ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΥ ΑΜΦΙΛΟΧΙΟΥ ΤΑΜΠΟΥΡΑ (ΝΥΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΛΑΡΙΣΗΣ) ΤΟ ΣΧΙΣΜΑ ΤΟΥ 1937

+ ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΥ ΑΜΦΙΛΟΧΙΟΥ ΤΑΜΠΟΥΡΑ «ΓΝΩΣΕΣΘΕ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑΝ» (ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΦΛΩΡΙΝΙΚΩΝ ΠΑΡΑΤΑΞΕΩΝ) ΠΡΟΛΕΓΟΜΕΝΑ ΥΠΟ ΤΗΣ «ΕΝΗΜΕΡΩΣΕΩΣ» Πρόκειται διά μίαν ἐν συνόψει ἱστορικήν ἀναδρομήν εἰς τήν δημιουργίαν τῶν Παλαιοημερολογιτικῶν (Φλωρινικῶν) σχισμάτων ἐν Ἑλλάδι, γραφεῖσαν ὑπό τοῦ Παν/του Ἱερομονάχου Ἀμφιλοχίου. Ἐξεδόθη εἰς βιβλίον τό 1984 ἀπό τάς "ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΙΚΑΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΤΟΥ ΚΗΡΥΚΟΣ, ἐδιαβάσθη ὑπό πολλῶν, καί ὡς διεπιστώθη, συνέβαλε τά μέγιστα, ὅσον ὀλίγαι, μέχρι τοῦδε, σχετικαί μελέται, εἰς τήν διαμόρφωσιν Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησιαστικῆς συνειδήσεως καί ὁμολογιακοῦ φρονήματος εἰς τά μέλη τῆς Ἐκκλησίας, τά ὁποῖα ἐν πολλοῖς εὑρίσκοντο εἰς ἄγνοιαν. Τό κείμενον τοῦτο, ἐπειδή ἤδη ἐξηντλήθη, ἐπανεδημοσιεύθη καί εἰς τό περιοδικόν «ΓΝΩΣΕΣΘΕ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑΝ» εἰς τρεῖς συνεχείας, καί νῦν ἐπανεκδίδεται εἰς τήν σειράν τῆς ‘Ενημερώσεως. Παραθέτομεν τί ἐσημιεώσαμεν ὅταν τό ἐδημοσιεύσαμεν εἰς τό περιοδικόν «ΓΝΩΣΕΣΘΕ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑΝ»: «Ἐν προκειμένω ὅμως πρέπει νά ὁμολογήσωμεν τήν ἀλήθειαν, ἡ ὁποία εἶναι καί σκληρά καί ἐπώδυνος. Ποιά εἶναι αὐτή ἡ ἀλήθεια; Ὅτι ὁ Νεοημερολογιτισμός — Οἰκουμενισμός, τό 1937 διά τοῦ ἐγκαθέτου του εἰς τούς Γ.Ο.Χ., δηλαδή τοῦ πρ. Φλωρίνης Χρυσοστόμου, ἀλλά καί ἄλλων πρό αὐτοῦ εἰσχωρησάντων εἰς τό "παλαιόν", προεκάλεσε τό πρῶτο μεγάλο σχίσμα καί ἀπέκοψεν ἐκ τοῦ σώματος τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μέγα μέρος Ὀρθοδόξων. Εἰς τήν συνέχεια αὐτό τό σχίσμα τό κατακερμάτισεν εἰς πληθύν παρατάξεων, ὥστε νά καλύπτεται ὁ Νεοημερολογιτισμός μέ τό πρόσχημα: "Μά μέ ποίους νά συνεννοηθῶ; Μέ ποίους νά κάνω διάλογο, εἶναι τόσες παρατάξεις". Αὐτό συνέβη ἀπό τήν δεκαετία τοῦ 1960 εἰς τήν Φλωρινικήν Παράταξιν. Δυστυχῶς, ὅμως, ἐνῶ Νεοημερολογιτισμός καί Φλωρινισμός συνεπορεύοντο, ἀπό κοινοῦ ἔθεσαν εἰς στόχον τήν προσβολήν καί ἀκύρωσιν τῆς Ὁμολογίας τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, καί παραλλήλως καί τήν διακοπήν τῆς Γνησίας καί ἀνοθεύτου Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς (τήν ὁποίαν κέκτηται διά τῶν χειροτονιῶν τοῦ 1935 καί 1948), καί ἐπειδή δέν ηὐνοεῖτο τό καταχθόνιον αὐτό σχέδιον, προώθησεν ἐγκαθέτους, κατεσκεύασεν Γενιτσάρους — Ἐφιάλτας οἱ ὁποῖοι καί αὐτοί μέ τήν σειρά τους), (ὅπως ὁ πρ. Φλωρίνης), μή δυνηθέντες νά πλήξουν Ἐκκλησιολογίαν καί Ἀποστολικήν Διαδοχήν προεκάλεσαν, ἀκόμη καί μέ τό σατανικόν διάβημα ἐν Ἀμερικῆ τό 1971, δύο νέα μεγάλα σχίσματα, τό ἕν τό 1995, καί τό ἕτερον τό 2005. Αὐτή εἶναι ἡ ἀλήθεια ἡ σκληρά καί ἐπώδυνος κατ' ἄνθρωπον, ἐνῶ τά γεγονότα ἀπαιτοῦν μίαν παρομοίαν δευτέραν ἐργασίαν τήν ὁποίαν ἐνδείκνυται νά ἀναλάβη ὁ ἴδιος συγγραφεύς διότι, χάριτι Χριστοῦ, πολλούς θά ὠφελήση». +Ὁ Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς Κήρυκος Ο ΠΡΟΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΣ Ἀγαπητέ ἀναγνῶστα, τό μικρόν αὐτό φυλλάδιον, τό ὁποῖον ἔχεις εἰς τάς χεῖράς σου δέν ἔχει σκοπόν, οὔτε νά σέ εὐχαριστήση, οὔτε νά σέ δυσαρεστήση. Δέν ἔχει σκοπόν νά κολακεύση διά νά ἐξαπατήση, οὔτε νά φανατίση καί προκαλέση ἀντιπαθείας. Ἀπευθύνεται πρός ὅλους ἐκείνους, τῶν ὁποίων ἡ καρδία καί ἡ ψυχή (ἀσχέτως ποῦ ἀνήκουν) φλέγεται διά τήν Ὀρθοδοξίαν καί διά τήν σωτηρίαν των. Φλέγονται νά γνωρίσουν τήν ἀλήθειαν καί μέ τήν ἐλευθερίαν καί τήν ἀγάπην τοῦ Χριστοῦ, ἡ ὁποία πρέπει νά διακρίνη τούς χριστιανούς, νά ἐκτιμήσουν καί νά τοποθετήσουν τόν ἑαυτόν τους ἀπέναντι αὐτῶν. Ἐάν ἀγαπητέ ἀναγνῶστα, εἶσαι καί ἐσύ μία ἀπό τίς ἐκλεκτές αὐτές ψυχές πού ζητοῦν τήν σωτηρίαν των, φλέγονται διά τήν Ὀρθοδοξίαν, ἀλλά καί πενθοῦν διά τά σχίσματα καί τίς διαιρέσεις, διά τίς ὁποῖες μόνον ὁ διάβολος χαίρεται, μήν ἀφήσης αὐτό τό βιβλιαράκι, πρίν τό μελετήσης μέχρι τέλους, καί κατόπιν ἐλεύθερα νά βγάλης τά συμπεράσματά σου. Ἄν ὠφεληθῆς ἀπό τήν ἀνάγνωσίν του θεώρησε καθῆκόν σου νά τό διαδώσης καί εἰς ἄλλους. Μέ ἀγάπην Χριστοῦ Ἱερ/χος Ἀμφιλόχιος Ταμπουρᾶς Ἀκολουθεῖ ἡ εἰσαγωγή, ἡ ὁποία εἰσάγει τόν ἀναγνώστην εἰς τούς κυριωτέρους σταθμούς τοῦ Ἱεροῦ Ἀγῶνος τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Η ΓΝΗΣΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ Η ΣΧΙΣΜΑΤΟΑΙΡΕΣΙΣ ΤΟΥ ΝΕΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΙΣΜΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ Εἰς τήν παροῦσαν ζωήν ἕναν καί μοναδικόν σκοπόν ἔχομεν, τήν σωτηρίαν τῆς ψυχῆς μας. Τοῦτο ὅμως σήμερον εἶναι δυσκολώτερον ἀπό κάθε ἄλλην ἐποχήν, διότι ἡ πίστις καί τά ἔργα, ἀπό τά ὁποῖα ἐξαρτᾶται ἡ σωτηρία μας, λείπουν ἀπό τούς περισσοτέρους. Ζοῦμε εἰς μίαν ἐποχήν πού καί οἱ ἐκλεκτοί πλανῶνται. Εἰς τό βιβλιαράκι αὐτό θίγεται τό θέμα τῆς Ὀρθοδοξίας, διότι πολλή σύγχυσις ἐπικρατεῖ μετά τό νεοημερολογιτικόν σχίσμα τοῦ 1924, καθώς καί μετά ἀπό τό πρῶτον σχίσμα εἰς τήν Ἐκκλησίαν τοῦ Γ.Ο.Χ. (1937) καί ἐν συνεχεία μέ τάς πολλάς παρατάξεις καί σχίσματα, εἰς τούς παλαιοημερολογίτας, τά ὁποῖα προῆλθον ἀπό τό σχίσμα τοῦ 1937. Διά νά ἔχη ὁ ἀγαπητός ἀναγνώστης τοῦ παρόντος φυλλαδίου μίαν γενικήν εἰκόνα σχετικῶς μέ τήν ἱστορίαν τοῦ ἀγῶνος τῆς Ἐκκλησίας τῶν Γνησίων Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν ἔναντι τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ — Οἰκουμενισμοῦ, ἀναφέρομεν συνοπτικῶς τά κατωτέρω. α) Τό Σχίσμα τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ 1924 Ὡς γνωστόν, τό 1924, αἱ σκοτειναί δυνάμεις τῆς Ἑβραιομασονίας ἐπέβαλον τόν Νεοημερολογιτισμόν, ὁ ὁποῖος εἶναι καθαρά Οἰκουμενισμός. Διά τῆς Καινοτομίας τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ μία μεγάλη μερίς χριστιανῶν ἀπεσχίσθη ἐκ τοῦ Σώματος τῆς Ἐκκλησίας, δηλαδή ἀπό τήν Μίαν, Ἁγίαν, Καθολικήν καί Ἀποστολικήν Ἐκκλησίαν, καί περιέπεσεν εἰς τήν σχισματοαίρεσιν τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ — Οἰκουμενισμοῦ. Τήν σχισματοαίρεσιν αὐτήν κατήγγειλεν καί ἐπολέμησεν ἡ Γνησία καί Ἀκαινοτόμητος Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία, ἀφ' ἑνός μέν ἀποκαλύπτουσα ἀπ' ἀρχῆς τήν προδοσίαν καί ἀνταρσίαν τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ, ἀφ' ἑτέρου δέ διακηρύττουσα καί ὁμολογοῦσα, ὅτι ἡ Ἐκκλησία τῶν Γ.Ο.Χ. εἶναι ἡ Ἀληθής, Ὀρθόδοξος, καί Γνησία Ἐκκλησία, ἡ Ὁποία ἀδιακόπως καί μετά τό 1924 συνεχίζει τό ἀπολυτρωτικόν ἔργον τοῦ Χριστοῦ. β) Ἡ ἐπιστροφή τῶν τριῶν Ἀρχιερέων Τήν Ὀρθόδοξον ταύτην Ὁμολογίαν διεφύλαξαν οἱ Γ.Ο.Χ. ἀκλινῶς ἐν μέσω πολλῶν θλίψεων καί διωγμῶν. Σημαντικός σταθμός αὐτοῦ τοῦ ἀγῶνος τῆς Ἐκκλησίας τῶν Γ.Ο.Χ. ὑπῆρξεν ἡ ἐν ἔτει 1935 ἐπιστροφή τῶν τριῶν Ἱεραρχῶν, ἤτοι τοῦ Δημητριάδος Γερμανοῦ, τοῦ πρώην Φλωρίνης Χρυσοστόμου, καί τοῦ Ζακύνθου Χρυσοστόμου, ἐκ τοῦ σχίσματος τοῦ νέου Ἡμερολογίου εἰς τήν Γνησίαν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν. Οὗτοι διά τῆς καθαρᾶς των Ὁμολογίας, διά τῆς ὁποίας ἀφ' ἑνός μέν ἀπεκήρυττον τό Νεοημερολογιτικόν σχίσμα ἀφ' ἑτέρου δέ ὡμολόγουν, ὅτι ἀληθής Ἐκκλησία εἶναι ἡ Ἐκκλησία τῶν Γ.Ο.Χ., κατεστάθησαν Κανονικοί Ἐπίσκοποι τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Ἰδιαιτέρας σημασίας μετά τήν ὁμολογίαν των ταύτην εἶναι καί ἡ ὑπό τῶν τριῶν τούτων χειροτονία νέων Ἀρχιερέων. Διά τῆς πράξεώς των ταύτης ἀπέδειξαν ἐμπράκτως τήν συνέπειάν των εἰς τήν Ὁμολογίαν καί Ἐκκλησιολογίαν, τήν ὁποίαν ἀπεδέχθησαν καί διεκήρυξαν. γ) Τό σχίσμα τοῦ 1937 Ἐν ἀντιθέσει ὅμως πρός τό 1935, τό ἔτος 1937 εἶναι ἕνας θλιβερός σταθμός, διότι ὁ πρώην Φλωρίνης ἀρνεῖται τώρα τήν Ὁμολογίαν τοῦ 1935 καί ἀναγνωρίζει τόν Νεοημερολογιτισμόν ὡς "Κανονικήν Μητέρα Ἐκκλησίαν" καί ἀρνεῖται τήν Ἐκκλησίαν τῶν Γ.Ο.Χ. Ἐκ τῆς πτώσεως ταύτης τοῦ πρώην Φλωρίνης Χρυσοστόμου ἤτοι τῆς ἀρνήσεως τῆς Ὁμολογίας — Ἐκκλησιολογίας, προεκλήθη τό σχίσμα τοῦ 1937, τό γνωστόν ὡς "σχίσμα τοῦ πρώην Φλωρίνης" τό ὁποῖον δύναται νά εἴπη τις, ὅτι ἔπληξε βαθύτατα τήν Ἐκκλησίαν τῶν Γ.Ο.Χ. Δυνάμεθα νά εἴπωμεν, ὅτι τό σχίσμα τοῦ 1937, εἶναι δεινότερον τοῦ σχίσματος τοῦ 1924 (τοῦ νεοημερολογιτικοῦ), διότι ἐνῶ τό Νεοημερολογιτικόν σχίσμα ἔχει αἰσθητήν ἐξωτερικήν διαφοράν, τήν ὁποίαν ἀντιλαμβάνονται οἱ πιστοί καί προφυλάσσονται, τό δεύτερο σχίσμα (τοῦ 1937), ἐνῶ ἐξωτερικῶς δέν ἔχει αἰσθητήν διαφοράν (καί διά τοῦτο ἐξαπατᾶ τούς ἁπλοϊκούς), οὐσιαστικῶς ὅμως ἀποτελεῖ ἄρνησιν τῆς Ἐκκλησίας τῶν Γ.Ο.Χ. καί ἀναγνώρισιν τῆς σχισματοαιρέσεως τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ, ὡς δῆθεν κανονικῆς Ἐκκλησίας. Ἡ ἄρνησις τῆς Ὁμολογίας, ὑπό τοῦ πρ. Φλωρίνης, διά τῆς γνωστῆς θεωρίας του περί "δυνάμει καί ὄχι ἐνεργεία" νεοημερολογιτικοῦ σχίσματος ὑπῆρξεν ἡ μόνη καί οὐσιαστική αἰτία τοῦ σχίσματός του. Ἡ θεωρία αὕτη σημαίνει ὅτι: "Ὁ Νεοημερολογιτισμός δέν εἶναι σχίσμα, ἀλλά θά γίνη τότε μόνον, ὅταν καί ἐάν μία Σύνοδος τήν καταδικάση ὡς τοιοῦτον"! δ) Περί τῆς αἰτίας τοῦ Σχίσματος τοῦ 1937 Τήν θεωρίαν ταύτην τήν ἐφεῦρε πρό τοῦ Φλωρίνης κάποιος Ἱερομόναχος, Δανιηλίδης Ἀθανάσιος ὀνόματι, εἰς τό Ἅγιον Ὄρος, ὁ ὁποῖος τήν διετύπωσεν εἰς μίαν μελέτην του, τῆ ὑποδείξει τοῦ ἰδίου τοῦ Χρυσοστόμου Παπαδοπούλου, μέ σκοπόν νά ἀποδυναμώση τήν κατά τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ Ὀρθόδοξον καί σθεναράν στάσιν τῶν ἁγιορειτῶν Ἱερομονάχων καί τῶν λοιπῶν Γ.Ο.Χ. Αὐτήν τήν κακόδοξον θεωρίαν κατεπολέμησαν οἱ Ἁγιορεῖται Πατέρες διά σειρᾶς ἐξαιρέτων ἀπολογητικῶν συγγραμμάτων καί μελετῶν. Ἀναφέρομεν χαρακτηριστικῶς τά ἀπολογητικά συγγράμματα: "Δίστομος Ρομφαία" καί "Ἀποστασίας ἔλεγχος". Τά συγγράμματα αὐτά συνεκλόνισαν τά θεμέλια τοῦ νεοημερολογιτισμοῦ, καί ἀπέδειξαν, ὡς εἶναι, κακόδοξον καί οὐνιτικήν τήν θεωρίαν περί "Δυνάμει καί οὐχί ἐνεργεία σχίσματος", τοῦ ἁγιορείτου Δανιηλίδου, ὁ ὁποῖος ἐκατηγορήθη καί ὡς Οὐνίτης. Κατόπιν τούτων ἡ θεωρία αὐτή ἀπεσιωπήθη πρός καιρόν, ἐδέχθη δέ ἰσχυρόν πλῆγμα καί ἡ θεωρία αὕτη καί γενικώτερον ὁ Νεοημερολογιτισμός διά τῆς ἐπιστροφῆς τῶν τριῶν Ἀρχιερέων, οἱ ὁποῖοι κατεδίκασαν τό σχίσμα τοῦ νέου Ἡμερολογίου καί τήν θεωρίαν αὐτήν τοῦ ἁγιορείτου Δανιηλίδου. Δυστυχῶς ὅμως μετά τόν διωγμόν, ὁ ὁποῖος ἔγινεν εἰς τούς τρεῖς Ἀρχιερεῖς καί εἰς τούς ὑπ' αὐτῶν χειροτονηθέντας, καί τήν ἐξορίαν ἡ ὁποία ἐπηκολούθησεν, ἤλλαξαν οὗτοι γνώμην καί ἄλλοι μέν ἐξ αὐτῶν ἐπανῆλθον εἰς τήν κακοδοξίαν, ἐνῶ ἄλλοι παρέμειναν εἰς τό παλαιόν ἡμερολόγιον, ὡς ὁ Δημητριάδος Γερμανός καί Φλωρίνης Χρυσόστομος ἐπανέφερον τήν κακόδοξον θεωρίαν τοῦ Δανιηλίδου ἀρνηθέντες ὅ,τι διεκήρυξαν Συνοδικῶς τό 1935. Ἐπανεβίωσαν δηλαδή, τήν κακόδοξον θεωρίαν περί "Δυνάμει καί οὐχί ἐνεργεία σχίσματος", μέ συνέπειαν τήν δημιουργίαν τοῦ σχίσματος τοῦ 1937. Πιστοί εἰς τήν ὁμολογίαν τῆς Ἐκκλησίας τῶν Γ.Ο.Χ. παρέμεινον τό 1937 οἱ Ἐπίσκοποι Βρεσένης Ματθαῖος καί Κυκλάδων Γερμανός. ε) Ἡ Ἐγκύκλιος τοῦ 1950 Ὁ πρώην Φλωρίνης Χρυσόστομος, ἐνῶ ἀπό τό 1937 μέχρι τό τέλος τῆς ζωῆς του παρέμεινε εἰς τήν κακόδοξον αὐτήν θεωρίαν του, τόν Μάϊον τοῦ 1950 διά μιᾶς Ἐγκυκλίου του ἐδήλωνεν, ὅτι ἀνακαλεῖ τήν βλάσφημον αὐτήν θεωρίαν καί ἐπανέρχεται εἰς τήν Ὁμολογίαν τοῦ 1935. Δέχεται δηλαδή διά τῆς Ἐγκυκλίου ταύτης, ἄτι προεκάλεσε σχίσμα καί δηλώνει ὅτι ὁ Νεοημερολογιτισμός ἀποτελεῖ σχίσμα πραγματικόν, ἡ δέ Ἐκκλησία τῶν Γ.Ο.Χ. εἶναι ἡ Ἀληθής Ἐκκλησία. Δυστυχῶς, ὅμως, αὕτη δέν εἶχε καμμίαν ἐφαρμογήν εἰς τήν πρᾶξιν, οὐδέποτε δηλαδή τήν ἐφήρμοσε. Δέν τήν ἐφήρμοσε δέ διότι δέν τήν ἐπίστευσε ποτέ ἀφοῦ πάντοτε παρέπεμπε τόν Νεοημερολογιτισμόν νά τόν δικάση ἡ μέλλουσα νά συνέλθη Πανορθόδοξος Σύνοδος. Κυρίως ὅμως, διότι τόν Δεκέμβριον τοῦ ἰδίου ἔτους, ἤτοι μετά ἑξάμηνον περίπου, δηλώνει καί εἰς τήν "Φωνήν τῆς Ὀρθοδοξίας" καί εἰς τήν ἐφημερίδα "ΒΡΑΔΥΝΗ", ὅτι "ἀμυνόμενος" ἔπραξε τοῦτο, δηλαδή ὑπέγραψε τήν Ἐγκύκλιο τοῦ 1950, καί ὅτι "ἔπρεπε κάποιος Μητροπολίτης νά ὑποκριθῆ τόν Παλαιοημερολογίτην, διά νά ὁδηγήση τούς Γ.Ο.Χ. εἰς τά ὅρια τά κανονικά"! (ἤτοι εἰς τήν "Μητέρα Ἐκκλησίαν", ἡ ὁποία κατ' αὐτόν ἦτο ἡ νεοημερολογιτική ἐκκλησία). Ταῦτα ὅμως θά παρακολουθήσωμεν εἰς τήν συνέχειαν. στ) Ἡ χειροτονία τοῦ Ἀκακίου Παπᾶ Ὁ πρώην Φλωρίνης συνεπής καί εἰς ἄλλας δηλώσεις του, ὅτι δέν θά προβῆ εἰς χειροτονίας Ἐπισκόπων "ἐπί καταρρακώσει τοῦ κύρους τῆς Ἐκκλησίας" (τῆς νεοημερολογιτικῆς), δέν ἄφησε διαδόχους. Οὕτω μετά τόν θάνατόν του (1955) οἱ ὀπαδοί του παρέμειναν ἄνευ Ἐπισκόπου μέχρι τό 1960. Κατά τό ἔτος αὐτό ὑπό τάς πλέον ἀντικανονικάς καί παρανόμους συνθήκας "ἐχειροτονήθη", ὁ Ἀρχιμανδρίτης Ἀκάκιος Παππᾶς, (καθηρημένος παρά τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῶν Γ.