Η ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΠΙΣΤΕΩΣ ΤΗΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΤΟΥ 2006 Η ΟΠΟΙΑ ΧΡΗΖΕΙ ΔΙΟΡΘΩΣΕΩΣ

Η ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ 2006 Η ΟΠΟΙΑ ΧΡΗΣΕΙ ΔΙΟΡΘΩΣΕΩΣ at September 24, 2020 ΓΝΗΣΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΣΤΡΟΓΓΥΛΗ 194.00 ΚΟΡΩΠΙ ΑΤΤΙΚΗΣ 6 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2006 ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ ΑΜΑ ΔΕ ΚΑΙ ΚΑΤΑΔΙΚΗ ΤΩΝ ΥΠΟ ΕΚΠΕΣΟΝΤΩΝ ΑΡΧΙΕΡΕΩΝ ΔΙΑΤΥΠΩΘΕΙΣΩΝ ΒΛΑΣΦΗΜΙΩΝ ΚΑΤΑ ΤΕ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΔΙΑΔΟΧΗΣ ΤΗΣ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΚΑΙ ΕΤΕΡΩΝ ΑΙΡΕΤΙΚΩΝ ΦΡΟΝΗΜΑΤΩΝ ᾽Εν ὀνόματι τῆς ῾Αγίας καί ῾Ομοουσίου καί Ζωοποιοῦ καί ᾽Αδιαιρέτου Τριάδος, ἐν ἔτει σωτηρίω 2006, Σεπτεμβρίου 6, ἡμέρα Τρίτη, ἡ ἐμή ἐλαχιστότης, ὁ Μητροπολίτης Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς Κήρυκος, τῆς Γνησίας ᾽Ορθοδόξου ᾽Εκκλησίας καί οἱ ὑφ᾽ ἡμᾶς εὐλαβέστατοι Κληρικοί, ῾Ιερομ. π. ᾽Αμφιλόχιος καί ἱερεῖς π. Θωμᾶς καί π. Ἀνδρέας, οἷ ὁσιώτατοι Μοναχοί, Βαρνάβας, Κύριλλος, καί Θεόδωρος, παρόντος καί τοῦ θεολόγου ᾽Ελευθερίου Γκουτζίδη, ὡς Γραμματέως, μετά τήν θείαν λειτουργίαν, τήν ὁποίαν ἐπιτελέσαμεν ἐν τῶ πανσέπτω ᾽Επισκοπικῶ Ναῶ τῆς Ἁγίας Αἰκατερίνης, συνεκροτήσαμεν Μητροπολιτικήν ῾Ιεράν Σύνοδον καί ἐνδιετρίψαμεν ἐπί μεγίστων θεμάτων Πίστεως, τά ὁποῖα ἡ κοινή ῾Αγία ἡμῶν Μήτηρ ΕΚΚΛΗΣΙΑ, σήμερον ἀντιμετωπίζει, βιοῦσα περίοδον κατακομβικήν. ῾Ημεῖς, τό πιστόν λεῖμμα τῆς χάριτος, ἑπόμενοι τοῖς ῾Αγίοις Πατρᾶσι, οἵτινες, ὁσάκις ἡ ᾽Εκκλησία ἐχειμάζετο καί ἐδιώκετο, διεκήρυσσον καθαράν τήν ΟΜΟΛΟΓΙΑΝ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ, χάριτι Θεοῦ, προβαίνομεν εἰς τήν διακήρυξιν τῆς παρούσης ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ, ἅμα δέ καί καταδίκην τῶν ὑπό ἐκπεσόντων ᾽Αρχιερέων διατυπωθεισῶν βλασφημιῶν κατά τε τῆς ᾽Εκκλησιολογίας καί τῆς ᾽Αποστολικῆς Διαδοχῆς τῆς Γνησίας ᾽Ορθοδόξου ᾽Εκκλησίας τῆς ῾Ελλάδος, ἐπαναλαμβάνοντες κατ' ἀρχάς τήν ΟΜΟΛΟΓΙΑΝ τοῦ Μεγάλου Πατρός ῾Αγίου Γρηγορίου ᾽Αρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης: Η ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΤΟΥ ΠΑΛΑΜΑ «Εἷς Θεός πρό πάντων, καί ἐπί πάντων, καί ἐν πᾶσι, καί ὑπέρ τό πᾶν, ἐν Πατρί καί Υἱῶ καί ἁγίω Πνεύματι παρ' ἡμῶν προσκυνούμενός τε καί πιστευόμενος· Μονάς ἐν Τριάδι, καί Τριάς ἐν Μονάδι ἀσυγχύτως ἑνουμένη, καί ἀμερίστως διαιρουμένη· Μονάς ἡ αὐτή καί Τριάς παντοδύναμος·, Πατήρ ἅναρχος, οὐ μόνον ὡς ἄχρονος, ἀλλά καί ὡς κατά πάντα τρόπον ἀναίτιος• μόνος αἰτία καί ρίζα καί πηγή τῆς ἐν Υἱῶ καί ἁγίω Πνεύματι θεωρουμένης Θεότητος· μόνος αἰτία προκαταρκτική τῶν γεγονότων• οὐ μόνος Δημιουργός, ἀλλά μόνος ἑνός Υἱοῦ Πατήρ, καί Πνεύματος ἁγίου ἑνός Προβολεύς· ἀεί ὤν, καί ἀεί ὤν Πατήρ, καί ἀεί ὤν μόνος Πατήρ τε καί Προβολεύς· μείζων Υἱοῦ καί Πνεύματος, τοῦτο μόνον ὡς αἴτιος· τἄλλα δέ πάντα ὁ αὐτός αὐτοῖς καί ὁμότιμος• — οὗ Υἱός εἷς, ἄναρχος μέν ὡς ἄχρονος· οὐκ ἄναρχος δέ, ὡς ἀρχήν καί ρίζαν καί πηγήν ἔχων τόν Πατέρα· ἐξ οὗ μόνου πρό πάντων τῶν αἰώνων ἀσωμάτως, ἀρρεύστως, ἀπαθῶς, γεννητῶς προῆλθεν, ἀλλ' οὐ διηρέθη, Θεός ὤν ἐκ Θεοῦ· οὐκ ἄλλος μέν καθ' ὅ Θεός, ἄλλος δέ καθ᾽ ὅ Υἱός, ἀεί ὤν, καί ἀεί ὤν Υἱός καί μόνος Υἱός καί ἀεί πρός τόν Θεόν ἀσυγχύτως ὤν, οὐκ αἰτία καί ἀρχή τῆς ἐν Τριάδι νοουμένης θεότητος, ὡς ἐξ αἰτίας καί ἀρχῆς ὑπάρχων τοῦ Πατρός, άλλ' αἰτία καί ἀρχή τῶν γεγονότων πάντων, ὡς δι' αὐτοῦ πάντων γεγονότων ὅς ἐν μορφῆ Θεοῦ ὑπάρχων, οὐχ ἁρπαγμόν ἡγήσατο τό εἶναι ἴσα Θεῶ· ἀλλ' ἐπί συντελεία τῶν αἰώνων ἑαυτόν ἐκένωσε, μορφήν τήν καθ' ἡμᾶς λαβών, καί ἐκ τῆς ἀειπαρθένου Μαρίας εὐδοκία τοῦ Πατρός καί συνεργία τοῦ ἁγίου Πνεύματος κυηθείς τε νόμω φύσεως καί γεννηθείς, Θεός ὁμοῦ καί ἄνθρωπος, καί ὡς ἀληθῶς ἐνανθρωπήσας γέγονε ὅμοιος ἡμῖν κατά πάντα πλήν ἁμαρτίας, μείνας ὅπερ ἧν, Θεός ἀληθινός, ἑνώσας ἀσυγχύτως καί ἀτρέπτως τάς δύο φύσεις καί θελήσεις καί ἐνεργείας, καί μείνας εἷς Υἱός ἐν μιᾶ ὑποστάσει καί μετά τήν ἐνανθρώπησιν, ἐνεργῶν τά θεῖα πάντα ὡς Θεός, καί τά ἀνθρώπινα πάντα ὡς ἄνθρωπος, καί τοῖς ἀνθρωπίνοις ἀδιαβλήτοις ὑποκείμενος πάθεσιν. ᾽Απαθής μέν καί ἀθάνατος ὥν καί διαμένων ὡς Θεός, ἐκών δέ σαρκί παθών ὡς ἄνθρωπος καί σταυρωθείς καί θανών καί ταφείς, καί τῆ τρίτη ἡμέρα ἀναστάς ὅς καί τοῖς μαθηταῖς μετά τήν ἀνάστασιν ἐπιφανείς, καί τήν ἐξ ὕψους δύναμιν ἐπαγγειλάμενος, καί παραγγείλας μαθητεύειν πάντα τά ἔθνη, καί βαπτίζειν εἰς τό ὄνομα τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ ἁγίου Πνεύματος, καί τηρεῖν διδάσκειν ὅσα ἐνετείλατο, αὐτός ἀνελήφθη εἰς τόν οὐρανόν, καί ἐκάθισεν ἐξ δεξιῶν τοῦ Πατρός, ὁμότιμον καί ὁμόθρονον ὡς ὁμόθεον ποιήσας τό ἡμέτερον φύραμα, μεθ' οὗ πάλιν φυράματος ἤξειν μέλλει μετά δόξης κρῖναι ζῶντας καί νεκρούς, καί ἀποδοῦναι ἑκάστω κατά τά ἔργα αὐτοῦ. — Τότε δέ πρός τόν Πατέρα ἀνελθών ἔπεμψεν ἐπί τούς ἁγίους αὐτοῦ μαθητάς καί ἀποστόλους τό Πνεῦμα τό ἅγιον, ὅ παρά τοῦ Πατρός ἐκπορεύεται· συνάναρχον μέν ὅν τῶ Πατρί καί τῶ Υἱῶ, ὡς ἄχρονον, οὐκ ἄναρχον δέ, ὡς καί αὐτό ρίζαν καί πηγήν καί αἰτίαν ἔχον τόν Πατέρα, οὐχ ὡς γεννητόν, ἀλλ' ὡς ἐκπορευτόν· ἐκ Πατρός γάρ καί αὐτό πρό πάντων τῶν αἰώνων ἀρρεύστως καί ἀπαθῶς, οὐ γεννητῶς, ἀλλ' ἐκπορευτῶς προῆλθεν, ἀδιαίρετον ὅν τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ, ὡς ἐκ τοῦ Πατρός προερχόμενον καί ἐν Υἱῶ ἀναπαυόμενον, ἀσύγχυτον καί τήν ἕνωσιν ἔχον, καί ἀμέριστον τήν διαίρεσιν· Θεός ὅν καί αὐτό ἐκ τοῦ Θεοῦ, οὐ ἄλλος μέν καθ' ὅ Θεός, ἄλλος δέ καθ' ὅ Παράκλητος· Πνεῦμα αὐθυπόστατον, ἐκ Πατρός ἐκπορευόμενον καί δι' Υἱοῦ πεμπόμενον, τουτέστι φανερούμενον, αἴτιον καί αὐτό τῶν γεγονότων πάντων, ὡς ἐν αὐτῶ τετελεσιουργημένων· τό αὐτό καί ὁμότιμον Πατρί τε καί Υἱῶ, χωρίς τῆς ἀγεννησίας καί τῆς γεννήσεως. ᾽Επέμφθη δέ παρά τοῦ Υἱοῦ πρός τούς οἰκείους μαθητάς, τουτέστι πεφανέρωται. Πῶς γάρ ἄν ἄλλως παρ' αὐτοῦ πεμφθείη τό μή χωριζόμενον αὐτοῦ; Πῶς δ' ἄν ἄλλως ἔλθοι μοι τό ὑπάρχον πανταχοῦ; Διό μή μόνον παρά τοῦ Υἱοῦ, ἀλλά καί παρά τοῦ Πατρός, καί διά τοῦ Υἱοῦ πέμπεται· καί παρ' ἑαυτοῦ ἔρχεται φανερούμενον, Κοινόν γάρ ἔργον ἡ ἀποστολή, δηλονότι ἡ φανέρωσις τοῦ Πνεύματος, — Φανεροῦται δέ οὐ κατά τήν οὐσίαν, Οὐδείς γάρ ποτέ Θεοῦ φύσιν ἤ είδεν ἤ ἐξηγόρευσεν, ἀλλά μετά τήν χάριν καί τήν δύναμιν καί τήν ἐνέργειαν, ἥτις κοινή ἐστι Πατρός καί Υἱοῦ καί Πνεύματος. ῎Ιδιον μέν γάρ ἑκάστου τούτων ἡ ἑκάστου ὑπόστασις, καί ὅσα τείνει πρός αὐτήν· κοινά δέ οὐχ ἡ ὑπερούσιος οὐσία μόνον, ἡ παντάπασιν ἀνώνυμος καί ἀνέκφαντος καί ἀμέθεκτος, ὡς ὑπέρ πᾶσαν ἐπωνυμίαν ούσα καί ἔκφανσιν καί μετοχήν, ἀλλά καί ἡ χάρις καί ἡ δύναμις καί ἡ ἐνέργεια καί ἡ λαμπρότης, καί ἡ βασιλεία καί ἡ ἀφθαρσία, καί πάνθ' ἁπλῶς καθ' ἅ κοινωνεῖ, καί κατά χάριν ἑνοῦται τοῖς ἁγίοις ἀγγέλοις τε καί ἀνθρώποις ὁ Θεός· μήτε διά τό μεριστόν καί διάφορον τῶν ὑποστάσεων, μήτε διά τό μεριστόν καί ποικίλον τῶν δυνάμεών τε καί ἐνεργειῶν, τῆς ἁπλότητος έκπίπτων οὔτως ἡμῖν εἶς ἐστι παντοδύναμος Θεός έν μιᾶ θεότητι. Οὔτε γάρ ἐξ ὑποστάσεων τελείων γένοιτ' ἄν ποτε σύνθεσις, οὔτε τό δυνάμενον, ὅτι δύναμιν ἤ δυνάμεις ἔχει, δι ' αὐτό τό δύνασθαι σύνθετον ἀληθῶς ποε λεχθείη ἄν. Πρός τούτοις προσκυνοῦμεν σχετικῶς τήν ἁγίαν εἰκόνα τοῦ περιγραφέντος ὡς δι' ἡμᾶς ἐνανθρωπίσαντος Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, πρός τό πρωτότυπον ἀναφέροντες σχετικῶς τήν προσκύνησιν· καί τό τίμιον τοῦ σταυροῦ ξύλον, καί τά σύμβολα πάντα τῶν αὐτοῦ παθημάτων, ὡς ὄντα τρόπαια θεῖα κατά τοῦ κοινοῦ πολεμίου τοῦ γένους ἡμῶν· πρός δέ καί τόν τύπον τοῦ τιμίου σταυροῦ σωτήριον, καί τούς Είους ναούς καί τόπους, καί τά ἱερά σκεύη καί θεοπαράδοτα λόγια διά,τάνν αὐτοῖς ἐνοικοῦντα Θεόν, ῾Ωσαύτως προ-σκυνοῦμεν καί τάς τῶν ἁγίων πάντων εικονας διά τήν πρός αὐτούς ἀγάπην καί τόν Θεόν, ὅν οὗτοι ἀληθῶς ἠγάπησάν τε καί ἐθεράπευσαν· ἐν τῆ προσκυνήσει πρός τάς εἰκόνων μορφάς ἀναφέροντες τήν διάνοιαν- Προσκυνοῦμεν καί αὐτάς τάς τῶν ἁγίων σορούς, ὡς τῆς ἁγιαστικῆς χάριτος τῶν αὐτῶν οὐκ ἀποπτάσης ἱερωτάτων ὀστῶν· ὥσπερ οὐδέ τοῦ δεσποτικοῦ σώματος ἐν τῶ τριημέρω ἡ θεότης διηρέθη θανάτω. Κακόν κατ' οὐσίαν ἴσμεν οὐδέν· οὐδ' είναι τοῦ κακοῦ ἀρχήν ἑτέραν ἤ τήν ἐκτροπήν τῶν λογικῶν, κεχρημένων τῆ παρά τοῦ Θεοῦ δεδομένη αὐεξουσιότητι κακῶς- Σέργομεν πάσας τάς ἐκκλησιαστικάς παραδόσεις, ἐγγράφους τε καί ἀγράφους, καί πρό πάντων τήν μυστικωτάτην τε καί πανίερον τελετήν καί κοινωνίαν καί σύναξιν, παρ' ἧς καί ταῖς ἄλλαις τελεταῖς ἡ τελείωσις, καθ' ἥν εἰς ἀνάμνησιν τοῦ κενώσαντος ἑαυτόν ἀκενώτως, καί σάρκα λαβόντος καί παθόντος ὑπέρ ἡμῶν, κατά τήν θεσπεσίαν ἐκείνου παραγγελίαν καί αὐτουργίαν, τά θειότατα ἱερουργεῖται καί θεουργεῖται, ὁ ἄρτος καί τό ποτήριον·καί αὐτό τό ζωαρχικόν ἐκεῖνο τελεῖται σῶμα καί αίμα· καί τήν ἀπόρρητον αὐτῶν μετουσίαν καί κοινωνίαν τοῖς εὐαγῶς προσιοῦσι χαρίζεται, Πάντας δέ τούς μή ὁμολογοῦντας καί πιστεύοντας ὡς τό Πνεῦμα τό ἅγιον προεμήνυσε διά τῶν προφητῶν, ὡς ὁ Κύριος ἐθέσπισε διά σαρκός ἡμῖν ἐπιφανείς, ὡς οἱ ἀπόστολοι ἐκήρυξαν πεμφθέντες ὑπ' αὐτοῦ, ὡς οἱ Πατέρες ἡμῶν καί διάδοχοι ἐκείνων ἐδίδαξαν ἡμᾶς, ἀλλ' αἱρέσεως οἰκείας ἤ ἄρξαντας, ἤ τοῖς κακῶς ἄρξασιν εἰς τέλος ἐπηκολουθηκότας, ἀποβαλλόμεθα καί ἀναθέματι καθυποβάλλομεν. Δεχόμεθα δέ καί ἀσπαζόμεθα τάς ἁγίας καί οἰκουμενικάς συνόδους, τήν ἐν Νικαία τῶν τριακοσίων δέκα καί ὀκτώ θεοφόρων Πατέρων κατά τοῦ θεομάχου ᾽Αρείου, κατασπῶντος ἀσεβῶς εἰς κτίσμα τόν Υἱόν τοῦ Θεοῦ, καί κατατέμνοντος εἰς κτιστά καί ἄκτιστα τήν ἐν Πατρί καί Υἱῶ καί ἁγίω Πνεύματι προσκυνουμένην Θεότητα' τήν μετ' αὐτήν ἐν Κωνσταντινουπόλει τῶν ἑκατόν πεντήκοντα ἁγίων Πατέρων κατά Μακεδονίου Κων-σταντινουπόλεως, ἀσεβῶς εἰς κτίσμα κατασπῶντος τό Πνεῦμα τό ἅγιον, καί κατατέ-μνοντος μηδέ ἧττον καί τούτου εἰς κτιστά καί ἄκτιστα τήν μίαν Θεότητα' τήν μετ' αὐτήν ἐν ᾽Εφέσω τῶν διακοσίων Πατέρων κατά Νεστορίου Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως, τήν καθ' ὑπόστασιν ἕνωσιν ἀθετοῦντος ἐπί Κριστοῦ τῆς αὐτοῦ θεότητος καί ἀνθρωπότητος, καί τήν ὡς ἀληθῶς τεκοῦσαν τόν Θεόν Παρθένον, Θεοτόκον καλεῖν μηδαμῶς βουλομένου· καί τήν τετάρτην τήν ἐν Χαλκηδόνι τῶν ἑξακοσίων τριάκοντα Πατέρων κατά Εὐτυχοῦς καί Διοσκόρου, μίαν φύσιν ἐπί Χριστοῦ δογματιζόντων κακῶς· καί τήν μετ᾽ αὐτήν ἐν Κωνσταντινουπόλει τῶν ἑκατόν ἑξήκοντα πέντε Πατέρων κατά Θεοδώρου καί Διοδώρου τά αὐτά τῶ Νεστορίω φρονούντων, καί διά συγγραμμάτων τά ἐκείνου συνιστώντων, ῾Ωριγένους τε καί Διδύμου καί Εὐαγρίου τινός, τῶν παλαιῶν μέν ὄντων, μυθώδη δέ τινα ἐν τῆ τοῦ Θεοῦ ᾽Εκκλησία παρεισάγειν ἐπιχειρούντων· καί τήν μετ' αὐτήν ἐν τῆ αὐτῆ πόλει τῶν ἑκατόν ἑβδομήκοντα Πατέρων κατά Σεργίου, Πύρρου, Παύλου, Κωνσταντινουπόλεως ἀρξάντων, ἀθτούντων ἐπί Χριστοῦ τάς καταλλήλους ταῖς δύο φύσεσιν δύο ἐνεργείας καί δύο θελήματα· καί τήν ἐν Νικαία πάλιν τῶν ἑπτά καί ἑξήκοντα καί τριακοσίων Πατέρων κατά τῶν Εἰκονομάχων. ᾽Ασπαζόμεθα καί πάσας τάς κατά Θεοῦ χάριν κατά καιρόν ἤ τόπον πρός βεβαίωσιν εὐσεβείας καί εὐαγγελικῆς πολιτείας συναθροισθείσας ἁγίας συνόδους· ὧν εἰσι καί αἱ συγκροτηθεῖσαι κατά τήν μεγαλόπολιν ταύτην ἐν τῶ περιβοήτω ναῶ τῆς ἁγίας τοῦ Θεοῦ Σοφίας κατά τοῦ Καλαβροῦ Βαρλαάμ, καί τοῦ μετ' ἐκεῖνον τά ἐκείνου φρονοῦντος, καί δόλω σπεύδοντος ἐπεκδικεῖν, ᾽Ακινδύνου' οἵ τήν κοινήν χάριν Πατρός, Υἱοῦ καί Πνεύματος, καί τό φῶς τοῦ μέλλοντος αἰῶνος, καθό καί οἱ δίκαιοι λάμψουσιν ὡς ἥλιος, ὡς καί ὁ Χριστός προϋπέδειξεν ἐπ' ὅρους λάμψας, καί ἁπλῶς πᾶσαν δύναμίν τε καί ἐνέργειαν τῆς τρισυποστάτου Θεότητος, καί πᾶν τό διαφέρον ὁπωσοῦν τῆς θείας φύσεως κτιστόν είναι δογματίζουσι, καί κατατέμνουσι καί οὗτοι δυσσεβῶς εἰς κτιστά καί ἄκτιστα τήν μίαν Θεότητα, καί τούς εὐσεβῶς ἄκτιστον τό θειότατον ἐκεῖνο φῶς, καί πᾶσαν δύναμιν καί ἐνέργειαν πρεσβεύοντας θείαν, ὡς μηδενός ὄντος προσφάτου τῶν τῶ Θεῶ προσόντων φυσικῶς, διθεϊτας ὀνομάζουσι καί πολυθέους, ὡς καί ᾽Ιουδαῖοι Σαβελλιανοί τε καί Αρειανοί ὀνομάζουσιν ἡμᾶς. ᾽Αλλ' ἡμεῖς τούτους τε κἀκείνους, ὡς ὄντως ἀθέους τε καί πολυθέους, ἀποβαλλόμεθᾳ καί τοῦ πληρώματος τῶν εὐσεβούντων, ὡς καί ἡ ἁγία τοῦ Χριστοῦ καθολική καί ἀποστολική ᾽Εκκλησία διά τοῦ συνοδικοῦ Τόμου καί ῾Αγιορειτικοῦ, τελέως ἐκκόπτομεν, πιστεύοντες εἰς μίαν Θεότητα τρισυπόστατον καί παντοδύναμον, οὐδαμῶς τοῦ ἑνιαίου καί τῆς ἁπλότητος ἐκπίπτουσαν διά τάς δυνάμεις ἤ τάς ὑποστάσεις. ᾽Επί τούτοις πᾶσι προσδοκῶμεν ἀνάστασιν νεκρῶν, καί ζωήν ἄληκτον τοῦ μέλλοντος αἰῶνος, ᾽Αμήν». Διά τῆς ᾽Ορθοδόξου ταύτης ῾Ομολογίας τοῦ ῾Αγίου Πατρός τῆς ᾽Εκκλησίας Γρηγορίου ᾽Αρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης τοῦ Παλαμᾶ, ἀντιμετωπίσθη ὁμολογιακῶς κατά τόν ΙΔ' αἰῶνα καί ἀπεκρούσθη νικηφόρως ἡ ἐκ τῆς αἱρεσιοβριθοῦς Δύσεως θρασυτάτη ἐπιβουλή κατά τῶν ᾽Ορθοδόξων. Ταύτην καί ἡμεῖς οἱ ἐλάχιστοι, κατασπαζόμενοι, ἐπεκτείνομεν καί κατά τῶν μετέπειτα ἀντιχρίστων ἐπιβουλῶν τῆς παπικῆς Δύσεως, μέχρι καί τοῦ συγχρόνου Οἰκουμενισμοῦ, νεοημερολογιτικοῦ τε καί παλαιοημερολογιτικοῦ. Εἰδικώτερον ΑΠΟΔΕΧΟΜΕΘΑ ΚΑΙ ΣΥΝΟΜΟΛΟΓΟΥΜΕΝ τάς ῾Ιστορικάς ΟΜΟΛΟ-ΓΙΑΣ κατά τοῦ δεδικασμένου καί κατακεκριμένου Παπικοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ - Οἰκουμενισμοῦ: α) Τήν ῾Ομολογίαν τοῦ Ζηλωτοῦ ῾Αγιορείτου ῾Ιερομονάχου Ματθαίου ὅστις τήν ἑπομένην τῆς Καινοτομίας γράφει πρός τά ἁπανταχοῦ πνευματικά του τέκνα νά μήν δεχθοῦν τήν καινοτομίαν, διότι αὕτη χωρίζει τούς χριστιανούς ἀπό τόν Χριστόν καί τήν ᾽Εκκλησίαν Του. β) Τῶν Ζηλωτῶν ῾Αγιορειτῶν Πατέρων ἐν ἔτει 1934 (᾽Αποστασίας ῎Ελεγχος 1934), γ) Τήν ἀπό 6.11.1937 Συνοδικήν ΟΜΟΛΟΓΙΑΝ ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑΝ, ἐν τῆ ὁποία ἀνεθεματίσθη καί ὁ ἄθεος καί ἀντίχριστος Οἰκουμενισμός καί ἀπεκηρύχθησαν οἱ ὑπαναχωρήσαντες ἐκ τῆς ῾Ομολογίας σχισματικοί, πρ. Φλωρίνης Χρυσόστομος καί Δημητριάδος Γερμανός, ὡς καί ἁπάσας τάς ὁμοίας ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ, αἱ ὁποῖαι, λόγω τῶν κρισίμων περιστάσεων κατά καιρούς διετυπώθησαν ὡς διατυποῦται καί ἡ παροῦσα, διότι ὁ ἴδιος παπικός κίνδυνος, ἔτι θρασύτερος, σήμερον εἰσεχώρησεν καί εἰς τόν χῶρον τῶν ᾽Ορθοδόξων καί ἀπειλεῖ νά μολύνη τό ἐναπομεῖναν «μικρόν λεῖμμα τῆ ς χάριτος. ῞Οθεν ἐπί πᾶσι τούτοις ΟΜΟΛΟΓΟΥΜΕΝ καί ΔΙΑΚΗΡΥΣΣΟΜΕΝ. 1. ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΠΑΠΙΚΟΥ ΝΕΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΡΟΤΕΣΤΑΝΤΙΚΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ ΔΕΧΟΜΕΘΑ καί ΑΣΠΑΖΟΜΕΘΑ τάς ῾Αγίας Πανορθοδόξους Συνόδους τάς ἐν Κων/λει καί ἐν ἔτεσι 1583, 1587 καί 1593 συγκληθείσας, ὑπό τοῦ μακαρία τῆ μνήμη γενομένου Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου ῾Ιερεμίου τοῦ Β' τοῦ ἐπωνομαζομένου ΤΡΑΝΟΥ, καί τάς ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ αὐτῶν, κατά τῆς καινοτομίας τοῦ Πάπα Γρηγορίου τοῦ ΙΓ' ἐπί τοῦ Πασχαλίου Κανόνος καί τοῦ νέου Καλενδαρίου — ἡμερολογίου του. Τάς Πανορθοδόξους ταύτας Συνὄδους καί τάς ᾽Αποφάσεις των ΟΜΟΛΟΓΟΥΜΕΝ καί ΚΑΤΑΣΠΑΖΟΜΕΘΑ ὡς ἰσοκύρους ταῖς ῾Αγίαις Οἰκουμενικαῖς καί ἁπάσαις ταῖς Τοπικαῖς ῾Αγίαις Συνόδοις τῆς ΜΙΑΣ ΑΓΙΑΣ ΚΑΘΟΛΙΚΗΣ ΚΑΙ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ. Ταύταις ταῖς Πανορθοδόξοις Συνόδοις καί ταῖς ἀποφάσεσιν αὐτῶν ἑπόμενοι, ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ ΚΑΙ ΑΝΑΘΕΜΑΤΙΖΟΜΕΝ τήν Παπικήν ῾Ημερολογιακήν Καινοτομίαν, τήν μετά 342 ἔτη (1582—1924), δολίως, ἀντικανονικῶς καί ἀντορθοδόξως ὑπό Μασώνων - Οἰκουμενιστῶν Πατριαρχῶν, ᾽Αρχιεπισκόπων καί Συνόδων, ἐπιβληθεῖσαν ὡς πρῶτον πραγματικόν βῆμα πρός τόν Οἰκουμενισμόν καί ἐπί ἀσεβεῖ καταλύσει τῶν ὡς ἄνω Πανορθοδόξων ῾Αγίων Συνόδων. Ὡσαύτως ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ ΚΑΙ ΑΝΑΘΕΜΑΤΙΖΟΜΕΝ. α) Τάς ἀπ' ἀρχῆς τῆς ῾Ημερολογιακῆς Καινοτομίας ἀποτολμηθείσας ἀσεβεῖς προσπαθείας παραγόντων τοῦ Νεοημερολογιτικοῦ καί Παλαιοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ὅπως ἀμφισβητήσουν ἤ μειώσουν τό κῦρος αὐτῶν τῶν Πανορθοδόξων ῾Αγίων Συνόδων, καί τῶν καταδικαστικῶν αὐτῶν ᾽Αποφάσεων κατά τοῦ Παπικοῦ νέου Πασχαλίου καί νέου Καλενδαρίου — ῾Ημερολογίου. β) Τήν ἀμέσως μετά τό 1924 ἐκδηλωθεῖσαν προπαγάνδαν ὑπό τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ (διά τοῦ Χρυσοστόμου Παπαδοπούλου καί τῶν λοιπῶν ὁμοφρόνων του), καθ' ἥν αἱ Πανορθόδοξοι αὗται Σύνοδοι κατεδίκασαν δῆθεν μόνον τήν ὑπό τοῦ Πάπα Γρηγορίου τοῦ ΙΓ' κατάλυσιν τοῦ Πασχαλίου Κανόνος, οὐχί δέ καί τό νέον ῾Ημερολόγιον (Καλενδάριον). ῾Η καταδίκη τῆς Παπικῆς Καινοτομίας, ἐπί τῆ καταλύσει τοῦ Πασχαλίου Κανόνος, εἱναι καταδἴκη ἐπί τῆ καταλύσει ὁλοκλήρου τοῦ ἐτησἴου ἑορτολογικοῦ Κύκλου, διότι ὑπό τῶν Πανορθοδόξων ῾Αγίων Συνόδων ἐπί Πατριάρχου ῾Ιερεμίου τοῦ Τρανοῦ, σαφῶς ΚΑΤΕΔΙΚΑΣΘΗ καί ΑΠΕΚΛΕΙΣΘΗ γενικῶς ἡ καινοτομία τοῦ νέου καλενδαρίου. ῾Ετέρωθεν ὁ Πασχάλιος Κανών ἐσκόπει καί σκοπεῖ εἰς τόν ἐν γένει συνεορτασμόν τῶν ᾽0ρθοδόξων μετά τῶν αἱρετικῶν. γ) Τό γεγονός ὅτι τόσον ἐκ τῶν ῾Αγιορειτικῶν ᾽Αρχείων, ὅσον καί τῆς Μονῆς τοῦ Σινᾶ καί ἄλλων, ἀπεσύρθησαν αἱ σχετικαί πηγαί, ὅμως αἱ Σύνοδοι αὗται καί ἡ καταδίκη τοῦ νέου Παπικοῦ Καλενδαρίου, ΜΕΜΑΡΤΥΡΗΝΤΑΙ ὑφ' ἁπάντων τῶν ἀνεγνωρισμένου Κύρους ᾽Εκκλησιαστικῶν καί ἄλλων μεγάλων ἱστορικῶν, ὡς καί ὑπ ' αὐτοῦ τοῦ Χρυσοστόμου Παπαδοπούλου, δ) Τήν ὀψίμως, πλήν ἐπισήμως διατυπωθεῖσαν ἀσέβειαν τοῦ Διδάκτορος καί ἤδη ᾽Αρχιεπισκόπου τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ Χριστοδούλου Παρασκευαίδη, ὅστις διά νά ἀπαλύνη τό ἔγκλημα τῆς κατά τό 1924 ἐπιβολῆς τοῦ κατεγνωσμένου παπικοῦ ῾Ημερολογίου ὡς Οἰκουμενισμοῦ, εἰς τήν ἀπό 1982 Διδακτορικήν του διατριβήν, ἐπαναλαμβάνει, τήν ἀπό 1929 ἀσεβεστάτην θέσιν τῆς Καινοτόμου Νεοημερολογιτικῆς ῾Ιεραρχἴας, ἥτις ἀσεβῶς ἀπεφάνθη περί τῆς Συνόδου τοῦ 1593, ὅτι αὕτη «ἄλλωσε δέν ὑπῆρξεν Οἰκουμενική». Ταῦτα, καί ἡμεῖς μετά τῶν ῾Αγίων ᾽Εκείνων Πατέρων ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ ΚΑΙ ΑΝΑΘΕΜΑ-ΤΙΖΟΜΕΝ τρίς, καί ΚΡΑΤΟΥΜΕΝ ΕΞΩ ΤΗΣ ΜΙΑΣ ῾Αγίας Καθολικῆς καί ᾽Αποστολικῆς ᾽Εκκλησίας. ᾽Επί τούτοις, ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ ΚΑΙ ΑΝΑΘΕΜΑΤΙΖΟΜΕΝ: - α) Τήν παναιρετικήν καί ᾽Εκκλησιομάχον Οἰκουμενιστικήν ΕΓΚΥΚΛΙΟΝ τήν, ὑπό τῆς Πατριαρχικῆς Συνόδου τῆς Κων/λεως ὑπό τόν Προύσσης Δωρόθεον, ἐκδοθεῖσαν ἐν ἔτει 1920, — β) Τό Μασωνικόν — Οἰκουμενιστικόν καί