ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΟΜΟΛΟΓΗΤΟΥ ΙΕΡΑΡΧΟΥ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

κατοικητήρια. Τά δέ σά ἐν Κυρίῳ τέκνα, δι’ ὧν ἐρημίας εἰς πόλεις μετέτρεψας, τοῖς σοῖς ἑπόμενα ἴχνεσιν, τόν Κλῆρον τῆς Ἐκκλησίας τῶ ἀγῶνι ἐκόσμησαν, Ὁσίων τάγματα τοῖς ἔργοις ηὔφρανον, μαρτυρίαν Ὀρθοδοξίας τοῖς πᾶσιν ἔδωκαν καί ὁσιακῶς τόν βίον κατέλειπον. Ὅθεν, χαίρων ἐπί τῆ εὐλογίᾳ τοῦ σοῦ ἔργου, ὡς παρρησίαν ἔχων πρός Κύριον, πρέσβευε ὑπέρ ἡμῶν τῶν παραλειπομένων. Καί νῦν. Θεοτοκίον Εἴσοδος, τό Προκείμενον τῆς ἡμέρας καί τά Ὁσιακά ἀναγνώσματα Εἰς τήν Λιτήν Στιχηρά Ἰδιόμελα. Ἦχος α’ Ἡ Κρήτη σεμνύνεται, ὅτι αὐτῆς γέννημα τυγχάνεις, Ὅσιε. Καί μετ’ αὐτῆς συγχαίρει ὁ ταύτης πολιοῦχος Τίτος ὁ Ἀπόστολος, ὅτι ἐν τοῖς ἐσχάτοις χρόνοις, ἡ ὑπ’ αὐτοῦ εὐαγγελισθείσα γῆ, ἀνέδειξεν ἐν σοί μέγαν Ἅγιον. Καί σύν αὐτῶ συγχαίρουν Μᾶρκος καί Ἰάκωβος, ὅτι τάς Ἐκκλησίας αὐτῶν, ἐν Ἀλεξανδρείᾳ καί Ἱεροσολύμοις, τῆ σῆ παρουσίᾳ κατεκόσμησας καί ἐν αὐταῖς ἐδιδάχθης Ὀρθοδοξίαν σέβεσθαι καί ἀρετεῖν διώκειν. Πλήν πλέον ὅλων πρῶτον χαίρει τό τῆς Θεοτόκου Ἁγιώνυμον Ὄρος, ὅτι ἐν αὐτῶ ἤσκησας, φοιτῶν ἐν τῆ τῶν μοναχῶν πολιτείαν, ὧν τό τάγμα ὑπερβαλόντως ἐτίμησας. Σύν τοῖς Ἀποστόλοις οὖν, Πάτερ, ὡς εὐηγγελισάμενος ἀλήθειαν ἐν μέσῳ ἀποστασίας, πρέσβευε Χριστῶ τῶ Κυρίω, τοῦ σωθῆναι τάς ψυχάς ἡμῶν. Ἦχος β’. Τίς δυνήσεται, Ματθαῖε Ὅσιε, τούς σούς ἀγῶνας ἐν τῶ Ὄρει τῶ Ἁγίῳ διηγήσεται; Τίς ἤ μή τό σπήλαιον ὅ μάρτυς παρέστη τῆς σῆς ἀσκήσεως; Τοῦ σοῦ ἀειθαλοῦς ἐν τοῖς ὄμμασιν δακρύου, νηστείας τε καί χαμαικοιτίας τῆς συνεχοῦς, προσευχῆς τῆς ἐμπύρου καί ἀδιαλείπτου, δι’ ὧν ἀδαμάντινον τόν χαρακτήρα διεμόρφωσας, ταπείνωσιν ἐκτίσω τήν ὑψοποιόν καί τό σαρκός ὑπερορᾶν ψυχῆς τε καί πνεύματος ἔνεκα. Τίς δύναται ἀφηγήσασθαι ἤ μή ἡ ἅλυσος, δι’ ἧς ὡς χαλινῶ τῶ σῶ σώματι ἐδουλαγώγης καί ἐν τῶ σπηλαίῳ ἐκρεμάσω, ἀγρυπνῶν καί προσευχόμενος; Καί τά ἄψυχα μαρτυροῦσι περί τῆς σῆς ἁγιότητος, Ματθαῖε Πατήρ ἡμῶν, διό καί ἡμεῖς σοῦ δεόμεθα, μή παύεις ὑπέρ ἡμῶν ἱκετεύειν τόν Κύριον. Ἦχος γ’. Ἐπ’ ἐκκλησίαις τιμῶμεν σε, Ματθαῖε Πατήρ ἡμῶν, ἐξαιρέτως διά τούς σούς κατά τῆς κακοδοξίας ἀγῶνας, δι’ ὧν τῶ τῶν Ὁμολογητῶν τάγματι κατετάγης. Ὅτε γάρ, ἐν αἰῶνι τῶ ὀγδόῳ, ἡ τῶν Οἰκουμενιστῶν αἵρεσις ἀνεφάνη καί ἡ τοῦ Παπικοῦ Καλενδαρίου τῶ Πνεύματι βλασφημία ὑπ’ αὐτῶν τῆ Ἐκκλησίᾳ ἐπεβλήθη, σύ μετ’ ἄλλων, τοῦ Ἁγιωνύμου Ὄρους Πατέρων, τόν κατ’ αὐτῶν ἀγῶνα ἀνέλαβες. Τόν ὑπό τοῦτον δεινῶς χειμαζόμενον λαόν καθηκόντως ἐστήριξας καί διωγμούς ὑπέμεινας, ἐμμένων τῆ τῆς Πίστεως γνησιότητι. Καί τήν Ἐκκλησίαν στηρίζων, Ἧς τόν στολισμόν ἱεροσύλως, δυνάμει ἀλλοτρίᾳ, οἱ καινοτόμοι ἀφήρπασαν, μονάς ἵδρυσας, ἐν μέσῳ διωγμοῦ καί θυέλλης, ἅς ἡ γνησιότης τῆς Πίστεως καί ἡ ἐργασία τῶν ἀρετῶν, φωστῆρας ἀνέδειξεν τήν οἰκουμένην αὐγάζοντας, τῶ τῆς ἀληθείας φωτί. Ταῦτας καί ἡμᾶς, σαῖς λιταῖς ἀεί φύλαττε, Ματθαῖε Ὁμολογητά, καί τῶ Κυρίῳ ἱκέτευε τυχείημεν ἐλέους καί ἀφέσεως. Ἦχος δ’. Τούς σούς ἀγώνας ἐπιβραβεύουσα ἡ τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησία, ἔθηκέ σε ὡς λύχνον ἐπί τήν λυχνίαν, ἀνυψώσασά σε τῶ ἐπισκοπικῶ ἀξιώματι. Ὅ ἐξασκῶν, τά σά ποιμαντικά ἐπέδειξας χαρίσματα καί κατέστης τοῦ σοῦ ποιμνίου ἀληθῶς ποιμήν τε καί ἐπίσκοπος. Τῆ σῆ Ἀποστολική ὅντως πολιτείᾳ, Βρεσθένης καί Ἀθηνῶν τούς θρόνους κατεκόσμησας καί ἀνεδείχθης ἀληθῶς, Ἱεροθέου καί Διονυσίου ἄξιος διάδοχος. Ἐν μέσῳ δέ τῆς τῶν σχισματικῶν θυέλλης, Θεῶ πειθαρχῶν, τῶ σῶ ταπεινῶ ὕψωσας ἀναστήματι, τοῖς πάσιν κηρύττων τήν ἀπό τῆς Ἐκκλησίας τῶν Οἰκουμενιστῶν ἀποστασίαν, πάντας καλῶν εἰς ὑπακοήν Αὐτῆ, ἑαυτόν προσφέρων ὑπόδειγμα. Καί περί τοῦ μέλλοντος Αὐτῆς προνοῶν, ὡς ἀληθῆς Ποιμενάρχης, τῶ σῶ Ἀποστολικῶ ἀξιώματι ἑτέροις πατράσιν μετέδωκας, Ἀρχιερεῖς ἀναδείξας τοῦ ποιμνίου κηδόμενος. Ὑπέρ οὗ, Ματθαῖε Ἱεράρχα, Χριστόν ἱκέτευε, τυχεῖν ἐλέους καί ἀφέσεως. Δόξα. Ἦχος πλ. α’. Ὡς Ἱεράρχης, Ὅσιος, Ὁμολογητής καί Μάρτυς, τιμάσθω Ματθαῖος ὁ τῶν Ἀθηνῶν Ἀρχιεπίσκοπος. Ὡς Ἱεράρχης, ὅτι ἀληθῶς τό αὐτοῦ ποίμνιον, εἰς νομάς σωτηρίους ὡδήγησεν καί τοῦτο ἐδίδαξεν, Ὀρθοδοξίαν σέβεσθαι καί τιμᾶν. Ὡς Ὅσιος, ὅτι ἀσκητικῶς τόν βίον αὐτοῦ διήνυσε, σπήλαιον οἰκήσας καί ἐρημίαν πολίσας, μονάς ἱδρύων καί πατήρ μοναζόντων δεικνύμενος. Ὡς Ὁμολογητής, ὅτι Ἐκκλησίας τά δόγματα ἐστήριξεν, Ὀρθοδοξίας ὁμολογίαν πάσιν κηρύξας, ἐν μέσῳ λαίλαπος σχισματικῶν καί δεινοῦ κλείδωνος. Καί ὡς Μάρτυς, ὅτι τῆ προθέσῃ ὑπέρ ἀληθείας ἤλθησεν καί διωγμόν ὑπήνεγκεν καί ὅτι πόθος μαρτυρίου τήν ψυχήν αὐτοῦ διέκαιεν, ἕως τό ζήν ὁσιακῶς ἐξεμέτρησεν. Ταῦτα βραβεύων ὁ ἀγωνοθέτης Κύριος, διά μύρου εὐώδους τό αὐτοῦ σκήνωμα ἐτίμησεν καί θαυμάτων πηγήν τοῦτον ἀνέδειξεν καί τήν μακαρίαν αὐτοῦ ψυχήν εἰς οὐρανούς ἐδέξατο. Αὐτῶ, ὡς υἱοί τῶ πατρί, θερμῶς βοήσωμεν. Μή παύση, Πάτερ, ἱκετεύειν τόν Κύριον, ἐλεηθῆναι τάς ψυχάς ἡμῶν καί δοῦναι πάσιν ἡμῖν συγχώρησιν. Καί νῦν. Θεοτοκίον. Εἰς τόν Στίχον Ἦχος β’. Ὅτε ἐκ τοῦ ξύλου σέ νεκρόν. Ὅτε Λατινόφρονες δεινῶς, παμμίαρον γλῶτταν ἐκίνουν, κατά Χριστοῦ ἀναιδῶς καί τήν Ἐκκλησίαν Του σάλῳ ἐτάρρατον, τῆ αἱρέσει ὑπείκοντες οἰκουμενιζόντων, Λατίνων καλενδάριον Ταύτῃ εἰσάγοντες, τότε σύν ἑτέροις πατράσιν, τούτων ἐκεραύνωσεν τόλμην, Ματθαῖος ἐν τό Ὄρει, ὁ ἀοίδημος. Λόγων τοῦ Κυρίου, ὡς σοφός κατενωτισθείς Ἱεράρχα, ἔργῳ ἠφάνισας τοῦ αἰῶνος τήν αἵρεσιν, ὡς ἀντιτάξας αὐτῆ τήν τοῦ Πνεύματος μάχαιραν καί φωνάς Πατέρων, διό βοῶμεν σοι, χαῖρε τῶν Ἀθηναίων τό κλέος καί Ἑλλάδος καύχημα ὄντως καί Ὁσίων θεῖον σεμνολόγημα. Θλίψεις καί ποικίλους πειρασμούς, ὑπέρ τῆς ἀγάπης Κυρίου, Πάτερ, ὑπέμεινας καί διωγμούς ὑπήνεγκας, οἷα ποιμήν ἀληθής, Ἐκκλησίας στηρίζων ποίμνην τήν λογικήν, ταύτην καθοδήγησας πρός χλόην ἄφθαρτον καί νομάς σωτηρίους, διό συναγάλη ἐν τοῖς οὐρανοῖς μετ’ Ἀγγέλων καί Χριστοῦ τῶ βήματι παρίστασαι. Δόξα. Ἦχος πλ. α’. Ἐπέπεσεν ἡ τῶν καινοτόμων μανία ἐπί σέ Ματθαῖε Ἱεράρχα. Τά ἔργα γάρ αὐτῶν ἐκ τοῦ σκότους ὄντα, ὑπό τοῦ φωτός τῆς σῆς ὁμολογίας, ὡς πονηρά κατελέγχοντο. Διό, τοῦ διαβόλου αὐτοῖς συνεργοῦντος, κατά σοῦ καί τοῦ σοῦ ἔργου τρόποις ποικίλοις ἐκινήθησαν, διά διωγμοῦ τε καί πιέσεως καί συκοφαντίας. Ἀλλά τήν μῆνιν αὐτῶν ἀντιπαρῆλθες, ὡς ἐπί τῆς ἀληθείας ἑδραζόμενος καί ἔχων διά τοῦτο μετά σοῦ συμπολεμοῦντα