997, εἰς τήν Ἱεράν Μητρόπολιν Θεσσαλονίκης, ἡ ὁποία ἐδημοσιεύθη ὑπό τοῦ «Κήρυκος Γνησίων Ὀρθοδόξων» καί ἐξεδόθη καί εἰς ἰδιαίτερον βιβλίδιον, ἀποδεχόμεθα ἀνεπιφυλάκτως καί ὁμολογοῦμεν ὅτι αὕτη ἐν τῶ συνόλῳ της ἀποτελεῖ φωνήν ἀληθείας ἀποκαλυπτικήν τῆς ἱστορικῆς πραγματικότητος, ἀλλά καί ἀποκάλυψιν τῶν κατά τῆς Ἐκκλησίας σχεδίων τῶν σκοτεινῶν Κέντρων. ‘Επί τούτοις ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ τήν ἐκ τοῦ Φλωρινικοῦ Κέντρου καί τῶν «ἡμετέρων» ‘Αδελφῶν Τσακίρογλου καί Δημητρίου Κάτσουρα, εἰδεχθῆ σκευωρίαν κατά τῆς διατυπώσεως, ἡ ὁποία ἐν τῶ πρώτω μέρει τῆς ὡς ἄνω ὁμιλίας ΕΙΝΑΙ ΔΙΑΤΥΠΩΜΕΝΗ ΟΥΤΩ: «Δέν θά ὁμιλήσω .....». Διά τήν διατύπωσιν ταύτην οἱ σκευωροί ὡς ἀδίστακτοι ψεῦσται καί διαστροφεῖς, κατ’ ἀρχάς εἶπον, ὅτι ὁ ὁμιλητής ἐχαρακτήρισεν ὡς «ἄναρχον τήν Ἐκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ»!!! Κατόπιν δέ ὅτι ἡ διατύπωσις εἶναι «Πατερικῶς καί Ἁγιογραφικῶς ἀμάρτυρος» καί ἀκολούθως ὅτι ἀποτελεῖ «καινοτομίαν, κακοδοξίαν κλπ» καί ἐν τέλει ὁ «Περαιῶς» Νικόλαος εἰσηγήθη ὅτι κηρύσσεται δι’ αὐτῆς «ἐκκλησιολογική καί Τριαδολογική αἵρεσις»!!!, ὁ δέ Ἀρχιεπίσκοπος καί οἱ περί αὐτόν «ἐπεκύρωσαν» τάς ἀνοησίας τῶν κακοήθων σκευωρῶν καί οὕτω ἐπαγιδεύθησαν. Οὗτοι πάντες ποτέ δέν ἐτόλμησαν νά διατυπώσουν Κανονικῶς καί Ὀρθοδόξως λόγον, διότι ἄλλοι δέν τό διανοοῦνται ὡς ἀδύνατον τοῦτο ποιῆσαι, ἄλλοι ἐντελῶς ἀνόητοι δέν γνωρίζουν τί γράφουν, ἤ ἐπί τό ἀκριβές «τί ὑπογράφουν». Τήν σατανικωτάτην ταύτην σκευωρίαν, τήν ὁποίαν χαρακτηρίζει, πλήν τῶν ἄλλων καί ἡ δειλία καί ἡ ἀνανδρεία, διότι ἀδυνατοῦν νά ἀποδείξουν τό δῆθεν «ἀμάρτυρον» καί «αἱρετικόν» τοῦ περιεχομένου τῆς διατυπώσεως, ἡ ὁποία ὅμως εἶναι ἐμπνευσμένη πρωτίστως ἐκ τῆς ὑπό τοῦ Κυρίου συσχετίσεως (‘Ιωάννου ΙΖ 11,20 καί 21) τῆς ἐν τῆ μιᾶ ΘΕΙΑ ΟΥΣΙΑ καί Ἀγάπη ἑνότητος τῶν τριῶν Θείων Προσώπων, πρός αὐτήν τήν ἐν τῶ Σώματι τοῦ Χριστοῦ, τῆ Ἐκκλησία, ἐνότητα ὅλων τῶν πιστῶν, χωρίς ἐννοεῖται ὁ Κύριος νά ταυτίζη τό Ἄκτιστον, Ἄναρχον καί ‘Υπερούσιον τῶν προσώπων τῆς Ἁγίας Τριάδος πρός τά Κτιστά πρόσωπα τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ. ὡς ἐννοεῖται κτιστῶν προσώπων. Ἡ συσχέτισις αὕτη ἐρείδεται καί καί μεμαρτύρηται καί ὑπό τῆς ὁμοφώνου Ὀρθοδόξου διδασκαλίας τῶν Ἁγίων Πατέρων, ὡς καί ὑπό συγχρόνων μεγάλων δογματολόγων, μεθ’ ὧν, διευκρινίζεται ὅτι τό χάσμα ὅπερ ἐστήρικται μεταξύ αὐτῶν καί ἡμῶν ἔγκειται ἀποκλειστικῶς εἰς τήν Ἡμερολογιακήν καινοτομίαν καί τήν ‘Εκκλησιολογικήν των αἵρεσιν, τήν ὁποίαν εἴτε σιωπηλῶς, εἴτε ρητῶς καί εὐθέως ἀνέχονται ἤ ἀποδέχονται. Διακηρύσσομεν ὅτι οὔτε ὁ Κύριος, οὔτε οἱ Ἅγιοι Πατέρες, οὔτε οἱ δογματολόγοι, οὔτε ὁ ἐλλογ/τος θεολόγος Ἐλευθέριος Γκουτζίδης, συσχετίζοντες τήν ἑνότητα καί Κοινωνίαν τῆς ‘Υπερουσίου Παναγίας Τριάδος πρός αὐτήν τῶν κτιστῶν προσώπων ἐν τῆ Ἐκκλησία, δέν ἐταύτισαν τήν Ἄκτιστον καί ὑπερούσιον Τριάδα καί τήν κοινωνίαν Αὐτῆς πρός τήν ἐν τῶ Ἁγίω Σώματι τοῦ Κυρίου ἔνωσιν καί κοινωνίαν τῶν πιστῶν. ‘Εμπτύομεν, καταδικάζομεν καί ἀναθεματίζομεν ὅσα σατανικά οἱ Φλωρινικοί καί οἱ ἐγκάθετοί των «Ματθαιϊκοί» ἐπενόησαν ἀπό τό 1998, διά νά στήσουν τήν σκευωρίαν των περί «ἀμαρτύρου», προκειμένου νά δολοφονήσουν πνευματικά δι’ αὐτῆς τόν θεολόγον, καθώς καί τήν σατανικήν ἀπόφασίν των (ὑπ’ ἀριθμ. 3166/14/27.2.2002), δι ἧς ἀκύρως καθ’ ἅ ἀντικανονικῶς, ἀντορθοδόξως καί σκοπίμως ἀπεφάσισαν, ὁ τότε Ἀρχιεπίσκοπος ‘Ανδρέας καί οἱ ‘Αρχιερεῖς Νικόλαος, Παχώμιος καί Γαλακτίων, «ἀφορισμόν, ὅστις ἅμα τῆ ὑπογραφῆ του ἐπεκάθησεν ἐπί τῶν κεφαλῶν ὅλων ἐκείνων, οἵτινες ἐσκευώρησαν ἐν τῶ πονηρῶ, καί ἀφρόνως ἀπεφάσισαν καί ὑπέγραψαν «ἀφορισμόν» κατά τοῦ θεολόγου ‘Ελευθερίου Γκουτζίδη, ἀποδειχθέντες ὡς συνεχισταί τοῦ σατανικοῦ ἔργου τοῦ ποτέ ‘Αττικῆς Ματθαίου, ὅστις διά τῆς ὑπ’ ἀριθμ. 68/24.10.1993 ὁμοίας ἀποφάσεώς του πρῶτος ὅλως ΑΚΥΡΩΣ ἔθεσεν ὑπό ἀφορισμόν τό ἴδιον πρόσωπον, διότι δέν ἐπέρασεν ἡ προδοσία του, τήν ὁποίαν δολιώτατα ἐπεχείρησεν ἀπό τό 1980. ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ τήν, κατ’ ἐντολήν τῶν ξένων Κέντρων, ματαίωσιν τῆς κατά τό 2000 Ὀρθοδόξου Ἱεραποστολῆς εἰς τήν Ρουμανίαν καί τόν καταφανῆ ἐπηρεασμόν καί συμπόρευσιν τοῦ τότε Προκαθημένου μετά τοῦ Παλαιοημερολογιτικοῦ Οἱκουμενισμοῦ καί τἠν ἐν κρυπτῶ συμφωνίαν - ἀπόφασιν περί ἐνώσεως Φλωρινικῶν καί «Ματθαιϊκῶν», ἐν τῶ Παλαιοημερολογιτικῶ Οἰκουμενισμῶ .... ΩΣΑΥΤΩΣ ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ Τήν ἀπό 5.8.1998 ἐκδηλωθεῖσαν ἀπόπειραν Φλωρινικῶν καί τῶν ὑποχειρίων αὐτοῖς ἡμετέρων πρός νέον διάλογον δι’΄ ἕνωσιν Φλωρινικῶν καί Ματθαιίκῶν, ὁ ὁποῖος σκοπόν ἔχων τήν ἀκύρωσιν τοῦ ἐν Ἀγάπη καί ‘Αληθείᾳ διεξαχθέντος Κανονικοῦ, ἀλλά μή ὡλοκληρωθέντος θεολογικοῦ Διαλόγου μετά τῶν Φλωρινικῶν, (1998-1992), τάς δολίας προδοτικάς προσπαθείας γνωστάς καί κρυφίας παραμενούσας, διά τήν τοιαύτην ἕνωσιν μέ βάσιν τήν ἑκατέρωθεν δῆθεν «κοινήν ‘Αποστολικήν Διαδοχήν ἐκ τῆς Ρωσικῆς Συνόδου τῆς Διασπορᾶς» τῶν μέν διά τῆς χειροτονίας τοῦ 1960, τῶν δέ διᾶ τῆς «χειροθεσίας» τοῦ 1971. ‘Εγκρίνομεν ... τάς ἀπό 22.9.98, 11/24.12.98, ... ὁμοιλογιακάς ἐπιστολάς τοῦ Παν/του Ἱερομ. π. ‘Αμφιλοχίου καί τήν ὑπ’ ἀριθμ. 94/15.12.1999 ΕΙΣΗΓΗΣΙΝ τοῦ Μητροπολίτου Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς Κηρύκου. Καταδικάζομεν καί ἀναθεματίζομεν τήν κατόπιν τῶν ὡς ἄνω ὁμολογιακῶν ἐπιστολῶν σκευωρίαν κατά τοῦ Παν/του Ἱερομ. π. ‘Αμφιλοχίου, εἰς τήν ὁποίαν ὑποέκυψεν ὁ Μακ/τος Ἀρχιεπίσκοπος κ. ‘Ανδρέας καί οἱ περί αὐτόν ‘Αρχιερεῖς κυρίως ὁ ‘Αργολίδος κ. Παχώμιος καί Περιστερίου κ. Γαλακτίων καί τῆς ὁποίας «θύτης»τοῦ π. ‘Αμφιλοχίου ὑπῆρξεν ὁ βλάσφημος καί αἱρετικός Πειραιῶς Νικόλοας, εἰδικῶς καταδικάζομεν καί ἀναθεματίζομεν τάς ‘Αντικανονικάς καί ‘Αντορθοδόξους διαδικασίας 15.12.1999, 17 καί 18 Μαίου 2000 καί εἴ τι ἕτερον ἐπί τῶν ἰδίω σκοπῶ ἠκολούθησεν. Τήν ἀντικανονικήν, ‘Αντικαταστατικήν λειτουργ΄’ιαν τοῦ Δ.Σ. καί τῶν Γενικῶν Συνελεύσεων τοῦ ΙΦΣΚΑΕ πρός ἐκτροπήν του ἐκ τοῦ βασικοῦ σκοποῦ δι’ ὅν ἱδρύθη καί ὅστις δέν εἶναι ἄλλος πρῶτος, ἤ αὐτή αὕτη ἡ διασφάλισις τῆς Ἐκκλησιολογίας καί τῆς ‘Αποστολικῆς Διαδοχῆς καί δεύτερον ἡ διασφάλισις τῶν εἰς τήν Γνησίαν ‘Ορθόδοξον ‘Εκκλησίαν ὑπαγομένων Ἱερῶν Ναῶν κλ῀ Τήν ἀπό τοῦ 1996 ἐπίθεσιν τοῦ Πειραιῶς κατά τῶν θεολόγων καί κυρίως καί ἀποκλειστικῶς κατά τοῦ θεολόγου ‘Ελευθερίου Γκουτζίδη, ὡς καί τήν ἀνακίνησιν τῆς περί « εἰκονομαχίας» σκευωρίας τῶν πέντε καί πρωτίστως τοῦ ίδίου (1991-1995),, καί τούς ἐκβιασμούς συκοφαντίας καί ἀδίκους ἐπιθέσεις κατά τοῦ τότε Μακαριωτάτου ‘Αρχιεπισκόπου ‘Ανδρέου. Διακηρύσσομεν ὅτι τό κίνημα τοῦ Πειραιῶς εἶχεν ὡς κύριον σκοπόν τήν ὑπέρ αὐτοῦ παραίτησιν τοῦ Μακαρ. ‘Αρχιεπισκόπου ‘Ανδρέου καί τήν προσβολήν τῆς Ἐκκλησιολογίας καί Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς τῆς ΓΝησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ὅπερ κατ’ αὐτόν καί κυρίως τούς ὑποκινητάς του «ἐπέτυχεν» τήν 5.2.2003, καθ’ ἥν πρός χάριν τῆς ματαιοφροσύνης καί κυρίως τῆς κατά τῆς Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς καί Ἐκκλησιολογίας τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ὁ μέχρι τότε Μακ/τος ‘Αρχιεπίσκοπος ‘Ανδρέας ὅλως ἱεροσύλως παρητήθη ὑπέρ τοῦ «Πειραιῶς» Νικολάου, ἵνα ἐπί τοῦ Ἀποστολικοῦ Θρόνου τῶν Ἀθηνῶν μοιχικῶς ἐπικαθήση ὁ συγκεκριμένος πολλαπλῶς βλάσφημος καί αἱρετικός Νικόλαος καί κυρίως ὁ ἀπό τοῦ 1976 ρίψας τοῖς κυσίν τά ἅγια, ἤτοι τήν Ἐκκλησιολογίαν καί τήν ‘Αποστολικήν Διαδοχήν, κατά τόν πλέον ἐπίσημον τρόπον, ἤτοι μέσω τοῦ 54/76 ‘Απαλλακτικοῦ του Βουλεύματος, τοῦ ὁποίου τάς βλασφημίας περιέκρυβεν καί ἐξηπάτει περισσότερον ἀπό μίαν 20ετίαν, ἀλλά καί κατόπιν ἠρνήθη νά τό ἀποκηρύξη καί νά ἀνθεματίση τάς κατά τῆς ‘Εκκλησιολογίας καί τῆς Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς βλασφημίας καί ταῦτα διά νά «λυθῆ τό παλαιοημερολογιτικόν πρόβλημα» ἐντός τοῦ Παλαιοημερολογιτικοῦ καί Νεοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ.