ἅθεον ΣΥΝΕΔΡΙΟΝ τῆς Κων)λεως, (Μαίου — ᾽Ιουνίου 1923), τό ψευδῶς καί παραπλανητικῶς ἐπωνομασθέν Πανορθόδοξον Συνέδριον τῆς ΚωνΧλεως, καί — γ) Τήν ἀπό 10.3.1924 ἀπόφασιν τοῦ καινοτόμου Μητροπολίτου ᾽Αθηνῶν Χρυσοστόμου Παπαδοπούλου, δι' ἧς οὗτος ὡς ἐκτελεστικόν ὄργανον τῶν σχεδίων τῶν ᾽Αθέων Οἰκουμενιστῶν, Μασώνων καί ἐν τέλει Σιωνιστῶν, ἐπραγματοποίησεν ὅσα ὁ Οἰκουμενισμός προέβλεψεν καί ἀπεφάσισεν διά τῶν ὡς ἄνω α' καί β πράξεών του, ἀνατρέψας τήν ᾽Ορθόδοξον ῞Εορτολογικήν Τάξιν — Παράδοσιν, καί πραγματοποιήσας δι' αὐτῆς τό πρῶτον ρῆμα τῆς εἰσόδου των εἰς τήν παναίρεσιν τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ — Οἰκουμενισμοῦ, 2. ΠΕΡΙ ΤΟΥ «ΔΥΝΑΜΕΙ ΚΑΙ ΟΥΧΙ ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΑΚΟΥ ΣΧΙΣΜΑΤΟΣ» ΑΠΟΚΗΡΥΣΣΟΜΕΝ, ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ καί ΑΝΑΘΕΜΑΤΙΖΟΜΕΝ, ὡς ἐκ τοῦ διαβόλου ἐμπνευσθεῖσαν, τήν θεωρίαν τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ — ΟΙκουμενισμοῦ, περί δῆθεν «δυνάμει καί οὐχί ἐνεργεία Νεοημερολογιτικοῦ σχίσματος, καί μετά πάντων τῶν πρό ἡμῶν ῾Αγίων καί ῾Ομολογητῶν Πατέρων, ΚΑΤΑΓΓΕΛΛΟΜΕΝ ὅτι ἡ Νεοημερολογιτική ῾Ιεραρχία καί οἱ ἀκολουθήσαντες αὐτήν, τό 1924 προεκάλεσαν ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΣΧΙΣΜΑ καί ἐξὴλθον τῆς Μιᾶς, Ἁγίας τοῦ Χριστοῦ ᾽Εκκλησίας. Ταύτην τήν περί δῆθεν «ΔΥΝΑΜΕΙ ΚΑΙ ΟΥΧΙ ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΝΕΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΙΚΟΥ ΣΧΙΣΜΑΤΟΣ» θεωρίαν τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ, ὑπεστήριξεν καί ὁ πρ, Φλωρίνης Χρυσόστομος Καβουρἴδης, εὐθύς μετά τήν πρώτην καλήν ΟΜΟΛΟΓΙΑΝ καί ἅμα τῆ ἐπιστροφῆ του ἐκ τῆς ἐξορίας, (᾽Οκτώρριος 1935), ὅτε ἀνέλαβεν ρόλον Οὐνίτου τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ. Μή δυνηθείς ὅμως νά προσβάλη τήν ΟΜΟΛΟΓΙΑΝ — ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑΝ τῆς Γνησίας ᾽Ορθοδόξου ᾽Εκκλησίας, καί διά τῆς ἐν λόγω θεωρίας του, τό 1937 προεκάλεσεν τό Φλω ινικόν σχίσμα. ῾Η αΙτία, καί αὐτοῦ τοῦ δεινοῦ σχίσματος, ήτο καί παραμένει ΔΟΓΜΑΤΙΚΗ — ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΚΗ, ἤτοι, ἡ ὑπ᾽ αὐτοῦ καί τῶν ὀπαδῶν του, ἄρνησις καί βλασφημία τῆς ᾽Εκκλησιολογίας τῆς Γνησίας ᾽Ορθοδόξου ᾽Εκκλησίας, καθ' ἥν τό πιστόν λεῖμμα τῆς χάριτος, - τό κατά Μάρτιον 19211 ἀπορρίψαν τήν εἰσαγωγήν τῆς ΚΑΤΑΚΕΚΡΙΜΕΝΗΣ Νεοημερολογιτικῆς καινοτομίας καί δή τήν δι' αὐτῆς ΕΙΣΧΩΡΗΣΙΝ (=ἀλληλοπεριχώρησίν των), ἐν τῶ Οἰκουμενισμῶ - ἔκτοτε ἀποτελεῖ καί ἐκφράζει τήν ΑΔΙΑΚΟΠΟΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑΝ τῆς Μίας ῾Αγίας Καθολικῆς καί ᾽Αποστολικῆς ᾽Εκκλησίας, τῆς καινοτομησάσης ῾Ιεραρχἴας καταστάσης ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΣΧΙΣΜΑΤΟΑΙΡΕΤΙΚΗΣ. ᾽Ενῶ οἱ «λειτουργοί» αὐτῆς ἔπαυσαν νά είναι οἰκονόμοι τῆς χάριτος τοῦ Παναγίου Πνεύματος, ὅπως καί εἰς κάθε ἄλλην σχισματοαίρεσιν, ὁ πρ, Φλωρίνης, τήν ὁμολογεῖ ὡς «Μητέραν του ᾽Εκκλησίαν»! Τό Φλωρινικόν τοῦτο σχίσμα ήτο καί παραμένει σχίσμα τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ — Οἰκουμενισμοῦ, ὁ ὁποῖος οὐδέποτε ἠνέχθη τήν καθαράν ᾽Εκκλησιολογἴαν τῆς Μίας, ῾Αγίας, Καθολικῆς καί ᾽Αποστολικῆς ᾽Εκκλησίας, διότι αὕτη παρεμποδίζει τήν περαιτέρω πορείαν τῆς παναιρέσεώς του. 3. ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΑΣ ΤΟΥ ΒΡΕΣΘΕΝΗΣ ΜΑΤΘΑΙΟΥ (1935) ΚΑΙ ΤΩΝ ΥΠ' ΑΥΤΟΥ ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΩΝ ΚΑΤΑ ΤΟ 1948 Τούς παράγοντας τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ — Οἰκουμενισμοῦ ἀπ' ἀρχῆς ἀπησχόλει τό πρόσωπον τοῦ ἀοιδίμου ᾽Επισκόπου Βρεσθένης Ματθαίου, ὁ ὁποῖος ἐχειροτονήθη εἰς ᾽Επίσκοπον Βρεσθένης ὑπό τῶν κατά Μάϊον 1935 ἀποκηρυξάντων τήν Νεοημερολογιτικήν ῾Ιεραρχίαν καί ἐπιστρεψάντων εἰς τήν ᾽Ορθοδοξίαν, τριῶν ᾽Επισκόπων, ἤτοι, τῶν Δημητριάδος Γερμανοῦ, πρ. Φλωρίνης Χρυσοστόμου καί Ζακύνθου Χρυσοστόμου, ῾Η σταθερά ἐμμονή τοῦ Βρεσθένης Ματθαίου εἰς τήν καθαράν καί κρυσταλλίνην ΕΚΚΛΗΣΙΟ ΛΟΓΙΑΝ τῆς Γνησίας ᾽Ορθοδόξου ᾽Εκκλησίας, ὡς καί τό γεγονός ὅτι, οὗτος ὡς Κανονικός καί ᾽Ορθόδοξος ᾽Αρχιερεύς, ήτο φορεύς τῆς Γνησίας καί ἀδιακόπου ᾽Αποστολικῆς Διαδοχῆς, ἠνάγκασεν Νεοημερολογιτισμόν καί Φλωρινισμόν, νά ἐπιπέσουν ὡς λυσσῶντες κατ' αὐτοῦ, ἐνῶ ἐφρόντισαν νά μήν ἔχη καί σύμψηφον ἄλλου ᾽Επισκόπου, ἵνα μή δυνηθῆ ποτέ νά προβῆ εἰς χειροτονίαν νέων ᾽Επισκόπων καί μεταδώση καί διασφαλἴση τήν ᾽Αποστολικήν Διαδοχήν. Οὕτω προσεδόκουν ὅτι μέ τήν κοίμησίν του, θά ἐξέλιπεν ἡ ᾽Αποστολική Διαδοχή. Ὁ μακάριος ὅμως οὗτος Επίσκοπος Βρεσθένης Ματθαῖος, διωκόμενος καἴ συκοφαντούμενος, μόλις ἕν ἔτος καί ὀλίγους μῆνας πρό τῆς ὁσίας κοιμήσεώς του (+14.5.1950), ἅτε μή ὑπάρχοντος ἑτέρου ᾽Ορθοδόξου ᾽Επισκόπου, κατ' ΑΔΗΡΙΤΟΝ ᾽Εκκλησιαστικήν δεοντολογίαν, ΥΠΕΡΒΑΣ τόν Α' ᾽Αποστολικόν Κανόνα, προέβη, ψήφω Κλήρου καί Λαοῦ, ΜΟΝΟΣ ΑΥΤΟΣ ΚΑΝΟΝΙΚΟΣ ΚΑΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ, εἰς χειροτονίαν ἄλλου ᾽Επισκόπου (1.9.1948), διασφαλίσας οὕτω τήν ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΝ ΔΙΑΔΟΧΗΝ καί ἑπομένως καί τήν ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑΝ τῆς Γνησίας ᾽Ορθοδόξου ᾽Εκκλησίας. ΟΜΟΛΟΓΟΥΜΕΝ τήν Πρᾶξιν ὡς ΥΠΕΡΚΑΝΟΝΙΚΗΝ, ἀπολύτως ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗΝ καί ΕΓΚΥΡΟΝ, καί συνεπῆ πρός τήν ΟΜΟΛΟΓΙΑΝ — ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑΝ τῆς Γνησίας ᾽Ορθοδόξου ᾽Εκκλησίας, τήν δέ δι' ἐκείνης τῆς χειροτονίας μετάδοσιν τῆς ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΔΙΑΔΟΧΗΣ, ΠΛΗΡΗ καί ΤΕΛΕΙΑΝ. Τόν ἀοίδιμον ΕΠΙΣΚΟΠΟΝ ΜΑΤΘΑΙΟΝ δεχόμεθα καί ΑΝΑΚΗΡΥΣΣΟΜΕΝ μέγαν τῆς Πίστεως Πρόμαχον καί ΟΜΟΛΟΓΗΤΗΝ καί τιμῶμεν τήν ἐτησίαν μνήμην αὐτοῦ τήν +14ην Μαἵου. ῾Η ὑφ ' ἑνός χειροτονία τοῦ 1948 ἐβιώθη καί βιοῦται ὡς ἀπολύτως ἐντός τῶν Κανονικῶν πλαισίων καί ἰδιαιτέρως τοῦ Α' ᾽Αποστολικοῦ Κανόνος, διαγορεύοντος «᾽Επίσκοπος χειροτονείσθω ὑπό ᾽Επισκόπων δύο ἤ τριῶν», διότι οὕτω διασφαλίζεται ἡ ἐκλογή τῶν ἀξιωτέρων πρός ‘Αρχιερατείαν, προλαμβάνονται φατρίαι καί σχίσματα, καί εὐοδοῦται ἡ ἑνότης καί τό ἔργον τῆς Ἐκκλησίας. Εἰς περίοδον ὅμως διωγμοῦ, ὅτε τό ἀπαρρησίαστον τῶν ᾽Επισκόπων εἱναι σύνηθες, προεβλέφθη ὅπως καί εἷς μόνος ‘Αρχιερεύς προβαίνη εἰς χειροτονίαν ᾽Επισκόπου. (᾽Αποστολικαί Διαταγαί, Βιβλίον η', κεφ.ΚΖ). ῞Οθεν τάς συκοφαντίας ὕβρεις καί βλασφημίας τῶν ἐμπαθῶν σχισματικῶν καί αἱρετικῶν Νεοημερολογιτῶν, ἀλλά καί τῶν ὁμοίων των, Φλωρινικῶν Παλαιοημερολογιτῶν, περί δῆθεν «ἀκύρων χειροτονιῶν κατά τό 1948», ἤ «ἀνιέρων ᾽Επισκόπων» κλπ, ὡς σκοπίμους καί κακοήθεις βλασφημίας, κατά τοῦ ῾Αγ. Πνεύματος καί τῆς ᾽Εκκλησίας ΑΠΟΡΡΙΠΤΟΜΕΝ, ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ καί ΑΝΑΘΕΜΑΤΙΖΟΜΕΝ τρίς. 4. ΠΕΡΙ «ΧΕΙΡΟΘΕΣΙΑΣ» Τόσον οἱ Φλωρινικοί ὅσον καἴ οἱ Νεοημερολογῖται, δέν ἠδυνήθησαν διά τῆς περί δυνάμει θεωρίας των νά μειώσουν ἤ καλύψουν τήν ΔΟΓΜΑΤΙΚΗΝ καί ΚΑΝΟΝΙΚΗΝ φύσιν καί οὐσἴαν τοῦ Νεοημερολογιτικοῦ Σχίσματος, καί οὕτω νά προσβάλουν, τήν ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑΝ τῆς Γνησίας ᾽Ορθοδόξου ᾽Εκκλησίας, ἀλλ' οὔτε καἴ διά τῶν περἴ δῆθεν ἀκύρων χειροτονιῶν βλασφημιῶν των, προσέβαλον τήν ΠΛΗΡΟΤΗΤΑ καί ΕΓΚΥΡΟΤΗΤΑ τῶν χειροτονιῶν τοῦ 1935 καί 1948. ῞Οθεν διενοήθησαν ὅτι θά ἦτο δυνατόν νά προσβάλουν καί ἀκυρώσουν τήν τε ᾽Αποστολικήν Διαδοχήν καί τήν ᾽Εκκλησιολογίαν, διά μιᾶς χειροθεσίας ἐπί τῶν ᾽Επισκόπων καί Πρεσβυτέρων τῆς Γνησίας ᾽Ορθοδόξου ᾽Εκκλησίας. Τοῦτο ἐπενόησεν καί διετύπωσεν, ἤδη ἀπό τό 1950, ὁ Οὐνίτης τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ, πρ. Φλωρίνης Χρυσόστομος Καβουρίδης, ἀνέλαβον δέ νά πραγματοποιήσουν τήν πράξιν, οἱ ὀπαδοί αὐτοῦ μετά τινων ἡμετέρων, μέσω καί διά τῆς παλαιοημερολογιτικῆς Ρωσικῆς Συνόδου τῆς Διασπορᾶς τό 1971, ἥτις, ὡς ἐκ τῶν ὑστέρων ἀπεδείχθη, ἀείποτε κοινωνεῖ τοῖς σχισματοαιρετικοῖς Νεοημερολογίταις — Οἰκουμενισταῖς. ΔΙΑΚΗΡΥΣΣΟΜΕΝκαἴ ΟΜΟΛΟΓΟΥΜΕΝ, ὅτι τό ἐγχείρημα τοῦτο τῆς ἐξαρτήσεως τῆς ᾽Αποστολικῆς Διαδοχῆς ἐκ τῆς Ρωσικῆς Συνόδου, θεἴα ἐπεμβάσει, ΑΠΕΤΥΧΕΝ, διότι τά ἴδια πρόσωπα (οἱ ᾽Αρχιερεῖς Κορινθίας Κάλλιστος καί Κιτίου ᾽Επιφάνιος), τά ὁποῖα ἐχρησιμοποιήθησαν διά νά ἐπιβάλουν τό βδέλυγμα τῆς «χειροθεσίας» ἀμέσως ἐν συνεχεία τό ΗΚΥΡΩΣΑΝ καί τό ΣΥΝΕΤΡΙΨΑΝ, διότι, ἅμα τῆ ἐπιστροφῆ των ἐν ῾Ελλάδι, ΗΡΝΗΘΗΣΑΝ καί ΑΠΕΚΛΕΙΣΑΝ τἠν πρᾶξιν τῆς «χειροθεσίας» διαβεβαιώσαντες ἐπί τῆ ᾽Αρχιερωσύνη των ὅτι εἰς τήν ᾽Αμερικήν δἐν ἔλαβον «χειροθεσίαν», ἀλλά ΣΥΓΧΩΡΗΤΙΚΗΝ ΕΥΧΗΝ καί ταύτην ΑΚΡΩΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΣ καί ὑπό προϋποθέσεις καί ὅρους, οἵτινες ἧσαν: 1) ῾Η ἐν ὠμοφορίω καί ἐπιτραχηλίω δήλωσις — διαβεβαίωσις τῆς Συνοδικῆς ἐξαρχίας καθ᾽ ἥν ἡ Ρωσική Σύνοδος ἐδέχθη καί ὡμολόγησεν τήν ᾽Εκκλησιολογἰαν τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας περί ΕΝΕΡΓΕΙΑ Νεοημερολογιτικοῦ σχίσματος τό 1924, Κατόπιν ταύτης τῆς ἐν ᾽Αμερικῆ κοινῆς ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ — ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑΣ τῆς Γνησίας ᾽Ορθοδόξου ᾽Εκκλησίας, ἐκηρύχθη καί ἡ ᾽Εκκλησιαστική ἑνότης καί κοινωνία. 2) ῾Η ἐπακολουθήσασα συγχωρητική εὐχή ἡ ὁποία ἀπετέλει καί ἀναγνώρισιν τῶν χειροτονιῶν τοῦ 1935 καί 1948 ἐγένετο δεκτή ὡς πρᾶξις ἄκρας οἰκονομἴας ὑπαγορευθεῖσα ἐξ ἀγάπης, διά τήν ἐπιστροφήν καί ἕνωσιν καί τῶν Φλωρινικῶν ἐν τῆ ᾽Εκκλησία, ἐνῶ, ὡς τοιαύτη, δέν εΙχεν ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΚΑΜΜΙΑΝ ΕΠΙΠΤΩΣΙΝ πρός τάς ᾽Επισκοπικάς χειροτονίας τοῦ 1935 καί ἰδιαιτέρως τοῦ 1948, 3) Κατόπιν τούτων καί ἀφοῦ ἐξετιμήθη ἡ μεγάλη ῾Ιεραποστολή, ἔγινε ἀπο,δεκτή καί ἡ ἐξαρχία, ἀπεφεύχθη δέ καί τό ἀπειληθέν ἐσωτερικόν σχίσμα μεταξύ τῶν ᾽Αρχιερέων, μέ τήν συνεἴδησιν ὅτι ἐπετεύχθη τό ΜΕΙΖΟΝ εἰς τήν Ρωσικήν Σύνοδον. Ταῦτα ἐπ' ἀληθεία, ἅμα τῆ ἐπιστροφῆ των ἐν ἐπισήμοις συνάξεσι, ἐν Συνόδοις, ἀλλά καί ἐν θεία λειτουργία, ἐν ἐπιτραχηλίω καί ὠμοφορίω ὡμολόγησαν, οἱ τότε Κορινθίας Κάλλιστος καί Κιτίου ᾽Επιφάνιος. Ταῦτα ὁμοίως ὡμολόγησαν καί οἱ Φλωρινικοί διά τοῦ ᾽Αρχιεπισκόπου των Αὐξεντἴου, ἐν μηνί Δεκεμβρίω 1971, ἀλλά καί ὸ Προκαθήμενος τῆς Ρωσικῆς Συνόδου Μητροπολίτης Φιλάρετος, Αὐτά ἐδέχθη ἡ Ἱερά Σύνοδος ὡς καί σύμπας ὁ Ἱερός Κλῆρος καί ὁ εὐσεβής λαός καί αὐτήν τήν πρᾶξιν καί συνείδησιν ἔχει, κηρύσσει καί ὁμολογεῖ ἡ Γνησία ‘Ορθ΄δοξος Ἐκκλησία ἀπό τό 1971, χωρίς τήν παραμικράν παρέκκλισιν. Τήν συγχωρητικήν δέ ταύτην εὐχήν, ἡ ῾Ιερά Σύνοδος ΑΠΕΚΛΕΙΣΕΝ καί δέν ἐπέτρεψεν νά ἐπεκταθῆ καί εἰς τούς ῾Ιερεῖς, ὅπως, κατά τήν ᾽Εξαρχίαν, εἶχεν ἀποφασίσει ἡ Ρωσική Σύνοδος, ἐνῶ ἡρμήνευσεν αὐτήν κατά τό τοῦ ᾽Αποστόλου Παύλου: «... τοῖς πᾶσιν γέγονα τά πάντᾳ ἵνα πάντως τινάς σώσω» (Α' Κορινθ. 8' 22). Τοῦτο νοητέον ἀποκλειστικῶς ὅτι τόσον ἡ ᾽Εξαρχία ἐν ῏Αμερικῆ, ὅσον καί ἡ ῾Ιερά Σύνοδος ἐν ῾Ελλάδι, εἰργάσθησαν τήν ἀγάπην καί ἐθεράπευσαν ἀδυναμίαν ἀδυνάτων, χωρίς τοῦτο τό « γέγονα» νά καθάπτεται ποσῶς τῆς ῾Ομολογίας καί προηγουμένως τῆς ἀκεραιότητος καί πληρότητος τοῦ μυστηρίου τῶν χειροτονιῶν τοῦ 1935 καί 1948. 5. ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΥΠΑΝΑΧΩΡΗΣΕΩΣ ΤΟΥ ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ ΚΑΛΛΙΣΤΟΥ. Κατόπιν τῆς περἴ χειροθεσίας ἀνεπιτυχοῦς ἀποπεἴρας ἐν ᾽Αμερικῆ καί ῾Ελλάδι, κατά Σεπτέμβριον καί ᾽Οκτώβριον 1971, Φλωρινικοί καί Νεοημερολογῖται, ὡς καί ἐκπεσόντες ἐγκάθετοι αὐτῶν «Ματθαιϊκοί» , προκειμένου, ἔστω καἴ ἐκ τῶν ὑστέρων, νά μολύνουν τήν ᾽Αποστολικήν Διαδοχήν, δέν παρητήθησαν, ἀλλά ἐπανειλημμένως, πλήν πάντοτε ΑΝΕΠΙΤΥΧΩΣ, ἐπεχείρησαν νά περάσουν ταύτην ὡς χειροθεσίαν συλλήβδην εἰς τούς ᾽Επισκόπους καί τόν ῾Ιερόν Κλῆρον διά τῶν ἐκ τῶν ὑστέρων ἀλλεπαλλήλων ὑπαναχωρήσεων ᾽Αρχιερέων τινῶν καί πρωτίστως αὐτῶν τῆς ᾽Εξαρχίας, Τοῦτο ἐμφανῶς ἐπεχείρησαν νά περάσουν τό πρῶτον διά τοῦ τότε Κορινθίας Καλλίστου, ὅστις, μετά 5 ἕτη, ὑπαναχωρήσας ἐδήλωσεν ὅτι τήν 17ην Σεπτεμβρίου 1971 ἐν ‘Αμερικῆ, ἐδέχθη πραγματικήν χειροθεσίαν, κατά τόν Η' Κανόνα τῆς Α' Οἰκουμενικῆς Συνόδου, ὡς σχισματικός καί ἀνίερος! Διά τῆς τοιαύτης ὑπαναχωρήσεώς του, οἱ ἴδιοι παράγοντες τῶν ἰδίων Κέντρων, τά ὁποῖα ἐκινήθησαν ἀνεπιτυχῶς τό 1971, διενοήθησαν ὅτι ἦτο δυνατόν ἐκ τῶν ὑστέρων νά ἐπιβάλουν τήν «χειροθεσίαν» εἰς τήν ᾽Εκκλησίαν. Καί ταύτην τήν ΟΝΤΩΣ ΣΑΤΑΝΙΚΗΝ ΕΠΙΝΟΗΣΙΝ ΚΑΙ ΜΕΘΟΔΕΙΑΝ καί ὅσας ἄλλας δολιωτέρας ἠκολούθησαν καί ΑΠΕΤΥΧΟΝ, ὡς καί τήν ἀπόκρυψιν τῆς ἀληθείας ἐπἴ τοῦ ἐν γένει ῾Ιεραποστολικοῦ ἔργου ἐν ᾽Αμερικῆ καί κυρίως τήν ἀπόκρυψιν τῆς ἀντιφατικῆς καί ἐν γένει κενῆς ἀπό πάσης ἀπόψεως «Πράξεως» τῆς Ρωσικῆς Συνόδου ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ καί ΑΝΑΘΕΜΑΤΙΖΟΜΕΝ. ΟΜΟΛΟΓΟΥΜΕΝ καί ΔΙΑΚΗΡΥΣΣΟΜΕΝ ὅτι, ἀνεξαρτήτως μέ τό τί πραγματικῶς ἔλαρεν χώραν, κατά τήν 17ην καί 18ην Σεπτεμβρίου 1971, ἐν ᾽Αμερικῆ, εἰς τούς δύο ᾽Αρχιερεῖς τῆς ᾽Εξαρχίας, (χειροθεσία ἤ ἀκόμη καί ἀναχειροτονία) τοῦτο δέν ἐπέρασεν οὐδ' ἐπί στιγμήν οὔτε καί ὡς «ψιλή ἐπίνοια» εἰς τήν ᾽Εκκλησίαν παρά μόνον ε’ις τούς ‘εκ τῶν ὑστέρων ἱεροσύλως καί βλασφήμως ὑπαναχωρήσαντας καί ὑπαναχωροῦντας, καί δηλοῦντας ἤ προπαγανδίζοντας ὅτι ἐν ‘Αμερικῆ καί ἐν Ἑλλάδι ἐδέχθησαν, «ἱλέω ὄμματι καί ἀγαλλομένω ποδί», «χειροθεσίαν» ὡς ἐπί σχισματικῶν. 6. ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΒΛΑΣΦΗΜΟΥ ΚΑΙ ΑΙΡΕΤΙΚΟΥ «ΠΕΙΡΑΙΩΣ» ΝΙΚΟΛΑΟΥ Α' ΤΟ 54/76 ΑΠΑΛΛΑΚΤΙΚΟΝ ΒΟΥΛΕΥΜΑ ΤΟΥ ΠΛΗΜΜΕΛΕΙΟΔΙΚΕΙΟΥ ΠΕΙΡΑΙΩΣ ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ, τήν προηγηθεῖσαν, κατά τά ἔτη 1974-1976, πολύ χείρονα τοῦ Καλλίστου βλασφημίαν, τοῦ τότε Πειραιῶς Νικολάου, ὁ ὁποῖος μηνυθεἴς τό 1974 ὑπό τοῦ τότε Νεοημερολογίτου Πειραιῶς Χρυσοστόμου Ταβλαδωράκη, ὡς δῆθεν ἀντιποιούμενος ἔργον ᾽Εκκλησιαστικοῦ λειτουργοῦ, οὗτος ἵνα μή διωχθῆ ποινικῶς, ἐνώπιον τοῦ Συμρουλίου τῶν Πλημμελειοδικῶν Πειραιῶς ἐδέχθη ὅτι τό 1937, ὁ Βρεσθένης Ματθαῖος ἀπεσχίσθη ἐκ τῶν λοιπῶν ᾽Αρχιερέων καί ἵδρυσεν μίαν δευτέραν ᾽Εκκλησίαν Παλαιοημερολογιτῶν εἰς τήν ὁποίαν καί ὁ ἴδιος ὁ Πειραιῶς Νικόλαος, ἀείποτε ἀνῆκεν. ‘Εδέχθη ὅτι ἦτο σχισματικός καί ἀντεποιεῖτο ἔργον ἐκκλησιαστικοῦ λειτουργοῦ, πλήν ὅμως ἀπεκατεστάθη ὡς σχισματικός καί ὡς ἀκύρως ἔχων τήν ἱερωσύνην καί ‘Αρχιερωσύνην, διότι κατά τόν «Πειραιοῶς» καί τό Συμβούλιον Πλημμελειοδικῶν, ἦσαν ἄκυροι αἱ κατά τό 1935 καί 1948 χειροτονίαι, ἀπεκατεστάθησαν διά τῆς ἐπί σχισματικῶν χειροθεσίας τοῦ 1971. Κατόπιν αὐτῶν τῶν φρικτῶν βλασφημιῶν του, τό Συμβούλιον Πλημμελειοδικῶν, ὡς ἀντἀλλαγμα πρός αὐτόν, ἐξέδωκεν τό 54)76 ᾽Απαλλακτικόν Βούλευμαα, μέ τό ὁποῖον ἀνεγνωρίσθη ὡς «Κανονικός καί ἔγκυρος ᾽Αρχιερεύς» καί οὕτω ἔπαυσεν ἡ κατ' αὐτοῦ ποινική δίωξις. Τάς συγκεκριμένας φρικτάς βλασφημίας τοῦ «Πειραιῶς» Νικολάου ΑΠΟΚΗΡΥΣΣΟΜΕΝ ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ ΚΑΙ ΑΝΑΘΕΜΑΤΙΖΟΜΕΝ τρίς, ΟΜΟΛΟΓΟΥΜΕΝ δέ καί ΔΙΑΚΗΡΥΣΣΟΜΕΝ ὅτι ὁ ᾽Αοίδιμος Βρεσθένης Ματθαῖος τό 1937 δέν ἀπεκόπη καί δέν ἐξῆλθεν τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, πολλῶ δέ μᾶλλον δέν «ἵδρυσεν μίαν β΄ Ἐκκλησίαν παλαιοημερολογιτῶν», ἀλλ' ὅπως τό 1924 οὕτω καί τό 1937, ἔμεινεν πιστός, ἑδραῖος καί ἀμετακίνητος εἰς τήν ᾽Εκκλησίαν τῶν Γ.0.Χ. τῆς ῞Ελλάδος καί ἐπί τό ὀρθότερον εἰς τήν ᾽Ακαινοτόμητον Γνησίαν ᾽Ορθόδοξον ᾽Εκκλησίαν, τήν δέ ᾽Αποστολικήν Διαδοχήν οἱ ᾽Επίσκοποι καί Πρεσβὑτεροι Αὐτῆς κέκτηνται πλήρη καί τελείαν μέχρι σήμερον διά τῶν εὐλογημένων χειροτονιῶν τοῦ 1935, 1948 καί 1995.. 8. ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΛΟΙΠΩΝ ΑΙΡΕΤΙΚΩΝ ΦΡΟΝΗΜΑΤΩΝ ΤΟΥ ΙΔΙΟΥ ΑΠΟΚΗΡΥΣΣΟΜΕΝ, ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ καί ΑΝΑΘΕΜΑΤΙΖΟΜΕΝ ὅλα τά αἱρετικά φρονήματα καί παραχαράξεις — παρερμηνείας ῾Αγιοπατερικῶν διδασκαλιῶν τοῦ πρ. «Πειραιῶς» Νικολάου, ἅτινα δημοσίως ἐν βιβλιδίοις καί ἐφημερίσι ἐκήρυξεν. ΚΑΤΑΓΓΕΛΛΟΜΕΝ δέ καί τό γεγονός, καθ' ὅ αἱ ὑποβληθεῖσαι ἐπισήμως καί ἐπωνύμως σαφεῖς Καταγγελίαι ὑπό τῶν Χρήστου Νούκα 1998, ᾽Ανέστη Χατζῆ 28,5.1998, καί ᾽Αντιγόνης Παπαμιχαήλ 3/16,7.1998, ἕνεκα τῆς καταλύσεως τῆς Κανονικῆς Τάξεως καί τοῦ ῾Ιεροῦ καί πρώτου θεσμοῦ τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου, ποτέ δέν ἐξεδικάσθησαν. Διά τόν λόγον αὐτόν κατά ᾽Απρίλιον 2001, ὑπό τοῦ θεολόγου ᾽Ελευθερίου Γκουτζίδη, ἐδημοσιεύθη «ΑΝΟΙΚΤΗ ΑΝΑΦΟΡΑ ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ ΜΕΤΑ ΑΠΟΔΕΙΚΤΙΚΟΥ ΥΠΟΜΝΗΜΑΤΟΣ ΕΝΩΠΙΟΝ ΤΟΥ ΠΙΣΤΟΥ ΚΛΗΡΟΥ ΚΑΙ ΛΑΟΥ» (῞Ο.Π.», Τόμος 2004, σελ. 123-154). ᾽Ιδιαιτέρως ὁ Μητροπολίτης Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς Κήρυκος, διά τοῦ ὑπ' ἀριθμ. 356)18.5.2004 ἐπισήμου ἐγγράφου του πρός τόν Μακαριώτατον ᾽Αρχιεπίσκοπον ᾽Ανδρέαν, ΚΑΤΑΓΓΕΛΕΙ τόν ἴδιον τόν ᾽Αρχιεπίσκοπον καί τούς Σεβ, Αρχιερεῖς, ἐπί τῶ γεγονότι ὅτι ἤδη ἐκκρεμοῦν κατά τοῦ «Πειραιῶς» καί κατά τοῦ ἰδίου τοῦ ᾽Αρχ/που καἴ τῶν λοιπῶν ᾽Αρχιερέων «ΣΕΙΡΑ ΚΑΤΤΑΓΓΕΛΙΩΝ, καί διά τήν κατάλυσιν τῆς Κανονικῆς Τάξεως καί διά τά θέματα Ὁμολογίας..., ἀλλά καί διά τήν προκλητικήν κάλυψιν τῶν ΣΧΙΣΜΑΤΟΑΙΡΕΤΙΚΩΝ πέντε πρώην Μητροπολιτῶν καί τοῦ ὁμόφρονος αὐτῶν καί βλασφήμου Σεβ. Πειραιῶς καί Νήσων κ. Νικολάου, αἱ ὁποῖαι, καταγγελίαι, δέν ἔχουν ἐκδικασθεῖ...»(Αὐτόιθ, σελ. 210-214). Ὡσαύτως ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ καί ΑΝΑΘΕΜΑΤΙΖΟΜΕΝ, τάς ἀπό τοῦ 1996 ἐπιθέσεις τοῦ «Πειραιῶς» κατά τῶν θεολόγων, καί οὐσία κατά τοῦ τότε σθεναρῶς ἀμυνομένου ὑπέρ τῆς ᾽Αληθείας ᾽Αρχεπισκόπου ᾽Ανδρέου, ὡς καί τήν ὑπ' αὐτοῦ τοῦ ἰδίου ἀνακίνησιν τῆς περἴ «εἰκονομαχίας» σκευωρἴας τῶν «πέντε», αἱ ὁποῖαι κατέληξαν εἰς τήν ἀπό 5.2.2003 ἱερόσυλον παραίτησιν τοῦ ᾽Αρχιεπισκόπου ὑπέρ τοῦ βλασφήμου καί αἱρετικοῦ «Πειραιῶς» Νικολάου! ΚΑΤΑΓΓΕΛΟΜΕΝ ὅτι τό νέον κίνημα τοῦ «Πειραιῶς», τό ὁποῖον οὗτος ἐνεργοποίησεν ἀμέσως μετά τό 1995, εἷχεν ὡς κύριον σκοπόν αὐτήν ταύτην τήν παραίτησιν τοῦ ᾽Αρχιεπισκόπου, καί τήν ὑπό τοῦ ἰδίου κατάληψιν τοῦ ᾽Αρχιεπισκοπικοῦ θρόνου! Οὗτω, τά ἴδια ξένα κέντρα, διά τῆς ἐπικαθήσεως εἰς τόν θρόνον τῶν ᾽Αθηνῶν τοῦ αἱρετικοῦ καί βλασφήμου «Πειραιῶς» Νικολάου, ἐπεδίωκον νά ἐπιφέρουν καίριον πλῆγμα κατά τῆς ᾽Εκκλησίας ΔΥΝΑΜΕΙ καί ΕΝΕΡΓΕΙΑ τοῦ 54/76 ᾽Απαλλακτικοῦ του Βουλεύματος, διά τοῦ ὁποίου οὗτος ρλασφημεῖ καί ἀρνεῖται τήν τε ᾽Εκκλησιολογίαν καί τήν ᾽Αποστολικήν Διαδοχήν τῆς Γνησίας ᾽Ορθοδόξου ᾽Εκκλησίας. 