Ο.Χ.) εἰς "Ἐπίσκοπον" Ταλαντίου ὑπό τοῦ Ρώσου Ἐπισκόπου Σικάγου Σεραφείμ, ὁ ὁποῖος ἐπικοινωνοῦσε μέ τούς νοημερολογίτας, ὡς ἐπίσης καί ὑπό τοῦ νεοημερολογίτου Ἐπισκόπου Θεοφίλου Ἰονέσκου. Ὁ Ρῶσος ἐπίσκοπος Σεραφείμ ἐχειροτόνησε παρά τήν ἀπαγόρευσιν τῆς Συνόδου του. Ἐξ αὐτοῦ τοῦ Ἀκακίου καί τοῦ λατινόφρονος Χιλῆς Λεοντίου προέρχονται ὅλοι οἱ μετέπειτα "Ἐπίσκοποι" τῆς Ἀκακιακῆς παρατάξεως. Σημειωτέον, ὅτι αἱ χειροτονίαι αὗται ἐγένοντο Σιμωνιακῶς, ὅπως θά ἴδωμεν, καί ἰδιαιτέρως ἡ τοῦ Ἀκακίου, ἐγένετο μετά ἀπό φρικτούς ὅρκους τοῦ Ἀκακίου ἐπί τοῦ Ἱεροῦ Εὐαγγελίου, ὅτι δέν θά ἀποκαλύψη τίποτε ἀπό τήν χειροτονίαν. Ὅτε δέ μετά ὀκταετίαν οἱ περί τόν Ἀκάκιον παρουσίασαν μίαν βεβαίωσιν, εἰς τήν ὁποίαν ἀνεφέρετο, ὅτι ὁ Σεραφείμ μετά τοῦ Θεοφίλου ἐχειροτόνησαν τόν Ἀκάκιον, ὁ Θεόφιλος ὁργισμένος ἐδήλωσεν, ὅτι δέν ἔλαβεν μέρος εἰς τήν χειροτονίαν καί δέν γνωρίζει τόν Ἀκάκιον. Διάδοχος τοῦ Ἀκακίου ὑπῆρξεν ὁ πρώην Ἀρχιμανδρίτης κ. Αὐξέντιος, ὁ ὁποῖος εἶχε καθαιρεθῆ τό 1949 ὑπό τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῶν Γ.Ο.Χ. Οὗτος ἐχειροτονήθη εἰς "Ἐπίσκοπον" παρά τοῦ Ἀκακίου, συμπράττοντος τοῦ Λατινόφρονος Χιλῆς Λεοντίου καί αὐτοῦ λάθρα τῆς Συνόδου του. Τήν ἐξέλιξιν τοῦ σχίσματος τούτου θά παρακολουθήσωμε εἰς τό τελευταῖον μέρος ὅπου θά παρατεθῆ συνοπτικός πίνακας. Ἐνῶ δέ τοιαύτη ἦτο καί εἶναι ἡ κατάστασις τοῦ σχίσματος τοῦ πρώην Φλωρίνης (1937), ὁ Ἐπίσκοπος Βρεσθένης, ἀπ' ἀρχῆς τοῦ ἀγῶνος παρέμεινε πιστός καί ἀμετακίνητος εἰς τήν Ὀρθόδοξον Ὁμολογίαν, τήν ὁποίαν διεκήρυξε καί ὑπερημύνθη μέχρι τέλους τῆς ζωῆς του, ἀφήσας διαδόχους Ἐπισκόπους καί συγκροτήσας Ἱεράν Σύνοδον, διά νά συνεχίζεται τό ἔργον τῆς Ἐκκλησίας. ζ) Ἡ καλή Ὁμολογία τοῦ 1935 Ἄς παρακολουθήσωμεν τώρα μέ προσοχήν τί καλῶς κατ' ἀρχήν, διεκήρυξεν ὁ πρώην Φλωρίνης Χρυσόστομος ἐν ἔτει 1935 καί τίς κακῶς ἐκήρυξεν κατόπιν τό 1937 καί μέχρι τοῦ θανάτου του (1955), διά νά κατανοήσωμεν εὐκολώτερον τί προεξένησε τό σχίσμα τοῦ 1937. Ὅ,τι γράφεται εἰς τήν συνέχειαν δέν εἶναι ἰδικοί μας λόγοι, ἀλλά τοῦ ἰδίου τοῦ πρώην Φλωρίνης. Οὔτω τό 1935 ὅτε ἐπέστρεψεν εἰς τήν Ὀρθοδοξίαν μετά τήν ἑνδεκαετῆ παραμονήν του εἰς τό νεοημερολογιτικόν σχίσμα ἐδήλωνε τά κάτωθι: "Τούτου ἕνεκα, οἱ διοικοῦντες νῦν τήν Ἐκκλησίαν τῆς Ἑλλάδος, διασπάσαντες τήν ἑνότητα τῆς Ὀρθοδοξίας διά τῆς ἡμερολογιακῆς καινοτομίας, καί διαιρέσαντες τόν Ὀρθόδοξον Ἑλληνικόν λαόν εἰς δύο ἀντιθέτους ἡμερολογιακάς μερίδας, οὐ μόνον, ἠθέτησαν μίαν Ἐκκλησιαστικήν παράδοσιν, καθιερωθεῖσαν ὑπό τῶν 7 Οἰκουμενικῶν Συνόδων τῆς Ὀρθοδόξου Ἀνατολικῆς Ἐκκλησίας, ἀλλά καί ἔθιξαν καί τό Δόγμα τῆς μιᾶς Ἁγίας, Καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας. Διό καί οἱ διοικοῦντες νῦν τήν Ἑλληνικήν Ἐκκλησίαν διά τῆς μονομεροῦς καί ἀντικανονικῆς καί ἀψυχολογήτου εἰσαγωγῆς τοῦ Γρηγοριανοῦ ἡμερολογίου, ἀπέσχισαν ἑαυτούς τοῦ καθόλου κορμοῦ τῆς Ὀρθοδοξίας, καί ἐκήρυξαν ἑαυτούς κατ' οὐσίαν Σχισματικούς ἀπέναντι τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, τῶν ἱσταμένων ἐπί τοῦ ἐδάφους τῶν 7 Οἰκουμενικῶν Συνόδων καί τῶν Ὀρθοδόξων θεσμῶν καί παραδόσεων καί ἐπί τῶν Ἐκκλησιῶν Ἱεροσολύμων, Ἀντιοχείας, Σερβίας, Πολωνίας, τοῦ Ἁγίου Ὄρους, τοῦ Θεοβαδίστου Ὄρους Σινᾶ κ.λπ. Ὅτι δέ τό πρᾶγμα οὕτως ἔχει, τοῦτο ἐπιβεβαιοῖ καί ἡ ἐξ ἀρίστων Νομομαθῶν καί Θεολόγων Καθηγητῶν τοῦ Ἐθνικοῦ Πανεπιστημίου διορισθεῖσα πρός μελέτην τοῦ ἡμερολογιακοῦ ζητήματος Ἐπιτροπή, ἧς μέλος ἐτύγχανε καί ὁ Μακαριώτατος Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν ὡς Καθηγητής τότε τῆς Ἐκκλησιαστικῆς Ἱστορίας ἐν τῶ Ἐθνικῶ Πανεπιστημίω. Ἰδού τί ἐγνωμοδότησε περί τοῦ νέου ἡμερολογίου ἡ Ἐπιτροπή αὕτη: "Ἅπασαι αἱ ὀρθόδοξοι Ἐκκλησίαι, ἄν καί αὐτοκέφαλοι εἰς τήν ἐσωτερικήν διοίκησιν αὐτῶν, οὐχ ἧττον ἐπειδή εἰσίν ἡνωμέναι πρός ἀλλήλας διά τῶν Δογμάτων καί τῶν Συνοδικῶν ὅρων καί κανόνων, δέν δύναται μία ἐπί μέρους Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία νά χωρισθῆ, καί νά ἀποδεχθῆ νέον Ἐκκλησιαστικόν ἡμερολόγιον, χωρίς νά λογισθῆ Σχισματική ἀπέναντι τῶν ἄλλων". Ὅθεν, ἀφοῦ ὁ Μακαριώτατος Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν διά τῆς ἰδίας αὐτοῦ ὑπογραφῆς, κηρύττει ἑαυτόν Σχισματικόν, τί ἔτι χρείαν ἔχομεν μαρτύρων, ἴνα ἀποδείξωμεν, ὅτι οὗτος καί οἱ ὁμόφρονες αὐτῶ Ἀρχιερεῖς, κατέστησαν Σχισματικοί, ὡς διαπάσαντες τήν ἑνότητα τῆς Ὀρθοδοξίας διά τῆς ἡμερολογιακῆς καινοτομίας, καί διαιρέσαντες τήν Ἐκκλησιαστικήν καί Ἐθνικήν ψυχήν τοῦ Ὀρθοδόξου Ἑλληνικοῦ Λαοῦ;". Καί καταλήγει: "…κόπτομεν πᾶσαν ἐπικοινωνίαν μετ' Αὐτοῦ, ὡς Σχισματικοῦ κατά τήν ἰδίαν ὁμολογίαν αὐτοῦ, ποιούμεθα δέ θερμήν ἔκκλησιν πρός τήν μερίδα τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ τοῦ ἀποδεχθέντος τό νέον ἡμερολόγιον ἐπί καλῆ τῆ πίστει, ὅτι τοῦτο δέν προσκρούει πρός τήν Ὀρθοδοξίαν, ὡς ἐπιπολαίως διεκήρυξεν ὁ καινοτόμος Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν, ὅπως ἀποκηρύξωσι καί οὗτοι τό Γρηγοριανόν ἡμερολόγιον, ὡς ἀντορθόδοξον καί διασαλπίσωμεν εἰς τόν Σχισματικόν Ἀρχιεπίσκοπον τά ρήματα τοῦ σοφοῦ Βρυενίου: "Οὐκ ἀρνησόμεθά Σε φίλη Ὀρθοδοξία, οὐ ψευσόμεθά Σε Πατροπαράδοτον σέβας, οὐκ ἀφιστάμεθά Σου Μῆτερ Εὐσέβεια, ἐν Σοί ἐγεννήθημεν, ἐν Σοί ζῶμεν, καί ἐν Σοί κοιμηθησόμεθα. Εἰ δέ καλέση καιρός, καί μυριάκις ὑπέρ Σοῦ τεθνηξόμεθα". (Διάγγελμα τῶν Δημητριάδος Γερμανοῦ, πρ. Φλωρίνης Χρυσοστόμου καί Ζακύνθου Χρυσοστόμου, πρός τήν Ἑλληνικόν λαόν 1935). Ἀλλά καί ὅταν τό 1935, ἔφευγον διά τήν Ἐξορίαν ἰδού τί εὐθαρσῶς καί πεπαρρησιασμένως ὡμολόγουν καί ἐκήρυττον: "Τούτου ἕνεκα συνιστῶμεν εἰς ἅπαντας τούς ἀκολουθοῦντας τό ὀρθόδοξον ἑορτολόγιον, ὅπως μηδεμίαν πνευματικήν ἐπικοινωνίαν ἔχωσι μετά τῆς σχισματικῆς Ἐκκλησίας καί τῶν σχισματικῶν λειτουργῶν Αὐτῆς, ἀπό τῶν ὁποίων ἔφυγεν ἡ χάρις τοῦ Παναγίου Πνεύματος· διότι οὗτοι ἠθέτησαν ἀποφάσεις τῶν Πατέρων τῆς Ζ' Οἰκουμενικῆς Συνόδου καί πασῶν τῶν πανορθοδόξων Συνόδων τῶν καταδικασασῶν τό Γρηγοριανόν ἑορτολόγιον. Ὅτι δέ ἡ σχισματική Ἐκκλησία δέν ἔχει χάριν καί ἅγιον Πνεῦμα τοῦτο διαβεβαιοῖ καί ὁ Μ. Βασίλειος λέγων τά ἑξῆς: "Εἰ καί περί μή Δόγματα οἱ Σχισματικοί σφάλοιντο, ἀλλ' ἐπειδή τοίγε κεφαλή τοῦ Σώματος τῆς Ἐκκλησίας ὁ Χριστός ἐστι, κατά τόν θεῖον Ἀπόστολον, ἀφ' οὗ τά Μέλη πάντα ζωοῦται καί τήν πνευματικήν αὔξησιν δέχεται, οὗτοι δέ τῆς ἁρμονίας τῶν Μελῶν τοῦ Σώματος ἀπερράγησαν καί οὐκέτι παραμένουσαν αὐτοῖς ἔχουσι τήν χάριν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ὅ τοίνυν οὐκ ἔχουσιν, πῶς ἄν τοῖς ἄλλοις μεταδοῖεν;". (Ἀποχαιρετιστήριος Ποιμαντορική Ἐγκύκλιος τοῦ 1935). Τά ἀνωτέρω τά ὁποῖα διεκήρυξεν ἐν ἔτει 1935 μετά τῶν λοιπῶν Ἀρχιερέων ὁ πρώην Φλωρίνης Χρυσόστομος εἶναι ὀρθοδοξώτατα καί χαίρεται ἡ ψυχή τοῦ γνησίου ὀρθοδόξου χριστιανοῦ διά τόν τοιοῦτον ποιμένα, καί ἐπακολουθεῖ τοῖς ἴχνεσιν αὐτοῦ. Μέ αὐτάς τάς διακηρύξεις καί ὁμολογίας ἐν ἔτει 1935 διαγράφεται μία λαμπρά σελίδα εἰς τήν ἱστορίαν τοῦ Ἀγῶνος τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καί δικαιώνεται πλήρως ὁ ἀγών τῶν Γ.Ο.Χ. η) Τό σχίσμα τοῦ 1937 τό προεκάλεσε ἡ ἄρνησις τῆς Ὁμολογίας τοῦ 1935 ὑπό τοῦ πρ. Φλωρίνης Ποῖος δύναται νά μήν ἐπαινέση τόν πρώην Φλωρίνης διά τήν ὁμολογίαν ταύτην, ὅπως καί διά τάς χειροτονίας τῶν Ἐπισκόπων τοῦ 1935; Ὅμως, ὡς προείπομεν, ἀκολουθοῦν καί αἱ μελαναί σελίδες. Ὁ διάβολος ἐφθόνησεν τό ἔργον τῆς Ὀρθοδοξίας καί παρέσυρε τινάς εἰς τήν πτῶσιν καί τήν πλάνην. Οὑτω τό 1937 ὁ πρώην Φλωρίνης ἀλλάζει πορείαν, ἀρνεῖται τήν πρώτην αὐτοῦ ὁμολογίαν καί εἰσάγει τήν κακόδοξον θεωρίαν τήν ἤδη καταδικασθεῖσαν ὑπό τῶν Γ.Ο.Χ. Ἀπό τό ἔτος 1937 ἕως τοῦ θανάτου του ἀρνεῖται παντελῶς τήν Ὀρθόδοξον Ὁμολογίαν καί ἀναγνωρίζει τήν σχισματικήν Νεοημερολογιτικήν Ἐκκλησίαν ὡς κανονικήν Ἐκκλησίαν. Εἰς ἐπιστολήν του τό 1937 πρός τόν Μοναχόν Μάρκον Χανιώτην ἔγραφε: "…Καί ὅταν συμβῆ μία ἐπί μέρους Ἐκκλησία νά περιπέση εἰς μίαν πλάνην ἰάσιμον κατά τόν Μ. Βασίλειον, ὡς εἶναι ἡ πλάνη τοῦ Ἑορτολογίου, οἱ Ἀρχιερεῖς, ὡς ἄτομα, δύνανται μέν νά ἀποσχίσουν ἑαυτούς καί νά διακόψουν τήν πνευματικήν ἐπικοινωνίαν μετά τῆς Ἐκκλησίας, ἴνα μή κοινωνοί τῆς πλάνης αὐτῶν γίνωνται, δέν δικαιοῦνται ὅμως οὗτοι νά κηρύξωσι καί Σχισματικήν τήν Ἐκκλησίαν, τοῦθ' ὅπερ εἶναι δικαίωμα μόνον Πανορθοδόξου ἤ Μεγάλης Τοπικῆς Συνόδου. Ἐν τῆ περιπτώσει ταύτη οὗτοι, ἀποκόπτονες πρό διαγνώμης Συνοδικῆς τήν ἐπικοινωνίαν μετά τῆς πλανωμένης Ἐκκλησίας των, ἐκκαλοῦσι ταύτην ἐνώπιον πανορθοδόξου ἤ Μεγάλης Τοπικῆς Συνόδου, ὅπως ἐπαναγάγωσιν Αὐτήν εἰς τήν Ὀρθόδοξον τροχιάν ἤ ἐμμένουσαν ἐν τῆ πλάνη κηρύξη ἡ Πανορθόδοξος Σύνοδος Αὐτήν μετά πρώτην καί δευτέραν νουθεσίαν, Αἱρετικήν μέν ἄν ἡ πλάνη ἀφορᾶ τό Δογματικόν μέρος, Σχισματικήν δέ ἄν ἡ πλάνη ἀφορᾶ τό Τυπικόν καί Διοικητικόν μέρος τῆς Ἐκκλησίας. Τοῦτο ἀκριβῶς ἐπράξαμεν καί ἡμεῖς, ἀποκόψαντες τήν πνευματικήν ἐπικοινωνίαν μετά τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἑλληνικῆς Ἐκκλησίας διά τήν πλάνην τῆς ἡμερολογιακῆς καινοτομίας, καί ἐκκαλέσαντες Αὐτήν ἐνώπιον Πανορθοδόξου ἤ Μεγάλης Τοπικῆς Συνόδου, μόνης ἁρμοδίας καί δικαιουμένης νά δικάση Αὐτήν, ἐπί τῆ πλάνη καί ἤ νά πείση αὐτήν νά ἀποστῆ ταύτης ἤ ἐμμένουσαν εἰς αὐτήν νά κηρύξη Σχισματικήν. Ὥστε, ἐφ' ὅσον μία πλάνη μιᾶς Ἐκκλησίας, μή ἀφορῶσα ἀπ' εὐθείας δόγμα πίστεως, ἀλλ' ἀναφερομένη εἰς ἀντικανονικότητας καί παρατυπίας Ἐκκλησιαστικάς ἰασίμους κατά τόν Μ. Βασίλειον, καθιστᾶ μέν δυνάμει Σχισματικήν τήν οὕτω πλανωμένην Ἐκκλησίαν οὐχί ὅμως καί Ἐνεργεία τοιαύτην μέχρις οὗ Αὕτη ἐκδικασθῆ καί κηρυχθῆ καί ἐνεργεία Σχισματική ὑπό μιᾶς Πανορθοδόξου Συνόδου…". "…Ἀλλά γινωσκέτω ἡ Ὁσιότης αὐτῆς ὅτι καί τό Ἅγιον Μῦρον, τό ὑπό τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου τελεσθέν καί ἁγιασθέν ἔχει ὅλην αὐτοῦ τήν χάριν καί τήν ἁγιαστικήν ἐνέργειαν, καί ἄν τοῦτο ἀκόμη ἐτελέσθη ὑπό τοῦ Πατριαρχείου μετά τήν καινοτομίαν τοῦ ἡμερολογίου. Διότι διά τήν καινοτομίαν ταύτην εὐθύνονται μόνον τά πρόσωπα τῆς Διοικούσης Συνόδου, τά ἀναρμοδίως καί ἀντικανονικῶς προβάντα εἰς τήν καινοτομίαν τοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ Ἡμερολογίου, καί ὄχι ἡ Ἐκκλησία τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, ἥν ἐκπροσωπεῖ ἡ ὅλη Ἱεραρχία τοῦ Θρόνου, ἐν ὁμοφωνία καί ἐν ἁγίω πνεύματι συνεδριάζουσα καί ἀποφασίζουσα τελεσιδίκως περί τινος Ἐκκλησιαστικοῦ ζητήματος… Ὥστε καί ἐν τῆ περιπτώσει καθ' ἥν τό Ἅγιον Μῦρον ἐτελέσθη ὑπό τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου μετά τήν καινοτομίαν τοῦ Ἡμερολογίου, ἡ ἁγιαστική χάρις τούτου, κατ' οὐδέν μειοῦται, ἅτε προερχομένη οὐχί ἐκ τῆς ἀντικανονικότητος καί ἀναξιότητος τυχόν τῶν τελούντων αὐτό προσώπων, ἀλλά ἐκ τῆς δυνάμεως καί τῆς Ὀρθοδόξου ἐννοίας τῆς Ἐκκλησίας ἥν ταῦτα ἐκπροσωποῦσι…" (!!!). (Ἐξ ἐπιστολῆς Δημητριάδος Γερμανοῦ καί πρώην Φλωρίνης Χρυσοστόμου πρός μ. Μ. Χανιώτην, Ἰούνιος 1937). Παραθέτομεν ἐπίσης χαρακτηριστικόν ἀπόσπασμα καί ἀπό τήν Ἐγκύκλιον τοῦ πρ. Φλωρίνης τοῦ ἔτους 1944, εἰς τήν ὁποίαν λέγει: "…Ἀλλ' ἡμεῖς οἱ παλαιοημερολογῖται δέν ἀποτελοῦμεν ΙΔΙΑΙΤΕΡΑΝ καί ἀνεξάρτητον Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν ἐν Ἑλλάδι, διότι οὐδεμία Ἐκκλησία μᾶς ἀνεγνώρισεν ὡς τοιαύτην, ἀλλ' εἴμεθα ἐντός τῆς ἀνεγνωρισμένης Αὐτοκεφάλου Ἑλληνικῆς Ἐκκλησίας, ὡς μία ΦΡΟΥΡΑ, ἥτις φρουρεῖ τόν θεσμόν τοῦ Ὀρθοδόξου Ἑορτολογίου, ὅν ἠθέτησεν, ὡς μή 'ώφειλεν, ἡ πλειοψηφία τῆς Ἱεραρχίας, καί ἡμεῖς, ὡς ἀποτελοῦντες τήν φαεινήν καί ἀλύμαντον ΠΛΕΥΡΑΝ τῆς Αὐτοκεφάλου Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος (τῆς Νεοημερολογιτικῆς):…Κατά ταῦτα ἡμεῖς οἱ παλαιοημερολογῖται ὅσω καί ἄν παρουσιαζώμεθα κατά τό φαινόμενον καί τήν ἐξωτερικήν ἐκδήλωσιν τῆς πίστεως, ὡς ἔχοντες ἰδίους εὐκτηρίους οἴκους, καί ἰδίους λειτουργούς, οὐχ ἧττον ὅμως καίτοι διατελοῦμεν ἐν πνευματικῆ ἀκοινωνησία πρός τήν καινοτομήσασαν Ἱεραρχίαν, ἅτε ἐχόμενοι στερρῶς τῶν θείων Κανόνων καί τῶν πιστῶν παραδόσεων, ἀποτελοῦμεν ἐν τῆ κανονικότητι οὐχί ἰδιαιτέρων Ἐκκλησίαν ἐκείνης, μεθ' ἧς διεκόψαμεν προσωρινῶς διά λόγους Κανονικούς, τήν ἐκκλησιαστικήν ἐπικοινωνίαν, ἀλλά τήν ἀνύστατον φρουράν, ὡς ἔφθην εἰπών, τήν ἀγρύπνως φρυκτωροῦσαν ἐπί τῶν ἀδαμαντίνων ἐπάλξεων τῆς μιᾶς Αὐτοκεφάλου Ἑλληνικῆς Ἐκκλησίας… οἱ ἀλλοίαν γνώμην περί τούτου ἔχοντες… περιπίπτουσιν εἰς τήν αἴρεσιν τοῦ Προτεσταντισμοῦ(!) καί τελοῦντες τά μυστήρια ἐν ὀνόματι ΑΝΥΠΑΡΚΤΟΥ Ἐκκλησίας, ὡς κάλλιον εἰπεῖν τῆς ἀτομικῆς Ἐκκλησίας, ΣΤΕΡΟΥΝΤΑΙ πάσης ΧΑΡΙΤΟΣ, ἧς ΤΑΜΕΙΟΥΧΟΣ τυγχάνει πᾶσα ἀνεγνωρισμένη Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία"(!!!). Ἀπευθυνόμενος δέ πρός τούς πιστούς κατηγορεῖ τούς Ἐπισκόπους Βρεσθένης Ματθαῖον καί Κυκλάδων Γερμανόν, διότι δέχονται καί διακηρύττουν τά ὅσα ὁ ἴδιος ἀπεδέχθη καί ὡμολόγησε ἐν ἔτει 1935, δέν δέχονται, ἀλλά καί πολεμοῦν τάς κακοδοξίας του, τάς ὁποίας τώρα κηρύσσει. Ἰδού τί γράφει ἀκριβῶς: "…δι' ὦν προσπαθοῦσιν οὗτοι ὑπό τό πρόσχημα τῆς ἀκράτου δῆθεν Ὀρθοδοξίας, νά παγιδεύσουν αὐτούς (τούς πιστούς) εἰς τήν λύμην τῆς κακοδοξίας, καί νά παρασύρωσιν εἰς τόν κρημνόν τῆς ψυχικῆς ἀπωλείας, εἰς δέ τούς καλῆ τῆ πίστει καί ἐξ ἀγαθοῦ συνειδότος ἀκολουθοῦντας αὐτούς συνιστῶμεν, ὅπως ἀποκηρύξωσιν αὐτούς καί τάς βεβήλους κενοφωνίας καί ψυχοφθόρους διδασκαλίας, τάς ἀντικειμένας πρός τό ἀκραιφνές καί ὑγιές πνεῦμα τῆς Ὀρθοδοξίας, ἐάν ἐπιθυμοῦν νά τύχωσιν τῆς ψυχικῆς αὐτῶν σωτηρίας, εὑρισκομένης μόνον ἐν τῆ ΣΩΣΤΙΚΗ ΚΙΒΩΤΩ τῆς Κανονικῆς καί ἀνεγνωρισμένης Ἐκκλησίας" (δηλ. τῆς νεοημερολογιτικῆς). ΕΡΩΤΩΜΕΝ: Εἶναι τά ἀνωτέρω λόγια Ὀρθοδόξου Ἱεράρχου καί ποιμένος, ἤ νεοημερολογίτου καί κακοδόξου; Μήπως οἱ νεοημερολογῖται θά ἔλεγαν περισσότερα ἐναντίον τῆς Ἐκκλησίας τῶν Γ.