τόν τῆς δόξης Κύριον. Καί νῦν μέν, σύ ἐν οὐρανοῖς μετ’ Αὐτοῦ συναγάλλει, ἐκεῖνοι δέ, ἅπαξ τοῦ τῆς Ἐκκλησίας φωτός στερηθέντες, ἐν τῶ τῆς αἱρέσεως σκότει κινούμενοι, ἀπό πτώσεως εἰς πτῶσιν ὁδηγοῦνται καί ἀπώλειαν. Ἀλλ’ ὡς Πατήρ φιλεύσπλαχνος καί περί τούτων πάντων πρέσβευε δεόμεθα ἀεί τῶ Κυρίῳ, τυχεῖν ἐλέους, φωτισμοῦ τε καί ἀφέσεως. Καί νῦν. Θεοτοκίον. «Νῦν ἀπολύεις», τό Τρισάγιον καί τό Ἀπολυτίκιον (ποίημα Ἀδελφότητος Ἱ. Μ. Παναγίας Πευκοβουνογιατρίσσης) Ἦχος α'. Τοῦ λίθου σφραγισθέντος Ἀθηνῶν εἶ ποιμένας καί τῆς Κρήτης τό καύχημα, μοναζόντων τό κλέος, οἰκουμένης ἀγλάϊσμα, Ματθαῖε ἱερώτατε, σοφέ, ψυχῶν τε καί σωμάτων ἰατρέ, τῶν ἐν παντοίοις κινδύνοις καί πειρασμοῖς καταφυγή τε καί σκέπη καί ἀγαλλίαμα. Δόξα τῶ σέ δοξάσαντι Χριστῶ, δόξα τῶ σέ στεφανώσαντι, δόξα τῶ ἐν ἐσχάτοις τοῖς καιροῖς μυροβλύτην ἀναδείξαντι. ΕΙΣ ΤΟΝ ΟΡΘΡΟΝ Μετά τήν α’ Στιχολογίαν ψάλλομεν Καθίσματα οὗτως Ἦχος πλ. α’. Τόν συνάναρχον λόγον Ὡς πολύτιμον κόσμον τῆς Ἐκκλησίας Χριστοῦ/, Ἱεράρχην Ματθαῖον ἀνευφημήσωμεν/, Ὀρθοδόξων θησαυρόν τόν ἀνέκλειπτον/, λόγοις ἐνθέοις γάρ αὐτός ἐξεπαίδευσεν ἡμᾶς/, σέβειν Χριστοῦ Ἐκκλησίαν/ καί παραμένειν τῆ Πίστει/ τῶν Ὀρθοδόξων, τήν ἀμώμητον. Δόξα. Ὁ αὐτός.Τόν λειμῶνα τῶν λόγων τῶν θεοπνεύστων Γραφῶν/, τόν ἡμᾶς ὁδηγοῦντα πρός τήν εὐσέβειαν/, τόν ποικίλους πειρασμούς ὑπομείναντα/, κλεινόν Ματθαῖον, οἱ πιστοί, ὡς διδαχθέντες παρ’ αὐτοῦ,/ τιμήσωμεν κατά χρέος,/ πρεσβεύει γάρ τῶ Κυρίῳ, ἐλεηθῆναι τάς ψυχάς ἡμῶν. Καί νῦν. Θεοτοκίον. Ὁ αὐτός.Τῆς ψυχῆς μου τά πάθη τά πολυώδυνα/ καί σαρκός μου τάς νόσους ἐν τάχει ἴασαι/, τάς τοῦ νοός μου ἐκτροπάς στῆσον, Πανάμωμε/, καί ἐν γαλήνῃ λογισμῶν, εὐχάς προσφέρειν καθαράς, τῶ Βασιλεῖ τῶν ἁπάντων/, ἀξίωσον Θεοτόκε/ καί ἐξαιτεῖσθαι πταισμάτων ἄφεσιν. Μετά τήν β’ Στιχολογίαν. Ἦχος α’. Τόν τάφον σου Σωτήρ. Ματθαῖε, ἐν οὐρανοῖς παρεστώς τῆ Τριάδι/, ἱκέτευε λαβεῖν ἐν ἡμέρᾳ τῆς δίκης/, ἡμᾶς τούς ὑμνοῦντας σε/ καί τιμῶντας τήν μνήμην σου/, χάριν, ἔλεος καί ἱλασμόν τῶν πταισμάτων/, ὅπως στόματι δοξάζωμεν καί καρδίᾳ/ Χριστόν τόν Θεάνθρωπον. Δόξα. Ὁ αὐτός. Ὀρθοδοξίας διδαχαῖς, ὥσπερ ἥλιος μέγας/, ἐφώτισας τήν γῆν/, κακοδοξίας δέ σκότος/, μακράν ἀπεδίωξας/, Ματθαῖε ἱερώτατε/, ὅθεν δεόμεθα τοῦ αἰωνίου ἡμᾶς σκότους/ ἐλευθέρωσον καί φωτισμοῦ σωτηρίας/ εὐχαῖς σου ἀξίωσον. Καί νῦν. Θεοτοκίον. Ὁ αὐτός. Ἀσπόρως τόν Χριστόν ἀπεκήυσας μόνῃ/, τό θαῦμα ὑπέρ νοῦν/, πῶς Παρθένος καί Μήτηρ/, διό Θεοτόκον Σε προσκυνοῦντες δοξάζωμεν/, Σύ γάρ τέτοκας τόν Βασιλέα τῆς Δόξης/, Ὅν δυσώπησον τοῦ εἰρηνεῦσαι τόν κόσμον/ καί σῶσαι τάς ψυχάς ἡμῶν. Μετά τόν Πολυέλαιον Καθίσματα, Ἦχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε. Φωστήρ ὡς ὑπέρλαμπρος τῆς Ἐκκλησίας Χριστοῦ/, τόν κόσμον ἐφώτισας σαῖς ἱεραῖς διδαχαῖς/, Πατήρ ἡμῶν θειότατε/. Ἔτηξας τάς αἱρέσεις πάντων τῶν κακοδόξων/, ἔσβεσας τάς φλογώδεις τῶν βλασφήμων συγχύσεις/. Διό ὡς Ἀρχιθύτης τοῦ Χριστοῦ/, πρεσβεύεις νῦν ὑπέρ ἡμῶν. Δόξα. Ὁ αὐτός. Τριάδος γενόμενος τῆς Παναγίας ναός/, ἐν οἴκῳ ἁγίῳ σου τούς σέ τιμῶντας πιστῶς/ ἁγίασον, φώτισον/, πλήρωσον τάς αἰτήσεις καί παράσχου τάς λύσεις/, πάντων τῶν ἐπιόντων τοῦ Βελίαρ σκανδάλων/, Χριστόν ὑπέρ ἡμῶν ἐκδυσωπῶν, Ματθαῖε Ὅσιε. Καί νῦν. Θεοτοκίον. Ὁ αὐτός. Μονήν τήν ἁγίαν Σου τῆς Κερατέας, Ἁγνῆ/, ἧν Ματθαῖος ἀνέθηκε τῆ προστασίᾳ τῆ Σῆ/, ἀεί περιφρούρησον/ πάντων τῶν τοῦ Βελίαρ προσβολῶν καί σκανδάλων/ καί τῆς τῶν κακοδόξων θεηλάτου μανίας/, ἵνα τιμᾶται πάντοτε ἐν αὐτῆ τό Σόν, Παρθένε, ἅγιον ὄνομα. Ὁ Κανών τοῦ Ἁγίου, οὗ ἡ ἀκροστιχίς, «ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΜΑΤΘΑΙΩ ΤΟΝ ΥΜΝΟΝ ΠΡΟΣΦΕΡΕΙ», τῶν δέ Θεοτοκίων «ΠΑΝΑΓΙΑΣ». Μετά τῶν Θεοτοκίων εἰς στ’, ἡ δέ ἐπωδός «Ἅγιε τοῦ Θεοῦ πρέσβευε ὑπέρ ἡμῶν». Ὠδή α’. Ἦχος πλ. δ’. Ὑγράν διοδεύσας. Ἀρχήν νῦν ποιούμενος ἀνυμνεῖν/, ἀγῶνας, ἀσκήσεις, τήν ὁσίαν τε βιοτήν/, Ματθαίου τοῦ ἁγίου Ἱεράρχου/, τούτου τήν χάριν αἰτοῦμαι καί ἔλλαμψιν. Νικήσας, Ματθαῖε, τό κοσμικόν/ καί ἀντίθεον πνεῦμα, ἀνεδείχθης ὡς ἀληθῶς/, φωστήρ Ὀρθοδόξων καί προστάτης/ καί τούτων φύλαξ, Πατήρ τε καί πρόμαχος. Τήν Κρήτην, ὦ Πάτερ, τήν ἐπί γῆς/ κλεινήν σου πατρίδαν, τήν ἁγιότοκον καί λαμπράν/, εὐχαῖς σου ἀεί διατήρει/ εἰρηνικήν, εὐνομουμένην, Ὀρθόδοξον. Ὠραῖος ἐδείχθη ὁ σός βλαστός/, Πανεύφημος κώμη τῆς Κισσάμου καί καλλονή/ ἐδείχθη Ματθαῖος ἐν τῶ ἀγῶνι/ τῶν Ὀρθοδόξων καί πρόμαχος Πίστεως. ΘεοτοκίονΠαναγία Παρθένε Μήτερ Θεοῦ/, Ὀρθοδόξων προστάτης, θλιβομένων καταφυγή/, πρεσβείαις Ματθαίου Ἱεράρχου/, Σήν ποίμνην, Μῆτερ, ἐν τῆ Πίστει τήρησον. Ὠδή γ’. Οὐρανίας ἀψίδος. Νοουμένων τῆς θέας κατηξιώθης, Ὅσιε/, τοῖς ἐρημικοῖς διατρίβων τόποις τοῦ Ἄθωνος/, εἰς ὅν ἠγώνισαι ἀσκητικῶς καί τήν χάριν/ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἐδέχθης, Ἅγιε. Ἵα ζωῆς καθορῶντες σῆς εὐωδέστατα, ἔνδοξε/, καί τήν ἐμμονήν σου τοῖς θεῖοις τοῦ Κυρίου προστάγμασιν/, ἅπας ὁ σύλλογος τῶν Ὀρθοδόξων καλεῖ σε/, δεικνύων ἡγέτην σέ ἐν τῶ Ἀγῶνι, Ὅσιε. Ὁ στρατηλάτης Ματθαῖος φρούρια δύο ἀνήγειρε/, ἵνα τόν Ἀγῶνα στηρίξει, μονάς ἁγίας του/, τήν τοῦ Σωτῆρος λαμπράν καί ἐκείνην τῆς Θεοτόκου/, ἐν αἷς καί δοξάζεται ὡς τούτων πρόμαχος. Σέ προβάλλονται πρέσβυν οἱ τῆ μονῆ σου προστρέχοντες/ τοῦ προσκυνῆσαι, Ματθαῖε, θήκην λειψάνων σου/, ἐξ ἧς προχέονται τοῖς προσιοῦσιν ἐν πίστει/, ψυχῶν τε καί σωμάτων ἰάσεις, Ἅγιε. Θεοτοκίον Αἰθέρος πλατυτέρα ἡ Σύ γαστήρ, Πάναγνε/, ἐδείχθη, Παναγία Παρθένε, Χριστός ὁ ἀχώρητος/ ἐν Σοί ἐσκήνωσεν, Ὅν καθικέτευε, Κόρη/, μετά τοῦ Ἱεράρχου ἐλεηθῆναι στούς δούλους Σου. Ὠδή δ’. Εἰσακήκοα Κύριε. Μεγαλώνυμε τοῖς πέρασι/, ἡ ὁσιακή σου μορφή τεθρύλληται/ καί νῦν πᾶντες ἐν τῶ στόματι/, τόν σόν ὄνομα προφέρουσιν. Ἀπολαύοντες, Ὅσιε/, τῶν σῶν θαυμασίων, εὐχαριστήριον/ πάντες ψάλλομεν ἐφύμνιον/, οἱ τῆς σῆς τυχόντες ἀντιλήψεως. Τανῦν ρεῖθρα θεόβρυτα/ καί τῶν ἰαμάτων βλύζεις νάματα/ καί ψυχῶν λύεις τά καύματα/, ἐνεργείᾳ, Πάτερ, τῆ τοῦ Πνεύματος. Θεία ἡ σορός τῶν Λειψάνων σου/, τοῖς ἐν ἀσθενείαις ποικίλαις στένουσιν/, ἰατρεῖον ἀναδέδεικται/ καί ἰάσεων πηγή ὄντως ἀέναως. Θεοτοκίον Νομοθέτην καί Κύριον/, ὑπέρ νόμον, Κόρη, φύσεως τέξασα/ Τοῦτον καθικέτευε σῶσαι, Ἱεράρχου πρεσβείαις ἡμᾶς ἅπαντας. Ὠδή ε’. Φώτισον ἡμᾶς. Ἀληθῶς σε φρουρόν/ καί θερμόν ἀντιλήπτορα/, ἐν ποικίλοις εὕροιμέν