ΚΕΙΜΕΝΑ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΝΕΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΙΚΟΥ ΚΑΙ ΠΑΛΑΙΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΙΚΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ (ΠΡΟΣ ΣΥΜΜΕΛΕΤΗΝ ΕΙΣ ΤΑ ΠΛΑΙΣΙΑ ΤΟΥ ΦΡΟΝΤΙΣΤΗΡΙΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΚΩΝ ΜΕΛΕΤΩΝ)

ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Η ΓΝΗΣΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΟΜΟΛΟΓΙΑ, Η ΓΝΗΣΙΑ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΔΙΑΔΟΧΗ ΚΑΙ Η ΛΕΓΟΜΕΝΗ ΧΕΙΡΟΘΕΣΙΑ ΤΟΥ 1971 ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ ΤΗΣ «ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗΣ ΕΝΗΜΕΡΩΣΕΩΣ» ΚΑΙ ΤΩΝ «ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΩΝ ΘΗΣΑΥΡΙΣΜΑΤΩΝ» ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΤΗΣ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΕΚΔΙΔΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΚΕΝΤΡΟΝ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΗΣ ΤΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΕΙΟΥ ΑΓΙΑΣ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗΣ, ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ ΚΑΙ ΑΓΙΟΥ ΘΕΟΔΟΣΙΟΥ ΤΟΥ ΚΑΥΚΑΣΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΕΙΟΝ ΑΓΙΑΣ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗΣ ΣΤΡΟΓΓΥΛΗ 19400, ΚΟΡΩΠΙ ΑΤΤΙΚΗΣ, Τ.Θ. 54, ΤΗΛ. 210 6020176, 210. 6021467 ΤΕΥΧΙΔΙΟΝ 2ον ΕΤΟΣ 2014 ΑΠΟ «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΠΝΟΗ», ΤΕΥΧΟΣ 208 Ὀκτώβριος-Νοέμβριος-Δεκέμβριος 2013 ΑΡΘΡΟΝ ΤΟΥ ΣΕΒΑΣΜ. ΛΑΡΙΣΗΣ ΚΑΙ ΤΥΡΝΑΒΟΥ κ. ΑΜΦΙΒΟΛΙΟΥ ΜΕ ΘΕΜΑ: «Ο ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΑΙ ΜΕΘΟΔΕΥΣΕΙΣ ΤΟΥ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΑΠΟ ΤΟ 1920 ΕΩΣ ΣΗΜΕΡΟΝ» ΓΝΗΣΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΛΑΡΙΣΗΣ ΚΑΙ ΤΥΡΝΑΒΟΥ Ο ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΑΙ ΜΕΘΟΔΕΥΣΕΙΣ ΤΟΥ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΑΠΟ ΤΟ 1920 ΕΩΣ ΣΗΜΕΡΟΝ Τοῦ Σεβ/του Μητροπολίτου Λαρίσης καί Τυρνάβου κ. ΑΜΦΙΛΟΧΙΟΥ Τό 1924 ἡ κακῆ τῆ μνήμη Πατριαρχική Σύνοδος τῆς Κων/λεως, ὑποχειρία τοῦ Ἀθηνῶν Χρυσοστόμου Παπαδοπούλου, ἀποδέχεται καί ἐπιβάλλει τήν καταδεδικασμένην ὑπό τῆς Ὀρθοδοξίας (Πανορθόδοξοι Σύνοδοι 1583, 1587, 1593, ἐπί τοῦ ἀειμνήστου Πατριάρχου Ἱερεμίου τοῦ Τρανοῦ), Παπικήν-Νεοημερολογιτικήν καινοτομίαν, κατ' ἀπόλυτον ἐφαρμογήν τῶν προαποφασισμένων ὑπό ἄλλης Παναιρετικῆς Συνόδου τοῦ 1920, ἐπίσης τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, διά τῆς γνωστῆς ὡς «Πατριαρχικῆς ΣΥΝΟΔΙΚΗΣ ΕΓΚΥΚΛΙΟΥ ΤΟΥ 1920»! Ἄς σημειωθῆ ὅτι προκειμένου νά ἐκδοθῆ ἡ Παναιρετική αὕτη Ἐγκύκλιος τοῦ 1920, εἶχον συγκεντρωθεῖ εἰς τήν Κων/πολιν πλεῖστοι ὅσοι Προτεστάνται καί Παπικοί, οἱ ὁποῖοι ἀνέλαβον ἕκαστος νά συντάξη τό σχέδιον αὐτῆς τῆς Οἰκουμενιστικῆς Ἐγκυκλίου. Ὅταν παρουσιάσθησαν ὑφ' ὅλων τά σχετικά σχέδια, ἀπερρίφθησαν ὅλα καί μόνον τό ὑπό ὀρθοδόξου συνταχθέν προεβλήθη μετ' ἐνθουσιασμοῦ καί χειροκροτημάτων, διότι αὐτό τό σχέδιον τοῦ Ἐπισκόπου κλίματος τῆς Κων/λεως, γυμνῆ τῆ κεφαλῆ ἐκήρυσσεν τήν Παναίρεσιν τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, τόν ὁποῖον περιέλαβεν ἀμέσως ἡ Οἰκουμενιστική Ἐγκύκλιος τοῦ 1920! Ἡ ἐν λόγω Ἐγκύκλιος, — α) ἀπευθύνεται ἀδιακρίτως «Πρός τάς ἁπανταχοῦ Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ», δηλαδή τόσον τήν ὀρθόδοξον ὅσον καί ὅλας τάς αἱρετικάς ψευδοεκλησίας, τάς χαρακτηρίζει ὡς «Ἐκκλησίας Χριστοῦ»! — β) Κηρύσσει ὅτι «ἡ ἕνωσις ὅλων αὐτῶν δέν ἐμποδίζεται ἀπό τάς διαφόρους αἱρέσεις των»! — γ) Ὅλας αὐτάς τάς αἱρέσεις τάς ἀποκαλεῖ «ἀδελφάς καί σεβαστάς ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ»! — δ) «Ἐπιβάλλεται νά μήν βλέπουν οἱ Ὀρθόδοξοι τούς διαφόρους αἱρετικούς μέ δυσπιστίαν, ἀλλά νά κυριαρχήση ἡ ἀγάπη πρός τόν σκοπόν αὐτόν»! — ε) Ἡ ἕνωσις, ὡς «παγχριστιανική ἕνωσις» θά ἀρχίση, 1) «διά τοῦ συνεορτασμοῦ ὑφ' ὅλων, τῶν μεγάλων ἑορτῶν», 2) «διά τῆς ἀνταλλαγῆς ἀδελφικῶν γραμμάτων», 3) «διά τῆς ἐπικοινωνίας τῶν Θεολογικῶν Σχολῶν τῶν ἁπανταχοῦ Πανεπιστημίων», ὅπως καί διά «τῆς ἀποστολῆς ἑκατέρωθεν σπουδαστῶν», δηλαδή Ὀρθόδοξοι θά φοιτοῦν εἰς τά Πανεπιστήμια τῶν αἱρετικῶν ὅπως καί αἱρετικοί εἰς τά Πανεπιστήμια τῶν Ὀρθοδόξων! 4) «Θά συγκαλοῦνται μικτά Συνέδρια, δέν θά ἐξετάζωνται θέματα Δογματικά, θά παρέχωνται Ναοί καί Νεκροταφεῖα ἀμοιβαίως, θά γίνωνται μικτοί γάμοι», κ.λπ.(*). Πρῶτον καί βασικόν γνώρισμα αὐτοῦ τοῦ ἀπροκαλύπτως ἐκκινήσαντος τό 1920 κινήματος τοῦ Ἀντιχρίστου Οἰκουμενισμοῦ, ἦτο καί παραμένει τό γεγονός ὅτι ἀρνεῖται τήν Ἐκκλησιολογίαν τοῦ Συμβόλου τῆς Πίστεως, δηλαδή τό «Πιστεύω εἰς Μίαν, Ἁγίαν, Καθολικήν καί Ἀποστολικήν Ἐκκλησίαν»(!), θρασύτατα δέ διακηρύσσει ὅτι «μετά τά σχίσματα δέν ὑπάρχει αὐτή ἡ Μία Ἐκκλησία καί καλεῖ εἰς ἕνωσιν ὅλας τάς σχισματικάς καί αἱρετικάς ψευδοεκκλησίας εἰς ἕνωσιν διά νά «ἐπανασυστήση»(!), ὁ ἀντίχριστος Οἰκουμενισμός, τήν Ἐκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ»!! ΔΥΟ ΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΔΙΑ ΤΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟΝ ΤΟΥ 1923 Μετά τήν ἐν λόγω Ἐγκύκλιον τῆς Πατριαρχικῆς Συνόδου τῆς Κων/λεως, ἠκολούθησεν τό κατά Μάϊον, Ἰούνιον τοῦ 1923 «Πανορθόδοξον Συνέδριον τῆς Κων/λεως»! Τοῦτο μόνον ὀρθόδοξον δέν ἦτο, διότι καί κατά τήν σύνθεσιν καί κατά τάς ἐργασίας καί ἀποφάσεις του, ἦτο καί παρέμεινεν ἕν Μασωνικόν, Προτεσταντικόν καί Οἰκουμενιστικόν Συνέδριον, τό ὁποῖον ἐμεθόδευσεν καί ἔθεσεν εἰς ἐφαρμογήν τόν πρῶτον στόχον τῆς «Ἐγκυκλίου» τοῦ 1920, ἤτοι τήν ἐπιβολήν τῆς ἀπαρχῆς τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, διά τῆς ἀρνήσεως τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Συμβόλου τῆς Πίστεως! Ἀπεφάσισεν ἀμέσως νά ἀρχίση ἡ Παναιρετική Ἕνωσις εἰς τόν Οἰκουμενισμόν μέ ἀπ' ἀρχήν τήν ἐπιβολήν τοῦ Νέου Παπικοῦ ἡμερολογίου τοῦ Πάπα Γρηγορίου τοῦ ΙΓ΄! Σημειωθήτω ὅτι εἰς τόν θρόνον τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου εὑρίσκεται ὁ ἀρχιμασῶνος καί ἀρχιοικουμενιστής Μελέτιος Μεταξάκης!.. (βλέπε πλείονα περί τοῦ Συνεδρίου τούτου αὐτόθι σελ. 60—68). Ο ΑΘΗΝΩΝ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΗΓΕΙΤΑΙ ΤΗΣ ΠΡΟΔΟΣΙΑΣ Κατόπιν καί αὐτοῦ τοῦ Συνεδρίου καί πρίν παρέλθη ἔτος, τόν Μάρτιον τοῦ 1924, ἡ Σύνοδος τοῦ Πατριαρχείου τῆς Κων/λεως σύρεται ὡς ἄβουλον σύνολον ὑπό τοῦ πανισχύρου Ἀθηνῶν Χρυσοστόμου Παπαδοπούλου, καί κατ' ἐντολήν του ἐπιβάλλει τόν καταδεδικασμένον Οἰκουμενιστικόν Νεοημερολογιτισμόν! Διά νά ἔχη πλήρη ἐφαρμογήν ἡ ἀλλαγή τοῦ ἑορτολογίου καί μήν ὑπάρξουν ἀντιδράσεις ἐκ μέρους τοῦ Ὀρθοδόξου Κλήρου καί Λαοῦ, πρωτίστως ἐπροπαγανδίσθη ὅτι ἡ Καινοτομία δέν προσκρούει οὐδαμῶς εἰς τήν Ὀρθοδοξίαν, ἐνῶ ἐρρίφθη καί ἄφθονον χρῆμα, ἐξηγοράσθησαν συνειδήσεις, ἐσημειώθησαν πιέσεις πρός τήν τότε Κυβέρνησιν διά νά ἐνισχύση τήν ἐπιβολήν τῆς καινοτομίας καί τέλος μονίμως ἀνελήφθη ἡ μεγίστη συστηματική προπαγάνδα πρός παραπλάνησιν ἤ καί συκοφαντία κατά τῶν ἀντιδρώντων. Κατ' αὐτήν δῆθεν τό Ἰουλιανόν ἡμερολόγιον ἔχανεν κάποια λεπτά-δευτερόλεπτα κατ' ἔτος, διά τοῦτο ἔπρεπε νά ἀντικατασταθῆ ἐπειγόντως μέ τελειώτερον, ἰδιαιτέρως διά λόγους «Οἰκονομικούς, κοινωνικούς, ἐμπορικούς καί πολλούς ἄλλους»! Ο ΠΙΣΤΟΣ ΛΑΟΣ, Ο ΦΥΛΑΞ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ Παρ' ὅλα ταῦτα, ὁ πιστός ὀρθόδοξος λαός, ὡς τό πιστόν λεῖμμα τῆς χάριτος ἀντέδρασε δυναμικῶς κατά τῶν Ἀντιχρίστων σχεδίων καί ἐνεργειῶν καί ἀπέρριψεν τήν Παπικήν Νεοημερολογιτικήν καινοτομίαν, ἐνῶ ἐστερρεώνετο εἰς τήν ἑορτολογικήν Παράδοσιν καί τάς Καταδικαστικάς κατά τοῦ Παπικοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ προμνημονευθείσας πανορθοδόξους ἀποφάσεις, αὐθημερόν δέ διεκηρύχθη καί ἔκτοτε διαχρονικῶς διακηρύσσεται ὅτι «Μᾶς ΕΦΡΑΓΚΕΨΑΝ»! Ὡστόσον τό γεγονός ὅτι ὅλοι οἱ Ἐπίσκοποι τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας, ὡς θύματα ἀπάτης καί πρό πάντων βίας, ὑπέκυψαν εἰς τόν πειρασμόν τῆς ἀλλαγῆς τοῦ ἑορτολογίου, καί ἑπομένως συνέχισαν νά κατέχουν καί ὅλους τούς Ἱερούς Ναούς, εἶχεν ὡς ἀποτέλεσμα οἱ παραμείναντες ὀρθόδοξοι νά στερηθοῦν ἐν πολλοῖς Ἱερῶν Ναῶν καί ὡς ἐκ τούτου νά δυσκολεύωνται εἰς τήν ἐκτέλεσιν τῶν πνευματικῶν καί τῶν λατρευτικῶν καθηκόντων των! Παρά ταῦτα ἡ Πίστις καί Ὁμολογία των τούς διεφύλαξεν καί τούς ἐστερέωσεν, ὥστε ἀντιμετώπισαν καί τούς σκληρούς διωγμούς, κατά τό «διωκόμενοι, θλιβόμενοι, φυλακιζόμενοι» καί τό κυριώτερον στερούμενοι καί Ἐπισκόπων! Ο ΘΕΟΣ ΑΠΟΣΤΕΛΛΕΙ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥΣ Ὁ πανάγαθος ὅμως Θεός «ἤκουσεν τάς φωνάς τῶν πενήτων» ἀγωνιστῶν καί τό 1935, 11 ἔτη μετά τό σχῖσμα, ηὐδόκησεν ὅπως ἡ χειμαζομένη Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία ἀποκτήση ἐπισκόπους! Ὡς γνωστόν τρεῖς ἀρχιερεῖς, ὁ Δημητριάδος Γερμανός, ὁ πρ. Φλωρίνης Χρυσόστομος καί ὁ Ζακύνθου Χρυσόστομος, ἐπέστρεψαν ἐκ τῆς καινοτομίας τοῦ Παπικοῦ-Οἰκουμενιστικοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ εἰς τήν πρό τοῦ 1924 Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν. Οὗτοι ἐπιστρέφοντες, ἐνώπιον τοῦ πιστοῦ Κλήρου καί Λαοῦ, ΑΠΕΚΗΡΥΞΑΝ ΔΗΜΟΣΙΩΣ ΚΑΙ ΕΓΓΡΑΦΩΣ τήν ἐπιβληθεῖσαν Παπικήν ἡμερολογιακήν Καινοτομίαν, ἀποστείλαντες τήν ΑΠΟΚΗΡΥΞΙΝ των πρός τούς ἁρμοδίους, ἤτοι, τόν ὑπεύθυνον τῆς Καινοτομίας Ἀρχιεπίσκοπον, ὑπουργεῖον Παιδείας, ἐφημερίδας κ.