7. ΠΕΡΙ ΤΟΥ «ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΤΟΥ» ΤΗΣ ΧΕΙΡΟΘΕΣΙΑΣ ΚΙΤΙΟΥ ΕΠΙΦΑΝΙΟΥ. ῾Ωσαύτως ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ τό γεγονός ὅτι μετά τήν ὀλεθρίαν ἔκβασιν τῶν σατανικῶν διαβημάτων τοῦ Κορινθίας Καλλίστου καί τοῦ Πειραιῶς Νικολάου, ἀμέσως ἀπό τό 1977, κατ' ἔμμεσον, πλήν ὕπουλον τρόπον, τήν «χειροθεσἴαν» ἐπεχείρησεν νά ἐπιβάλη καί τό ἕτερον μέλος τῆς ᾽Εξαρχίας, ὁ Κιτίου ᾽Επιφάνιος. Οὗτος πρός τόν σκοπόν αὐτόν προέβαλεν τήν ἀμφιβολίαν, «μήπως ἐβιάσθη ὁ Βρεσθένης Ματθαῖος τό 1937 καί ἀπεκήρυξεν τόν πρ. Φλωρίνης καί τούς περί αὐτόν», ὡς καί τήν ἄλλην ἀμφιβολίαν, «κατά πόσον πράγματι τό 1948 δέν ὑπῆρχεν ἕτερος Ὀρθόδοξος Ἀρχιερεύς». Οὕτω ἐμμέσως, πλήν σαφῶς, ἐκήρυττεν ὅτι ἡ λεγομένη χειροθεσία ἐθεράπευεν ἀμφότερα, διό ἔπρεπε νά παύση ἡ κατ' αὐτῆς ἀντίδρασις καί νά περάση αὕτη σιωπηρῶς. Καί ταῦτα καί ὅλον τόν Παλαιοημερολογιτικόν του Οἰκουμενισμόν, ὡς λόγω καί ἔργω βλασφημίας κατά τῆς ᾽Εκκλησιολογίας καί τῆς ᾽Αποστολικῆς Διαδοχῆς ΑΠΟΚΗΡΥΣΣΟΜΕΝ, ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ, ΑΝΑΘΕΜΑΤΙΖΟΜΕΝ καί ΚΡΑΤΟΥΜΕΝ ΕΞΩ τῆς ᾽Εκκλησίας, ὡς σατανικά ᾽Εκκλησιομαχικά φρονήματα καί ἐπινοήματα, τά ὁποῖα οὐδέποτε εὗρον τόπον νά ἐπικαθίσουν εἰς τήν ᾽Εκκλησίαν. 8. ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΟΜΑΧΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ ΣΧΙΣΜΑΤΟΑΙΡΕΣΕΩΣ ΤΩΝ ΠΕΝΤΕ ΕΚΠΕΣΟΝΤΩΝ πρ. ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΩΝ Κατά τήν δεκαετίαν 1980-1990, πάλιν ἐμμέσως καί σιωπηρῶς, ἠκολούθησεν, ὁμοία σατανική ἐπινόησις πρός ἐπιβολήν τῆς «χειροθεσίας», ἐκ τῶν ἰδίων πάντοτε Κέντρων προερχομένη, τήν ὁποίαν ἐπεχείρησαν διά τοῦ τότε ᾽Αττικῆς Ματθαίου. Κατ' αὐτήν, μέ ἀντάλλαγμα τήν ἀναγνώρισιν καί τά ὑλικά ὀφέλη, καί μέ σιωπηράν προϋπόθεσιν τήν λεγομένην χειροθεσίαν, ὡς πράξιν ἐπί σχισματικῶν, ὅπως ἀκριβῶς διαλαμβάνει τό 54/76 ᾽Απαλλακτικόν Βούλευμα, ἡ Γνησία ᾽Ορθόδοξος ᾽Εκκλησία τῆς ῾Ελλάδος θά ὑπήγετο εἰς τό Πατριαρχεῖον ῾Ιεροσολύμων καί ἐπισήμως θά ἀνεγνωρίζετο «ὡς δευτέρα ἐν ῾Ελλάδι ᾽Εκκλησία Παλαιοημερολογιτῶν». ᾽Αποτυχόντος καί τούτου τοῦ πονηροῦ ἐπινοήματος, κατεσκευάσθη ἡ γνωστή αἰσχρά καί βλάσφημος σκευωρία περί δῆθεν «νεοεικονομαχίας» διά νά προκληθῆ σύγχυσις εἰς τούς πιστούς καί διωχθοῦν καί συντριβοῦν οἱ ὑπέρμαχοι τῆς ᾽Εκκλησιολογίας καί τῆς ᾽Αποστολικῆς Διαδοχῆς, δι' ὧν, ἀπό τό 1971, συνεχῶς ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ συνέτριβεν καί ἐματαίωνεν τήν εἴσοδον τοῦ βδελύγματος τῆς «χειροθεσίας», εἰς τήν ᾽Εκκλησίαν. ᾽Αποτυχούσης καί αὐτῆς τῆς δολίας καί σατανικῆς ἐπινοήσεως, ὁ τότε ῏Αττικῆς Ματθαῖος καί οἱ περί αὐτόν στασιασταί καί ᾽Εκκλησιομάχοι ᾽Αρχιερεῖς, κατέληξαν νά πλήξουν τήν ᾽Εκκλησία μέ τό Γ' σχίσμα, τό γνωστόν ὡς σχῖσμα τῶν «πέντε», τό ὁποῖον ἐπισημοποιήθη κατά Μάϊον — ᾽Ιούνιον 1995, Καί τό κίνημα τοῦτο, ὡς συνέχεια τοῦ Φλωρινικοῦ, ἀλλά καί τά βλάσφημα φρονήματά των περί χειροθεσίας, καθώς καί τά αἱρετικώτατα δυτικά φρονήματά των εἰς τά ὁποῖα ἐξωθήθησαν διά νά στηρίξουν τήν σκευωρίαν περί δῆθεν «νεοεικονομαχίας, καί τά ὁποῖα περιέλαβον εἰς κατάπτυστα κείμενα ὡς καί ᾽Εγκυκλίους των, ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ καί ΑΝΑΘΕΜΑΤΙΖΟΜΕΝ. Συγκεκριμένως ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ, ΕΜΠΤΥΟΜΕΝ καί ΑΝΑΘΕΜΑΤΙΖΟΜΕΝ τρίς. α) Τήν ἀπό 11,10,1991 «᾽Εγκύκλιον ἐπιστολήν», τήν ὁποίαν διά λογαριασμόν τῶν πέντε ἔγραψεν καί ὑπέγραψεν ὁ Κύπριος ῾Ιερομόναχος Εὐθύμιος ᾽Επιφανίου. Δι ' αὐτῆς, μετά 20 ἔτη, ἡ συγχωρητική εὐχή, ἡ ὁποία ἐγένετο δεκτή ὑπό συγκεκριμένας προϋποθέσεις, ἐπροπαγανδίζετο ὡς χειροθεσία, τήν ὁποίαν δῆθεν ἀπεδέχθη ἡ ᾽Εκκλησία καί ὡς ἐκ τούτου «ἡμάρτησεν». β) Εκ τῆς λεγομένης Α' ᾽Εγκυκλίου τῆς ῾1. Συνόδου, (23.1.1992), κατά τά σημεῖα ἐκεῖνα, καθ' ἅ οἱ πέντε κατά ἀπερίγραπτον ληστρικόν καί βάρβαρον τρόπον καί ὑπό τήν ἀπειλήν σχίσματος, προσέθεσαν καἴ ἐπέβαλον τάς ἰδικάς των δυτικάς πλάνας, ἐπί τινων ῾Ιερῶν εἰκόνων, αἵτινες ἐπενοήθησαν πολλούς αἰῶνας μετά τήν ῾Αγίαν Ζ' Οἰκουμενικήν Σύνοδον, ἐξέρχονται τῶν ῞Ορων Αὐτῆς, ἀποτελοῦν ὀρθολογιστικάς αἱρετικάς καινοτομίας τῆς ἐκκοσμικευμένης Δύσεως καί ἀντιτίθενται πρός τήν ᾽Ορθόδοξον Γνησίαν Παράδοσιν, καί γ) Τάς Β' (1993) καί Γ' (1997) «᾽Εγκυκλίους» αὐτῶν, ὡς μνημειώδεις αἱρετικάς καί βλασφήμους συγγραφάς, μετά τῶν πάσης φύσεως ἑτέρων παρομοίων συγγραφῶν των, ὡς καί τάς ὑπ' ἀριθμ. 95)10.5.1995, 11)7.6.1995 καί 10)25.6.1995 ΑΚΥΡΟΥΣ «Πράξεις ᾽Αποφάσεις» των, δι' ὧν ἀπεπειράθησαν νά προσβάλουν τήν τότε Κανονικήν καί ᾽Ορθόδοξον ῾Ιεράν Σύνοδον καί κατ' ἐπέκτασιν τήν Γνησίαν ᾽Ορθόδοξον ᾽Εκκλησίαν, ἀντιποιηθέντες πρός τόν σκοπόν αὐτόν καί τήν ῾Ιεράν Σύνοδον καί τήν ᾽Εκκλησίαν, 9. ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΚΑΝΟΝΙΚΗΣ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΕΩΣ ΤΩΝ ΠΕΝΤΕ ΩΣ ΕΚΚΛΗΣΙΟΜΑΧΩΝ ΣΧΙΣΜΑΤΟΑΙΡΕΤΙΚΩΝ ΑΠΟΔΕΧΟΜΕΘΑ, τήν, ὑπ' ἀριθμ. 3005)18.6-1997 ὁμόφωνον ᾽Απόφασιν τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου τῆς ῾Ιεραρχίας τῆς Γνησίας ᾽Ορθοδόξου ᾽Εκκλησίας, κατά τῶν πέντε ἐκπτώτων καί σχισματοαιρετικῶν πρώην Μητροπολιτῶν, δι' ἦς ἀπηγγέλθη αὐτοῖς ΚΑΤΗΓΟΡΗΤΗΡΙΟΝ ἐπί ΚΑΝΟΝΙΚΟΥ καί ΔΟΓΜΑΤΙΚΟΥ πεδίου, καί ἀπεφασίσθη νά κινηθῆ ἡ ΚΑΝΟΝΙΚΗ ΚΑΤ' ΑΥΤΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ, ῾Ωσαύτως ΑΠΟΔΕΧΟΜΕΘΑ καί τήν Γνωμάτευσιν ἐπί τοῦ ἐν λόγω Κατηγορητηρίου τοῦ θεολόγου ᾽Ελευθερίου Γκουτζίδη, εἰς ἥν προέβη κατόπιν ἐπισήμου αἰτήσεως τοῦ ἁρμοδίου ᾽Ανακριτοῦ, τότε Μητροπολίτου ᾽Αργολίδος Παχωμίου, καί ἡ ὁποία ἐξεδόθη καί εἰς βιβλίον ὑπό τόν τίτλον: «ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ ΤΩΝ ΠΕΝΤΕ ΠΡΩΗΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΩΝ ΥΠΟ ΤΟ ΦΩΣ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΚΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ, ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΙΕΡΩΝ ΚΑΝΟΝΩΝ», ᾽Αθῆναι Μάϊος 1999. ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ, τήν, ὡς μή ὤφειλεν, ἐπακολουθήσασαν ὕπουλον καί δολίαν, ὑπαναχώρησιν τῆς πλειοψηφἴας τῶν ὑπό τόν ᾽Αρχεπίσκοπον ᾽Ανδρέαν ᾽Επισκόπων ἐκ τῆς ὡς εἴρηται ὁμοφώνου Συνοδικῆς ἀποφάσεως, (3005)18.6.1997), τήν ὁποίαν ἐμφανῶς ἀπό τό 1999, παρεκώλυσαν καί οὐσία ἠκύρωσαν καί ἐματαἴωσαν. ΚΑΤΑΓΓΕΛΛΟΜΕΝ δέ καἴ τό γεγονός ὅτι οὗτοι ὡς ἄτομα καί ὡς ἀσεβς ὁμάς, διά τῆς τοιαύτης στάσεώς των, ἀθωώσαντες καί δικαιώσαντες τούς «πέντε» σισματοαιρετικούς — ᾽Εκκλησιομάχυς, ἔδωκαν ὑπόστασιν καί ἐνεργοποίησαν δι’ ἑατούς τἠν ὑπ' ἀριθμ. 10/25.6.1995 ἄκυρον ἀπόφασιν τῶν πέντε δι' ἦς ἐκεῖνοι ἀκύρως τούς καθήρεσαν. Εἰδικώτερον ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ, τήν ἄρνησιν τῶν ὡς θεολόγων φερομένων, ἤτοι τῶν τριῶν ᾽Αδελφῶν Τσακίρογλου, τοῦ Δημητρίου Κάτσουρα καί ἰδιαιτέρως τοῦ θεολόγου, Νομικοῦ καί Κληρικοῦ Εὐσταθίου Τουρλῆ, νά γνωματεύσουν ἐπί τοῦ ὑπ' ἀριθμ. 3005/18.6.1997 Κατηγορητηρίου τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου κατά τῶν πέντε σχισματοαιρετικῶν, παρά τό γεγονός ὅτι Κανονικῶς καί ἐγγράφως τούς ἐζητήθη παρά τοῦ ᾽Ανακριτοῦ Μητροπολίτου ᾽Αργολίδος Παχωμίου. Οὗτοι πάντες ὄχι μόνον δέν ἐγνωμάτευσαν, ἀλλά παρενέβησαν καί ἔπεισαν τόν Μακ/τον ᾽Αρχιεπίσκοπον ᾽Ανδρέαν καί τήν πλειοψηφίαν τῶν Μητροπολιτῶν νά μήν ἐπιληφθοῦν ὡς ῾Ιερά Σύνοδος κατά τῶν πέντε σχισματοαιρετικῶν, κατά τήν ὁμόφωνον ᾽Απόφασιν τῆς ῾1. Σ. τῆς ῾Ιεραρχίας ἀλλά νά τήν ἀγνοήσουν, τόν δέ Γνωματεύσαντα θεολόγον ᾽Ελευθέριον Γκουτζίδην ὡς καί τούς ᾽Ορθοδόξους ᾽Αρχιερεῖς περιθεροποιήσουν, διασύρουν καί διώξουν μέχρις ἐξοντώσεως. Πρός τόν σκοπόν αὐτόν ΚΑΤΕΛΥΣΑΝ ΤΗΝ ΚΑΝΟΝΙΚΗΝ ΤΑΞΙΝ καί τόν πρ ῶτον καί ὕψιστον θεσμόν τῆς ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ἤτοι τήν ΙΕΡΑΝ ΣΥΝΟΔΟΝ. 10. ΠΕΡΙ «ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΔΙΑΛΟΓΟΥ» ΚΑΤΑΓΓΕΛΛΟΜΕΝ τήν ἀπό τοῦ τέλους τοῦ 1997 καί ἀρχάς τοῦ 1998 ἐκδηλωθεῖσαν δολίαν ἀπόπειραν τῶν Φλωρινικῶν καί τῶν ὑποχειρίων αὐτοῖς ἡμετέρων, (Δ. Κάτσουρα καί ᾽Αδελφῶν Τσακίρογλου), πρός δῆθεν «νέον διάλογον» δι' ἕνωσιν Φλωρινικῶν καί «Ματθαιϊκῶν>» δι' οὗ ἐσκόπουν εἰς τήν ἀκύρωσιν τοῦ διεξαχθέντος, ἀλλά μή ὁλοκληρωθέντος ἐν ᾽Αγάπη καί ᾽Αληθεία Κανονικοῦ Θεολογικοῦ Διαλόγου μετά τῶν Φλωρινικῶν κατά τά ἔτη 1998-1992. ῾0 «νέος» «διάλογος» ἐξεκίνει καί ἐστηρίζετο ἐπί τῆς ἑκατέρωθεν δῆθεν «κοινῆς ᾽Αποστολικῆς Διαδοχῆς ἐκ τῆς Ρωσικῆς Συνόδου τῆς Διασπορᾶς», τῶν μέν διά τῆς χειροτονίας τοῦ 1960, τῶν δέ διά τῆς χειροθεσίας τοῦ 1971, καί δευτερευόντως ἐπί τῆς ὑπογραφείσης, κατά τόν πραγματικόν Θεολογικόν Διάλογον ᾽Αγάπης καί ᾽Αληθείας, Κοινῆς ῾Ομολογίας Πίστεως, ἡ ὁποία ὅμως ἀναιρεῖτο καί διεγράφετο ὑπό τοῦ πρώτου ὅρου, ἤτοι τῆς δῆθεν «κοινῆς ᾽Αποστολικῆς Διαδοχῆς». Ταῦτα ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ ΚΑΙ ΑΝΑΘΕΜΑΤΙΖΟΜΕΝ καί ἐν ταυτῶ ΔΙΑΚΗΡΥΣΣΟΜΕΝ καί ΟΜΟΛΟΓΟΥΜΕΝ ὅτι ἡ Γνησία ᾽Ορθόδοξος ᾽Εκκλησία ἔχει καί διαφυλάσσει ἀδιάκοπον καί ἀνόθευτον τήν ᾽Αποστολικήν Διαδοχήν διά τῶν εὐλογημένων χειροτονιῶν κατά τά ἔτη 1935, 1948 καί 1995, ἐνῶ πάντοτε ΔΙΑΚΗΡΥΤΤΕΙ ὅτι ζητεῖ νά συνεχισθῆ ὁ ἐν ΑΓΑΠΗ καί ΑΛΗΘΕΙΑ Διάλογος ἐκ τοῦ σημείου τοῦ ὁποίου διεκόπη τό 1992, ἤτοι ἐκ τοῦ θέματος «Φύσις καί οὐσία τοῦ σχίσματος τοῦ 1937», ὡς καί ἐπἴ τῶν λοιπῶν ἐγκεκριμένων θεμάτων τῶν ἀναφερομένων εἰς τήν ᾽Αποστολικήν Διαδοχήν, ἤτοι, χειροτονίαι 1948, χειροτονία Φλωρινικῶν 1960, καί ἡ λεγομένη «χειροθεσία» τοῦ 1971. ΚΑΤΑΓΓΕΛΛΟΜΕΝ καί τήν κατ' ἐντολήν τῶν ξένων Κέντρων, ματαίωσιν τῆς κατά τό 2000 ᾽Ορθοδόξου ῾Ιεραποστολῆς εἰς τήν Ρουμανίαν καί τήν συμπόρευσιν τοῦ τότε ᾽Αρχιεπισκόπου ᾽Ανδρέου μετά τοῦ Παλαιοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ καί τάς ἐν κρυπτῶ συναντήσεις καί συμφωνίας, μετά παραγόντων τῆς παρατάξεως τοῦ «Φυλῆς» Κυπριανοῦ καἴ τοῦ Ρουμανίας Βλασίου, ἐν τῶ πλαισίω τοῦ Παλαιοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἰδιαιτέρως δέ τάς μέσω τῶν ἐγκαθέτων καί Γενιτσάρων, ἐν κρυπτῶ διαπραγματεύσεις καί συμφωνίας, μετ' αὐτοῦ τούτου τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ. 11. ΠΕΡΙ ΤΟΥ Ι.Φ.Σ.Κ.Α.Ε.Ε. ΚΑΤΑΓΓΕΛΛΟΜΕΝ, κατά τόν πλέον κατηγορηματικόν τρόπον, καί τήν ἀπό τοῦ 1999 ὑπολειτουργίαν τοῦ Ι.Φ.Σ.Κ.Α.Ε.Ε. (ΙΕΡΟΥ ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΚΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ ΚΛΗΡΙΚΩΝ ΑΚΑΙΝΟΤΟΜΗΤΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΕΛΛΑΔΟΣ), καί ἐκτροπήν αὖτοῦ ἐκ τοῦ καταστατικοῦ. ῞Ως ἐκ τούτου αἱ συγκροτήσεις τῶν «Διοικητικῶν Συμβουλίων» καί αἱ συγκλήσεις τῶν «Γενικῶν Συνελεύσεων» καί αἱ ἀποφάσεις των εἰσίν ΑΚΥΡΟΙ, διότι χαρακτηρίζονται ὑπό ἄκρως ᾽Αντικανονικῆς, ᾽Αντικαταστατικῆς καί παρανόμου συγκροτήσεως καί ὑπολειτουργίας, Τοῦτο ὅλον ἔχει ὡς ἀποτέλεσμα τήν μή ἀνταπόκρισιν αὐτοῦ εἰς τούς σκοπούς δι' οὕς οὗτος ἱδρύθη, ἐξ ὧν πρῶτος ἡ διασφάλισις τῆς ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ — ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑΣ καί τῆς ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΔΙΑΔΟΧΗΣ καί δεύτερος ἡ διασφάλισις τῶν εἰς τήν Γνησίαν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν ὑπαγομένων ἱερῶν Ναῶν ὡς καί ἡ ἐν γένει Φιλανθρωπία. ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ τό γεγονός, ὅτι καί ὁ Ι.Φ.Σ.Κ.Α.Ε.Ε. ἐτέθη εἰς τήν ὑπηρεσίαν τοῦ Παλαιοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἐνῶ ἐκεῖνα ἐκ τῶν πρώτων καί βασικῶν ἱδρυτικῶν του μελῶν, τά ὁποῖα παρέμεινον ἑδραῖα καί ἀμετακίνητα εἰς τάς ἀρχάς τῆς Ὀρθοδοξίας, κατήγγειλαν δέ τήν ἐκτροπήν καί διεφύλαξαν τό κῦρος τοῦ Ι.Φ.Σ.Κ.Α.Ε., ἔχουν χρέος νά κινήσουν πᾶσαν Κανονικήν, Νόμιμον καί κατά τό Καταστατικόν διαδικασίαν, διά νά ἐπανέλθη οὗτος εἰς τήν καταστατικήν του τροχιάν, ἐπαναλειτουργήση καί συνεχίση τήν διακοπεῖσαν ἀπό τό 1999, ΚΑΝΟΝΙΚΗΝ καί ΝΟΜΙΜΟΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗΝ ΔΙΑΚΟΝΙΑΝ ΤΟΥ, ὡς προβλέπεται ὑπό τῶν ἄρθρων 2,8 καί 24 αὐτοῦ. 12. ΚΑΤΑΔΙΚΗ ΣΚΕΥΩΡΙΩΝ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΥΠΕΡΜΑΧΩΝ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ τάς ὑπό τῆς ὑπαναχωρησάσης πλειοψηφίας τῶν ἐπιόρκων καί προδοτῶν ὑπό τόν ‘Αρχιεπίσκοπον ‘Ανδρέαν ‘Αρχιερέων, ΣΚΕΥΩΡΙΑΣ – ΔΙΩΞΕΙΣ κατά τοῦ ‘Αρχιγραμματέως τῆς Ἱερᾶς Συνόδου Μητροπολίτου Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς Κηρύκου, τοῦ Ἱερομονάχου ‘Αμφιλοχίου Ταμπουρᾶ, τοῦ θεολόγου Ἐλευθερίου ΓΚουτζίδη, ἀλλά καί κατά τοῦ Ὁμολογητοῦ Μητροπολίτου Λαρίσης κυροῦ Παναρέτου (+22.11.2004), ἐναντίον τῶν ὁποίων, κατ’ ἀπολύτως ΑΝΤΙΚΑΝΟΝΙΚΟΝ, ΛΗΣΤΡΙΚΟΝ καί ΒΑΡΒΑΡΟΝ τρόπον, ἐσκευώρησαν καί τούς ἐδίωξαν διά λογαριασμόν τῶν ξένων οἰκουμενιστικῶν Κέντρων, καί τούς ἥπρασαν τάς Ἐκκλησιαστικάς διακονίας, καταλύσαντες τήν Κανονικήν Τάξιν καί τόν ἱερόν θεσμόν τῆς Συνόδου. Ταῦτα ἐτόλμησαν διότι οὗτοι ἐζήτησαν καθαράν ΟΜΟΛΟΓΙΑΝ παρά τῆς Ἱερᾶς Συνόδου, ὥστε νά ἀνακοπῆ καί ἀντιμετωπισθῆ ἡ προδοσία τοῦ Παλαιοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ κατά τῆς ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΔΙΑΔΟΧΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ – ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑΣ τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Ἡμεῖς ἐγκρίνομεν τά ἀπό 22.9.1998 καί λοιπά σχετικά ὁμολογιακά κείμενα τοῦ Ἱερομονάχου π. ‘Αμφιλοχίου, ὡς καί τήν ὑπ’ ἀριθμ. 94/15.12.1999 σχετικήν ΕΙΣΗΓΗΣΙΝ τοῦ Μητροπολίτου Μεσογαίας καί Λαυρετικῆς, δι’ ὧν ἐγκαίρως, μετά τό σχίσμα τῶν πέντε (1995), ἐζητήθη νά διατυπωθῆ ΣΥΝΟΔΙΚΩΣ ΚΑΘΑΡΑ Η ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΟΜΟΛΟΓΙΑ. ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ δέ τήν, κατόπιν τῶν ὡς ἄνω ὁμολογιακῶν ἐπιστολῶν καί λοιπῶν διαβημάτων, ἐκδηλωθεῖσαν εἰδεχθῆ σκευωρίαν κατά τοῦ Ἱερομονάχου π. ‘Αμφιλοχίου, τήν ὁποίαν, (κατόπιν πιέσεων τῶν εἰς τόν χῶρον τῆς Ἐκκλησίας, ‘Αδελφῶν Τσακίρογλου καί Δημητρίου Κάτσουρα, καί προηγουμένως τοῦ Φλωρινικοῦ Κέντρου ὑπό τούς Καλλίν. Σαραντόπουλον καί ‘Αθανάσιον Σακαρέλλον), ἀνέλαβον καί ἐπραγματοποίησαν ὁ τότε ‘Αρχιεπίσκοπος ‘Ανδρέας καί οἱ περί αὐτόν ‘Αρχιερεῖς, ἰδιαιτέρως δέ οἱ Πειραιῶς ΝΙκόλαος, ‘Αργολίδος Παχώμιος καί Περιστερίου Γαλακτίων. Εἰδικώτερον: ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ καί ΑΝΑΘΕΜΑΤΙΖΟΜΕΝ τάς ‘Αντικανονικάς καί ‘Αντορθοδόξους διαδικασίας, κατά τάς ἀπό 15.12.1999. καθώς καί 17 καί 18 Μαίου στημένας ληστρικάς ψευδοσυνόδους, καί τά ἐπί τῶ ἰδίῳ σκοπῳ ἀκολουθήσαντα Καϊαφικά Δικαστήρια ὑπό τόν «Πειραιῶς» ΝΙκόλαον. ΑΠΟΔΕΧΟΜΕΘΑ καί ΟΜΟΛΟΓΟΥΜΕΝ ὅτι ἡ Ὁμολογιακή Ὁμιλία τοῦ θεολόγου ‘Ελευθερίου Γκουτζίδη, ἡ ἐκφωνηθεῖσα εἰς τήν Ἱεράν Μητρόπολιν Θεσσαλονίκης τήν Κυριακήν τῆς Ὀρθοδοξίας 1997, καί δημοσιευθεῖσα εἰς τόν «Κήρυκα Γνησίων Ὀρθοδόξων», ἐκδοθεῖσα δέ καί εἰς ἰδιαίτερον βιβλίδιον, ἐν τῶ συνόλω της, ἀποτελεῖ ἆποκαλυπτικήν φωνήν τῆς ἀληθείας καί τῆς ἱστορικῆς ᾽Εκκλησιαστικῆς πραγματικότητος. ΚΑΤΑΓΓΕΛΛΟΜΕΝ τό γεγονός καθ' ὅ, μετά τήν ὁμιλίαν αὐτήν'ν τά ξένα κέντρα καί οἱ ἐγκάθετοί των ἀπεφάσισαν νά διωχθῆ ὁ ἐλλογιμώτατος θεολόγος μέχρις ἐξοντώσεώς του, δι' αἰσχρῶν καί ἐπαισχύντων σκευωριῶν. Εἰς τά πλαίσια δέ αὐτά, ἐφεῦρον τά περί ἀμαρτύρου, διά τήν ἐν τῶ εἰσαγωγικῶ μέρει τῆς ῾Ομιλίας ἀναφερθεῖσαν διατύπωσιν: «Δέν θά ὁμιλήσω σἠμερον διά τήν πρώτην ἄναρχον, αἰωνίαν καί ἀόρατον ᾽Εκκλησίαν, διότι αὐτή είναι ἡ τελεία κοινωνία τοῦ Πατρό καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ ῾Αγίου Πνεύματος. Είναι ἡ πλήρης καί τελεία κοινωνία καί ἀδιαίρετος ἑνότης τῶν τριῶν Θείων Προσώπων τοῦ ἑνός Θεοῦ». Περί αὐτῆς οἱ σκευωροί, ὡς ἀδίστακτοι ψεῦσται καἴ διαστροφεῖς, κατ᾽ ἀρχάς ἔγραψαν εἰς Φλωρινικόν Περιοδικόν, ὅτι ὁ ὁμιλητής θεολόγος ἐχαρακτήρισεν ὡς «ἄναρχον τήν Ἐκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ». κατόπιν δέ ὅτι ἡ διατύπωσις εΙναι «Πατερικῶς καί ῾Αγιογραφικῶς ἀμάρτυρος» καί ἀκολούθως ὅτι ἀποτελεῖ «καινοτομίαν καί κακοδοξίαν ᾽Εκκλησιολογικήν καί Τριαδολογικήν»!. ῾Ημεῖς ΑΠΟΡΡΙΠΤΟΜΕΝ ΚΑΙ ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ ταῦτα, ἐνῶ ΟΜΟΛΟΓΟΥΜΕΝ ὅτι ἡ διατύπωσις αὕτη ἀποδεδειγμένως εἱναι ἐμπνευσμένη πρωτίστως ἐκ τῆς ὑπό τοῦ Κυρίου συσχετίσεως τῆς ἐν τῆ μιᾶ ΘΕΙΑ ΟΥΣΙΑ καί ᾽Αγάπης ΕΝΟΤΗΤΟΣ τῶν τριῶν Θείων Προσώπων πρός αὐτήν τήν ἐν τῶ Σώματι τοῦ Χριστοῦ, ἤτοι, τήν ἐν τῆ ᾽Εκκλησία ἑνότητα ὅλων τῶν πιστῶν, ἡ ὁποία κατά τήν ὁμόφωνον διδασκαλίαν τῶν ῾Αγίων Πατέρων, εἱναι «κατ' εἰκόνα τῆς ἑνότητος καί κοινωνίας τῆς ῾Αγίας Τριάδος ἡ ὁποία εἱναι τό «᾽Αρχέτυπον» αὐτῆς. Οὐδείς πώποτε διενοήθη ὅτι, προσευχόμενος ὁ Κύριος καί παρακαλῶν τόν Πατέρα, «...ἵνα πάντες ἕν ώσιν καθώς σύ Πάτερ ἐν ἐμοί καγώ ἐν σοί ἱνα καί αὐτοί ἐν ἡμῖν ἕν ώσιν... ἵνα ὧσιν ἕν καθώς καί ἡμεῖς ἕν ἐσμέν» (Ἰωάννου ΙΖ 11, 20 καί 21), ταυτίζει τήν ἐν τῆ ΟΜΟΟΥΣΙΟΤΗΤΙ καί ΑΓΑΠΗ ΤΕΛΕΙΑΝ ΕΝΟΤΗΤΑ καί ΚΟΙΝΩΝΙΑΝ, (῞ΕΚΚΛΗΣΙΑΝ»), τῶν ᾽Ακτίστων, καί ῾Υπερουσίων Θείων Προσώπων τῆς ῾Αγίας Τριάδος, πρός τήν κατ῏ εἰκόνα ἑνότητα καί κοινωνίαν τῶν πιστῶν μελῶν τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ, ἅτινα κτιστά ὄντα πρόσωπα, τελειοῦνται μυστικῶς ἐν τῆ ᾽Εκκλησία καί κοινωνοῦν ἐν Χριστῶ καί μετ' ἀλλήλων, κατά τό πρότυπον τῆς ῾Αγίας Τριάδος, Οὐδείς οὐδέποτε τήν Τριαδικήν ΕΝΟΤΗΤΑ καί ΚΟΙΝΩΝΙΑΝ (τήν ΑΚΤΙΣΤΟΝ καί ΥΠΕΡΟΥΣΙΟΝ, εἰ θέμις εἰπεῖν, «ΕΚΚΛΗΣΙΑΝ»), ἐταύτισεν ἤ ἐξίσωσεν, πρός τήν κατ' Εἰκόνα καί ὁμοίωσιν Αὐτῆς κοινωνίαν καί ἑνότητα τῶν πολλῶν κτιστῶν προσώπων ἐν τῶ Σώματι τοῦ Χριστοῦ, τήν ᾽Εκκλησίαν Του. ῞Οθεν, ἐάν ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΧΡΙΣΤΟΥ σημαίνη τό μυστήριον τῆς ῾Ενότητος καί Κοινωνία τῶν πιστῶν μετά τοῦ Χριστοῦ καἴ μεταξύ των, ὥστε Αὕτη νά εΙναι τό Μυστικόν ζῶν Σῶμα τοῦ Χριστοῦ, αὕτη ἡ Κοινωνία, ἐν ἀπολύτω ἐννοία, ὑφίσταται ἀϊδίως καί ἀπερινοήτως ἐν τῆς ὁμοουσίῳ ῾Αγία Τριάδι, ἤτοι τόν ῎Αναρχον Πατέρα, τόν Συνάναρχον Υἱόν καί τό Συναἵδιον ῞Αγιον Πνεῦμα. Αὐτήν, ἀπεκάλεσεν ᾽Εκκλησίαν καί ὁ Μέγας Φώτιος λέγων: «Διό πρός ἑαυτήν μέν ἡ τῆς Τριάδος ἑνότης εἰ θέμις εἰπεῖν, ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΑΣΑ, θέμις δέ τοῦτο λέγειν ἐπί τῆς ἀναπλάσεως...» (Μίγκνε Τόμ. 102 σελ.557Δ). ΟΜΟΛΟΓΟΥΜΕΝ καί ΔΙΑΚΗΡΥΣΣΟΜΕΝ ὅτι οὔτε κατ' ἐξοχήν ὁ ἴδιος ὁ Κύριος ἐν τῆ πρός τόν Πατέρα του προσευχήν (Ἰωάννου ΙΖ) καί κατόπιν οἱ ῞Αγιοι Πατέρες, ἀλλά καί ἅπαντες οἱ Δογματολόγοι, καί τελευταίως καί ὁ θεολόγος ᾽Ελευθέριος Γκουτζίδης, οὐδόλως ἐταύτισαν τήν ἐν Χριστῶ ἑνότητα καί Κοινωνίαν τῶν κτιστῶν προσώπων ἐν τῆ ᾽Εκκλησία τοῦ Χριστοῦ, πρός αὐτήν τῆς ῾Ομοουσίου καί ῾Υπερουσίου Παναγίας Τριάδος. Οὐδείς ἐταύτισεν καί οὐδείς ἐξίσωσεν τό κατ' εἰκόνα κτιστόν πρός τό ᾽Αρχέτυπον ῎Ακτιστον, τό περιγραπτόν πρός τό ἀπερίγραπτον καί ἀπερινόητον, ἤτοι τήν Κοινωνίαν καί ἑνότητα τῶν πολλῶν Προσώπων ἐν τῶ Σώματι τοῦ Χριστοῦ, τήν ᾽Εκκλησίαν, πρός τήν Κοινωνίαν καί ῾Ενότητα, θέμις δ' εἰπεῖν ᾽Εκκλησίαν, τῆς ῾Υπερουσίου ᾽Ανάρχου ᾽Ακτίστου καί ᾽Απερινοήτου Τριάδος, ᾽Εν τῶ σκότει τῆς ἀγνωσίας, τῆς ἐμπαθείας, τοῦ μίσους καί τῆς ἐσχάτης προδοσίας των πεπνιγμένοι οἱ σκευωροί, φέρονται ὡς νά μή κατανοοῦν ὅτι ἄν ἡ εἰκών ἤ τό ἀντίτυπον ὀνομάζεται καί εἱναι ᾽Εκκλησία Χριστοῦ, ὅπερ ἡ μυστική ἕνωσις καί κοινωνία κτιστῶν προσώπων ἐν τῶ Σώματι τοῦ Χριστοῦ (ἐν ἐμοί), οὐδέν τό μεμπτόν ἄν ἀποκαλέση τις καί τό ΠΡΟΤΥΠΟΝ — ΑΡΧΕΤΥΠΟΝ αὐτῆς τῆς ᾽Εκκλησίας, ὡς ῎Ακτιστον, ῎Αναρχον, Προαιωνίαν, ῾Υπερούσιον, ᾽Απερινόητον καί ᾽Απερίγραπτον «ΕΚΚΛΗΣΙΑΝ», ὡς ρητῶς ἀπεκάλεσεν αὐτήν καί ὁ Μέγας Φώτιος καί γενικώτερον ἀπηχεῖται ἐν τῆ Καθολικῆ ᾽Ορθοδοξία. ῞Οθεν, ΕΜΠΤΥΟΜΕΝ, ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ καἴ ΑΝΑΘΕΜΑΤΙΖΟΜΕΝ ὅσα σατανικά ψεύδη καί διαστροφάς οἱ Φλωρινικοί καί οἱ ἐγκάθετοί των, ἐνδεδυμένοι τήν δοράν προβάτου (= Ματθαιϊκοῦ), ἐσκευώρησαν ἀπό τό 1998, μέχρι καί τήν σατανικήν ἀπόφασίν των, ὑπ' ἀριθμ. 