σε πειρασμοῖς/, τῶν δεινῶν ἡμᾶς, Ματθαῖε, ἐξαιρούμενος. Ἴασιν ψυχῶν/ καί σωμάτων δίδεις, Ἅγιε/, ἐνεργείᾳ σῶν θερμῶν ἱκεσιῶν/, τοῖς προστρέχουσι τῆ σκέπῃ σου, Πατήρ ἡμῶν. Ὦ Ματθαῖε ἱερέ/ ἐκ κινδύνων ρύστης ἔνθεος/ ἀνεδείχθης καί νόσων ἰατρός/ διό ἡμᾶς πάσης βλάβης περιφρούρησον. Θεοτοκίον Ἄνασσα ἐκλεκτόν/ σκεῦος Πνεύματος με ἔργασαι/, τόν ὑπάρχοντα δοχεῖον πονηρόν/, τοῦ Ἱεράρχου πρεσβείαις, Παναμώμητε. Ὠδή στ’. Τήν δέησιν ἐκχεῶ πρός Κύριον. Ἐπέπεσαν ὡσεί κύνες ἄγριοι/, οἱ κακόδοξοι ἐχθροί ἐπί τήν σῆν ποίμνην/, καθιλακτοῦντες αὐτήν ἀτιθάσως/ καί εἰς Ἅδην ὠθοῦντες καί ἕλκοντες/, σπεῦσον Ματθαῖε οὖν ταῖς σαῖς λιταῖς καί ἀπό τούτων/ παμμιάρων χειρῶν αὐτήν ἐξάρπασον. Μονιοί τά μάλλα ἄγριοι/, τήν ἄμπελον τήν τοῦ Χριστοῦ καταπατοῦσιν/, τῶν κακοδόξων αἱ ὀρδαί, Ἱεράρχα/, ἐπαπειλοῦντες Αὐτῆς τήν ἐρήμωσιν/, πλήν λύτρωσαι Αὐτήν σαῖς δυναταῖς/ πρός τόν Δεσπότην εὐχαῖς καί δέησεσιν. Ναμάτων σε θυσαυρόν ἐπιστάμεθα/ καί πηγήν τῶν ἀγαθῶν, ὦ Ματθαῖε/, ἀσθενούντων ἰατρεύοντα πάθη καί ἐνεργείας δαιμόνων ἐλαύνοντα/, δεόμεθά σου οὖν θερμῶς/ ἐκ φθορᾶς καί πειρασμῶν ἡμᾶς λύτρωσαι. Ὀρθοδόξων σε προστάτην κηρύττομεν/ καί φρουρόν τῆς Ἐκκλησίας ἁπάσης/, τῶν κακοδόξων διαλύοντα ὄχλον καί δυσεβῶν τάς φλυαρίας καθαίροντα/, διό πάντας νῦν τούς εὐσεβεῖς/, Ὀρθοδοξίᾳ στηρίξαι δεόμεθα. Θεοτοκίον Γαβριήλ τήν φωνήν, οἱ διά σοῦ σωζόμενοι/, Θεομήτωρ, Σοί βοῶμεν ἀσιγήτως/. Χαῖρε Δέσποινα κόσμου, χαῖρε κλίμαξ, χαῖρε Ἀδάμ καί τῆς Εὔας ἀνόρθωσις/, τοῦ Λόγου, χαῖρε, καί Θεοῦ/, τό εὐρύχωρον ὄντως παλάτιον. Κοντάκιον. Ἦχος β’. Τοῖς τῶν αἱμάτων σου.Τό ὁσιότητος, Πάτερ, ἀγώνισμα, ἐπιτυχῶς περατώσασα στέφανον, ἀξίως ἀμαράντινον εἴληφας, Ματθαῖε, ἐκ τῶν χειρῶν Χριστοῦ τοῦ Νυμφίου σου, ὑπέρ ἡμῶν Ὅν ἀεί καθικέτευε. Ὁ Οἶκος Ἑλλάδος ἁπάσης ποιμήν ἐντυγχάνων καί οἰκουμένῃ τά δῶρα τά τοῦ Πνεύματος φέρων, Ματθαῖε ἀξιάγαστε, ἡμᾶς διέσωζε ἀπό πάσης ἀνάγκης καί θλίψεως, σαῖς λιταῖς ταῖς ἐνθέρμοις πρός τόν Κύριο, ὑπέρ ἡμῶν Ὅν ἀεί καθικέτευε. Συναξάριον Τῆ 14η τοῦ αὐτοῦ μηνός μνήμη τοῦ Ἁγίοις Πατρός ἡμῶν Ματθαίου τοῦ Νέου Ὁμολογητοῦ, Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος. ΣτίχοιἜλαμψας, Πατήρ, ὡς ἀστήρ Ἐκκλησίᾳ, Ἧ χαίρετε τῆ σῆ ἐν οὐρανῶ καταστάσει. Δεκάτῃ τετάρτῃ Ματθαῖος ἐν οὐρανοῖς ἀνῆλθεν. Ὠδή ζ’. Οἱ ἐκ τῆς Ἰουδαίας. Νοός ἡμῶν τό σκότος/ καί παθῶν ἀτιμίας καί πάσης θλίψεως/, Ματθαῖε ταῖς λιταῖς σου/, λύεις καί διασώζεις/, διό καί ψάλλοντες κηρύττομεν/, ὁ τῶν πατέρων ἡμῶν/ Θεός εὐλογητός εἶ. Πάτερ ὄντως ὑπάρχεις/ ἰσοστάσιος Ἀγγέλων, ἄνερ τρισόλβιε/, Ματθαῖε θεοφόρε/, βιώσας τήν ἐκείνων/ πολιτείαν, διό κραυγάζομεν/, ὁ τῶν πατέρων ἡμῶν Θεός/ εὐλογητός εἶ. Ραθυμίας ἀτόπου/ καί δεινῆς ἁμαρτίας ταῖς ἱκεσίαις σου/, Ματθαῖε Λαυρεώτα/, διασώζεις τούς πίστει/ εἰς σέ προστρέχοντας/ καί ψάλλοντας ὁ τῶν πατέρων ἡμῶν/ Θεός εὐλογητός εἶ. Ὅσιε, ἀγῶνας/ ἐπί γῆς ἠγωνίσω καί ποθουμένου ἔτυχας/ καί νῦν ταῖς οὐρανίαις/ συνῶν χοροστασίαις/ περίφρούρει τούς μέλποντας, ὁ τῶν πατέρων ἡμῶν/ Θεός εὐλογητός εἶ. Θεοτοκίον Ἰατρός εἶ Παρθένε/ ἡ Θεόν σαρκωθέντα κόσμῳ κυήσασα/, παντοίων ἀλγηδόνων ἀπάλλαξον Σούς δούλους/ ταῖς τοῦ Ὁσίου δεήσεσιν/, ὅτι Σύ ὑπάρχεις τῆς Ἐδέμ θύρα, Εὐλογημένη. Ὠδή η’. Τόν Βασιλέα τῶν οὐρανῶν. Σαῖς πρεσβείαις/ αἱ τῶν ψυχῶν ἀρρωστίαι/ θεραπεύονται καί πάθη, τρισμάκαρ/, ὅθεν σέ τιμῶμεν, Ματθαῖε θεοφόρε. Φῶς τό τοῦ Δεσπότου/, σέ προβαλλόμενοι πρέσβυν/ ἐλπίζομεν τυχεῖν, Ματθαῖε/, σαῖς πανευπροσδέκτοις πρός Κύριον πρεσβείαις. Ἔλκη τῶν ψυχῶν ἡμῶν/ ἀποκάθαρον καί πάθη/ σῆ μεσιτείᾳ, θεοφόρε Ματθαῖε/, ἵνα σέ τιμῶμεν εἰς πάντας τούς αἰῶνας. Θεοτοκίον Ἄνασσα Ἁγνή/ ταῖς τοῦ Ὁσίου λιταῖς καί ἱκεσίαις/, τούς τηκομένους νόσοις παντίαις/ καθικετεύομεν Δέσποινα ἀπαλλαγῆναι

Η ΣΤΑΣΙΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΕΝΑΝΤΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΤΙΚΩΝ ΚΑΙ Ο ΑΝΑΒΑΠΤΙΣΜΟΣ

Ἡ στάσις τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου ἔναντι τῶν αἱρετικῶν καὶ ὁ ἀναβαπτισμός Εἰσήγηση τοῦ Ἀρχιμανδρίτου Μαξίμου (Κυρίτση), Ἡγουμένου τῆς Ἱ.Μ. Ὁσίου Διονυσίου τοῦ ἐν Ὀλύμπῳ στὸ συνέδριο: «ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ ΓΕΝΕΣΗ - ΠΡΟΣΔΟΚΙΕΣ - ΔΙΑΨΕΥΣΕΙΣ», Ἀθῆναι, 20-24 Σεπτεμβρίου 2004 Προέλευση κειμένου: http://www.pigizois.net/I_M_Ag_Dionysioy/ Ὁ ἅγιος Νικόδημος, γνήσιος ἀπόγονος τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας, ἀκολουθεῖ τὴν διδασκαλία τῆς Ὀρθοδοξίας στηριζόμενος στοὺς Ἁγίους καὶ Θεοφόρους Πατέρες. Ἡ διδασκαλία του ἀπορρέει ἀπὸ τὸν ἀσκητικόν του βίον, ἀπὸ τὴν ἀμεσότητα προσεγγίσεως τοῦ Θεοῦ, διὰ τῶν μυστηρίων καὶ τῆς προσευχῆς καὶ ἀπὸ τὴν βαθυτάτην θύραθεν καὶ θεολογικὴ γνώση ποὺ ἀπέκτησε μὲ τὸν ἀπέραντο καὶ σπανίας δεκτικότητος καὶ συστηματικότητος χαρισματικὸ νοῦ του, λέγεται ὅτι τὸ 85% τῶν ἀναγνωσμάτων του τὰ συγκρατοῦσε μὲ τὴν πρώτη ἀνάγνωση. Ἔχοντας αὐτὰ τὰ βασικὰ στοιχεῖα καὶ τὶς πνευματικὲς προϋποθέσεις, ὡς φυσικὰ καὶ πνευματικὰ ἀποκτήματα, ἔγραψε συγγράματα ποὺ ἐμπνέουν στὸν ἀναγνώστη πλήρη ἐμπιστοσύνη, περὶ τῆς βαθειᾶς θεολογικῆς ἐμπειρίας καὶ τοῦ χαρίζουν τὴ δυνατότητα νὰ γνωρίσῃ ὅλο τὸν πλοῦτο τῶν Πατέρων καὶ διδασκάλων τῆς Ἐκκλησίας, συστηματοποιημένο καὶ ἐμπλουτισμένο μὲ προσωπικὰ καὶ ἐμπειρικὰ σχόλια, πρωτοφανοῦς εὐστοχίας καὶ σπανίας διεισδυτικότητος. Οἱ ὀρθόδοξες θέσεις του εἶναι ξεκάθαρες, παρ᾿ ὅλες τὶς ἀντίξοες συνθῆκες μέσα στὶς ὁποῖες ἔζησε καὶ παρ᾿ ὅλα τὰ διάφορα ἀντορθόδοξα Δυτικὰ ρεύματα, ποὺ κυκλοφοροῦσαν στὴν ἐποχή του. Ἀλλὰ καὶ ἡ στάση του ἀπέναντι στοὺς αἱρετικοὺς τῆς Ἐκκλησίας εἶναι χαρακτηριστικὴ καὶ ἐμφορεῖται ἀπὸ τὸ πνεῦμα τῶν μεγάλων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας. Γιὰ τὸ θέμα τοῦ ἀναβαπτισμοῦ, ποὺ μοῦ ἀνετέθη νὰ παρουσιάσω στὸ παρὸν συνέδρειο, ὁ ἅγιος Νικόδημος κάνει ἐκτενέστατα σχόλια, στηριζόμενος στοὺς ἑξῆς Κανόνες: 1) στὸν μστ´ (46) τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων, 2) στὸν ζ´ (7) τῆς Δευτέρας Οἰκουμενικῆς Συνόδου καὶ 3) στὸν Ϟε´ (95) τῆς ἕκτης Οἰκουμενικῆς Συνόδου. 