Ο.Χ. ἀπό ὅσα λέγει ἐδῶ ὁ πρ. Φλωρίνης; Ποῦ εἶναι ἡ πρώτη του Ὁμολογία; Καθώς βλέπομεν ἀνωτέρω βλασφημεῖ συνεχῶς, ἀποκαλῶν τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν τῶν Γ.Ο.Χ. "ΦΡΟΥΡΑΝ" καί "ΑΛΥΜΑΝΤΟΝ ΠΛΕΥΡΑΝ", ἤ "ΑΝΥΠΑΡΚΤΟΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΝ", ἤ "ὡς μή ἀποτελοῦσαν ΙΔΙΑΙΤΕΡΑΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΝ", τήν χαρακτηρίζει "Προτεσταντικήν αἴρεσιν", τήν δέ ἐκκλησίαν τῶν νεοημερολογιτῶν ἀποκαλεῖ "ΣΩΣΤΙΚΗΝ ΚΙΒΩΤΟΝ" καί "ΤΑΜΕΙΟΥΧΟΝ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΧΑΡΙΤΟΣ" καί ὅτι "…εἶναι ἐντός τῆς ἀνεγνωρισμένης Αὐτοκεφάλου Ἑλληνικῆς Ἐκκλησίας", μή λαμβάνων ἀσφαλῶς ὑπ' ὄψιν ὁ πρώην Φλωρίνης τάς κατά τοῦ νεοημερολογιτισμοῦ καταδικαστικάς ἀποφάσεις, καί ξεχνῶν καί τάς ἰδικάς του διακηρύξεις ἐν ἔτει 1935, καθ' ἅς ἡ νεοημερολογιτική Ἐκκλησία, δεχθεῖσα τό καταδεδικασμένον νέον Παπικόν Ἡμερολόγιον, κατέστη σχισματική καί στερεῖται θείας Χάριτος. Παρακαλοῦνται οἱ ἀγαπητοί ἀναγνῶσται νά διαβάσουν ὅλην τήν Ἐγκύκλιον τῆς 1ης Ἰουνίου 1944, διά νά διαπιστώσουν μόνοι των τάς τοιαύτας πλάνας καί βλασφημίας. Πράγματι εἶναι νά λυπᾶται κανείς πλέον. Πῶς εἶναι δυνατόν οἱ Γνήσιοι Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί νά ἀκολουθήσουν τοιοῦτον ποιμένα; Ἀλλοτρία τῆς ἀληθείας εἶναι ἡ φωνή αὐτοῦ, διό "ἀλλοτρίω οὐ μή ἀκολουθήσουσι, ἀλλά φεύξονται ἀπ' αὐτοῦ", διότι ἐνῶ τό 1935 ἐλάλει ὡς Ὀρθόδοξος Ἱεράρχης, νῦν ὡς κακόδοξος συγκλώθει τά ἀσύγλωστα. Εἰς τήν ἀνωτέρω βλάσφημον Ἐγκύλιον τοῦ 1944, ὁ πρώην Φλωρίνης ἔκαμε μίαν "Διασάφησιν" καί θά ἀνέμενε κάποιος νά διορθώση ἤ ἔστω νά διασαφήση ἐπί τό ὀρθοδοξώτερον τά ὅσα βλάσφημα εἶπεν, ἀλλά δυστυχῶς ἐπικυρώνει τήν προηγουμένην κακόδοξον θέσιν του: Ἰδού τί γράφει: "Ἐντεῦθεν συνάγομεν τό συμπέρασμα, ὅτι μία ἀνεγνωρισμένη Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία, τότε μόνον ἀπόλλυσι τήν ὀρθόδοξον ἔννοιαν καί τό κῦρος τῶν θείων Μυστηρίων, ὅταν ἀναγνωρισθῆ καί αὕτη αἱρετική ἤ Σχισματική ὑπό πανορθοδόξου Συνόδου, μόνης δικαιουμένης νά ἀφαιρέση ἐξ αὐτῆς τήν Χάριν καί τό Θεῖον κῦρος τῶν Μυστηρίων, διότι καί μόνη Αὕτη δικαιοῦται νά παρέχη ταῦτα εἰς Αὐτήν". θ) Ὁ πρώην Φλωρίνης μέ τήν Ἐγκύκλιο τοῦ 1950 προσποιεῖται ὅτι ἐπανέρχεται εἰς τήν Ὁμολογίαν τοῦ 1935 Ἄς ἴδωμεν καί τήν συνέχειαν. Ἄς ἴδωμεν τώρα τήν διδαχήν τοῦ πρώην Φλωρίνης ἐν ἔτει 1950. Τήν 26ην Μαίου τοῦ ἔτους 1950, δώδεκα ἡμέρας μετά τήν κοίμησιν τοῦ ἀοιδίμου Ἀρχιεπισκόπου Ματθαίου, ἐξέδωσε μίαν Ἐγκύκλιον ὑπ' ἀριθμ. 13. Δι' αὐτῆς τῆς Ἐγκυκλίου ἐπανήρχετο εἰς τήν Ὁμολογίαν τοῦ 1935 καί ἀπεκήρυττε ὅσα κακόδοξα ἐκήρυξε ἀπό τοῦ ἔτους 1937 ἕως τότε. Ἰδού τί γράφει εἰς τήν Ἐγκύκλιον αὐτήν: …"Κατά τό Σωτήριον ἔτος 1935 ἐκηρύξαμεν τήν Ἐκκλησίαν τῶν Καινοτόμων Νεοημερολογιτῶν Σχισματικήν· ἐπαναλαμβάνομεν καί α<182>υθις τήν τοιαύτην διακήρυξιν καί κατά συνέπειαν ἐντελλόμεθα τήν ἐφαρμογήν τοῦ Α' Κανόνος τοῦ Μεγάλου Βασιλείου ὅτι τά ὑπό τῶν Νεοημερολογιτῶν τελούμενα Μυστήρια, ὡς σχισματικῶν ὄντων τούτων, στεροῦνται τῆς Ἁγιαστικῆς χάριτος. Ὡσαύτως, οὐδένα Νεοημερολογίτην δέον νά δέχεσθε εἰς τούς Κόλπους τῆς καθ' ἡμᾶς Ἁγιωτάτης Ἐκκλησίας καί κατά συνέπειαν νά ἐξυπηρετῆτε τοῦτον, ἄνευ προηγουμένης ὁμολογίας δι' ἧς νά καταδικάζη οὗτος τήν καινοτομίαν τῶν Νεοημερολογιτῶν καί νά κηρύσση τήν Ἐκκλησίαν τούτων σχισματικήν. Προκειμένου δέ περί βαπτισθέντων ὑπό τῶν καινοτόμων νά μυρώνωνται δι' Ἁγίου Μύρου Ὀρθοδόξου προελεύσεως, τό ὁποῖον εὑρίσκεται ἐν ἀφθονία παρ' ἡμῖν. Ἐπί ταύτη δέ τῆ εὐκαιρία ἀπευθύνομεν πρός πάντας τούς Γνησίους Ὀρθοδόξους Χριστιανούς, ὑστάτην ἔκκλησιν καλοῦντες αὐτούς Πατρικῶς, ὅπως προσέλθωσιν εἰς Ἕνωσιν μεθ' ἡμῶν, ἥν ἐπιβάλλει τό συμφέρον τοῦ Ἱεροῦ ὑπέρ τῆς Πατρώας εὐσεβείας ἡμῶν ἀγῶνος καί ἀποτελεῖ τόν διακαῆ πόθον πάντων ἡμῶν. Προσκαλοῦντες δέ ὑμᾶς, αἴρομεν τά ἐξ ὑπαιτιότητος ἡμῶν δημιουργηθέντα σκάνδαλα καί πρός τοῦτο ἀνακαλοῦμεν καί ἀποκηρύσσομεν πᾶν ὅ,τι ἀπό τοῦ ἔτους 1937 ἕως σήμερον ἐγράφη καί ἐλέχθη ὑφ' ἡμῶν, διά κηρυγμάτων, διασαφήσεων, δημοσιευμάτων καί ἐγκυκλίων, ἀπάδον καί ἀντιστρατευόμενον πρός τάς Ἀρχάς τῆς ὀρθοδόξου Ἀνατολικῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ καί τοῦ ὑφ' ἡμῶν διεξαγομένου Ἱεροῦ Ἀγῶνος ὑπέρ τῆς Ὀρθοδοξίας, οὕτινος τό κήρυγμα περιλαμβάνεται ἐν τῆ ἐκδοθείση ἐγκυκλίω ὑπό τῆς Ἱερᾶς Συνόδου κατά τό ἔτος 1935 ἄνευ οὐδεμιᾶς προσθήκης καί ἀφαιρέσεως καί αὐτόν ἀκόμη τόν ἐπιστημονικόν ὅρον "Δυνάμει καί Ἐνεργεία". Τί δεικνύουν τά ἀνωτέρω ἀγαπητέ ἀναγνῶστα; Ὅτι ὅσα διεκήρυξεν ἐν ἔτει 1935 εἶναι ὀρθόδοξα καί ἑπομένως ὅσοι τά ἐτήρησαν ἀπαρασαλεύτως καί παρέμειναν πιστοί εἰς αὐτά εἶναι ὄντως ὀρθόδοξοι καί δικαιώνεται πλήρως ὁ ἀγώνας των καί εἶναι ἄξιοι ἐπαίνου, ὅσα δέ εἶπεν καί ἐκήρυξεν ὁ ἴδιος ἀπό τό 1937 ἕως τήν 26ην Μαίου 1950 εἶναι κακόδοξα καί ὅσοι τά ἀπεδέχθησαν καί τά ἐνισχύουν παραμένοντες ἕως σήμερον εἰς αὐτά, θά κατακριθῶσιν ὡς συνδημιουργοί καί συνυπεύθυνοι μέ τούς προκαλέσαντας τό σχίσμα. Τί λέγει ἀκόμη ἡ Ἐγκύκλιος αὕτη; Ὅτι πράγματι "αἴρει τά ἐξ ΥΠΑΙΤΙΟΤΗΤΟΣ αὐτοῦ σκάνδαλα" ὁ πρ. Φλωρίνης, ἀλλά δέν τά διορθώνει καί παραμένουν σκάνδαλα. Μήπως τοιαύτην "διόρθωσιν" δέν ἔκαμε καί ὁ Ἰούδας, εἰπών μέν τό "ἥμαρτον παραδούς αἷμα ἀθῶον", ἀλλά δέν διώρθωσε τό κακόν πού ἔκαμε, νά ζητήση δηλαδή συγγνώμην ἀπό τόν διδάσκαλόν του, ἀλλά "ἀπελθών ἀπήγξατο"! Καί οὗτος ὄχι μόνον δέν ἔσπευσε νά διορθώση τό ὑπ' αὐτοῦ δημιουργηθέν ΣΧΙΣΜΑ, διά τῆς ἐφαρμογῆς τῆς καθαρᾶς ὁμολογίας καί ἐπιστροφῆς εἰς τήν Ἐκκλησίαν τῶν Γ.Ο.Χ. ἀλλά καλεῖ νά σπεύσουν οἱ σκανδαλισθέντες ὑπ' αὐτοῦ εἰς μετάνοιαν καί ἕνωσιν μετ' αὐτοῦ!!! Δηλαδή ἡ Ἐκκλησία νά ὑπάγη εἰς τό σχίσμα!!! Περίεργον λοιπόν. Τό Ἱερόν Εὐαγγέλιον, τό ὁποῖον καί ὁ ἴδιος καθ' ἑκάστην ἀνεγίνωσκε λέγει ὅτι: "Ὅστις σκανδαλίσει ἕναν τῶν μικρῶν τούτων, συμφέρει αὐτῶ, ἴνα κρεμασθῆ μύλος ὀνικός ἐπί τόν τράχηλον αὐτοῦ καί ριφθῆ εἰς τήν θάλασσαν", οὗτος δέ πράττει τό ἀντίθετον: "Καλεῖ τούς σκανδαλισθέντας ὀρθοδόξους εἰς "ἕνωσιν μετ' αὐτοῦ" διά νά σωθοῦν! Καί τά σκάνδαλα αὐτά τά "ΕΞ ΥΠΑΙΤΙΟΤΗΤΟΣ ΤΟΥ" δημιουργηθέντα δέν ἦσαν μικρά καί ἐλάχιστα, ἀλλά ἀφεώρων τήν πίστιν, καί ἀφεώρων οὐχί "ΕΝΑ ΤΩΝ ΜΙΚΡΩΝ ΤΟΥΤΩΝ", ὡς ἀναφέρει τό Εὐαγγέλιον, ἀλλά ὅλον τό πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας, τό ὁποῖον ἔσχισεν. Τά δημιουργηθέντα σκάνδαλα τά "ΕΞ ΥΠΑΙΤΙΟΤΗΤΟΣ ΤΟΥ" ἔσχισαν τόν ἄρραφον χιτῶνα τοῦ Χριστοῦ, ἐδημιούργησαν τό σχίσμα, τό δέ ἁμάρτημα τοῦ σχίσματος οὔτε μέ μαρτυρικόν αἷμα δέν ξεπλύνεται, ὅπως λέγουν οἱ Πατέρες, ἐάν δέν ὑπάρξη μετάνοια καί ἐπιστροφή εἰς τήν Ἐκκλησίαν, ἡ Ὁποία εἶναι ἡ Κιβωτός τῆς σωτηρίας. ι) Ὁ σκοπός τῆς Ἐγκυκλίου τοῦ 1950 Αὐτήν τήν Ἐγκύκλιον ὁ πρώην Φλωρίνης τήν ἐκυκλοφόρησε μέ ὑστεροβουλίαν, δι' αὐτό καί ποτέ δέν τήν ἐφήρμοσεν, ἀλλά καί ἐπανῆλθεν εἰς τήν προτέραν καί χειροτέραν κατάστασιν. Τήν ἐκυκλοφόρησε μόλις δώδεκα ἡμέρες μετά τήν κοίμησιν τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ματθαίου καί εἶχε σκοπόν μέ αὐτόν τόν τρόπον νά ἐξαπατήση καί ἀποσπάση τούς Γ.Ο.Χ. Κληρικούς καί Λαϊκούς, ν' ἀποδυναμώση τήν Ἱεράν Σύνοδον τῆς Ἐκκλησίας τῶν Γ.Ο.Χ. Ἐπίσης ἐσκέπτετο ὅτι θά ἐξαπατοῦσε καί τάς Ἱεράς Μονάς, καί θά τάς ἔσυρε πίσω του, ὥστε νά "πετύχη" τό "γεφύρωμα" παλαιοημερολογιτῶν καί νεοημερολογιτῶν, ὅπως εἶχε συμφωνήση μέ τόν Σπυρίδωνα Βλάχο. Ἄς ἴδωμεν ὅμως καί μετά τήν Ἐγκύκλιον αὐτήν τί πιστεύει καί τί διδάσκει ὁ πρώην Φλωρίνης Χρυσόστομος καί οἱ μετ' αὐτοῦ, μέ λόγια καί μέ ἔργα. Δυστυχῶς, ὡς ἀποδεικνύεται ἀπό τά ἔργα καί τά λόγια του, ὁ πρώην Φλωρίνης ποτέ δέν ἐπίστευσε εἰς τήν Ἐγκύκλιον αὐτήν διά τοῦτο καί δέν τήν ἐφήρμοσεν ποτέ. Δέν ἐπέστρεψεν εἰς τήν Ἐκκλησίαν, τήν ὁποίαν ἐπί 13 ἔτη (1937-1950) ἐβλασφήμει καί ἐπολεμοῦσε. Διά τοῦτο δέν προέβη μετά τῶν ἄλλων ἐπισκόπων πού εἶχε μαζί του εἰς χειροτονίας Ἐπισκόπων διά τήν πρόοδον τοῦ Ἀγῶνος καί τήν διασφάλισιν τῆς Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς. Ἐφ' ὅσον κατ' αὐτόν καί τήν "Σύνοδόν" του οἱ ὑπό τοῦ Βρεσθένης Ματθαίου ἦσαν "ἀντικανονικοί" διατί δέν προέβησαν εἰς οὐδεμίαν "Κανονικήν" χειροτονίαν; Διατί ἄφησεν τήν "Ἐκκλησίαν" ἄνευ διαδόχων; Τί σημαίνει τοῦτο; Ὅτι δέν ἐπίστευεν ὀρθοδόξως. Δέν ἐπίστευεν, ὅτι ἡ Ἐκκλησία τῶν Γ.Ο.Χ. εἶναι ἡ Ἀληθής Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ. Δέν ἐπίστευεν, ὅτι τό νέον Ἡμερολόγιον εἶναι σχίσμα, ἀλλά ἐπίστευεν, ὅτι ἡ Νεοημερολογιτική Ἐκκλησία εἶναι ἡ Κανονική Ἐκκλησία, εἰς τήν ὁποίαν θά πρέπει νά ὑποταχθοῦν οἱ παλαιοημερολογῖται. Σημ. α. Ἰδέ καί ἐπιστολήν πρ. Φλωρίνης πρός τόν Κυκλάδων Γερμανόν τῆς 9.11.1937 ὡς καί ἑτέραν ὑπό ἡμερομηνίαν 17.10.1937 εἰς Κ.Γ.Ο., Τόμον 1981, σελ. 250. Σημ. β. Ἀκριβῶς ἐπ' αὐτοῦ τοῦ πλαισίου ἐκινήθη καί κινεῖται ὁ ἀπό "Δημητριάδος" "Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν" κ. Χριστόδουλος, ὅταν ὅμως ἠρωτήθη ἐν ἔτει 2001 πού εὑρίσκεται ἡ ὑπόθεσις τῶν "Παλαιοημερολογιτῶν", εἶπε: "Μέ τούς Φλωριναίους συνεννοούμεθα καί ἔχομεν φθάσει εἰς καλόν σημεῖον, μέ τούς Ματθαιϊκούς ἔχομεν ἀκόμη δυσκολίες, διότι φέρνουν ἐμπόδια ὁ Κήρυκος καί ὁ Γκουτζίδης". Τό ἐρώτημα λοιπόν εἶναι: Ἐάν ἐπίστευον εἰς τήν Ἐκκλησίαν τῶν Γ.Ο.Χ. ὡς τήν Ἀληθῆ τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίαν, διατί δέν ἄφησαν Ἐπισκόπους διαδόχους. Μήπως ἤθελον τήν Ἐκκλησίαν ἀκέφαλον, διά νά ὑποταγοῦν οἱ Γ.Ο.Χ. εὐκολώτερον εἰς τόν Νεοημερολογιτισμόν; Ἀσφαλῶς ἔτσι βεβαιοῦν τά πράγματα καί δι' αὐτό ἀκριβῶς αἱ χειροτονίαι τοῦ Βρεσθένης Ματθαίου ἐξήγειραν τήν μανίαν των. Ἀποκαλύπτεται λοιπόν ὅτι σκοπός των ἦτο νά ΜΕΙΝΗ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΑΠΟΙΜΑΝΤΟΣ, ἴνα διαλυθοῦν τά πρόβατα, ὡς μή ἔχοντα ποιμένα. ΑΙ ΣΥΜΦΩΝΙΑΙ ΜΕ ΤΟΝ ΣΠΥΡΙΔΩΝΑ ΒΛΑΧΟΝ Τό 1950 ὁ πρώην Φλωρίνης Χρυσόστομος ἐδέχθη εἰς συνομιλίαν τόν Σπυρίδωνα Βλάχον, (τόν ἀρχιεπίσκοπον τῆς νεοημερολογιτικῆς Ἐκκλησίας) καί συνεφώνησεν μετ' αὐτοῦ νά διαλύσουν τήν Μονήν Κερατέας καί κατόπιν αὐτοί ἥσυχοι "θά γεφυρώσουν" τό χάσμα παλαιοημερολογιτῶν καί Νεοημερολογιτῶν. Ἀποκαλύπτων τήν συνωμοσίαν αὐτήν εἰς τό βιβλίον του "ΑΓΩΝΙΑ ΤΗΣ ΓΕΘΣΗΜΑΝΗ" ὁ κ. Σταῦρος Καραμῆτσος (συνεργάτης τοῦ πρ. Φλωρίνης) γράφει: "Κατά τόν χρόνον τῆς ἀναλήψεως τοῦ Ἀρχιεπισκοπικοῦ Θρόνου ὑπό τοῦ Σπυρίδωνος Βλάχου… ἔκειντο πολλά ζητήματα χρήζοντα ταχείας ἐπιλύσεως (μεταξύ τῶν ὁποίων καί τό Ἡμερολογιακόν). Ἐπεσκέφθη (σ.σ. ὁ Σπυρίδων) διά τοῦτο τόν πρώην Φλωρίνης Χρυσόστομον, μετά τοῦ ὁποίου συνεδέετο δι' ἀδελφικῆς φιλίας… καί εἶπε εἰς αὐτόν τά ἑξῆς: "Χρυσόστομε ἡ Ἐκκλησία μᾶς ἔκαμε πρίγκιπας. Πρέπει νά φροντίσωμεν νά διαλύσωμεν τήν Μονήν τῆς Κερατέας… καί κατόπιν ἡμεῖς θά εὕρωμεν τήν λύσιν τοῦ παλαιοημερολογιτικοῦ ζητήματος συμφώνως πρός τούς θείους καί Ἱερούς Κανόνας τῆς Ἐκκλησίας…". Ἔτσι ἑρμηνεύονται καί οἱ Νερώνειοι Διωγμοί τοῦ 50 κατά τῆς ἐν λόγω Ἱερᾶς Μονῆς. Ἐν συνεχεία ὁ "Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν" Σπυρίδων ἐνημέρωσε τήν Σύνοδόν του καί τό Ὑπουργεῖον Ἐσωτερικῶν περί τῶν συνομιλιῶν καί συμφωνιῶν πού εἶχεν εἰς Κηφισίαν μέ τόν πρώην Φλωρίνης. Διά τάς διαπραγματεύσεις αὐτάς ὁ Ὑπουργός Ἐσωτερικῶν κ. Μπακόπουλος εἰς τήν Ἐφημερίδα "ΕΘΝΙΚΟΣ ΚΗΡΥΞ" τῆς 9.3.1951 δηλώνει: "Αἱ διεξαχθεῖσαι διαπραγματεύσεις μέ τόν Ἀρχιεπίσκοπον κ. Σπυρίδωνα εὐωδοῦντο καί ἔφθασαν εἰς σημεῖον νά καταλήξουν εἰς πλήρη ἀναγνώρισιν ἐκ μέρους τοῦ πρώην Φλωρίνης τῆς πλάνης του. Δυστυχῶς οἱ ἡγούμενοι τῶν Παλαιοημερολογιτῶν παλινώδησαν, ἄν καί ἡ ἐπίσημος Ἐκκλησία ἐξήντλησεν ὅλα τά ὅρια τῶν παραχωρήσεων. Καί τούς Ἐπισκόπους τῶν Παλαιημερολογιτῶν θά ἀποκαθίστα σύν τῶ χρόνω. Καί τούς ἱερεῖς των θά ἐχειροτόνει ἐάν ἦσαν ἄξιοι χειροτονίας κατά τούς κειμένους Νόμους, καί τά ὑπ' αὐτῶν τελεσθέντα μυστήρια καί ἱεροπραξίας θά ἀνεγνώριζεν ὡς ἐγκύρους καί οἱ Ναοί θά παρεχωροῦντο δι' ὅσους θά ἐπεθύμουν νά ἑορτάσουν κατά τό Παλαιόν Ἡμερολόγιον. Ὅλα τά ἀπεδέχθησαν τόσον ὁ πρώην Φλωρίνης, ὅσον καί οἱ ἄλλοι Ἐπίσκοποι τῶν Παλαιοημερολογιτῶν(*) καί καθ' ἅς ἔχομεν πληροφορίας, ἐκπρόσωποι αὐτῶν διακεκριμένοι Νομικοί ἐπρόκειτο νά διατυπώσουν τό σχετικόν πρακτικόν. Δυστυχῶς, ὅπως εἶπον καί προηγουμένως, καί δι' αὐτούς καί διά τό ὅλον ζήτημα, τήν τελευταίαν στιγμήν παρενέβησαν ἀνεύθυνοι παράγοντες τῶν λαϊκῶν τάξεων, μόνον σκοπόν ἔχοντες τήν ἀνίερον ἐκμετάλλευσιν τοῦ θρησκευτικοῦ αἰσθήματος τῶν ἀφελῶν Χριστιανῶν πρός ἴδιον ὄφελος οἰκονομικόν καί ἐπηρέασαν τόν ἀσθενῆ, ὡς ἀπεδείχθη, χαρακτῆρα τοῦ πρώην Φλωρίνης, ὅστις παλινωδῶν, ἐδήλωσεν, ὅτι δέν τηρεῖ τά ὅσα ὑπεσχέθη…". Ὁ ἴδιος ὁ Ὑπουργός ἐδήλωνε καί τά ἑξῆς: "Ὁ πρώην Φλωρίνης… ὑπεσχέθη νά ἐξαντλήση ὅλην τήν ἐπιρροήν του διά τήν ΕΠΑΝΟΔΟΝ τῶν Χριστιανῶν εἰς τούς κόλπους τῆς ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ"! (σ.