3166/14/27.2.2002, δι' ἡς ἀκύρως, ὁ ᾽Αρχιεπίσκοπος ᾽Ανδρέας καί οἱ ᾽Αρχιερεῖς Νικόλαος, Παχώμιος, Γαλακτίων καί λοιποί ἀπεφάσισαν «ἀφορισμόν» κατά τοῦ θεολόγου, διότι μέ τήν ὁμιλίαν του, κατά τήν Κυριακήν τῆς ᾽Ορθοδοξἴας 1997, συνετρίβησαν τά μυστικά σχέδιά των περί δολίας ἑνώσεως εἰς τόν Παλαιοημερολογιτικόν Οἰκουμενισμόν, μέ πρῶτον τήν, δι' αὐτῆς τῆς «ἑνώσεως, ἀποδοχήν τῆς χειροθεσίας τοῦ 1971. ῾Ο «ἀφορισμός» οὗτος, ὡς σκόπιμος καί ἐκ τοῦ πονηροῦ κινηθείς, ἅμα τῆ ὑπογραφῆ του, ἐπεκάθησεν ἐπί τῶν κεφαλῶν ὅλων ἐκείνων, οἵτινες ἐσκευώρησαν ἐν τῶ πονηρῶ, καί ἀφρόνως ἀπεφάσισαν καί ὑπέγραψαν. Διά τῆς ἀφρόνου πράξεως ἀπεκαλύφθησαν καί ἀπεδείχθησαν συνεχισταἴ τοῦ σατανικοῦ οΙκουμενιστικοῦ κινήματος τοῦ ποτέ πρεσρυτέρου Βασιλείου Σακκᾶ, μέσω τῆς ὑπ' αὐτοῦ ἱδρυθείσης (1973), «Διεθνοῦς ῏Αδελφότητος τῆς Γενεύης», τοῦ ἑτέρου ἐν ῾Ελλάδι ὑπό τοῦ τότε Πρωθιερέως Εὐγενίου Τόμπρου καί παραγόντων τῆς πολιτείας, τοῦ ἰδίου κινήματος τοῦ Κιτίου ᾽Επιφανίου (1977) καί ἀμέσως τοῦ ποτε ᾽Αττικῆς Ματθαίου, 1980-1990 ὅστις διά τῆς ὑπ' ἀριθμ. 68/24.10,1993 ὁμοίας «ἀφοριστικῆς» ἀποφάσεώς του, πρῶτος, πλήν ὅλως ΑΚΥΡΩΣ καί ἐκεῖνος, ἔθεσεν ὑπό ἀφορισμόν τό ἴδιον πρόσωπον, διότι καί κατά τήν δεκαετίαν 1980-1990 καί κατόπιν, ἐστάθη ἐμπόδιον εἰς τό νά περάση ἡ ἰδία ἀπό τό 1973 ἀποτυχοῦσα προδοσία τοῦ παλαιοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, μέσω ὅμως τῶν ἰδίων συναλλαγῶν ἤτοι, τῆς «χειροθεσίας» ἔναντι τῆς «ἀναγνωρἴσεως» καί τῶν πάσης φύσεως ὑλικῶν ἀνταλλαγμάτων! ῞Ωσαύτως ΑΠΟΔΕΧΟΜΕΘΑ ἅπαντα τά ΟΜΟΛΟΓΙΑΚΑ κείμενα τοῦ Μακαριστοῦ Μητροπολίτου Λαρίσης καί Τυρνάβου κυροῦ ΠΑΝΑΡΕΤΟΥ, τά ὁποῖα, ἀπό τοῦ ᾽Ιουνίου 2000 μέχρι καί τῆς Κοιμήσεώς του, +22.11.2004, συνέγραψεν καί ὑπέβαλεν ἁρμοδίως τῆ ῾Ιερᾶ Συνόδω ὡς καί τάς ἐπανειλημμένως ἐν τῆ Ἱ. Μητροπόλει Λαρίσης, διακηρυχθείσας ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ ΠΙΣΤΕΩΣ κατά τήν Κυριακήν τῆς ᾽Ορθοδοξίας, κατά τά ἔτη 2001, 2002 καί 2003, καί ἀναφωνοῦμεν τό ΑΙΩΝΙΑ Η ΜΝΗΜΗ ΑΥΤΟΥ τρίς. 13. ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΙΕΡΟΣΥΛΟΥ ΠΑΡΑΙΤΗΣΕΩΣ ΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΝΔΡΕΟΥ ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ ΚΑΙ ΑΠΟΡΡΙΠΤΟΜΕΝ τήν ἀπό 5.2.2003,εἰδεΚθῆ ἱερόσυλον συμπαιγνίαν Παραιτήσεως τοῦ ῏Αρχιεπισκόπου ᾽Ανδρέου ὑπέρ τοῦ βλασφήμου καί αἱρετικοῦ «Πειραιῶς» Νικολάου, ΕΓΚΡΙΝΟΜΕΝ δέ ΚΑΙ ΑΠΟΔΕΧΟΜΕΘΑ ὅσα κατ' αὐτῆς συστηματικῶς καί δημοσίως κατηγγέλθησαν καί διεκηρύχθησαν, ὅπως ἡ «ΓΝΩΜΑΤΕΥΣΙΣ ΕΠΙ ΤΗΣ ΠΑΡΑΙΤΗΣΕΩΣ ΤΟΥ ΜΑΚ. ΑΡΧ)ΠΟΥ κ. ΑΝΔΡΕΟΥ», τοῦ θεολόγου ᾽Ελευθερἴου Γκουτζίδη (Ο.Π.», Τόμος 2004, σελ. 84, 91), ἄρθρον τοῦ ἰδίου «ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΡΑΣΗ Η ΠΕΡΙ ΠΑΡΑΙΤΗΣΕΩΣ ΙΕΡΟΣΥΛΟΣ ΣΥΜΠΑΙΓΝΙΑ» (Αὐτόθι, σελ. 206 κ.ἑ.), καί ἕτερον τοῦ ἰδίου: «ΕΛΕΓΧΟΣ ΚΑΙ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΣΥΣΣΩΡΕΥΜΕΝΟΥ ΙΙΕΥΔΟΥΣ ΚΑΙ ΑΠΑΤΗΣ» («Ο.Π.», Τόμος 2003, σελ. 199-217), καθώς καί τοῦ Μητροπολίτου Κηρύκου «ΕΝΣΤΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑΙ ΕΠΙ ΤΗΣ ΠΑΡΑΙΤΗΣΕΩΣ ΤΟΥ ΜΑΚ. ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ κ. ΑΝΔΡΕΟΥ» (Αὐτόθι, σελ. 222-232, σελ. 243-257, 306-322 καί 387-4Ο3, 419-447 καί 453-479). ΑΠΟΔΕΧΟΜΕΘΑ τό δημοσιευθέν εἰς τήν «ΟΡΘΟΔΟΞΟΝ ΠΝΟΗΝ», «ΣΥΝΟΠΤΙΚΟΝ ΙΣΤΟΡΙΚΟΝ ΤΗΣ ΣΥΝΟΔΙΚΗΣ ΚΡΙΣΕΩΣ (ἐξαιρετικῶς) ΑΠΟ ΤΟΥ ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ ΤΟΥ 2002» («Ο.Π.», Τόμος 2004, σελ. 6-22), ὅπως καί ὅλα τά σχετικά ἐπίσημα κείμενα, ἐξ ὧν προκύπτει ἡ ἀπό τοῦ 1998 ὀξεῖα Συνοδική κρίσις, καθ' ἥν οὐσία ὄχι μόνον κατελύθη ἡ Κανονική Τάξις καί ὁ ῾Ιερός θεσμός τῆς ΣΥΝΟΔΟΥ, ἀλλά καί μετετράπη εΙς ἄτιμον θεραπαινίδα τοῦ ᾽Αντιχρίστου Παλαιοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ. («ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΠΝΟΗ» Τόμος 11ος 2001, σελ. 111-116, 120-133, 139-146, 151-159, 217-225 καί Τόμος 12ος, 2001, σελ. 11-24, 41-53, 75-97, 107-129, 133-14Ο, 151-157, 166-173, 192-195, 211-223, 243-279. Τόμος 13ος 2002, σελ. 3-19, 43-84, 139-162, 188-206, 219-250, 267-286, 461-494 Τόμος 14ος 2003, σελ. 6-22, 74-82, 103-12Ο, 147-159, 163-187). 14. ΠΕΡΙ ΚΑΤΑΛΗΨΕΩΝ ΙΕΡΩΝ ΝΑΩΝ. ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ καί τήν ἀπό 16.11.2002 συνωμοσίαν — φατρίαν τῶν τότε ᾽Αρχιεπισκόπου ᾽Αθηνῶν ᾽Ανδρέου καί Πειραιῶς Νικολάου, κατά τοῦ Μητροπολίτου Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς Κηρύκου, δι' ἡς συνεφώνησαν καἴ συναπεφάσισαν τήν ἐκδίωξίν του ἐκ τοῦ ῾Ιεροῦ Ναοῦ ῾Αγίου Δημητρίου ᾽Αχαρνῶν καί τήν κατάληψιν αὐτοῦ ὑπό τῶν ἰδίων. Τήν συνωμοσίαν ταύτην ἐπεχείρησαν εἰς τά πλαίσια τοῦ σχεδίου των, περί ὑφαρπαγῆς ὅλων τῶν Ναῶν, ἵνα οἱ ᾽Ορθόδοξοι οὐδαμοῦ ἐν ᾽Αθήναις ἔχουν ῾Ιερόν Ναόν, διά νά ἀσκοῦν τά τῆς λατρείας των, μιμούμενοι καί εἰς τοῦτο τούς ἀνά τούς αἰῶνας αἱρετικούς, Οὕτω καταδικάζομεν ἀφ' ἑνός μέν τήν κατά Νοέμβριον τοῦ 2002 ἀνεπιτυχῆ προσπάθειάν των νά ἐκδιώξουν ἐκ τοῦ ῾1. Ν. ῾Αγίου Δημητρίου τόν Μητροπολίτην Μεσογαίας Κήρυκον, διά νά παραδώσουν τόν Ναόν εἰς τά ὄργανα τοῦ παλαιοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἀφ' ἑτέρου δέ καί τήν βάρβαρον κατάληψιν τοῦ ῾Ι. Ναοῦ ῾Αγίας Τριάδος ῾Ηλιουπόλεως καί τοῦ παρακειμένου Μεγάρου τῆς Στέγης Φιλοξενίας Κληρικῶν, καί τήν ἐκεῖθεν ἐκδίωξιν τοῦ ἐπί 3Οετίαν ᾽Εφημερίου καί οὐσιαστικοῦ κτήτορος τοῦ μεγαλοπρεποῦς αὐτοῦ κτιρίου, Πρωθιερέως Θωμᾶ Κοντογιάννη, διότι δέν ἐδέχετο νά μνημονεύη τόν ψευδοαρχιεπίσκοπον Νικόλαον, πρίν τήν τακτοποίησιν τῶν θεμάτων Πίστεως καί ῏Αποστολικῆς Διαδοχῆς διά τά ὁποῖα κατηγγέλλετο ἐπί 7ετίαν. ΚΑΤΑΔΙΚΑ-ΖΟΜΕΝ καί τό γεγονός, ὅτι τόσον τό Πνευματικόν Κέντρον, ἐν Περιστερίω, ὅσον καί τήν Στέγη Φιλοξενίας Κληρικῶν ἐν ῾Ηλιουπόλει, ἀλλά καί τόν ῾Ι.Ν. Κοιμήσεως Θεοτόκου καἴ τάς δύο μεγάλας καί ἱστορικάς Μονάς καί ἄλλους Ναούς καί Μονάς, ἅπαντα ἀνεγερθέντα μέ τήν προσφοράν τῶν ὀρθοδόξων διά νά διακονήσουν τήν ᾽Ακαινοτόμητον Γνησίαν ᾽Ορθόδοξον ᾽Εκκλησίαν, οἱ περί τόν ψευδοαρχιεπίσκοπον Νικόλαον τά κατέλαβον καί τά κατέστησαν κέντρα τοῦ παλαιοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, («Ο.Π.» Τόμος 2002 σελ. 461-494 καί «Ο.Π.» Τόμος 2004 σελ. 15-39 καί 101-114). 15, ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΩΡΓΑΝΩΜΕΝΗΣ ΥΠΑΝΑΧΩΡΗΣΕΩΣ ΕΠΙ ΤΗΣ ΛΕΓΟΜΕΝΗΣ «ΧΕΙΡΟΘΕΣΙΑΣ» ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ ΚΑΙ ΑΝΑΘΕΜΑΤΙΖΟΜΕΝ καἴ τήν ἀπό 2003 ἐπιμελῶς ὠργανωμένην τελευταίαν ἀπόπειραν ὅλων τῶν σκοτεινῶν Κέντρων τοῦ Νεοημερολογιτικοῦ καί Παλαιοη-μερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ὅπως ἐκ τῶν ὑστέρων καί ἐν ἔτει 2003, «μεταποιήσουν» τήν κατ' ἄκραν οἰκονομἴαν γενομένην δεκτήν «συγχωρητικήν εὐχήν» (ὑφ’ἅς προῦποθέσεις καί ὅρους ἤδη ἐσημειώθησαν), καί τήν ὑποστασιάσουν, ὡς χειροθεσίαν καί δή ὡς δῆθεν ἀποδεκτήν ὑπό τῆς ᾽Εκκλησίας! ῎Ηγουν νά στήσουν ἐν τόπω ῾Αγίω, ἤτοι ἐν τῆ ΕΚΚΛΗΣΙΑ, τό «βδέλυγμα τῆς ἐρημώσεως», καἴ οὕτω προσβάλουν τήν γνησίαν, ἀνόθευτον καί ἀδιάκοπον ᾽Αποστολικήν Διαδοχήν τῶν ᾽Επισκόπων καί Πρεσβυτέρων τῆς Γνησίας ᾽Ορθοδόξου ᾽Εκκλησίας, ΔΙΑΚΗΡΥΣΣΟΜΕΝ ὅτι καί αὕτη ἡ διά πολλοστήν φοράν ἐπιχειρηθεῖσα ΠΡΟΔΟΣΙΑ κατά τῆς ᾽Αμώμου Μητρός ᾽Εκκλησἴας, ΑΠΕΤΥΧΕΝ καί ΣΥΝΕΤΡΙΒΗ ὑπό τοῦ Κυβερνῶντος Αὐτήν ΧΡΙΣΤΟΥ. Ταύτην τά ξένα Κέντρα (Φλωρινικόν καί Νεοημερολογιτικόν), προετοίμαζον ἐπί μακρόν διά τῶν ᾽Αδελφῶν Τσακίρογλου, Δημ, Κάτσουρα καί πρωτίστως διά τοῦ Βασιλείου Σακκᾶ, ἐπεχείρησαν δέ τό 2003 διά τῆς μεγίστης πλειοψηφἴας τῶν ἐκπεσόντων ᾽Αρχιερέων, Εἰδικώτερον ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ καί ΑΝΑΘΕΜΑΤΙΖΟΜΕΝ: Α) Τήν ἐν Συνόδω (5.2.2003) διατυπωθεῖσαν θέσιν ὑπό τοῦ ᾽Αρχιεπισκόπου ᾽Ανδρέου, καθ' ἥν, ἐπί τοῦ θέματος τῆς λεγομένης χειροθεσίας τοῦ 1971, διά πρώτην φοράν ἐδήλωσεν: «Καί τότε μέν έν τῆ ᾽Αρχιεπισκοπικῆ ἡμῶν εὐθύνη διά τῶν πτωχῶν δυνάμεών μας καί μέ τήν βοήθειαν τοῦ Θεοῦ ἐνεργήσαμεν ἀγωνιζόμενοι μετά τῶν λοιπῶν ᾽Αρχιερέων, ἀλλά καί τῶν τότε ἐνασχολουμένων περί τήν θεολογικήν ἐπιστήμην λαϊκῶν μελῶν τῆς ᾽Εκκλησίας διά τήν κατά Θεόν πρόοδον τοῦ ῾Ιεροῦ ᾽Αγῶνος τῆς ᾽Εκκλησίας. ᾽Αλλά καί τώρα καί δι ' ἄλλην μίαν φοράν διά τῆς παρούσης λέγομεν καί ὁμολογοῦμεν ὅτι πέραν τῶν οἱωνδήποτε ἐξ ἀνθρωπίνης ἀδυναμίας διαπραχθέντων λαθῶν εἰς τούς χειρισμούς τούς ἀφορῶντας τό θέμα αὐτό», τῆς «χειροθεσίας», ἡ ἐν τῆ ἰδία δηλώσει, ὡς ῾Ομολογιακή φαντάζουσα, πλήν δολία διατύπωσις: «Οὐδέποτε ἐτέθη ἤ τίθεται ὑπό ἀμφισβήτησιν ἤ ἀμφιβολίαν ἡ πληρότης καί τελειότης τῶν ὑπό τοῦ ἀοιδίμου κυροῦ Ματθαίου γενομένων ᾽Επισκοπικῶν χειροτονιῶν τοῦ 1948», δέν ἐξαπατᾶ, διότι αὗται ἀκριβῶς αἱ ᾽Επισκοπικαί χειροτονίαι τοῦ 1948, τῶν ὁποίων δέν ἀμφισβητεῖται ἡ πληρότης καί τελειότης, ΑΥΤΑΙ ΠΡΟΣΒΑΛΛΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΚΑΤΑΡΓΟΥΝΤΑΙ ΔΙ' ΟΙΟΝΔΗΠΟΤΕ ἤθελεν διανοηθεῖ νά ὑπαναχωρήση καί δηλώση «διαπραχθέντα λάθη» ἐπί τοῦ θέματος «χειροθεσία» τοῦ 1971; (Κ.Γ.Ο. 2003, ἀριθμ, τεύχους 298, Φεβρουάριος — Μάρτιος, σελ, 45). ῾Ωσαύτως ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ καί τήν ἄρνησίν του νά διασαφηνίση καί προσδιορίση ἐπακριβῶς ποῖα λάθη διεπράχθησαν εἰς τό θέμα τῆς λεγομένης χειροθεσίας, ἐν ᾽Αμερικῆ ἤ ἐν ῾Ελλάδι, ἔστω ἐξ ἀνθρωπίνης ἀδυναμίας, διότι ἀφ’ ἓνός τό 1971 ἐν Συνόδω οὐδεμία χειροθεσία ἐνεφανίσθη, ἀλλ' ἁπλῆ συγχωρητική εὐχή καί αὕτη οἰκονομικῶς καί ὑπό ὅρους, ἀφ’ ἑτέρου δέ αὐτά τά «τυχόν λάθη», προσβάλλουν αὐτήν ἀκριβῶς τήν ΠΛΗΡΗ καί ΤΕΛΕΙΑΝ χειροτονίαν του. Β) Τήν ἀπό 20.8.1974 «ἐξομολογητικήν ἐπιστολήν» τοῦ ᾽Αργολίδος Παχωμίου, ἡ ὁποία, ἐνῶ ἐφυλάσσετο καί περιεκρύβετο ἐπί τριάκοντα ἔτη, ὅπως καί τό 54/76 ᾽Απαλλακτικόν Βούλευμα, τό 2004 ἐκυκλοφορήθη εἰς τά πλαίσια αὐτοῦ τοῦ ὠργανωμένου σχεδίου νά περάση ἡ λεγομένη «χειροθεσία» τοῦ 1971, παραλλήλως μέ τήν παραίτησιν τοῦ ᾽Αρχιεπισκόπου ᾽Ανδρέου. ᾽Εν τῆ 8η σελίδι αὐτῆς, ὁ «᾽Αργολίδος» Παχώμιος, ἤδη ἀπό τό 1974, ὅλως ἀσεβῶς, φέρεται ὑπαναχωρῶν καί ὁμολογῶν τήν λεγομένην «χειροθεσίαν», ὅπως καί οἱ «πέντε» κατά τό 1991, ὡς δῆθεν τετελεσμένον γεγονός, τό ὁποῖον ἀπεδέχθη ἐν ῾Ελλάδι ἡ ῾Ιερά Σύνοδος! Γράφει: «᾽Αλλ ' ἐφ ' ὅσον εἶδον τήν ὁμόφωνον γνώμην τῆς ῾Ιερᾶς ἡμῶν Συνόδου, ἥτις δεχθεῖσα τήν χειροθεσίαν ἀνενδοιάστως, βεβαίως ἐσιώπησα καί τούτω καιρῶ τῶ δέοντι, ἵνα μή φανῶ νοημονέστερος τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου. Διατί λέγω τότε δέν ἔθεντο ΤΗΝ ΠΡΑΞΙΝ ΤΗΣ ΧΕΙΡΟΘΕΣΙΑΣ ΥΠΟ ΚΡΙΣΙΝ, ΑΛΛΑ ΤΗΝ ΕΔΕΧΘΗΣΑΝ ΑΠΑΝΤΕΣ ΙΛΕΩ ΟΜΜΑΤΙ ΚΑΙ ΑΓΑΛΛΟΜΕΝΩ ΠΟΔΙ; Οὔτε κἄν συνεζητήθη ἡ ὑπόθεσις. , ᾽Αλλά καί οἱ ὑπόλοιποι τέσσαρες ΕΛΑΒΟΝ ΤΟ ΔΩΡΟΝ ΤΗΣ ΧΕΙΡΟΘΕΣΙΑΣ ΑΓΓΑΛΛΙΩΜΕΝΟΙ. ᾽Αλλ ' οὐδέν θαυμαστόνν»! ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ, ΑΠΟΡΡΙΠΤΟΜΕΝ καί ΑΝΑΘΕΜΑΤΙΖΟΜΕΝ, τοῦτο τό φρόνημα - πίστιν, τοῦ ἐκπεσόντος «᾽Αργολίδος» Παχωμίου, διότι αὐτό καθ ' ἑαυτό τό τόλμημα ἀποτελεῖ ΕΣΧΑΤΗΝ ΠΡΟΔΟΣΙΑΝ ἐνῶ κατελέγχεται καί ὡς ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΣΑΤΑΝΙΚΟΝ ΨΕΥΔΟΣ. ᾽Αποτελεῖ ἐπινόημα καί τόλμημα ΣΑΤΑΝΙΚΟΝ, διότι τόν Σεπτέμβριον — ᾽Οκτώβριον τοῦ 1971 οὐδείς λόγος ἐγίγνετο περί «χειροθεσίας, ἀλλά μόνον καί δή ὑπό σαφεῖς καί ρητάς δεδομένας προϋποθέσεις, ἅμα τῆ ἐπιστροφῆ τῆς ᾽Εξαρχίας, ἐδηλώθη ὅτι κατ' ἄκραν οἰκονομίαν καί οὐχί ἀγαλλιώμενοι, οἱ Αρχιερεῖς ἐδέχθησαν καί αὐτήν τήν συγχωρητικήν εὐχήν καί οὐχί «χειροθεσίαν». Αὐτό, κατά τόν πλέον σαφῆ καί κατηγορηματικόν τρόπον, βεβαιοῖ ἡ ΠΡΑΞΙΣ ΚΑΙ ΣΥΝΕΙΔΗΣΙΣ ΤΟΥ ΠΛΗΡΩΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣίΑΣ. ῾Ομοίως ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ καί ΑΠΟΡΡΙΠΤΟΜΕΝ καί τήν ἀπό 25-30,7.2004 ἑτέραν ἐπιστολήν, τοῦ ἰδίου πρός τόν Μητροπολίτην Κήρυκον, ἐν τῆ ὁποία μέ ἐπιμονήν καί μένος ὁμολογεῖ; «῾Η παράγραφος τῆς ἐξομολογητικῆς ἐπιστολῆς μου γράφει καθαρά τ᾽ ἀληθές,, ΚΑΤ' ΑΜΕΣΟΝ ΤΡΟΠΟΝ ΕΔΕΧΘΗΣΑΝ ΧΕΙΡΟΘΕΣΙΑΝ παρά τῶν Ρώσων τῆς Διασπορᾶς ἐν ᾽Αμερικῆ ὑπό τόν Μητροπολίτην Φιλάρετον οἱ δύο πρῶτοι ᾽Αρχιερεῖς Κάλλιστος καί ᾽Επιφάνιος, ἐρχόμενοι δέ ἐν ῾Ελλάδι ΜΕΤΕΔΩΣΑΝ ΤΗΙν ΧΕΙΡΟΘΕΣΙΑΝ καί τοῖς λοιποῖς τέτρασιν ᾽Αρχιερεῦσιν, οἵτινες ἐμμέσως διά τῶν χειρῶν τῶν ΑΜΕΣΑ ΔΕΧΘΕΝΤΩΝ ΧΕΙΡΟΘΕΣΙΑΝ ΕΙΛΗΦΑΣΙΝ ΚΑΙ ΟΥΤΟΙ ΙΛΕΩ ΟΜΜΑΤΙ ΚΑΙ ΑΓΑΛΛΟΜΕΝΩ ΠΟΔΙ ΤΗΝ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙΣΑΝ ΑΥΤΟΙΣ ΧΕΙΡΟΘΕΣΙΑΝ; Πλέον ἔτι οὐδέν. Τά μεθ᾽ ἕτερα είναι ὅτι ἡμεῖς σύν Σοί ΕΧΕΙΡΟΤΟΝΗΘΗΜΕΝ ΕΠΙΣΚΟΠΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΗΔΗ ΧΕΙΡΟΘΕΤΗΜΕΝΟΥΣ: ΤΙ ΛΟΙΠΟΝ ΔΙΑΛΟΓΙΖΕΣΘΕ ΥΜΕΙΣ; ΕΙΜΕΘΑ ΑΠΗΛΛΑΓΜΕΝΟΙ ΤΥΧΟΝ ΜΟΜΦΗΣ Ἤ ΜΟΝΟΝ Η ΥΜΕΤΕΡΑ ΔΙΑΝΟΗΣΙΣ ΠΙΣΤΕΥΕΙ ΠΩΣ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΕΞΑΙΡΕΣΙΝ:…»; ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ καί ΑΝΑΘΕΜΑΤΙΖΟΜΕΝ, καί ταύτην τήν δευτέραν του ἀπεγνωσμένην προσπάθειαν, καθ' ἥν, ὁ ἱερόσυλος Γέρων Παχώμιος, ὑποτροπιάζων εἰς τό σατανικόν ψεῦδος ΑΣΕΒΕΣΤΑΤΑ ἐμφανίζει, ὡς δῆθεν τετελεσμένον καί ἀναμφισβήτητον γεγονός, καθ ' ὅ καί ἐν ᾽Αμερικῆ καί ἐν ῾Ελλάδι εἰς τούς ᾽Αρχιερεῖς ἐπεβλήθη χειροθεσία ὡς ἐπί σχισματικῶν καί ὅτι ὁ ἴδιος, ἀλλά καί ἅπαντες οἱ νεώτεροι ᾽Αρχιερεῖς, φέρουν τό μίασμα τῆς «χειροθεσίας» τοῦ 1971, ὡς κατ' αὐτόν προερχόμενοι ἐκ χειροθετημένων ᾽Επισκόπων καί ἑπομένως ἅπαντες διατελοῦντες ὑπό τήν «πολυώδυνον χειροθεσίαν». Ἡμεῖς ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ ΚΑΙ ΑΝΑΘΕΜΑΤΙΖΟΜΕΝ τρίς καί τοῦτο τό Σατανικόν ψεῦδος καί ΔΙΑΚΗΡΥΣΣΟΜΕΝ ὅτι οὐδείς ἐκ τῶν ᾽Αρχιερέων, πολύ δέ περισσότερον αὐτή αὕτη ἡ ῾Ιερά Σύνοδος, ἐξεδήλωσέν ποτε τοιοῦτον φρόνημα ἀπό τό 1971 καί μέχρι τό 2003. ᾽Αντιθέτως καί τόν ὑπαναχωρήσαντα Κάλλιστον κατεδίκασεν καί καθήρεσεν τό 1977, καί ὡς πρόσωπα οἱ ᾽Αρχιερεῖς καί ὡς ῾Ιερά Σύνοδος, πάντοτε ΩΜΟΛΟΓΟΥΝ ΚΑΙ ΔΙΕΚΗΡΥΣΣΟΝ ὅτι ἡ τοιαύτη βλασφημία δέν ἐδηλώθη τό 1971 καί οὐδέποτε εὗρεν τόπον νά ἐπικαθήση εἰς τήν ᾽Εκκλησίαν. ῞Ενεκα δέ τοῦ γεγονότος ὅτι ἐπί τριάκοντα ἔτη, ὁ ἀσεβής Γέρων Παχώμιος περιέκρυπτεν τήν ἀπό τό 1974 «ἐξομολογητικήν του ἐπιστολήν», ἐνῶ ὁμοίως περιεκρύπτετο καί τό 54/76 ρλάσφημον ᾽Απαλλακτικόν Βούλευμα τοῦ ἑτέρου ἀσεβοῦς καί αἱρετικοῦ Νικολάου, αἱ μή κηρυσσόμεναι βλασφημίαι δέν ἤγγισαν ποτέ τήν ᾽Εκκλησίαν. ᾽Αλλά καί ὅτε τάς ἐκήρυξαν δημοσίως, αὗται ἔσχον τάς φοβεράς των συνεπείας μόνον ἐπ' αὐτῶν τῶν ἰδίων οἱ ὁποῖοι ἐπί 31 συναπτά ἔτη ὁμολογοῦντες ὀρθῶς περικρὑπτοντες δέ ἐντός αὐτῶν ἀκήρυκτον τήν βλασφημίαν, δέν ἐλογίζοντο ὡς βλάσφημοι καί αἱρετικοί, μέχρις ὅτου ἀπό τήν 5.2.2003 «γυμνῆ τῆ κεφαλῆ» καί ἐκήρυξαν ταύτην καί ἠθέλησαν νά τήν ἐπιβάλουν καί εἰς τήν ᾽Εκκλησίαν. Δι' αὐτό τό γεγονός ἀπεκηρύχθησαν καί διεγράφησαν ἐκ τῶν διπτύχων τῆς Γνησίας ᾽Ορθοδόξου ᾽Εκκλησίας. ῞Οθεν ἐπισημαίνομεν ὅτι ὅσοι μιμούμενοι τόν ἐκπεσόντα Κάλλιστον, ἀφρόνως ἀνοηταίνοντες ὑπαναχωροῦν, οὗτοι βλασφημοῦν καί πίπτουν ὡς ἄτομα ἤ καί «συμμορία», καί ἀποκόπτονται καί αὐτοαποβάλλονται τοῦ σώματος τῆς Ἐκκλησίας. ΟΜΟΛΟΓΟΥΜΕΝ ὅτι ἡ ΕΚΚΛΗΣΙΑ, ἤγουν, ὅσοι ἐκ τῶν ᾽Αρχιερέων, ῾Ιερέων, Μοναχῶν καί λαϊκῶν Αὐτῆς, ὁμοφρονοῦντες καί ἡνωμένοι ἐν τῶ μυστικῶ Σώματι τοῦ Χριστοῦ, δέν ὑπανεχώρησαν ἐκ τῆς ἀπ' ἀρχῆς καθολικῆς συνειδήσεως ἐπί τοῦ ἐν λόγω θέματος, παραμένουσι «ἀπηλλαγμένοι οἱασδήποτε συνεπείας τοῦ βδελύγματος τῆς ἐκ τῶν ὑστέρων προπαγανδιζομένης «χειροθεσίας «. Τό μικρόν τοῦτο λεῖμμα τῆς Χάριτος, ὅσον μικρόν καί ἄν καταστῆ, θά εἱναι μεῖζον καί ἰσχυρότερον τῶν εἰς τό βδέλυγμα τῶν ὑπαναχωρήσεων ἐκπεσάντων, ἐνεργεἴα τοῦ ᾽Αντιχρίστου καί ᾽Εκκλησιομάχου Παλαιοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ. ΟΜΟΛΟΓΟΥΜΕΝ καἴ ΔΙΑΚΗΡΥΣΣΟΜΕΝ ὅτι ἡ ῾Ιερά Σύνοδος, ὅτε τό 1973 ἐξέλεγεν καί ἐχειροτόνει νέους ᾽Αρχιερεῖς, ἐν οἱς καί τόν ᾽Αργολίδος Παχώμιον, δέν διενοεῖτο κἄν τό μίασμα τῆς χειροθεσίας. ῾Ομοίως καί κατά τό 1995, ὅτε πάλιν προέβαινεν εἰς ἐκλογάς καί χειροτονίας ᾽Επισκόπων, ΟΥΔΕΙΣ διενοεῖτο τά περί «χειροθεσίας» ἤ περί «λάθους», ἤ περί «μομφῆς ἐκ τῆς πολυωδύνου χειροθεσίας»! Γ) ῞Ωσαύτως ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ, ΑΠΟΡΡΙΠΤΟΜΕΝ καί ΑΝΑΘΕΜΑΤΙΖΟΜΕΝ τρίς τήν κατά τήν ἶδίαν περίοδον καί ἀπ' ἄμβωνος τήν 29ην Αὐγούστου 2001 ἐν τῶ ῾Ιερῶ Ναῶ τοῦ Τιμίου Προδρόμου Περιστερίου ᾽Αθηνῶν, ἐν ὠμοφορίω καί ἐπιτραχηλίω δήλωσιν τοῦ «Περιστερίου» Γαλακτίωνος, καθ ' ἥν ἐδήλωσεν: «...