1. Ὁ 46ος Ἀποστολικὸς Κανὼν λέγει ἐπὶ λέξει τὰ ἑξῆς: «Ἐπίσκοπον ἢ Πρεσβύτερον αἱρετικῶν δεξαμένους βάπτισμα ἢ θυσίαν, καθαιρεῖσθαι προστάσσομεν, τίς γὰρ συμφώνησις Χριστοῦ πρὸς βελίαρ; ἢ τίς μερὶς πιστῷ μετὰ ἀπίστου;». Δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι ἀληθινὸν τὸ βάπτισμα τῶν αἱρετικῶν καὶ σχισματικῶν σχολιάζει ὁ Ἁγιος Νικόδημος, ἀναφερόμενος στὴν Σύνοδο τῶν 84 Ἐπισκόπων τὴν ὑπὸ τὸν Ἐπίσκοπον Καρχηδόνος Κυπριανόν, ἡ ὁποία ἐξέδωσε κανόνες ἀναλόγους πρὸς τὸν παραπάνω Ἀποστολικόν, γιατὶ δὲν ὑπάρχουν πολλὰ βαπτίσματα. Σύμφωνα μὲ τὸ Ἀποστολικὸ ρητὸ «Εἷς Κύριος, μία Πίστις ἓν Βάπτισμα», οἱ αἱρετικοὶ ἐφ᾿ ὅσον δὲν εἶναι μέσα στὴν ἀληθινὴ πίστη τῆς Καθολικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας δὲν μποροῦν νὰ ἔχουν ἀληθινὸ Βάπτισμα. Ἂν εἶναι ἀληθινὸ τὸ Βάπτισμα καὶ τῶν αἱρετικῶν καὶ σχισματικῶν, ἀληθινὸ καὶ τῶν Ὀρθοδόξων, τότε δὲν θὰ ἔχωμε ἕν Βάπτισμα, καθὼς ὁ Παῦλος βοᾷ, ἀλλὰ δύο, «ὅπερ ἀτοπώτατον». Αὐτῆς τῆς Συνόδου τὸν κανόνα «ἐπεσφράγισε» καὶ ἡ ἕκτη Οἰκουμενική, μὲ τὸν β´ κανόνα της, ὁπότε ὁ περὶ οὗ ὁ λόγος κανὼν ἀπὸ κανὼν τοπικῆς γίνεται κανὼν οἰκουμενικῆς Συνόδου. Ἀλλὰ καὶ ὁ Φιρμιλιανὸς ποὺ ἐχρημάτισε ἔξαρχος στὴν Σύνοδο τοῦ Ἰκονίου καὶ τὸν ὁποῖον ὁ Μ. Βασίλειος στὸν α´ κανόνα τὸν ὀνομάζει «ἰδικόν του», ὡς Ἐπίσκοπον Καισαρείας ἀκυρώνει καὶ ἀπορρίπτει τὸ Βάπτισμα τῶν αἱρετικῶν. «Δὲν εἶναι δυνατόν», λέγει «νὰ ἰσχυρισθῇ ἢ νὰ πιστεύσῃ κανείς ὅτι μόνον ἡ ἐπίκλησις τῶν τριῶν ὀνομάτων τῆς Ἁγ. Τριάδος εἶναι ἀρκετὴ πρὸς ἄφεσιν τῶν πλημμελημάτων καὶ πρὸς τὸν Ἁγιασμὸν τοῦ Βαπτίσματος», ἂν πρῶτα καὶ ἐκεῖνος ποὺ βαπτίζει δὲν εἶναι ὀρθόδοξος. Συμφωνεῖ μὲ τὴν γνώμην αὐτὴν καὶ ὁ Μ. Βασίλειος, τοὺς κανόνες τοῦ ὁποίου «ἐπεσφράγισεν» ἡ ἕκτη Οἰκουμενικὴ Σύνοδος. «Ἀπώλεσαν, λέγει, τὴν Χάριν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος οἱ αἱρετικοὶ καὶ σχισματικοὶ καὶ διεκόπη ἡ μετάδοσις αὐτῆς ἀπὸ τὴν στιγμὴ ποὺ ἀπεμακρύνθησαν ἀπὸ τὴν Ἐκκλησίαν. Μεταβιβασθέντες δὲ στὴν τάξη τῶν λαϊκῶν, οὔτε χάρισμα πνευματικὸν ἔχουν, οὔτε νὰ βαπτίζουν ἢ νὰ χειροτονοῦν ἔχουν ἐξουσίαν, καὶ οἱ ἐξ αὐτῶν βαπτιζόμενοι, πρέπει νὰ ξαναβαπτίζονται μὲ τὸ ἀληθινὸν τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας βάπτισμα». Καὶ ἐνῶ μὲ τὸν α´ κανόνα του ἀποδέχεται τὴν γνώμην ὡρισμένων πατέρων τῆς Μ. Ἀσίας ποὺ κατ᾿ οἰκονομίαν δέχονται τὸ βάπτισμα τῶν σχισματικῶν, μὲ τὸν 47ον Κανόνα του ἀναφέρει ὅτι «ἐκεῖνος σὲ ἀντίθεση μὲ τοὺς παραπάνω πατέρας, ὅλους τοὺς βαπτίζει». Τὴν ἴδια γνώμη ἔχει καὶ ὁ Μ. Ἀθανάσιος τοῦ ὁποίου καὶ αὐτοῦ τοὺς λόγους «ἐπεσφράγισεν» ἡ ἕκτη Οἰκουμενικὴ Σύνοδος. Στὸν τρίτο λόγο του κατὰ Ἀρειανῶν λέγει τὰ ἑξῆς: «Οἱ Ἀρειανοὶ κινδυνεύουν καὶ εἰς τὸ πλήρωμα τοῦ μυστηρίου, δηλαδὴ τοῦ βαπτίσματος. Διότι ἂν ἡ τελείωσις τοῦ Βαπτίσματος δίδεται μὲ τὴν ἐπίκληση τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ οἱ δὲ Ἀρειανοὶ δὲν θεωροῦν Πατέρα ἀληθινόν, μὲ τὸ νὰ ἀρνοῦνται τὸν ἐξ αὐτοῦ ὅμοιον τῆς οὐσίας Υἱὸν ἀληθινὸν καὶ ἀναπλάττοντες μὲ τὴν φαντασίαν τους ἄλλον ἔκ μὴ ὄντων κτιζόμενον, πῶς τὸ τελούμενον βάπτισμα δὲν εἶναι τελείως ἀνωφελὲς καὶ μάταιον»; Καὶ φαίνεται μὲν κατὰ προσποίηση ὅτι εἶναι βάπτισμα, άλλὰ στὴν οὐσία δὲν παρέχει καμμία βοήθεια στὴν πίστη καὶ τὴν εὐσέβεια. Ἐπίσης ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος, ἀπευθυνόμενος πρὸς τοὺς Ἀρειανοὺς καὶ Μακεδονιανούς, τοὺς θεωρεῖ κατηχουμένους. «Ἐὰν ἀκόμη χωλαίνῃς, λέγει, καὶ δὲν καταδέχεσαι τὸ τέλειον τῆς Θεότητος τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Πνεύματος, ζήτησε ἄλλον νὰ σὲ βαπτίσῃ ἢ μᾶλλον εἰπεῖν νὰ σὲ πνίξῃ ἐν τῷ βαπτίσματι, ἐπειδὴ ἐγὼ δὲν ἔχω ἄδειαν νὰ χωρίζω τὴν Θεότητα τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Πνεύματος ἀπὸ τὴν Θεότητα τοῦ Πατρὸς καὶ νὰ σὲ καταστήσω νεκρόν... Ἐπειδὴ ὅποια ἀπὸ τὶς τρεῖς Ὑποστάσεις καταβιβάσῃς ἀπὸ τὸ ἀξίωμα τῆς Θεότητος, ὅλην τὴν Ἁγία Τριάδα καταβιβάζεις ἀπὸ αὐτὸ καὶ τὸν ἑαυτόν σου στερεῖς ἀπὸ τὴν τελείωση τοῦ Βαπτίσματος». Ἀπαραίτητος λοιπὸν ὅρος γιὰ τὴν τελείωση τοῦ Βαπτίσματος ἡ ὀρθὴ πίστη. Ὁ ἅγιος Ἰωάνης ὁ Χρυσόστομος στὴν ὁμιλία του «εἰς τὸ ἐν ἀρχῇ ἦν ὁ Λόγος» ἀναφέρει ὅτι «τῶν αἱρετικῶν τὰ συστήματα βάπτισμα μὲν ἔχουν, δὲν ἔχουν ὅμως φώτισμα. Βαπτίζονται κατὰ τὸ σῶμα κατὰ δὲ τὴν ψυχὴ δὲν φωτίζονται». Ὁμοίως καὶ οἱ ἄλλοι Πατέρες κατὰ τὸν ἴδιο τρόπο διδάσκουν ὅτι «οὐδεὶς αἱρετικὸς παρέχει ἁγιασμὸν διὰ τῶν μυστηρίων» καὶ «τὸ τῶν δυσεβῶν βάπτισμα οὐχ ἁγιάζει». 2. Ὁ 7ος ὅμως κανὼν τῆς Β´ Οἰκουμενικῆς Συνόδου καὶ ὁ 95ος τῆς ἕκτης δὲν ἐπέβαλαν σὲ ὅλους τοὺς αἱρετικοὺς τὸ βάπτισμα σύμφωνα μὲ τὸν παραπάνω Ἀποστολικὸ κανόνα καὶ τοὺς κανόνας τῶν λοιπῶν Πατέρων, ποὺ ἀναφέρθηκαν, ἂν καὶ ἡ ἴδια ἡ ἕκτη Οἰκουμενικὴ Σύνοδος στὸν β´ κανόνα της, τοὺς ἐδέχθη· ἄλλων αἱρετικῶν ἐδέχθησαν τὸ βάπτισμα καὶ ἄλλων ὄχι. Γιὰ νὰ γεφυρώσει αὐτὴ τὴ διαφορὰ ὁ ἅγιος καὶ νὰ λύσῃ τὴν ἀπορία, σὲ ὅσους δὲν μποροῦν νὰ ἀντιληφθοῦν ὀρθόδοξα τὴν διακυβέρνηση τῆς Ἐκκλησίας, ἀναφέρει τὰ ἑξῆς: Στὴν Ἐκκλησία φυλάττωνται δύο εἴδη κυβερνήσεως καὶ διορθώσεως τῶν σφαλμάτων. Τὸ ἕνα ὀνομάζεται Ἀκρίβεια, τὸ δὲ ἄλλο ὀνομάζεται Οἰκονομία καὶ Συγκατάβαση. Μὲ αὐτὰ τὰ δύο οἱ τοῦ Πνεύματος οἰκονόμοι κυβερνοῦν τὴν σωτηρία τῶν ψυχῶν, πότε μὲ τὸ ἕνα πότε μὲ τὸ ἄλλο. Οἱ ἅγιοι Ἀπόστολοι καὶ οἱ προμημονευθέντες ἅγιοι, ἐφήρμοσαν τὴν Ἀκρίβεια καὶ ἀπέβαλαν τελείως τὸ βάπτισμα τῶν αἱρετικῶν. Οἱ δύο δὲ Σύνοδοι μετεχερειρίσθησαν τὴν οἰκονομία. Καὶ ἄλλων ἐδέχθησαν τὸ βάπτισμα (Ἀρειανῶν καὶ Μακεδονιανῶν) ἄλλων δὲ ὄχι (Εὐνομιανῶν κ.λ.π.). Καὶ οἰκονόμησαν ἔτσι τὰ πράγματα πρῶτον ἐπειδὴ κατὰ τὴν ἐποχὴ τῆς Β´ Οἰκουμενικῆς Συνόδου ἤκμαζαν οἱ Ἀρειανοὶ καὶ Μακεδονιανοὶ οἱ ὁποῖο ὄχι μόνον ἦσαν κατὰ τὸ πλῆθος πολλοί, ἀλλὰ εἶχαν καὶ μεγάλες δυνάμεις, κοντὰ στοὺς Βασιλεῖς καὶ ἄρχοντας καὶ τὴν Σύγκλητον. Μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο πίστευαν ὅτι θὰ τοὺς ἤλκυαν στὴν ὀρθοδοξία καὶ θὰ τοὺς διώρθωναν εὐκολώτερα. Καὶ δεύτερον ἀντελήφθησαν οἱ Πατέρες ὅτι μὲ τὴν οἰκονομία δὲν θὰ τοὺς ἐρέθιζαν οὔτε θὰ τοὺς ἐξαγρίωναν ἐναντίον τῆς Ἐκκλησίας, ὥστε νὰ γίνῃ μεγαλύτερο κακό, καὶ ὅπως λέγει χαρακτηριστικά, «οἰκονομήσαντες τοὺς λόγους αὐτῶν ἐν κρίσει οἱ Θεῖοι Πατέρες, ἐσυγκατέβησαν νὰ δεχθοῦν τὸ βάπτισμα αὐτῶν». Ἐξ αἰτίας αὐτῆς τῆς συγκαταβάσεως ἡ ἕκτη Οἰκουμενικὴ Σύνοδος ἦλθε σὲ ἀντίθεση καὶ μὲ τὸν ἑαυτό της καὶ μὲ τὴν Β´ Οἰκουμενική. Μὲ τὸν ἑαυτό της ἦλθε σὲ ἀντίθεση γιατὶ μὲ τὸν β´ κανόνα της ἐδέχθη τοὺς Ἀποστολικοὺς