λπ. Ἀμέσως μέ τήν ἀποκήρυξιν τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ, οἱ προαναφερθέντες τρεῖς ἀρχιερεῖς προέβησαν καί εἰς χειροτονίας νέων ἀρχιερέων! Τό γεγονός τοῦτο παρέμεινεν ἡ μεγαλυτέρα καί ἡ πλέον σημαντική ὁμολογία των. Ἡ σθεναρά αὕτη πρᾶξις ἐκείνων τῶν ἀρχιερέων ἐγένετο αἰτία καί ἀφορμή, ὥστε ὁ Νεοημερολογιτισμός νά ἐγείρη τόν πιό σκληρόν διωγμόν ἐναντίον των. Τοῦτο κατανοεῖται λαμβανομένου ὑπ' ὄψιν ὅτι, ἐνῶ ἅπαντες ἀνέμενον τόν ἀφανισμόν καί τήν διάλυσιν τῶν Ὀρθοδόξων, λόγω ἐλλείψεως ἀρχιερέων, οὗτοι ΕΧΕΙΡΟΤΟΝΗΣΑΝ ΝΕΟΥΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥΣ, πληρώσαντες τό οὐσιαστικόν αὐτό κενόν εἰς τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν, τήν ὁποίαν χλευαστικῶς ἀπεκάλουν «σχισματικούς Παλαιοημερολογίτας»!!! Φοβερόν καί τοῦτο, δεδομένου ὅτι τό 1924 δέν προέκυψαν οἱ οὕτω ἀποκληθέντες «Παλαιοημερολογῖται», ἀλλά ἀπολύτως οἱ ΝΕΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΑΙ καί δι' αὐτῶν ὁ Νεοημερολογιτισμός καί δή ὡς ἀπολύτως Οἰκουμενισμός!!! Δυστυχῶς ὅμως, μέ τούς σκληρούς διωγμούς καί καταδιώξεις ἐναντίον τῶν ὀρθοδόξων ἀρχιερέων, οἱ πλείονες ἐξ αὐτῶν ὀλιγοπιστήσαντες ὑπέκυψαν καί ἐπέστρεψαν εἰς τόν Παπικόν-Οἰκουμενιστικόν Νεοημερολογιτισμόν, ὁ δέ πρ. Φλωρίνης Χρυσόστομος, δέν ἐπέστρεψεν εἰς τόν Νεοημερολογιτισμόν, ὅπως οἱ ἄλλοι, ἀλλά παρέμεινεν ὡς «παλαιοημερολογίτης», μέ σκοπόν νά πολεμήση ἐκ τῶν «ἔσω» τήν Ὁμολογίαν-Ἐκκλησιολογίαν τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Εὐθύς δέ ἀμέσως διετύπωσεν τήν θεωρίαν του περί δῆθεν «δυνάμει καί οὐχί ἐνέργεια σχίσματος κατά τό 1924»! Ἰδιαιτέρως ὡς ἀπεσταλμένος πλέον τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ, ἀνέλαβεν ὅπως μέ κάθε τρόπον διακόψη-ἀκυρώση καί ἐξαλείψη τήν Ἀποστολικήν Διαδοχήν, τήν ὁποίαν διά τῶν ὑπ' αὐτῶν τελεσθεισῶν χειροτονιῶν κατά τό 1935, ἐχαρίσατο τό Πνεῦμα τό Ἅγιον εἰς τήν Γνησίαν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν. Πρός μεγίστην ὅμως ἀπογοήτευσιν τόσον τοῦ ἰδίου, ὅσον καί ὅλων τῶν κέντρων τοῦ Οἰκουμενιστικοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ, εἷς ἐκ τῶν ἑπτά χειροτονηθέντων κατά τό 1935 ἐπισκόπων, ἤτοι, ὁ Βρεσθένης Ματθαῖος, ὄχι μόνον δέν ὑπέκυψεν εἰς τούς διωγμούς, ἀλλά παραμείνας σταθερός ἕως τέλους τῆς ζωῆς του εἰς τήν Ὀρθόδοξον Ὁμολογίαν, τό 1948, ὅταν οἱ συσπειρωμένοι διώκται τῆς ὀρθοδοξίας, ἐπερίμεναν τόν θάνατόν του (ὑπέργηρος γάρ) καί ὡς ἐκ τούτου τήν διακοπήν τῆς Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς καί εὐρύτερον τῆς Ὀρθοδοξίας, λόγω ἐλλείψεως ἀρχιερέων, οὗτος πιστός εἰς τό καθῆκον του, προέβη μόνος εἰς χειροτονίας νέων ἀρχιερέων! Ἡ πρᾶξις αὐτή ἐτάραξεν ἐκ νέου ὅλους τούς Ἡρώδεις τοῦ Νεοημερολογιτικοῦ καί Φλωρινικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, μέ ἀποτέλεσμα νά κινηθῆ νέος σκληρότερος διωγμός κατά τῆς Ὀρθοδοξίας. Οὕτω πρωτίστως ἠγέρθησαν ἀδίστακτοι ἱερόσυλοι συκοφάνται κατά τῶν συγκεκριμένων ἐπισκοπικῶν χειροτονιῶν τοῦ 1948, τόσον ὑπό τῶν Νεοημερολογιτῶν ὅσον καί ὑπό τῶν Φλωρινικῶν μέ κεντρικόν πρόσωπον τόν πρ. Φλωρίνης Χρυσόστομον. Οὗτοι πάντες ἀπό κοινοῦ διεκήρυσσον ὅλως ψευδῶς καί ὅλως ἱεροσύλως, ὅτι δῆθεν αἱ ὑφ' ἑνός ἐπισκόπου τελεσθεῖσαι χειροτονίαι τοῦ 1948 εἶναι «ἄκυροι» κ.λπ. συναφῆ τῆς ἀνοίας ρητά! Αἱ χειροτονίαι αὗται ἔγιναν μέν ὑφ' ἑνός ἐπισκόπου, ἀλλά κατά πάντα ὀρθοδόξου καί κατ' ἀπόλυτον ἐκκλησιαστικήν ἀνάγκην καί μή ὑπάρχοντος ἑτέρου Ὀρθοδόξου Ἐπισκόπου ἐν Ἑλλάδι. Ἄλλωστε ἡ Ἱερά Σύνοδος τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ἀπαντῶσα εἰς τούς ἱεροσύλους συκοφάντας, δέν παρέλειψε νά δηλώση ὅτι ἁρμοδία νά κρίνη καί ἀποφανθῆ περί τῶν συγκεκριμένων χειροτονιῶν εἶναι μία Κανονική καί Ὀρθόδοξος Ἱερά Σύνοδος ὅταν αὕτη ἤθελεν προκύψει! Ὡστόσον ὁ νέος αὐτός διωγμός καί αἱ συκοφαντίαι, σκοπόν εἶχον, ὥστε οἱ νέοι ἐπίσκοποι, ἤ νά ὑποκύψουν καί νά ὑπαχθοῦν διοικητικῶς (καί ὄχι μόνον), εἰς τόν Οἰκουμενιστικόν Νεοημερολογιτισμόν, ἤ εἰς τήν Φλωρινικήν σχισματικήν παρασυναγωγήν ἤ ἐν πάση περιπτώσει νά εὑρεθῆ τρόπος νά μολυνθοῦν καί νά προσβληθοῦν αἱ χειροτονίαι αὗται, διά μίας ἔστω χειροθεσίας ὅπως γίνεται εἰς τούς ἐπιστρέφοντας σχισματικούς!!! Τρομακτικά Σατανικόν ἐπινόημα, διότι ἐάν τοῦτο ἤθελεν ποτέ πραγματοποιηθεῖ δέν θά διέκοπτεν μόνον τήν γνησίαν καί ἀδιάκοπον Ἀποστολικήν Διαδοχήν, ἤτοι τάς χειροτονίας τοῦ 1948 καί ὅλας ὅσας ἠκολούθησαν, ἀλλά προηγουμένως ἤ καί ἐν ταὐτῶ θά ἐμόλυνε, θά προσέβαλλεν καί θά συνέτριβεν καί τήν ἀπό τό 1924 Ἐκκλησιολογίαν-Ὁμολογίαν τῶν Γνησίων Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν. Διά τῆς ἀποδοχῆς μιᾶς τοιαύτης ἀνοήτου καί ἱεροσύλου πράξεως, (χειροθεσίας ὡς ἐπί σχισματικῶν, κατά τόν Η΄ κανόνα τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου), πρωτίστως θά ἐγίνετο παραδεκτόν ὅτι οἱ Γνήσιοι Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί ἀπό τό 1924 καί ἰδιαιτέρως ἀπό τό 1937 (ὅτε ἀπεκήρυξαν τόν Φλωρινισμόν), κατέστησαν «σχισματικοί»! Δηλαδή θά ἐνέπτυον τόσον ἐπί τῆς ἀπό τό 1924 Ὁμολογίας-Ἐκκλησιολογίας, ὅσον καί ἐπί τῶν χειροτονιῶν των! Οὕτω θά καθίσταντο ἀσεβεῖς καί ἱερόσυλοι καί θά ἐξισοῦντο πρός τάς σχισματοαιρέσεις τόσον τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ, ὅσον καί τοῦ Φλωρινισμοῦ!!! ΕΠΙΧΕΙΡΟΥΝ ΤΟ ΣΑΤΑΝΙΚΟΝ ΣΧΕΔΙΟΝ Οὕτω σκεπτόμενοι οἱ ἐχθροί τῆς Ὀρθοδοξίας, ἐκίνησαν τούς μηχανισμούς των πρός αὐτόν τόν σκοπόν, διό ἀμέσως μετά τό 1948 καί κυρίως μετά τό 1960 ἐπιστρατεύουν ἐγκαθέτους, οἱ ὁποῖοι προσποιούμενοι δῆθεν τούς Ὀρθοδόξους, δολιώτατα παρεισδύουν εἰς τό σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, π.χ. ὁ Ἀρχιμ. Καλλιόπιος Γιαννακουλόπουλος κ.ἄ. Οὗτοι ἀμέσως μετά τήν δῆθεν ἔνταξίν των εἰς τήν Ὀρθοδοξίαν, (κατά τήν περίοδον μετά τό 1969-1970), «ἀνεκάλυψαν» ὅτι εἰς τήν Ἀμερικήν ὑπάρχει σύνοδος Ἀρχιερέων Παλαιοημερολογιτῶν ἐκ τῶν Ρώσων τῆς Διασπορᾶς, τούς ὁποίους διεφήμιζον, ὅτι εἶναι μεγάλοι ἀγωνισταί, ἀσκηταί κ.λπ. καί πρέπει νά τούς ἐπισκεφθῶμεν διά νά τούς ὑποδείξωμεν τήν ἀκρίβειαν τῆς Ὀρθοδοξίας, διότι εἰς αὐτό τό ζήτημα χωλαίνουν. Μέ αὐτά καί ἕτερα ἔπεισαν τούς Ἀρχιερεῖς μας νά ὁρίσουν ἐξαρχίαν ἐκ δύο ἐπισκόπων, ἡ ὁποία ἐντός ἔτους περίπου ἀποστέλλεται εἰς Ἀμερικήν διά νά διαπιστώση ὅσα ἠκούαμεν. Κατά τάς διαβεβαιώσεις τῆς ἐξαρχίας μας, ἅμα τῆ ἐπιστροφῆ της, ἡ Σύνοδος τῶν Ρώσων, ἀκούσασα τήν ὁμολογίαν καί Ἔκθεσιν τῆς Πίστεώς μας, μέ ἐνθουσιασμόν ὁμοφώνως τήν ἀπεδέχθη καί ἀπεφάσισεν νά τηρῆ εἰς τό ἑξῆς τήν ἀκρίβειαν τῆς Ὀρθοδοξίας! Κατόπιν τούτου ἐκηρύχθη καί ἡ ἕνωσις, ἡ ὁποία ὡστόσον καί ὅπως εἶχεν γράψει ἡ ἐλαχιστότης μου ἔγινε βεβιασμένα. ἐν συνεχεία δέ εἰς αὐτήν τήν ὀρθόδοξον πλέον Ρωσικήν Σύνοδον, ἐτέθη τό θέμα τῆς ὑφ' ἑνός χειροτονίας τοῦ 1948, ὑπό μόνου τοῦ τότε Βρεσθένης Ματθαίου, καθώς καί τάς ἀκολουθησάσας αὐτήν, τάς ὁποίας οἱ Φλωριναῖοι ἀπέρριπτον «ὡς ἀντικανονικῶς καί ἀκύρως γενομένας». Μετά τήν ἐξέτασιν τοῦ θέματος τούτου ἡ Σύνοδος ἀνεγνώρισεν ἄνευ οὐδεμιᾶς ἑτέρας διαδικασίας τάς ὑφ' ἑνός ἐπισκόπου χεροτονίας τοῦ 1948. Ἡ ἀπόφασις ὅμως αὕτη δυσηρέστησεν τούς Φλωριναίους, διότι κατά τά προσυμφωνηθέντα ἐπερίμεναν ἡ Ρωσική Σύνοδος νά ἀναχειροτονήση ἤ ἔστω νά χειροθετήση ὡς σχισματικούς τούς ὑπό τοῦ Βρεσθένης Ματθαίου τό 1948, χειροτονηθέντας Ἐπισκόπους. Δι' αὐτόν ἀκριβῶς τόν λόγον οἱ Φλωρινικοί διέκοψαν τήν πνευματικήν ἐπικοινωνίαν των μετά τῆς Ρωσικῆς Συνόδου!!! Εἶναι χαρακτηριστικόν ὅτι οἱ Φλωρινικοί ἐγνώριζον ἐκ τῶν προτέρων ὅτι ἡ Ρωσική Σύνοδος δέν θά ἐξετέλει τήν ἱερόσυλον πρᾶξιν, τήν ὁποίαν ἐζήτουν, δηλαδή «χειροθεσίαν» ἤ καί… ἀναχειροτονίαν(!!!), διό τούς ἐπρότεινον καί τήν «λύσιν» νά παραπέμψουν τούς ἐπισκόπους μας νά τούς τακτοποιήση ἡ «σύνοδος» τοῦ Αὐξεντίου!!! Τοῦτο κατανοεῖται πλήρως, ἄν ληφθοῦν ὑπ' ὄψιν τά κάτωθι: 1) Οἱ Φλωρινικοί ἤδη ἀρκετά ἔτη πρό τοῦ 1971 ἠσχολήθησαν δολιώτατα νά ἐκτελέσουν τήν ἀπό τό 1950 περί χειροθεσίας παρακαταθήκην τοῦ πρ. Φλωρίνης. 2) Ἐπί τῶ σκοπῶ αὐτῶ ἐπεσκέφθησαν τούς ἐν Ἀμερικῆ Ρώσους ἐπισκόπους ἐπανειλημμένως καί τούς προετοίμαζον διά τήν σατανικήν χειροθεσίαν, τήν ὁποίαν μέ ἐπιφύλαξιν ἔβλεπον οἱ Ρῶσοι ἐπίσκοποι. 3) Οἱ Φλωρινικοί ἤδη πρό τοῦ 1971 εἶχον ἑτοιμάσει καί σχέδιον γραπτόν, τό ὁποῖον θά ἐχρησιμοποιεῖτο ὑπό τῆς Ρωσικῆς Συνόδου διά νά συντάξη τήν ἰδικήν της σχετικήν ἀπόφασιν. 