σ. τῆς Νεοημερολογιτικῆς). Θαυμᾶστε τόν πρώην Φλωρίνης, ὁ ὁποῖος δῆθεν ὡμολόγησε! Ἐπίσης καί ὁ ἴδιος ὁ πρώην Φλωρίνης, τόν Νοέμβριον τοῦ 1952 εἰς τό μακροσκελές κείμενον τῆς παραιτήσεώς του ἔγραφεν: "…Ἐτέθημεν ἐπί κεφαλῆς τοῦ Ἑορτολογικοῦ ἀγῶνος… ἴνα ΓΕΦΥΡΩΣΩΜΕΝ αὐτοσυγκρατοῦντες ἀφ' ἑνός τούς Παλαιοημερολογίτας ἐντός τῶν πλαισίων τῆς ΚΑΝΟΝΙΚΟΤΗΤΟΣ καί τῆς ἐκκλησιαστικῆς εὐκοσμίας καί ὡριμότητος… Ἡ Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ἀντί διά μέσων διαφωτιστικῶν καί εἰρηνικῶν νά πείση τούς ἀπό τῆς Ἐκκλησίας ΑΠΟΣΧΙΣΘΕΝΤΑΣ Παλαιοημερολογίτας…". Ἀκούεις ἀγαπητέ ἀναγνῶστα; Οἱ παλαιοημερολογῖται ἀπεσχίσθησαν, ὄχι οἱ Νεοημερολογῖται! Αὐτή εἶναι ἡ Ὀρθοδοξία τοῦ πρ. Φλωρίνης μετά τήν ἐγκύκλιον τοῦ 1950! Πρό τῶν ἀποκαλύψεων τούτων καί 7 μῆνας μετά τήν "Ὁμολογίαν" τῆς 26ης Μα?ου 1950 ὁ πρώην Φλωρίνης Χρυσόστομος εἰς τήν "Φωνήν τῆς Ὀρθοδοξίας" καί εἰς τήν Ἐφημερίδα "ΒΡΑΔΥΝΗ" τῆς 11.12.1950 δηλώνει ἐπισήμως τά κάτωθι: "…Ἄν δέ ἡμεῖς οἱ Ἀρχιερεῖς δέν ἐξήλθομεν ἀμέσως μετά τό 1924 εἰς τόν ἑορτολογικόν ἀγῶνα τοῦτο ἐπράξαμεν, ἴνα μή γίνωμεν αἴτιοι σχίσματος ἀφ' ἑνός καί ἀφ' ἑτέρου, διότι ἠλπίζαμεν σύν τῶ χρόνω καί τήν προσχώρησιν τῶν λοιπῶν Ἐκκλησιῶν εἰς τό νέον Ἡμερολόγιον. Ἀλλ' ὅτε εἴδομεν, ὅτι τό ΣΧΙΣΜΑ ΕΔΗΜΙΟΥΡΓΗΘΗ ΥΠΟ ΤΩΝ ΠΑΛΑΙΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΩΝ καί ἄνευ ἡμῶν καί ὅτι τοῦτο ἐλλείψει ποιμαντορικῆς ἐποπτείας καί καθοδηγήσεως ἐξετρέπετο εἰς ἀκρότητας ἐπί ζημία τοῦ ΚΥΡΟΥΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ (τῶν νεοημερολογιτῶν σ.σ.) καί τοῦ γοήτρου τῆς Ἱεραρχίας ἐπεδύθημεν εἰς τόν ἀγῶνα, ἴνα καθησυχάσωμεν τήν Ὀρθόδοξον συνείδησιν ἡμῶν καί τῶν ὀπαδῶν τοῦ παλαιοῦ ἑορτολογίου καί ἴνα προλάβωμεν περισσότερα ἔκτροπα… Καί ἐνῶ ἡ Ἱεραρχία χάριν τοῦ κύρους τῆς Ἐκκλησίας καί τοῦ γοήτρου αὐτῆς, ἔδει νά εἰσηγηθῆ εἰς ἕναν Μητροπολίτην νά ΥΠΟΚΡΙΘΗ τόν παλαιοημερολογίτην καί νά τεθῆ ἐπί κεφαλῆς τῶν παλαιοημερολογιτῶν, ὅπως συγκρατήση τόν ἀγῶνα εἰς τά ὅρια τά κανονικά, μόλις ἐξῆλθον εἰς τόν Ἱερόν Ἀγῶνα ΙΔΕΟΛΟΓΟΙ Ἀρχιερεῖς, ὅπως κατευθύνωσιν αὐτόν καί συγκρατήσωσιν εἰς τά πλαίσια τῶν Ἱερῶν Κανόνων, ράγδην ἐπέπεσον οἱ Καινοτόμοι…". Νά ἡ ἀληθής ὁμολογία του, ὅ,τι ἔλεγε καί ἔπραττε ἦσαν μία ὑποκρισία. ὦ Θεέ μου, καί ἦτο Ἀρχιερεύς!.. Τί ἀποδεικνύουν ὅλα τά ἀνωτέρω, τά ὁποῖα ἐλέχθησαν, ἐγράφησαν, καί ἐφηρμόσθησαν μετά τήν "Ὁμολογίαν" τῆς 26ης Μα?ου 1950 ὑπό τοῦ "ΙΔΕΟΛΟΓΟΥ" πρώην Φλωρίνης Χρυσοστόμου; Πρῶτον καί κύριον, ἀποκαλεῖ τήν Γνησίαν Ὀρθόδοξον τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίαν Σχίσμα καί τούς Γ.Ο.Χ. σχισματικούς, διότι ἀπεσχίσθησαν, λέγει ἀπό τήν Ἐκκλησίαν! Δεύτερον διδάσκει νά γινώμεθα ὑποκριταί! Τό ἁμάρτημα τῆς ὑποκρισίας πού ἐκαυτηρίαζε συνεχῶς ὁ Κύριος λέγων "οὐαί ὑμῖν… ὑποκριταί" διά τόν πρώην Φλωρίνης εἶναι μεγάλη ἀρετή καί διά τοῦτο ἔπαιξε τόν ρόλον αὐτόν. Ἔγινε ὑποκριτής. Διδάσκει ὅτι "ἔπρεπε κάποιος Μητροπολίτης νά ΥΠΟΚΡΙΘΗ τόν Παλαιοημερολογίτην" καί τό ἔπραξε ὁ ἴδιος δυστυχῶς. Κάποιος ὡμίλησε περί συνέσεως ποιμαντικῆς τοῦ πρώην Φλωρίνης, ὅτι δηλαδή ἡ ὑποκρισία αὐτή ἦταν σωστή, διά νά διαφυλάξη τούς Γ.Ο.Χ. ἀπό τό σχίσμα. Ἄλλο ὅμως εἶναι ἡ ποιμαντική διάκρισις, διά νά ὠφελήσωμεν τούς πιστούς καί τούς ὁδηγήσωμεν εἰς τήν σωτηρίαν διά μιᾶς διακριτικῆς ἀντιμετωπίσεως καί ἄλλο ἡ ὑποκρισία. Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος ἐγένετο "τοῖς Ἰουδαίους ὡς Ἰουδαῖος, ἴνα τούς Ἰουδαίους κερδίση…". Δέν ἐγένετο χριστιανός, διά νά ὡδηγήση τούς χριστιανούς μακράν τοῦ χριστιανισμοῦ. Ὁ πρώην Φλωρίνης Χρυσόστομος μᾶς λέγει, ὅτι "ἔγινε παλαιοημερολογίτης", διά νά ὁδηγήση τούς Γ.Ο.Χ. εἰς τόν Νεοημερολογιτισμόν. Διά τοῦτο ἡ Ἐκκλησία διά τοῦ ΣΤ' κανόνος τῆς Β' Οἰκουμενικῆς Συνόδου σαφῶς διδάσκει ὅτι "αἱρετικούς δέ (λέγομεν) καί τούς προσποιουμένους τήν Ὀρθοδοξίαν ὁμολογεῖν, ἀντισυνάγοντας δέ τοῖς κανονικοῖς Ἐπισκόποις". Τρίτον: Πᾶσαι αἱ ἐνέργειαί του χαρακτηρίζονται ἀπό τήν προσπάθειά του νά μή χάση τό κῦρος ἡ Ἐκκλησία του (ἡ νεοημερολογιτική) καί νά μήν ἀπωλέση τό γόητρόν της ἡ νεοημερολογιτική Ἱεραρχία. Τέταρτον: Τά σχέδια περί "ΓΕΦΥΡΩΣΕΩΣ" παλαιοημερολογιτῶν καί νεοημερολογιτῶν καί ὑποταγῆς τῶν Γ.Ο.Χ. εἰς τούς νεοημερολογίτας, ἐξελίσσονται ὁμαλῶς καί φθάνουν μέχρι τήν συμφωνίαν ἐπί Σπυρίδωνος Βλάχου, πλήν δέν ὡλοκληρώθηκαν μᾶλλον ἐναυάγησαν καί ὁ Φλωρίνης ἐξορίζεται ἐπί μικρόν διάστημα. ΑΙ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΤΟΥ πρ. ΦΛΩΡΙΝΗΣ ΔΙΑ ΤΗΝ ΛΥΣΙΝ ΤΟΥ "ΠΑΛΑΙΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΙΚΟΥ" Προκειμένου νά ὑπαγάγη τούς Γ.Ο.Χ. ὑπό τόν Νεοημερολογιτισμόν, ὁ πρ. Φλωρίνης Χρυσόστομος συνέλαβεν καί διετύπωσεν σειράν προτάσεων. Παραθέτομεν κατωτέρω τό κείμενον τῶν προτάσεών του. "ΜΙΑ ΓΝΩΜΗ ΠΩΣ ΔΥΝΑΤΑΙ ΝΑ ΤΑΚΤΟΠΟΙΗΘΗ ΤΟ ΠΑΛΑΙΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΙΚΟΝ ΖΗΤΗΜΑ 1) Οἱ Ἀρχιερεῖς οἱ Παλαιοημερολογῖται νά μνημονεύουν τήν Ἱεράν Σύνοδον, οἱ δέ Ἱερεῖς των νά μνημονεύουν αὐτούς, ὡς καί μέχρι σήμερον. 2) Οἱ Ἱεροί Ναοί τῶν Παλαιοημερολογιτῶν νά λογοδοτοῦν εἰς ἕναν Ἔξαρχον τῶν Παλαιοημερολογιτῶν, αὐτός δέ εἰς ἕνα κρατικόν πρόσωπον τῆς ἐμπιστοσύνης τῆς Ἐκκλησίας καί τό κρατικόν πρόσωπον εἰς τήν Ἐκκλησίαν, διά νά φαίνεται ἀρχικῶς, ὅτι ὁ Παλαιοημερολογιτισμός ἔχει νά κάμη μόνον μέ τό κράτος καί οὐχί μέ τήν Ἐκκλησίαν. Αἱ δέ εἰσπράξεις νά συγκεντρώνωνται εἰς τήν Ἀρχιεπισκοπήν Ἀθηνῶν, ὅλης τῆς Ἑλλάδος. 3) Οἱ Ἱερεῖς τῶν Παλαιοημερολογιτῶν ν' ἀναγνωρισθοῦν μόνον οἱ κανονικοί (ὅσοι δηλ. ἐχειροτονήθησαν μέ τό νέον ἡμερολόγιον καί ὑπό κανονικοῦ Ἀρχιερέως). 4) Οἱ χειροτονηθέντες παρά τῶν τριῶν Ἀρχιερέων, ὅσοι εἶναι ἔγγαμοι, νά τούς ἀνεχθῶμεν ὑπό τύπον προσωρινότητος, διότι αὐτοί, ὡς μή ἀντιδραστικοί τακτοποιοῦνται εὐκόλως. 5) Ἅπαντες οἱ Ἱερομόναχοι, μοναχοί καί μοναχαί νά περιορισθοῦν ἀμέσως εἰς τάς Μονάς των ὑπό τήν ἐπιτήρησιν τῆς ἀστυνομίας. Οἱ δέ Ἁγιορεῖται νά περιορισθοῦν ἀμέσως εἰς Ἅγιον Ὄρος, διότι ἅπαντες οἱ ἀνωτέρω ἐμφυτεύουν τόν φανατισμόν εἰς τούς παλαιοημερολογίτας. Θά ἐξέρχωνται δέ τῶν Μονῶν μόνον μοναχοί ἤ μοναχαί (οὐδέποτε δέ Ἱερομόναχοι) διά ὑλικάς ὑπηρεσίας τῶν Μονῶν, τῆ ἐγγράφω πάντοτε ἀδεία τοῦ Ἐξάρχου τῶν Παλαιοημερολογιτῶν. 6) Αἱ μικραί μοναί νά διαλυθοῦν ἤ νά περιορισθοῦν οἱ μοναχοί ἤ αἱ μοναχαί των εἰς δύο τρεῖς μεγάλας τοιαύτας, αἴτινες νά τελοῦν ὑπό τόν ἔλεγχον τοῦ Ἐξάρχου τῶν Παλαιοημερολογιτῶν. 7) Νά ἐπιδιωχθῆ καί πάλιν συνεννόησις μετά τῶν Φλωρίνης, Λιώση καί Χατζῆ μέ τήν ὑπόσχεσιν, ὅτι θά ἀποκατασταθοῦν ὡς βοηθοί Ἐπίσκοποι κάπου ἄν βεβαίως τοῦτο τό ἐγκρίνη ἡ Ἐκκλησία. 8) Ἅπαντα τά ἀνωτέρω νά διατυπωθοῦν καί κοινοποιηθοῦν εἰς ὅλας τάς Ἀστυνομικάς Ἀρχάς τοῦ Κράτους καί τούς Ἀρχιερεῖς δι' Ἐγκυκλίων τοῦ Ὑπουργείου Θρησκευμάτων. 9) Εἰς τόν Ἔξαρχον τῶν Παλαιοημερολογιτῶν νά δοθῆ ἔγγραφον ἀπόρρητον καί ἐκ μέρους τοῦ Μητροπολίτου Ἀθηνῶν πρός τούς Ἱεράρχας τῆς Ἑλλάδος καί ἐκ μέρους τοῦ Ἀρχηγείου τῆς Χωροφυλακῆς καί Ἀστυνομίας Πόλεων πρός ἁπάσας τάς Ἀστυνομικάς Ἀρχάς τοῦ Κράτους, ἴνα τόν βοηθήσουν οἱ ἀνωτέρω εἰς τό ἔργον του. 10) Ὅσοι ἐκ τῶν ἰδιοκτητῶν τῶν παλαιοημερολογιτικῶν Ναῶν δυστροποῦν οἱ Ναοί των νά κλείωνται ἀμέσως. 11) Ἐκ μέρους τοῦ Ἐξάρχου νά γίνεται συγκέντρωσις τοῦ Κλήρου τῶν Παλαιοημερολογιτῶν καί Κατήχησις, ὅτι τό ζήτημα τό παλαιοημερολογιτικόν δέν εἶναι δογματικόν καί δυνάμεθα νά δεχθῶμεν τό μνημόσυνον τοῦ Κανονικοῦ Ἀρχιερέως. 12) Ὅταν θά χειροτονῶνται Κληρικοί νά ἔχουν τά προσόντα, ὅπως καί οἱ Νεοημερολογῖται Κληρικοί. 13) Νά γραφοῦν βιβλία κατάλληλα πρός διαφωτισμόν τοῦ πληρώματος, ὅτι τό ζήτημα δέν εἶναι δογματικόν καί δέν βλάπτει νά δεχθῶμεν τό μνημόσυνον τοῦ Κανονικοῦ Μητροπολίτου. 14) Νά γίνη ἡ ἐκκαθάρισις τοῦ Κλήρου τῶν Παλαιοημερολογιτῶν διά τῶν ἰδίων τῶν Παλαιοημερολογιτῶν καί νά ἐφαρμοσθοῦν αἱ ἀποφάσεις των ἐκ μέρους τῆς Πολιτείας. 15) Νά ὑφίσταται ὁ διωγμός, ἴνα δυνηθῶμεν οἱ δεχόμενοι τήν λύσιν ταύτην νά πείσωμεν τούς ἰδιοκτήτας τῶν Ναῶν Ἱερεῖς καί Λαϊκούς νά δεχθοῦν τήν λύσιν ταύτην. Μέ τά μέτρα ταῦτα ἔχω τήν πεποίθησιν, ὅτι ἐντός 6 μηνῶν ἤ τό πολύ πολύ ἑνός ἔτους θά εἰσέλθη καί τό παλαιοημερολογιτικόν ζήτημα εἰς τήν κανονικήν του τροχιάν, διότι καί Ἀρχιερεῖς θά ὑποκύψουν καί Ἱερεῖς καί Λαός, ὁπότε ἀρχικῶς θά ὑπάρχη ὁ παλαιοημερολογιτισμός ὑπό τήν διοίκησιν πάντοτε τῆς Ἐπισήμου Ἐκκλησίας, ἔστω καί καμουφλαρισμένα, ἀργότερα δέ θά ἐκλείψη τελείως, διότι οἱ ἔγγαμοι Ἱερεῖς, δέν ἔχουν ποτέ τόν φανατισμόν τῶν Μοναχῶν. Ἐκτός ὅμως τούτου, ὅταν ὑπάρχη ἡ μυστική αὐτή συμφωνία ἀρχικῶς μεταξύ Ἐκκλησίας καί Παλαιοημερολογιτισμοῦ, δέν θά δυνηθῆ οὐδεμία ἀπολύτως Κυβέρνησις νά ἐπέμβη ὑπέρ τῶν Παλαιοημερολογιτῶν μονομερῶς καί νά τούς δώση ἐλευθερίαν, διότι θά ἐπέμβη ἡ Διοικοῦσα Ἐκκλησία καί θά εἴπη εἰς τόν Πρωθυπουργόν καί ἁρμόδιον Ὑπουργόν, αὐτή ἡ συμφωνία ὑπάρχει καί πρέπει νά τηρηθῆ ἴνα προϊόντος τοῦ χρόνου τακτοποιηθῆ ὁριστικῶς τό ζήτημα. Καί τότε, ὅταν οἱ Παλαιοημερολογῖται αἱ ἀρνούμενοι νά συμμορφωθοῦν ἴδουν, ὅτι καμμία Κυβέρνησις δέν τούς ὑποστηρίζει ἀσφαλῶς θά ὑποκύψουν. Τελικῶς ἔχω τήν πεποίθησιν, ὅτι ἴνα ἐπιτύχουν πάντα τ' ἀνωτέρω, θά ἐπιτύχουν μόνον διά προσώπων προερχομένων ἐκ τοῦ Παλαιοημερολογιτισμοῦ καί μέ τήν δέουσαν ἐξουσίαν. Διά τήν ἐφαρμογήν τῶν ἀνωτέρω δέον νά γίνη μεγίστη προσπάθεια, ἥτις εἶμαι βέβαιος, ὅτι θ' ἀποφέρη ἀγλαούς καρπούς". Πῶς νά χαρακτηρίση κανείς τάς ἀνωτέρω σκέψεις — προτάσεις τοῦ πρώην Φλωρίνης; Ποῖος ἠδύνατο νά ἀρχιτεκτονήση τέτοια προδοσία; Ἐπειδή, λέγει, οἱ παλαιοημερολογῖται βλέπουν τούς νεοημερολογίτας Δεσποτάδες, ὡς διώκτας, καί εἶναι δύσκολο νά τούς πείσουμε νά μνημονεύουν τό ὄνομά τους, δι' αὐτό προτείνει ὁ ἴδιος νά μνημονεύουν αὐτόν (δηλ. τόν πρώην Φλωρίνης Χρυσόστομον) καί αὐτός νά μνημονεύη τήν Νεοημερολογιτικήν Σύνοδον. Ἔτσι ἡ καινούργια λύσις τήν ὁποίαν προσφέρει ὁ πρ. Φλωρίνης, τό 1951 εἶναι νά μνημονεύουν οἱ παλαιοημερολογῖται ἱερεῖς τόν πρώην Φλωρίνης καί αὐτός νά μνημονεύη τήν νεοημερολογιτική Σύνοδο, ὥστε νά μή γίνεται πολύ αἰσθητή ἡ ὑπαγωγή καί ἀντιδροῦν οἱ παλαιοημερολογῖται. Ποῖον τό συμπέρασμα καί ἀπό τά ἀνωτέρω; Ὅτι ὁ πρώην Φλωρίνης διά μίαν ἀκόμη φοράν ἀποδεικνύει τήν ἱκανότητά του εἰς τό ὑποκρίνεσθαι. Ὅμως καί αἱ ἀνωτέρω προτάσεις του δέν ἐγένοντο δεκταί, διότι ὁ Σπυρίδων Βλάχος, ἐν τῆ ἀφροσύνη του ἴσως, δέν ἐδέχθη τήν λύσιν αὐτήν διά τούς ἱερεῖς οἱ ὁποῖοι ἀνῆκον εἰς τήν ἐπαρχίαν του, διότι εἶχε τήν ἀπαίτησιν νά μνημονεύουν ἀπ' εὐθείας αὐτόν. Ἰδού τί ἀκριβῶς ἔγραφεν μετά τήν ἀποτυχίαν τῶν διαπραγματεύσεων ἡ Π.Θ.Ε.Ο.Κ.: "Ἡ δευτέρα αἰτία τῆς ἀποτυχίας εἶναι ἡ περίεργος καί ἀψυχολόγητος σπουδή τῶν ἁρμοδίων νά ἐκβιάσουν μίαν οἱανδήποτε λύσιν. Οὕτω ἐπρότειναν, ὅπως ἐντός τριῶν ἤ ἕξ ἡμερῶν οἱ Παλαιοημερολογῖται ἀποδεχθῶσιν τήν μνημόνευσιν ἐπ' Ἐκκλησίαις τοῦ Νεοημερολογίτου Μητροπολίτου. Ἀφήνομεν ὅλους τούς ἄλλους λόγους πού κατέστησαν προβληματικήν τήν ἀποδοχήν τῆς προτάσεως αὐτῆς καί ἐρωτῶμεν τόν Ἑλληνικόν λαόν. Πῶς ἦτο δυνατόν νά μεταβληθοῦν αἱ ψυχολογικαί προϋποθέσεις τόσον συντόμως, ὥστε ὁ παλαιοημερολογίτης, ὁ ὁποῖος μέχρι τῆς ἡμέρας ἐκείνης ἐθεώρει ἐκ τῶν πραγμάτων ἐχθρόν του καί διώκτην του τόν Μητροπολίτην, ἀπό τόν ὁποῖον πολλά ὑπέφερε, νά δεχθῆ νά τόν θεωρῆ προϊστάμενόν του καί φίλον του; Ἡμεῖς τοὐλάχιστον δέν ἀνεκαλύψαμεν μίαν τοιαύτην μαγικήν ράβδον. Ματαίως ἐζητήσαμεν πίστωσιν χρόνου". (Ἀνακοινωθέν τῆς Π.Θ.Ε.Ο.Κ., Ἐθνικός Κῆρυξ, 9.3.1951). ΚΑΙ ΑΛΛΑΙ ΜΑΡΤΥΡΙΑΙ Ἰδού τί ἐπί τοῦ θέματος αὐτοῦ ἀναφέρει καί ὁ μεγάλος πολέμιος τῆς Ὀρθοδοξίας, ὁ σημερινός "Δημητριάδος" Χριστόδουλος εἰς τήν διδακτορικήν του διατριβήν: (σ.