κανόνες, τοὺς κανόνες τῆς Καρχηδόνος καὶ τῶν ἄλλων Πατέρων, ἐνῶ μὲ τὸν 95ο δὲν ἀπέβαλλε ὅλων τῶν αἱρετικῶν τὸ βάπτισμα. Μὲ τὴν Β´ Οἰκουμενικὴ δὲ διότι ἐδέχθη τὴν ἀκρίβεια τῶν Ἀποστολικῶν κανόνων καὶ τῶν λοιπῶν Πατέρων ἐνῶ ἐκεῖνοι ἐδέχθησαν τὸ βάπτισμα ὡρισμένων αἱρετικῶν. Μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο ἄφησαν νὰ ἐννοήσουμε ὅτι στὴν Ἐκκλησία ἰσχύουν καὶ τὰ δύο καὶ ἡ Ἀκρίβεια καὶ κατὰ τὰς περιστάσεις ἡ Οἰκονομία. Δεύτερος λόγος ποὺ ἐσυγκατέβησαν οἱ Πατέρες τοὺς μὲν Ἀρειανοὺς καὶ Μακεδονιανοὺς νὰ τοὺς δεχθοῦν χωρίς ἀναβαπτισμό, τοὺς δὲ Εὐνομιανοὺς καὶ Σαβελιανοὺς ποὺ εἶναι ἰσοδύναμοι στὶς αἱρετικὲς δοξασίες νὰ τοὺς ἀναβαπτίσουν, εἶναι τὸ γεγονὸς ὅτι, οἱ πρῶτοι «ἐφύλαττον ἀπαράλακτον καὶ τὸ εἶδος καὶ τὴν ὕλην τοῦ βαπτίσματος τῶν Ὀρθοδόξων» καὶ ἐβαπτίζοντο κατὰ τὸν τῦπο τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας, τοὐλάχιστον πρὸ τῆς συγκλήσεως τῆς Β´ Οἰκουμενικῆς Συνόδου. Ἐνῶ οἱ δεύτεροι, τῶν ὁποίων τὸ βάπτισμα δὲν ἐδέχθησαν, ἐπαραχάραξαν τὴν τελετὴ τοῦ βαπτίσματος καὶ διέφθειραν εἴτε τὸν τρόπο τοῦ εἴδους, δηλαδὴ τῶν ἐπικλήσεων, εἴτε τὴν χρήση τῆς ὕλης, δηλαδὴ τῶν καταδύσεων καὶ ἀναδύσεων, βαπτιζόμενοι μὲ μία μόνο κατάδυση. Γεγονὸς εἶναι ὅτι ὁ δεύτερος τοῦτος λόγος τῆς ἐφαρμογῆς τῆς οἰκονομίας δὲν εἶναι ἰσχυρός. Ἰσχυρότερος εἶναι ὁ πρῶτος λόγος ποὺ ἀναφέρθηκε. 3. Κάνοντας ὁ ἅγιος Νικόδημος ὅλη αὐτὴ τὴν ἱστορικοεκκλησιαστικὴ ἀναφορά, χωρίς νὰ τὴν θεωρῇ περιττή, τὴν προβάλλει ὡς ἀναγκαιότατη γιὰ ὅλους τοὺς καιροὺς κυρίως ὅμως στὴν σύγχρονη ἐποχὴ ὅπου γίνεται μεγάλη λογοτριβὴ καὶ προκαλεῖ μεγάλη ἀμφισβήτηση τὸ τῶν Λατίνων βάπτισμα. Ἡ τριβὴ δὲ δὲν γίνεται μόνο μεταξὺ ἡμῶν τῶν ὀρθοδόξων καὶ τῶν Λατίνων, ἀλλὰ καὶ μεταξὺ ἡμῶν καὶ τῶν Λατινοφρόνων. Δὲν διστάζῃ δὲ νὰ τοποθετηθῆ ἐξ ἀρχῆς εὐθέως· ὅτι σύμφωνα μὲ αὐτὰ ποὺ εἰπώθηκαν, τὸ βάπτισμα τῶν Λατίνων εἶναι ψευδώνυμο Βάπτισμα. Γι᾿ αὐτὸ οὔτε μὲ τὸ λόγο τῆς Ἀκριβείας γίνεται δεκτό, οὔτε μὲ τὸ λόγο τῆς Οἰκονομίας. Μὲ τὸ λόγο τῆς Ἀκριβείας δὲν γίνεται δεκτὸ πρῶτον γιατὶ εἶναι αἱρετικοί. Τὸ ὅτι εἶναι αἱρετικοὶ δὲν χωράει καμμιὰ ἀμφισβήτηση. Παραπέμπει στὸν ἁγιώτατο Πατριάρχη Ἱεροσολύμων Δοσίθεο, τὸν ὀνομαζόμενον Παπομάστιγα, ὁ ὁποῖος ἀποδεικνύει τὶς αἱρετικὲς κακοδοξίες τῶν Λατίνων. Ὡς ἐπίσης καὶ στὸν ἅγιο Μάρκο τὸν ἐπίσκοπο Ἐφέσου τὸν Εὐγενικό, ὁ ὁποῖος παρρησία λέγει τὰ ἑξῆς: «Ἡμεῖς δι᾿ οὐδὲν ἄλλον ἀπεσχίσθημεν τῶν Λατίνων ἀλλ᾿ ἢ ὅτι εἰσιν, οὐ μόνον σχισματικοί, ἀλλὰ καὶ αἱρετκοί». Ἀλλὰ καὶ τὸ γεγονὸς ὅτι τόσους αἰῶνες ἀποστρεφόμαστε τοὺς Λατίνους, ὡς αἱρετικούς, τοὺς βδελυττόμεθα, καθώς καὶ τοὺς Ἀρειανοὺς καὶ Σαβελλιανοὺς καὶ τοὺς πνευματομάχους Μακεδονιανούς. Ἐφ᾿ ὅσον λοιπὸν εἶναι αἱρετικοί, ὄχι μόνον δὲν μποροῦμε, ἐπ᾿ οὐδενὶ λόγῳ νὰ ἑνωθοῦμε μαζὶ τους, ἀλλὰ καὶ ὡς ἀπωλέσαντες τὴν ἐνεργὸ Χάρι τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τοὺς θεωροῦμε οὐσιαστικὰ ἀβάπτιστους. Δεύτερον δὲν γίνεται δεκτὸ οὔτε μὲ τὸν λόγο τῆς Οἰκονομίας, ἐπειδὴ δὲν φυλάττουν τὶς τρεῖς καταδύσεις στὸν βαπτιζόμενο, ὅπως ὡς Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία παρέλαβε ἀπὸ τοὺς Ἀποστόλους καὶ Πατέρας. Καινοτομήσαντες πρῶτοι τὸ Ἀποστολικὸν Βάπτισμα ρίχνουν μὲ μία δέσμη τριχῶν στὸ μέτωπο τοῦ βρέφους λίγες ρανίδες ὕδατος. «Ἐν τρισὶ γὰρ καταδύσεσι καὶ ἰσαρίθμοις τοῖς ἐπικλήσεσι τὸ Μυστήριον τοῦ Βαπτίσματος τελειοῦται, ἵναι καὶ ὁ τοῦ θανάτου τύπος ἐξεικονισθῇ καὶ τῇ παραδόσει τῆς θεογνωσίας τὰς ψυχὰς φωτισθῶμεν οἱ βαπτιζόμενοι», μαρτυρεῖ ὁ Μ. Βασίλειος. Ἐφ᾿ ὅσον λοιπὸν σύμφωνα μὲ τὰ παραπάνω οἱ Λατίνοι δὲν μποροῦν νὰ τελειώσουν ὡς αἱρετικοὶ καὶ παραχαράκτες τὸ ἓν Βάπτισμα τῆς Ἐκκλησίας, ἐπειδὴ ἀπώλεσαν τὴν τελεταρχικὴ Χάρη, ἔστω κι ἂν προφέρουν τὶς τρεῖς ἐπικλήσεις τῆς Ἁγίας Τριάδος, ὁ ἅγιος ἐφιστᾶ τὴν προσοχὴ σ᾿ ἐκείνους ποὺ δέχονται τὸ ράντισμα τῶν Λατίνων· ἔχουν καθῆκον νὰ στοχασθοῦν τὶ θὰ ἀποκριθοῦν στὴν αὐθεντία τοῦ Ἀποστολικοῦ Κανόνος καὶ τῶν λοιπῶν Πατέρων ποὺ διδάσκουν τὰ ἀντίθετα. Προβάλλουν λέγει οἱ δεφένσορες αὐτοὶ τοῦ Λατινικοῦ ψευδοβαπτίσματος τὸ ὅτι ἡ Ἐκκλησία μας συνήθισε νὰ τοὺς δέχεται, κατὰ τὴν ἐπιστροφή τους μὲ ἅγιο Μῦρο. Καὶ αὐτὸ ἀκόμη ἂν γίνεται φανερώνει καθαρὰ ὅτι, συμβαίνει ἐπειδὴ εἶναι αἱρετικοί. Οὔτε μπορεῖ ἡ Ἐκκλησία σήμερα νὰ μεταχειρισθῇ τὴν Οἰκονομία τῆς Β´ καὶ Στ´ Οἰκουμενικῆς Συνόδου. Διότι οἱ θεῖοι Πατέρες ποὺ ἐφήρμοσαν τὴν Οἰκονομία, παραμερίζοντας προσωρινὰ τοὺς Ἀποστολικοὺς κανόνας μὲ τὴν ἐλπίδα τῆς ἐπιστροφῆς των ἐπέτυχον τοῦ σκοποῦ τούτου. Καὶ μὲ τὴν οἰκονομία αὐτὴ οἱ αἱρετικοὶ ἔγιναν ἡμερώτεροι καὶ ἐπέστρεψαν στὴν εὐσέβεια καὶ σὲ λίγους χρόνους ἢ τελείως ἐξέλιπον ἢ ἔμειναν πολὺ λίγοι. Δέχεται ὁ ἅγιος ὅτι καλῶς οἱ πρὸ ἡμῶν Πατέρες οἰκονόμησαν καὶ ἀποδέχθηκαν μὲ Θεῖο Μῦρο τοὺς Λατίνους τῆς ἐποχῆς ἐκείνης, διότι ὁ Παπισμὸς τότε ἤκμαζε καὶ κατεῖχε ὅλες τὶς δυνάμεις τῶν Βασιλείων τῆς Εὐρώπης, τὸ δὲ δικό μας Βασίλειο ἔπνεε τὰ λοίσθια. Ἦταν τότε ἀνάγκη νὰ γίνῃ αὐτὴ ἡ οἰκονομία, γιὰ νὰ μὴ ἐξεγείρῃ ὁ πάπας τὰ λατινικὰ γένη ἐναντίον τῶν Ἀνατολικῶν, ὥστε νὰ αἰχμαλωτίζουν καὶ νὰ φονεύουν καὶ μύρια ἄλλα κακὰ καὶ δεινὰ νὰ πράττουν. Τώρα ὅμως ποὺ ἡ λύσσα τοῦ παπισμοῦ δὲν ἰσχύει καὶ ἡ Θεία Πρόνοια κατέβαλε τὴν ἐπηρμένην ὀφρὺ τῶν παπικῶν, τὶ χρειάζεται πλέον ἡ οἰκονομία; Ἡ οἰκονομία ἔχει μέτρα καὶ ὅρια, καὶ δὲν εἶναι παντοτινὴ καὶ ἀόριστη. Τὴ στιγμὴ μάλιστα ποὺ στὸν παπισμὸ συνεχίζει νὰ ὑπάρχει ἀνυποχώρητη καὶ σατανικὴ ἐπιμονὴ στὴν αἵρεση. Ὁ ἅγιος Θεοφύλακτος Βουλγαρίας ἀναφέρει τὰ ἑξῆς : «Ὁ κατ᾿ οἰκονομίαν λοιπὸν ποιῶν τι, οὐχ ὡς ἁπλῶς καλὸν τοῦτο ποιεῖ, ἀλλ᾿ ὡς πρὸς καιρὸν χρειῶδες». Εἶναι κακὴ οἰκονομία λέγει ὁ ἅγιος Νικόδημος αὐτὴ ποὺ οὔτε τοὺς Λατίνους μποροῦμε νὰ ἐπιστρέψωμε, ἀλλὰ καὶ ἡμεῖς γινόμεθα παραβάται τῶν ἱερῶν κανόνων, δεχόμενοι τὸ ψευδοβάπτισμα τῶν αἱρετικῶν. «Οἰκονομητέον γὰρ ἔνθα μὴ παρανομητέον» λέγει ὁ ἅγιος Χρυσόστομος· ἕως ὅτου ἐφαρμοσθῆ ἡ οἰκονομία, πάντως οἱ Ἀνατολικοὶ ἐβάπτιζον τοὺς Δυτικοὺς καθώς μαρτυρεῖ ἡ ἐν Λατερανῷ τῆς Ρώμης τοπικὴ Σύνοδος τοῦ 1215. Καὶ ὅτι δὲν λειτουργοῦσαν σὲ ναοὺς ποὺ πρότερον ἐλειτούργησαν οἱ Λατίνοι, ἂν πρῶτα δὲν ἔκαναν ἁγιασμό. Τῆς οἰκονομίας λοιπὸν παρελθούσης, ἡ ἀκρίβεια καὶ ἡ τήρηση τῶν Κανόνων τῆς Ἐκκλησίας παίρνουν τὴν φυσική τους θέση.