4) Εὑρισκόμενοι ἤδη ἐν Ἀμερικῆ οἱ Φλωρινικοί, τόν Σεπτέμβριον τοῦ 1971, καί ἀφοῦ ἐμελέτησαν τό σχέδιον τῆς ἀποφάσεως καί μέ παράγοντας Φλωρινικῶν τῆς Ἀμερικῆς, ἀπό κοινοῦ ἀπεφάσισαν νά ἐμφανισθῆ αὐτό τό σχέδιον ὡς ἀπόφασις τῆς Ρωσικῆς Συνόδου! Ὅταν ὅμως αὐτό τό κείμενον περιῆλθεν εἰς τάς χεῖρας τῶν δύο ἐπισκόπων μας εἰς τήν Ἀμερικήν δέν τό ἐδέχθησαν καί τεθείσης τῆς ἀρνήσεώς των ὑπ' ὄψιν τοῦ Προέδρου τῆς Ρωσικῆς Συνόδου, ἐκεῖνος ἔδωκεν ἐντολήν νά ἀναγνωσθῆ μία ἁπλῆ συγχωρητική εὐχή! Ἡ συγχωρητική εὐχή, ἄσχετος πρός τόν Η΄ Κανόνα τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, ἀπεφασίσθη ἀποκλειστικῶς ἵνα ἀρθῆ πᾶσα ἀδικαιολόγητος πρόφασις τῶν Φλωρινικῶν, ὥστε νά ἐπιτευχθῆ καί ἐν Ἑλλάδι ἡ Ἕνωσις τῶν Φλωρινικῶν ἐν μία Πίστει καί Ὁμολογία-Ἐκκλησιολογία, ἐν τῶ σώματι τῆς ἀπό τό 1924 Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Αὐτό ἔγινε εἰς τήν Ἀμερικήν ἐπί τῶν δύο ἐπισκόπων μας, αὐτό Ἄκρως Οἰκονομικῶς καί ὑπό προϋποθέσεις ἐγένετο καί εἰς τήν Ἑλλάδα καί οὕτω τό ἀπό τό 1950 ἄκρως ἱερόσυλον καί σατανικόν σχέδιον τῶν Φλωρινικῶν ΑΠΕΤΥΧΕΝ πλήρως! Βεβαίως οἱ Φλωριναῖοι δέν ἤθελον εὐχήν, οὔτε τοιαύτην ἕνωσιν, ἀλλ' ὅπως εἶχον σχεδιάσει, ἐζήτουν τήν μόλυνσιν-προσβολήν τῶν χειροτονιῶν τοῦ Ματθαίου, διά τοῦτο τήν ἁπλῆν ἐκείνην εὐχήν, ἡ ὁποία ἀνεγνώσθη εἰς τούς ἀρχιερεῖς μας, ὅλως ὑστεροβούλως τήν «ἐβάπτισαν» χειροθεσίαν ὡς ἐπί σχισματικῶν(!), γεγονός τό ὁποῖον ἐπέβαλον νά υἱοθετήσουν καί ἡμέτεροι ἐπίορκοι. Ὡστόσον ἡ ἐξαρχία μας ὅταν ἐπέστρεψεν ἐξ Ἀμερικῆς, ἐπανειλημένως καί πεπαρρησιασμένως μᾶς διεβεβαίωνεν, καί ἐπί ἕξι ἔτη ἐκήρυττεν ἐπίσης πεπαρρησιασμένως, ὅτι ἡ ἀναγνωσθεῖσα εὐχή ἀπό τούς Ρώσους ἐπισκόπους εἰς τούς ἀρχιερεῖς μας εἶχεν θέσιν μίας ἁπλῆς συγχωρητικῆς εὐχῆς καί τοῦτο ἀποκλειστικῶς διά νά φραγοῦν τά ἀπύλωτα στόματα τῶν Φλωρινικῶν περί δῆθεν ἀκύρων τῶν χειροτονιῶν τοῦ 1948, καί πρό πάντων διά νά ἐπέλθη ἕνωσις καί ἐν Ἑλλάδι. Τά ἴδια μέ τήν ἐξαρχίαν ἐβεβαίωνεν, προφορικῶς καί γραπτῶς, καί ὁ Πρόεδρος τῆς Συνόδου τῶν Ρώσων, ὁ Φιλάρετος. ΔΕΝ ΠΑΡΑΙΤΟΥΝΤΑΙ ΟΙ ΦΛΩΡΙΝΙΚΟΙ ΕΝΩ ΣΥΜΠΟΡΕΥΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΤΙΝΕΣ ΕΠΙΟΡΚΟΙ ΑΡΧΙΕΡΕΙΣ ΜΑΣ! Ἐπί ἕξι συναπτά ἔτη «ἠγωνίζοντο» οἱ διαβολεῖς νά μεταλλάξουν τήν ἁπλῆν εὐχήν εἰς χειροθεσίαν ὡς ἐπί σχισματικῶν καί δέν ἠδυνήθησαν. Ἐπίεσαν τότε τόν περικυκλούμενον ἀπό τούς ἐγκαθέτους Κορινθίας Κάλλιστον, διό νά εἴπη τά ἀντίθετα πρός ὅλα ὅσα ἐδήλωνεν ἐπί ἕξι ἔτη! Οὗτος ὑπαναχωρήσας διά πρώτην φοράν τό 1975, ἐδήλωσεν ὅτι «τόν Σεπτέμβριον τοῦ 1971 εἰς τήν ἀμερικήν, ἔλαβεν ὡς σχισματικός κανονικήν χειροθεσίαν», πρᾶγμα ἀλλόκοτον καί ἀντίχριστον. Διά τόν λόγον αὐτόν, τῆς πλήρους παραφροσύνης, ἡ Ἱερά Σύνοδος Κανονικῶς καί Ὀρθοδόξως προέβη εἰς καθαίρεσίν του. Ἐν συνεχεία δέ οἱ διαβολεῖς ὡδήγησαν τόν Κάλλιστον εἰς τούς ὁμοίους των Φλωριναίους, οἱ ὁποῖοι τόν ἐδέχθησαν μετά χαρᾶς μέν, ἀλλ' ὡς πρώην σχισματικόν καί ἤδη ὡς χειροθετημένον!!! Ἀργότερον ἐδιώχθη ἀπό ἐκεῖ καί ἔκαμε ἰδικήν του παράταξιν καί ἀπ' ἐκεῖ ἐδιώχθη καί ἐγκατελείφθη ἀπό ὅλους. ΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟΝ ΓΕΓΟΝΟΣ ΥΠΟ ΤΟ ΦΩΣ ΤΩΝ ΠΗΓΩΝ(*) «Ἡ Γνησία Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία πάντοτε ὡμολόγησεν τήν ἐγκυρότητα τῶν ἐπισκοπικῶν χειροτονιῶν τοῦ 1948 καί οὐδέποτε ἠμφισβήτησε τήν Ἀποστολικήν της Διαδοχήν. Τό ἀληθές ἐν προκειμένω εἶναι ὅτι κατόπιν προσκλήσεως τῆς ὑπό τόν Μητροπολίτην Φιλάρετον ὑπερορίου Ρωσικῆς Συνόδου, ἐξαρχία τῆς Ἐκκλησίας τῶν Γ.Ο.Χ. ἀποτελουμένη ἐκ τῶν Μητροπολιτῶν Κορινθίας κ. Καλλίστου καί Κιτίου κ. Ἐπιφανίου καί τοῦ Πρωθιερέως π. Εὐγενίου Τόμπρου, μετέβη εἰς Ἀμερικήν καί συνηντήθη μετά τῆς ἐν διασπορᾶ ὑπό τόν Φιλάρετον Ρωσικῆς Συνόδου. Ἀντιγράφομεν ἐπακριβῶς ἐκ τοῦ Κ.Γ.Ο. Νοεμβρίου 1971 σελ. 3: «Τήν 1ην τοῦ μηνός Σεπτεμβρίου (κατά τό πάτριον ἑορτολόγιον) 1971 ἐπιτροπή ἀποτελουμένη ἐκ τοῦ Μητροπολίτου Κορινθίας Καλλίστου ὡς Προέδρου, τοῦ Μητροπολίτου Κιτίου Ἐπιφανίου, καί τοῦ Πρωθιερέως Εὐγενίου Τόμπρου (καί π. Καλλιοπίου) ὡς μελῶν, μετέβη εἰς Ἡνωμένας Πολιτείας Ἀμερικῆς, κατόπιν προσκλήσεως τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας τῆς διασπορᾶς ἐν Ἀμερικῆ, καί συνωμίλησεν μετά τοῦ Προέδρου καί τῶν μελῶν τῆς ἀνωτέρω Ἱερᾶς Συνόδου ἐφ' ὅλων τῶν ζητημάτων, τῶν ἀφορώντων τόν ἱερόν ἡμῶν ὑπέρ τῆς ἀκραιφνοῦς Ὀρθοδοξίας ἀγῶνα. Τήν 15ην τοῦ ἰδίου μηνός Σεπτεμβρίου, κατά τό πάτριον ἑορτολόγιον, ἐκλήθημεν ὑπό τῆς ἐν λόγω Ἱερᾶς Συνόδου καί παρέστημεν εἰς τήν συνεδρίαν Αὐτῆς, καθ' ἥν ἀνεγνώσθη ἐν Ἀγγλικῆ μεταφράσει ἡ δημοσιευθεῖσα τόν παρελθόντα Ὀκτώβριον 1971 ἐν τῶ περιοδικῶ ἡμῶν, «Κῆρυξ Ἐκκλησίας Ὀρθοδόξων», Ἔκθεσις, ἥτις ἐνεποίησε βαθεῖαν καί ἰσχυράν αἴσθησιν καί ἐντύπωσιν εἰς τήν ἱεράν ταύτην Σύνοδον, καί ἐγένετο ὑπ' αὐτῆς ὁμοφώνως ἀποδεκτή. Προχωροῦντες μετά ταῦτα εἰς τά ἐπί μέρους ζητήματα ἠτησάμεθα ἀπό τήν Σεβαστήν ταύτην Ἱεράν Σύνοδον νά διευκρινίση ἀπολύτως, σαφῶς καί κατηγορηματικῶς, τήν θέσιν Αὐτῆς ἔναντι τῆς Σχισματικῆς Ἐκκλησίας. Ὄντως, εὐθύς ἀμέσως, σύνολος ἡ Ἱερά Σύνοδος, καί ἐν μιᾶ φωνῆ, διεβεβαίωσεν ἡμᾶς ὅτι οὐδεμίαν ἀπολύτως συνάφειαν, συνεργασίαν, σχέσιν, ἤ ἐπαφήν, διατηρεῖ μετά τῆς Σχισματικῆς ἐκκλησίας, τήν δέ ἑπομένην 16/29 Σεπτεμβρίου 1971 ἐπέδωκεν ἡμῖν τήν ἑξῆς ἐπίσημον γραπτήν ἀπάντησιν». (Κ.Γ.Ο. Νοέμβριος 1971, σελ. 3 κ.ἑ.). Σαφῶς, λοιπόν, ἡ ἐξαρχία εἶχεν ὡς ἀντικείμενον τήν ἐν τῆ πίστει ἑνότητα μετά τῆς ὑπερορίου Ρωσικῆς Ἐκκλησίας, καί ταύτης ἐπιτυγχανομένης νά ἐπιδιωχθῆ ἡ ἑνότης καί ἐν Ἑλλάδι τῆς παρατάξεως τοῦ κ. Αὐξεντίου, ἡ ὁποία ἦτο εἰς πνευματικήν κοινωνίαν μετά τῆς Ρωσικῆς Συνόδου. Ἡ ἐξαρχία ἡμῶν, ἀφοῦ ἐνώπιον τῆς Ρωσικῆς Συνόδου ἐξέθεσεν τήν Ὁμολογίαν-Ἐκκλησιολογίαν τῆς ἀκαινοτομήτου Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος καί ἀφοῦ ἐγένετο ὑπό τῶν Ρώσων ἐπισκόπων δεκτή ἡ Ὁμολογία αὕτη, κατόπιν ἦλθεν εἰς πνευματικήν κοινωνίαν μετά τῆς Ρωσικῆς Συνόδου τῆς Διασπορᾶς, καί τότε (ἡ ἐξαρχία ἡμῶν) ἐζήτησεν νά ἀποφανθῆ ἡ Σύνοδος ἐκείνη καί ἐπί τοῦ θέματος τῆς ὑφ' ἑνός χειροτονίας, ἵνα οὕτω δοθῆ ἀπάντησις εἰς τήν βλάσφημον θεωρίαν τῆς Φλωρινικῆς-Ἀκακιακῆς Παρατάξεως καί τῶν Νεοημερολογιτῶν, κατά τήν ὁποίαν οἱ ὑφ' ἑνός χειροτονηθέντες «δέν εἶναι ἀρχιερεῖς». Ἡ Σύνοδος τῶν Ρώσων, παρά τάς πιέσεις καί τάς φαύλας παρασκηνιακάς ἐνεργείας τρίτων, δέν ὑπέκυψεν ἀλλ' ἀπεφάνθη ὅτι ὁ Βρεσθένης Ματθαῖος δέν ἠμάρτησεν τό 1948 χειροτονήσας μόνος του, χάριν τῆς Ὀρθοδοξίας. Ἔχουσα ὅμως ὑπ' ὄψιν τάς κακοτροπίας τῶν περί τόν κ. Αὐξέντιον Φλωρινικῶν καί ἵνα μή ἐμποδισθῆ ἡ ἕνωσις, προέβη καί εἰς «χειροθεσίαν», δι' ἧς ὅμως οὐδόλως ἐθίγετο τό μυστήριον, ἀλλ' ἁπλῶς ἦρεν τήν τυπικήν παράβασιν, ἵνα μή τοῦ λοιποῦ εὑρεθῆ τις ἐκ τῶν Αὐξεντιανῶν νά προβάλη ἀντίρρησιν διά τήν ἕνωσιν τῶν Παλαιοημερολογιτῶν (Φλωρινικῶν) μετά τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, προφασιζόμενος τήν ὑφ' ἑνός χειροτονίαν τοῦ 1948. Εἰς τήν σχετικήν ἀπόφασίν της(*) ἡ Ρωσική Σύνοδος λέγει: «Εἶναι φανερόν, ὅτι οἱ Παλαιοημερολογῖται οἱ ἡγούμενοι ὑπό τῆς ἱεραρχίας, ἥτις προέρχεται ἐκ τῶν τοῦ Ματθαίου χειροτονιῶν, οὐδόλως δύνανται νά συγκριθοῦν μετά τῶν σχισματικῶν Δονατιστῶν καί Νοβατιανῶν, δέν ἡμάρτησαν κατά τῆς Ὀρθοδοξίας δογματικῶς, ἀλλ' ἐν τῶ ζήλω των, ὅπως διαφυλάξουν αὐτήν παρεβίασαν(**) τήν ἱεραρχικήν τάξιν, ὅταν ὁ ἐπίσκοπος Ματθαῖος ἐχειροτόνησεν ἐπίσκοπον μόνος». Ὡσαύτως, ἡ ἰδία Σύνοδος ἐδήλωσεν κατ' ἐπανάληψιν, ὅτι ἡ Πρᾶξις ἐκείνη τῆς χειροθεσίας «ἐγένετο ὅλως τυπικῶς εὐλογίας χάριν, καί ἄνευ ὑπάρξεως οὐσιαστικοῦ τινος λόγου ἤ ἀνάγκης»(49). Ἐπίσης κατά τάς ἐπανειλημμένας ρητάς δηλώσεις τῆς ἐν λόγω Συνόδου καί τοῦ προκαθημένου αὐτῆς, ἡ χειροθεσία ἐκείνη ἐπεῖχε θέσιν «συγχωρητικῆς εὐχῆς»(50), καί ἐγένετο «εὐλογίας χάριν»(51). Ἐξ ἀφορμῆς λοιπόν τῆς τοιαύτης «χειροθεσίας» τοῦ 1971, οἱ ἐπίβουλοι τῆς Ἐκκλησίας τῶν Γ.Ο.Χ. ὡς καί ὁ κ. Παρασκευαΐδης, ἐχάλκευσαν τάς κατηγορίας: α) Ὅτι ἡ ἐκκλησία τῶν Γ.Ο.Χ. ἐξετέθη ἐκ τῆς κοινωνίας της μετά τῆς Ρωσικῆς Συνόδου, ἡ ὁποία ἐν ἀντιθέσει πρός τήν Ἐκκλησίαν τῶν Γ.Ο.Χ. ἀνεγνώριζε τάς Νεοημερολογιτικάς Ἐκκλησίας καί εἶχεν πνευματικήν κοινωνίαν μετ' αὐτῶν, καί β) Δεχθεῖσα ἡ Ἱερά Σύνοδος τήν «χειροθεσίαν» ὡμολόγησε ὅτι δέν εἶχεν πλήρη τήν χειροτονίαν. Ἤδη ἀπό τό 1974 ἐδόθησαν ἐπίσημοι ἀπαντήσεις καί αἱ χαλκευθεῖσαι κατηγορίαι ἀπεκαλύφθησαν, εἰς τούς ἀγνοοῦντας, ὡς ὅλως ἀνυπόστατοι. Ἤδη ἀπό τό 1974 δηλοῦται ἐπισήμως ὅτι ἡ πνευματική κοινωνία μετά τῆς Ρωσικῆς Συνόδου ἐγένετο: α) «Ἀφοῦ ἀνεγνώσθη εἰς ἐπήκοον τῆς Συνόδου τῶν Ρώσων ἐπισκόπων ἡ «Ἔκθεσις Πίστεως» τῆς ἡμετέρας ἐν Ἑλλάδι Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καί μόνον, ἀφοῦ ὁμοθυμαδόν καί διά βοῆς ὡμολόγησαν καί ἠσπάσθησαν οἱ Ρῶσοι τήν ὁμολογίαν τῆς Ὀρθοδόξου ἡμῶν Πίστεως καί β) ἀφοῦ ὑπεσχέθησαν ὅτι θά ἀποστείλουν καί γραπτήν τοιαύτην καί ἀφοῦ οὕτω ἡνώθησαν μεθ' ἡμῶν, «ἐν τῶ αὐτῶ νοΐ καί τῆ αὐτῆ γνώμη» καί ἐκέρδισεν αὐτούς ὁ Χριστός, δηλαδή ἀφοῦ ἐκερδήθη τό μεῖζον ἤτοι ἡ ὀρθόδοξος ὁμολογία, ὅπως ἐπιτάσσουν οἱ θεῖοι καί ἱεροί Κανόνες καί μαζί μέ αὐτήν καί ἡ ἀναγνώρισις τοῦ ὀρθοδόξου καί ἐγκύρου τῆς ἀρχιερωσύνης τῶν ἡμετέρων ἀρχιερέων, θά ἦτο τάχα, σπουδαῖον ἐάν οἱ ἡμέτεροι ἀρχιερεῖς ἐδείκνυον τήν ὀφειλομένην χριστιανικήν καί φιλάδελφον ταπείνωσιν καί ἀπεδέχοντο τήν ὅλως Τυπικήν καί οὐχί οὐσιαστικήν πλήρωσιν τῶν ἐξωτερικῶν τύπων τῆς χειροθεσίας(*); Οἱ ἡμέτεροι ἀρχιερεῖς εἶχον τήν ἀρχιερωσύνην πλήρη καί τελείαν ἀπ' αὐτῆς τῆς στιγμῆς τῆς χειροτονίας των καί δέν ἔλειπεν ἀπ' αὐτῆς τίποτα, χαρισματικῶς καί δογματικῶς, δηλαδή ἐκέκτηντο ἅπαν τό πλήρωμα τῆς ἀρχιερωσύνης, εἶχον καί ἔχουν τήν ἀρχιερωσύνην πλήρη καί ἐνεργόν οἱ δέ Ρῶσοι, δέν συνεπλήρωσαν τήν Ἀρχιερωσύνην των, οὔτε προσέθηκαν τίποτε, ἀλλ' ΑΝΕΓΝΩΡΙΣΑΝ τήν ἤδη ὑπάρχουσαν Ἀρχιερωσύνην καί οὐχί ἀνύπαρκτον τοιαύτην, ἡ δέ γενομένη «χειροθεσία,» οὐδέν ἄλλο ἦτο, εἰ μή, ἡ ἐκτέλεσις ἑνός τύπου ἐξωτερικοῦ καί τοῦτο, οὐχί δι' ἄλλον λόγον, ἀλλά διά νά φραγοῦν τά ἀπύλωτα στόματα τῶν «ἔκπαλαι εἰς τοῦτο τό κρῖμα