σ. ὁ νῦν νεοημερολογίτης Ἀρχιεπίσκοπος). «…… 4. Διοικητική ὑπαγωγή παλαιοημερολογιτικοῦ κλήρου καί λαοῦ εἰς τήν Ἐκκλησίαν τῆς Ἑλλάδος ὑπό κανονικόν παλαιοημερολογίτην Ἐπίσκοπον ἔχοντα τήν ἀναφοράν εἰς τήν Ἱ. Σύνοδον τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος. Τήν λύσιν ταύτην φέρεται, κατά προφορικάς ἐγκύρους μαρτυρίας, ἐπιδιώξας ἐν ἔτει 1951 ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Σπυρίδων ἐλθών πρός τοῦτο εἰς διαπραγματεύσεις μετά τοῦ "πρ. Φλωρίνης" Χρυσοστόμου, πνευματικοῦ ἡγέτου τῆς μείζονος παρατάξεως τῶν ἐν Ἑλλάδι παλαιοημερολογιτῶν. Εἰδικώτερον ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Σπυρίδων ἐφέρετο διατειθειμένος ὅπως εἰσηγηθῆ ἐπί Συνόδου τήν ἀναγνώρισιν τοῦ Ἱεράρχου τούτου ὡς τακτικοῦ καί ἰσοτίμου μέλους τῆς Ἱ. Συνόδου τῆς Ἱεραρχίας, ἐμπεπιστευμένου τήν πνευματικήν ἡγεσίαν καί καθοδήγησιν τῶν παλαιοημερολογιτῶν, ἐπιτελούντων τά τῆς λατρείας αὐτῶν κατά τό παλ. ἡμερολόγιον. Ἡ λύσις αὕτη, μή εὐνοηθεῖσα τότε ὑπό τῶν παλαιοημερολογιτῶν, ἠδύνατο οὐχ' ἧττον νά συμβάλληται θετικῶς εἰς τήν ἐπίλυσιν τοῦ προβλήματος, διότι θά ἧρεν ἐκ μέσου τό σχίσμα καί θά ἀποκαθίστα κανονικῶς τήν ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας. Καί ναί μέν ἡ λύσις αὕτη προϋπέθετε τήν διατήρησιν ἐντός τῶν κόλπων τῆς Ἐκκλησίας τῆς παλαιοημερολογιτικῆς μειονότητος, ἀλλά τοῦτο οὐδόλως ἠδύνατο νά παραβλάψη τήν ἐκκλησιαστικήν ἑνότητα, ἐνῶ ἀντιθέτως θά ἐτόνιζεν ἐπί μᾶλλον, λόγω τῆς φύσεως τῆς διαφορᾶς, τό εὐρύ πνεῦμα ὑφ' οὗτινος διαπνέεται ἀπείποτε ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία. Κατά τάς σχετικάς πληροφορίας ἡμῶν ἡ πρότασις γενικῶς αὕτη προσέκρουσεν εἰς τό θέμα τοῦ "μνημοσύνου" τοῦ Ἐπισκόπου, διότι ὁ ἀείμνηστος Ἀρχιεπίσκοπος Σπυρίδων ἔταξεν ὡς ἀπαράβατον ὅρον τήν μνημόνευσιν τοῦ ὀνόματος αὐτοῦ ἐν ταῖς ὑπό τῶν ἐν Ἀθήναις παλαιοημερολογιτῶν τελουμέναις Ἱ. Ἀκολουθίαις. Τήν πρότασιν ταύτην δέν ἐδέχθησαν τότε οἱ παλαιοημερολογιτῖται ἐμμείναντες εἰς τήν ἀπόφασιν αὐτῶν ὅπως μνημονεύωσι τῶν ἰδίων αὐτῶν "Ἐπισκόπων". Ἀγνοοῦντες ἴσως οἱ "Τρεῖς Ἱεράρχαι" τάς προσπαθείας αἴτινες κατεβλήθησαν ὑπό τῆς Ἐκκλησίας πρός τήν κατεύθυνσιν τῆς ἐπιτεύξεως μιᾶς συμφωνίας ἐπί τῆς προτάσεως ταύτης, κατεμέμφοντο ἐν ἔτει 1955, τῶν ταγῶν αὐτῆς διά τήν ἥν εἶχον τηρήσει ἔναντι τοῦ "πρ. Φλωρίνης" στάσιν, τονίζοντες ὅτι ἡ Ἐκκλησία "ἔπρεπε νά τόν εἶχε περιβάλει μέ κάποιο κῦρος καί νά τοῦ ἀνεγνώριζε κάποιαν ἐξουσίαν· τότε ἀσφαλῶς καί τό ἐπικίνδυνον χάσμα μεταξύ παλαιοημερολογιτῶν καί κρατούσης Ἐκκλησίας δέν θά διηνοίγετο καί αἱ ἐγκληματικαί ἀκρότητες τῶν παρανόμων χειροτονιῶν δέν θά ἀπετολμῶντο…". Ἐν τούτοις καί παρά τήν ἀποτυχοῦσαν προσπάθειαν υἱοθετήσεως τῆς λύσεως ταύτης, ἡ πρότασις ἐπανελήφθη ἔκτοτε δίς. Οὕτως ἐν ἔτει 1957 ἐγένετο βολιδοσκόπησις ὑπό Ὑπουργοῦ φίλου τῆς παρατάξεως τοῦ "πρ. Φλωρίνης" ἐάν θά ἐδέχετο ἡ παράταξις αὕτη νά μνημονεύη τοῦ οἰκείου κανονικοῦ Μητροπολίτου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, τῆς προτάσεως ταύτης ἀπορριφθείσης ὡς ἀπαραδέκτου. Ἐν ἔτει δέ 1963 δι' ὑπομνήμαντος πρός τήν Ἱεραρχίαν τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ὁμάς λαϊκῶν παλαιοημερολογιτῶν καί μή, ὑπέδειξαν ὡς μόνην λύσιν τοῦ παλαιοημερολογιτικοῦ ζητήματος, τήν διοικητικήν ἐξάρτησιν τοῦ παλαιοημερολογιτικοῦ κλήρου ἀπό τῆς ἐπισήμου Ἐκκλησίας διά μέσου Ἱεράρχου ἐκ τῶν παλαιοημερολογιτῶν προερχομένου εἰς τήν Ἱ. Σύνοδον ὑπαγομένου. "Εἰς τί 'ᾶραγε παρετήρουν θά ἔβλαπτεν ἡ παρουσία ὁμόφρονος, ὁμορρύθμου, ὁμοτρόπου πρός τό (παλ/κόν) ποίμνιον Κλήρου, ἐφ' ὅσον οὗτος ὁ Κλῆρος θά ἐξηρτᾶτο διοικητικῶς κατ' ἔμμεσον τρόπον ἐκ τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας; Ἰδού ὅτι ἡ Παπική Ἐκκλησία, πλέον εὐέλικτος ψυχολογικῶς ἀναγνωρίζει ὡς αὐτοφανές τό δικαίωμα εἰς τάς διαφόρους ἐκκλησιαστικάς ὁμάδας, νά ἔχωσιν ὁμόφρονα καί ὁμόρρυθμον Κλῆρον, περιοριζομένη μόνον εἰς τήν διοικητικήν ὑπ' Αὐτήν ὑπαγωγήν". Καί προσέθετον: "Διά τοῦ τρόπου αὐτοῦ καί ἡ ἐμπιστοσύνη τῶν παλαιοημερολογιτῶν πρός τήν Ἑλληνικήν Ἐκκλησίαν θά διασφαλισθῆ, ἀλλά καί μία ἀταξία θά ἀποφευχθῆ, τοῦ διπλοῦ δηλονότι ἑορτασμοῦ τῶν αὐτῶν κατ' ἑνιαυτόν ἑορτῶν ὑπό κληρικῶν τῆς Διοικούσης Ἐκκλησίας, ὑποχρεωμένων νά ἐξυπηρετῶσιν ἀνθρώπους ξένους πρός τό φρόνημα καί τάς πεποιθήσεις των". Ὑπεδείκνυον δ' ἐν συνεχεία τό ὑπ' αὐτῶν ἐπιλεγέν πρόσωπον φέρον "κατ' ἀνεκτικήν ἔστω ἀναγνώρισιν" τό ἀξίωμα τοῦ Ἐπισκόπου, ὅπερ ἐκρίνετο ὑπ' αὐτῶν κατάλληλον ἴνα ἀναλάβη τόν ρόλον τοῦτον. Τό Ὑπόμνημα τοῦτο πρωτοκολληθέν, παρέμεινεν ἀνενέργητον ἐν τοῖς Ἀρχείοις τῆς Ἱ. Συνόδου, παρά τά θετικά στοιχεῖα, ἅτινα περιεῖχεν, ἰδία ἐν συναφεία πρός τήν μέχρι τοῦ ἔτους ἐκείνου διαμεμορφωμένην ἐντός τῶν κόλπων τοῦ παλαιοημερολογιτισμοῦ κατάστασιν…". Ο ΠΡΩΗΝ ΦΛΩΡΙΝΗΣ ΠΑΡΑΙΤΕΙΤΑΙ ΤΩΝ ΚΑΘΗΚΟΝΤΩΝ ΤΟΥ Ἀφοῦ λοιπόν καί αἱ προεκτεθεῖσαι εὐνοϊκαί προτάσεις τοῦ πρ. Φλωρίνης δέν ἐγένοντο δεκταί, κατόπιν οὗτος μέσω τοῦ "Μητροπολίτου" Μυτιλήνης (εἰς τήν ἐπαρχίαν τοῦ ὁποίου ἦτο ἐξόριστος), δηλοῖ μετάνοιαν καί ζητεῖ τήν συγγνώμην τῆς Νεοημερολογιτικῆς Ἐκκλησίας. Δι' αὐτῆς τῆς ἐπιστολῆς ὁ πρ. Φλωρίνης ἐπέτυχε τήν ἐπιστροφήν του ἐκ τῆς ἐξορίας εἰς τάς Ἀθήνας. Ἐπιστρέψας τήν 3.11.1952 ὁμοῦ μετά τῶν δύο ἄλλων ἀρχιερέων Λιώση καί Χατζῆ ἀποφασίζουν καί παραιτοῦνται τῶν ποιμαντορικῶν καθηκόντων, ἀφοῦ δέν κατώρθωσαν νά γεφυρώσουν τό χάσμα μεταξύ τῆς Νεοημερολογιτικῆς Ἐκκλησίας καί τῶν Παλαιοημερολογιτῶν. Ἄς ἴδωμεν ὅμως τό κείμενον τῆς Παραιτήσεως: ΠΡΑΚΤΙΚΟΝ ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΕΩΣ ΤΩΝ ΠΑΛΑΙΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΩΝ ΑΡΧΙΕΡΕΩΝ Οἱ κάτωθι ὑπογεγραμμένοι Ἀρχιερεῖς τῶν Παλαιοημερολογιτῶν Μητροπολίτης πρώην Φλωρίνης Χρυσόστομος, Ἐπίσκοπος Χριστιανουπόλεως Χριστοφόρος καί Ἐπίσκοπος Διαυλείας Πολύκαρπος, συνελθόντες εἰς σύσκεψιν ἐν τῆ οἰκία τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου πρ. Φλωρίνης κ. Χρυσοστόμου κειμένη ἐν Ἀθήναις καί ἐπί τῆς ὁδοῦ Κρίσης 24 τῆ 3 Νοεμβρίου 1952 καί ἀνασκοπήσαντες τήν γενικήν κατάστασιν τοῦ Παλαιοημερολογιτικοῦ ζητήματος μετ' ἀνταλλαγήν σκέψεων καί γνωμῶν, κατελήξαμεν ὁμοφώνως καί ἐν πλήρει καί ἀνεπηρεάστω συνειδήσει εἰς τήν ἑπομένην ἀπόφασιν: Ἐν πρώτοις διατρανοῦμεν τήν βαθεῖαν συναίσθησιν ἡμῶν ὅτι αἰτία τῆς Ἐκκλησιαστικῆς διαιρέσεως δέν εἴμεθα ἡμεῖς ἀλλ' οἱ εἰσαγαγόντες εἰς τήν Ὀρθόδοξον θείαν Λατρείαν μονομερῶς καί ἄνευ τῆς γνώμης τῶν λοιπῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν εἰς Σύνοδον συνερχομένων καί ἐν Ἁγίω Πνεύματι ἀποφαινομένων κατά τά θέσμια τῆς Ὀρθοδόξου Ἀνατολικῆς Ἐκκλησίας τό ὑπό Πανορθοδόξων Συνόδων (1583 καί 1593) καταδεδικασμένον ἐπί Ἱερεμίου τοῦ Β' Γρηγοριανόν ἡμερολόγιον ἀφ' ἑνός καί ἀφ' ἑτέρου ἡ εὐάριθμος κατ' ἀρχάς μερίς καί εἴτα πολυπληθής Ὀρθοδόξων Ἑλλήνων οἴτινες διά λόγους Θρησκευτικῆς συνειδήσεως ἠρνήθησαν νά ἀποδεχθοῦν τό νέον Ἐκκλησιαστικόν ἡμερολόγιον καί ἀπετέλεσαν ἰδίαν θρησκευτικήν Κοινωνίαν ἀνεξάρτητον ἀπό τήν Ἱεραρχίαν τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος. Δεύτερον, ἐπειδή ἔχομεν βαθεῖαν τήν ἐπίγνωσιν ὅτι ἐξήλθομεν ἡμεῖς εἰς τόν Παλαιοημερολογιτικόν ἀγῶνα, μετά ἕνδεκα περίπου ἔτη ἀπό τῆς ἐκκλησιαστικῆς διαιρέσεως ἐκ σεβασμοῦ πρός τήν πολιάν καί σεβαστήν παράδοσιν τοῦ ἑορτολογίου ἀφ' ἑνός καί ἀφ' ἑτέρου ἴνα πρός τό συμφέρον τῆς Ἐκκλησίας θέσωμεν ἕν τέρμα εἰς τά ἔκτροπα εἰς ἅ ἡ Θρησκευτική Κοινότης τῶν Παλαιοημερολογιτῶν, ἐλλείψει Θρησκευτικῶν Ἡγετῶν μέ Θεολογικήν μόρφωσιν καί Κανονικήν συγκρότησιν, προέβαινον εἰς βάρος τοῦ κύρους τῆς Ἐκκλησίας. Τρίτον ἐπειδή ἔχομεν τήν συναίσθησιν ὅτι ἐτέθημεν ἐπί κεφαλῆς τοῦ ἑορτολογικοῦ ἀγῶνος οὐχί ἴνα εὐρύνωμεν τό χάσμα τῆς Ἐκκλησιαστικῆς διαιρέσσεως, ἀλλ' ἴνα γεφυρώσωμεν αὐτοσυγκρατοῦντες ἀφ' ἑνός τούς παλαιοημερολογίτας ἐντός τοῦ πλαισίου τῆς κανονικότητος καί τῆς ἐκκλησιαστικῆς εὐκοσμίας καί νομιμότητος καί ἀφ' ἑτέρου δίδοντας ἀφορμήν εἰς τήν Ἱεραρχίαν τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος πρός ἀναθεώρησιν τῆς ἡμερολογιακῆς καινοτομίας. Τέταρτον ἐπειδή ἡ Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ἀντί διά μέσων διαφωτιστικῶν καί εἰρηνικῶν νά πείση τούς ἀπό τῆς Ἐκκλησίας, ἀποσχισθέντας παλαιοημερολογίτας καί εἰς τούς κόλπους αὐτῆς νά προσελκύση ἀπ' ἐναντίας ἐκήρυξεν ἄγριον καί ἀπεινῆ διωγμόν κατ' αὐτῶν ἐκθέσασα οὕτω εἰς τά ὄμματα τοῦ Ὀρθοδόξου καί ξένου κόσμου τό κῦρος τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καί τό φιλελεύθερον πνεῦμα τοῦ Ἑλληνικοῦ Πολιτισμοῦ πρός μεγίστην ἐκκλησιαστικήν καί ἐθνικήν ζημίαν. Πέμπτον, ἐπειδή ἡ Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας ἀντί νά ἐπωφεληθῆ τῆς ἐξόδου ἡμῶν τῶν Ἀρχιερέων εἰς τόν ἑορτολογικόν ἀγῶνα καί ἐπιδιώξη δι' ἡμῶν τήν ὑπό πάντων ποθουμένην ἄρσιν τῆς ἐκκλησιαστικῆς ταύτης διαιρέσεως, πάντως ἐντός τοῦ πλαισίου τῶν Ἱερῶν Κανόνων καί τῶν Παραδόσεων ὡς ἡμεῖς ἐπανειλημμένως δι' ὑπομνημάτων ἐζητήσαμεν, οὐ μόνον αὕτη ἀπηξίωσεν ἡμᾶς ἀπαντήσεως ἀλλά καί ἐφήρμοσεν τά ἀντιχριστιανικά καί ἀντισυνταγματικά μέτρα τοῦ ἀπηνοῦς διωγμοῦ καί καθ' ἡμῶν χρησιμοποιήσασα ὡς ἀφορμήν τά ἔκτροπα τῆς Μονῆς Κερατέας πρός ἥν ἡμεῖς καί οἱ ὀπαδοί ἡμῶν ἀπό τοῦ ἔτους 1936 οὐδεμίαν σχέσιν καί ἐκκλησιαστικήν ἐπικοινωνίαν εἴχομεν ὡς τοῦτο ἦτο γνωστόν εἰς Αὐτήν. Ἕκτον ἐπειδή καί αἱ ἑκάστοτε Κυβερνήσεις ἀντί πρός τό συμφέρον τῆς Ἐκκλησίας καί τῆς Πολιτείας νά συστήσουν καί ἐν ἀρνήσει νά ἐπιβάλουν εἰς τήν Ἱεραρχίαν τήν εἰρήνευσιν τῆς Ἐκκλησίας ὡς εἶχον καί ἔχουν καθῆκον καί δικαίωμα παρεχόμενον εἰς αὐτάς ὑπό τοῦ Νόμου καθ' ὅν ἡ ἐγκαθίδρυσις τῶν Συνοδικῶν Ἀρχῶν καί ὁ ἔλεγχος τῶν πράξεων αὐτῶν ὑπάγεται εἰς τό Ὑπουργεῖον τῶν Θρησκευμάτων ἀπ' ἐναντίας υἱοθέτησαν καί αὗται ἄνευ οὐδενός Κυβερνητικοῦ ἐλέγχου τάς ἀντικανονικάς καί ἀντισυνταγματικάς ἀποφάσεις τῆς Ἐκκλησίας καί βιαίως ταύτας ἐξετέλεσαν. Ἕβδομον, ἐπειδή οἱ ἀντιχριστιανικοί καί ἀντισυνταγματικοί οὗτοι διωγμοί κατά τῶν Παλαιοημερολογιτῶν ἐξακολουθοῦν εἰσέτι πρός διασυρμόν καί καταρράκωσιν τῆς Ἐκκλησίας καί τῆς Πολιτείας καί δέν ἐπιθυμοῦμεν νά καταστῶμεν καί ἡμεῖς ὡς Ἱεράρχαι καί ἀκραιφνεῖς Ὀρθόδοξοι Ἕλληνες συνυπεύθυνοι ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ καί τῆς Ἱστορίας παρέχοντες καί ἡμεῖς ὡς ἐνασμενίζονται νά διϊσχυρίζωνται αἱ ὑπεύθυνοι αὗται Ἀρχαί τήν ἀφορμήν τοῦ ἐπαράτου τούτου διωγμοῦ ἐλάβομεν τήν ἑπομένην ἀπόφασιν ἀφήνοντες ἀκεραίαν τήν εὐθύνην τῶν συμβησομένων εἴς τε τήν Ἐκκλησίαν καί τήν Πολιτείαν. Δι' ὅλους τούς ὡς ἄνω λόγους δηλοῦμεν ὅτι παραιτούμεθα τοῦ λοιποῦ τῆς ἐνεργοῦ ὑπηρεσίας καί τῆς Ποιμαντορικῆς κηδεμονίας ἐπί τοῦ ποιμνίου ἡμῶν οὐχί ὅμως καί τῆς Ἀρχιερωσύνης καί τῆς πίστεως πρός τήν Παράδοσιν τοῦ Πατρίου Ἐκκλησιαστικοῦ ἡμερολογίου ἥν θά τηρήσωμεν ἀπαρεγκλίτως ὑπέρ ἡμῶν ὡς ἀτόμων μέχρι τῆς ὁριστικῆς καί τελεσιδίκου λύσεως τοῦ ἡμερολογιακοῦ ζητήματος ὑπό Πανορθοδόξου Συνόδου. Ἐν τέλει συνιστῶμεν καί παραγγέλλομεν πάντας τούς ἐφημερίους τοῦ τέως ποιμνίου ἡμῶν ὅπως παύσωσι τοῦ λοιποῦ νά μνημονεύωσιν ἐπ' Ἐκκλησία κατά τάς θρησκευτικάς ἱεροτελεστίας καθ' ἅ κελεύουσιν οἱ Ἱεροί Κανόνες τοῦ ὀνόματος ἡμῶν παραιτηθέντων τῆς Ποιμαντορικῆς ἡμῶν Ἀρχῆς καί Ἐξουσίας ἐπί τῶν ἀκολουθούντων τό Πάτριον Ἑορτολόγιον. Σφραγίζομεν τό παρόν Πρακτικόν τῆς παραιτήσεως ἡμῶν διά μιᾶς ἐνθέρμου καί ὑποκαρδίου εὐχῆς ὅπως Κύριος ὁ Θεός ὁ ἄνωθεν ἐπισκοπῶν καί προστατεύων τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν φωτίση τούς Ἄρχοντας καί Ταγούς τῆς Ἐκκλησίας καί τῆς Πολιτείας πρός ἕνωσιν πάντων τῶν Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν ἐν τῶ πλαισίω τῶν Ἐκκλησιαστικῶν Παραδόσεων καί τῶν Ὀρθοδόξων θεσμῶν ἴνα ἅπασαι αἱ Ὀρθόδοξοι Ἐκκλησίαι καί οἱ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί μιᾶ ψυχῆ καί καρδία ταυτοχρόνως καί ὁμοιομόρφως δοξάζωμεν τό Πάντιμον καί μεγαλοπρεπές ὄνομα τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος Ἀμήν. Οἱ Ἀρχιερεῖς Ὁ πρώην Φλωρίνης Χρυσόστομος Ὁ Χριστιανουπόλεως Χριστόφορος Ὁ Διαυλείας Πολύκαρπος» Μετά τήν δημοσίευσιν τῆς παραιτήσεως τῶν 3 Ἀρχιερέων ἀκολουθεῖ ὑπό τῆς Ν. Ἐκκλησίας ἡ διαδικασία ἀναγνωρίσεως τῶν παραιτηθέντων καί ἡ τοποθέτησις αὐτῶν εἰς τούς ἀπό τόσα ἔτη ἀπωλεσθέντας θρόνους των καί ἡ ἔνταξίς των εἰς τό μισθολόγιον καί ἐπί πλέον καί ἡ χορήγησις τῶν καθυστερημένων ἀποδοχῶν. Καί οἱ μέν δύο ἀπό τούς τρεῖς Ἀρχιερεῖς, Λιώσης καί Χατζῆς, πού ὑπέγραψαν τήν Ἐγκύκλιον τοῦ 1950, τά κατάφεραν καί ἀπήλαυσαν τούς ἀπό τόσα ἔτη ἀποστερηθέντας νεοημερολογιτικούς θρόνους των, ὁ δέ τρίτος ὁ Βαρυκόπουλος δέν ἐπρόλαβε, διότι ἀπῆλθε τῶν ὦδε (1951), εὑρισκόμενος ἐν τῶ σχίσματι τοῦ πρώην Φλωρίνης. Ὁ πρώην Φλωρίνης Χρυσόστομος, δέν τά κατάφερε καί αὐτός νά ἀπολαύση τόν νεοημερολογιτικόν θρόνον, τόν ὁποῖον τοῦ ὑπεσχέθη ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Σπυρίδων, οὔτε τό μισθολόγιον καί τάς καθυστερημένας ἀπό τόσα ἔτη χρηματικάς ἀποδοχάς, ἄς μέμνηται εἰς τό βιβλίον του "ΑΓΩΝΙΑ" ὁ κ. Σταῦρος Καραμῆτσος, διότι παρενέβησαν λαϊκοί παράγοντες (ὁ κ. Καραμῆτσος, ὁ κ. Μπατιστᾶτος κ.