ΔΙΑ ΤΗΝ ΑΠΙΣΤΙΑΝ ΑΥΤΩΝ

Μαρκ. 6,1 Καὶ ἐξῆλθεν ἐκεῖθεν καὶ ἦλθεν εἰς τὴν πατρίδα ἑαυτοῦ· καὶ ἀκολουθοῦσιν αὐτῷ οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ. Μαρκ. 6,1 Και έφυγεν από εκεί και ήλθεν εις την Ναζαρέτ, την πατρίδα του. Και τον ηκολούθησαν οι μαθηταί του. Μαρκ. 6,2 καὶ γενομένου σαββάτου ἤρξατο ἐν τῇ συναγωγῇ διδάσκειν· καὶ πολλοὶ ἀκούοντες ἐξεπλήσσοντο λέγοντες· πόθεν τούτῳ ταῦτα; καί τίς ἡ σοφία ἡ δοθεῖσα αὐτῷ, καὶ δυνάμεις τοιαῦται διὰ τῶν χειρῶν αὐτοῦ γίνονται; Μαρκ. 6,2 Οταν δε ήλθε το Σαββατον, ήρχισε να διδάσκη εις την συναγωγήν και πολλοί, που τον ήκουαν, εθαύμαζαν και έλεγαν· “από που ήλθε εις αυτόν η δύναμις και η εξουσία να κάμνη τα όσα βλέπομεν και ακούομεν; Και τι είναι αυτή η σοφία που του εδόθη και πως εξηγούνται τα τόσα και τόσα θαύματα, που γίνονται με τα χέρια του; Μαρκ. 6,3 οὐχ οὗτός ἐστιν ὁ τέκνων, ὁ υἱὸς τῆς Μαρίας, ἀδελφὸς δὲ Ἰακώβου καὶ Ἰωσῆ καὶ Ἰούδα καὶ Σίμωνος; καὶ οὐκ εἰσὶν αἱ ἀδελφαὶ αὐτοῦ ὧδε πρὸς ἡμᾶς; καὶ ἐσκανδαλίζοντο ἐν αὐτῷ. Μαρκ. 6,3 Δεν είναι αυτός ο ξυλουργός, το παιδί της Μαρίας, ο αδελφός δε του Ιακώβου και του Ιωσή και του Ιούδα και του Σιμωνος; Και αι αδελφαί του δεν είναι εδώ μαζή μας; Και εσκανδαλίζοντο και δεν ήθελαν να πιστεύσουν εις αυτόν. Μαρκ. 6,4 ἔλεγε δὲ αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς ὅτι οὐκ ἔστι προφήτης ἄτιμος εἰ μὴ ἐν τῇ πατρίδι αὐτοῦ καὶ ἐν τοῖς συγγενέσι καὶ ἐν τῇ οἰκίᾳ αὐτοῦ. Μαρκ. 6,4 Ελεγε δε εις αυτούς ο Ιησούς ότι πουθενά άλλου δεν αρνούνται να τιμήσουν ένα προφήτην, ει μη μόνον εις την πατρίδα του μεταξύ των συγγενών του και των οικιακών του. Μαρκ. 6,5 καὶ οὐκ ἠδύνατο ἐκεῖ οὐδεμίαν δύναμιν ποιῆσαι, εἰ μὴ ὀλίγοις ἀῤῥώστοις ἐπιθεὶς τὰς χεῖρας ἐθεράπευσε. Μαρκ. 6,5 Και δια την απιστίαν των Ναζαρηνών δεν ημπόρεσε εκεί κανένα θαύμα να κάμη, παρά μόνον ολίγους αρρώστους εθεράπευσε δια της επιθέσεως των χειρών του. Μαρκ. 6,6 καὶ ἐθαύμαζε διὰ τὴν ἀπιστίαν αὐτῶν. Καὶ περιῆγε τὰς κώμας κύκλῳ διδάσκων. Μαρκ. 6,6 Απορούσε δε και ο ίδιος δια την απιστίαν αυτών των ανθρώπων. Και περιώδευε τριγύρω τα χωριά διδάσκων τον λόγον του Ευαγγελίου.

ΠΩΣ ΕΘΕΩΡΟΥΝΤΟ ΥΠΟ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΤΟΝ ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΝ ΤΟΥ 1971 ΟΙ ΡΩΣΟΙ ΤΗΣ ΔΙΑΣΠΟΡΑΣ ΚΑΙ ΟΙ ΦΛΩΡΙΝΙΚΟΙ ...

ΠΡΟΛΟΓΙΚΟΝ ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΤΟΝ ΙΑΝΟΥΑΡΙΟ ΤΟΥ 1971 ΟΙ ΡΩΣΟΙ ΤΗΣ ΔΙΑΣΠΟΡΑΣ ΗΣΑΝ ΚΑΚΟΔΟΞΟΙ ... ΤΙ ΑΛΛΑΞΕ ΑΠΟ ΤΟΤΕ ΜΕΧΡΙ ΤΟΝ ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΝ ΤΟΥ 1971, ΩΣΤΕ ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ "ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ" ΚΑΙ ΑΡΜΟΔΙΟΙ ΝΑ ΚΡΙΝΟΥΝ ΤΙΣ ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΕΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΜΑΤΘΑΙΟΥ; Επίσκοπος Κηρυκος Εκκλησίας ΚατακομβωνΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝ ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ 7 Οκτωβρίου 2019 · ΡΩΣΟΙ ΤΗΣ ΔΙΑΣΠΟΡΑΣ ΚΑΙ ΦΛΩΡΙΝΙΚΟΙ Εἰς τόν "Κήρυκα ᾿Εκκλησίας ᾿Ορθοδόξων", μηνός ᾿Ιανουαρίου, ἔτους 1971, ἐδημοσιεύθη ᾿Εγκύκλιος τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου ἀναφερομένη κυρίως εἰς τό θέμα τῆς ἑνώσεως μετά τῶν Φλωρινικῶν (Αὐξεντιανῶν τότε), εἰς τήν ὁποίαν ἀφοῦ ὁμιλεῖ διά τήν μεγάλην σημασίαν τῆς ἑνώσεως καί τήν μεγάλην ἀπαξίαν τοῦ διχασμοῦ, εἰς τήν συνέχειαν γράφει διά τήν ἐνέργειαν κάποιων λαϊκῶν οἱ ὁποῖοι εἰς μίαν ἐπίσκεψιν εἰς τά Γραφεῖα τῶν Αὐξεντιανῶν "αὐτογνωμόνως συνεφώνησαν καί ἔψαλλαν τήν φήμην τοῦ ᾿Αρχιεπισκόπου των Αὐξεντίου". Γράφει περί αὐτῶν ἡ ᾿Εγκύκλιος: "Διεπράξατε σωρείτην σφαλμάτων περί τήν Πίστιν τήν ἀκριβῆ ᾿Ορθοδοξίαν, τό Δόγμα, καί τήν ᾿Ηθικήν Δεοντολογίαν τῶν ὑποχρεώσεων πνευματικῶν τέκνων πρός τούς ἑαυτῶν Γονεῖς καί Ποιμένας. Εἶναι δέ ἀπορίας ἄξιον πῶς δέν ἐπῆλθεν εἰς ῾Υμᾶς Κρίσις Συνειδήσεως, ἱκανή νά ἐπαναστρέψῃ ῾Υμᾶς εἰς τήν Κολυμβήθραν τοῦ Σιλωάμ, τό βάπτισμα τῆς ῾Οποίας, χωρίς ἴσως νά τό ἐννοήσητε, ἀπεποιήθητε καί ἀπεσκορακίσατε. Οὐ μόνον δέ ταῦτα πάντα, ἀλλά καί προέβητε περαιτέρω εἰς σειράν Παλινωδιῶν καί σφαλμάτων ἁλυσιδωτῆς ἀντιδράσεως, γράφοντες ὅτι ... ἐδοκιμάσατε ἀπαγοητεύσεις καί πικρίας καί ὄτι ἡ Ματθαιϊκή ῾Ηγεσία σᾶς ... ἔφερε δυσκολίας!!! ῾Ενός κακοῦ μύρια ἕπονται! ῾Η πτῶσις ῾Υμῶν εἶναι αὐτοφανής, ὀδυνηρά καί βεβοημένη. ῾Ο ἠθικός διατάκτης ὁ ἐν ῾Υμῖν δέν σᾶς εἰδοποίησε, τέκνα ῾Ημῶν ἀγαπητά; ῾Η Χάρις τοῦ Θεοῦ, ἡ πάντα νοῦν ὑπερέχουσα, δέν σᾶς ἐπεσκίασεν ἆραγε, καί δέν σᾶς ἔκρουσε τόν κώδωνα τοῦ κινδύνου, ὅτι ἄγεσθε ἀπό ρυτῆρος εἰς κρημνόν καί καταστροφήν; Δεινόν, φρικτόν, ἄηθες καί κραυγαλέον τό πολλαπλοῦν ἀτόπημα ῾Υμῶν, καί δσχερεστάτη ἡ ψυχική ῾Υμῶν περιπέτεια, ἀλλά καί ἐπίμοχθος καί ἐπίπονος ἡ ἐξ᾿ αὐτῆς ἔξοδος ἐν μετανοίᾳ, προσευχῇ καί ἀποπτύσσει τοῦ ἐγκλήματος, νά δρασκελίσητε ἀπερισκέπτως τόν θριγγόν (ὅριον) τοῦ Δόγματος, τῆς ἀκριβοῦς ᾿Ορθοδοξίας καί τῆς Χριστιανικῆς ᾿Ηθικῆς Δεοντολογίας. Εἶναι, προσέτι, καταπληκτικόν, ὅτι ῾Υμεῖς διενοήθητε ποτέ, ὅτι ἡ ῾Ιερά ῾Ημῶν Σύνοδος, θά ἔστεργε καί θά ηὐλόγει τά ἄφρονα διαβήματά σας καί θά ἐπροχώρει εἰς ἀλογίστους διαβουλεύσεις καί ἐνεργείας, ἐπί τρώσει καί ζημίᾳ τῆς ᾿Ορθοδοξίας, τῆς ᾿Εκκλησίας καί ἠμῶν ἀπάντων, ὡς χριιστιανῶν, κηδομένων τῆς σωτηρίας τῆς ἀθανάτου ῾Ημῶν ψυχῆς. Διότι οὐ χωρεῖ συγκατάβασις εἰς τά τῆς Πίστεως, ἡ δέ ἀκριβής ᾿Ορθοδοξία οὐ φαλκιδεύετα, οὐκ ἐκμειοῦται, οὐκ ἐξαλάσσητε καί οὐκ ἀμαυροῦται!.. Κατά τάς ῾Υμετέρας, τέκνα ῾Ημῶν ἀγαπητά, ἐνεργείας καί ὑποδείξεις, θά ἔδει νά μιμηθῶμεν τά ἀνόσια καί ἀνούσια πρότυπα τοῦ Πατριάρχου ᾿Αθηναγόρου καί τοῦ Πάπα Παύλου τοῦ ΣΤ', χωρούντων κακοδόξως καί αἱρετικῶς, ἐπί περιφρονήσει καί παραθεωρήσει θείων καί ῾Ιερῶν Κανόνων, ῾Ηθικῆς Δεοντολογίας καί ᾿Εκκλησιαστικῆς, παγίας, ἀρραγοῦς καί ἐπί τοῦ Αἵματος τοῦ Κυρίου ῾Ημῶν ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ, τεθεμελιωμένης ῾Ιερᾶς Παραδόσεως. Τοιαῦτα ἅλματα, ὅμως, δέν προάγουν πρός ἠθικήν ἐντελείωσιν, οὔτε ᾿Εκκλησίας, οὔτε ἄτομα, οὔτε Κοινωνίας, ἀλλά ἄγουν εὐθέως εἰς τήν καταστροφήν καί τήν ἀπώλειαν τοῦ ἀτιμήτου θησαυροῦ τῆς