προγεγραμμένων» καί ἀεί ἀντιλεγόντων καί ἀνθισταμένων τῆ ἀληθεία Φλωρινοαυξεντιανῶν, διά νά ἀφαιρεθῆ ἀπ' αὐτῶν ἕνα ἐπιχείρημα καί ἵνα ἐνδείξωνται τήν εἰς ἀληθεῖς καί ὄντως Γνησίους Ὀρθοδόξους Χριστιανούς καί Ποιμένας ἁρμόζουσαν ταπείνωσιν, διαλλακτικότητα καί φιλάδελφον πρός ἕνωσιν γνώμην…». (Ἀρχιεπισκόπου κ. Ἀνδρέου «Ἀποκατάστασις τῆς Ἀληθείας», Ἀθῆναι 1974, σελ. 24-25). Ἐπίσης εἰς τά Πρακτικά τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἱεραρχίας, (18.8.1981), ὑπογραμμίζονται τά κάτωθι ἐξ αἰτίας πάντοτε τῶν τοιούτων ἰσχυρισμῶν: «…ἡ χειροθεσία ἐγένετο δεκτή ὑπό τήν ρητήν διαβεβαίωσιν τῆς Ἐξαρχίας, ὅτι ἡ Ρωσική Σύνοδος ἐδέχθη τήν Ἐκκλησιολογίαν-Ὁμολογίαν Πίστεως καί ὅτι ἡ χειροθεσία ἀποτελεῖ ἁπλῆν εὐλογίαν-συγχωρητικήν εὐχήν, ὡς μία ἐξωτερική τυπική πρᾶξις, ἐπί τῶ σκοπῶ τῆς ἑνώσεως καί τῆς εὐοδώσεως τοῦ Ἱεροῦ Ἀγῶνος τῆς Ἐκκλησίας…». (Β΄ Πρᾶξις Ἱερᾶς Συνόδου Ἱεραρχίας, 19.8.1981). Η ΔΙΑΚΟΠΗ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ …ἡ Ἱερά Σύνοδος τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, διέκοψεν τήν κοινωνίαν μετά τῆς ὑπερορίου ἐν Διασπορᾶ Ρωσικῆς Ἐκκλησίας, διότι ἀκριβῶς ἡ Ρωσική Σύνοδος δέν ἐτήρησεν τήν Ὁμολογίαν, ἀλλ' ἐσυνέχισεν καί μετά τό 1971, νά κοινωνῆ μετά τῶν Καινοτόμων Νεοημερολογιτῶν-Οἰκουμενιστῶν, παρά τήν κατά τό ἔτος ἐκεῖνο, ἐν Συνόδω, ὁμολογίαν της «ὅτι ἀποδέχεται τήν Ὁμολογίαν-Ἐκκλησιολογίαν τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας». Ἡ διακοπή κοινωνίας μετά τῆς Ρωσικῆς Συνόδου μαρτυρεῖ ὅτι ἡ Ἱερά Σύνοδος οὐδόλως ἔλαβεν ὑπ' ὄψιν τό γεγονός τῆς ὑπό τῆς Ρωσικῆς Συνόδου ἀναγνωρίσεως τῶν χειροτονιῶν, παρ' ὅτι τινές ὑπεστήριξαν, ὅτι μέ τήν διακοπήν ἐκπίπτει καί ἡ χειροθεσία καί ἐπανέρχεται τό θέμα τῆς ὑφ' ἑνός χειροτονίας. Ἡ Ἱερά Σύνοδος οὐδόλως καί οὐδέποτε ἔλαβεν ταῦτα ὑπ' ὄψιν, θεωροῦσα τήν λεγομένην «χειροθεσίαν» ὡς μή οὐσιώδη πρᾶξιν ἤ δεσμευτικήν, ἀλλ' ἀποκλειστικῶς σκοποῦσαν εἰς τήν ἄρσιν παρεξηγημένων ἀπόψεων, αἱ ὁποῖαι «χιλιοειπωθεῖσαι» ἀπό κακοήθεις ἐχθρούς τῆς Ἐκκλησίας, ἐπιστεύθησαν ἀπό πολλούς καί προεβάλλοντο ὡς μοναδικόν ἐμπόδιον διά τήν ἕνωσιν. Παραθέτομεν ὁλόκληρον τήν ὑπ' ἀριθμ. 1158/29.2.1976 ἀπόφασιν τῆς Ἱερᾶς Συνόδου, δι' ἧς Αὕτη διέκοψεν τήν πνευματικήν κοινωνίαν μετά τῆς Ρωσικῆς Συνόδου, ἀφοῦ κατά τήν διαρρεύσασαν πενταετίαν (1971-1976) ἔγιναν σπουδαῖα διαβήματα καί ἀπεστάλησαν ἐξαρχίαι, ἵνα ὀρθοτομήση ἡ Ρωσική Σύνοδος ἔναντι τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ-Οἰκουμενισμοῦ, ὡς ἐν Συνόδω εἶχεν δηλώσει τό 1971». (Βλέπε ταύτην εἰς τό βιβλίον ΕΛΕΓΧΟΣ ΚΑΙ ΑΝΑΤΡΟΠΗ… σελ. 147-152). ΕΜΦΑΝΙΖΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΟΙ ΗΜΕΤΕΡΟΙ ΔΟΛΙΟΙ ΚΑΙ ΙΕΡΟΣΥΛΟΙ ΨΕΥΔΕΠΙΣΚΟΠΟΙ Ἡμεῖς, κληρικοί καί λαϊκοί, ἐδέχθημεν καλῆ τῆ πίστει, ὅσα ὡς ἀνωτέρω παρετέθησαν καί αὐτά δεχόμεθα ἄνευ ἀμφιβολίας τινός. Ὅμως οἱ διαβολεῖς, ἐπειδή δέν ἐπέτυχον τότε τά σχέδιά των περί προσβολῆς-διακοπῆς τῆς Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς, μέ τά περί «χειροθεσίας» καί λοιπάς φλυαρίας των, ἀλλά καί μετά τό πάθημα τῆς ἱεροσύλου ὑπαναχωρήσεως τοῦ Καλλίστου, ἐπανῆλθον μέ νέαν ἐφεύρεσιν, πάλι διά τόν ἴδιον σκοπόν. Πρίν ὅμως ἐκθέσωμεν αὐτάς τάς ἐν συνεχεία ὠργανωμένας ὑπαναχωρήσεις, δέον ὅπως ἐκθέσωμεν δύο γεγονότα, ἐκ τῶν ὁποίων προκύπτει ὅτι ἡ ἀποτυχοῦσα ἀπόπειρα τῶν Φλωρινικῶν νά περάσουν τήν ὑπό ὅρους γενομένην δεκτήν συγχωρητικήν εὐχήν ὡς χειροθεσίαν, δέν παρητήθησαν, καί δέν ἔπαυσαν τάς ἐπιχειρήσεις νά μεταβάλουν αὐτήν τήν συγχωρητικήν εὐχήν εἰς δῆθεν τετελεσμένην «χειροθεσίαν» ὡς ἐπί Σχισματικῶν!!! ΟΙ ΠΕΙΡΑΙΩΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΚΑΙ ΑΡΓΟΛΙΔΟΣ ΠΑΧΩΜΙΟΣ ΧΕΙΡΟΝΕΣ ΤΩΝ ΦΛΩΡΙΝΙΚΩΝ ΚΑΙ ΝΟΕΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΩΝ Εἰς τά πλαίσια αὐτά ἤδη πολύ πρίν τόν Κάλλιστον, φθίνοντος τοῦ 1973, δύο νεοχειροτονηθέντες (οἱ Ἀργολίδος Παχώμιος καί ὁ Πειραιῶς Νικόλαος), ὅλως ἀνοήτως, ἐν ἀπολύτω μυστικότητι, ἀνέλαβον νά δηλώσουν ὅτι τόσον κατά τό 1971 ἡ ἐξαρχία εἰς τήν Ἀμερικήν, ὅσον καί ἡ Ἱερά Σύνοδος ἐν Ἑλλάδι, «ἐδέχθησαν χειροθεσίαν ὡς ἐπί σχισματικῶν κατά τόν Η΄ Κανόνα τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου»!!! Ρητῶς πλήν ὅλως ψευδῶς καί ἀναιδῶς ταῦτα γράφει, τό 1974, εἰς τήν ὑπό τοῦ ἰδίου χαρακτηριζομένην ὡς «ΑΠΟΡΡΗΤΟΝ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΤΙΚΗΝ ΕΠΙΣΤΟΛΗΝ», ὁ μόλις τότε ἀναδειχθείς εἰς Μητροπολίτην Ἀργολίδος Παχώμιος Ἀργυρόπουλος, ὅστις, τήν ἐκράτησεν ἀπόρρητον μέχρι τό 2002-2003!, ὅτε τήν ἀπεκάλυψεν, ἐλεγχθείς δέ ἐπανῆλθεν θρασύτερος καί διά νεωτέρου του, ἀπολύτως παρομοίου ἐγγράφου(!), διότι ἐπίστευσεν ὅτι πλέον ἦλθεν τό πλήρωμα τοῦ χρόνου ὥστε ἐπισήμως καί «Συνοδικῶς» ἐκείνη ἡ συγχωρητική εὐχή νά μετατραπῆ εἰς «χειροθεσίαν» ἐπί σχισματικῶν!!! Ἐν προκειμένω πρόκειται περί ἐσχάτου ψεύδους καί ἐσχάτης καί μεγίστης βλασφημίας κατά τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καί εὑρύτερον κατά τοῦ Μεγάλου Μυστηρίου τῆς Μητρός Ἁγίας τοῦ Χριστοῦ μας Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία «οὐκ ἀφεθήσεται αὐτοῖς»!!! Ὁ τότε «Πειραιῶς» Νικόλαος, μηνυθείς τό 1974 εἰς τά Ποινικά Δικαστήρια Πειραιῶς ὡς «ψευδεπίσκοπος» καί «ἐπί ἀντιποιήσει ἐκκλησιαστικοῦ λειτουργήματος», κατέθεσεν μετά τοῦ ἀπολογητικοῦ του ὑπομνήματος καί τό ἄκυρον ὡς ἀνυπόγραφον καί ἀντιφατικόν, «σχέδιον ἀποφάσεως» τῶν Φλωρινικῶν. Αὐτό ἀκριβῶς ἐπεδιώκετο ὑπό τοῦ συνόλου των κέντρων τοῦ Νεοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ καί κυρίως ὑπό τοῦ μηνυτοῦ, ὁ ὁποῖος ἦτο ὁ τότε Νεοημερολογίτης Πειραιῶς Χρυσόστομος Ταβλαδωράκης πλαισιωμένος ὑπό τῶν τότε Γραμματέων τῆς Νεοημερολογιτικῆς Συνόδου, ἤτοι τούς Χριστόδουλον Παρασκευαΐδην καί ἄλλους! Ἡ στημένη αὐτή ποινική δίωξις κατ' αὐτοῦ, αὐτό καί μόνον ἐπεδίωκεν ἀποκλειστικῶς νά ἀναγνωρισθῆ ὡς «ἔγκυρον ὑπό τῆς Δικαιοσύνης τό ἀντιφατικόν καί παρανοϊκόν σχέδιον τῶν Φλωρινικῶν, τό ὁποῖον ἐκ τῶν ὑστέρων μετά περίπου δύο μήνας ἑκατέρωθεν (Φλωρινικῶν καί ἡμετέρων ἐπιόρκων) ἐνεφανίσθη ὡς δῆθεν «Πρᾶξις-Ἀπόφασις» τῆς Ρωσικῆς Συνόδου! Ἔτσι ὅλοι των ἐπίστευον ὅτι θά ἐπετύγχανον τήν ἐπισημοποίησιν αὐτοῦ τοῦ γελοίου κειμένου, δηλαδή θά ἀνεγνωρίζετο καί θά ἐπεκυροῦτο, λαμβάνον κατ' ἀρχάς Νομικήν ὑπόστασιν! Πιό συγκεκριμένα, ὁ τότε Πειραιῶς Νικόλαος Μεσσιακάρης ὡς ἐπίσκοπος τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἀναγνωρίζων τό ψευδεπίγραφον Φλωρινικόν ἔγγραφον ὡς ἐπίσημον ἀπόφασιν τῆς Ρωσικῆς Συνόδου, ὅπως καί τό ἀπαλλακτικόν Βούλευμα 54/76, ὁμολογεῖ καί ἀποδέχεται ὅτι ὡς ἱερομόναχος ἦτο σχισματικός καί ψευδοκληρικός, ἐνῶ κατέστη Κανονικός Κληρικός καί ἐπίσκοπος ἀπό τόν Σεπτέμβριον τοῦ 1971, ὅτε ἐδέχθη χειροθεσίαν ὡς σχισματικός! Ὄχι δέ μόνον τοῦτο, ἀλλά μέ τόν τρόπον αὐτόν διεκήρυσσεν ὅτι καί ὁ ὁμολογητής Ἐπίσκοπος Βρεσθένης, τό 1937, ὅτε ἀπεκήρυξεν καί διέκοψεν κοινωνίαν ἀπό τόν ἡγέτην τῆς Φλωρινικῆς Παρατάξεως, ἐγένετο σχισματικός καί μόλις τό 1971 ἀποκατεστάθησαν οἱ διάδοχοι τοῦ ἁγίου Βρεσθένης ὡς νόμιμοι καί Κανονικοί ἱερεῖς καί Ἐπίσκοποι!!! Δυστυχῶς, ἀμφότεροι ὁ τότε «Ἀργολίδος» Παχώμιος καί ὁ «Πειραιῶς» Νικόλαος, ἀπό τό 1974 μέχρι καί σήμερον, δέν παρητήθησαν αὐτῶν τῶν ψευδῶν καί ἱεροσύλων θέσεών των, ἐνῶ ἐποίησαν καί τό πᾶν διά νά πλήξουν καί νά συντρίψουν τήν Ὁμολογίαν-Ἐκκλησιολογίαν καί τήν Ἀποστολικήν Διαδοχήν τῆς ἀπό τό 1924 Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας!!! Εἰδικώτερον καί συγκεκριμένως καθ' ὅλην τήν 10ετίαν τοῦ 1980-1990 ἐνισχύουν τό κίνημα τοῦ τότε Ἀττικῆς Ματθαίου περί ἑνώσεως μετά τοῦ Πατριαρχείου Ἱεροσολύμων, μέ προϋπόθεσιν τό Ἀπαλλακτικόν Βούλευμα τοῦ Συμβουλίου Πλημμελειοδικῶν Πειραιῶς, τό ὁποῖον ἀνεγνώρισεν τόν Νικόλαον καί ὅλους τούς ὁμοϊδεάτας του ὡς δῆθεν Κανονικούς καί ἐγκύρους ἐπισκόπους μετά τήν «χειροθεσίαν» των! Ἐπειδή ὅμως παρά τάς δολίας μεθοδεύσεις τοῦ ἀρχηγοῦ των, Ἀττικῆς Ματθαίου Μακρῆ οὐδέν ἐπετεύχθη, τότε ἀπό κοινοῦ ἐπενόησαν τήν «Νεοεικονομαχίαν», διά νά ἐξουδετερώσουν καί ἀφανίσουν ὅλους τούς ὁμολογητάς τῆς ἀληθείας, ἤτοι, τούς κήρυκας τῆς Ὁμολογίας-Ἐκκλησιολογίας καί τῆς γνησίας καί ἀδιακόπου Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς καί ἰδιαιτέρως ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι περισσότερον ἀπό μίαν ὁλόκληρον δεκαετίαν, (1980-1990), συνέτριβον τά δόλια προδοτικά σχέδια περί ἑνώσεως μέ τό Πατριαρχεῖον Ἱεροσολύμων. Μέ τό περί «Νεοεικονομαχίας» κίνημα ἐπεδίωξαν ὑπό τό πρόσχημα τῶν εἰκόνων νά κατηγορηθοῦν πρόσωπα προσκείμενα εἰς τόν Ἀρχιεπίσκοπον Ἀνδρέαν καί ὁμοῦ μέ αὐτά νά κατηγορηθῆ ὁ Ἀρχιεπίσκοπος ὡς αἱρετικός καί εἰκονομάχος καί οὕτως ἀναλάβουν ἐκεῖνοι τήν διοίκησιν τῆς Ἐκκλησίας. Μέ τόν τρόπον αὐτόν καθώς ἤλπιζον, εὔκολα θά μετέτρεπον καί θά ἐπέβαλλον, τήν ἁπλῆν συγχωρητικήν εὐχήν ὡς χειροθεσίαν των, ἀποκλειστικῶς διά νά διακόψουν τήν Ἀποστολικήν Διαδοχήν τῶν Ἐπισκόπων τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καί τήν ἐξαρτήσουν ἀπό τόν Νεοημερολογιτισμόν. Διά νά καλύψουν δέ τά ἐρεβώθη σχέδιά των ἐπεκαλοῦντο ὅτι θά ἀπελάμβανον καί οἱ ἡμέτεροι θεολόγοι καί Κληρικοί κρατικάς ἀναγνωρίσεις, μισθούς, διευκολύνσεις κ.