῎Ημουνα εἰς τήν χειροθεσίαν καί ἔτρεμα ὁλόκληρος, ὁ Μεσσηνίας, ἔσκυψε τό κεφάλι καί τόν διαβάσανε, Τό τί τοῦ διαβάσανε δέν ξέρω, δέν πρόσεξα καθόλου διότι ἤξερα ὅτι... διαβάσανε δύο εὐχές, εἶναι τῆς χειροθεσίας, αὐτές διαβάσανε στήν ᾽Αμερική, αὐτές διαβάσανε κι ἐδῶ. Είναι δύο εὐχές ἀπό τήν χειροτονία τῶν ᾽Αρχιερέων...». Καί τοῦτο κατελέγχεται ὡς ἀπολύτως ψευδές, ἀλλά καί ὑποβολιμαῖον διότι: 1) Πέραν τῶν ἐπισήμων δηλώσεων τῆς ᾽Εξαρχίας, ἅμα τῆ ἐπιστροφῆ αὐτῆς εΙς τήν ῾Ελλάδα, ἀλλά καί ἐν Συνόδοις, καί κατά τήν 28.0.1971 εἰς τόν ῾Ιερόν Ναόν Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου, ὅτε ἐντός τοῦ ῾Ιεροῦ καί ὁμαδικῶς ἀνεγνώσθη ἡ συγχωρητική εὐχή, οὐδείς τύπος περί ειροθεσίας ἔλαβεν χώραν, ὅπως πολλοί ξ ἡμῶν ἔχουσιν ἰδίαν ἀντίληψιν, καί οὐδεμία εὐχή χειροτονίας ἀνεγνώσθη, ῎Αν ἐκ τῶν παρισταμένων ἐντός τοῦ ῾Ιεροῦ βήματος, κάποιος ἤνοιξεν τό Μέγα Εὐχολόγιον ἤ τό ᾽Αρχιερατικόν, ὅπου αἱ εὐχαί τῆς χειροτονίας, νά δηώση ὁ «Περιστερίου» Γαλακτίων ὡς «αὐτόπτης καί αὐτήκοος», κατά δήλωσίν του, ποῖος καί πότε ἤνοιξεν τό Εὐχολόγιον εἰς αὐτήν τήν σελίδα ὅπου αἱ εὐχαί τῆς χειροτονίας, καί ποῖοι ἄλλοι ἔσχον κατά τόν ἰσχυρισμόν του, τήν ἰδίαν ἐμπειρίαν. Οὐδείς δύναται νά ἀνατρέψη τήν ἐν ῾Ελλάδι ἱστορικήν ᾽Αλήθειαν ἐπί τοῦ θέματος, ἀλλά καί τήν ἀπ' ἀρχῆς καθολικήν καί ἀδιάκοπον ΣΥΝΕΙΔΗΣΙΝ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ, καί τοῦτο ἀποκλειστικῶς καί πρός χάριν τοῦ Παλαιοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ὅστις ἐπί 60 περίπου ἔτη ἐπιδιώκει τήν Προδοσίαν κατά τῆς Γνησίας ᾽Αποστολικῆς Διαδοχῆς καί τῆς ᾽Εκκλησιολογίας τῆς Γνησίας ᾽Ορθοδόξου ᾽Εκκλησίας, καί δή σήμερον διά τοιούτων ἀφελῶν προσώπων, τά ὁποῖα κατελέγχονται τοὐλάχιστον ὡς ἀνεπαρκῆ καί ἀνοηταίνοντα. 2) ᾽Επί 33 ὁλόκληρα συναπτά ἔτη ἡ ῾Ιερά Σύνοδος ὁμολογεῖ καί ἐκφράζει μέ συνέπειαν τήν καθολικήν συνεἴδησιν τῆς ᾽Εκκλησίας, ὅτι εἰς τήν ῾Ελλάδα, οὐδείς ἐδέχθη ἤ ἐνήργησεν χειροθεσίαν, ἀλλ' ἁπλῆν συγχωρητικήν εὐχήν, ἡ ὁποία ὅμως καί αὕτη δέν ἀνεγνώσθη εἰς τούς ῾Ιερεῖς, ὅπως προέβλεπεν ἡ σχετική ἀπόφασις τῆς Ρωσικῆς Συνόδου. ᾽Επί τρεῖς δεκαετίας, ὁ Περιστερίου, εἴτε ὡς ῾Ιερομόναχος, εἴτε ὡς ᾽Επίσκοπος οὐδέποτε κατήγγειλεν ἤ διέψευσεν τά Πρόσωπα, οὔτε καί τήν ῾Ιεράν Σύνοδον, ὅταν προέβαινον εἰς καθαίρεσιν τοῦ Καλλίστου ἤ κατά τάς Μεγάλας Συνόδους τοῦ 1981 καἴ 1983, ὅτε ΣΥΝΟΔΙΚΩΣ, κατά τόν πλέον ἐπίσημον τρόπον ΑΠΕΦΑΙΝΟΝΤΟ ὅτι τό 1971, ΔΕΝ ΕΔΕΧΘΗΣΑΝ «χειροθεσίαν», ἀλλ’ ἁπλῆν συγχωρητικήν εὐχήν καί ταύτην κατ' ἀκροτάτην Οἰκονομίαν καί ὑπό τάς προϋποθέσεις ὅτι ἡ Ρωσική Σύνοδος ἀπεδέχθη τήν ᾽Εκκλησιολογίαν — ῾Ομολογίαν καί ἐγένετο κατά Θεόν ἡ ἕνωσις καί οὕτω ἀνεγνώρ ισεν τάς χειροτονίας, τέλος δέ καί ἐπί τῆ προσδοκία τῆς θεραπείας τοῦ ἀπό τοῦ 1937 Φλωρινικοῦ σχίσματος. Ὡσαύτως εἰς τόσας ἀλλεπαλλήλους μεγάλας Πανελλαδικάς — Πανορθοδόξους Συνάξεις, ἐτήρησεν σιγήν καί ἐνεθυμήθη τό 2003-2004 νά ἑνώση τήν φωνήν του μετά τῆς ὠργανωμένης συμμορίας τῶν ἀσεβῶν προδοτῶν καἴ νά ἀποτολμήση ὅσα ἀσεβῆ βλάσφημα ἀλλά καί ψευδῆ τοῦ ὑπηγόρευσαν νά εἴπη; Δ) ΚΑΤΑΓΓΕΛΛΟΜΕΝ καί ὅσα ψευδῆ καί βλάσφημα ἐπί τοῦ θέματος ἐγγράφως ἐπροπαγάνδισεν καί ὁ Βασίλειος Σακκᾶς, ὅστις ἤδη ἀπό τό 1972-1973 ἐπηρέασεν καί παρέσυρεν εἰς τάς ἰδέας του περί τῆς ἐκ τῶν ὑστέρων ἐπιβολῆς «χειροθεσἴας», τούς Μητροπολίτην Κιτίου ᾽Επιφάνιον, Κορινθίας Κάλλιστον κλπ., ἀλλά καί τό γεγονός ὅτι οἱ ἐσχάτως ἀναφανέντες «Γενίτσαροι» ἐπί δύο περίπου δεκαετίας, ἐμαθήτευσαν παρ' αὐτῶ. Δέν μυωπάζομεν ὅτι ἤδη ἀπό τό 2003, εἷναι μᾶλλον βέβαιον ὅτι αὗται αἱ εὐχαί τῆς χειροτονίας ἀνεγνώσθησαν εἰς τούς δύο ᾽Αρχιερεῖς εἰς τήν ᾽Αμερικήν, γεγονός τό ὁποῖον ἐπιστρέψαντες, ἐκ δειλίας καί φόβου, ἀπέκρυψαν διότι θά ἀπεκηρύσσοντο καί θά κατεδικάζοντο ὡς βλάσφημοι καί προδόται, ὁμολογήσαντες οἱ ἴδιοι τά περί συγχωρητικῆς εὐχῆς, τήν ὁποίαν καί ἐνήργησαν ἐν ῾Ελλάδι, ἐνῶ ἐσχεδίαζον νά ἐπιβάλουν ἐκ τῶν ὑστέρων τήν «χειροθεσίαν» των διά θεμιτῶν καί ἀθεμίτων μεθοδειῶν. Τούς ἐν λόγω ᾽Αρχιερεῖς καί τό γεγονός, ὅπως σύνθετον προκύπτει, εἱναι ἁρμοδία ἡ ᾽Εκκλησία νά ἐκδικάση μόλις ἐξέλθη τοῦ χειμῶνος, τόν ὁποῖον διέρχεται. ῞Οθεν τό σχέδιον τῆς προδοσίας νά προσβληθοῦν αἱ Κανονικαί καί ᾽Ορθόδοξοι χειροτονίαι τοῦ 1935 καί τοῦ 1948, μέσω τῶν ὑπαναχωρήσεων ἐπί τῆς ἐν ῾Ελλάδι συγχωρητικῆς εὐχῆς τοῦ 1971, καί οὕτω διά τοῦ βδελύγματος τῆς λεγομένης «χειροθεσίς» των, νά ἐξισωθοῦν πρός τάς χειροτονίας τῶν Φλωρινικῶν, προκύπτει ἀνάγλυφον. ᾽Επί τοῦ ἐν τῆ γενέσει του «τεθνηκότος» τούτου ζητήματος τῆς λεγομένης χειροθεσίας, ἰσχύουν οἱ λόγοι τοῦ ῾Αγίου Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου; «῎Ηκει δέ ἡμῖν ὁ λόγος ἐπ' αὐτό τό κεφάλαιον καί στένω μέν ὅτι πάλαι τεθνηκός ζήτημα, καί τῆ πίστει παραχωρῆσαν, νῦν ἀνακαινίζεται, στῆναι δέ ὅμως ἀναγκαῖον πρός τούς λογολέσχας, καί μή ἐρήμην ἁλῶναι, λόγον ἔχοντας καί συνηγοροῦντας (Γρηγ. τοῦ Θεολόγου, Ε.Π., 36, 148). 16. ΠΕΡΙ ΤΗΣ «ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ» ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΗΡΥΚΟΥ (2004), ΚΑΙ ΤΩΝ «ΔΙΑΚΗΡΥΞΕΩΝ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ» ΤΟΥ ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΛΑΡΙΣΗΣ ΚΥΡΟΥ ΠΑΝΑΡΕΤΟΥ. ΑΠΟΔΕΧΟΜΕΘΑ ΚΑΙ ΣΥΝΟΜΟΛΟΓΟΥΜΕΝ, ἀπ' ἀρχῆς μέχρι τέλους τήν ἀπό Μαίου 2004 «ΟΜΟΛΟΓΙΑΝ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ» τοῦ Σεβ)του Μητροπολίτου Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς ΚΗΡΥΚΟΥ, ὡς καί τάς ἐν τῶ Ζ' αὐτῆς μέρει περιληφθείσας «ΔΙΑΚΗΡΥΞΕΙΣ — ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ» κατά τήν Κυριακήν τῆς ᾽Ορθοδοξίας τῶν ἐτῶν, 1997 ἐν τῆ ῾Ιερᾶ Μητροπόλει Θεσσαλονίκης, καί 2001, 2002 καί 2003 ἐν τῆ ῾Ιερᾶ Μητροπόλει Λαρίσης ὑπό τόν Μακαριστόν Μητροπολίτην κυρόν Πανάρετον. («Ο.Π.», Τόμος 2004, σελ. 165-188), ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ δέ καἴ ΑΠΟΡΙΠΤΟΜΕΝ καί ΑΝΑΘΕΜΑΤΙΖΟΜΕΝ ὅσα κατ ' αὐτῶν τῶν ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΟΜΟΛΟΓΙΩΝ ΠΙΣΤΕΩΣ, ψευδῆ ἡ παραπλανητικά καί βλάσφημα ἀπετόλμησεν ἡ περί τόν ᾽Αρχιεπίσκοπον ᾽Ανδρέαν βλάσφημος καί αἱρετική ὁμάς, προκειμένου νά μήν ΣΥΝΟΜΟΛΟΓΗΣΟΥΝ τήν καλήν ῾Ομολογίαν ἐπί τῆς ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΔΙΑΔΟΧΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑΣ τῆς Γνησίας ᾽Ορθοδόξου ᾽Εκκλησίας καί οὕτω ἀνακοπῆ ἡ προδοσία. Ὡσαύτως ΑΠΟΔΕΧΟΜΕΘΑ καί ΣΥΝΥΠΟΓΡΑΦΟΜΕΝ τό ὑπ' ἀριθμ. Πρ. 390/16.6,2005 ἱστορικόν ἔγγραφον τοῦ Σεβ/του Μητροπολίτου Κηρύκου, δι ' οὗ ΔΙΕΚΟΨΕΝ τήν μετά τῆς ὑπό τήν ὑπό παραίτησιν ὄντα ᾽Αρχιεπίσκοπον ᾽Ανδρέαν «Σύνοδον» ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑΝ ΚΑΙ ΔΙΕΓΡΑΨΕΝ ΤΑ ΟΝΟΜΑΤΑ ΑΥΤΩΝ ΕΚ ΤΩΝ ΔΙΠΤΥΧΩΝ ΤΗΣ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ. ᾽Επί τούτω ΣΥΝΟΜΟΛΟΓΟΥΜΕΝ καί ΔΙΑΚΗΡΥΣΣΟΜΕΝ, ὅτι, ἡμεῖς ὁ Μητροπολίτης Κήρυκος καί ἅπας ὁ ῾Ιερός Κλῆρος καί ὁ πιστός Λαός, ΔΕΝ ΕΧΩΡΙΣΘΗΜΕΝ ΚΑΙ ΔΕΝ ΑΠΕΣΧΙΣΘΗΜΕΝ ΚΑΝΟΝΙΚΗΣ ΚΑΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΣΥΝΟΔΟΥ, ἀλλ' ἐξήλθομεν καί ἐχωρίσθημεν ΚΑΪΑΦΙΚΟΥ ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ καί «ἀσεβοῦς συμμορίας», διά νά μείνωμεν, ὡς ἔμειναν καί οἱ πρό ἡμῶν Πατέρες τό 1924, τό 1937 καί τό 1995, πιστά μέλη τοῦ ῾Αγίου Σώματος τῆς ᾽Εκκλησίας τοῦ Χριστοῦ. ᾽Επί πᾶσι τούτοις ΑΠΟΔΕΧΟΜΕΘΑ, ΠΡΟΣΥΠΟΓΡΑΦΟΜΕΝ καί ΔΙΑΚΗΡΥΣΣΟΜΕΝ καί τήν ὑπ᾽ ἀριθμ. Πρ. 401)26.10.2005 ἱστορικήν ΑΝΟΙΚΤΗΝ ΔΗΜΟΣΙΑΝ ΠΡΟΣΚΛΗΣΙΝ ΔΙΑ ΤΗΝ ΕΝ ΧΡΙΣΤΩ ΚΑΙ ΤΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΥ ΕΝΩΣΙΝ πρός τούς πρώην ἐν Χριστῶ ᾽Αδελφούς, τοῦ Σεβ)του Μητροπολίτου Κηρύκου, ὅσοι δέ σιγοῦν ἤ εὐθέως ἀρνοῦνται, νά ἀνταποκρι-θοῦν εἰς τό θεοβούλητον τοῦτο γεγονός τῆς ἐν ᾽Αληθεία καί ᾽Αγάπη ῾Ενώσεως ἐν τῆ ᾽Εκκλησία, οὗτοι λογίζονται ὡς παντελῶ ἄπιστοι, ἀλλά καί ὡς ἐργάται τῆς «νέας τάξεως πραγμάτων», ἤτοι τοῦ ᾽Αντιχρίστου. 17. ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΕΙΣΠΗΔΗΣΕΩΣ ΤΟΥ «ΑΡΓΟΛΙΔΟΣ» ΠΑΧΩΜΙΟΥ ΕΙΣ ΤΗΝ Ι. ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΝ ΛΑΡΙΣΗΣ. ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ τήν ᾽Αντικανονικήν καί εἰς τά πλαίσια τοῦ Παλαιοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, περί προσβολῆς τῆς ᾽Αποστολικῆς Διαδοχῆς καί τῆς ῾Ομολογἴας ᾽Εκκλησιολογίας τῆς Γνησίας ᾽Ορθοδόξου ᾽Εκκλησίας, ἀλλαχόθεν εἰσπήδησιν ὡς κλέπτου καί ληστοῦ, τοῦ «᾽Αργολίδος» Παχωμίου, εἰς τήν ῾Ιεράν Μητρόπολιν Λαρίσης καί εἰς τήν νεοσύστατον Μοναστικήν ᾽Αδελφότητα τῶν ῾Αγ. ᾽Αποστόλων, ὑπό τόν Παν/τον ῾Ιερομόναχον π. ᾽Αμφιλόχιον. Εἰδικώτερον ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ: α) Τόν παράνομον, ᾽Αντικανονικόν «διορισμόν» του ὡς «τοποτηρητοῦ, οὐσία δέ ΕΓΚΑθΕΤΟΥ τοῦ Παλαιοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, εἰς τήν ῾Ιεράν Μητρόπολιν Λαρίσης, τήν ὁποίαν κατελήστευσεν καί ἐπυρπόλησεν, ἐνθαρρύνας καί στερεώσας τόν διχασμόν καί τάς βλασφημίας του εἰς τήν Μοναστικήν ᾽Αδελφότητα τῶν ῾Αγίων ᾽Αποστόλων ὡς καί εἰς τό πλήρωμα τῆς Τοπικῆς ᾽Εκκλησίας. β) Τήν ΑΝΤΙΚΑΝΟΝΙΚΗΝ παρέμβασίν του ἐπί καθαρῶς πνευματικῶν ὑποθέσεων ἀφορωσῶν πνευματικήν κατάστασιν ῾Ιερομονάχου, μέλους τῆς ὑπό τόν Κανονικόν καί ᾽Ορθόδοξον Γέροντα — Πνευματικόν π. ᾽Αμφιλόχιον ᾽Αδελφότητος καἴ προϊστάμενον ἐν τῆ ῾Ιερᾶ Μονῆ ῾Αγίων ᾽Αποστόλων Ραψάνης Λαρίσης. Ὁ «ἀλλαχόθεν» εἰσπηδήσας εἰς τήν ῾Ιεράν Μητρόπολιν Λαρίσης, βλάσφημος καί ἐκπεσών «᾽Αργολίδος» Παχώμιος, παρά πᾶσαν πνευματικήν, Κανονικήν καί ᾽Ορθόδοξον ᾽Εκκλησιαστικήν Τάξιν καί Δεοντολογίαν, ἔλυσεν τό κατά τοῦ ἐν λόγω ῾Ιερομονάχου ἐπιτίμιον τῆς ᾽Αργίας, ἐπιβληθέν αὐτῶ ὑπό τοῦ Γέροντος καί Πνευματικοῦ του π. ᾽Αμφιλοχίου, ὅπερ οὐδείς ἠδύνατο νά ποιήση, Τόν ἴδιον νεαρόν ῾Ιερομόναχον ὄντα ἐν ἀργία, ἀναρμοδίως παρά πᾶσαν ἠθικήν καί τήν ὅλην πνευματικήν δεοντολογίαν ὠνόμασεν προϊστάμενον τῆς ῾Ιερᾶς Μονῆς, τόν ἔκειρεν εἰς «μεγαλόσχημον Μοναχόν», τόν «ἐχειροθέτησεν εἰς πνευματικόν τοῦ προσέφερεν δέ καί τό ὀφίκιον τοῦ «᾽Αρχιμανδρίτου»!!! Ταῦτα ὡς ἀνήθικον συναλλαγήν διά τάς «ὑπηρεσίας» των εἰ τό Σατανικόν νέον κίνημα τοῦ παλαιοημερολογιτικοῦ των Οἰκουμενισμοῦ, ἡμεῖς ΕΜΠΤΥΟΜΕΝ καί ΑΝΑΘΕΜΑΤΙΖΟΜΕΝ. ΚΑΤΑΓΓΕΛΟΜΕΝ τό γεγονός ὅτι ὸ «Ἀργολίδος» Παχώμιος, κρίμασιν οἰς οἰδεν Κύριος, ἀπό τό 1999 διέπραξεν καί διαπράττει φρικτάς ἀντιεκκλησιαστικάς πράξεις, αἱ ὁποῖαι ἤδη ὡς ἄλλαι λόγχαι νέου Κεντυρίωνος λογχεύουν καί τραυματίζουν τό σῶμα τῆς ᾽Εκκλησίας καί ἐσχάτως ἰδιαιτέρως αὐτό τῆς τοπικῆς ᾽Εκκλησίας τῆς Λαρίσης. Διά τῶν ἀσυγγνώστων ἀλλά καί σκοπίμων παρεμβάσεών του, συντρίβονται ψυχαί, ὑπέρ ὧν Χριστός ἀπέθανεν, ἐνῶ πρωτίστως συντρίβεται καί κολάζεται καί ἡ ἰδική του ψυχή, καί κατόπιν τοῦ ῾Ιερομονάχου ᾽Ιγνατίου καί τῶν ἐν τῆ ἰδία ἀνταρσία, βλασφημία καί σχίσματι περιπεσόντων Μοναχοῦ ᾽Αγαθαγγέλου καί ῾Ιερ/νου Βαρθολομαίου, Τάς πράξεις ταύτας ἡμεῖς ΑΠΟΚΗΡΥΣΣΟΜΕΝ καί ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ ὡς ἀντικανονικάς — βαρβάρους καί εἰς τά πλαίσια τῆς προδοσίας κατά τῆς ΜΗΤΡΟΣ ΑΓΙΑΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ διαπραχθείσας. Ταῦτα ΟΜΟΛΟΓΟΥΝΤΕΣ ΚΑΙ ΔΙΑΚΗΡΥΣΣΟΝΤΕΣ, ΔΗΛΟΥΜΕΝ ὅτι τοῦ λοιποῦ ΟΥΔΕΜΙΑΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑΝ θέλομεν ἔχει μετά τῆς βλασφήμου καί ᾽Εκκλησιομάχου ὁμάδος τῶν πρώην Μητροπολιτῶν Νικολάου, Παχωμίου, Γαλακτίωνος, Ταρασίου, ᾽Ανδρέου καί Χρυσοστόμου, ὡς καί τοῖς ἀκολουθοῦσιν αὐτοῖς ῾Ιερεῦσι καί Διακόνοις. Τούτους, ὡς πρώην ἐν Χριστῶ, Πατέρας καί ᾽Αδελφούς, ἤδη δέ ὡς θανασίμως τετραυματισμένας εἱκόνας Χριστοῦ, ἀγαπῶμεν καί συμπάσχομεν αὐτοῖς ὡς ὑπό τοῦ πονηροῦ καταληστευθέντας καί προσευχόμεθα ὑπέρ αὐτῶν. ᾽Επί τούτοις ἐν ὀνόματι τοῦ Κυρίου καί Θεοῦ καί Σωτῆρος ἡμῶν ῾Ιησοῦ Χριστοῦ, ἐν ἑνί στόματι καί μιᾶ καρδία, ποιοῦμεν ΕΚΚΛΗΣΙΝ ἵνα, ἄνευ ἄλλων προϋποθέσεων καί ὅρων, ἀλλά μόνον ἐν τῆ ΕΣΤΑΥΡΩΜΕΝΗ ᾽Αγάπη Αὐτοῦ, ἐπανέλθουν ἐν μετανοία εἰς τήν ἐξ ᾽Ης ἐξεκόπησαν ᾽Ακαινοτόμητον Γνησίαν ᾽Ορθόδοξον ᾽Εκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ, ἵνα ἀπό κοινοῦ ΟΜΟΛΟΓΗΣΩΜΕΝ, ΠΑΤΕΡΑ ΥΙΟΝ ΚΑΙ ΑΓΙΟΝ ΠΝΕΥΜΑ καί τήν ΜΙΑΝ ΑΓΙΑΝ ΚΑΘΟΛΙΚΗΝ καί ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΝ, τῆς ῾Οποίας οἱ ᾽Επίσκοποι καί Πρεσβύτεροι ἕχουν Γνησίαν καί ᾽Αδιάκοπον τήν ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΝ ΔΙΑΔΟΧΗΝ καί ἀμόλυντον τήν ΟΜΟΛΟΓΙΑΝ — ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑΝ. ΑΜΗΝ. Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ + Ὁ Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς Κήρυκος ΤΑ ΜΕλΗ + Ἱερομόναχος Ἀμφιλόχιος Ταμπουρᾶς + Πρωθιερεύς Θωμᾶς Κοντογιάννης +Ἱερεύς ‘Ανδρέας Σίντνιεβ Μοναχός Βαρνάβας Μοναχός Κύριλλος Μοναχός Θεόδωρος

ΜΙΑ ΣΥΝΟΔΙΚΗ ΚΑΤΑΔΙΚΗ ΤΟΥ ΣΧΙΣΜΑΤΟΣ ΤΟΥ 1937 (ΦΛΩΡΙΝΙΚΩΝ)

ΜΙΑ ΣΥΝΟΔΙΚΗ ΚΑΤΑΔΙΚΗ ΤΟΥ ΣΧΙΣΜΑΤΟΣ ΤΟΥ 1937 (ΦΛΩΡΙΝΙΚΩΝ) ΑΓΙΟΣ ΘΕΟΔΟΣΙΟΣ ΤΟΥ ΚΑΥΚΑΣΟΥ ΙΕΡΟΣ ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΚΛΗΡΙΚΩΝ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΩΝ ΕΝ ΕΛΛΑΔΙ ΚΑΙ ΑΠΑΝΤΑΧΟΥ ΓΟΧ «Από τους Ελληνες πηραμε την Αποστολικη Διαδοχη πρό χιλιων ετων, απο τους Ελληνες θα την ξαναπαρουμε» (Αγιοι της Εκκλησιας Κατακομβων Ρωσιας) ΕΚΔΟΣΙΣ: ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΓΟΧ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΑΧΑΡΝΩΝ ΣΤΑΥΡΟΠΗΓΙΑΚΗ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΑΓΙΑΣ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΕΛΕΥΘΕΡΩΤΡΙΑΣ, ΔΙΕΥΘΥΝΣΙΣ: 4ο ΧΙΛΙΟΜΕΤΡΟΝ ΛΕΩΦΟΡΟΥ ΚΟΡΩΠΙΟΥ ΜΑΡΚΟΠΟΥΛΟΥ Τ.Κ. 194 00 ΚΟΡΩΠΙ ΤΗΛ. 210.6020176, 6977290326, ΤΕΥΧΙΔΙΟΝ 67 ΜΑΙΟΣ 2022 ΜΙΑ ΣΥΝΟΔΙΚΗ ΚΑΤΑΔΙΚΗ ΤΟΥ ΣΧΙΣΜΑΤΟΣ ΤΟΥ 1937 ..... Κατόπιν τῶν προηγηθεισῶν Ἀποκηρύξεων καί Ὁμολογιῶν, τά ἐναπομέναντα δύο μέλη τῆς Ἱερᾶς Συνόδου συνεδρίασαν τήν 19ην Ἰουνίου 1937 εἰς τήν Ἱεράν Μονήν τῆς Παναγίας παρά τήν Κερατέαν Ἀττικῆς. Εἰς τά Πρακτικά αὐτῆς ἐπισημαίνονται καί τά ἑξῆς: «ΠΡΑΚΤΙΚΟΝ …Λυπούμεθα βαθύτατα πάντες διά τόν διχασμόν, τοῦ ὁποίου εἴμεθα θεαταί ἀνάμεσον τοῦ Ποιμνίου τῶν Εὐσεβῶν, καί ἡ λύπη ἡμῶν αὕτη καθίσταται βαθυτέρα ὅσω ἀναμένομεν τούς ἁρμοδίους καί δυναμένους νά φέρωσιν τήν εἰρήνην εἰς τάς καρδίας τῶν πιστῶν, διά μιᾶς εἰλικρινοῦς ὁμολογίας Πίστεως καί μετανοίας, ὄχι ἁπλῶς ἀδιαφοροῦντας εἰς τό στοιχειῶδες τοῦτο Ποιμαντικόν καθῆκον, ἀλλά τοὐναντίον προσπαθοῦντας νά διαστρέψωσι τάς εὐθεῖας ὁδούς τοῦ Κυρίου πρός παραπλάνησιν τοῦ θρησκεύοντος λαοῦ, καί τάς αὐτῶν εὐθύνας νά ἐπιρρίψωσιν εἰς ἡμᾶς.(1) Τίς ἀγνοεῖ ὅτι ὁ σάλος τοῦ διχασμοῦ προῆλθεν ἀφ' ἧς στιγμῆς οἱ δύο ἡγέται τοῦ ἱεροῦ τῆς Ὀρθοδοξίας ἀγῶνος, τέως Δημητριάδος καί πρώην Φλωρίνης, ἠρνήθησαν τήν πρώτην αὐτῶν Ποιμαντικήν Ὁμολογίαν, καί δημοσία ἐκήρυξαν ἐγγράφως καί προφορικῶς, ὅτι οὔτε ἡ νεωτερίσασα Ἐκκλησία τοῦ κ. Χρυσοστόμου Παπαδοπούλου εἶναι σχισματική, οὔτε καί τά ὑπό τῶν ἀποστατῶν τῆς Ὀρθοδοξίας νεωτεριστῶν Κληρικῶν τελούμενα μυστήρια στεροῦνται τῆς χάριτος τοῦ ἁγ. Πνεύματος, ἀλλ' ὅτι τοὐναντίον εἶναι ἔγκυρα; Ἡμεῖς, χάριτι Θεία, ἐμμένομεν εἰς τό φρόνημα τῆς Ὀρθοδοξίας, τό ὁποῖον ἀπό τῆς ἀρχῆς τῆς καινοτομίας ἤτοι ἀπό τοῦ 1924 ἐκηρύσσετο, καί τό ὁποῖον ἀνεγνώρισαν καί ὡμολόγησαν τῶ 1935 (κατά Μάϊον) οἱ δύο ὡς ἄνω τέως Ποιμένες Γερμανός καί Χρυσόστομος, καί κατά τό ὁποῖον τό νέον μηνολόγιον, ἐχαρακτηρίσθη ὑπ' αὐτῆς τῆς Ὀρθοδόξου τοῦ Χριστοῦ Ἀνατολικῆς Ἐκκλησίας, ὡς νεωτερισμός καί παγκόσμιον σκάνδαλον καί κατεδικάσθη ὑπ' αὐτῆς, ὑπό Πανορθοδόξων Συνόδων, τρίς, (1583, 1587 καί 1593), ὡς νεωτερισμός (καί ὅτι) τό παπικόν μηνολόγιον ἀποτελεῖ κατάλυσιν τῶν Ἐκκλησιαστικῶν παραδόσεων καί χαρακτηρίζεται καί καταδικάζεται Πανορθοδόξως ὡς «ὑπαγόρευμα τοῦ Διαβόλου καί βλασφημία κατά τοῦ ἁγ. Πνεύματος». Οἱ δύο τέως ποιμένες τοῦ ἀγῶνος τῆς Ὀρθοδοξίας, εἶναι προφανές ὅτι ἀναγνωρίσαντες ὡς ἔγκυρα τά Μυστήρια τῶν Νεωτεριστῶν, ἠθέτησαν τήν πρώτην αὐτῶν ὁμολογίαν καί ἐλιποτάκτησαν κατ' οὐσίαν, πρός τούς Πολεμίους τῆς Ὀρθοδοξίας Νεωτεριστάς. Προσεπιτούτοις, ἡμεῖς στοιχοῦντες τοῖς παραδείγμασι καί ταῖς ἐντολαῖς τῶν ἁγ. Πατέρων καταδικάζομεν Θεοσοφισμόν, Χιλιασμόν, κομμουνισμόν, οὐνιτισμόν, Προτεσταντισμόν, Μακρακισμόν, καί πᾶσαν αἴρεσιν ὡς καί τήν ἄθεον τῆς εἰδωλολατρικῆς Μασσωνίας Διδασκαλίαν, πρός περιφρούρησιν τοῦ τιμαλφοῦς τῆς Ὀρθοδοξίας Θησαυροῦ καί τῆς σωτηρίας τῶν Πιστῶν, ἐνῶ οἱ ὡς ἄνω Ποιμένες ἀποφεύγουν ἐπιμελῶς νά καταδικάσωσιν ἐμφανῶς, τήν ὑπέρ πᾶσαν αἴρεσιν, διδασκαλίαν τῆς Μασσονίας, κατά παράβασιν τῶν Ἱερῶν κανόνων τοῦ Β' τῆς Β' Οἰκ. Σύν., τοῦ Α' τῆς ς' καί Α' τῆς Ζ' Οἰκ. Σύν. Ἡμεῖς δέν δυνάμεθα νά παραβῶμεν Πατρώους Νόμους καί ν' ἀθετήσωμεν Πατέρων ἁγίων ἐντάλματα καί ν' ἀσεβήσωμεν εἰς αὐτά τά δικαιώματα τοῦ Κυρίου τῶν Δυνάμεων, ὑπέρ τῶν ὁποίων ἑτοίμως ἔχομεν καί νά ἀποθάνωμεν. Αὕτη ἔστιν ἡ ὑγιαίνουσα πίστις τῶν Ὀρθοδόξων Γνησίων Χριστιανῶν καί ὑπέρ αὐτῆς τόν διωγμόν εὐχαρίστως ὑπομένομεν. Ἀπό ταύτης ἐξέκλιναν οἱ δύο τέως Ποιμένες τῆς Ὀρθοδοξίας καί συμποιμένες. Ἀποκρούομεν δέ τήν συκοφαντίαν, ὅτι τάχα ἡμεῖς ἀναβαπτίζομεν ἤ ἐπιζητοῦμεν νά ἐπαναλαμβάνωμεν τήν Ἱεροπραξίαν τοῦ Γάμου. Ζητοῦμεν μόνον, κατά καθῆκον Ἱερόν ὅπερ ἔχομεν, ν' ἀκολουθῶμεν ὡς Γνήσιοι καί Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί τήν Ἱεράν Ἐκκλησιαστικήν Παράδοσιν, καί συμφώνως πρός αὐτήν, νά κατευθύνωμεν εἰς νομάς σωτηρίους τούς πιστούς, καί τούς προσερχομένους εἰς τήν γνησίαν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν, ἐνηλίκους μέν ὄντας, νά δεχώμεθα διά λιβέλλου, τά δέ βρέφη, βεβαπτισμένα ὑπό Σχισματικῶν ἀναμυρώνωμεν κατά τόν Α' τοῦ Μέγ. Βασιλείου κανόνα. Καί ἄν οἱ δύο τέως Ποιμένες τέως Δημητριάδος καί πρώην Φλωρίνης, πράγματι ἐπιθυμῶσι τήν Εἰρήνην καί ζητῶσι νά γαληνεύσωσι τάς συνειδήσεις τῶν Γνησίων Χριστιανῶν δέν ἔχουν ἄλλό τι νά πράξωσιν παρά νά σπεύσωσιν ὅπως δημοσία ἐκήρυξαν τήν πλάνην, νά καλέσωσι τόν λαόν καί δημοσία πάλιν νά ὁμολογήσωσιν τήν ὑγιᾶ τῆς Πίστεως Ὁμολογίαν, νά ἀποκηρύξωσιν τήν Σχισματικήν τῶν Νεωτεριστῶν Ἐκκλησίαν ὡς τοιαύτην, νά ἀναγνωρίσωσιν ὡς ἄκυρα τά Μυστήρια τῶν Νεωτεριστῶν καί μή μετέχοντα τῆς θείας χάριτος, νά ἀνακαλέσωσιν ὅλας τάς συκοφαντικάς αὐτῶν πράξεις καί Ἐγκυκλίους. Ἐν μετανοία δέ νά παραμείνωσιν ὡς μέλη τῆς Ἐκκλησίας τῶν Γνησίων Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν, κατά τόν 62ον Ἀποστολικόν κανόνα, τόν 10ον τοῦ ἁγ. Πέτρου καί τόν Α' τῆς ἐν Ἀγκύρα διά νά Εἰρηνεύσωσι τάς σκανδαλισθείσας συνειδήσεις. Αὕτη ἐστίν ἡ ὁδός τῆς ποθητῆς καί ἁγίας ἑνώσεως καί Εἰρήνης τῆς χειμαζομένης Ἐκκλησίας καί τῶν Πιστῶν αὐτῆς τέκνων διά μέσου τῆς Ὀρθοδόξου Ὁμολογίας καί εἰλικρινοῦς μετανοίας, τήν ὁποίαν ἀπό καρδίας εὐχόμεθα ἴνα καί ἐν ταύτη δοξασθῆ τό ὑπερύμνητον ὄνομα τοῦ Κυρίου καί Θεοῦ ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὦ ἡ δόξα καί τό κράτος καί ἡ προσκύνησις σύν τῶ ἀνάρχω αὐτοῦ Πατρί καί τῶ Ἁγίω Πνεύματι εἰς τούς Αἰῶνας τῶν Αἰώνων Ἀμήν.(2) Ἐν τῆ Ἱερᾶ Μονῆ Ὑπεραγίας Θεοτόκου Πευκοβουνιωτίσσης ἐν Κερατέα Ἀττικῆς τῆ 19η Ἰουνίου 1938. (Τ.Σ.) Ὁ Κυκλάδων Γερμανός Δρ Θ. Ὁ Βρεσθένης Ματθαῖος Ἀρχιμ. Γεδεών Ἱερομόναχος Ἀρχιμ. Ἀκάκιος Ἱερομόναχος Ἀρχιμ. Ἰλαρίων Ἱερομόναχος Ἀρχιμ. Ἀρτέμιος Ἱερομόναχος (Ξενοφωτεινός) Ὁ Γραμματεύς Μάρκος Μοναχός (Κ.Γ.Ο. Τόμος 27ος 1982 σελ. 130—133)

ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ 29.10.1941

ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ ΑΡΧΙΕΡΕΩΝ, ΙΕΡΕΩΝ, ΙΕΡΟΔΙΑΚΟΝΩΝ ΚΑΙ ΜΟΝΑΧΩΝ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΓΟΧ ΕΛΛΑΔΟΣ ΔΙΑΚΗΡΥΧΘΕΙΣΑ ΤΗΝ 29.10.1941. Ὁμολογοῦμεν οἱ ὑπογραφόμενοι Ἀρχιερεῖς, ἱερεῖς, ἱεροδιάκονοι καί μοναχοί ὅτι εἴμεθα τέκνα πιστά τῆς Μιᾶς, Ἁγίας, Καθολικῆς, ‘Αποστολικῆς καί Ἀνατολικῆς τοῦ Χριστοῦ ‘Εκκλησίας. Πιστεύομεν καί Ὁμολογοῦμεν συμφώνως τῶ ἱερῶ Συμβόλῳ τῆς Πίστεως ἡμῶν, καί δεχόμεθα τάς 7 ἁγίας καί Οἰκουμενικάς Συνόδους, καί πάσας τάς τοπικάς τάς παραδεδεγμένας ὑπό τῆς ‘Εκκλησίας, καί τούς κανόνας τῶν κατά μέρος ἁγίων Πατέρων. Πιστεύομεν καί δεχόμεθα ἐν ὅλῃ μας τῆ καρδίᾳ πάντα τά δόγματα καί τάς ἱεράς παραδόσεις ἐγγράφους τε καί ἀγράφους τῆς Ὀρθοδοξίας, ὡς ταῦτα καθιερώθησαν ἐξ’ ἀρχῆς. Ἀποκηρύσσομεν καί ἀποπτύομεν τό Γρηγοριανόν παπικόν ἤ νέον ἡμερολόγιον καί τάς σύν αὐτῶ ἀναφανείσας καινοτομίας, σχίσματα, καί αἱρέσεις, καί ἀκολουθοῦμεν πιστῶς τό ‘Ιουλιανόν καί πάτριον ἤ παλαιόν καλούμενον, ὅπερ ἀπ’ ἀρχῆς παρέλαβεν ἡ Ὀρθόδοξος ‘Εκκλησία ἡμῶν, καί τέλος δεχόμεθα πάντα ὅσα δέχεται καί φρονεῖ ἡ Ὀρθόδοξος τοῦ Χριστοῦ ‘Ανατολική Ἐκκλησία, ἀναθεματίζομεν δέ καί ἀποκηρύσσομεν γενικῶς ὅσα ἀναθεματίζει καί ἀποκηρύσσει Αὕτη ἀνέκαθεν, καθώς καί τήν στυγεράν Σιμωνίαν. Ὑποσχόμεθα διά τοῦ παρόντος ὅτι θά ἐμμένομεν πιστοί εἰς τά ἀνωτέρω χάριτι Χριστοῦ μέχρι τελευταίας μας ἀναπνοῆς καί θά ἐργασθῶμεν ὡς Ἱερεῖς τῆς ‘Εκκλησίας τῶν Γ.Ο.Χ. τῆς Ἑλλάδος μετ’ ἀληθοῦς αὐτοθυσίας, εἰλικρινείας καί ἀνιδιοτελείας, μέχρι τελικῆς ἀποπερατώσεως τοῦ ἱεροῦ ἡμῶν ἀγῶνος, ἤτοι τῆς ἐπαναφορᾶς τοῦ πατρίου ἑορτολογίου. Ἐπίσης ὑποσχόμεθα ὅτι θά τηρῶμεν πάσας τάς περί ἡμερολογίου ἀκριβολογίας ἀποφεύγοντες τάς ἐπιβλαβεῖς οἰκονομίας, ἤτοι δέν θά ἐκτελῶμεν μυστήρια, λειτουργίας, βαπτίσεις, εὐχέλαια, ἁγιασμούς, γάμους καί τά τοιαῦτα εἰς Νεοημερολογίτας. Δέν θά βαπτίζωμεν, ἐάν ὁ ἀνάδοχος τυγχάνει νεοημερολογίτης, τουναντίον θά βαπτίζωμεν ἐάν οὗτος εἶναι παλαιοημερολογίτης (σ.σ. ὀρθόδοξος), οἱ δέ γονεῖς τοῦ παιδίου νεοημερολογῖται. Ὁμοίως τούς ἐρχομένους ἐκ τοῦ νέου ἡμερολογίου εἰς τό παλαιόν θά δεχώμεθα δι’ Ὁμολογίας Πίστεως, τούς δέ βαπτισθέντας μέ τό νέον ἡμερολόγιον θά τούς ἀναμυρώνωμεν, ἀναγινώσκοντες τήν εὐχήν τοῦ Ἁγίου Μύρου κατά τόν Α΄ Κανόνα τοῦ Μεγάλου Βασιλείου. Θά διδάσκωμεν τήν μή συμπροσευχήν μετά τῶν Νεοημερολογιτῶν καί τήν μή μετάβασιν εἰς τούς Ναούς των, καί πάντα τά σχετικά ὅσα ἀπαιτεῖ καί διδάσκει ἡ Ὀρθόδοξος ἡμῶν τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησία θά ἐκτελῶμεν. Τό παρόν ἀναγνωσθέν εἰς ἐπήκοον πάντων ὑπογράφεται παρ’ ἡμῶν τῶν ἀποτελούντων τήν Ἐκκλησίαν τῶν Γνησίων Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν τῆς Ἑλλάδος Ἀρχιερέων, Ἱερέων, ἱερομονάχων, ἱεροδιακόνων καί Μοναχῶν. Ἐν ‘Αθήναις τῆ 29η Ὀκτωβρίου 1941 (Ὑπογράφεται ὑπό τῶν δύο ‘Αρχιερέων Κυκλάνων Γερμανοῦ καί Βρεσθένης Ματθαίου, καί τῶν Πρωθιερέως Εὐγενίου Τόμπρου, ‘Αρχιμανδρίτου Γεδεών, ‘Αρχιμανδρίτου ‘Ακακίου, ‘Αρχιμ. ‘Αρτεμίου Ξενοφωντεινοῦ, ‘Αρχιμ. Ἱεροθέου Σταμούλη καί 30 ἄλλων ‘Αρχιμανδριτῶν, Ἱερομονάχων καί Μοναχῶν). Σημείωσις: Ἐνίοτε προσέθετον καί τήν «Ὁμολογίαν Πίστεως τῶν Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν» τήν γραφεῖσαν ὑπό τοῦ Εὐγενίου Βουλγάρεως καί ἔχουσαν οὕτω: «Ἀποδέχομαι καί τιμῶ τάς ἁγίας καί Οἰκουμενικάς Ἑπτά Συνόδους, καί τά ἐν αὐταῖς δογματισθέντα καί κηρυχθέντα θεῖά τε καί ὑπερφυῆ καί σωτήρια Δόγματα παρά τῶν Ὁσίων καί Θεοφόρων Πατέρων ἡμῶν, οὕς κατά καιρούς ἔθετο τό Πνεῦμα τό Ἅγιον ποιμαίνειν τήν Ἐκκλησίαν αὐτοῦ καί διέπειν, καί πάντων τῶν ἐναρέτων καί μακαρίων Πατέρων τά τε Δόγματα καί Πονήματα ἀσπάζομαι ὡς διδασκαλίαν ἀνεπίληπτον, σωτηρίας θεμέλιον΄ καί οὕς ἡ Καθολική ‘Ανατολική Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία προσίεται, ἀποδέχομαι΄ καί οὕς ἀποστρέφεται, ἀποστρέφομαι. Ἀποβάλλομαι δέ καί παντελῶς ἀποτρέπομαι τάς ἀπό Σίμωνος τοῦ Μάγου καί μέχρι τοῦ δεῦρο τῆς εὐσεβείας παντάπασιν πεπτωκότας καί δόξας υἱοθετήσαντας καί φθοροποιά δόγματα ἐφευρόντας καί τήν τῶν Ἁγίων Πατέρων Παράδοσιν ἀθετήσαντας καί τόν πικρόν τῶν ζιζανίων σπόρον συναναμεῖξαι τῆ τῆς Ὀρθοδοξίας ‘Αρούρᾳ τολμήσαντας, αὐτούς τε ἀναθεματίζω καί πάντας τούς ἑπομένους αὐτοῖς, καί ὡς λύμην τῆς κατά Χριστόν ‘Εκκλησίας διαπτύω καί τῶ ἀναθέματι καθυποβάλλω». Προσέθετον δέ καί τό ἑξῆς: «Γνώμη τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας εἶναι νά πιστεύη ὁ Χριστιανός ὀρθῶς, ἤγουν νά περιπατῆ ἴσια εἰς τήν Πίστιν, καθώς παρελάβομεν, νά μή πίπτη εἰς ἀποστασίας καί αἱρέσεις ἤ εἰς Σχίσματα, ἴδια τῶν υἱῶν τῆς ἀπωλείας. Τούς τοιούτους ὀνομάζει ὁ Εὐαγγελιστής Ἰωάννης «ἀντιχρίστους», ὁ Ἀπόστολος Παῦλος πρός Ἐφεσίους «υἱούς τῆς ἀπειθείας», ὁ δέ Δαμασκοῦ φωστήρ «ἀπίστους»΄ «Ὁ γοῦν μή κατά τήν παράδοσιν τῆς καθολικῆς Ἐκκλησίας πιστεύων, οὗτός ἄπιστος ἐστίν», διότι μή βαδίζοντες καί μή ἔχοντες τόν αὐτόν σκοπόν, ὅν ἐβάδισεν ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία, ἀς γνωρίζουν οἱ τοιοῦτοι ἱερεῖς μήτε ἱερωσύνην, μήτε μυστήρια τελοῦνται ὑπ’ αὐτῶν, ἡ δέ μερίς αὐτῶν μετά τοῦ προδότου Ἰούδα». ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ @ ΓΟΕΕ 2006

ΘΕΜΑΤΑ ΤΟΥ ΔΙΑΛΟΓΟΥ ΕΝ ΑΓΑΠΗ ΚΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΕΚΚΡΕΜΟΥΝ

ΕΤΟΣ 2007 ΣΥΝΕΚΛΗΘΗ Η ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΙΚΗ ΙΕΡΑ ΣΥΝΟΔΟΣ ΤΗΣ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ Παρουσίασις ὑπό ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ ΓΚΟΥΤΖΙΔΗ Τήν 10ην Ὀκτωβρίου τοῦ 2007, μετά ἀπό τήν σχετικήν πρόσκλησιν τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς κ. Κηρύκου, ἐπραγματοποιήθη ὑπό τήν Προεδρίαν του Μητροπολιτική Σύνοδος, εἰς τήν ὁποίαν παρέστησαν καί ἔλαβον μέρος, ὡς ἐκπρόσωποι τῆς Αὐτοκεφάλου Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου, ὁ Αἰδεσιμώτατος Πρεσβύτερος π. Μιχαήλ Ἰωάννου καί ὁ εὐλαβέστατος κ. Τρύφων Παπαδόπουλος ὡς ἐκπρόσωπος τοῦ πατρός του Ἱερέως π. Ἀγαθοκλέους Παπαδοπούλου. Ἐκ τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος παρέστησαν καί ἔλαβον μέρος ὁ Πανοσιολογιώτατος Ἱερομ. π. Ἀμφιλόχιος, ὁ Αἰδεσιμώτατος Πρωτοπρεσβύτερος π. Θωμᾶς, ὁ Αἰδεσιμώτατος Ἱερεύς π. Ἀνδρέας, ὁ θεολόγος κ. Ἐλ. Γκουτζίδης, καί οἱ Ὁσιώτατοι Μοναχοί π. Ἰωαννίκιος, π. Κύριλλος καί π. Θεόδωρος. Κατόπιν τῆς κεκανονισμένης προσευχῆς τόν λόγον ἔλαβεν ὁ Σεβ/τος Μητροπολίτης κ. Κήρυκος, ὅστις κατ' ἀρχάς ἀνεφέρθη εἰς τόν ὕψιστον θεσμόν τῆς Συνόδου καί ἐζήτησεν ὅπως εἰς τάς συνεδριάσεις αὐτάς προσερχώμεθα καί μετέχωμεν μετ' ἀναλόγου δέους, σεβασμοῦ καί ὑπευθυνότητος ὥστε δι' αὐτοῦ νά ἐκφράζεται τό θεῖον θέλημα. Ἐπ' αὐτοῦ παρουσίασε τήν ἀπό πάσης ἀπόψεως ὄντως ἱστορικήν Εἰσήγησιν τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀνδρέου, εἰς τήν ἀπό 4.2.1999 συνελθοῦσαν Ἱεράν Σύνοδον τῆς Ἱεραρχίας. Λόγω ἀκριβῶς τῆς διαχρονικῆς ἰσχύος καί ὑψίστης σημασίας αὐτῆς τῆς εἰσηγήσεως τοῦ τότε Μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Ἀνδρέου κρίνεται εὔλογον νά ἀνοιγῆ παρένθεσις καί ἐκτεθῆ ὁλόκληρον τό κείμενον, ὅπως ἐξεφωνήθη τήν 4.2. 1999. «ΕΙΣΗΓΗΣΙΣ ΤΟΥ ΜΑΚ/ΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΝΔΡΕΟΥ «Κάθε φορά πού συνεδριάζομεν ὡς Ἱερά Σύνοδος τῆς Ἱεραρχίας, πρέπει νά ἔχωμεν συνείδησιν ὅτι δέν πρόκειται περί μιᾶς ἀνθρωπίνης συνεδριάσεως. Ἡ συνεδρίασις τῶν μελῶν τῆς Ἱερᾶς Συνόδου ἔχει ἕνα μυστικόν χαρακτῆρα, διότι καλούμεθα δι' αὐτῆς νά διακρίνουμε καί νά ἐκφράσουμε τό θέλημα τοῦ Θεοῦ. Δέν ἀρνούμεθα βέβαια καί τόν ἀνθρώπινο παράγοντα, ἀλλ' αὐτόν τόν παραδίνουμε εἰς τόν Χριστόν διά νά ἐνεργήση Αὐτός δι' ἡμῶν. Ὁ Συνοδικός θεσμός ἑπομένως εἶναι ἰδιαίτερα ἱερός, εἶναι μία ἄλλη «λειτουργία» διά τῆς ὁποίας ἁγιαζόμεθα μέ τήν ἀναζήτησιν καί ἔκφρασιν τοῦ θείου θελήματος ἐπί ὅλων τῶν θεμάτων τά ὁποῖα ἀφοροῦν τήν Ἐκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ. Ἀναφέρομαι σ' αὐτόν τόν ὕψιστον καί ἱερόν θεσμόν τῆς Συνόδου, διότι ἔχω καταλήξει σέ ἕνα συμπέρασμα. Μελετοῦσα αὐτόν τόν καιρό τό βιβλίο μου, πού ἐκδόθηκε τό 1994 «ΟΜΙΛΙΑΙ — ΚΕΙΜΕΝΑ — ΕΠΙΣΤΟΛΑΙ», καθώς καί τό ἑπόμενο, πού ἐκδόθηκε τό Νοέμβριο τοῦ 1994 μέ τίτλο «ΓΝΩΣΕΣΘΕ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ», ἐπίσης καί κάποια ἄλλα πού ἐκδόθηκαν μέχρι τό σχίσμα τῶν πέντε Ἀρχιερέων. Μέσα ἀπό ὅλα αὐτά διέκρινα πολλά κακά, πολλές ἁμαρτίες, ἀλλά μία τήν βλέπω μεγαλύτερη ἀπό ὅλες. Ποιά εἶναι αὐτή; Ἡ ἀσέβεια Ἀρχιερέων πρός τήν Ἱεράν Σύνοδον! Διεπίστωσα, ὄχι μίαν φορά ἤ δύο, ὅτι Ἀρχιερεῖς ἀντί νά παραδοθοῦν εἰς τό θέλημα τοῦ Θεοῦ καί νά ἐκφρασθῆ τοῦτο μέσω τῆς Ἱερᾶς Συνόδου διά τῆς φωτιστικῆς ἐνεργείας τῆς Χάριτος τοῦ Παναγίου Πνεύματος, ἔπραττον τό ἀντίθετον! Ἀρχιερεῖς συνεννοοῦντο συνωμοτικά, προαπεφάσιζον ἐπί διαφόρων θεμάτων καί ἤρχοντο στήν Ἱερά Σύνοδο διά νά ἐπιβάλουν τίς συνωμοσίες των. Μέσα στά Συνοδικά Πρακτικά ἔχουν γραφεῖ πολλές τέτοιες ἁμαρτωλές καί βλάσφημες περιπτώσεις, πολλές ἐκ τῶν ὁποίων ἔχομεν χρέος εἰς μίαν Ἱεράν Σύνοδον νά τάς ἐκθέσωμεν καί ὅσαι θεραπεύονται νά θεραπευθοῦν καί ὅσαι εἶναι ἀπορριπτέαι νά ἀπορριφθοῦν. Παρακαλῶ τόν Θεόν νά εὐλογήση τό ταχύτερον, καί ἄν εἶναι δυνατόν καί εἰς τήν ἄλλην Ἱεραρχίαν, νά καθαρίσουν αὐτά τά πράγματα. Ὁ Σεβ/τος ἀδελφός ἅγιος Μεσογαίας εἶναι ὁ ἁρμοδιώτερος νά εἰσηγηθῆ τό ὅλον θέμα, διότι ὡς Ἀρχιγραμματεύς ἔζησεν ὅσα ἐννοῶ καί τά ἀντιμετώπισεν, ἀλλά καί ὡς θεολόγος εἶναι ἱκανός νά βοηθήση ὅλους ἡμᾶς. Φοβοῦμαι ἅγιοι ἀδελφοί αὐτές τίς ἁμαρτίες. Φοβοῦμαι ὅμως καί διότι κατά τά χρόνια πού ἀκολούθησαν μετά τό 1995, οὔτε παλαιά κακά διωρθώσαμεν, οὔτε ὅσα ἔπρεπε σοβαρά θέματα νά προχωρήσουμε τά ἐνεργήσαμε. Γνωρίζω τίς εὐθύνες μου, ἀλλά εἶσθε καί ἐσεῖς συνυπεύθυνοι, τόσον οἱ ἀρχαιότεροι εἰς τά πρεσβεῖα Ἀρχιερεῖς, ὅσον καί οἱ νεώτεροι. Εἴμεθα ὅλοι ὑπεύθυνοι, διότι ἡ λειτουργία τῆς Ἱερᾶς Συνόδου δέν ἀπέδωσε καρπούς. Καί θέλω νά γίνω πιό σαφής καί νά καταλάβετε τήν ἀγωνία μου καί τήν εὐθύνη μας τήν προσωπική ὁ καθένας καί τήν συλλογική, ἡ ὁποία εἶναι μεγαλύτερη. Δέν ἐπισημαίνουμε, δέν μελετοῦμε καί δέν προγραμματίζουμε σοβαρά θέματα, τά ὁποῖα χρονίζουν καί εἶναι εἰς βάρος τῆς Ἐκκλησίας. Ὑπάρχουν Συνοδικαί πράξεις καί ἀποφάσεις, ἔγγραφα, τά ὁποῖα ἐκκρεμμοῦν, π.χ. ἡ «Β' Ἐγκύκλιος» τῶν πέντε πρ. Μητροπολιτῶν, ἡ «Διευκρίνισίς των» καί ἄλλα, τά ὁποῖα ὀφείλουμε νά ἐπισημάνουμε μέσα ἀπό τά Πρακτικά κ.λπ. τῆς πενταετίας 1991—1995. Δέν νομίζω, ὅτι θά παρεξηγηθῶ ὑπό κανενός ἄν θά εἴπω μέ πικρία, ὅτι οὔτε 12μελῆ Ἱεράν Σύνοδον συνεκροτήσαμεν, οὔτε Ἅγιον Μῦρον προγραμματίσαμε, οὔτε ἔναντι τῶν ραγδαίων ἐξελίξεων τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ἐλάβομεν θέσιν, οὔτε κἄν τόν κ. Χριστόδουλον ἐβάλαμε στήν θέσιν του, ὁ ὁποῖος εἶναι τόσον ἐκτεθειμένος ἀπό κάθε ἐκκλησιαστικήν ὀρθόδοξον ἄποψιν. Ἡ φωνή μας ὡς φωνή τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας δέν ἠκούσθη. Δέν θέλω νά στενοχωρήσω οὐδένα, ἀλλά δέν θέλω νά λυπῶμεν καί νά παροργίζωμεν, πρῶτος ἐγώ ὡς Ἀρχιεπίσκοπος, τόν Δεσπότην Χριστόν. Συνεδριάζουμε πέντε χρόνια χωρίς τήν συνεργασία τῶν θεολόγων. Εἶναι πικρόν μου παράπονο, διότι ἐνθυμοῦμαι τήν Ἱστορία ἀπό τό 1977, οἱ Σεβ/τοι κ.κ. Νικόλαος καί Παχώμιος πρέπει νά ἐνθυμοῦνται. Εἰς τήν Κων/λεως τότε, μετά τήν ἀπομάκρυνσιν τοῦ Ἱερομ. Εὐθυμίου, καλέσαμε τούς θεολόγους νά συνεργασθοῦν μαζί μας. Μέ τίς ἰδικές μας εὐχές τότε, ὡς Ἱερά Σύνοδος, πετύχαμε νά μᾶς ἐκτιμοῦν καί νά μᾶς σέβωνται οἱ φίλοι καί νά τρομάζουν οἱ ἐχθροί. Σᾶς παρακαλῶ νά πάρουμε τούς τόμους τοῦ Κ.Γ.Ο., τίς ἐκδόσεις τῶν ἐτῶν μετά τό 1977 καί νά δοῦμε τί ἔγινε τότε καί τί κάνουμε σήμερα. Ἐξομολογοῦμαι ἐνώπιόν σας ἐν Συνόδω, ἡμαρτήσαμε ἀδελφοί μου, διότι καί μετά τήν κατά τό 1995 τελική ἀπόσχισι καί ἀπομάκρυνσι τῶν πέντε, δέν ἀγαπήσαμε καί δέν ἐπιστρατεύσαμε τούς θεολόγους, ὥστε νά συνεχίσωμεν τόν πολύπλευρον θεολογικόν ἐκκλησιαστικόν ἀγῶνα. Ἀναδείξαμε θεολόγους μέσα ἀπό τήν Ἐκκλησία καί σήμερα δημιουργοῦμε ἀποστάσεις ὀλέθριες. Ἡμεῖς ἔχομεν τό χάρισμα τῆς Ἀρχιερωσύνης, αὐτοί ἔχουν τό χάρισμα τοῦ λόγου καί τῆς γνώσεως, ὅπως εἶχε πεῖ ὁ Σεβ/τος κ. Νικόλαος τήν Κυριακή τῆς Ὀρθοδοξίας τό 1996. Ἐγώ βέβαια, ὅπως θά ἐνθυμεῖσθε, τότε ἤμουν εἰς τό Νοσοκομεῖον, τό ἐπληροφορήθην ὅμως, καί μάλιστα ὅτι ὁ Σεβ/τος ἐδιηγήθη ἐκεῖνον τόν διδακτικώταταν μῦθον τοῦ Αἰσώπου περί τοῦ λύκου, ὁ ὁποῖος εἰσηγεῖτο εἰς τόν τσοπάνην «νά διώξη τούς κύνας, τά μανδρόσκυλα, διότι καί τσάμπα τρῶνε τό ψωμί καί ἐνοχλοῦν μέ τά γαυγίσματά των». Μήπως κάνουμε αὐτό καί ἡμεῖς ἤδη ἀπό πολύ καιρό; Ὡς Ἀρχιεπίσκοπος ἐξομολογοῦμαι ὅτι μέ ἀνέπαυε πολύ ἡ εἰς τό παρελθόν παρουσία ἐδῶ μέσα τῶν θεολόγων. Κατά τήν ἰδικήν μου ταπενήν ἄποψιν εἶναι μεγάλη ἡ εὐθύνη μας πού δέν τούς καλοῦμε κοντά μας ὅπως τότε. Διατί καί τώρα νά μήν εἶναι παρόντες καί νά μήν συμμετέχουν εἰς τάς συνεδριάσεις μας. Μήπως αὐτοί ἀποφασίζουν; Μήπως αὐτοί ὑπογράφουν; Ἤ δέν εἴμεθα σέ θέσι νά τούς ἀκοῦμε καί νά κρίνουμε καί νά ἀποφασίζουμε; Δέν θά προχωρήσω τούτη τή στιγμή περισσότερο, ἀφοῦ πρόθεσίς μου εἶναι νά σᾶς δώσω ἀφορμή διά νά σκεφθῆτε καί ὡς ἐλεύθεροι καί ὑπεύθυνοι Ἱεράρχαι ἔχοντες ἐπίγνωσιν τῶν πραγμάτων, νά ἀλλάξωμεν καί διορθώσωμεν καί εἰς αὐτό τό θέμα. Ξεκίνησα νά σημειώνω αὐτές τίς σκέψεις, Ἅγιοι Ἀδελφοί, μέ ἀφορμήν τήν ζοφεράν περίοδον, τό 1991-1995! Ραδιουργίαι, μηχανορραφίαι μέσα καί ἔξω ἀπό τήν Σύνοδο ἀπό Ἀρχιερεῖς! Ψεύδη, συκοφαντίαι, βλασφημίαι, ληστρικαί πράξεις, μῖσος, τά ὁποῖα κατέληξαν εἰς τήν αἴρεσι καί τό σχίσμα! Θέλησαν νά ξεπουλήσουν τήν Ὀρθοδοξία, νά προδώσουν τήν Ἐκκλησία καί εὑρέθησαν οἱ ἴδιοι ἐκτός Ἐκκλησίας. Ἀμετανόητοι ἀντιποιοῦνται τήν Ἐκκλησία καί ἔτσι καί τήν διώκουν καί τήν ἐμπορεύονται περισσότερο ἀπ' ὅτι ὁ «μαθητής» ἐκεῖνος μέ τά τριάκοντα ἀργύρια. Διότι ὅταν πλανοῦν χιλιάδες ἁπλῶν πιστῶν δέν ἀποτελεῖ αὐτό καί ἐμπορίαν; Ἀδελφοί Συλλειτουργοί μου. Ἡ Ἐκκλησία διέρχεται τήν δυσκολωτέραν ἱστορικήν περίοδον καί ἐνῶ Αὐτή δέν θά πάθη τίποτε, οἱ κλυδωνισμοί ὅμως ἔχουν συνέπειες εἰς ἡμᾶς καί ὅλους τούς πιστούς. Αὐτό δέν πρέπει νά μᾶς ἀφήνη ἀδιαφόρους, ἤ νά λέγωμεν μόνον «καί πῦλαι ἅδου οὐ κατισχύσουσιν Αὐτῆς»! Ναί, ἀλλά ὁ πονηρός «κατισχύει» καθ' Ἡμῶν. Ὁ Ἐπίσκοπος βεβαίως ὅταν εἶναι πραγματικός Ἐπίσκοπος, τότε εἶναι «εἰς τόπον καί τύπον Χριστοῦ», ὅταν ὅμως δέν εἶναι ἀληθής Ἐπίσκοπος, τότε ἀποβαίνει ἡ μεγαλυτέρα μάστιγα διά τήν Ἐκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ. Ποῖος ἐπολέμησε εἰς τάς ἡμέρας μας τόσον τήν Ἐκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ, ὅσον οἱ πέντε πρώην Μητροπολῖται; Κανείς δέν εἶναι πιό ἐπικίνδυνος ἐχθρός διά τήν Ἐκκλησίαν ἀπό τούς ἀναξίους Ἀρχιερεῖς καί Ἱερεῖς καί θεολόγους καί Χριστιανούς.(*) Εἶναι τόση ἡ θλίψις μου γενικά καί ἰδιαίτερα μέ τήν πτῶσι τῶν πέντε, ὥστε δέν φοβᾶμαι ὅτι θά παρεξηγηθῶ, δι' ὅσα σήμερα ἐξέφρασα εἰς τήν ἀγάπην σας ἐν Συνόδω. Δέν γνωρίζω μέχρι πότε θά εἶμαι μαζί σας, διότι τά ἔτη ἐπληθύνθησαν, καί θέλω νά ἔχουμε ὅλοι χριστιανικά τέλη ὡς Ἀρχιερεῖς καί πρῶτος ἐγώ ὡς γεροντότερος σᾶς παρακαλῶ νά προσεύχεσθε νά τελειώσω τήν παροῦσαν ζωήν ἀφοῦ ἀξιωθοῦμε νά ἀντιμετωπίσωμεν τάς ἐκκρεμμότητας αἱ ὁποῖαι ἀπειλοῦν τήν ψυχήν μας, διότι εἶναι εἰς βάρος τῆς Ἐκκλησίας καί ἀποτελοῦν ἀσέβειαν πρός τόν Χριστόν.(*) Ἡ Ἀρχιερωσύνη, ἅγιοι Ἀδελφοί, δέν εἶναι ἰδική μας, μᾶς ἐδόθη ἀπό τόν Χριστόν διά νά ὑπηρετήσουμε τό Ἅγιον Σῶμα Του. Ἡ Ἀρχιερωσύνη μᾶς ἀναβιβάζει καί πιό πάνω καί ἀπό τούς Ἀγγέλους, ἀλλά καί μᾶς καθιστᾶ περισσότερον Διακόνους καί ἀπό τούς Ἀγγέλους! Διά τοῦτο νά προσέχωμεν καί νά ἔχωμεν πρός πάντας μακροθυμίαν, ὑπομονήν, ἀγάπην, νά εἴμεθα ὑποχωρητικοί καί συγχωρητικοί, νά προσέχωμεν κάθε λόγον μας πού προφέρομεν ἤ γράφομεν, διότι θά μᾶς ζητηθῆ λόγος. Ὅλοι κινδυνεύουν ἀπό τήν κενοδοξία, ἀλλά ἐμεῖς οἱ Ἐπίσκοποι περισσότερον ἀπό ὅλους, καί μετά ἀκολουθεῖ ἐγωισμός, πλάνη καί σκοτιζόμεθα. Ἡ ἀνάγνωσις τῶν Γραφῶν καί ἡ προσευχή φωτίζουν καί τόν νοῦν καί τήν ψυχήν, διό ἄν ὅλοι πρέπει νά προσεύχωνται καί νά μελετοῦν, ἤ νά μελετοῦν προσευχητικά, ἰδιαίτερα ἔχει τήν ἀνάγκην αὐτῶν ὁ Ἐπίσκοπος. Πῶς ἀλλοιῶς θά εἶναι φῶς, πῶς θά λάμψη, διά τῶν ἔργων του, ἐνώπιον τῶν ἀνθρώπων; Ζητῶ νά μέ συγχωρήσετε, διότι πολλά εἶπα καί ἴσως σᾶς ἐστενοχώρησα. Δέν εἶχα, ὅμως, οὔτε ἔχω τέτοια πρόθεσι, ἀλλά νά γνωρίζετε, ὅτι καί ἐγώ εἶμαι πολύ στενοχωρημένος καί θλίβομαι καί πικραίνομαι.(**) Διότι ἐπίστευα ὅτι μετά τήν θλιβερή πτῶσι τῶν πέντε, μετά ἀπό αὐτή τήν ἀνοικτή πληγή θά εἴμεθα περισσότερο προσεκτικοί, ἀνεκτικοί καί ἡ ἀγάπη θά ἦτο θερμή. Ὅμως βλέπετε καί ζῆτε ὅτι δέν κλείνει ἡ πληγή καί ἴσως ἀνοίγουμε καί νέες διά τάς ὁποίας, μήν ἀμφιβάλη κανείς, θά ἔλθη ἡ ὀργή τοῦ Θεοῦ εἰς τούς ὑπευθύνους. Τέλος πιστεύω ὅτι κανένα θέμα δέν εἶναι δύσκολον, ἄν ὑπάρχη ἀγάπη καί πρόθεσις νά ταπεινωθοῦμε ἐνώπιον τῆς Ἀληθείας. Τί θά ὠφεληθῶ ἐγώ ἄν ταπεινώσω κάποιους, τούς συκοφαντήσω, ὑποστηρίξω πλάνες καί εἰπῶ ψεύδη; Πόσο θά κρατήσουν; Γρήγορα θά εὑρεθῶ ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ καί ἐκεῖ θά μέ κρίνουν αἱ ἁμαρτίαι μου.