ψυχῆς. ῎Ηθέλατε μήπως νά ρίψωμεν τούς εὐσεβεῖς, νομοταγεῖς καί ἐν ὑπακοῇ ἀκολουθοῦντας ῾Ημᾶς, ᾿Ορθοδόξους Χριστιανούς, είς τόν Καιάδα τῆς κακοδοξίας, τοῦ συμφυρμοῦ, τοῦ φυρμοῦ, τοῦ αἱρετισμοῦ καί τῆς ὁλοκληρωτικῆς ἀπωλείας; ῏Ητο ποτέ δυνατόν νά ἐνστερνισθῶμεν ῾Ημεῖς τοιαύτας προτάσειςκαί νά προέλθωμεν εἰς ἐνεργείας καί συνεννοήσεις μέ ἀνευθύνους ἀνευθύνως καί ἀνεξουσιοδότως ἐνεργοῦντας λαϊκούς ἤ κληρικούς, ἐν ἀταξίᾳ Κανονικῇ, Δογματικῇ καί ᾿Εκκλησιαστικῆ, διατελοῦντας; Δέν θά ἤμεθα τότε ἄξιοι τοῦ ὀνόματος καί τῆς ἀποστολῆς μας, ἀλλά καί τῆς εὐθύνης ῾Ημῶν ἀπέναντι τοῦ Θεοῦ καί τοῦ Ποιμνίου ῾Ημῶν, ἐάν ἐρρυμουλκούμεθα καί ἐσυρόμεθα οὕτω τῷ τρόπῳ, καταπροδίδοντες φρικτούς ᾿Επισκοπικούς ῞Ορκους καί τρομεράς εὐθύνας ἀπέναντι Θεοῦ καί ἀνθρώπων. Θά ἤμεθα ἀσφαλῶς, τότε, ἀναξία, βδελυρά καί καιροσκοπική παρασυναγωγή, ἀναφανδὀν προτεσταντίζουσα καί οὐχί ᾿Ορθοδοξωτάτη ῾Αγία καί ῾Ιερά Σύνοδος, ἀξία τοῦ ὀνόματος τούτου, ὡς εἴμεθα νῦν καί θά εἴμεθα, Θεοῦ εὐλογοῦντος, εἰς τόν αιῶνα τόν "ἅπαντα". ᾿Ιδού, διατί, τέκνα ῾Ημῶν ἀγαπητά, σφάλλετε καί ὀφλισκάνετε ἀγνωσίαν καί διαπράττετε βαρείαν ἁμαρτίαν, κατηγοροῦντες ῾Ημᾶς, ᾿Αρχιερεῖς καί ῾Ιερεῖς ὅτι, δῆθεν, δέν ἐπιθυμοῦμεν τἠν ἕνωσιν! Καίτοι θά ἔδει νά ἀντιπαρέλθωμεν ἐν ἀποσιωπήσει τάς "κατηγορίας", ἐν τούτοις κηδόμενοι τῆς ψυχῆς καί τῆς σωτηρίας ῾Υμῶν, ἐπιτονίζομεν, ὅτι οὐδέν ἀναληθέστερον τῆς προσαπτομένης, πρός ῾Ημᾶς, κατηγορίας" Εἰς τήν συνέχειαν καί μέ ὑπότιτλον: "ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΒΟΟΥΝ ΚΑΙ ΕΠΙΜΑΡΤΥΡΟΥΝ", γράφει ἡ ῾Ιερά Σύνοδος: "Κατά ᾿Ιανουάριον τοῦ 1970, ἐγγράφως καί νομοτύπως, διά τοῦ Γραμματέως τῆς ῾Ιερᾶς ῾Ημῶν Συνόδου, Πρωθιερέως π. Εὐγενίου Τόμπρου, ἀπεστείλαμεν ἐπιστολήν πρός τήν ἑτέραν Παράταξιν καί, συγκεκριμένως πρός τόν ᾿Αρχ/πόν των Αὐξέντιον, θέσαντες ὅρον, νά συναντηθῶμεν, ἀφοῦ προηγουμένως, θά εἴχομεν ἔγγραφον διαβεβαίωσίν του, ὅτι δέν θά συνεζητεῖτο τό θέμα τῶν χειροτονιῶν ἀμφοτέρων τῶν Παρατάξεων, ἵνα μή ἀποτελῇ τοῦτο πρόσκομμα εἰς τήν συζήτησιν τῶν ἄλλων φλεγόντων ζητημάτων καί καταστῇ, οὕτω, ἐφικτή ἡ συνεννόησις διά τήν παρά πάντων ποθητήν ἕνωσιν, ἐφ᾿ ὅσον, βέβαια, ἠθέλομεν συμφωνήσει εἰς οὐσιώδη ζητήματα Πίστεως, Δόγματος, Δεοντολογίας καί ᾿Ηθικῆς Εὐταξίας. Τοῦτο, πολύ μᾶλλον καί διότι, οὐδείς ἐξ᾿ ῾Ημῶν καί ἐκείνων, ἦτο ἁρμόδιος νά ἐξετάσῃ καί ἀποφανθῆ, αὐθεντικῶς, περί τοῦ κύρους τῶν χειροτονιῶν ἀμφοτέρων τῶν Παρατάξεων, τοῦ τοιούτου ζητήματος ἀναγομένου εἰς ὑπερεχούσας, Πανορθοδόξου κύρους Συνόδους. Αὐτοφανής, λοιπόν, πασίδηλος καί ἡλίου φαεινοτέρα ἡ διάθεσις, ἠ πρόθεσις καί ἡ ἀπόφασις ῾Ημῶν, νά ἐπιτύχωμεν, ᾿Ορθοδόξως καί Κανονικῶς, τήν παρά πάντων ποθητήν καί εὐλογημένην ῞Ενωσιν. ῾Η ἀπάντησις τῆς Παρατάξεως τῶν τοῦ πρ. Φλωρίνης, εὐτυχῶς, γραπτή, ἦτο ΑΡΝΗΤΙΚΗ!!! ᾿Επακαλουθεῖ μετά ταῦτα, κατά Μάϊον - ᾿Ιούνιον, δημοσίευμα τοῦ "᾿Ορθοδόξου Παρατηρητοῦ", ἐπισημαίνοντος τάς πολλάς κακοδοξίας τῶν Ρώσων ᾿Επισκόπων, εἶτα δέ, τοῦ "᾿Εκκλησιαστικοῦ ᾿Αγῶνος", ἀποδεικνύοντος, ὅτι ὁ ᾿Επίσκοπος τούτων Θεόφιλος, εἶναι Νεοημερολογίτης καί ἐμνημόνευσε τοῦ Πάπα Παύλου τοῦ ΣΤ'!!! ᾿Αλλά καί ὁ ᾿Επίσκοπος τῆς ῾Ημετέρας Παρατάξεως ῞Αγιος Κορινθίας κ. Κάλλιστος, προσφάτως ἐπανελθών ἐξ᾿ ᾿Αμερικῆς ἐβεβαίωσεν, ὅτι οὐδόλως ὑπῆρξε διακοπή ἐπικοινωνίας τῶν Ρώσων ᾿Επισκόπων ἐν ᾿Αμερικῇ μετά τῆς Νεοημερολογιτικῆς ᾿Εκκλησίας, ὡς ἤκουσε παρά τῶν ἰδίων ὁμολογούμενον! Εἶναι δέ τοιαύτη ἡ σύγχυσις, τό ἀλλοπρὀσαλλον καί ἀσταθές τῶν κινήσεων ἐν ταῖς παρατάξεσι ταύταις, Ρώσων ᾿Επισκόπων καί Φλωριναίων, ὥστε συνέχεται ὑπό ἀγωνίας ὁ ᾿Ορθόδοξος Χριστιανός, διαπορῶν περί τῆς πορείας αὐτῶν, ἐν ἀναφορᾷ πρός τήν ἀκριβῆ ᾿Ορθοδοξίαν, τούς ῾Ιερούς Κανόνας, τό Δόγμα, τήν Παράδοσιν καί τήν Δεοντολογίαν, καί τήν εὐθεῖαν καί ἐμπρεπῆ ἐμπολίτευσιν, κατά τά προηρημένα. Μέ ποίους λοιπόν ᾿Επισκόπους, καί τίνας Παρατάξεις, θά συνεννοηθῶμεν, χωρίς νά μειώσωμεν, βλάψωμεν καί στιγματίσωμεν τήν ᾿Ορθόδοξον Πίστιν μας, τό παρελθόν, τό παρόν καί τό μέλλον ῾Ημῶν;" Εἰς τήν συνέχεια γράφει ἠ ᾿Εγκύκλιος: "῞Οστις θέλει, λοιπόν, δύναται ἐκκλίνων, ἐκτρεπόμενος, νά ἀκολουθήση τήν ὁδόν τήν σκολιάν καί πεπλανημένην καί νά ἐμπέση εἰς τόν βόθυνον τῆς ἁμαρτίας, ἐπισωρεύων ἐπ᾿ αὐτοῦ τάς ἀράς τῶν Θεοφόρων Πατέρων τῶν ῾Επτά Οἰκουμενικῶν καί τῶν Τοπικῶν ῾Αγίων Συνόδων. Χαρακτήρ καί διάδημα τῆς ᾿Ορθοδοξίας, εἶναι ἡ Εἰλικρίνεια καί ἡ ᾿Ελευθερία, καθοδηγούμεναι καί ἐμπνεόμεναι ὑπό τοῦ Παναγίου καί Τελεταρχικοῦ Πνεύματος. ῾Ο Χαρακτήρ δέ τῆς αἱρέσεως, εἶναι ἡ λεοντῆ καί ἡ ἀλωπεκῆ, ἡ βία, ὁ σοφισμός, ἡ δολιότης καί ὁ ἀποκρυφισμός .... ῾Η ᾿Ορθοδοξία δέν προβαίνει εἰς ὑποχωρήσεις καί συγκαταβάσεις εἰς τήν Πίστιν, κατά τό ἅγιον στόμα Μάρκου τοῦ Εὐγενικοῦ. Οὐδεμίαν ποτέ συγκατάβασιν, ὑπαναχώρησιν, ἀπεμπόλησιν, διέπραξε τό νέφος τῶν ῾Αγίων Μαρτύρων καί ῾Οσίων, οἵτινες ἤχθησαν εἰς τό μαρτύριον, στερρῶς περιθριγγωμένοι ἐν τῇ ῾Αγίᾳ, ἀστέκτῳ καί ἀκηράτῶ ᾿Ορθοδοξίᾳ. Οἱ ποιήσαντες συγκαταβάσεις καί μή μετά δακρύων μετανοήσαντες, κατέστησαν ΑΡΝΗΤΑΙ καί ΠΡΟΔΟΤΑΙ τῆς ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ". Ταῦτα ὑπογράφουν ὁ τότε Πατρῶν ᾿Ανδρέας ὡς Πρόεδρος, καί οἱ Θεσσαλονίκης Δημήτριος, Κορινθίας Κάλλιστος, Τρίκκης καί Σταγῶν Βησσαρίων καί Μεσσηνίας Γρηγόριος, ὡς Μέλη, καί ὁ Γραμματεύς Πρωθιερεύς Εὐγένιος Τόμπρος. Γεννᾶται ὅμως ἡ ἀπορία. Διατί τά μέλη τῆς Ἐξαρχίας δέν ἔλαβαν καθόλου ὑπ’ ὄψιν ὅλα αὐτά, ἀλλ’ ἀπεδέχθησαν ἄνευ οὐδεμιᾶς ἐσντάσεως τάς ἐν Ἀμερικῆ ληστρικάς, ὡς ἀπεδείχθησαν, πράξεις, αἱ ὁποῖαι ὑπηγορεύθησαν ὑπό τοῦ παλαιοημερολογιτικοῦ οἰκουμενισμοῦ; Καί διατί εἰς τήν συνέχειαν ἐπιστρέψαντες εἰς Ἑλλάδα, δέν εἶπον τήν ἀλήθειαν, ἀλλά παρουσίασαν τήν προδοσίαν των ὡς θρίαμβον τῆς Ὀρθοδοξίας; Δέν ἀντελήφθησαν τί ἔγινε, ὅπως θέλησαν μερικοί νά τούς δικαιολογήσουν, ἤ ἐνήργησαν ὡς συνειδητά ὄργανα τοῦ παλαιοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ; Πάντως ὅ,τι καί ἄν συνέβη, ἡ Ἐκκλησία οὐδέποτε ἀπεδέχθη τάς ἀποκρυβείσας ληστρικάς πράξεις τῆς Ἀμερικῆς, ἀλλά καί ὅταν ἀπεκαλύφθησαν εύθύς ἀμέσως τάς κατεδίκασεν. Ὁ Κύριος «ἀντελάβετο ἡμῶν» καί συνέτριψε τήν προδοσίαν. «Δόξα τῶ Θεῶ πάντων ἕνεκεν».