λπ. ἐάν τά ἀντίχριστα τοῦτα σχέδια καί μεθοδεύσεις ἐπετύγχανον, τότε πρωτίστως θά προσέβαλον καί θά συνέτριβον τήν Ὀρθόδοξον Ὁμολογίαν των καί θά ἐξωμοιοῦντο μέ Φλωριναίους καί Νεοημερολογίτας!.. Εἶναι ἀπολύτως κατανοητόν ὅτι δέν θά ἦτο δυνατόν νά ὁμολογῆ τις ὡς ἄκυρα τά τελούμενα ὑπό τῶν Νεοημερολογιτῶν μυστήρια καί μέ τήν χειροθεσίαν νά διακηρύσση ὅτι ἦτο σχισματικός καί ἔλαβεν τήν Ἀποστολικήν Διαδοχήν (τάς χειροτονίας) ἀπό τόν Οἰκουμενιστικόν Νεοημερολογιτισμόν!.. Ταῦτα δέν τά λέγομεν ἡμεῖς, ἀλλά τά ἀπαλλακτικά Βουλεύματα, τά ὁποῖα ἐξέδωκαν τά Πλημμελειοδικεῖα Πειραιῶς καί Δράμας, διά τούς Φλωριναίους καί τόν Πειραιῶς Νικόλαον! Φοβερόν ὅτι ἐκινήθη καί ἡ Δικαιοσύνη διά νά ὑπηρετήση τούς στόχους τοῦ Ἀντιχρίστου Νεοημερολογιτικοῦ καί Φλωρινικοῦ Οἰκουμενισμοῦ γεγονός, τό ὁποῖον καταδεικνύει τήν βαρύνουσαν διά τούς ἐπιβούλους σημασίαν τῆς διακοπῆς τῆς Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς τῶν Ἐπισκόπων τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Αὐτό τό περιβόητον Βούλευμα τοῦ Συμβουλίου Πλημμελειοδικῶν Πειραιῶς, ἀποκαλύπτει τήν στημένην παγίδα καί τό μέγα ψεῦδος, τό ὁποῖον παρεδέχθη πανηγυρίζων ὁ Πειραιῶς Νικόλαος, πλήν τό ἔκρυπτεν ἄχρι καιροῦ, ὅτε δέ ἐφανερώθη ἠμύνετο γελοιωδῶς ὅτι «αὐτά τά λέγει τό Δικαστήριον καί δέν εἶναι φρόνημά του»!!! Ἡ ἀλήθεια ὅμως δέν εἶναι αὐτά τά ὁποῖα λέγει ἡ «ψευδοαπόφασις» τῶν Φλωρινικῶν καί τό Ἁπαλλακτικόν Βούλευμα ὅτι αἱ χειροτονίαι ὑπό τῶν τριῶν ἀρχιερέων τό 1935 ἔγιναν, ἀφοῦ πρῶτα εἶχον καθαιρεθεῖ. Ἡ ἀλήθεια εἶναι ὅτι αἱ χειροτονίαι ὑπό τῶν τριῶν Ἀρχιερέων κατά τό 1935, ἔγιναν πρό τοῦ νά «καθαιρεθοῦν» ἀπό τούς νεοημερολογίτας καί ἀφοῦ ἤδη αὐτοί εἶχον ὁμολογήσει τήν ὀρθοδοξίαν καί ἀποκηρύξει τούς καινοτόμους τοῦ Νέου ἡμερολογίου. Δέν εἶναι ἀληθῆ ὅσα λέγει τό Βούλευμα, (ὅτι ὁ Βρεσθένης Ματθαῖος, μετά τήν ἀποκήρυξιν τοῦ πρ. Φλωρίνης κατέστη σχισματικός), διότι τό 1937 ὁ Ὁμολογητής Βρεσθένης Ματθαῖος μέ τήν ἀποκήρυξιν τοῦ πρ. Φλωρίνης, δέν κατέστη σχισματικός, ἀλλ' ὅπως τό 1924 ἀπεκήρυξεν τόν Νεοημερολογιτισμόν, ἔτσι καί τό 1937 ἀποκηρύσσει τόν ἐπίορκον πρ. Φλωρίνης ὡς Οὐνίτην τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ, ὡς ἀρνητήν τῆς ὁμολογίας του καί ὡς λαβόντα θέσιν ἐγκαθέτου αὐτοῦ. Βεβαίως τό κακόν ὅλον εἰς τό ἐν λόγω βούλευμα ἐστηρίχθη εἰς τό ὅτι τό 1974 ὁ τότε Πειραιῶς Νικόλαος κατέθεσεν τήν ψευδοαπόφασιν τῶν Φλωρινικῶν(!) ὡς δῆθεν Κανονικήν καί ἔγκυρον ἀπόφασιν τῆς Ρωσικῆς Συνόδου! Ἔτσι ἐξεδόθη τό ὑπέρ τοῦ ἐπιόρκου ψευδεπισκόπου Νικολάου τό 54/76 Ἀπαλλακτικόν Βούλευμα, τό ὁποῖον πανηγυρικώτατα ἀπεδέχθη ἀδιαφορῶν ὅτι δι' αὐτοῦ ἐβλασφήμησεν κατά τῆς Ἐκκλησίας καί κατά τοῦ ἁγίου Πνεύματος, καταστάς τυφλόν ὄργανον τῶν σκοτεινῶν δυνάμεων! Δυστυχῶς ὅμως δέν ἦλθεν ποτέ εἰς ἑαυτόν καί δέν μετενόησεν ποτέ! ἀντιθέτως τό 2003 ἐξηνάγκασεν εἰς παραίτησιν τόν Ἀρχιεπίσκοπον Ἀνδρέαν, κατέλαβεν τήν θέσιν ἐκείνου, καί μετ' ού πολύ προέβη μετά τοῦ ὁμοίου του Παχωμίου καί τῶν λοιπῶν ψευδεπισκόπων των, εἰς τήν καθαρῶς ἱερόσυλον Ἐγκύκλιον τήν μέ Α.Π. 3280, φθίνοντος τοῦ 2007! Ἀντί νά ἔλθουν εἰς ἐπίγνωσιν καί μετανοοῦντες νά ἀπορρίψουν τό Βούλευμα καί τάς δαιμονικάς «ἐξομολογητικάς Ἐπιστολάς», καί νά ἀναθεματίσουν τήν ψευδοαπόφασιν τῶν Φλωρινικῶν ὡς καθαρόν κατασκεύασμα τοῦ Ἀντιχρίστου Διαβόλου, οὗτοι ἐνεργοῦν ἐκ διαμέτρου ἀντίθετα! Δηλαδή ὑποστασιάζουν ὡς δῆθεν πραγματικόν γεγονός τήν ΑΝΥΠΟΣΤΑΤΟΝ ΧΕΙΡΟΘΕΣΙΑΝ μέ τήν ἀποκηρυκτικήν-καταδικαστικήν Ἐγκύκλιόν των (3280/2007), καί οὕτω ὡς μωροί καί τυφλοί» διά τῆς πράξεως αὐτῆς καί «Συνοδικῶς» ὁμολογοῦν ὅτι εἶναι χειροθετημένοι ὡς πρώην σχισματικοί!!! Μέ τήν καταδίκην τῆς κατ' αὐτούς χειροθεσίας ἰσχυρίζονται ὅτι δῆθεν ἀπηλλάγησαν τοῦ «μιάσματος», τῆς «χειροθεσίας», ἐνῶ οὐσία κηρύττουν ἠχηρότερον σάλπιγος, ὅτι εἶναι «γνήσιοι» Οἰκουμενισταί, διότι μέ τήν καταδίκην αὐτήν παραδέχονται: Α) Ὅτι πρό τῆς χειροθεσίας των, ἀπό τό 1935 ἕως τό 1971 ἦσαν, ὅπως λέγει καί τό Βούλευμα, ΣΧΙΣΜΑΤΙΚΟΙ καί ΑΝΙΕΡΟΙ καί πρό πάντων ὅτι ἡ ΓΝΗΣΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ καί ἡ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΔΙΑΔΟΧΗ ΔΕΝ ὑπῆρχον μέχρι τό 1971, ἤρχισαν δέ νά ὑφίστανται ἀπό τῆς χειροθεσίας τοῦ 1971 καί ἐντεῦθεν! Β) Ὅτι, συμφώνως μέ τό Βούλευμα, τό 1935 ἐχειροτονήθησαν ἀπό καθηρημένους (καλογήρους) καί ἀπό τό 1948, ἀπό τάς κατά τούς Φλωρινικούς «ἀθέσμους καί παρά κανόνας χειροτονίας» τοῦ Βρεσθένης Ματθαίου, δηλ. ἐμπτύουν εἰς τήν μνήμην του. Γ) Ὅτι ἡ Γνησία Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία καί ἡ Ἀποστολική Διαδοχή, ὄχι μόνον ἐμιάνθη, ἀλλά καί διεκόπη ἀπό τό 1924, ἐφ' ὅσον δέν ὑπῆρχεν κανονικός Ἐπίσκοπος μέχρι τό 1971 καί ὅτι αὕτη ἐπανήρχισεν, ὅτε «ἀπεκατεστάθη καί ἐγκυροποιήθη μέ τήν χειροθεσίαν τοῦ 1971, ἀπό τούς Ρώσους Ἐπισκόπους τῆς Διασπορᾶς». Δ) Ὅτι ἡ καταδίκη τῆς χειροθεσίας σημαίνει (ὅσον καί ἄν δέν τό δέχωνται) μολυσμόν καί μίασμα τῆς Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς, ἤτοι τῶν ἐπισκοπικῶν χειροτονιῶν ἀπό τό 1935 μέχρι τό 1971. Ε) Ὅτι ὅλα τά μυστήρια (Λειτουργίαι, Γάμοι, Βαπτίσεις κ.λπ.) εἶναι ἄκυρα ὡς γενόμενα (κατά τό Βούλευμα) ἀπό καθηρημένους. ΣΤ) Ὅτι καταδίκη τῆς ἀνυποστάτου χειροθεσίας σημαίνει ὑποαστασιοποίησίν της καί ἐξίσωσιν τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μέ τούς Φλωρινικούς, τούς Νεοημερολογίτας, τόν Πάπαν καί τόν ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΝ! Δυστυχῶς διά τούς δυστυχεστάτους αὐτούς ἱεροσύλους, μέ τήν «ἀποκήρυξιν-καταδίκην» τῆς ΑΝΥΠΟΣΤΑΤΟΥ ΧΕΙΡΟΘΕΣΙΑΣ ἐπέτυχον νά ὑποστασιάσουν ἐν τῶ Πονηρῶ, καί πάντως μόνον διά τούς ἐσκοτισμένους ΕΑΥΤΟΥΣ ΤΩΝ, τήν συγχωρητικήν εὐχήν τοῦ 1971, ὡς χειροθεσίαν ἐπί σχισματικῶν! Ἰδιαιτέρως κατεστάθησαν ὄργανα τοῦ Φλωρινικοῦ καί Νεοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ καί συνεχίζουν νά προωθοῦν ὅσα προέβλεψεν ἡ Ἀντίχριστος Οἰκουμενιστική ἐγκύκλιος τοῦ 1920. Ναί, δυστυχῶς, εἴτε ἐν γνώσει, εἴτε ἐν ἀγνοία των, (ἀπίστευτον τοῦτο), ὁ ἤδη ἀποβιώσας Νικόλαος καί ὁ ἐπιζῶν κ. Παχώμιος Ἀργυρόπουλος, καί, ΠΡΟΣΟΧΗ, ὅλοι οἱ συνοδοιπόροι των «Ἐπίσκοποι», Κληρικοί, Μοναχοί κ.λπ., εἰς τήν οὐσίαν ἀδιστάκτως συνεχίζουν τήν προδοσίαν, τήν ὁποίαν οἱ Ἑβραιομασῶνοι Παπικοί, Προτεστάνται καί ἐπίορκοι «Ὀρθόδοξοι», μελέτησαν, ἀπεφάσισαν καί ἐπραγματοποίησαν τό 1920, τό 1923, τό 1924 καί ἔκτοτε διαχρονικῶς συνέχισαν, οἱ Φλωρινικοί καί ὅλοι οἱ ἐπίορκοι κατά τό 1950, 1971, 1974, 1976, 1995, 2005 καί ἐξαιρέτως τό 2007! Ἀγαπητοί πρώην ἐν Χριστῶ ἀδελφοί καί Συλλειτουργοί, τόσον σεῖς, οἱ ὁποῖοι συνεχίζετε ἀμετανόητοι τό μέγα καί φοβερόν Σχῖσμα τῶν πέντε ὅσον καί σεῖς κ.κ. Παχώμιε, Ταράσιε, Γαλακτίων, Ἀνδρέα, Χρυσόστομε, Παντελεήμων, Ἰγνάτιε, Σεβαστιανέ, Λάζαρε, Εὐστάθιε, Στέφανε, Ἀντώνιε καί ὅλοι σεῖς οἱ Κληρικοί, Μοναχοί, Μοναχαί καί Λαϊκοί, ΠΑΡΑΚΑΛΕΙΣΘΕ νά κατανοήσετε εἰς ποῖον βόρβορον Παλαιοημερολογιτικοῦ καί Νεοημερολογιτικοῦ-Οἰκουμενισμοῦ, καταποντίζεσθε καί πνίγεσθε. Ἐγράψαμεν τά ἀνωτέρω διότι μᾶς τό ἐπέβαλεν ἡ ἀγάπη, ἡ ἀλήθεια καί ἡ ἰδιότης μας, ὡς Ὀρθοδόξου Ἐπισκόπου καί μέ ἀποκλειστικόν σκοπόν τήν διόρθωσιν καί τήν θεραπείαν τῶν κακῶν ὑπό τό φῶς τῶν Θείων καί ἱερῶν Κανόνων καί τῆς Ὀρθοδοξίας, διότι οὕτω θά συντρίψωμεν σήμερον τά ἀπό τό 1920, 1924, 1937, 1971, 1995, 2005 καί ἐξαιρέτως τό 2007 ἔργα τοῦ Πονηροῦ. Οὔτω ἄς εἴμεθα βέβαιοι ὅτι θά διακονήσωμεν τόσον τήν Μητέρα ἐκκλησία ὅσον καί τήν ἐν Αὐτῆ σωτηρίαν μας. Ἀμήν, γένοιτο. Ὁ ἐν Ἐπισκόποις Ἐλάχιστος † Ὁ Λαρίσης καί Τυρνάβου ΑΜΦΙΛΟΧΙΟΣ ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ (*) Βλέπε σχετικῶς καί τήν Ἐγκύκλιον ὅπως ἐξεδόθη τόν Ἰανουάριον τοῦ 1920 ἐκ τοῦ Πατριαρχικοῦ Τυπογραφείου, εἰς τό βιβλίον τοῦ θεολόγου Ἐλευθερίου Γκουτζίδη ὑπό τό τίτλον: «ΕΛΕΓΧΟΣ ΚΑΙ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΗΣ ΔΙΔΑΚΤΟΡΙΚΗΣ ΔΙΑΤΡΙΒΗΣ ΤΟΥ «Δημητριάδος» Χριστοδούλου Παρασκευαΐδη» Ἀθῆναι 1985, σελ. 50-59. (*) Ἀπό τό βιβλίον «ΕΛΕΓΧΟΣ ΚΑΙ ΑΝΑΤΡΟΠΗ…» τοῦ Θεολόγου κ. Ἐλευθερίου Γκουτζίδη Ἀθῆναι 1985. (*) Αὐτή τῶν Φλωρινικῶν ὅπως διεμορφώθη ἐν Ἀμερικῆ καί προεβλήθη ὡς τῆς Ρωσικῆς Συνόδου!.. (**) Δέν τήν παρεβίασεν, ἀλλ' ἠτιολογημένως τήν ὑπερέβη!.. (49) Δήλωσις τῆς Συνόδου τῶν Ρώσων πρός τήν Β΄ Ἐξαρχίαν ἡμῶν τήν μεταβᾶσαν εἰς Ἀμερικήν τό 1974. (50) Ἐπιστολή Μητροπολίτου Φιλαρέτου πρός Σεβ/τον Κιτίου κ. Ἐπιφάνιον, 1979. (51) Ἐπιστολή Φιλαρέτου πρός Ἀρχιεπίσκοπον κ. Ἀνδρέαν 21 Ὀκτωβρίου 1972. (*) Διευκρινίζεται ὅτι ὑπό τόν ὅρον «χειροθεσία» οἱ πάντες διεβεβαιοῦν ὅτι πρόκειται περί χειροθεσίας, ἡ ὁποία λαμβάνει χώραν εἰς ἐξομολογούμενον… ΑΝΗΡΤΗΘΗ ΚΑΙ ΕΙΣ ΤΗΝ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ: @ ΓΝΗΣΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΕΛΛΑΔΟΣ 2013

ΕΩΣ ΘΑΝΑΤΟΥ ΑΓΩΝΙΣΑΙ ΥΠΕΡ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ

"ΑΔΕΛΦΟΙ ΠΟΤΕ ΘΑ ΣΥΝΕΛΘΩΜΕΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΕΘΗΝ" (ΑΓΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ) ΗΤΑΝ ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΗΣ ΟΜΙΛΙΑΣ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΤΟΥ ΕΤΟΥΣ 1995. «ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΘΗΣΑΥΡΙΣΜΑΤΑ» ΕΠΑΝΕΚΔΙΔΕΤΑΙ ΩΣ ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ ΤΟΥ «ΓΝΩΣΕΣΘΕ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑΝ» Ἡ ἐπανέκδοσις τῶν παλαιῶν τευχιδίων γίνεται μερίμνη τῆς Ἱεραποστολικῆς ‘Αδελφότητος Διακονισςῶν «Η ΑΓΙΑ ΦΙΛΟΘΕΗ» τοῦ Μητροπολιτικοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ Ἁγίου Δημητρίου (Μητροπολίτου Χρυσάνθου 10, Περιοχή Ἁγίου Ἀθανασίου, ‘Αχαρναί) Τηλ. 210.2466057 ῎Ετος ΙΑ' ᾿Αριθμ. Φύλλου : 262 Μάρτιος 1995 ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ 1995 Σημείωσις: Τό παρόν ῾Ιεραποστολικόν καί ᾿Εποικοδομητικόν Φυλλάδιον, ἐξεδόθη ὑπό τοῦ τότε ᾿Αρχιμ. (νῦν Μητροπολίτου) Κηρύκου Κοντογιάννη, Πρωτοσυγκέλλου τῆς ᾿Εκκλησίας τῶν Γνησίων ᾿Ορθοδόξων Χριστιανῶν, ἀπό τήν Διεύθυνσιν τοῦ Πνευματικοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ Κέντρου, Μπότσαρη 8, 121 31 Περιστέρι, ᾿Αθῆναι, ἐν ἔτει 1995, τότε δηλαδή πού τό Κέντρον ἦτο πραγματικά Κέντρο Ὀρθοδοξίας, ἐνῶ τώρα τό ἔχουν μετατρέψει σέ Κέντρο τοῦ Παλαιοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Τό παρόν ἐδημοσιεύθη καί μετά τό 1995 εἰς βελτιωμένην ἔκδοσιν). ΑΣ ΑΓΩΝΙΣΘΩΜΕΝ. Ο ΕΧΘΡΟΣ ΕΙΣΗΛΘΕΝ ΕΝΤΟΣ ΤΩΝ ΠΥΛΩΝ. ΤΑ ΨΕΥΔΗ, ΑΙ ΣΥΚΟΦΑΝΤΙΑΙ ΚΑΙ ΑΙ ΒΛΑΣΦΗΜΙΑΙ ΕΦΕΡΑΝ ΤΟΝ ΔΙΧΑΣΜΟΝ "᾿Αδελφοί πότε θά συνέλθωμεν ἀπό τήν μέθην" (Γρηγ. Θεολόγος) (῾Ομιλία ἐκφωνηθεῖσα εἰς τό ᾿Εκκλησ. Πνευμ. Κέντρον τήν Κυριακήν τῆς ᾿Ορθοδοξίας 27-2-95, κατά τήν ἀπογευματινήν ἑόρτιον ἐκδήλωσιν, ὑπό τοῦ ᾿Αρχ/του Κηρύκου Κοντογιάννη, Πρωτοσυγκέλου - ᾿Αρχ/τέως τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου) Μακαριώτατε, Σεβασμιώτατοι ᾿Αρχιερεῖς, Τίμιον Πρεσβυτέριον, ᾿Αγαπητοί ἐν Χριστῷ ἀδελφοί. "Πρέπει νά ζῆς καθώς πιστεύεις. Καί τότε εὐχαρίστει τόν Θεόν διά τρία πράγματα. Πρῶτον πῶς εἶσαι χριστιανός καί ὄχι ἄπιστος. Δεύτερον ὀρθόδοξος καί ὄχι αἱρετικός. Καί τρίτον χριστιανός ὀρθόδοξος, τόσον κατά τήν πίστιν, ὅσον καί κατά τήν ζωήν. ῎Οχι κατά τήν πίστιν μόνον". Αὐτά γράφει ὁ γλαφυρός ἱεροκήρυξ ᾿Ηλίας Μηνιάτης. Καί ὁ ῾Ιερός Φώτιος τονίζει ὅτι: "῾Ο βίος τῇ πίστει συμφθέγγεται". ᾿Εκ τούτων φαίνεται καί τό χρέος ὅλων ἡμῶν τῶν ὀρθοδόξων νά εἴμεθα ὀρθόδοξοι καί κατά τό φρόνημα καί κατά τήν ζωήν. "Φρονοῦντες καί πράττοντες " τά τῆς ᾿Ορθοδοξίας. Κάμνοντες δηλ. τήν ᾿Ορθοδοξία κανόνα ζωῆς μέσα εἰς τάς συγχρόνους κοινωνίας. Μὄνον ἔτσι δυνάμεθα νά ὡμιλῶμεν περί ᾿Ορθοδοξίας, τόν θρίαμβο τῆς ὁποίας ἑορτάζομεν σήμερον, καί μόνον ἔτσι δυνάμεθα νά λεγώμεθα καί νά εἴμεθα ὀρθόδοξοι χριστιανοί. Δι᾿ αὐτό καί δέν χρειάζεται σήμερον νά πλέξωμεν ἐγκώμια καί νά θριαμβολογήσωμεν. ῞Ενα μόνον χρειάζεται. ῾Η αὐτογνωσία. Νά ἐξετάσωμεν δηλ. κατά πόσον εἴμεθα σύμφωνοι μέ τόν ἀνωτέρω κανόνα. Νά συμπροβληματισθῶμεν, διά τό ποῦ πορευόμεθα. Νά περιπτυχθῶμεν τόν ἀτίμητον θησαυρόν μας, "τήν θεοπρεπεστάτην καί ἁγιοφόρον" ᾿Ορθοδοξίαν, ὅπως ὀνομάζει τήν ὀρθόδοξον πίστιν ὁ ῞Αγιος ᾿Ιγνάτιος ὁ Θεοφόρος. Νά ἀκούσωμεν τόν λόγον της καί νά ἀκολουθήσωμεν τήν ὁδόν της, ἡ ὁποία εἶναι ὁδός πίστεως, ἀληθείας καί δικαιοσύνης καί νά βαδίσωμεν οὕτω "᾿ἐν πνεύματι καί ἀληθείᾳ", "ἐπιτελοῦντες ἁγιωσύνην ἐν φόβῳ Θεοῦ". Καί θά τό ἐπιτύχωμεν αὐτό, ἐάν κατανοήσωμεν, ὅτι ᾿Ορθοδοξία σημαίνει ἀγών, μαρτύριον, θυσία, Σταυρός. ῞Οτι ἡ ᾿Ορθοδοξία "τά στίγματα τοῦ Κυρίου ᾿Ιησοῦ ἐν τῷ σώματι βαστάζει". Οἱ Θεηγόροι ὁπλῖται παρατάξεως Κυρίου, οἱ Φώτιοι, οἱ Στουδῖται, οἱ Δαμασκηνοί, οἱ Εὐγενικοί καί τόσοι ἄλλοι αὐτόν τόν δρόμον μᾶς καλοῦν νά βαδίσωμεν. Τόν τῆς πίστεως καί τῶν ἔργων. Μᾶς καλοῦν νά σταθῶμεν εἰς τάς ἐπάλξεις ὁποιαδήποτε θυσία καί ἄν ἀπαιτηθῆ. "Θεός γάρ τό κινδυνευόμενον" σήμερον. Μᾶς καλοῦν νά μείνωμεν "πιστοί ἄχρι θανάτου", κάτω ἀπό τήν σημαίαν τῆς ἀμωμήτου ἡμῶν πίστεως. Μᾶς καλοῦν νά σταθῶμεν μέ φόβον Θεοῦ καί μέ πνεῦμα συνέσεως καί μέ ἀγάπην καί ταπείνωσιν νά βαδίσωμεν τήν μαρτυρικήν ὁδόν τῆς ᾿Ορθοδοξίας. ᾿Αλλά καί καί ἀκόμη χρειάζεται νά εἴπωμεν: ῞Οτι δέν ὑπάρχουν χρονικά περιθώρια. Διότι ὁ ἐχθρός τῆς ᾿Ορθοδοξίας εὑρίσκεται ἤδη πρό τῶν πυλῶν. ῎Η μᾶλλον εἰσῆλθε ἐντός τῶν πυλῶν. Δρᾶ καί κινεῖται ἀνάμεσά μας. Καί χρειάζεται νά τό συνειδητοποιήσωμεν, διά νά βαδίσωμεν μέ μεγαλυτέραν ἐγρήγορσιν τήν μαρτυρικήν ὁδόν τῆς ᾿Ορθοδοξίας. Δέν ὑπερβάλλομεν. ῾Ο ἐχθρός κρατεῖ εἰς τά χέρια του ὅλα τά νήματα καί κατευθύνει ὅλες τίς πτυχές τῆς ζωῆς τῶν σημερινῶν ἀνθρώπων καί τῶν κοινωνιῶν γενικώτερον. ᾿Επηρεάζει τά πάντα. ᾿Επιφέρει σκοπίμως σύγχυσιν. Προκαλεῖ χαλάρωσιν τοῦ θρησκευτικοῦ συναισθήματος. ᾿Απαμβλύνει τό ὀρθόδοξον φρόνημα. Δημιουργεῖ τόν συγκρητισμόν. Φέρνει τόν Οἰκουμενισμόν. ᾿Επιβάλλει τόν νεοημερολογιτισμόν. Καί ἐπί 70 ὁλόκληρα χρόνια ἐργάζεται τήν καταστροφήν τοῦ ῾Ελληνισμοῦ καί τῆς ᾿Ορθοδοξίας. Καί ἔτσι καλλιεργεῖ καί προετοιμάζει τόν δρόμον τοῦ ἀντιχρίστου. Οἱ προεκτάσεις καί οἱ ἐξελίξεις εἶναι τρομακτικές. Διότι ἐπιχειρεῖ τήν "ἀθεωτάτην μεταστοιχείωσιν τῶν πάντων", ὥστε νά κυριαρχήση εὐκολώτερον τό θηρίον τό "ἀναβαῖνον ἐκ τῆς θαλάσσης". Τά τελευταῖα χρόνια κατώρθωσε νά ὑποτάξη τά πάντα εἰς τό ἀντίχριστον θηρίον τῆς Ρώμης καί ἐφέτος ἑτοιμάζεται νά βεβηλώση τό ἱερό νησί τῆς Πάτμου, ἐπί τῇ ἐπετείῳ τῶν 1900 ἐτῶν ἀπό τῆς συγγραφῆς τοῦ βιβλίου τῆς ᾿Αποκαλύψεως. Καί διά τό 2000 ἑτοιμάζεται νά μολύνη τό "Θεοβάδιστον ῎Ορος Σινᾶ", μέ τάς Οἰκουμενιστικάς πανθρησκειακάς ἐκδηλώσεις, διά νά τοποθετήση "ἐν τόπῳ ἁγίῳ" (Ματθ. 24,15) τό "βδέλυγμα τῆς ἐρημώσεως" τόν ἀντίχριστον Πάπαν, κάτω ἀπό τήν ἀρχηγίαν τοῦ ὁποίου ἐπιδιώκουν νά ἑνωθοῦν οἱ τρεῖς μονοθεϊστικές θρησκεῖες, (Χριστιανισμός, Μουσουλμανισμός- ᾿Ιουδαϊσμός) διά νά συνεχισθῆ αὐτή ἡ ἀντίχριστος ἕνωσις καί μέ τάς λοιπάς θρησκείας. Καί διά νά ἐπιτύχη τά ἀντίχριστα σχέδιά του λαμβάνει τά ἀπαραίτητα μέτρα. "Διαλῦστε τούς παλαιοημερολογίτας" λέγει ὁ ἀντίχριστος Πάπας τῆς Ρώμης. Καί ὁ ἀντίχριστος τοῦ Φαναρίου ἀπό τό Σαμπεζύ δίνει τήν ἐντολήν: "ἀφομοιῶστε τους", "ὑποτάξτε τους" καί ἐάν δέν τό ἐπιτύχετε "διαλῦστε τους","ἀφανῖστε τους", διότι αὐτοί εἶναι τό μόνον ἐναπομεῖναν ἐμπόδιον πού βάζει φρένο στά σχέδιά μας". ῎Ετσι κατώρθωσε νά εἰσέλθη ἐντός τῶν πυλῶν. Καί ἄρχισε νά ἐργάζεται καί νά προωθῆ τήν παλαιάν καί ἀποτελεσματικήν μέθοδον τοῦ "διαίρει καί βασίλευε". Καί ἐκεῖνο πού δέν ἠδυνήθη νά ἐπιτύχη τά 70 χρόνια πού πέρασαν, ἐκεῖνο πού δέν ἠδυνήθη νά κάνη τό 1931, τό 1937, τό 1950, τό 1971, τό ἐπιχειρεῖ καί πάλιν τώρα. ῎Ετσι μόλις ὁ Μακαριώτατος ᾿Αρχιεπίσκοπος κ. ᾿Ανδρέας πρό 4 ἐτῶν, ἀγωνιῶν διά τό μέλλον τοῦ ῾Ιεροῦ ἀγῶνος, ἐπρότεινε νά δοθῆ δυναμική ἀπάντησις στά τεκταινόμενα τοῦ Οἰκουμενισμοῦ μέ τήν συγκρότησιν 12μελοῦς Συνόδου, μέ τήν τέλεσιν τοῦ ῾Αγίου Μύρου, μέ τήν Συνοδικήν καταδίκην τοῦ νεοημ-οἰκουμενισμοῦ, μέ τήν προώθησιν τῆς ῾Ιεραποστολῆς εἰς ὅλας τάς χώρας τοῦ ἐξωτερικοῦ, τότε ἤρχισεν ὁ ἐσωτερικός κλύδων. Τότε ἠγἐρθη σφοδρά θύελλα πού ἐπί 5 ἔτη ἀπειλεῖ νά ἀφανίση τό πᾶν. Τότε ἤρχισεν ὁ πόλεμος κατά τῶν Θεολόγων τῆς ᾿Εκκλησίας μας. Τότε ἤρχισε νά διαδίδεται καί ἡ πλάνη περί δῆθεν Εἰκονομαχίας. Τότε ἐπεδιώχθη ἡ συρρίκνωσις τοῦ ἀγῶνος καί ἐπετεύχθη ὁ κατασκανδαλισμός τῶν πιστῶν. Εἶναι τό θέμα πού ἐπί 5 ἔτη μᾶς κατατρύχει καί μᾶς ταλαιπωρεῖ. Καί δέν θά ἦτο σκόπιμον νά τό θίξωμεν σήμερον, Κυριακήν τῆς ᾿Ορθοδοξίας, ἀλλά, δυστυχῶς, οἱ περιστάσεις τό ἀπαιτοῦν. Διότι δι᾿ ὅλων αὐτῶν διώκεται ὁ Χριστός. Διότι δι᾿ αὐτῶν πολεμεῖται ἡ ᾿Εκκλησία. Διότι δι᾿ αὐτῶν κλυδωνίζεται τό σκάφος καί χάνονται ψυχαί. Δέν θά ἀσχοληθῶμεν εἰς βάθος μέ τό θέμα αὐτό. Θά τό παρουσιάσωμεν μόνον. ᾿Επί 4ετίαν ὅλην μέ ψεύδη καί μέ συκοφαντίας, ὅτι δῆθεν ὑπάρχει εἰκονομαχία, καί μέ ψευδεῖς κατηγορίας, ὅτι δῆθεν ὑπάρχει αἵρεσις, κατετάραξαν τινές τό ὀρθόδοξον πλήρωμα. ᾿Εν ὀνόματι τῆς ῾Ιερᾶς Παραδόσεως, καί στηριζόμενοι εἰς τήν ἄγνοιαν καί τήν ἀμάθειαν τῶν ἁπλοϊκῶν, διέδωσαν πλάνας, ἐδημιούργησαν ψευδεῖς κατηγορίας, καί "ἔθυσαν καί ἀπώλεσαν". Εἶπον: "Αἱρετικός ὁ ᾿Αρχιεπίσκοπος", "προδότης ὁ Πρωτοσύγκελλος", "Εἰκονομάχος καί αἱρετικός ὁ κ. Γκουτζίδης". Δέν ἔμεινε κανείς... Πάντες ἔλαβον μίαν θέσιν εἰς τήν ὑποτιθεμένην "Εἰκονομαχίαν". ᾿Αλλά ποίαν Εἰκονομαχίαν· ᾿Ιδού τί μᾶς λέγουν ἐπί 4 ἔτη: "Εἶσθε Εἰκονομάχοι, διότι δέν καταδικάζετε, ὡς αἱρετικάς ἤ ῾Εβραϊκάς τινάς Εἰκόνας " τάς ὁποίας ὅμως τούς ἀπαντῶμεν, εἶχεν ἡ ᾿Εκκλησία ἐν χρήσει ἐπί 1500 ἔτη, ἐνῶ κατ᾿ αὐτούς αὐταί εἶναι "αἱρετικαί" καί "῾Εβραϊκαί". Αὐτό εἶναι τό "ἔγκλημά" μας. Αὐτή ἡ "αἵρεσίς" μας, αὐτή εἶναι ἡ "πλάνη" μας. ῎Ετσι μέ πυροδοτικά συνθήματα "αἱρετικοί", "Εἰκονομάχοι", "προδόται" καί μέ δημαγωγικούς τρόπους κατώρθωσαν μερικοί νά φανατίσουν τόν λαόν. Διήρεσαν τάς ἐνορίας καί τάς Μονάς. Φανάτισαν τούς ἁπλοϊκούς. Χώρισαν τό ποίμνιο.