(***) Ὅλα τά θέματα, εἴτε εἶναι οἱ πειρασμοί, εἴτε εἶναι κανονικῆς φύσεως, εἴτε εἶναι θεολογικά καί γενικά θέματα Ὀρθοδοξίας, εἶναι τόσο ἁπλᾶ, ὅταν ὑπάρχη ἀγάπη, λείπη ὁ ἐγωισμός καί ἡ κενοδοξία καί μέ ταπείνωσιν ἐρευνήσουμε τάς Γραφάς, τότε ὅλα λύονται! Δέν εἶναι ἡ Ὀρθοδοξία, Πατέρες, πηγή ἐρίδων, ἀντεγκλήσεων καί μίσους, ἀλλά πηγή φωτισμοῦ, ἀγάπης καί εἰρήνης. Ὅπου πλάνη, ὅπου ἐγωισμός, ἐκεῖ καί ὁ σκοτισμός καί ἡ ἀντιδικία καί τό μῖσος, ἐκεῖ ὅλα τά ἔργα τοῦ ἀντιχρίστου διαβόλου. Σεβασμιώτατοι ἐν Χριστῶ Ἀδελφοί καί Πατέρες, δέν εἶμαι ἐγώ ὁ ἅγιος, οὔτε ὡς ἅγιος σᾶς μίλησα, ἀλλά ἐπειδή ἡμέρας καί νύκτας μελετῶ τήν κατάστασί μας, ἡ ὁποία εἶναι ἀπογοητευτική καί ἄν δέν διορθωθοῦμε, θά μᾶς τιμωρήση καί ἐδῶ καί κατά τήν ἡμέραν ἐκείνην ὁ Χριστός, Σᾶς εἶπα αὐτά προκειμένου μέ τίς προσευχές σας πρῶτος νά διορθωθῶ ἐγώ καί μετά καί ἐσεῖς διά νά ἔλθη ἔτσι ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ διά νά δυνηθοῦμε, εἰς τούς κρισίμους αὐτούς καιρούς, νά ὑπηρετήσωμεν τήν Ἁγίαν τοῦ Χριστοῦ μας Ἐκκλησίαν καί μέσα εἰς Αὐτήν νά ἐργασθῶμεν καί τήν σωτηρίαν μας ποιμένες καί ποιμαινόμενοι. ΑΜΗΝ». Τήν ἀνωτέρω εἰσήγησιν, ὁ Σεβ/τος ἐχαρακτήρισεν ὡς τό «κύκνειον ὀρθόδοξον 'ᾶσμα» τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀνδρέου, διότι εἰς τήν συνέχειαν ὁ Ἀρχιεπίσκοπος δυστυχῶς ὡς νά ἐξέχασε τά πάντα, «ἔργοις καί λόγοις» ἐκινήθη εἰς τά πλαίσια καί τήν δεοντολογίαν τοῦ παλαιοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Εἶναι χαρακτηριστικόν, εἶπεν, ὅτι εἰς τήν συνέχειαν περιελθών ὑπό τόν πλήρη ἔλεγχον τοῦ διεστραμμένου περιβάλλοντός του, δι' αὐτοῦ δέ καί τῶν ξένων Κέντρων τοῦ παλαιοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, κατέστη ὑποχείριον ὄργανόν των. Ἔτσι ἑρμηνεύεται ἀπολύτως τό γεγονός ὅτι ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀνδρέας, ἤρχισε νά διοικῆ μέ ἀπολυταρχικόν καί αὐθαίρετον τρόπον καί μέ τήν κάλυψιν καί συνεργασίαν τινῶν Ἀρχιερέων νά καταλύουν συλλήβδην τήν Κανονικήν Τάξιν καί τόν Συνοδικόν θεσμόν. Ὅλον τοῦτο διότι δέν ἠδύνατο ἀλλέως νά προωθηθοῦν τά σχέδια τοῦ παλαιοημερολογιτικοῦ οἰκουμενισμοῦ, τά ὁποῖα τούς ἐπεβάλλοντο ὑπό τῶν ξένων Κέντρων μέσω τῶν ἀδελφῶν Τσακίρογλου καί τοῦ Δ. Κάτσουρα. Κατάληξις αὐτῆς τῆς καταστάσεως ὑπῆρξεν ἡ κατά Φεβρουάριον 2003 ἱερόσυλος συμπαιγνία τῆς παραιτήσεως τοῦ Ἀρχιεπισκόπου ὑπέρ τοῦ δεινοῦ βλασφήμου καί αἱρετικοῦ κ. Νικολάου, ἀλλά καί ἡ παράλληλος ὑπαναχώρησις ἐκ τῆς ἐν Ἑλλάδι λαβούσης χώραν συγχωρητικῆς εὐχῆς εἰς χειροθεσίαν ἐπί σχισματικῶν! Αὐτά δέν ἔχομεν δικαίωμα νά τά παραβλέπωμεν ἤ νά τά ἀποσιωπῶμεν, διότι καθιστάμεθα κοινωνοί τῆς Θεομαχίας καί Ἐκκλησιομαχίας των, διό τά ἀπεκηρύξαμεν, τά κατεδικάσαμεν καί τά ἀνεθεματίσαμεν. Καί συνέχισεν τήν προσφώνησίν του ὁ Μητροπολίτης Κήρυκος εἰπών ὅτι, ἡ παροῦσα Μητροπολιτική Σύνοδος, ὅσον μικρά καί ἄν εἶναι, ὅμως ἐσωτερικῶς ἀποτελεῖ συνέχεια τῶν προηγουμένων Κανονικῶν καί Ὀρθοδόξων Συνόδων τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καί ἐκφράζει Αὐτήν, ὄχι ὀλιγώτερον ἀπό τάς προηγουμένας Αὐτῆς Ἱεράς Συνόδους, ἀφοῦ ἡ γνησιότης καί τό μέγεθος μιᾶς Συνόδου δέν ἐξαρτᾶται ἐκ τοῦ ἀριθμοῦ τῶν προσώπων τά ὁποῖα τήν ἀπαρτίζουν, ἀλλά πρωτίστως ἀπό τήν Ἀλήθειαν, τήν ὁποίαν αὐτά ὑπηρετοῦν καί κηρύσσουν. Ἐν προκειμένω ὑπενθύμισεν τί γράφει καί ὁ Ἅγιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης διά τόν θεσμόν τῆς Συνόδου: «… Συνόδους συνεκρότησαν μεγάλας καί παμπληθεῖς καί Ἐκκλησίαν Θεοῦ ἑαυτούς ὠνομάκασι, καί ὑπέρ Κανόνων ἐφρόντισαν τῶ δοκεῖν (φρόντισαν νά φαίνωνται πώς ἐργάζονται ὑπέρ τῶν Κανόνων), κατά Κανόνων τό ἀληθές κινούμενοι (ἐνῶ στήν πραγματικότητα ἐστρέφοντο κατά τῶν Κανόνων). Τί δή θαυμαστόν, εἰ καί πέντε καί δέκα ἐπίσκοποι, συναχθέντες τόν ὑπό τῶν Κανόνων καθηρημένον κατά τάς δύο αἰτίας ἠθώωσαν, λύσαντες τοῦ ἱερουργεῖν; Συνόδους τοίνυν, δέσποτα, οὐ τό ἁπλῶς συνάγεσθαι Ἱεράρχας τε καί Ἱερεῖς, κἄν πολλοί ὦσιν, «κρείσσων γάρ εἷς ποιῶν τό θέλημα τοῦ Κυρίου, ἤ μύριοι παραβαίνοντες», ἀλλά τό ἐν ὀνόματι Κυρίου, ἐν τῆ εἰρήνη καί φυλακῆ τῶν Κανόνων. Καί τό δεσμεῖν καί λύειν οὐχ ὡς ἔτυχεν, ἀλλ' ὡς δοκεῖ τῆ ἀληθεία, καί τῶ κανόνι, καί τῶ γνώμονι τῆς ἀκριβείας. Εἰ δείξωσιν οἱ συνελθόντες τοῦτο πεποιηκότες καί ἡμεῖς σύν αὐτοῖς. Εἰ οὐ δεικνύουσι, ἐκβαλέτωσαν τόν ἀνάξιον, ἴνα μή τις εἰς κατηγόρημα αὐτοῖς καί τοῖς μετέπειτα γενεαῖς παραδοθήσεται… καί ἐξουσία τοῖς ἱεράρχαις ἐν οὐδενί δέδοται ἐπί πάση παραβάσει κανόνος, ἤ μόνον στοιχεῖν τά δεδομένα καί ἕπεσθαι τοῖς προλαβοῦσιν». Ἐπίσης ἀνεφέρθη καί εἰς τόν Ἀθανάσιον Πάριον, ὁ ὁποῖος λέγει διά τάς ὀρθοδόξους καί κακοδόξους Συνόδους: «Ὀρθόδοξος Σύνοδος ἐστί καί ὀνομάζεται, ἡ φυλάττουσα ἀπαρασαλεύτως τά δόγματα καί τάς παραδόσεις καί τούς Κανόνας τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας. Κακόδοξος δέ καί αἱρετική ἐστίν ἐκ τοῦ ἐναντίου, ἡ μή φυλάττουσα αὐτά, ἀλλά τινός ἑνός φρονήματος ἀκολουθοῦσα, ἥτις διά ταῦτα καί ὑπό τῆς ἁγίας οἰκουμενικῆς Συνόδου ἀναθέματι καθυποβάλλεται. Λοιπόν δέν εἶναι πάντοτε σεπτόν καί τίμιον τό τῆς Συνόδου ὄνομα. Ἀλλ' ἐκείνη εἶναι σεπτή καί τιμία καί ἁγία Σύνοδος, ἡ στοιχοῦσα τοῖς τε ἐγγράφοις καί ἀγράφοις παραδεδομένοις, ὑπό τῶν ἁγίων Ἀποστόλων καί τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας. Καί τῆς τοιαύτης Συνόδου τάς ἀποφάσεις δεχόμεθα καί φυλάττομεν, τῶν δέ ἀλλοτρίων τήν φωνήν οὔτε γινώσκομεν, οὔτε πειθόμεθα αὐτῆ. Δυνάμεθα ἐνταῦθα ν' ἀπαριθμήσωμεν τοιαύτας κακοδόξους συνόδους. Ἀλλ' ἴνα μή χρονοτριβῶμεν περιττῶς, ἄς ἴδη ὁ ἀναγνώστης τόν Β' Τόμον τῶν Συνοδικῶν καί θέλει εὕρη αὐτός, ὅπου καί ρητῶς ληστρικαί ἐπιγράφονται. Καί τό χειρότερον ὅπου ὄχι μόνον τοπικαί καί ὀλιγάριθμοι ἐστάθησαν τοιαῦται, ἀλλά καί οἰκουμενικαί πουλάριθμοι, οἴα ἡ ἐν Ἐφέσω τό δεύτερον, ἡ συμφρονήσασα τῶ μονοφυσίτη Εὐτυχεῖ, καί τόν εὐσεβέστατον καί ἁγιώτατον Φλαβιανόν τόν Κων/λεως ἀποκτείνασα. Μετά ταύτην ἡ ἐπί Κοπρωνύμου πολυαριθμοτάτη, ἡ φρυάξασα κατά τῶν ἁγίων Εἰκόνων, ὁμοίως καί ἡ ἐπί Βασιλείου τοῦ Μακεδόνος οἰκουμενική ὀνομασθεῖσα, παρανομωτάτη δέ ἀναφανεῖσα, ὡς καθελοῦσα καί ἀναθεματίσασα τόν ἁγιώτατον Φώτιον. Περιττόν δέ εἶναι ν' ἀναφέρω τό ἐν Φλωρεντία οἰκουμενικόν μέν, ληστρικώτατον δέ συνέδριον. Λοιπόν πάλιν λέγομεν, δέν εἶναι ἀείποτε σεπτόν καί τίμιον τό τῆς συνόδου ὄνομα καθώς οὐδέ τό τῆς Ἐκκλησίας, καθότι ἔστι Ἐκκλησία ἁγίων καί Ἐκκλησία ὁσίων, ἀλλά ἔστι κατά τόν ψαλμωδόν καί «ἐκκλησία πονηρευομένων». Αἱ φωναί, λοιπόν, ἤτοι τά ὀνόματα οὕτως ἔχουσιν, ἤτοι καί ἐπί καλοῦ καί ἐπί κακοῦ. Καί ἐπί κακοῦ μέν λαμβάνονται καθώς διά παραδειγμάτων ἐδείξαμεν. Ἀλλά οἱ ἁπλοῖ ἄνθρωποι, ἤτοι οἱ ἀπαίδευτοι, οὐ δύνανται ποιῆσαι τήν διάκρισιν ταύτην ἐκ τῆς ἀμαθείας αὐτῶν. Ἀλλά σύνοδον ἤκουσαν, τόσον φθάνει, εὐθύς προσκυνοῦσι καί πείθονται καί μέ ζῆλον ἄκρατον τά πάντα θορυβοῦσι καί ταράττουσι. Περί τῶν τοιούτων ὁ θεῖος Ἀπόστολος ὁμολογεῖ πώς «ἔχουσι ζῆλον Θεοῦ, ἀλλ' οὐ κατ' ἐπίγνωσιν». Συμπερασματικῶς, ἐτόνισεν, ὁ Συνοδικός θεσμός, ἀποτελεῖ τήν ὁρατήν συνέχειαν τῆς ἀπ' ἀρχῆς, [ἀπό τῆς γενεθλίου ἡμέρας Αὐτῆς, ἤγουν τῆς Ἁγίας Πεντηκοστῆς], μιᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας, δι' ἧς ἀοράτως ἐπενεργεῖ ἡ ἄκτιστος χάρις τοῦ Παναγίου Πνεύματος. Μή λησμονῶμεν, εἶπεν, ὅτι ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, εἶναι μία διαρκής Σύνοδος, ἐν μέσω τῆς Ὁποίας παρίσταται ἀοράτως ὁ Χριστός, κατά τό «ὅπου εἰσίν δύο ἤ τρεῖς συνηγμένοι εἰς τό ἐμόν ὄνομα, ἐκεῖ εἰμί καί ἐγώ ἐν μέσω αὐτῶν». Διά νά ἐπενεργήση ὅμως ἡ ἄκτιστος θεία χάρις τοῦ Παναγίου Πνεύματος διά τῶν Συνοδικῶν μελῶν, πρέπει αὐτά νά εἶναι ἐλευθέρως καί ἀπολύτως ὑποτεταγμένα εἰς τόν Χριστόν καί νά ἔχουν τήν διάθεσιν νά δεχθοῦν καί νά ὑπηρετήσουν τό θέλημά Του. Μετά ταῦτα ὁ Παν/τος Ἱερομόναχος π. Ἀμφιλόχιος ἀνέγνωσεν τήν Ἡμερησίαν Διάταξιν ἔχουσαν οὕτω: «Θέματα Ἡμερησίας Διατάξεως τῆς Μητροπολιτικῆς Ἱερᾶς Συνόδου κατά τήν 10/23.10.2007 α) Πρόσκλησις — Πρότασις — Παράκλησις πρός ἐπιστροφήν καί συνεργασίαν τῶν πρώην ἐν Χριστῶ ἀδελφῶν. β) Τό αἴτημα τῆς Ἐκκλησίας τῶν Κατακομβῶν περί χειροτονίας Ἐπισκόπου διά τήν Ρωσίαν, ἐνημέρωσις ἐπί τῆς ἐπισκέψεως τοῦ Μητροπολίτου κ. Κηρύκου εἰς Κίεβον Ρωσίας καί ἀντιμετώπισις ποιμαντικῆς φύσεως ζητημάτων. γ) Τό αἴτημα τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου διά χειροτονίαν Ἐπισκόπου διά τήν Πρεσβυγενῆ Ἐκκλησίαν τῆς Κύπρου καί ἀντιμετώπισις ποιμαντικῆς φύσεως θεμάτων. δ) Δημοσιεύματα τοῦ Φλωρινικοῦ «Ἀρχιεπισκόπου» Μακαρίου, καί ὅσα ἀκόμη θέματα προκύψουν. Εἰς τήν συνεδρίασιν ἐκλήθησαν νά συμμετάσχουν καί ἐκπρόσωποι τῆς Αὐτοκεφάλου Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου». Μετά τήν ἀνάγνωσιν τῆς Η.Δ., ὁ ἐκπρόσωπος τοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ Συμβουλίου τῆς Αὐτοκεφάλου Γνησίας Ὀρθόδοξου Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου, ἤτοι ὁ Αἰδεσιμώτατος Πρεσβύτερος π. Μιχαήλ ἐπρότεινεν τό θέμα: «Ἐπί τῶν γεγονότων, τά ὁποῖα διεδραματίσθησαν ἀπό τῆς ἐκδημίας τοῦ Σεβ/του κυροῦ Ἐπιφανίου μέχρι τῆς προσφυγῆς των εἰς τόν Σεβασμιώτατον Μητροπολίτην Κήρυκον». Τό θέμα ἐνεκρίθη καί περιελήφθη εἰς τήν Η.Δ. Ἐπίσης, ὁ ἴδιος, ἐζήτησε νά ἐνημερώση τήν Σύνοδον ἐπί μιᾶς συναντήσεως, τήν ὁποίαν εἶχεν τό Σάββατον καί Κυριακήν (7 καί 8 Ὀκτωβρίου) μεθ' ἑνός Ἐπισκόπου τοῦ ἐξωτερικοῦ, ὁ ὁποῖος ἕλκει τήν χειροτονίαν ἀπό τόν Αὐξέντιον, καί ἔχει τήν ἕδραν του εἰς τό Τορόντο τοῦ Καναδᾶ. Τό θέμα προεκάλεσεν ἐνδιαφέρον καί παραμένει ἀνοικτόν, θά ἐπιληφθῆ δέ αὐτοῦ ὁ Σεβ/τος κ. Κήρυκος, ἐνῶ αἱ σχετικαί πληροφορίαι περιελήφθησαν εἰς τά Πρακτικά τῆς Ἱερᾶς Συνόδου. Ὁ Σεβ/τος Μητροπολίτης κ. Κήρυκος, εὐχαρίστησεν τόν π. Μιχαήλ διά τήν ἐνημέρωσιν καί εἶπεν ὅτι μέ ἰδιαίτερον ἐνδιαφέρον θά ἐπιληφθῆ, ἐνῶ ἐτόνισεν ὅτι ὁ Ἐπίσκοπος αὐτός καί οἱ περί αὐτόν ἔχουν καλήν φήμην καί κατέληξεν: «Μακάρι νά ἀποδεχθοῦν τά θέματα τῆς Ὁμολογίας — Ἐκκλησιολογίας καί τῆς Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας…". Ἀκολούθως ὁ Σεβ/τος εἰσηγήθη, ἐκτός Η.Δ., θέμα ἀφορῶν εἰς τήν αἴτησιν πρός βάπτισιν τοῦ ἐκ Ρωσίας κ. Σεργίου Ναλόμπιν. Ἐπ' αὐτοῦ τοῦ θέματος, ἀφοῦ ὁ Σεβ/τος Μητροπολίτης ἐνημέρωσε σχετικῶς τήν Ἱεράν Σύνοδον καί ἀμέσως ἀνέγνωσε τήν αἴτησιν — ἱστορικόν τοῦ ἀνωτέρω. Τόσον ὁ π. Ἀμφιλόχιος, ὅσον καί ὁ π. Μιχαήλ προέτειναν νά ἐγκριθῆ τό αἴτημα τῆς βαπτίσεώς του, διότι προκύπτει δικαιολογημένον καί δέν διαφαίνεται κάποια σκοπιμότης, διά τήν ὁποίαν θά ἀπερρίπτετο τοῦτο. Ἡ ἄποψις ἐγένετο δεκτή ὑφ' ὅλων τῶν μελῶν καί ἀπεφασίσθη ἡ βάπτισίς του. ΕΠΙ ΤΗΣ ΗΜΕΡΗΣΙΑΣ ΔΙΑΤΑΞΕΩΣ Κατόπιν ὅλων αὐτῶν ἐτέθη πρός μελέτην τό 1ον θέμα ἐκ τῆς Η.Δ.: «Πρόσκλησις — Πρότασις — Παράκλησις πρός ἐπιστροφήν καί συνεργασίαν τῶν πρώην ἐν Χριστῶ ἀδελφῶν». Τόν λόγον ἔλαβεν ὁ Σεβ/τος κ. Κήρυκος, ὁ ὁποῖος εἶπεν ὅτι πρό πάσης ἄλλης σοβαρᾶς ἐκκλησιαστικῆς ἀποφάσεως καί πράξεως, θεωρεῖ ὡς ἀπαραίτητον μίαν ἀκόμη ΕΚΚΛΗΣΙΝ πρός ἅπαντας τούς ἀποσχισθέντας πρώην ἐν Χριστῶ Πατέρας καί Ἀδελφούς, πρός ἐπιστροφήν ἐν μετανοία καί τῆ καλῆ Ὁμολογία. Πρός τόν σκοπόν αὐτόν ἀνεκοίνωσεν ὅτι ἤδη ἔχει ἐκπονηθεῖ σχετικόν σχέδιον προσκλήσεως, τό ὁποῖον ἔδωκεν εἰς τόν Παν/τον π. Ἀμφιλόχιον διά νά τό παρουσιάση. Τό ἐν λόγω κείμενον δημοσιεύεται εἰς τήν συνέχεια, ὅπως τελικῶς διεμορφώθη, ἀπεφασίσθη δέ νά ἀποσταλῆ ἀμέσως καί νά δημοσιευθῆ ὡς γενική Πρόσκλησις πρός πᾶσαν κατεύθυνσιν. ΓΝΗΣΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΙΕΡΟΝ ΕΠΙΣΚΟΠΕΙΟΝ ΑΓΙΑΣ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗΣ ΣΤΡΟΓΓΥΛΗ ΚΟΡΩΠΙΟΥ ΑΤΤΙΚΗΣ 194 00 Τ.Θ. 54 Α.Π. 451 Ἐν τῶ ἱερῶ Ἐπισκοπείω τῆ 10/23.10.2007 ΠΡΟΣΚΛΗΣΙΣ — ΠΡΟΤΑΣΙΣ — ΠΑΡΑΚΛΗΣΙΣ ΔΙΑ ΚΟΙΝΗΝ ΟΜΟΛΟΓΙΑΝ ΚΑΙ ΕΝΩΣΙΝ ΚΑΤΑ ΤΟ ΘΕΛΗΜΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΠΡΟΣ Ἅπαντας τούς πρώην ἐν Χριστῶ Πατέρας καί Ἀδελφούς (Ἐπισκόπους καί Ἱερεῖς) Ἀγαπητοί πρώην ἐν Χριστῶ Πατέρες καί Ἀδελφοί, ταπεινῶς πλήν ἐνθέρμως καί ἀπό βάθους καρδίας παρακαλῶ ὅπως, ἕκαστος χωριστά καί ἅπαντες ἀπό κοινοῦ, ταπεινωθῶμεν καί συντριβῶμεν, ἴνα εὐπρόσδεκτος γένηται ἐνώπιον τοῦ Κυρίου ἡ μετάνοιά μας, καί ἐν ἀγάπη ὁμολογήσωμεν Πατέρα, Υἱόν καί Ἅγιον Πνεῦμα Τριάδα Ὁμοούσιον καί Ἀχώριστον, τήν πληροῦσαν τήν Μίαν, Ἁγίαν, Καθολικήν καί Ἀποστολικήν Ἐκκλησίαν. Ἀγαπητοί, παρακαλῶ ἐγώ ὁ ἔσχατος τῶν Ἐπισκόπων, ὅπως ἐγερθῶμεν ἐκ τοῦ θανατηφόρου ὕπνου τῶν βλασφημιῶν καί σχισμάτων καί ἐπανεύρωμεν τήν ἀγάπην τοῦ Χριστοῦ, ἴνα δι' ἡμῶν (μᾶλλον διά τῆς καλῆς ἡμῶν Ὁμολογίας) συντριβῶσιν τά ἀπό μακροῦ χρόνου σχέδια καί ἔργα τοῦ ἀντιδίκου κατά τῆς Ἐκκλησίας καί κατά τοῦ Χριστοῦ, ἀλλά καί κατά τῶν ἀθανάτων ψυχῶν μας, ὑπέρ ὦν ὁ Θεός ἔγινεν ἄνθρωπος, ἐδίδαξεν, ἐσταυρώθη, ἀνέστη καί ἀναληφθείς ἀνεβίβασεν τήν ἀνθρωπίνην φύσιν εἰς τήν δόξαν τῆς Ἁγίας Τριάδος. Ἀγαπητοί, διά τήν ἀγάπην τοῦ Χριστοῦ, ἄς συνειδητοποιήσωμεν ὅτι ὁ Χριστός, ἀπό τῆς Ἁγίας Πεντηκοστῆς, ΔΙΑ καί ΕΝ τῆ Ἐκκλησία Του, ἀεί γεννᾶται, διδάσκει, ἀναβαίνει εἰς τόν Γολγοθᾶν, σταυροῦται καί ἀνίσταται καί οὔτω ἀεί ἐλευθέρως προσλαμβάνει πάντα ἄνθρωπον εἰς τό Ἅγιον σῶμα Του. Ἀεί ὁ Χριστός, ΔΙΑ καί ΕΝ τῆ Ἐκκλησία Του, ἐνανθρωπίζει καί ἀεί καλεῖ καί κατά Χάριν προσλαμβάνει τήν ἀνθρωπίνην φύσιν καί τήν θεοποιεῖ. Ἄς συνειδητοποιήσωμεν ἀγαπητοί μου, ὅτι τίποτε δέν θλίβει καί δέν προσβάλλει περισσότερον τήν ἀγάπην καί μακροθυμίαν τοῦ Χριστοῦ, ὅσον ἡ ἀδιαφορία, ἡ περιφρόνησις ἤ καί ὁ πόλεμος κατά τοῦ συνεχιζομένου ΔΙΑ καί ΕΝ τῆ Ἐκκλησία Του σωτηριώδους ἔργου. Κατά τήν ταπεινήν μου ἄποψιν, τά εὐρύτερα φαινόμενα ἀποστασίας κατά τήν ἐποχήν μας, ἰδιαιτέρως δέ τά ἀφορῶντα εἰς ἡμᾶς, ἤγουν τά κατά τῆς Ἐκκλησιολογίας καί τῆς Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ἀποστατικά κινήματα, εἶναι μείζονα θέματα, τά ὁποῖα πάλιν ἤγειρεν καί θέλει νά συντηρῆ ὁ ἀπ' ἀρχῆς ἀντίδικος τοῦ Χριστοῦ καί τῆς Ἐκκλησίας Του. Ἰδού πρόκειται ἡμῖν ἤ νά συνεχίσωμεν ἐν ἑνί πνεύματι καί μιᾶ καρδία τήν διακονίαν μας εἰς τό Σῶμα τοῦ Χριστοῦ, καί Αὐτός νά μᾶς ἀναδείξη ὁμολογητάς ἤ, μή γένοιτο, νά μᾶς χρησιμοποιῆ ὁ ἀντίδικος καί δι' ἡμῶν νά πολεμῆ τόν Χριστόν καί τήν Ἐκκλησίαν Του, καί νά κατατρώγη καί κολάζη τάς ψυχάς μας. Ἀγαπητοί, «δεινόν ἡ ραθυμία, μεγάλη ἡ μετάνοια», διό σπεύσωμεν καί προσπέσωμεν ἐν συντριβῆ καί μετανοία πρίν μᾶς εὕρη ὁ θάνατος, ὁ διπλοῦς θάνατος, ὁ πνευματικός καί ὁ σωματικός. Δέν τολμῶ νά εἴπω, ὡς ἔλεγεν ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, θά ἤθελα νά γίνω ἐγώ ἀνάθεμα, ἴνα οἱ πάντες σωθῶσιν, δύναμαι ὅμως νά εἰπῶ νά ἀγαπήσωμεν ἀλλήλους, νά διαλεχθῶμεν καί τότε ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ θά μᾶς ἀξιώση τῆς ποθητῆς ἀπό κοινοῦ καλῆς Ὁμολογίας καί Ἑνότητος. Αὐτό πιστεύω ἀπολύτως, εἶναι τό ἅγιον θέλημα τοῦ Χριστοῦ, ὅπερ καί σεῖς ἀσφαλῶς πιστεύετε, ἑπομένως μή γένοιτο νά τό ἀρνηθῶμεν; Ἀγαπητοί, γνωρίζετε πολύ καλῶς ὅτι ἀπό τήν μετά τό 1997-1998 περίοδον, ἡ Κανονική Τάξις καί ὁ Συνοδικός θεσμός ἤρχισαν νά μή λειτουργοῦν σωστά, ἀλλά καί νά καταλύωνται πλήρως, ἡ δέ Ὀρθόδοξος Ὁμολογία — Ἐκκλησιολογία μετά τῆς γνησίας καί ἀδιακόπου Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς ὑπούλως καί δολίως νά ἀποσιωπῶνται, προϊόντος δέ τοῦ χρόνου νά ἐγκαταλείπωνται καί νά βλασφημῶνται. Αὐτοί ὑπῆρξαν καί οἱ λόγοι δι' οὕς, ἀφοῦ ὡς ἀδύναμος ἄνθρωπος ἐπί μακρόν προσεπάθησα πρός διόρθωσιν, ἀλλά φεῦ, μή ἐπιτυχών οὐδέν, ἐν τέλει ὡδηγήθην εἰς τήν ἀπό 2.11.2001 ἐπίσημον ἀπόφασίν μου νά μή συμμετέχω εἰς τάς συνεδριάσεις ἐκείνων τῶν Συνόδων, διότι ἀκριβῶς εἰς αὐτάς κατελύετο συλλήβδην ἡ Κανονική Τάξις καί ὁ Συνοδικός θεσμός εἰς βάρος τῆς Ὀρθοδόξου Ὁμολογίας Ἐκκλησιολογίας καί τῆς Ἀποστολικῆς μας Διαδοχῆς. Κατόπιν νέων ἀγώνων, οἱ ὁποῖοι καί πάλιν δέν ἐτελεσφόρησαν, μή δυνάμενος ἄλλως πως ποιῆσαι, ἤχθημεν εἰς τήν ἀπό 16.6.2005, ὀρθόδοξον καί Κανονικήν ἐσχάτην πρᾶξιν, ἤτοι, τήν διά τούς ρητούς λόγους Πίστεως διακοπήν πάσης κοινωνίας μεθ' Ὑμῶν. Ἄς μᾶς ἐπιτραπῆ νά ὑπομνήσωμεν ὅτι αὐτούς τούς Δογματικούς λόγους Πίστεως ἀλλά καί Κανονικῆς τάξεως, παρεθέσαμεν εἰς τό ὑπ' ἀριθμ. 401/26. 10.2005 ἔγγραφόν μας, τό ὁποῖον καί πάλιν ἐπισυνάπτομεν ἐν τῆ παρούση, διότι ὡς ἐξ ἑαυτοῦ προκύπτει, τό ἐν λόγω κείμενόν μας ἦτο μία ΕΚΚΛΗΣΙΣ νά μή παγιωθῆ τό ἀπό τό 2003-2005 ἀρξάμενον σχίσμα, ἀλλά καί νά θεραπευθῆ αἱρομένων τῶν αἰτίων αὐτοῦ. Ἐπίσης παρακαλῶ ὅπως λάβητε ὑπ' ὄψιν καί τό ἐπισυναπτόμενον σταχυολόγιον ἐκ τῶν ἐπανειλημμένων Ἐκκλήσεων καί παρακλήσεων διά τήν ἐπαναφοράν τῆς Κανονικῆς Τάξεως καί λειτουργίας τοῦ ὑψίστου καί ἁγίου θεσμοῦ τῆς Συνόδου, διά νά μᾶς ἐπισκιάση ἡ χάρις τοῦ Ἁγ. Πνεύματος καί συνεχίσωμεν τήν ἐν ἀγάπη καί ἑνότητι καθαράν Ὁμολογίαν ἐπί τῶν βασικῶν θεμάτων Πίστεως ἤτοι τῆς Ἐκκλησιολογίας — Ὁμολογίας καί τῆς Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς, καί οὕτω συνεχίσωμεν τήν ἱεράν διακονίαν μας. Ἐν τέλει, ἐπειδή καί ἐπί τῆς ἀποσταλείσης εἰς Ὑμᾶς «ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ» <Π9Β>(«Ο.Π.» Τόμος 2006 σελ. 253 κ.ἑ.) τῆς ὑφ' ἡμᾶς Μητροπολιτικῆς Συνόδου, δέν εἴχομεν καί μέχρι σήμερον, ΚΑΜΜΙΑΝ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΣΙΝ θετικήν ἤ ἀρνητικήν, ἤτοι, παρατηρήσεις, διορθώσεις καί ὑποδείξεις, α<182>υθίς τε ἀποστέλλομεν καί ταύτην συνημμένην τῆ παρούση καί παρακαλοῦμεν θερμῶς νά τήν μελετήσετε, διότι τό κείμενον τοῦτο, καθ' ἡμᾶς, ὄντως ἀποτελεῖ ΟΜΟΛΟΓΙΑΝ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ καί δύναται νά ἀποτελέση τήν ἀπαρχήν καί τήν βάσιν, διά τήν ἁγίαν ἐν Χριστῶ καί τῆ Ἐκκλησία Του ἑνότητα. Ἄν παρ' ἐλπίδα δέν συμφωνῆτε, μέ τήν ἐν λόγω ΟΜΟΛΟΓΙΑΝ, θερμότερον παρακαλοῦμεν ὅπως ποιήσητε ἀγάπην καί ἐντός εὐλόγου χρόνου (πάντως ὄχι πέραν τοῦ μηνός), μᾶς ἀποστείλετε ὁποιασδήποτε παρατηρήσεις τάς ὁποίας, σᾶς διαβεβαιοῦμεν ὅτι μέ τήν χάριν τοῦ Θεοῦ, θέλομεν λάβει ὑπ' ὄψιν. Ἐάν πάλιν ἐπιθυμῆ τις ἤ τινές ἐπιθυμοῦσι προσωπικήν συνάντησιν ἐπί τοῦ θέματος καί τοῦτο θεάρεστον καί εὐλογημένον καθ' ἡμᾶς. Εὐελπιστοῦντες ὅτι θά ἔχωμεν ὁποιανδήποτε ἐκ μέρους Σας ἀνταπόκρισιν. Διατελοῦμεν ἐν προσευχῆ καί ἀγάπη Χριστοῦ Ὁ Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς ΚΗΡΥΚΟΣ Ἡ συγκεκριμένη πρωτοβουλία τοῦ Μητροπολίτου ἔγινεν ἐνθουσιωδῶς δεκτή καί ἐνεκρίθη ὁμόφωνα ὡς ο<182>υσα κατά τό θέλημα τοῦ Χριστοῦ καί ἐπιβαλλομένη ὑπό τῆς Ἐκκλησιαστικῆς δεοντολογίας, ἐνῶ ἐτονίσθη ὅτι ὀφείλομεν νά προσευχώμεθα καί νά διατελοῦμεν ἐν ἀγάπη πρός πάντας, νά ἀπέχωμεν δέ μόνον τῶν βλασφημιῶν, ὅπως ἐκτίθενται καί καταδικάζονται εἰς τάς «ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ» τόσον τοῦ ἰδίου τοῦ Μητροπολίτου ἀπό Μα?ου 2004, ὅσον καί τῆς ἀπό 5 καί 16 Σεπτεμβρίου 2006 τῆς Μητροπολιτικῆς Συνόδου. Ἐπί τοῦ διαδικαστικοῦ ἀπεφασίσθη ὅπως τό συγκεκριμένον κείμενον ἀποσταλῆ διά τῶν ΕΛΤΑ, ὅπου δέ εἶναι δυνατόν καί δι' ἐπιτροπῆς. Ἐπί τούτω ὡρίσθη Ἐπιτροπή ἐκ τῶν α) Παν/του Ἱερομ. π. Ἀμφιλοχίου Ταμπουρᾶ. β) Αἰδ/του π. Μιχαήλ Ἰωάννου καί γ) τοῦ Μοναχοῦ π. Θεοδώρου Σουλτσιώτη. Πρίν κλείση τό ἐν λόγω θέμα, ὁ π. Ἀμφιλόχιος παρουσίασεν ἐνδεικτικῶς πρός ἐνημέρωσιν, μερικάς ἐκ τῶν τελευταίων Ἐκκλήσεων, αἱ ὁποῖαι ἀπεφασίσθη νά ἀποσταλοῦν συννημένως τῶ ἀνωτέρω ἐγγράφω. Αὗται εἶναι αἱ ἑξῆς: «ΣΤΑΧΥΟΛΟΓΗΣΙΣ ΕΚ ΤΩΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΩΝ ΕΚΚΛΗΣΕΩΝ ΔΙ' ΑΓΑΠΗΝ, ΚΑΘΑΡΑΝ ΟΜΟΛΟΓΙΑΝ ΚΑΙ ΕΝ ΧΡΙΣΤΩ ΕΝΟΤΗΤΑ Τά κατωτέρω ἐνδεικτικῶς σημειούμενα ἀποσπάσματα ἐξ ἱστορικῶν ἐπισήμων κειμένων, ἐσταχυολογήθησαν ἴνα ἀποσταλῶσι ὡς ἐν παραρτήματι τῆ ὑπ' ἀριθμ. 