Η ΕΝ ΕΤΕΙ 1977 ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΤΟΤΕ ΙΕΡΟΜ. ΑΜΦΙΛΟΧΙΟΥ, ΣΗΜΕΡΟΝ ΔΕ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΛΑΡΙΣΗΣ ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΡΩΣΩΝ ΤΗΣ ΔΙΑΣΠΟΡΑΣ

Ο ΣΕΒ ΑΜΦΙΛΟΧΙΟΣ ΤΟ 1997 ΟΜΟΛΟΓΕΙ ΚΑΙ ΚΗΡΥΣΣΕΙ ΟΤΙ ΟΙ ΡΩΣΟΙ ΤΗΣ ΔΙΑΣΠΟΡΑΣ ΔΕΝ ΑΠΕΔΕΧΘΗΣΑΝ ΤΗΝ ΟΜΟΛΟΓΙΑΝ ΜΑΣ, ΕΝΩ ΤΟ 2009 ΜΕΧΡΙ ΤΟ 2019 ΟΜΟΛΟΓΕΙ ΚΑΙ ΚΗΡΥΣΣΕΙ ΤΑ ΕΝΤΕΛΩΣ ΑΝΤΙΘΕΤΑ. ΠΑΡΑΘΕΤΟΜΕΝ ΤΗΝ ΕΝ ΕΤΕΙ 1977 ΚΑΛΗΝ ΟΜΟΛΟΓΙΑΝ ΤΟΥ ... Ο Επίσκοπος Κηρυκος ειπεν: «Ακούστε τι γράφει και ο Σεβασμιώτατος το 77 (εις ενα Υπόμνημα του, πρός την τοτε Ιερατικην Συναξιν: “Ημείς, Πρώτον: Εκατηγορήσαμεν διά του περιοδικου «Κήρυξ» τους Ρώσους Επισκόπους διά συμπροσευχάς, συλλειτουργίας μετά κακοδόξων. Δεύτερον: Μετέβημεν εις Αμερικήν χωρίς να ζητήσωμεν έγγραφον αποκήρυξιν και διόρθωσιν των ανωτέρω παραβάσεων των Ρώσων. Τρίτον: Εδέχθημεν εκκλησιαστικήν επικοινωνίαν μετά των Ρώσων ανευ Ομολογίας, δια το τι πιστεύουν αυτοί, αν ασπάζωνται την Έκθεσίν μας την αναγνωσθείσαν υπό του Πρωτοσυγκέλλου Γ. Γκράμπε καθ’ όλα, ή αν διαφωνούν και εις ποία σημεια; (Διατί βιαστήκατε; Σημεία αμφισβητήσεως του Αγώνος). Τέταρτον: Εδέχθημεν επικοινωνίαν με τον Φιλάρετον μετά την αντικανονικήν αναγνώρισιν των αντικανονικών χειροτονιών Σεραφείμ – Ακακίου και τών λοιπών καθηρημένων Αρχιμανδριτών, ως Σύνοδον με Αρχιεπίσκοπον τον Αυξέντιον Πάστραν και μας υποχρεώνει μάλιστα να ενωθώμεν ! Με ποίους; (Σημεία πτώσεως και αμφισβητήσεως)". (Από τα Προχειρα Πρακτικα της Πανορθοδοξου της 24 Νοεμβριου 2015).

ΤΟ ΒΑΠΤΙΣΜΑ ΚΑΙ Η ΜΕΤΑΝΟΙΑ ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΑΓΙΟΝ ΚΟΣΜΑΝ ΤΟΝ ΑΙΤΩΛΟΝ

ΤΟ ΒΑΠΤΙΣΜΑ ΚΑΙ Η ΜΕΤΑΝΟΙΑ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΚΟΣΜΑ ΤΟΥ ΑΙΤΩΛΟΥ Θέλοντας ὁ Κύριος νὰ μᾶς δείξη τὸν τρόπον, πῶς νὰ βγάνωμεν ἐκείνην τὴν κατάραν, ὁποὺ ἔλαβεν ὁ πατέρας μας ὁ Ἀδὰμ μέσα εἰς τὸν παράδεισον καὶ ἡ μητέρα μας, ἐβαπτίσθη ὁ Κύριος μέσα εἰς τὸν Ἰορδάνην ποταμὸν ἀπὸ τὸν τίμιον Πρόδρομον. Πρέπει καὶ ἐμεῖς οἱ εὐσεβεῖς χριστιανοί, ἀδελφοί μου, νὰ χαιρώμαστε καὶ νὰ εὐφραινώμαστε χιλιάδες φορὲς εἰς τὰ πολλὰ καλὰ ὁποὺ μας ἐχάρισεν ὁ Κύριος καὶ μάλιστα εἰς τὸ ἅγιον Βάπτισμα. Πρέπει καὶ ἐμεῖς νὰ φυλάγωμεν τὸ Βάπτισμα καθαρὸν καὶ ἀμόλυντον ὅσον εἶνε δυνατόν. Εἰ δὲ καὶ τύχει καὶ σφάλωμεν ὡς ἄνθρωποι, ἂς εἶνε δεδοξασμένος ὁ πανάγαθος Θεός, ὁποὺ μᾶς ἐχάρισε καὶ δεύτερον Βάπτισμα, τὴν ἁγίαν Ἐξομολόγησιν· διατὶ ἀβάπτιστος καὶ ἀνεξομολόγητος ἄνθρωπος εἶνε ἀδύνατον νὰ σωθῆ. Καλύτερα, ἀδελφέ μου νὰ θανατώσῃς ἑκατὸν ἄνθρωπους βαπτισμένους, παρὰ νὰ ἀφήσῃς ἕνα παιδίον ἀβάπτιστον νὰ ἀποθάνη. Καὶ ἂν τύχη ἀνάγκη καὶ θέλη ἀποθάνη τὸ παιδίον καὶ δὲν ἐπρόφθασεν ὁ παπὰς νὰ τὸ βαπτίση, ἂς τὸ βαπτίση ὅποιος τύχη, ὁ πατέρας, ἡ μητέρα, ἀδελφός, γείτονας καὶ μάλιστα ἡ μαμή. Βάλε ἀρκετὸ νερὸ καὶ λάδι, σταύρωσέ το καὶ βάπτισέ το. Εἰπέ: Βαπτίζεται ὁ δοῦλος τοῦ Θεοῦ... εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ἀμήν. Καὶ ἂν ζήση, τὸ τελειώνει ὁ παπάς. Μὰ ἔτυχε καὶ δὲν ἔχεις νερό; Πάρε τρεῖς φοῦχτες χῶμα καὶ χύσε το στὸ κεφάλι του καὶ εἰπὲ καθὼς καὶ πρῶτα. Ἔτυχε πάλιν καὶ δὲν ἔχεις καὶ χῶμα; Βάπτισε τὸ εἰς τὸν ἀέρα καὶ εἰπὲ ὁμοίως. Καὶ μὴν τὸ κάμνετε καθὼς ἕνας τρελλὸς καὶ ἀνόητος ἄνθρωπος· ἔλεγε πὼς γίνεται κουμπάρος καὶ ἄφησε τὸ παιδίον ἀβάπτιστον καὶ ἀπέθανε, διὰ νὰ μὴ χωρισθῆ ἀπὸ τὴν γυναῖκά του. Εἰς τὴν ἀνάγκην δὲν γίνονται κουμπάροι καὶ ὁ ἄνδρας ὡσὰν θέλη ματασμίγει μὲ τὴν γυναῖκα του, δὲν ἔχουν κανὲν ἐμπόδιον. Ὁμοίως πάλιν, ἂν τύχη ἀνάγκη καὶ θέλη νὰ ἀποθάνη καὶ ἕνας ἄνθρωπος καὶ δὲν ἐπρόφθασεν ὁ παπὰς νὰ τὸν ἐξομολογήση, ἂς ἐξομολογηθῆ εἰς ὅποιον τύχη καὶ νὰ ἀποθάνη ἐξωμολογημένος· εἶνε ἐλπίδα πὼς ἠμπορεῖ νὰ σωθῆ· εἰ δὲ νὰ μεταλάβη ἀνεξομολόγητος, δὲν ὠφελεῖ τίποτες. Ἅγιοι ἱερεῖς, πρέπει νὰ ἔχετε κολυμβήθρας μεγάλας εἰς τὰς ἐκκλησίας, ἕως ὁποὺ νὰ χώνεται ὅλον τὸ παιδίον μέσα, νὰ κολυμβᾶ ὁποὺ νὰ μὴν μείνη ἴσα μὲ τοῦ ψύλλου τὸ μάτι ἄβρεχο, διατὶ καὶ ἐκεῖ προχωρεῖ ὁ διάβολος καὶ διὰ τοῦτο τὰ παιδιά σας σεληνιάζονται, δαιμονίζονται, ἔχουν φόβον, γίνονται κακορρίζικα, διατὶ δὲν εἶνε καλὰ βαπτισμένα. Ὅποιος θέλει νὰ κάμη διὰ τὴν ψυχήν του ἀπὸ τὴν εὐγένιάν σας καμμίαν κολυμβήθραν, ἂς σηκωθῆ ἀπάνω νὰ τοῦ εἰπῶ πῶς πρέπει νὰ τὴν κάμη καὶ νὰ βάλω ὅλους τοὺς χριστιανοὺς νὰ τὸν συγχωρήσουν, νὰ λάβη μίαν συγχώρησιν, ὁποὺ νὰ ἔδινε χίλια πουγγιὰ δὲν τὴν εὕρισκε. Ἄκου ἐσύ, παιδί μου, ἐσὺ ποὺ θέλης νὰ τὴν κάμης τὴν κολυμβήθραν· νὰ πῆς τοῦ μαστόρου νὰ τὴν κάμη δυὸ ἀπιθαμὲς βαθειὰ ἀπὸ μέσα καὶ μίαν ἀπιθαμὴν κάτω πλατειὰ καὶ ἀπάνω δυὸ ἀπιθαμὲς βαθειὰ πλατειά. Νὰ ἔχη δυὸ δάκτυλα πάτο ἀπουκάτου διὰ νὰ στέκη. Νὰ τῆς κάμης δυὸ χερούλια διὰ νὰ πιάνεται καὶ ἕνα καπάκι ἀπὸ πάνω διὰ νὰ σκεπάζεται. Καὶ νὰ εἶνε ὅλα χαλκωματένια, νὰ τὴν γανώσῃς. Καὶ πὲς τοῦ μαστόρου νὰ γράψη τὸ ὄνομά σου ἐπάνω διὰ νὰ μνημονεύεσαι. Ἐσεῖς, παιδιά μου, παρακαλεῖτε νὰ βαπτίζετε παιδιά· καὶ δὲν εἶνε καλύτερα νὰ κάμετε κολυμβήθραν, νὰ βαπτίζετε χιλιάδες παιδιά, διὰ νὰ ἔχετε περισσότερον μισθὸν εἰς τὴν ψυχήν σας; Καὶ νὰ ἐξετάζετε ὅποια ἐκκλησία δὲν ἔχει νὰ κάμετε. Καὶ εἰς τὴν Πόλιν νὰ φθάσῃς νὰ στείλης καὶ πανταχοῦ τὸν ἴδιον μισθὸν ἔχεις. Σᾶς παρακαλῶ νὰ εἰπῆτε καὶ διὰ τὸν κὺρ Ἰωάννην, ὁποὺ θέλει νὰ φτιάση μιὰ κολυμβήθραν, νὰ εἰπῆτε τρεῖς φορές: Ὁ Θεὸς συγχωρῆσοι καὶ ἐλεῆσοι αὐτόν.

Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ

ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΕΣΦΙΓΜΕΝΟΥ 5 λ. · Πόσο μεγάλη είναι η δύναμη της προσευχής, ακόμα κι ενός αμαρτωλου ανθρώπου, όταν προσφερεται με όλη την καρδιά, μπορείς να το καταλάβεις από το ακόλουθο παραδειγμα από την Αγία παραδοση: Μία φορά, κατά απαίτηση μιας απελπισμενης μητέρας, της οποίας ο θάνατος είχε στερήσει το μοναχογιο της, μια πορνη που έτυχε να συναντήσει και η οποία ήταν ακόμα ακαθαρτη από την τελευταία αμαρτία της, συγκινημένη από τη λυπη της μητέρας φώναξε προς τον Κυριο:"Όχι για χάρη μιας ελεεινής αμαρτωλής σαν και εμένα, αλλά για χάρη των δακρυων μιας μητέρας που λυπάται για τον γιο της και εμπιστευεται στην αγάπη, την καλοσύνη και την παντοδυναμία Σου, Χριστε ο Θεός, αναστησε τον γιο της, Κυριε! ". Και ο Κύριος την ανεστησε. Πόσο μεγάλη είναι η δύναμη της προσευχης. Μας παρέχει το Πνεύμα του Θεου και ακόμα μπορεί να ασκηθεί από οποιονδήποτε. Άγιος Σεραφείμ του Σαρώφ