ἄ.), καί τόν ἠμπόδισαν. Τόν ἐξηνάγκασαν δέ νά ἀνακαλέση τήν παραίτησίν του δι' ἑτέρου ἐγγράφου. Ἄς θυμηθοῦμε καί πάλιν τά λόγια τοῦ Ὑπουργοῦ Μπακοπούλου, διά τάς διαπραγματεύσεις τοῦ 1951: "…Τήν τελευταίαν στιγμή παρενέβησαν παράγοντες ἐκ τῶν λαϊκῶν τάξεων καί ἐπηρέασαν τόν ἀσθενῆ χαρακτῆρα τοῦ πρώην Φλωρίνης, ὅστις παλινωδῶν, ἐδήλωσεν ὅτι δέν τηρεῖ τά ὅσα ὑπεσχέθη…". Ὁ πρ. Φλωρίνης ἀνακαλεῖ τήν παραίτησίν του Ἐρωτῶμεν; Ὑπάρχει εἰς τά χρονικά τῆς Ἐκκλησιαστικῆς Ἱστορίας παρομοία πρᾶξις παραιτήσεως Ὀρθοδόξου Ἀρχιερέως ἐκ τῶν καθηκόντων του, ἔναντι τοῦ ποιμνίου του; Ποιμένες εἶναι αὐτοί; Καί ποῖος ὁ σκοπός τῆς τοιαύτης παραιτήσεως; Ποίων σκοτεινῶν δυνάμεων σχέδια ἐφήρμοζαν; Εἰς τό σημεῖον αὐτό πρέπει νά ἀναζητήσωμεν καί τόν κύριον λόγον διά τόν ὁποῖον ὁ πρώην Φλωρίνης δέν ἐνέμεινε εἰς τήν παραίτησίν του καί τήν ἀνεκάλεσε. Ἰδού τί γράφει εἰς τήν "Φωνήν τῆς Ὀρθοδοξίας", ὡς ἀπάντησιν ἐπί ἑνός ἄρθρου τοῦ περιοδικοῦ "ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΑΝΔΡΕΑΣ" τοῦ Πατριαρχείου Κων/πόλεως, τό ὁποῖον τόν παρώθει νά ἀκολουθήση καί αὐτός τά ἴχνη τῶν δύο ἄλλων Ἐπισκόπων καί νά ἐπανέλθη εἰς τόν νεοημερολογιτισμόν: "(Δέν ἐπιστρέφω λέγει εἰς τό νέον Ἡμερολόγιον) καί τοῦτο, διότι ἐν τῆ περιπτώσει ταύτη, ὁ ὑπό τήν ἐμήν Κηδεμονίαν διατελῶν καί συγκρατούμενος εἰς τά πλαίσια τῶν Κανόνων καί τῆς Ἐκκλησιαστικῆς εὐπρεπείας καί νομιμότητος παλαιοημερολογιτικός κόσμος, θά μείνη καί πάλιν πιστός εἰς τό ἐκ παραδόσεως ἡμερολογιακόν καθεστώς, ὅπως ἔμεινεν καί μετά τήν λιποταξίαν ἐκ τοῦ ἡμερολογιακοῦ ἀγῶνος τῶν Ἀρχιερέων Ἁγίων Ζακύνθου, Χριστιανουπόλεως καί Διαυλείας. Ὑπάρχει δέ ἐπί πλέον καί ὁ φόβος μήπως ὁ ὀρθοφρονῶν οὗτος παλαιοημερολογιτικός κόσμος μένων ἄνευ ποιμαντορικῆς κηδεμονίας, ζητήση τοιαύτην ἀπό τούς Ἐπισκόπους τῆς Μονῆς Κερατέας. ("Φωνή Ὀρθοδοξίας" φύλ. 154/4.5.1953). Ἐν συνεχεία, λέγει ὅτι ἡ μόνη ἁρμοδία πρός λύσιν τοῦ θέματος εἶναι ἡ "Πανορθόδοξος Σύνοδος"! Δηλαδή τί λέγει μέ τά ὡς ἄνω. Ὅτι δέν πηγαίνει μέ τό νέον, διότι ἔχει ἕνα "καλύτερον" σκοπόν, νά συγκρατήση τούς ὀπαδούς του, ὥστε νά μή φύγουν καί ὑποταγοῦν εἰς τήν Σύνοδον τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Εἶναι δηλαδή ὁ ρόλος του, ρόλος Οὐνίας. Ἔτσι συνεχίζεται ἡ ὑποκρισία. Εἰς τοιαύτην ἐλεεινήν κατάστασιν ἔφερεν τόν ἀγῶνα ὁ πρώην Φλωρίνης. Ἀπῆλθε τῶν ὦδε, ἐγκαταλείπων ὀπίσω του καπνούς κακοδοξίας, καί ΣΧΙΣΜΑ μέγα καί δυσκολοθεράπευτον, τό ὁποῖον σήμερον ἔχει διαιρεθῆ εἰς πλειάδα ἄλλων μικροτέρων σχισμάτων, τά ὁποῖα συνεχῶς πολλαπλασιάζονται. Καί ὄχι μόνον εὑρίσκονται εἰς αὐτήν τήν ἀθλίαν κατάστασιν, ἀλλά καί μάχονται λυσσωδῶς ἐναντίον ἐκείνων πού τηροῦν ἐπακριβῶς καί ἀπαρεγκλίτως ἐκεῖνα πού διδάσκει ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία καί τούς ὑβρίζουν ὡς ΣΧΙΣΜΑΤΙΚΟΥΣ. Διερωτῶμαι. Ὕστερα ἀπό τόσα ἀποκαλυπτικά πού διεπράχθησαν εἰς βάρος τοῦ Ἱεροῦ τῆς Ὀρθοδοξίας Ἀγῶνος πῶς ὑπάρχουν ἄνθρωποι οἱ ὁποῖοι συνεχίζουν νά εὑρίσκωνται εἰς τό ΣΧΙΣΜΑ καί τήν ΚΑΚΟΔΟΞΙΑΝ τοῦ πρώην Φλωρίνης καί εἰς τήν σημερινήν σχιζοφρενικήν καί δαιμονιώδη κατάστασιν; Καί ὁ μέν πρώην Φλωρίνης ὅ,τι ἔπραξεν ἄξια ἀπεκόμισεν ἀπό τόν δικαιοκρίτην Θεόν, οἱ ὀπαδοί του ὅμως κληρικοί ἀντί νά ἔλθουν εἰς ἑαυτούς καί νά διορθώσουν τάς κακοδοξίας τοῦ πρώην Φλωρίνης ἀποδεικνύονται χειρότεροι ἐκείνου. Ἀφοῦ ἐπί πενταετίαν ἐσυσπειρώθησαν εἰς πρεσβυτεριανήν ὀργάνωσιν, ὡς κύριον μέλημά των ἔθεσαν εἰς πρώτην φάσιν νά ὑπαχθοῦν εἰς τήν νεοημερολογιτικήν ἐκκλησίαν, μέσω τοῦ Πατριαρχείου Ἱεροσολύμων, πρός τό ὁποῖον ἀπέστειλαν Ἐπιτροπήν ὑπό τόν νομικόν κ. Παναγιωτάκον. Οὗτος διά τό θέμα τῆς ὑπαγωγῆς τούς ὑπέδειξε τά κάτωθι: "Δέν συμφέρει εἰς τήν κίνησίν σας νά δεχθῆτε διοικητικήν ἐξάρτησιν ἐκ τῆς κρατούσης Ἐκκλησίας ἀποδεχόμενοι τό μνημόσυνον τοῦ κυριάρχου Μητροπολίτου· διά τοῦ μνημοσύνου ἡ κρατοῦσα Ἐκκλησία θά σᾶς ἀπορροφήση. Δύο λύσεις διανοίγονται· ἤ νά καταστῆ δυνατή ἡ χειροτονία ἐπισκόπων ἐκ κληρικῶν τῆς κινήσεώς σας ἤ νά ἐνταχθῆτε ὑπό μίαν ὁμόφρονα Ἐκκλησίαν". Καί συνεχίζουν εἰς τήν "Φωνήν τῆς Ὀρθοδοξίας": "Μέ βάσιν λοιπόν τήν ἀνωτέρω γνωμοδότησιν τοῦ σοφοῦ νομοδιδασκάλου κ. Π. Παναγιωτάκου ἀπεφασίσθη, κατά πλειοψηφίαν ἡ ἀποστολή διμελοῦς ἐπιτροπῆς εἰς Ἱεροσόλυμα, χάριν βολιδοσκοπήσεως τῶν παραγόντων τῆς Ἁγιοταφικῆς ἀδελφότητος". ("Φωνή Ὀρθοδοξίας", φύλ. 307/2.3.1959) Ἀφοῦ ἀπέτυχεν ἡ τοιαύτη ἐξάρτησίς των, εἰς δευτέραν φάσιν ἐπεδίωξαν νά ἀναδειχθῆ κάποιος ἀπό αὐτούς Ἐπίσκοπος. Πρός τόν σκοπόν αὐτόν προσέφυγον εἰς πάντας καί ὡς δυστυχεῖς ἐπαῖται ἐζήτουν νά τούς χειροτονήσουν Ἀρχιερεῖς, ἀλλά ἅπαντες τούς ἀπέπεμψαν. Δέν ἐδίστασαν νά ζητήσουν ἐπισκοποίησιν καί ἀπό αὐτόν τόν Καλτσουνάκην καί ἀπό τόν Σουρῆν. Αἱ σχετικαί ἐπιστολαί — αἰτήσεις εἶναι φοβεραί. (*) Ἐννοεῖ τούς μετά τοῦ Φλωρίνης Χατζῆ, Λιώσην καί Βαρυκόπουλον. Αὐτή ἦτο ἡ συνέπεια τῆς ὁμολογίας των. Η "ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΑ" ΤΟΥ ΑΚΑΚΙΟΥ ΠΑΠΑ Ἐν τέλει τόν Δεκέμβριον τοῦ 1960 ὁ ἐκπεσών ἐκ τῆς Ἐκκλησίας τῶν Γ.Ο.Χ. τό 1945 καί προσφυγών εἰς τό σχίσμα τοῦ πρώην Φλωρίνης, Ἀκάκιος Παππᾶς, ἀποστέλλεται εἰς τήν Ἀμερικήν διά νά ἐπισκοποιηθῆ ὑπό τῆς Συνόδου τῶν Ρώσων τῆς διασπορᾶς, πλήν ἡ Σύνοδος ἐκείνη ἀπέρριψε τήν αἴτησιν καί ἀπηγόρευσεν τήν χειροτονίαν. Ἐξιστορῶν τό ἱστορικόν τῆς χειροτονίας τοῦ Ἀκακίου, ὡς Ἐπισκόπου Ταλαντίου, ὁ π. Γρηγόριος Παπαβλάχος ἀποκαλύπτει φρικτά πράγματα. Κατά τήν ἀναχώρησιν τοῦ Ἀκακίου διά Ἀμερικήν τόν Δεκέμβριον τοῦ 1960 τόν συνώδευσαν εἰς τό ἀεροδρόμιον ὁ π. Γρηγόριος Παπαβλάχος μετά τοῦ Ἀρχιμανδρίτου Χρυσοστόμου Κιούση. Εἰς Ἀμερικήν ὁ Γέρων Ἀκάκιος Παππᾶς μετέβη μετά τοῦ ἀνεψιοῦ του μικροῦ Ἀκακίου, νῦν "Ἐπισκόπου Διαυλείας". Πρό τῆς ἀναχωρήσεως ὁ Γέρων Ἀκάκιος ἐξεβίαζε, ἴνα ἀποσπάση τήν ἄδεια τῆς Ἐκκλησιαστικῆς Ἐπιτροπῆς, ὅπως ἐπισκοποποιήση καί τόν ἀνεψιόν του μιά καί θά ἔκαναν τόσα ἔξοδα. Ἐνῶ ἐπρόκειτο νά ἐπιβιβασθῆ τοῦ ἀεροπλάνου ὁ γέρων Ἀκάκιος εἶχεν τόσον θυμώσει ἐπειδή δέν ἔδωκαν τήν συγκατάθεσιν διά νά χειροτονηθῆ καί ὁ ἀνεψιός του, ὥστε οὔτε κἄν τούς ἐχαιρέτησε καί σχεδόν τούς ἐξεδίωξε. Ἐπίσης μέ πικρίαν βεβαιώνει ὁ π. Γρηγόριος Παπαβλάχος τήν κακήν συμπεριφοράν τοῦ Ἀκακίου, ἐνῶ αὐτός, ὡς λέγει, μέ κίνδυνον νά πάη φυλακή, διέθεσε χρήματα ἐκ τοῦ Φιλοπτώχου Ταμείου, ὡς Ταμίας ὅπου ἦτο, δι' αὐτήν τήν χειροτονίαν μετά τῶν ἐξόδων ταξειδίου διακόσιες χιλιάδες (200.000) δραχμές (σημερινά περίπου 7 ἑκατ.) καί μάλιστα ἄνευ ἐγκρίσεως Γενικῆς Συνελεύσεως τοῦ Γενικοῦ Φιλοπτώχου Ταμείου καί κρυφά καί ἀπό τά μέλη τοῦ Διοικητικοῦ Συμβουλίου. Ἀφοῦ ἔφθασαν εἰς Νέαν Ὑόρκην ὁ Ἀκάκιος μετά τοῦ ἀνεψιοῦ του ἀπηυθύνθησαν εἰς τόν Ἀρχιεπίσκοπον τῶν Ρώσων τῆς Διασπορᾶς Ἀναστάσιον. Οὗτος ὅμως ἠρνήθη τήν χειροτονίαν καί τούς ἀπέπεμψε σκαιότατα, λέγων πρός αὐτούς νά "Πᾶτε νά ὑποταχθῆτε στούς Δεσποτάδες τῆς Ἑλλάδος, ὅτι τό Νέον Ἡμερολόγιον δέν εἶναι σοβαρόν θέμα, ἀφοῦ καί ἐμεῖς ἔχομεν Παραρτήματα μέ τό Νέον Ἡμερολόγιον", κ.λπ. Εἰς παρακλήσεις τοῦ γέροντος Ἀκακίου, γονατιστοῦ ἐνώπιόν του καί ἐναγκαλίσαντος τά γόνατά του, οὗτος τόν ἐλάκτισε, ἀπό δέ τήν στενοχωρίαν του ὁ γέρο Ἀκάκιος ἔπαθεν συμφόρεσιν ἐν Ἀμερικῆ. Εἰς ὅλας τάς συναντήσεις τοῦ Ἀκακίου μετ' Ἀναστασίου παρίστατο καί ὁ Ἀρχ/της Πέτρος Ἀστυφίδης καί ὁ Ἐπίσκοπος τῶν Ρώσων ὁ Σικάγου Σεραφείμ, ὅστις καί τόν ἐλυπήθη πολύ. Κατόπιν αὐτῶν ὁ Ἀκάκιος μετά τοῦ Ἀστυφίδη καί λοιπῶν ἐστράφησαν πρός τόν Σεραφείμ ὑποσχόμενοι χρήματα καί τά πάντα, ἐάν οὗτος ἐχειροτόνει. Ὁ Σεραφείμ ἐδέχθη ἐπειδή ὅμως ἔπρεπε νά συμμετέχη καί ἕτερος Ἐπίσκοπος, εὗρεν καί ἔπεισε τόν μόνον ἀποδεχθέντα νά συμπράξη στήν χειροτονίαν, Ἐπίσκοπον Ρουμᾶνον Θεόφιλον πλήν Νεοημερολογίτην. Ἡ χειροτονία θά ἐλάμβανε χώραν εἰς τόν ἰδιόκτητον Ναόν τοῦ Θεοφίλου. Ρητῶς δέ τούς ἐτόνισεν ὅτι θά ὡρκίζοντο εἰς τό Ἱ. Εὐαγγέλιον, ὅτι δέν θά ἀπεκάλυπτον καί οἱ δύο Ἀκάκιοι τούς χειροτονήσαντας τόν γέρο Ἀκάκιον, οὔτε θά ἐλάμβαναν χειροτονικά ἔγγραφα. Τελικῶς ὁ γέρο Ἀκάκιος ἀπεδέχθη τάς προτάσεις τοῦ Σεραφείμ χάριν "δῆθεν" τοῦ συμφέροντος τοῦ Ἱεροῦ Ἀγῶνος καί ὑπεσχέθησαν, ὅτι θά κατέβαλαν τά αἰτηθέντα ὑπό τοῦ Σεραφείμ χρήματα κ.λπ. Ὁ π. Γρηγόριος ἀποκαλύπτει τόν φρικτόν ὅρκον πού ἔδωσεν ὁ γέρο Ἀκάκιος πρίν τῆς χειροτονίας του ἐπί τοῦ Ἱεροῦ Εὐαγγελίου, παρουσία καί τοῦ μικροῦ Ἀκακίου, τοῦ Πέτρου Ἀστυφίδη καί λοιπῶν, τόν ὁποῖον ὅρκον καί ὑπέγραψεν ὁ Ἀκάκιος καθώς καί τάς ἐπιταγάς τσέκ πού θά ἐλάμβανε ὁ Σεραφείμ καί προσθέτει, ὅτι ὁ… Πέτρος Ἀστυφίδης ἐφωτογράφησε τήν στιγμήν τῆς ὑπογραφῆς τοῦ ὅρκου ὑπό τοῦ γέρο Ἀκακίου, ντυμένου μέ τά ἄμφιά του, ὡς καί ἁπάντων τῶν λοιπῶν προσώπων. Τό δέ περιεχόμενον τοῦ ὅρκου ἔλεγε μεταξύ τῶν ἄλλων ὅτι: "Νά πάρη τήν ψυχήν του ὁ Διάβολος (οἱ δαίμονες) καί νά ἔχη τήν κατάρα τῆς Ἁγίας Τριάδος, ἐάν θά ἀπεκάλυπτε τί ἀπό τά γεγονότα τῆς χειροτονίας". Προσθέτει δέ ὁ π. Γρηγόριος, ὅτι μέ αὐτήν τήν φωτογραφίαν ὁ Ἀστυφίδης ἐξεβίασε ἀργότερα τόν Ἀκάκιον καί ἐπέτυχε τήν χειροτονίαν του εἰς "Ἐπίσκοπον" Ἀστόριας. Ὅταν ἐπανέκαμψαν οἱ Ἀκάκιοι στήν Ἀθήνα, ὁ π. Γρηγόριος καί Χρ. Κιούσης τούς ὑπεδέχθησαν καί μετέβησαν εἰς τήν Μονήν τοῦ Ἀκακίου, ἐκεῖ ἐδιάβασαν τόν φρικτόν ὅρκον τοῦ γέρο Ἀκακίου καί τούς ἐπληροφόρησαν ὅτι δέν ἔχουν καί τά χειροτονικά, πρᾶγμα πού τούς ἐστενοχώρησε ἀφάνταστα. Συνεζήτησαν ἐπίσης διά τάς λοιπάς χειροτονίας καί ὁ Ἀκάκιος τούς καθησύχασεν, ὅτι ὅλα θά τακτοποιηθοῦν βραδύτερον. Ὁ Ἀκάκιος ἀπέθανε τό 1963 χωρίς νά γίνη ποτέ γνωστόν ἄν ὄντως ἐχειροτονήθη ἤ αὐτοετιτλοφορήθη μόνος του "Ἐπίσκοπος Ταλαντίου". Μετά δέ τόν θάνατον αὐτοῦ, ἀλλά καί τόν θάνατον τοῦ Ἀναστασίου (Προέδρου τῆς Συνόδου τῶν Ρώσων, ἡ ὁποία εἶχεν ἀπαγορεύσει τήν χειροτονίαν τοῦ Ἀκακίου) οἱ τῆς παρατάξεως τοῦ Ἀκακίου παρουσίασαν τό 1968 ἕνα κείμενον διά τοῦ ὁποίου ὁ Σεραφείμ ἐβεβαίωνεν ὅτι αὐτός μέ κάποιον ἄλλον ἐχειροτόνησε τόν Ἀκάκιον. Ἰδού ἡ βεβαίωσις: ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΣΙΚΑΓΟΥ ΚΑΙ ΝΤΙΤΡΟ·Ι·Τ 2141 — W. Λεωφ. Πιερσαί Σικάγο 22 Ἰλλινόης Η.Π.Α.. Ἀριθμ. Πρωτ. 677 23 Σεπτεμβρίου 9 Ὀκτωβρίου (1964) Σύλληψις Ἁγ. Ἰωάννου ἀποκεφαλιστή ΒΕΒΑΙΩΣΙΣ Διά τοῦ παρόντος πιστοποιῶ ὅτι ἐγώ μαζί μέ ἕναν ἀκόμη κανονικόν Ἐπίσκοπον τῆς ἰδικῆς μας Ρωσικῆς ἐν τῆ ξένη Ἐκκλησίας, προέβημεν ἐν τοῖς πράγμασιν εἰς χειροτονίαν εἰς Ἐπίσκοπον Ταλαντιακοῦ τοῦ Αἰδεσιμωτάτου Ἀρχιμανδρίτου Ἀκακίου. Ἡ χειροτονία ἐπραγματοποιήθη 9/22 Δεκεμβρίου 1960, εἰς τήν πόλιν Ντιτρόϊτ καί ἐντός τῶν ὁρίων τῆς Ἐπαρχίας μου καί δέον νά θεωρηθῆ νόμιμος ἔστω καί ἐάν ἐπραγματοποιήθη ἄνευ τῆς ἐνημερώσεως τῆς ἰδίας ἡμῶν Ἀρχιεπισκοπικῆς Συνόδου. Εἰς πίστωσιν τούτου ἐτέθη ἡ ὑπογραφή μας καί ἡ ἐπαρχιακή σφραγίς. ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΣΙΚΑΓΟΥ ΚΑΙ ΝΤΙΤΡΟ·Ι·Τ Ὡς σαφῶς καταφαίνεται ἐκ τοῦ ἀνωτέρω ἐγγράφου ἡ βεβαίωσις ὑπογράφεται ὑφ' ἑνός Ἀρχιερέως καί οὐχί ὑπό δύο ὡς ἀναφέρει. Καί οὐδέ κἄν χειροτονικόν δύναται νά λογισθῆ παρά ἁπλῆ βεβαίωσις· ὡς νά ἐπρόκειτο περί βεβαιώσεως ἐφημερίου πρός ἄπορον. Ἰδού τό κατάντημά των. Ἡ ἄρνησις τοῦ Θεοφίλου Πέραν ὅμως τούτων τό θέμα τῆς χειροτονίας τοῦ Ἀκακίου γίνεται σοβαρότερον μετά τήν ρητήν ἄρνησιν τοῦ Ρουμάνου Ἐπισκόπου Θεοφίλου, ὅστις διαψεύδει τόν Σικάγου Σεραφείμ. Ἰδού ἡ σχετική δήλωσις τοῦ Θεοφίλου: "… Μέ κατηγοροῦν, ὅτι ἔλαβον μέρος εἰς τήν χειροτονίαν τοῦ Ἐπισκόπου, παλαιοῦ Παλαιοημερολογιτικοῦ, ὀνόματι ΑΚΑΚΙΟΥ ΠΑΠΑ. ΤΟΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΨΕΥΔΕΣΤΑΤΟΝ. ΟΥ ΜΟΝΟΝ ΔΕΝ ΣΥΜΜΕΤΕΣΧΟΝ ΜΕΤΑ ΤΟΥ ΡΩΣΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΤΟΥ ΣΙΚΑΓΟΥ, ΕΙΣ ΤΟΙΑΥΤΗΝ ΤΙΝΑ ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΑΝ. ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΜΟΛΙΣ ΤΩΡΑ ΠΛΗΡΟΦΟΡΟΥΜΑΙ ΤΗΝ ΕΙΔΗΣΙΝ ΤΑΥΤΗΝ. Ἡ βεβαίωσις, ὅτι ἐκεῖνο, ὅπερ μοί ἀποδίδουν ὅτι ἔπραξα, "ἐσκανδάλισε πολλάς ψυχάς ἐν Ἑλλάδι", μέ ὑποχρεώνει νά ὑπάρξω σαφής, ρητός καί κατηγορηματικός, ἐν τῆ Ἐπισκοπικῆ μου διαβεβαιώσει, ὅτι Η ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΑ ΩΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΤΟΥ ΑΚΑΚΙΟΥ ΠΑΠΑ, ΜΟΙ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΕΛΩΣ ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΚΑΙ ΤΥΓΧΑΝΕΙ ΞΕΝΗ ΠΡΟΣ ΕΜΕ, ΚΑΙ, ΣΥΝΕΠΩΣ, ΔΕΝ ΥΦΙΣΤΑΤΑΙ ΩΣ ΠΡΟΣ ΕΜΕ, ΟΥΔΕΙΣ ΛΟΓΟΣ ΚΑΤΑΣΚΑΝΔΑΛΙΣΜΟΥ ΕΛΛΗΝΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ…". Τί προκύπτει ἐξ ὅλων τῶν ντοκουμέντων τά ὁποῖα ἀνωτέρω ἐξετέθησαν: 1) Ἡ χειροτονία τοῦ Ἀκακίου εἶναι Σιμωνιακή. 2) Ἐγένετο παρά τήν ἀπαγόρευσιν τῆς Ρωσικῆς Συνόδου. 3) Εἶναι ὑπερόριος. 4) Ἐγένετο ὑπό ἑνός. 5) Ἐγένετο ὑπό παλαιοημερολογίτου, ὁ ὁποῖος ἐκοινώνει μέ τούς νεοημερολογίτας (κακοδόξους). 6) Ἐγένετο ὑπό φοβερούς ὅρκους. 7) Ἐγένετο διά νά μήν ἐπιστρέψουν εἰς τήν Ἱεράν Σύνοδον τῆς Ἐκκλησίας τῶν Γ.Ο.Χ. καί ἐκλείψει οὔτω τό ἀπό τοῦ 1937 σχίσμα. 8) Ἀποτελεῖ ἐν ἐνί λόγω πρᾶξιν ἐσχάτης ἀσεβείας. Η ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΑ ΤΟΥ ΑΥΞΕΝΤΙΟΥ Μετά τήν χειροτονίαν τοῦ Ἀκακίου Παππᾶ καί ἐνῶ οὐδείς ἐγνώριζε ποῖος τόν ἐχειροτόνησε, ἦλθεν εἰς Ἑλλάδα καί ἕτερος Ἐπίσκοπος τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας τῆς Διασπορᾶς, ὁ Λατινόφρων Χιλῆς Λεόντιος, ὅστις καί αὐτός ἐνεργῶν ἄνευ γνώμης τῆς Συνόδου του ἐχειροτόνησεν εἰς "Ἐπίσκοπον Γαρδικίου", τόν καθηρημένον ὑπό τῆς Ἐκκλησίας τῶν Γ.