᾿Απείλησαν. Προσέφυγαν καί εἰς τήν ἁγιομάχον Μαγδαληνήν, τῆς ἔδωσαν ὑλικό νά γράψη καί ἐν συνεχείᾳ διέσπειραν εἰς τά 4 σημεῖα τοῦ ὁρίζοντος τό βλάσφημον βιβλίον της "Αἵρεσις Εἰκονομαχίας στήν παράταξι τῶν Ματθαιϊκῶν", τοῦ ὁποίου δέν ὑπάρχει ἀθλιώτερον κατασκεύασμα, μέσα εἰς τό ὁποῖον χαρακτηρίζεται (ἄκουσον, ἄκουσον) "ἄθεος" ὁ ῾Ηγούμενος τῆς ῾Ιερᾶς Μονῆς π. Στέφανος, "῾Εβραῖος", ὅποιος προσκυνεῖ ῾Ιεράς Εἰκόνας παραδεδομένας ὑπό τῆς ᾿Εκκλησίας, πολέμιοι τῆς ᾿Εκκλησίας, ὅσοι τολμήσουν νά εἴπουν ὅτι ἡ ἐκ τάφου ῎Εγερσις εἶναι νεωτέρα Εἰκόνα καί βλάσφημος καί αἱρετικός, ὅποιος ἀκολουθεῖ τόν Μακαριώτατο ᾿Αρχ/πο. Καί ἔτσι οἱ ἀντίχριστοι τῆς Ρώμης καί τοῦ Φαναρίου χαίρονται, διότι ἐπέτυχον τοῦ σκοποῦ των. ᾿Αλλά δέν θά ἡσυχάσουν, νά εἶσθε βέβαιοι, ἐάν δέν φύγουν ἀπό τήν μέση ὁ Μακαριώτατος ᾿Αρχ/πος καί οἱ Θεολόγοι τῆς ᾿Εκκλησίας μας. Δηλαδή ἡ αἵρεσις τῆς γνωσιμαχίας, ἡ πλάνη καί ὁ διωγμός κατά τῆς ᾿Εκκλησίας, σέ ὅλο τους τό μεγαλεῖο. Καί ἔρχονται τώρα τινές, πού ἐνῶ ἀρνοῦνται νά καταδικάσουν τάς βλασφημίας τοῦ π. Εὐθυμίου, ὅτι "δῆθεν μᾶς περιρρέει ἡ ἀνομία τῆς χειροθεσίας" καί "ὅτι ἐξεφύγομεν τῆς γραμμῆς πλεύσεως τοῦ ἁγίου Πατρός" κλπ. νά μᾶς λέγουν: "εἶσθε εἰκονομάχοι, διότι δέν καταδικάζετε τήν Εἰκονομαχίαν". Καί εἰκονομαχίαν καί αἵρεσιν θεωροῦν, ἐπαναλαμβάνω, τό νά δέχεται κάποιος καί νά προσκυνᾶ ῾Ιεράς Εἰκόνας, αἱ ὁποῖαι εἰσῆλθον ἀπ᾿ ἀρχῆς εἰς τήν ᾿Εκκλησίαν. Τότε, ἀγαπητοί πατέρες καί ἀδελφοί, θά πρέπει νά καταδικάσωμεν καί τούς ῾Αγίους Πατέρας καί τήν ᾿Εκκλησίαν. Δηλώνομεν κατηγορηματικῶς, ὅτι ἡ Ποιμαντορική ᾿Εγκύκλιος τοῦ 1992 (ἡ Α') ὁμιλεῖ διά τάς ῾Ιεράς Εἰκόνας, τάς παλαιοτέρας καί τάς νεωτέρας, ὅτι ἅπασαι προσκυνοῦνται ἀδιακρίτως τεχνοτροπίας, οὐδαμοῦ ὅμως καταδικάζει ὡς αἱρετικάς ἤ ῾Εβραϊκάς, αὐτάς τάς ὁποίας αὐτοί θέλουν νά τάς καταδικάσωμεν ὡς τοιαύτας, διά νά μήν εἴμεθα δῆθεν εἰκονομάχοι. Δι᾿ αὐτό τοιαύτας καταδίκας οὐδέποτε θά δεχθῶμεν, διότι οἱ πρῶτοι πού πρέπει νά καταδικασθοῦν θά πρέπει να εἶναι αὐτοί πού σήμερα φωνάζουν κατά τῆς δῆθεν εἰκονομαχίας. Βέβαια μπορεῖ μέ τά ψεύδη καί τάς συκοφαντίας νά πέρασε τό μήνυμα, ὅτι δῆθεν ὑπάρχει αἵρεσις καί εἰκονομαχία. ῞Ομως ἄς εἶναι βέβαιοι πώς θά παραχωρήση ὁ Θεός τοιαύτην πτῶσιν εἰς αὐτούς, ὥστε οἱ ἴδιοι θά ἀναγκασθοῦν εἰς τό τέλος νά ζητήσουν συγγνώμη. Καί ἰδού: Τά τελευταῖα γεγονότα, αὐτό ἀποδεικνύουν. ῞Οτι περιέπεσαν εἰς ἀδόκιμον νοῦν καί δέν γνωρίζουν τί λέγουν καί τί πράττουν. ᾿Ιδού τά νέα γεγονότα. Τά φοβερώτερα ὅλων. ῾Η προσφυγή 5 ᾿Αρχιερέων καί 3 ῾Ιερέων εἰς τά κοσμικά δικαστήρια κατά τοῦ ῾Ιεροῦ Φιλανθρωπικοῦ Συνδέσμου. Καί τό ἔτι χειρότερον. ῾Ο χαρακτηρισμός τοῦ ῾Ιεροῦ Συνδέσμου ἀπό ἕναν ἐξ αὐτῶν τῶν ᾿Αρχιερέων, ὡς ἀντιχρίστου. Καί τό ἀκόμη χειρότερον. Οἱ ὄρκοι καί οἱ ψευδορκίες πού ἔγιναν εἰς τό δικαστήριον. Τό καταγγέλλω. ῎Ημουν παρών καί αὐτήκοος μάρτυς, ὅτι "ὤμοσαν εἰς τήν ῾Ιερωσύνην των δύο ῾Ιερεῖς ὁ π. Κοσμᾶς καί ὁ π. Δανιήλ. Καί τό ἔτι φοβερώτερον. ῾Η ὁμολογία τοῦ Θεολόγου κ. ᾿Ελευθερίου Γκουτζίδη καί ἡ ἄρνησίς του νά ὀρκισθῆ θεωρῆται, μέ προχθεσινό σημείωμα πρός τό Πρωτοδικεῖον τῶν 5 ᾿Αρχιερέων καί 3 ῾Ιερέων, ὡς παράβασις τοῦ Κ. Πολιτ. Δικονομ. καί δι᾿ αὐτό δέν πρέπει νά γίνη δεκτή ἡ "ἀνωμοτί" κατάθεσίς του... Τό φαντάζεσθε! Τό περιμένατε ποτέ αὐτό; ῾Ο ῞Αγιος Πατέρας ἔχασε τήν ᾿Ανάληψι στό Παγκράτι διά νά μή δοθῆ ἕνας ὄρκος. Καί τώρα φτάνουν σέ τέτοιο σημεῖο; Παραχώρησις Θεοῦ. Διά νά καταλάβη ὁ κόσμος ποιοί φωνάζουν διά παραδόσεις, διά ᾿Ορθοδοξία καί διά εἰκονομαχίας καί αἱρέσεις. ῾Υπάρχουν καί ἀκόμη χειρότερα. ᾿Ακοῦστέ τα. Εἰς τό ἔγγραφον πού ἔστειλαν πρό δύο ἡμερῶν οἱ 4 ἐξ αὐτῶν ᾿Αρχιερεῖς στό Πρωτοδικεῖο ᾿Αθηνῶν γράφουν: "῾Ο Σύνδεσμος διηρέθη σέ δύο παρατάξεις στούς εἰκονομάχους καί σέ μᾶς τούς εἰκονολάτρας". Δηλαδή χαρακτηρίζουν ἑαυτούς εἰκονολάτρας. Ξέρουν τί γράφουν; ῎Η ἐσκοτίσθησαν παντελῶς; Εἰκονολατρεία σημαίνει εἰδωλολατρεία. Δέν γνωρίζουν ὅτι εἰς τάς ῾Ιεράς Εἰκόνας δέν ἀποδίδεται λατρευτική, ἀλλά τιμητική προσκύνησις; Τότε τί ἀγῶνα κάμνουν ὑπέρ τῶν Εἰκόνων; ᾿Αγωνίζονται διά τήν "εἰκονολατρείαν".Τό μόνο πού ἔχομεν νά τούς εἰπωμεν καί νά τούς παρακαλέσωμεν. Νά σταματήσουν νά λέγουν αἱρετικά πράγματα καί νά ἐκθέτουν τούς ἑαυτούς των. Νά προσέχουν τί γράφουν καί τί διαδίδουν. Καί πάντως νά ἀνακαλέσουν, διότι ἄλλως θά παύσωμεν νά τούς θεωρῶμεν ᾿Ορθοδόξους. Πρέπει νά ξεκαθαρίσωμεν ὅμως καί ἡμεῖς τήν θέσιν μας καί πρέπει νά εἴμεθα σαφεῖς. Σέ ὅσους φωνάζουν περί δῆθεν "εἰκονομαχίας" τούς ἀπαντῶμεν. Δέν ὑπάρχει εἰκονομαχία. Τά πραγματικά αἴτια τοῦ σάλου εἶναι ἄλλα. Εἶναι ἡ ἐντολή τοῦ Πάπα. "Διαλῦστε τούς ΓΟΧ", ἡ ὁποία ἐδόθη πρό 10 περίπου ἐτῶν. Τά ὅσα ἄστοχα, μέχρι καί ἀντορθόδοξα διετυπώθησαν ἔχουν ἀνακληθῆ, καί ὅτι ἄλλο ἀποδειχθῆ βάσει τῆς διδασκαλίας τῶν ῾Αγίων Πατέρων θά καταδικασθῆ, ᾿Επαναλαμβάνομεν, ὅμως, ὅτι, μετά τήν ἀποδοχήν τῆς Α' ᾿Εγκυκλίου, μέ τά λάθη της, τά ὁποῖα δεόντως ἐπεσημάνθησαν, ἀλλά οἰκονομίας χάριν, ἀπεδείχθη, ὅτι "οὔτε ὑπῆρξε, οὔτε ὑπάρχει εἰκονομαχία". Καί ἐάν πρός στιγμήν δεχθῶμεν (ὑπόθεσιν καμνομεν,) ὅτι ὑπῆρχε εἰκονομαχία, τότε οἱ πρῶτοι πού πρέπει νά καταδικασθοῦν ὡς εἰκονομάχοι καί αἱρετικοί καί νά κάμουν λίβελλο, θά εἶναι αὐτοί πού φωνάζουν διά δῆθεν εἰκονομαχίαν. Καί τό γνωρίζουν καλά αὐτό. Πάντως δι᾿ αὐτούς πού ἐπί 5 χρόνια τώρα δέν σταματοῦν νά κλυδωνίζουν τήν ᾿Εκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ μέ τά ψεύδη των καί τά ἀθεολόγητά των ἐπαναλαμβάνομεν τό τοῦ Μ. Βασιλείου: "Τήν ἀσέβειαν αὐτῶν στενάξω ἤ τήν ἀμαθίαν βδελύξομαι" Διά τί νά κλάψωμεν περισσότερον, διά τήν ἀσέβειά των ἤ διά τήν ἀμάθειά των; Διότι, ὅταν τινές φθάνουν εἰς τό σημεῖον νά πιστεύουν, ὅτι Εἰκόνες (πού εἰσῆλθαν ἀπ᾿ ἀρχῆς στήν ᾿Εκκλησία) εἶναι "αἱρετικές" καί "῾Εβραϊκές" ἤ "αἱρετικόν καί καινοφανές φρόνημα" ἤ ὅταν λέγουν "ἀφήσανε τόν Χριστόν στόν ῎Αδη", ἤ "ἀφῆστε τήν Π.Δ. διά τούς ῾Εβραίους" ἤ ὅτι εἶναι "Εἰκονολάτρες", τότε δέν πρόκειται πλέον περί πλάνης, ἀλλά καί περί φοβερᾶς ἀσεβείας ἀλλά καί περί τρομερᾶς ἀμαθείας. Σ᾿ αὐτό τό σημεῖο νομίζω ὅτι ἁρμόζει νά ἐπαναλάβωμεν τό τοῦ ῾Αγ. Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου, λεχθέν πρός πεπλανημένους τῆς ἐποχῆς του: "Πότε, ἀδελφοί, θά συνέλθωμεν ἀπό τήν μέθην;". ᾿Αγαπητοί ἐν Χριστῷ ἀδελφοί Τέσσαρα ἔτη ἐπέρασαν μέ τήν ἐκτόξευσιν ἐναντίον ἀλλήλων ψεύδῶν συκοφαντιῶν, πλανῶν καί βλασφημιῶν. ῎Αν εἶναι δυνατόν νά εἶναι αὐτή ἡ ὁδός τῆς ᾿Ορθοδοξίας. ῎Οχι καμμίαν σχέσιν δέν ἔχουν αὐτά μέ τήν ᾿Ορθοδοξίαν. Εἶναι ἀλλότρια τῆς ᾿Ορθοδοξίας. Τό μόνο πού ἀποδεικνύουν , εἶναι ὅτι δι᾿ αὐτῶν συντελεῖται ὁ μεγαλύτερος διωγμός κατά τῆς ᾿Εκκλησίας τοῦ Χριστοῦ. Δι᾿ αὐτό καί ὁ ἀγώνας πού διεξάγεται σήμερον εἶναι ἀγών ὑπέρ τῆς ὀρθοδοξίας, ὑπέρ τῆς ἀληθείας καί ὑπέρ τῆς δικαιοσύνης. Καί δέν πρέπει νά σταματήση. "Διά Σιών οὐ σιωπήσομαι καί διά ῾Ιερουσαλήμ οὐκ ἀνήσω". Πρέπει μάλιστα ἀπό σήμερα νά γίνη σκληρότερος. Ναί νά γίνη σκληρότερος. ῞Οσον ἀφορᾶ διά τό τί θέσι θά πάρωμεν διά τά ψεύδη καί τάς κατηγορίας, ὅλων αὐτῶν, ἄς ἀκούσωμεν τόν ῾Ιερόν Χρυσόστομον, ὁ ὁποῖος μᾶς λέγει: "Δέν πρέπει νά ἀγωνιοῦν καί νά τρέμουν αὐτοί πού ψευδῶς κατηγοροῦνται, ἀλλά αὐτοί πού ψευδῶς κατηγοροῦν, διότι δέν εἶναι ὐποχρεωμένοι νά ἀπολογοῦνται ὅσοι κακῶς καί ἀδίκως κατηγοροῦνται, ἀλλά ὅσοι κακῶς καί ἀδἰκως κατηγοροῦν. Καί αὐτοί εἶναι πού πραγματικά κινδυνεύουν". Τώρα, ἀφοῦ εἴδομεν, ὅτι ὅλα αὐτά δέν μπορεῖ νά ἔχουν σχέσι μέ τήν ᾿Ορθοδοξία καί ὅτι, ὅσοι λέγουν καί πράττουν ταῦτα, θά πρέπει νά ἀναζητήσουν τήν ὁδόν τῆς μετανοίας, ἄς ἴδωμεν ποία εἶναι ἡ ἐνδεδειγμένη ὁδός τῆς ᾿Ορθοδοξίας, τήν ὁποίαν ὀφείλομεν ἡμεῖς νά βαδίσωμεν. ᾿Αλλά τό θέμα τοῦτο θά ἀναπτύξη ὁ ἀγαπητός ἐν Χριστῷ ἀδελφός καί ἐκλεκτός συνεργάτης εἰς τόν ῾Ιερόν ᾿Αγῶνα κ. Δημ. Κάτσουρας. Διά τά ὅσα δέ συμβαίνουν σήμερα εἰς τήν ᾿Εκκλησίαν μας καί διά τά ὁποῖα ὡμιλήσαμεν ἀνωτέρω, θά ἀναφέρω ἐν κατακλεῖδι ὀλίγα τινά, τά ὁποῖα ἄς λάβουμε ὑπ᾿ ὄψιν μας. Μᾶς λέγει ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ: "Μή φοβοῦ,ἀλλά λάλει καί μή σιωπήσης" διότι "καιρός τοῦ λαλεῖν, καί οὐ τοῦ σιγᾶν" καί διότι "ἐν τῷ καιρῷ τούτῳ, ἐν ὧ ὁ Χριστός διώκεται, τό σιωπῆσαι ἐστίν προδοσία τῆς ἀληθείας". Θά τελειώσω δέ μέ τό σύνθημα τῆς Σοφίας Σειράχ: "῞Εως θανάτου ἀγώνισαι περί τῆς ἀληθείας, καί Κύριος ὁ Θεός πολεμήσει ὑπέρ σοῦ" (Σοφ. Σειράχ Δ, 28). Καί μέ τήν προσευχήν "Στήριξον ᾿Ορθοδοξία τήν ᾿Εκκλησίαν σου Χριστέ". ΑΜΗΝ. Εἰς τό τέλος τοῦ φυλλαδίου προσετίθετο καί τό ἑξῆς ἀπόσπασμα ἀπό ὁμιλίαν τοῦ ἱεροῦ Χρυσοστόμου: «῎Ας ἀκοῦνε οἱ εἰδωλολάτρες, ἄς ἀκοῦνε οἱ ᾿Ιουδαῖοι, τά κατορθώματά μας καί τήν πρώτη θέση, τήν ὁποία κατέχει ἡ ᾿Εκκλησία, ἀλλά ποτέ δέν τήν νίκησαν; πόσοι τύραννοι; Πόσοι βασιλεῖς; ῾Ο Αὔγουστος, ὁ Τιβέριος, ὁ Γάϊος, ὁ Κλαύδιος, ὁ Νέρων, ἄνθρωποι, τούς ὁποίους τιμοῦσαν διά τήν μόρφωσή τους, ἄνθρωποι, οἱ ὁποῖοι ἦσαν δυνατοί, πολέμησαν τόσο πολύ τήν ᾿Εκκλησία, ἐνῶ ἐκείνη βρισκόνταν ἀκόμη εἰς τήν ἀνάπτυξη της, καί ὅμως δέν τήν ξερίζωσαν. Καί ἐκεῖνοι πού τήν πολέμησαν δέν ἀκούονται πιά καί ὅλοι τούς ἔχουν λησμονήσει, ἐνῶ ἡ ᾿Εκκλησία, πού πολεμήθηκε ὑψώνεται πάνω ἀπό τόν οὐρανό. Πραγματικά νά μή δῆς αὐτό ὅτι δηλαδή ἡ ᾿Εκκλησία βρίσκεται εἰς τήν γῆ, ἀλλά ὅτι ἔχει τό πολίτευμά της εἰς τόν οὐρανό. ᾿Από ποῦ φαίνεται αὐτό; Τό ἀποδεικνύουν τά πράγματα. Πολεμήθηκαν ἕνδεκα μαθητές, καί ἡ οἰκουμένη πολεμοῦσε· αὐτοί ὅμως πού πολεμήθηκαν νίκησαν, ἐνῶ αὐτοί πού πολέμησαν, ἀφανίστηκαν. Τά πρόβατα νίκησαν τούς λύκους. Εἶδες ποτέ βοσκό νά στέλνη τά πρόβατα ἀνάμεσα εἰς τούς λύκους, ὥστε τρέχοντας νά μήν ἠμποροῦν νά σωθοῦν; Ποιός βοσκός τό κάνει αὐτό; ῾Ο Χριστός ὅμως τό ἔκανε, διά νά σοῦ δείξη ὅτι τά κατορθώματα δέν γίνονται σύμφωνα μέ τήν φυσική ἀκολουθία τῶν πραγμάτων, ἀλλά κατά τρόπο ὑπερφυσικό. Γιατί ἡ ᾿Εκκλησία εἶναι ριζωμένη ἀπό τόν οὐρανό. ᾿Αλλά ἴσως ὁ εἰδωλολάτρης μέ κατηγορεῖ γιά ἀνοησία· ἄς περιμένη ὅμως τήν ἀπόδειξη ἀπό τά πράγματα καί ἄς μαθαίνη τήν δύναμη τῆς ἀλήθειας, πώς δηλαδή εἶναι εὐκολώτερο νά σβηστῆ ὁ ἥλιος, παρά νά χαθῆ ἡ ᾿Εκκλησία». ῾Αγ. ᾿Ιωάν. Χρυσοστόμου