449/10/23.10.2007 ΕΚΚΛΗΣΕΙ, σκοποῦν δέ ὅπως συμβάλωσιν εἰς τήν ἀπόφασιν πρός τήν ποθητήν ἕνωσιν, ὅπως ὁ Κύριος τήν προδιέγραψεν ἐν τῆ προσευχῆ Του καί ὅπως αὕτη νοεῖται καί εἶναι προδιαγεγραμμένη ἐν τῆ Ἐκκλησία Του: 1) Εἰς τό ὑπ' ἀριθμ. 369/20.10.2004 ἔγγραφον τοῦ Σεβ/του κ. Κηρύκου πρός τόν τότε Μακαρ/τον Ἀρχιεπίσκοπον κ. Ἀνδρέαν καί τούς Σεβασμιωτάτους Ἀρχιερεῖς, καί ἐν τῆ ἀκροτελευτείω αὐτοῦ παραγράφω ἐσημειώνετο: «Μακαριώτατε καί Σεβασμιώτατοι, ὅταν μελετήσετε, τά ἔγγραφα, τά ὁποῖα περιέχονται εἰς τούς συναποστελλομένους Τόμους, καί θελήσετε νά τά λάβετε ὑπ' ὄψιν καί ἀποφασίσητε νά ἐπανέλθετε εἰς τήν Κανονικήν Τάξιν καί ἐνεργήσετε κατά τό θέλημα τοῦ Θεοῦ, τότε καί ὑπό τήν προϋπόθεσιν πάντοτε συγκλήσεως μιᾶς Κανονικῆς καί Ὀρθοδόξου Ἱερᾶς Συνόδου, καί εἰς τά πλαίσια αὐτῆς, θά μέ εὕρητε πρόθυμον νά συνεργασθῶμεν, ἴνα ἀπό κοινοῦ ἐφαρμόσωμεν τό θέλημα τοῦ Κυρίου. Μέχρι τότε ἡ ἐλαχιστότης μου καί ὅσοι θά μείνωμεν πιστοί εἰς τήν Ἐκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ, θά συνεχίσωμεν, ὡς καί μέχρι τοῦδε, ἤτοι ἀπό τήν 2.11.2001 καί οὐσιαστικώτερον ἀπό τήν 5.2.2003, ἐπράξαμεν, ΜΑΚΡΑΝ ΚΑΙ ΑΝΕΥ ΥΜΩΝ, τόν Ἱερόν ὑπέρ τῆς Ὁμολογίας — Ἐκκλησιολογίας καί τῆς Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς, ἤτοι ὑπέρ τῆς Ἀληθείας, Ἀγῶνα, μή λαμβάνοντες ὑπ' ὄψιν τάς φατριαστικάς καί ληστρικάς σας συνεδριάσεις καί ἀποφάσεις, καί «Κύριος ὁ Θεός πολεμήσει ὑπέρ ἡμῶν». («Ο.Π.", Τόμος 15, 2004, σελ. 454). 2) Εἰς τήν ἀπό 10.2.2005 (Κυριακήν τῆς Ὀρθοδοξίας) ΔΗΛΩΣΙΝ — ΟΜΟΛΟΓΙΑΝ τοῦ πληρώματος τῆς ἐν Λαρίση Τοπικῆς Ἐκκλησίας, πάλιν ἐν τῆ ἀκροτελευτείω παραγράφω, ἐδηλοῦτο: «Σεβασμιώτατοι Ἀρχιερεῖς καί Τιμιώτατοι Ἱερεῖς ἀπό Ὑμᾶς πλέον ἐξαρτᾶται ἡ ματαίωσις τῶν κατά τῆς Ὀρθοδοξίας σχεδίων ὅλων τῶν ξένων Κέντρων (Παλαιοημερολογιτικῶν καί Νεοημερολογιτικῶν) καί ὅλοι μαζί, ὡς τό ἕνα καί ἀδιαίρετον Σῶμα τοῦ Χριστοῦ, νά συνεχίσωμεν ἐν ἀγάπη, εἰρήνη καί ὁμονοία τόν ἱερόν τῆς Ὀρθοδοξίας Ἀγῶνα διά καί ἐν τῆ Ἁγία τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησία Ἀμήν». («Ο.Π.", Τόμος 16ος, 2005, σελ. 111). 3) Εἰς τήν «Ἔκκλησιν πρός μετάνοιαν καί ἐπιστροφήν», ὑπ' ἀριθμ. 85/13/ 26.9.2005, ὁ Παν/τος Ἱερομονάχος π. Ἀμφιλόχιος, γράφει: "…ΕΚΚΛΗΣΙΣ ΠΡΟΣ ΜΕΤΑΝΟΙΑΝ ΚΑΙ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗΝ. Αἰδεσιμώτατε πάτερ Δημήτριε ἐν κατακλεῖδι κάμνω δι' ὑμῶν, ἔκκλησιν πρός τούς ἐκπεσόντας πρώην Ἐπισκόπους μας, νά ἐπανέλθουν εἰς τήν Κανονικήν Τάξιν, τήν Ὁμολογίαν -Ἐκκλησιολογίαν, νά κηρύξουν «γράμμασι καί πράγμασι» τήν Ἀποστολικήν των Διαδοχήν, νά καταδικάσουν ὅλας τάς «πράγμασι καί γράμμασιν» ἐκφάνσεις τοῦ παλαιοημερολογιτικοῦ των Οἰκουμενισμοῦ καί νά θέσουν ἑαυτούς ὑπό τήν κρίσιν τῆς Ἐκκλησίας καί τῶν ὀργάνων Της. Κατόπιν νά ἀντιμετωπίσουν Ὁμολογιακῶς τούς πέντε, οἱ ὁποῖοι τούς καθήρεσαν καί τούς ἀναθεμάτισαν, (διά νά μή λογίζωνται ὡς κακόδοξοι καλόγεροι), καί ἀφοῦ ἀποκατασταθοῦν κατά τήν Κανονικήν Τάξιν καί ὅπως προβλέπει ἡ Ὀρθοδοξία νά θεραπευθοῦν ὅσα θεραπεύονται, διά νά παύση ἡ ὀργή τοῦ Θεοῦ, καί νά μήν ὑπάρχουν οὔτε ΑΠΟΚΗΡΥΞΕΙΣ, οὔτε ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΕΙΣ, ἀλλά μόνον ΑΓΑΠΗ καί ΕΝΟΤΗΣ ΕΝ ΤΗ ΟΡΘΟΔΟΞΩ ΕΚΚΛΗΣΙΑ. Οὕτω θά συντριβῆ τό ἀντίχριστον κίνημα τοῦ παλαιοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, καί θά ἐπανέλθη ἡ ΑΝΩΘΕΝ ΕΙΡΗΝΗ καί ἡ χάρις τοῦ ἐν Τριάδι Θεοῦ. ΑΜΗΝ». («Ο.Π.", Τόμος 16ος, 2005, σελ. 320). 4) Εἰς τήν ἀπό τοῦ 2003 δευτέραν Ἔκκλησιν τοῦ μακαριστοῦ Μητροπολίτου Λαρίσης καί Τυρνάβου κυροῦ Παναρέτου, συστηματικῶς ἐγίνετο ἡ κάτωθι μακρά ἔκκλησις: «Ἐν κατακλεῖδι αὖθίς τε, διά δευτέραν φοράν εὐσεβάστως ποιοῦμεν ἔκκλησιν πρός τήν Ἱεράν Σύνοδον, ὅπως ἐν ὄψει τῶν κρισίμων περιστάσεων, Αὕτη διακηρύξη καί διατρανώση τήν Ἐκκλησιολογίαν, ἀλλά καί τήν ἀπ' ἀρχῆς καί μέχρι σήμερον καθολικήν συνείδησιν τῆς Ἐκκλησίας ἐπί τῆς προπαγανδιζομένης «χειροθεσίας», ἴνα μή «ἐλθοῦσα ἑτέρα νέα γενεά, μέλλει ἡμᾶς ἀναθεματίζειν καί ἀνασκάπτειν, ὡς παρά τῆς Ἐκκλησίας τούς τύπους καί τούς νόμους φρονοῦντας». («Ἁγίου Ἰωάννου Δαμασκηνοῦ. Ε.Π. 95, 344). Εἰδικώτερον ἀπευθυνόμεθα πρός τούς Ἀρχιερεῖς: α) Τόν Σεβασμ. Μητροπ. Κιτίου κ. Ἐπιφάνιον, ὡς ἕνα ἐκ τῶν ἐπιζώντων μελῶν τῆς Ἐξαρχίας, ἡ ὁποία τόν Σεπτέμβριον τοῦ 1971 μετέβη εἰς Ἀμερικήν καί ἐχειρίσθη τό ὅλον θέμα, καί β) Τόν Μακαρ. Ἀρχιεπίσκοπον κ. Ἀνδρέαν, ὁ ὁποῖος ἐχειρίσθη τό θέμα ἐν Ἑλλάδι, καθ' ὅσον ὀφείλουν νά δηλώσουν, πρωτίστως οἱ ἴδιοι προσωπικῶς καί ἐν ταυτῶ καί Ἱεροσυνοδικῶς, ἄν ἐμμένουν εἰς τάς ἀνωτέρω ἀληθείας, ἤ ἄν ἐδέχθησαν ἤ ἐνήργησαν χειροθεσίαν ὡς ἐπί σχισματικῶν. Νά λύσουν τήν σιωπήν των καί νά δηλώσουν, πρό τῶν συγχρόνων προκλήσεων, ἄν ὄντως ὅσα διεβεβαίωσαν καί ἐνήργησαν καί ἐν Ἑλλάδι, ἦσαν ὄντως ἐξωτερικός τύπος ἄκρας οἰκονομίας, διά τῆς ὁποίας δέν παρηνόμησαν καί δέν ἐβλασφήμησαν καί δέν ἔθιξαν ἀπολύτως τήν Παρακαταθήκην τῆς Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς των, ὅπως ἀπ' ἀρχῆς κατά καιρούς ἐπισήμως ἐδήλωσαν. Ἀνησυχοῦμεν, διότι μετά παρέλευσιν ἑνός ἔτους, πρῶτοι οἱ δύο πολιοί Ἀρχιερεῖς, ὡς μή 'ώφειλον, σιωποῦν, παραμένουν εἰς τό Ἀρχεῖον ὅλα τά θέματα Πίστεως, συνεχίζονται καί ἐντείνονται αἱ συκοφαντίαι καί διώξεις, ἐνῶ ὁ Μακαριώτατος μετά τῶν λοιπῶν 4 τεσσάρων Ἀρχιερέων, οἱ ὁποῖοι συμμετεῖχον εἰς τήν τελευταίαν συνεδρίαν των τῆς 5/18.2.2003, ἀπέρριψαν καί τήν ἀνωτέρω Ἔκκλησιν, ἰσχυριζόμενοι αὐθαιρέτως ὅτι καί τά τοιαῦτα εἶναι δῆθεν «αὐτονόητα»! Ὅμως οὔτε ἡ Ἐκκλησιολογία, οὔτε ἡ Ἀποστολική Διαδοχή εἶναι αὐτονόητα, ὅταν ἀμφότερα ἀμφισβητοῦνται καί ἐπιχειρῆται ἡ προσβολή των μέ σατανικάς μεθόδους, ὅπως μέ τήν παρωδίαν τοῦ θεολογικοῦ Διαλόγου…, τήν προσπάθειαν ἀποχρωματισμοῦ τῆς δογματικῆς αἰτίας καί φύσεως τοῦ σχίσματος τῶν «πέντε»,…, τήν μή ἀντιμετώπισιν τῶν «Ἀπαλλακτικῶν Βουλευμάτων» 54/76 καί 46/91, ἀλλά καί τῶν ὁμοίων νεωτέρων Δικαστικῶν ἀποφάσεων διά τῶν ὁποίων βλασφημεῖται ἡ Ἐκκλησιολογία καί Ἀποστολική Διαδοχή, ἔτι δέ καί τῶν «στοιχείων», τά ὁποῖα (ἡμέτεροι καί ξένοι) δηλώνουν ὅτι ἔχουν, ἐνῶ ἄλλοι καί ἐπιστολιμαίως προπαγανδίζουν περί τῆς λεγομένης «χειροθεσίας»… Ἡ περαιτέρω σιωπή καί μή ἀντιμετώπισις τῶν ἐν λόγω θεμάτων, δέν συμφωνεῖ, ἀλλά καί ἔρχεται καί εἰς σκληράν ἀντίθεσιν πρός τήν ἀπ' ἀρχῆς καί μέχρι σήμερον δεδηλωμένην Ὁμολογίαν, πρωτίστως αὐτῶν τῶν δύο Ἀρχιερέων, ἀλλά καί τήν Ἱεροσυνοδικήν τοιαύτην, καθώς καί τήν καθολικήν συνείδησιν τοῦ πληρώματος τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, διότι εἰς τά τῆς Πίστεως δέν χωρεῖ συγκατάβασις» (Ἀπό τήν Διακήρυξιν — Ὁμολογίαν κατά τήν Κυριακήν τῆς Ὀρθοδοξίας τοῦ ἔτους 2003 εἰς τήν Ἱ. Μ. Λαρίσης καί Τυρνάβου «Ο.Π.» Τόμος 14ος 2003 σελ. 70 καί 71). 5) Εἰς τό ὑπ' ἀριθμ. 408/22.5.2006 ἔγγραφόν του ὁ Σεβ/τος κ. Κήρυκος «Πρός τόν Σεβ/τον Μητροπολίτην Βερροίας καί Ναούσης κ. Ταράσιον», ἐπίσης ἔκαμεν τήν κάτωθι Ἔκκλησιν: «Κατόπιν τῶν ἀνωτέρω φιλαδέλφως καί ἐν ὀνόματι τῆς Ὀρθοδοξίας, ἡ ἐλαχιστότης μου ποιεῖ «ΕΚΚΛΗΣΙΝ, ὅπως καί ἡ Σεβασμιότης σας διακηρύξετε τήν γνησίαν ὀρθόδοξον Ὁμολογίαν μετά τῆς Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς, καταδικάσετε τάς κατ' αὐτῶν βλασφημίας τοῦ «Πειραιῶς» Νικολάου καί τῆς ὑπ' αὐτόν ψευδοσυνόδου καί διακόψητε πᾶσαν κοινωνίαν μετ' αὐτῶν, ὡς ἐκτός Ἐκκλησίας ὄντων, διά τάς βλασφημίας των καί Ἐκκλησιομαχίας, ὥστε νά βαδίσωμεν μέ συνέπειαν τόν Γολγοθᾶν τῆς Ὀρθοδοξίας καί ἄς εἴμεθα βέβαιοι ὅτι Κύριος ὁ Θεός πολεμήσει ὑπέρ τῆς Ἁγίας Του Ἐκκλησίας, καί ταύτην, δεινῶς σήμερον χειμαζομένην, ἀναδείξη καί πάλιν Νικῶσαν». («Ο.Π.", Τόμος 17ος, 2006, σελ. 209). 6) Εἰς τό ὑπ' ἀριθμ. 390/16.6.2005, ἐπίσης ἱστορικόν Ἀποκηρυκτικόν ἔγγραφόν του, ὁ Σεβ/τος κ. Κήρυκος γράφει: «Ἐν κατακλεῖδι, ἔχομεν τήν συνείδησιν ὅτι τήν Ἐκκλησίαν δέν τήν σώζομεν ἡμεῖς οἱ Ἐπίσκοποι, ἀλλ' οὔτε καί εἶναι Αὕτη ἰδιωτική ὑπόθεσις κανενός. Ἡμεῖς οἱ Ἐπίσκοποι ἐτέθημεν ΕΠΙ — ΣΚΟΠΟΝ καί ὀφείλομεν νά διακονήσωμεν τήν Ἐκκλησίαν, διαφυλάττοντες καί παραδίδοντες ἀκεραίαν τήν Παρακαταθήκην τῆς Πίστεως, τήν Ὁποίαν ἐλάβομεν κατά τήν ὥραν τῆς χειροτονίας μας, διότι θά μᾶς ζητηθῆ ἀπό τόν Κύριον, τήν φοβεράν ἡμέραν τῆς Κρίσεως. Διό, διακαής εὐχή μας καί προσευχή θά πρέπει νά εἶναι, ὅπως μᾶς εὐσπλαγχνισθῆ ὁ Κύριος, ὥστε νά μή χρονίση οὗτος ὁ χωρισμός, ἀλλά νά εὐδοκήση ὅπως, δημιουργηθησομένων τῶν Κανονικῶν προϋποθέσεων, ἐπανέλθη ἡ ἐν Ἀγάπη καί Ἀληθεία ἐν τῆ Γνησία Ὀρθοδόξω Ἐκκλησία ἑνότης ὅλων, καί καταισχυνθῆ οὕτω καί τό βδέλυγμα τοῦ Παλαιοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ». («Ο.Π.", Τόμος 17ος, 2006, σελ. 323). Αἱ ἀνωτέρω Ἐκκλήσεις ὡς καί ἄλλα σχετικαί, ἐχαρακτηρίσθησαν ὡς κατά Θεόν γενόμεναι καί ἐνεκρίθη ὅπως ἐπισυναφθοῦν, ὡς συνημμένον, εἰς τήν «ΠΡΟΣΚΛΗΣΙΝ, ΠΡΟΤΑΣΙΝ, ΠΑΡΑΚΛΗΣΙΝ», ὅπερ καί ἐνεκρίθη… * * * Ἐπί τοῦ 2ου θέματος τῆς Η.Δ.: «Τό αἴτημα τῆς Ἐκκλησίας τῶν Κατακομβῶν διά χειροτονίαν Ἐπισκόπου». Κατ' ἀρχάς ὁ Σεβασμιώτατος ἀνεφέρθη εἰς τήν ἐν Κιέβω Σύναξιν τῶν ἀντιπροσώπων τῶν ἐν Οὐκρανία, Ρωσία καί Λαυκορωσία Κοινοτήτων τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας (Κατακομβῶν), ἡ ὁποία ἐπραγματοποιήθη κατόπιν προσκλήσεώς των ὑπό τοῦ ἰδίου κατά τήν τελευταίαν, ἀπό 21 ἕως 27.9.2007 ποιμαντικήν ἐπίσκεψίν του εἰς Κίεβον Οὐκρανίας. Ἐπαρουσίασεν εἰς τήν Μητροπολιτικήν Σύνοδον τά Πρακτικά τῆς Συνάξεως ταύτης, τά ὁποῖα ἔχουν Ὁμολογιακόν καί Ἐνημερωτικόν χαρακτῆρα καί καταλήγουν εἰς τό ἐπανειλημμένως διατετυπωμένον αἴτημα τῶν Ρώσων τῆς Ἐκκλησίας τῶν Κατακομβῶν περί χειροτονίας Ἐπισκόπου διά τήν Ρωσίαν. Ἅπαντα τά ἀνωτέρω, κατόπιν προτάσεως τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου, ἀπεφασίσθη νά δημοσιευθοῦν εἰς τήν «Ο.Π.", ὡς ἰδιαίτερον θέμα, ἐνῶ περί τοῦ ἐκλελεγμένου διά τό Ἐπισκοπικόν ἀξίωμα, Ἀρχιμανδρίτου π. Σεραφείμ ἀπό τά Καρπάθια, ἡ Μητροπολιτική Σύνοδος ἐνθουσιωδῶς ἔκαμε δεκτόν τό αἴτημα καί ὑπεγράμμισεν ὅτι ἐπιβάλλεται νά πραγματοποιηθῆ ἡ χειροτονία τό ταχύτε-ρον. Παρεκάλεσεν δέ τόν Σεβ/τον Μητροπολίτην νά ἀποφασίση περί τοῦ τόπου καί χρόνου αὐτῆς τῆς εἰς Ἐπίσκοπον χειροτονίας τοῦ π. Σεραφείμ. Ἐπί τοῦ 3ου θέματος: «Τό αἴτημα τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου διά χειροτονίαν Ἐπισκόπου». Ἐπ' αὐτοῦ ἐδόθη ὁ λόγος εἰς τόν Αἰδ/τον Πρεσβύτερον π. Μιχαήλ, ὁ ὁποῖος ἀνέπτυξεν τό θέμα τῆς Κύπρου καί τά περί χειροτονίας Ἐπισκόπου διά τήν τοπικήν Ἐκκλησίαν. Κατ' ἀρχάς μέ κάθε δυνατήν συντομίαν, ἀλλά καί σαφήνειαν ἀνεφέρθη εἰς τήν δοκιμασίαν, εἰς τήν ὁποίαν ἐπέτρεψεν ὁ Κύριος νά περιέλθη τό πιστόν πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου, μετά τήν ἐκδημίαν τοῦ Μητροπολίτου Κιτίου κυροῦ Ἐπιφανίου. Περιέγραψεν τό ἀδιέξοδον εἰς τό ὁποῖον εὑρέθη ἡ πρεσβυγενής Αὐτοκέφαλος Ἐκκλησία τῆς Κύπρου, καί τάς προσφυγάς των εἰς τούς πρώην Μητροπολίτας τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καί ὑπεγράμμισεν τάς ἐξ αὐτῶν δυσαρέστους πλήν σημαντικάς ἐμπειρίας των, αἱ ὁποῖαι, χάριτι Χριστοῦ, ἀπέβησαν σωτήριοι. Καί συνέχισεν εἰπών, ὅτι δι' αὐτῶν τῶν ἐμπειριῶν καί ἀπογοητεύσεων, ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ ὡδήγησε τά διαβήματά μας εἰς τόν ὑπό συκοφαντιῶν καί διωγμῶν βαλλόμενον Ὀρθόδοξον Μητροπολίτην Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς κ. Κήρυκον, καί τελικῶς εἰς τήν εὐλογημένην ἑνότητα καί κοινωνίαν τῶν δύο τοπικῶν Ἐκκλησιῶν, τῆς πρεσβυγενοῦς Αὐτοκεφάλου Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου καί τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος. Ἀνεφέρθη συγκεκριμένως εἰς τάς ἐπαφάς, τάς ὁποίας ἐπεχείρησαν μετά τοῦ «Μεσσηνίας» κ. Γρηγορίου καί κυρίως μετά τῆς ὑπό τόν «Ἀρχιεπίσκοπον» κ. Νικόλαον «Συνόδου», αἱ ὁποῖαι τελικῶς ὑπῆρξαν ἀποφασιστικαί! Ἀνεφέρθη εἰς ὅλας τάς ἐμπειρίας, τάς ὁποίας εἶχον ἐκ τῶν ἐπαφῶν καί προπάντων εἰς τήν διαπίστωσιν ὅτι οὐσία δέν ὑφίσταται οὔτε «Ἀρχιεπίσκοπος» Νικόλαος, οὔτε ὑπ' αὐτόν «Σύνοδος», διότι πάντα αὐτοῦ τοῦ κινήματος τά ρυθμίζουν ὁ Μοναχός Μάξιμος Τσακίρογλου μέ τά ἀδέλφια του καί ὁ Δημήτριος Κάτσουρας. Οὗτοι, ὡς ἐγκάθετοι ξένων Κέντρων, εἶναι οἱ πρῶτοι αἴτιοι καί ἐργάται τῶν σχισμάτων. Τούς ἀνθρώπους αὐτούς διεπιστώσαμεν ὅτι δέν τούς διακρίνει κἄν στοιχειώδης ἀξιοπρέπεια, οὔτε ἄλλο τι ὀρθόδοξον χριστιανικόν γνώρισμα, ἀλλά μόνον ἡ ὑποκρισία καί αἱ καταχθόνιοι διαθέσεις καί πράξεις κατά τῆς Ὀρθοδοξίας. Κατόπιν ἀνεφέρθη εἰς τήν κατά τό πρῶτον δεκαήμερον τοῦ Δεκεμβρίου τοῦ 2006 κακόβουλον παρουσίαν τοῦ κ. Νικολάου μετά τῶν «Διαυλείας» Ἀνδρέου, κ.λπ., καθώς καί τοῦ Μοναχοῦ Μαξίμου καί Δημ. Κάτσουρα εἰς Κύπρον. Ἐκ τῆς σχετικῆς ἀναφορᾶς προέκυψεν ἀνάγλυφος ἡ εἰκών ὅτι προσῆλθον ὡς λυμεῶνες νά καταλάβουν καί θέσουν ὑπό τήν κατοχήν των, τήν Γνησίαν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν τῆς Κύπρου. Προπάντων ἦλθον διά νά ἐγκαταστήσουν Ἐπισκόπους ὄργανά των, τά ὁποῖα θά ἔθετον ἐν τῶ συνόλω του τό πιστόν λεῖμμα τῶν Ὀρθοδόξων τῆς Κύπρου, εἰς τό σχίσμα των καί δι' αὐτοῦ εἰς τά στεγανά τοῦ Παλαιοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ὁ ὁποῖος καταφανῶς πολεμᾶ τήν Γνησίαν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν, ἀφοῦ βλασφημεῖ τήν Ὁμολογίαν — Ἐκκλησιολογίαν Αὐτῆς καί προσβάλλει τήν γνησίαν καί ἀδιάκοπον Ἀποστολικήν Διαδοχήν! Καί ὑπεγράμμισεν ὅτι, μέσω αὐτῆς τῆς συνεχιζομένης δοκιμασίας, ἡ Χάρις τοῦ Χριστοῦ, μᾶς ὡδήγησεν εἰς αὐτάς τάς σημαντικάς σωτηρίους διαπιστώσεις καί ἀποτέλεσμα. Εἰδικῶς ἀνεφέρθη εἰς τάς ἀπό Δεκεμβρίου 2006 συναντήσεις καί συσκέψεις τῆς ὁμάδος τοῦ κ. Νικολάου μετά τοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ Συμβουλίου, ἡ ὁποία ὅμως, πρό τοῦ ἀδιεξόδου εἰς τό ὁποῖον περιῆλθον τά σχέδιά της, ἠναγκάσθη νά διακόψη τάς συνδιασκέψεις καί νά φύγη κρυφίως ἀπό τήν Κύπρον, διά νά συνεχίση ἀνενόχλητη τάς σκευωρίας της εἰς τήν Ἑλλάδα. Αὗται ὡς γνωστόν κατέληξαν εἰς τάς ληστρικάς καί ἐν μέσω μαχῶν, ἀστυνομικῶν δυνάμεων καί αἱμάτων, ἀνεκδιηγήτους ληστρικάς «χειροτονίας εἰς Ἐπισκόπους» διά τήν Κύπρον, τόσον τοῦ Ἀρχιμανδρίτου Σεβαστιανοῦ, ὅσον καί τοῦ Ἱερομονάχου Λαζάρου!.. καί προσέθεσεν: «Τό μόνον τό ὁποῖον «ἐπέτυχον» δι' αὐτῶν τῶν «χειροτονιῶν» των εἶναι ἡ ἐπισημοποίησις τοῦ σχίσματός των καί εἰς τούς Γ.Ο.Χ. τῆς Κύπρου, τό ὁποῖον προετοίμαζεν ὁ ἀντίδικος ἀπό μακροῦ διά νά ἐξυπηρέτηση ἀποκλειστικῶς τόν παλαιοημερολογιτικόν Οἰκουμενισμόν. Αὐτά τά γνωρίζετε πολύ καλύτερα ἐσεῖς, δηλαδή τάς φοβεράς καί ἀσυγγνώστους βλασφημίας των, τόσον κατά τῆς Ὁμολογίας — Ἐκκλησιολογίας, ὅσον καί κατά τῆς Γνησίας καί ἀδιακόπου Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς, τήν ὁποίαν ἡ Γνησία Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία κατέχει διά τῶν χειροτονιῶν τοῦ 1935 καί 1948 καί γενικά ὅτι οὔτε Κανονικήν τάξιν σέβονται οὔτε θεσμούς…". Ἐν τέλει, κατά τά ἤδη δεδομένα, ὑπεγραμμίσθη τό ἀπό πάσης ἀπόψεως (Διοικητικῆς, Ποιμαντικῆς, Κανονικῆς καί Ὁμολογιακῆς), ἐπεῖγον τῆς χειροτονίας Ἐπισκόπου διά τήν πρεσβυγενῆ Αὐτοκέφαλον Γνησίαν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν τῆς Κύπρου. Ἐπ' αὐτοῦ ὁ π. Μιχαήλ ἀνέλυσεν τόν κατά τά παραδεδομένα θέσμια, τρόπον Ἐκλογῆς Ἐπισκόπου εἰς τήν Κύπρον ὑφ' ὅλου τοῦ Σώματος τῆς Ἐκκλησίας, ἤτοι «ψήφω Κλήρου καί Λαοῦ». Ἐπ' αὐτῶν ὁ Σεβ/τος εἶπεν ὅτι ἤδη τό θέμα αὐτό εἶχε συζητηθεῖ καί δέν ὑπάρχει οὐδέν πρόβλημα. Μόνον ὁ (ἤ οἱ) πρός χειροτονίαν ἐκλεγησόμενος(οι) νά ἔχουν ἀναμφισβήτητον τήν Ὁμολογίαν ἐπί τῆς Ἐκκλησιολογίας καί τῆς Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς, ὅπερ καί ὁ π. Μιχαήλ ὑπεγράμμισεν. Ἐπί τοῦ τελευταίου 4ου θέματος τῆς Ἡμερησίας Διατάξεως: «Δημοσιεύματα τοῦ «Ἀρχιεπισκόπου» Μακαρίου». Ἐπί τοῦ θέματος αὐτοῦ ἐγένετο σύντομος εἰσαγωγή ὑπό τοῦ θεολόγου Ἐλευθερίου Γκουτζίδη, καί διεπιστώθη ὅτι ἐκ τῆς δημοσιεύσεως — Ἀποκαλύψεως αὐτῶν προκύπτουν σοβαρά θέματα, τά ὁποῖα παρά τήν ἀντίθετον βούλησιν τῶν δημοσιευόντων ταῦτα, διαφωτίζουν τήν περίοδον τοῦ 1971-1979, ἀλλά καί μέχρι σήμερον καί πρέπει νά ἀντιμετωπισθοῦν δεόντως. Ἡ ἀπό Σεπτεμβρίου 1979 κατάθεσις τῆς «Διατυπώσεως τῶν ἀπόψεων» τοῦ τότε Μητροπολίτου Κιτίου Ἐπιφανίου εἰς τόν ἐν Ἁγίω Ὄρει Μοναχόν Δαμασκηνόν, αἱ ὁποῖαι ἀπεκαλύφθησαν μόλις ἐν ἔτει 2006 καί μετά τήν ἐκδημίαν τοῦ Ἐπισκόπου Ἐπιφανίου, (17.4.2005), ἔχει ἰδιαιτέραν σημασίαν θεωρουμένη τόσον ἐν τῶ γενικῶ πλαισίω τῆς ἐπιχειρήσεως ἀπό τό 1971 προδοσίας, ὅσον καί ἐν τῶ πλαισίω τῆς ἀπό 2003 ὠργανωμένης ἐπιχειρήσεως νά μετατρέψουν καί περάσουν εἰς τήν Ἐκκλησίαν τήν ἐν Ἑλλάδι συγχωρητικήν εὐχήν (τῆς 18 Ὀκτωβρίου 1971), ὡς δῆθεν χειροθεσίαν. Ὅλον τοῦτο διότι ἐφαντάσθησαν ὅτι, τουλάχιστον τό 2003, θά ἐπετύγχανον ὅ,τι δέν ἐπέτυχον ἀπό τό 1971 κατά τῆς Ἐκκλησίας, δηλαδή νά προσβάλουν τήν γνησίαν καί ἀδιάκοπον Ἀποστολικήν Διαδοχήν καί κατ' ἀκολουθίαν καί τήν Ὁμολογίαν — Ἐκκλησιολογίαν τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Ἡ εἰσήγησις διεκόπη δι' ἔλλειψιν χρόνου, ἀλλά καί διότι ἡ ὑπό τοῦ Φλωρινικοῦ κ. Μακαρίου Καββακίδη δημοσίευσις τοῦ θέματος δέν ἔχει ὁλοκληρωθεῖ. Ἡ ἐν λόγω «διατύπωσις τῶν ἀπόψεων», ἤρχισεν δημοσιευομένη ἀπό τοῦ τεύχους Νοεμβρίου — Δεκεμβρίου 2006, τοῦ περιοδικοῦ «ΟΡΘΟΔΟΞΟΝ ΠΑΤΕΡΙΚΟΝ ΣΑΛΠΙΣΜΑ», ἔφθασεν εἰς τό ΣΤ' ΜΕΡΟΣ μέ τό Τεῦχος Ἰουλίου — Αὐγούστου 2007 καί συνεχίζεται. ******* (*) Σημ. «Ο.Π.": Ὄχι μόνον σήμερον, ἀλλ' ἀπ' ἀρχῆς οἱ ἀνάξιοι Ἐπίσκοποι ἦσαν ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι ἐπολέμησαν τήν Ἐκκλησίαν. Περί αὐτῶν λέγει ὁ Ἱερός Χρυσόστομος: «Οὐδέν δέδοικα ὅσον τούς Ἐπισκόπους, πλήν ἐνίων». (*) Σημ. «Ο.Π.": Δυστυχῶς μετά ἀπό αὐτήν τήν εἰσήγησιν, ὁ τότε Ἀρχιεπίσκοπος ἐνεπλάκη τόσον δεινῶς εἰς τά δεσμά τῶν ἀντιχρίστων ἐγκαθέτων, ἀπό τά ὁποῖα δέν ἐξῆλθεν(;)… Εἴθε, πρίν ἐκπνεύση νά ἐπρόλαβεν καί νά μετενόησεν… Ἡμεῖς δέν γινόμεθα κριταί οὔτε αὐτοῦ οὔτε ἄλλου τινός. Καταδικάζομεν μόνον τάς κατά τῆς Ἐκκλησίας πράξεις των… (**) Σημ. «Ο.Π.": Πράγματι καί ἐθλίβετο καί ἐπικραίνετο, ἀλλά παρέμεινεν εἰς τά δεσμά τῶν Τσακίρογλου, τοῦ Δ. Κάτσουρα καί δι' αὐτῶν καί εἰς τῶν ξένων κέντρων… (***) Σημ. «Ο.Π.": Εἴθε ὅλα αὐτά νά ἐφείλκυσαν τό ἔλεος καί τήν εὐσπλαχνία τοῦ Θεοῦ ἐπί τῆς ψυχῆς Του… ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ @ ΓΟΕΕ 2007 Hosted by uCoz