Ο.Χ. (1949) τέως Ἀρχιμανδρίτην Αὐξέντιον Πάστραν, ὁ ὁποῖος κατόπιν ἐγένετο Ἀρχιεπίσκοπος καί ἀρχηγός τοῦ σχίσματος τοῦ πρώην Φλωρίνης. Ἐπί τῆς "Ἀρχιεπισκοπείας" του συνέβησαν πολλά, προπάντων δέ τήν τελευταίαν δεκαετίαν, μέ σημαντικωτέρους σταθμούς τά τραγικά γεγονότα τῆς Χαλκίδας, τάς ἀποσχίσεις Ἐπισκόπων του καί τάς δημιουργίας καί νέων σχισμάτων ἐντός τοῦ παλαιοῦ σχίσματος τοῦ 1937, ὡς τοῦ πραξικοπήματος τοῦ 1979 καί τῶν νεωτέρων. Ὁ κύριος ὑπεύθυνος τῆς ὅλης αὐτῆς τραγικῆς ὑποθέσεως ὁ Σικάγου Σεραφείμ, μετανοημένος, διότι ἐχειροτόνησε τόν Ἀκάκιο, γράφει πρός τόν Αὐξέντιο τό 1972: Ὁ Σικάγου Σεραφείμ ἐλέγχει καί βεβαιοῖ Τό 1972 ὁ Σικάγου Σεραφείμ ἀντιληφθείς τό ποιόν τῶν Ἀκακιακῶν καί μετανοήσας διά τό φρικτόν ἁμάρτημά του νά χειροτονήση τόν Ἀκάκιον Ἐπίσκοπον, γράφει πρός τόν διάδοχον τοῦ Ἀκακίου κ. Αὐξέντιον τήν κατωτέρω σημαντικήν ἐπιστολήν. DIOCESE OF CHICAGO AND DETROIT, INC HE AD OFFICE: VLADIMIROVO – LOST LAKE ROCK CITY, ILL. 61070. SUBSIDIARY: 2135 NORTH SAWYER ST, CHIGAGO, ILL. 60647. PHONE 312-384 -1973 Τῆ 26η Ὀκτωβρίου 1972 Π.Η. Μνήμη τοῦ Ἁγίου Δημητρίου τοῦ Μυροβλήτου Τῶ Ἀρχιεπισκόπω Αὐξεντίω, Ἀγαπητέ Ἀδελφέ καί ἐν Χριστῶ Συλλειτουργέ, Ὁ Χριστός ἐν τῶ μέσω ἡμῶν. Ἐπειδή τελευταίως ἐγείρονται καί πάλιν συζητήσεις περί τῆς χειροτονίας τοῦ ἀποθανόντος Ἐπισκόπου Ἀκακίου Παπᾶ, καί ἐφ' ὅσον γίνεται μνεία τοῦ ὀνόματός μου ἐν αὐταῖς, ἐπιθυμῶ ὅπως εἴπω τά ἑξῆς: Ὁ Ἐπίσκοπος Ἀκάκιος ἐχειροτονήθη εἰς ἐπίσκοπον ὑπό τῆς ἐμῆς ταπεινότητος καί τοῦ Ρουμάνου Ἐπισκόπου Θεοφίλου. Δέν ἐχειροτόνησα μόνος τόν Ἐπίσκοπον Ἀκάκιον. Ἡ χειροτονία ἔλαβε χώραν ἐν ΔΕΤΡΟΙΤ, ΜΙΨΗΙΓΑΝ καί ἐν τῶ Καθεδρικῶ Ναῶ τοῦ Ἐπισκόπου Θεοφίλου. Ὑπάρχουν μάρτυρες ἔτι ζῶντες, οἱ ὁποῖοι ἦσαν παρόντες κατά τήν χειροτονίαν, τοὐτέστιν οἱ τότε Ἀρχιμανδρῖται, νῦν Ἐπίσκοποι Ἀκάκιος καί Πέτρος. Τό χειροτονητήριον ὅθεν, τό ὁποῖον φέρει τήν ὑπογραφήν ἡμῶν εἶναι ἀκριβές καθ' ὅσον ἀναφέρει ὅτι ἡ ταπεινότης ἡμῶν καί ἕτερος ἐπίσκοπος μή ὀνομασθείς ἐτέλεσαν τήν χειροτονίαν. Ὁ δεύτερος ἐπίσκοπος δέν ἀναφέρεται καί δέν ὑπέγραψε τό χειροτονητήριον ἐπειδή ἀμφότεροι, ὁ Ἐπίσκοπος Θεόφιλος καί ὁ Ἐπίσκοπος Ἀκάκιος, διά λόγους προσωπικούς δέν ἐπεθύμουν νά γνωστοποιήσουν δημοσίως τό γεγονός τοῦτο. Ὅσον ἀφορᾶ τήν συμμετοχήν ἡμῶν, ἐξήγησα εἰς τόν τότε ὑποψήφιον Ἀρχιμανδρίτη Ἀκάκιον ὅτι ἕνεκεν τῆς ἀπαγορεύσεως τοῦ χειροτονεῖν τοῦτον ὑπό τῆς ἡμετέρας Συνόδου, ὁ Ἐπίσκοπος Θεόφιλος θά συμμετεῖχεν ὥστε νά ὑπάρχη καί δεύτερος χειροτονῶν Ἐπίσκοπος. Ἐξήγησα εἰς πάντας τούς ἐνδιαφερομένους, ὅτι ὁ Ἐπίσκοπος Θεόφιλος ἠκολούθει τό νέον ἡμερολόγιον καίτοι ὑπό τήν δικαιοδοσίαν του ὑπῆρχον ὀλίγαι κοινότητες ἀκολουθοῦσαι τό Παλαιόν Ἡμερολόγιον. Ὁ ἐν DETROIT Καθεδρικός Ναός, λειτουργεῖ μέ τό νέον ἡμερολόγιον. Δέν ἀπέκρυψα τό γεγονός τοῦτο ἀπό τόν Ἐπίσκοπον Ἀκάκιον. Ἡ ἀπάντησίς του ἦτο ὅτι ὑπῆρχε ἐπείγουσα ἀνάγκη Ἐπισκόπου ἐν Ἑλλάδι καί ὅτι ἔπρεπε νά ἐπιστρέψη ὡς Ἐπίσκοπος. Ὅθεν συγκατατεθέντος τοῦ Ἐπισκόπου Θεοφίλου ὅπως λάβη μέρος εἰς τήν χειροτονίαν, θά παρέβλεπον τό γεγονός ὅτι ἐλειτούργει μέ τό νέον ἡμερολόγιον. Ἐάν ὁ Ἐπίσκοπος Θεόφιλος νῦν ἀπαρνῆται τήν συμμετοχήν του εἰς τήν χειροτονίαν, ὁ ἴδιος φέρει τήν εὐθύνην. Δέν δύναμαι νά θέσω τήν ὑπογραφήν τούτου εἰς τό χειροτονητήριον. Ὁ Ἐπίσκοπος Ἀκάκιος ἐδέχθη τήν χειροτονίαν γνωρίζων καλῶς τότε ὅτι ὁ Ἐπίσκοπος Θεόφιλος δέν ἐπρόκειτο νά ὑπογράψη οἱονδήποτε πιστοποιητικόν. Ἡ εὐθύνη ὅθεν, διά τήν παροῦσαν σύγχυσιν ἔγκειται ἐπίσης εἰς τόν ἀποθανόντα Ἐπίσκοπον Ἀκάκιον καί τούς σύν αὐτῶ. Τώρα μέ τήν γραπτήν ἄρνησιν τοῦ Ἐπισκόπου Θεοφίλου ὅτι δέν ἔλαβε μέρος εἰς τήν χειροτονίαν, ἡ ὑπόθεσις περιπλέκεται καί δημιουργεῖται κανονικόν ζήτημα ὅσον ἀφορᾶ τήν χειροτονίαν. Διά τοῦτο λυποῦμαι ἀληθῶς, ἀλλά ποῖος θά προέβλεπεν ἤ θά ἐφαντάζετο τήν παροῦσαν ἐξέλιξιν τῆς ὅλης ὑποθέσεως; Ἀγαπητέ ἀδελφέ, μήπως ὁ Θεός ἐν τῶ Δικαιοσύνη Αὐτοῦ ἔχει ἐπιτρέψη τόν πειρασμόν τοῦτον ἐπειδή ἡ ὑμετέρα παράταξις ἔχει ἐπανειλημμένως καί ὑπερβολικῶς χρησιμοποιήσει τό γεγονός χειροτονίας ἐπισκόπου ὑφ' ἑνός ἐπισκόπου ὡς ἐπιχείρημα κατά τῆς τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ματθαίου παρατάξεως; Ἐάν εἶχε δειχθῆ ταπείνωσις καί οἶκτος εἰς τούς ὑφ' ἑνός χειροτονηθέντας καί ἐάν ἐτύγχανε ἀποδοχῆς ἡ ἀπόφασις τῆς ἡμετέρας Συνόδου περί τούτων, τότε ἴσως ἡ δοκιμασία αὕτη δέν θά εἶχε ἐπέλθη ἐφ' ὑμῶν. Ὁ Μητροπολίτης ἡμῶν Φιλάρετος ἐξ ἀρχῆς, ἀκόμη καί πρό τῆς ἐμφανίσεως τῶν Ἐπισκόπων τῆς τοῦ Ματθαίου παρατάξεως ἐνώπιον τῆς ἡμετέρας Συνόδου κατά τό παρελθόν ἔτος, ἔγραφεν ἐπανειλημμένως πρός τήν Ὑμετέραν Σεβασμιότητα λέγων ὅτι, εἴμεθα πεπεισμένοι ὅτι ἡ τόσον ἐπιθυμητή ἕνωσις τῶν δύο παρατάξεων θά ἐπετυγχάνετο ἐάν ἐπλησιάζατε τούς ὡς ἄνω Ἐπισκόπους ἐν ἀδελφικῆ ταπεινώσει καί ἐάν τούς προσηγορεύατε ὡς Ἐπισκόπους. Τά ἐλατήρια τῆς ἡμετέρας Συνόδου, ἀγαπητέ ἀδελφέ, εἰς τάς σχέσεις μετά τῶν Ἑλλήνων ἀδελφῶν ἡμῶν, πάντοτε ὑπῆρξαν εἰλικρινῆ καί πρός ἐνίσχυσιν τῆς Ὀρθοδοξίας κατά τήν ἀνήσυχον ταύτην ἐποχήν. Διά τοῦτο εἴμεθα πάντοτε πλήρεις ἐλπίδων ὅτι θά εὑρίσκετο ὁ τρόπος νά ἑνωθοῦν αἱ δύο παρατάξεις τῶν ἐν Ἑλλάδι Γνησίων Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν. Πρός τόν εὐλογημένον τοῦτον σκοπόν, δέν φειδόμεθα κόπων καί χρόνου πάντοτε ἐνθαρρύνοντες καί συμβουλεύοντες τάς δύο παρατάξεις νά ἑνωθοῦν. Εἰς τήν ἀλληλογραφίαν ὑμῶν πρός τήν ἡμετέραν Ἁγίαν Σύνοδον, παρατηροῦμεν ὁτι ἐπανειλημμένως ρίπτετε τήν εὐθύνην τῆς μή ἑνώσεως εἰς τήν ἄλλην παράταξιν. Ἐν τούτοις ἐπιτρέψατέ με νά κάνω ὀλίγας παρατηρήσεις. Ἀναθεωροῦντες τά ἔγγραφα εἰς τά ἀρχεῖα τῆς Συνόδου καί τῶν ἐν Ἑλλάδι ὑποθέσεων, ἔχομεν τήν ἐγκύκλιον τῆς Ὑμετέρας Σεβασμιότητος τήν ἐκδοθεῖσαν ἐν Ἀθήναις τῆ εἰκοστῆ ἑβδόμη Αὐγούστου 1971 Π.Η. Ἀριθ. Πρωτ. 532, ἡ ὁποία μεταξύ ἄλλων ἀναφέρει τά ἑξῆς: "Δηλοῦμεν ὑπευθύνως καί κατηγορηματικῶς πρός πάντας, ὅτι τό θέμα τοῦτο (δηλαδή τῆς ἑνώσεως μετά τῶν Ματθαιϊκῶν) θεωρεῖται ἀπό πολλοῦ ὡς κλειστόν, διά πολλούς καί διαφόρους λόγους". Παρατηρήσετε ὅτι ἡ Ἐγκύκλιος αὕτη ἐγράφη ἐν ὦ χρόνω οἱ Ἐπίσκοποι Κάλλιστος καί Ἐπιφάνιος τῆς τοῦ Ματθαίου παρατάξεως εὑρίσκοντο ἀκόμη ἐν Ἡνωμέναις Πολιτείας Ἀμερικῆς ἐκθέτονες τήν περίπτωσίν των ἐνώπιον τῆς Συνόδου. Ἡ ἰδία λυπηρά ἔκφρασις, ὅτι ἡ ἕνωσις μετά τῶν Ματθαιϊκῶν θεωρεῖται κλειστόν θέμα, εὑρίσκεται τυπωμένη εἰς τό ὑμετέρον ἐπίσημον περιοδικόν, ἀκόμη καί μετά τήν εἰς Ἑλλάδα ἐπιστροφήν τῶν ὡς ἄνω Ἐπισκόπων καί μετά τήν δημοσίευσιν τῆς ἡμετέρας ἀποφάσεως περί τούτων. Ὁ ἡμέτερος Πατήρ Βασίλειος Σακκᾶς ἐν Γενεύη ἔχει σχολιάσει τό θέμα καί δικαίως ἐρωτᾶ "ὑπό ποίων καί πότε ἐκλίσθη τό θέμα"; Δέν ἐπιδεικνύει τοῦτο τήν φανεράν ἀπροθυμίαν καί προκατάληψιν ἐκ μέρους ὑμῶν κἄν νά δεχθῆτε σκέψεις περί τῆς δυνατότητος νά ἔλθητε εἰς συνομιλίας μετά τῶν Ματθαιϊκῶν; Καί πάλιν σημεῖον ἀπροθυμίας ἐκ μέρους ὑμῶν νά ἑνωθῆτε μετά τῆς ἄλλης παρατάξεως δέν εἶναι ἡ ὑμετέρα χειροτονία Ἐπισκόπου Θεσσαλονίκης, ὅπου ἑδρεύει Ἐπίσκοπος τῆς ματθαϊκῆς παρατάξεως ἄνω τῶν εἴκοσι ἐτῶν, καί μάλιστα τώρα, κατ' ἐποχήν ἐλπίδων ἑνώσεως. Δέν περιπλέκει ἡ πρᾶξις αὕτη τήν ὑπόθεσιν ἀκόμη περισσότερον καί δέν φανερώνει τήν ἐκ μέρους ὑμῶν ἀπροθυμίαν νά ἑνωθῆτε; Ἀλλ' ἔτι περισσότερον μᾶς λυπεῖ τό γεγονός ὅτι ἀπορρίπτετε τήν ἀπόφασιν καί πρᾶξιν τῆς ἡμετέρας Συνόδου περί τῶν Ματθαιϊκῶν Ἐπισκόπων, γράφοντες εἰς τό ὑμέτερον ἐπίσημον ὄργανον ὅτι οὗτοι δέον νά συγκριθοῦν μέ τούς τοῦ Μελετιανοῦ Σχίσματος τῆς Ἀλεξανδρείας. Ὅταν αἱ ἡμέτεραι ἀποφάσεις εἶναι τῆς ἀρεσκείας ὑμῶν, τότε ἀγαλλιᾶσθε καί τάς ἀποδέχεσθαι, ὅταν εἶναι δυσάρεστοι, τότε τάς ἀπορρίπτετε. Ἀλλά τοιαύτη συμπεριφορά δέν ἁρμόζει εἰς σοβαρούς καί ὡρίμως σκεπτομένους ἄνδρας, πόσον μᾶλλον ὀλιγώτερον εἰς Ἐπισκόπους. Καλεῖτε σχισματικούς τούς τῆς Ματθαιϊκῆς παρατάξεως. Ἐξετάζοντες ὅμως τά συμβάντα τά ὁποῖα ὡδήγησαν εἰς τόν χωρισμόν σημειοῦμεν ὅτι κατ' ἀρχάς ὁ Μητροπολίτης Φλωρίνης Χρυσόστομος καί οἱ μετ' αὐτοῦ ἐκήρυξαν σχισματικήν τήν καινοτομοῦσαν Ἐκκλησίαν νοεημερολογιτῶν, καί ὡς ἑπόμενον οἱ κανόνες οἱ ἀφορῶντες τούς σχισματικούς ἐτέθησαν εἰς ἐφαρμογήν. Μετά καιρόν ἤλλαξε γνώμην καί ἐδήλωσεν ὅτι ἡ ἀλλαγή τοῦ ἡμερολογίου ἀπετέλει ἀνωμαλίαν τινα καί ὄχι ἀφορμήν σχίσματος. Κατόπιν τούτου ὁ Ἐπίσκοπος Ματθαῖος καί οἱ μετ' αὐτοῦ ἀπεχώρησαν. Ἐν καιρῶ ὁ Ἐπίσκοπος Ματθαῖος μόνος ἐχειροτόνησεν Ἐπισκόπους διά ἐπισκοπάς τῆς Ἑλλάδος, θεωρῶν πάντοτε σχισματικήν τήν ἐπίσημον Ἐκκλησαν. Ὀλίγους μῆνας μετά τήν κοίμησιν τοῦ Ἐπισκόπου Ματθαίου, ὁ Ἐπίσκοπος Χρυσόστομος ἐξέδωκεν ἕτερον ἐπίσημον ἀνακοινωθέν κατά τό ὁποῖον ἐθεώρει σχισματικήν τήν καινοτομοῦσαν Ἐκκλησίαν νεοημερολογιτῶν Ἑλλάδος καί, ὡς ἑπόμενον, τά μυστήρια ταύτης ἄκυρα. Ὅθεν, ὁ μελετῶν τά προαναφερθέντα μέ ἀντικειμενικότητα συμπεραίνει ὅτι, τοὐλάχιστον, ἡ Ματθαιϊκή παράταξις τελικῶς δικαιώνεται, ἐφ' ὅσον δέν ἤλλαξεν τήν γνώμην τήν ὁποίαν διετύπωσεν ἐξ ἀρχῆς. Τοὐναντίον, ἡ παράταξις τοῦ Ἐπισκόπου Χρυσοστόμου εἶναι ἡ ἀλλάξασα τήν ἀρχικήν αὐτῆς γνώμην, καί μετά τριακονταετίαν ἡ ἐπιστρέψασα εἰς τήν αὐτήν θέσιν τήν ὁποίαν ἡ Ματθαιϊκή παράταξις εἶχεν διατηρήσει ἐξ ἀρχῆς. Πῶς λοιπόν δύνανται νά κηρυχθοῦν σχισματικοί οἱ Ματθαιϊκοί; Ἀλλά καί πάλιν ἀδιάφορον τό τί ἔχει λεχθῆ καί τί ἔχει συμβῆ κατά τό παρελθόν, δέν εἶσθε ἀμφότεροι σύμφωνοι ὡς πρός τά περί τήν ἐπίσημον Ἐκκλησίαν τῆς Ἑλλάδος; Μέ τήν πάροδον εἰκοσαετίας καί ἄνω ἀφ' ὅτου ὁ Ἐπίσκοπος Ματθαῖος ἐχειροτόνησεν Ἐπισκόπους διά τάς Ἑλλαδικάς ἕδρας, δέν ἔχετε καί ὑμεῖς παύσει τελευταίως νά χειροτονῆτε Ἐπισκόπους τιτουλαρίους καί ἐχειροτονήσατε ἀντ' αὐτῶν Ἐπισκόπους διά Ἑλλαδικάς ἕδρας; Ποῖα σημεῖα διαχωρίζουν ὑμᾶς σήμερον; Ἡ ὑμετέρα παράταξις δέν ἔχει ἐπιδείξει οὔτε σοβαρότητα οὔτε σταθερότητα εἰς τάς ἐκθέσεις καί πράξεις αὐτῆς. Ἐπί πλέον, ὡσάν νά μήν ἠδύνατο νά ἐπαρκέσουν αἱ διαιρέσεις, κατηγορίαι, καί συγχύσεις αἱ προκληθεῖσαι ἐκ τῶν ὑμετέρων χειροτονιῶν ἐν Ἑλλάδι κατά τό παρελθόν ἔτος, παρατηροῦμεν ὅτι μεταφέρατε τήν ἰδίαν κατάστασιν τῶν πραγμάτων καί εἰς τό ἡμισφαίριον τοῦτον διά τῆς χειροτονίας τοῦ Ἐπισκόπου Ἀκακίου τοῦ νεωτέρου ἐν ΜΟΝΤΡΕΑΛ. Περί τῆς ἀντικανονικῆς ταύτης πράξεως, ἀμφότεροι ὁ Ἀρχιεπίσκοπος ΜΟΝΤΡΕΑΛ Βιτάλιος καί ἡ ἡμετέρα Σύνοδος, ἔχουν γράψει πρός ὑμᾶς, ἀλλά δυστυχῶς εἰς μάτην. Γνωρίζετε, ἀγαπητέ Ἀδελφέ, ὅτι μία ἀντικανονική πρᾶξις ἐναντίον μιᾶς τῶν ἡμετέρων ἐπισκοπῶν θεωρεῖται τοιαύτη ὑπό πασῶν τῶν ἡμετέρων ἐπισκοπῶν, διότι εἶναι ἁμαρτία κατά τῆς Ἐκκλησίας καί δέν δύναται νά θεωρηθῆ ὡς ἁπλῆ τοπική ὑπόθεσις. Ἡ παροῦσα κατάστασις τῶν πραγμάτων θλίβει πάντας ἡμᾶς. Ἐξ ἀρχῆς, ὅταν ἔλαβον μέρος εἰς τήν χειροτονίαν τοῦ ἀποθανόντος Ἐπισκόπου Ἀκακίου, ἔπραξα τοῦτο καλῆ τῆ πίστει, εἰλικρινῶς σκεφθείς ὅτι ἐβοήθουν τούς Ἕλληνας ἡμῶν ἀδελφούς. Τό αὐτό δύναται νά λεχθῆ περί τῶν ἐλατηρίων τοῦ ἡμετέρου μακαριστοῦ Ἀρχιεπισκόπου Λεοντίου. Ἡ σύγχυσις, αἱ διαιρέσεις, αἱ πράξεις, αἱ κατηγορίαι αἱ ὁποῖαι ἐπῆλθον ἔκτοτε οὔτε κἄν τάς ὑποψιάσθην τότε. Τώρα ἔρχομαι νά ἐκτιμήσω καί νά κατανοήσω τό γεγονός ὅτι ὁ Ἐπίσκοπος ὑμῶν Χρυσόστομος ἐκοιμήθη χωρίς νά ἀφήση διάδοχον. Ἡ ἔκβασις τῶν πραγμάτων ἀποδεικνύει ὅτι οὗτος ὑπῆρξε βαθύς γνώστης ἀτόμων καί πραγμάτων καί οὕτως δέν ἐπεθύμει νά φέρεται ὑπεύθυνος τῆς παρούσης λυπηρᾶς καταστάσεως. Ἔκαμα λάθος χειροτονήσας τόν Ἐπίσκοπον Ἀκάκιον τόν πρεσβύτερον ἐφ' ὅσον δέν ἐγνώριζον καλῶς οὔτε τά ἄτομα οὔτε τήν ἀληθῆ κατάστασιν τῶν πραγμάτων ἐν τῆ Ἑλλαδικῆ Ἐκκλησία. "Οὐκ ἐντρέπων ὑμᾶς γράφω ταῦτα", ἀγαπητέ Ἀδελφέ, κατά τό λόγιον τοῦ Ἀποστόλου Παύλου πρός Κορινθίους, "ἀλλά νουθετῶ ὑμᾶς" καί προσφέρω εἰς ὑμᾶς τήν εὐκαιρίαν, ὅπως ἀναθεωρήσητε ὡρισμένας ἀπόψεις καί ὅπως διορθώσητε ὅσα χρήζουν διορθώσεως. Μετά παρρησίας γράφω πρός ὑμᾶς κατά τόν τρόπον τοῦτον ἐφ' ὅσον τυγχάνω περισσότερον παντός ἄλλου ὑπεύθυνος διά τήν ὑμετέραν σειράν χειροτονιῶν, καί, ἑπομένως νουθετῶ ὑμᾶς ὄχι μόνον ὡς ἀδελφός ἀλλά καί ὡς πατήρ. Χαίρω ὅτι ἄν καί παρῆλθον πολλά ἔτη καί ἡ ἡλικία εἶναι προχωρημένη εὑρίσκομαι ἔτι ἐν τῆ ζωῆ καί δυνάμενος νά γράψω πρός ὑμᾶς τήν παροῦσαν. Σεραφείμ Ἀρχιεπίσκοπος ΣΙΚΑΓΟ ΚΑΙ ΝΤΙΤΡΟΙΤ Ὁ ἐν Χριστῶ ὑμῶν ἀδελφός Ἡ ἐπιστολή αὕτη, ἡ ὁποία ἐγράφη πρό δώδεκα ἐτῶν (σ.σ. σήμερον εἶναι 33 ἔτη) ἀπεικονίζει τήν θλιβεράν κατάστασιν τοῦ σχίσματος τοῦ 1937. Ἤδη ἐν ἔτει 1984, τί θά ἔπρεπε νά γράψη ὁ Σεραφείμ, ὁ ὑπεύθυνος διά τήν ὅλην θλιβεράν εἰκόνα, τήν ὁποίαν ἔχουν δημιουργήσει αἱ ἀλλεπάλληλοι διαιρέσεις εἰς τούς κόλπους αὐτοῦ τοῦ σχίσματος; (σ.σ. τί θά ἔπρεπε νά γράψη καί ἐν ἔτει 2007). ΣΥΝΟΠΤΙΚΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΙΣ ΤΩΝ ΓΕΓΟΝΟΤΩΝ ΚΑΤΑ ΧΡΟΝΟΛΟΓΙΚΗΝ ΣΕΙΡΑΝ Θά παραθέσωμεν εἰς τήν συνέχειαν τά σημαντικώτερα γεγονότα ἀπό τοῦ 1924 ἕως σήμερον κατά χρονολογικήν σειράν διά νά ἔχη μίαν συνοπτικήν εἰκόνα ὁ ἀναγνώστης: 1924: Σχίσμα νέου Ἡμερολογίου, εἰσάγεται ὁ Οἰκουμενισμός διά τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ. Οἱ Γ.Ο.Χ. καταδικάζουν τήν σχισματοαίρεσιν τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ καί παραμένουν ἀμετακίνητοι εἰς τήν Ἐκκλησίαν. 1925: Διά πρώτην φορά παρουσιάζεται ἡ πεπλανημένη θεωρία περί τοῦ "δυνάμει καί οὐχί ἐνεργεία" σχίσματος ὑπό τοῦ Ἁγιορείτου Ἀθανασίου Δανιηλίδου, τῆ ὑποδείξει τοῦ Χρυσοστόμου Παπαδοπούλου. 1931: Ἀνεπιτυχής προσπάθεια ὑπαγωγῆς τῶν Γ.Ο.Χ. ὑπό τόν Σχισματικόν Ἀρχιεπίσκοπον Χρυσόστομον Παπαδόπουλον. (Ἰδέ "Κ.Γ.Ο." Ἀπρίλιος 1980, σελίς 11-20). 1925-1934: Ἔκδοσις πλείστων ὅσων ἀπολογητικῶν βιβλίων, δι' ὦν ἀποδεικνύεται τό πεπλανημένον τῆς θεωρίας περί τοῦ "δυνάμει καί οὐχί ἐνεργεία" σχίσματος τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ καί διατρανώνεται ἡ Ὁμολογία — Ἐκκλησιολογία, ὅτι οἱ Γ.Ο.Χ. ἀποτελοῦν τήν Γνησίαν Ὀρθόδοξον τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίαν, οἱ δέ Καινοτόμοι ἀπεκόπησαν ἐξ Αὐτῆς, ἤτοι τῆς Μιᾶς, Ἁγίας, Καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας καταστάντες. Σχισματοαιρετικοί. 1935: Τρεῖς Νεοημερολογῖται Ἀρχιερεῖς ὁ Δημητριάδος Γερμανός, ὁ πρ. Φλωρίνης Χρυσόστομος καί ὁ Ζακύνθου Χρυσόστομος μετανοοῦν καί ἐπιστρέφουν εἰς τήν Ἐκκλησίαν ἀποκηρύσσοντες τό σχίσμα τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ. 1937: Ὁ πρώην Φλωρίνης Χρυσόστομος, ὑποστηρίζει τήν πεπλανημένην θεωρίαν περί τοῦ "Δυνάμει καί οὐχί ἐνεργεία" σχίσματος, καί δημιουργεῖ σχίσμα εἰς τό Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας τῶν Γ.Ο.Χ. 1943: Ἀποθνήσκει ὁ Δημητριάδος Γερμανός καί κηδεύεται ἀπό τούς Νεοημερολογίτας, ὡς Νεοημερολογίτης Ἐπίσκοπος. 1945: Οἱ Ἀρχιερεῖς Χατζῆς καί Λιώσης προσέρχονται ἐκ τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ εἰς τό σχίσμα τοῦ πρώην Φλωρίνης, ἀφοῦ παρέμειναν ἐπί μίαν δεκαετίαν εἰς τόν Νεοημερολογιτισμόν. 1949: Ὁ Κυκλάδων Γερμανός προσφεύγει εἰς τό σχίσμα τοῦ πρώην Φλωρίνης. 1950: Ὑποκριτική Ὁμολογία τοῦ πρώην Φλωρίνης Χρυσοστόμου, διά τῆς ὁποίας δῆθεν ἐπανέρχεται εἰς τήν Ὁμολογίαν τοῦ 1935 καί ἀποκηρύττει τήν περί "δυνάμει καί οὐχί ἐνεργεία" σχίσματος πεπλανημένην θεωρίαν του. Ἡ Ἐγκύκλιος αὕτη οὐδέποτε ἐφηρμόσθη, ὑπό τοῦ πρ. Φλωρίνης καί τῶν ὀπαδῶν του, ἀλλά καί τήν ἀνήρεσεν τόν Δεκέμβριον τοῦ 1950, ὅτε ἐδήλωσεν ἐπισήμως, ὅτι "ἔπρεπε κάποιος Μητροπολίτης νά ὑποκριθῆ τόν παλαιοημερολογίτην" καί ὅτι "ἀμυνόμενος ἐξέδωκε ταύτην", ὅπερ καί ἐπανέλαβεν ἐπισήμως τό ἔτος 1953. 1951: Ὁ πρώην Φλωρίνης Χρυσόστομος διατυπώνει τάς προτάσεις περί ὑπαγωγῆς, προτείνων, ὅπως οἱ παλαιοημερολογῖται ἱερεῖς μνημονεύουν τό ὄνομα τοῦ πρώην Φλωρίνης, ὡς ἐξάρχου τῶν Παλαιοημερολογιτῶν, οὗτος δέ νά μνημονεύη τήν Σύνοδον τῶν Νεοημερολογιτῶν, διά νά μή γίνεται ἀντιληπτόν εἰς τούς παλαιοημερολογίτας και ἀντιδράσουν καί πάλιν. Αἱ προτάσεις αὗται τοῦ πρώην Φλωρίνης δέν εὐοδώθησαν, καθ' ὅσον ὁ νεοημερολογίτης Ἀρχιεπίσκοπος Σπυρίδων Βλάχος ἔθετε ὅρον νά μνημονεύουν ἀπ' εὐθείας αὐτόν εἰς τήν ἐπαρχίαν του. 1951: Ὁ πρώην Φλωρίνης Χρυσόστομος ἔρχεται εἰς διαπραγματεύσεις μέ τόν Νεοημερολογίτην "Ἀρχιεπίσκοπον" Σπυρίδωνα Βλάχον διά τήν ὑπαγωγήν τῶν παλαιοημερολογιτῶν ὑπό τήν Νεοημερολογιτικήν ἐκκλησίαν διά τῆς μνημονεύσεως ὑπό τῶν παλαιοημερολογιτῶν ἱερέων τοῦ Νεοημερολογίτου Ἀρχιεπισκόπου, ὡς καί τῶν κατά τόπους Νεοημερολογιτῶν Ἐπισκόπων, ἀλλά αἱ διαπραγματεύσεις ἀπέτυχον καί ὁ πρ. Φλωρίνης ὁδηγεῖται δι' ὀλίγον εἰς τήν ἐξορίαν. 1951: Ἀποθνήσκει ὁ Κυκλάδων Γερμανός. 1951: Ὁ πρώην Φλωρίνης περί τό τέλος τῆς ἐξορίας του δι' ἐπιστολῆς του αἰτεῖται τήν συγγνώμην τῆς νεοημερολογιτικῆς Ἐκκλησίας, ἥτις τοῦ ἐδόθη καί διακόπτεται ἡ ἐξορία. 1952: Ὁ πρώην Φλωρίνης μετά τῶν μετ' αὐτοῦ Ἀρχιερέων παραιτεῖται τῶν Ποιμαντορικῶν του καθηκόντων. Τό κείμενον τῆς παραιτήσεώς των εἶναι καθ' ὁλοκληρίαν ἄρνησις τῆς Ὁμολογίας — Ἐκκλησιολογίας τῆς Ἐκκλησιολογίας τῶν Γ.Ο.Χ. 1952: Οἱ Χατζῆς καί Λιώσης ἐγκαταλείπουν τόν Φλωρίνης καί ἐπανέρχονται εἰς τόν Νεοημερολογιτισμόν. 1954: Ὁ πρώην Φλωρίνης ἀναφερόμενος καί πάλιν εἰς τήν ψευδοομολογίαν του τοῦ 1950 λέγει, ὅτι "ἀμυνόμενος" ἐξέδωκε ταύτην, καί ἑπομένως στερεῖται αὕτη σημασίας. 1955: Ὁ πρώην Φλωρίνης Χρυσόστομος ἀποθνήσκει ἄνευ διαδόχων Ἐπισκόπων, ἐνῶ παραπέμπει πάντοτε μέχρι τοῦ θανάτου του τό θέμα τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ εἰς τήν μέλλουσαν νά συνέλθη Σύνοδον τῶν Οἰκουμενιστῶν. Οἱ ὀπαδοί του συνέστησαν πρεσβυτεριανήν παρασυναγωγήν. 1955-1960: Οἱ ὀπαδοί τοῦ πρώην Φλωρίνης ἐπιδιώκουν ποικιλοτρόπως τήν ἀναγνώρισίν των ἤ τήν ὑπαγωγήν των ὑπό τήν Νεοημερολογιτικήν Σύνοδον ἤ ὑπό ἕνα Πρεσβυγενές Πατριαρχεῖον (ἔμμεσος ὑπαγωγή). 1960: Οἱ ὀπαδοί τοῦ πρώην Φλωρίνης ζητοῦν νά ἐπισκοποποιηθῆ κάποιος ἐκ τῶν Ἀρχιμανδριτῶν. Ἀπευθύνονται ἀπό τοῦ 1956 διά τριῶν ἐπιστολῶν εἰς τόν Σουρῆν (ψευδεπίσκοπον), ὅστις ἀρνεῖται τήν χειροτονίαν των, καί εἰς τόν γνωστόν Νικόλαον Κατσουνάκην, ὅστις καί αὐτός ἀρνεῖται. 1960: Οἱ ὀπαδοί τοῦ πρώην Φλωρίνης, ἀποστέλλουν τόν Ἀκάκιον εἰς τήν Σύνοδον τῶν Ρώσων τῆς Διασπορᾶς τοῦ Μητροπολίτου τότε Ἀναστασίου, διά νά ἐπισκοποποιηθῆ. Ἡ Ρωσική Σύνοδος ὅμως ἠρνήθη καί ἀπηγόρευσε Συνοδικῶς τήν χειροτονίαν τοῦ Ἀκακίου. Ὁ Ἀκάκιος παρά ταῦτα κατώρθωσε νά πείση τόν Σικάγου Σεραφείμ νά τόν "χειροτονήση" προσφέρων εἰς αὐτόν καί χρήματα. Εἰς αὐτήν τήν χειροτονίαν κατά τήν προεκτεθεῖσαν δήλωσιν τοῦ Σεραφίμ ἔλαβε μέρος καί ὁ νεοημερολογίτης Θεόφιλος Ἰονέσκου. Ὁ Θεόφιλος ὅμως ρητῶς ἀρνεῖται, ὅτι ἔλαβε μέρος εἰς τήν χειροτονίαν. Χαρακτηριστικῶς δηλώνει: "Μέ κατηγοροῦν ὅτι ἔλαβα μέρος… τοῦτο εἶναι ψευδέστατον… οὐκ οἶδα τόν ἄνδραν…". Διά τήν χειροτονίαν ἐδόθησαν καί ἱκανά ἀργύρια καί ἐδόθησαν φοβεροί ὅρκοι ἐπί τοῦ Ἱεροῦ Εὐαγγελίου. Σημειωτέον, ὅτι ἡ Σιμωνία εἶναι χειροτέρα τῆς αἱρέσεως. 1961: Χειροτονίαι νέων "Ἐπισκόπων" ὑπό Ἀκακίου καί τοῦ Λατινόφρονος Χιλῆς Λεοντίου, ἐνεργοῦντος λάθρα τῆς Συνόδου του. "Χειροτονοῦνται" Αὐξέντιος (καθηρημένος ἐκ τῆς Ἐκκλησίας τῶν Γ.Ο.Χ.). Γερόντιος (ὁμοίως) κ.λπ. 1963: Ὁ κ. Αὐξέντιος καθίσταται ἀρχηγός (Ἀρχιεπίσκοπος) τοῦ Φλωρινικοῦ — Ἀκακιακοῦ σχίσματος. 1969: Ὁ νέος Μητροπολίτης τῶν Ρώσων τῆς Διασπορᾶς Φιλάρετος καί ἡ Σύνοδός του προκειμένου νά καλύψουν τήν ἄθεσμον "χειροτονίαν" ἡ ὁποία ἐγένετο ὑπό Ἀρχιερέως της, προέβησαν εἰς μίαν δῆθεν "ἀναγνώρισιν" χωρίς νά ἀποκαλύψουν ποῖοι ἦσαν οἱ χειροτονήσαντες! 1971-1974: Ἀποσχίζονται ἐκ τοῦ σχίσματος τοῦ Αὐξεντίου ὁ Ἀκάκιος ὁ μικρός, ὁ Χρυσόστομος Κιούσης, ὁ Γαβριήλ καί ὁ Πέτρος Ἀστορίας, οἱ ὁποῖοι παραμένουν μεμονωμένοι καί ἀνεξάρτητοι. 1977: Ἀπεκόπη ἐκ τῆς Ἐκκλησίας τῶν Γ.Ο.Χ. καί προσέφυγε εἰς τό σχίσμα τοῦ πρ. Φλωρίνης ὁ πρώην Ἐπίσκοπος Κορινθίας Κάλλιστος. 1979: Ὁ "Ἐπίσκοπος" Ἀντώνιος τῆς παρατάξεως τοῦ Αὐξεντίου μετά τοῦ πρ. Ἐπισκόπου Καλλίστου κατευθυνόμενοι ἀπό μανιακούς δι' ἐπισκοποποίησιν Ἀρχιμανδρίτας καί ἐπικαλούμενοι ἀνηθικότητας, προβαίνουν τόν Φεβρουάριον τοῦ 1979 εἰς τό γνωστόν Πραξικόπημα καί "χειροτονοῦν" τούς: Κυπριανόν, Μάξιμον, Καλλίνικον, Γερμανόν, Καλλιόπιον, Μερκούριον, Καλλίνικον. Οὗτοι καθαιροῦν τόν Αὐξέντιον καί τήν Σύνοδόν του. 1979: Ὁ κ. Αὐξέντιος πρός ἀντιπερισπασμόν χειροτονεῖ νέους "Ἐπισκόπους". Ἡ "Σύνοδός" του συγκροτεῖται ὡς ἑξῆς: Αὐξέντιος, Γερόντιος, Πα?σιος, Θεόφιλος, Στέφανος, Ἀθανάσιος Ποστάλας, Ἀθανάσιος Χαραλαμπίδης, Γεράσιμος, Μάξιμος, Ἰουστῖνος, Εὐθύμιος, Πα?σιος. Οὗτοι, καθαιροῦν τούς 10 Πραξικοπηματίας. 1982: Γερμανός, Μάξιμος καί Καλλίνικος φεύγουν ἀπό τό Πραξικόπημα καί προσχωροῦν εἰς τόν Αὐξέντιον, χωρίς νά ἔχουν ξεκαθαρίσει οἱ ἀνηθικότητες… 1983: Ἀποσχίζεται ἐκ τῆς ὁμάδος τῶν Πραξικοπηματιῶν ὁ Κάλλιστος. Ἐκδιώκεται ἐκ τῆς Μονῆς τῶν Ἀρχαγγέλων Ἀθηκίων. Παραμένει ἀνεξάρτητος καί μεμονωμένος εἰς Μονήν Ἁγίας Μαρίνης Σοφικοῦ. 1983: Δημιουργεῖται νέον σχίσμα μεταξύ Αὐξεντίου καί Γεροντίου. Μετά τοῦ Γεροντίου τάσσονται οἱ: Καλλίνικος, Εὐθύμιος, Στέφανος, Ἀθανάσιος, Ἰουστῖνος καί Μάξιμος. Μετά τοῦ Αὐξεντίου παραμένουν οἱ: Γεράσιμος, Ἀθανάσιος Ποστάλας, Μάξιμος, Γερμανός καί Πα?σιος. 1984: Ὁ Κυπριανός διαφωνεῖ μέ τούς λοιπούς Πραξικοπηματίας καί παραμένει ἀνεξάρτητος. 1984: Οἱ ἐναπομείνατες τῶν πραξικοπηματιῶν εἶναι οἱ: Ἀντώνιος, Καλλίνικος, Ματθαῖος, Καλλιόπιος. 1984: Ἐκ τοῦ Γεροντιανοῦ σχίσματος ἀποσχίζονται οἱ: Ἀθανάσιος (Χαραλαμπίδης) καί Ἰουστῖνος καί ἐκ τοῦ Αὐξεντιανοῦ ὁ Πα?σιος, οἱ ὁποῖοι ἑνώνονται εἰς νέαν ὁμάδα καί χειροτονοῦν τόν Βικέντιον Μαλαματένιον. 1984: Οἱ ἐναπομείνατες ἐκ τοῦ Πραξικοπήματος καί ἐκ τοῦ Γεροντιανοῦ σχίματος ἑνώνονται εἰς νέαν ὁμάδα ὡς ἑξῆς: Γερόντιος, Ἀντώνιος, Καλλίνικος, Μάξιμος, Καλλίνικος, Ματθαῖος, Καλλιόπιος, Στέφανος, Εὐθύμιος. Ἰδέ παραστατικώτατα τά ἀνωτέρω εἰς τόν πίνακα πού τίθεται εἰς τήν τελευταία σελίδα. Ἐπιδιώκεται συμφιλίωσις μεταξύ των, ἀφ' ἑνός διά νά καλύψουν τάς ἀθέσμους χειροτονίας των, ἀνηθικότητας καί κακοδοξίας, καί ἀποκτήσουν αἴγκλην, ἀφ' ἑτέρου δέ ὀρέγονται ἀναγνώρισιν καί μισθούς ἀπό τό Κράτος! Αὐτή εἶναι ἀγαπητέ ἀναγνῶστα, αὐτή εἶναι ἡ Ἀλήθεια! Πικρή καί ἐπιφέρει πόνον, ἀλλά ἔτσι εἶναι ἡ ἀλήθεια. Ἡμεῖς δέν δυνάμεθα νά χαρακτηρίσωμεν τήν κατάστασιν τοῦ πρ. Φλωρίνης Χρυσοστόμου, ἀπό τό 1937 μέχρι καί σήμερον. Ὁ Κύριος ὅμως, λέγει πρός ὅλας αὐτά τάς σχισματικάς παρατάξεις, αἱ ὁποῖαι ὑποκρίνονται τούς ὀρθοδόξους καί ἐξαπατοῦν τούς εὐλαβεῖς: 14. Οὐαί ὑμῖν, γραμματεῖς καί Φαρισαῖοι ὑποκριταί, ὅτι κλείετε τήν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων· ὑμεῖς γάρ οὐκ εἰσέρχεσθε, οὐδέ τούς εἰσερχομένους ἀφίετε εἰσελθεῖν. 15. Οὐαί ὑμῖν, γραμματεῖς καί Φαρισαῖοι ὑποκριταί, ὅτι περιάγετε τήν θάλασσαν καί τήν ξηράν ποιῆσαι ἕνα προσήλυτον, καί ὅταν γένηται, ποιεῖτε αὐτόν υἱόν γεέννης διπλότερον ὑμῶν. 27. Οὐαί ὑμῖν, γραμματεῖς καί Φαρισαῖοι ὑποκριταί, ὅτι παρομοιάζεται τάφοις κεκανιαμένοις, οἴτινες ἔξωθεν μέν φαίνονται ὡραῖοι, ἔσωθεν δέ γέμουσιν ὀστέων νεκρῶν καί πάσης ἀκαθαρσίας. 28. Οὕτω καί ὑμεῖς ἔξωθεν μέν φαίνεσθε τοῖς ἀνθρώποις δίκαιοι, ἔσωθεν δέ μεστοί ἐστε ὑποκρίσεως καί ἀνομίας. 14. Ἀλλοίμονό σας, γραμματεῖς καί Φαρισαῖοι ὑποκριταί, διότι μέ τήν διεστραμμένην διδασκαλίαν σας, πού τήν παρουσιάζετε ὡς διδασκαλίαν τάχα τοῦ Θεοῦ, κλείετε τήν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ ἐμπρός ἀπό τούς ἀνθρώπους. Ἔτσι, καί σεῖς δέν εἰσέρχεσθε, ἀλλά καί ἐκείνους πού θέλουν νά εἰσέλθουν δέν τούς ἀφίνετε. 15. Ἀλλοίμονόν σας, γραμματεῖς καί Φαρισαῖοι ὑποκριταί, διότι γυρίζετε εἰς ὅλα τά μέρη, περιέρχεσθε τήν θάλασσαν καί τήν ξηράν, διά νά κάμετε ἕναν εἰδωλολάτρην προσήλυτον Ἰουδαῖον. Καί ὅταν γίνη, τόν ἐξωθεῖτε εἰς τήν κακίαν καί τήν πώρωσιν καί τόν κάνετε γέννημα τῆς κολάσεως δυό φορές χειρότερον ἀπό σᾶς. 27. Ἀλλοίμονόν σας, γραμματεῖς καί Φαρισαῖοι ὑποκριταί, διότι ὁμοιάζετε μέ τάφους ἀσβεστωμένους, οἱ ὁποῖοι ἐξωτερικῶς μέν φαίνονται ὡραῖοι, ἐνῶ ἀπό μέσα εἶναι γεμᾶτοι μέ κόκκαλα πεθαμένων καί μέ κάθε ἀκαθαρσίαν. 28. Ἔτσι καί σεῖς, ἐξωτερικῶς μέν φαίνεσθε εἰς τούς ἀνθρώπους δίκαιοι, ἐνῶ ἀπό μέσα εἶσθε γεμᾶτοι ἀπό ὑποκρισίαν καί κάθε παρανομίαν. Θά ἀκούσουν τήν φωνήν τοῦ Κυρίου; Εἴθε, Ἀμήν. Πρός σέ ἀγαπητέ ἀναγνῶστα, ὁ Κύριος λέγει διά τοῦ Προφήτου, ἕως καιρόν ἔχεις, "Ἐξέλθετε ἐκ μέσου αὐτῶν καί ἀκαθάρτου μή ἄπτεσθε" (Β' Κορινθ. ΣΤ' 18) καί πάλιν: "Ἐπιστράφητε πρός με καί ἰάσομαι ὑμᾶς". ΑΝΤΙ ΕΠΙΛΟΓΟΥ Ἀγαπητέ ἀναγνῶστα δικαιολογημένως ἴσως ἐλυπήθης ἤ ἀγανάκτησες πληροφορούμενος ὅλα αὐτά. Ναί πρέπει νά λυπούμεθα καί νά κλαίωμεν, διότι ἡ Ἐκκλησία μετά τό Νεοημερολογιτικόν σχίσμα ἐδέχθη σοβαρόν πλῆγμα ἀπό τό παλαιοημερολογιτικόν σχίσμα τοῦ 1937 καί προπάντων, διότι τό σχίσμα αὐτό συνεχίζεται. Ἄς μήν ἀπατᾶται κανείς, θά ζητηθῆ ἀπό τόν καθένα λόγος διά τό τί ἐπράξαμεν διά τήν θεραπείαν του. Τά ὅσα πάντως ἀνέγνωσες εἶναι ὀλίγα καί ἐνδεικτικά, διά νά πληροφορηθῆς τήν ἀλήθεια. Ἄν ὁ πιστός λαός πού ἐν ἀγνοία του ἀκολουθεῖ πίσω ἀπό αὐτάς τάς παρατάξεις, ἐγνώριζεν τήν ἀλήθειαν καί εἶχε συνείδησιν τί σημαίνει σχίσμα καί ὅτι δέν τόν ὠφελεῖ εἰς τίποτε τό παλαιόν, ἄν εὑρίσκεται σέ σχίσμα, ἀσφαλῶς κανείς δέν θά ἀκολουθοῦσε ὀπίσω αὐτῶν τῶν σχισματικῶν καί κακοδόξων ψευδοποιμένων. Μή νομίσης ὅτι ὅσα ἐγράφησαν, ἐγράφησαν ἐξ ἀντιδικίας ἤ ἀπό ἔλλειψιν ἀγάπης. Ἀγαπῶμεν ὅλους αὐτούς, πολεμοῦμε ὅμως τάς κακοδοξίας, τήν ὑποκρισίαν, τήν ἀπάτην, τά σχίσματα καί τάς διαιρέσεις των. Λυπούμεθα διότι ὅλοι αὐτοί, οἱ ὁποῖοι ἡγοῦνται τῶν σχισμάτων — παρατάξεων ἔχουν ἐκκλησιολογικήν σύγχυσιν ἤ δέν ἔχουν καθόλου ὀρθόδοξον συνείδησιν, ἤ εἶναι δάκτυλοι τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ. Ὅλοι αὐτοί ὁμιλοῦν περί Ὀρθοδοξίας καί ἀκολουθοῦν τό παλαιόν διότι δέν τούς στοιχίζει τίποτε, ἀντιθέτως εἶναι ἀνεξάρτητοι, δέν πειθαρχοῦν πουθενά, πλουτίζουν εὔκολα, δοξάζωνται καί οὕτω πλανώμενοι πλανοῦν αὐτούς πού τούς ἀκολουθοῦν. Ἀγαπητέ ἀναγνῶστα, Ἡ Ἱερά Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας τῶν Γ.Ο.Χ. πάντοτε ἡγωνίσθη, ἰδιαιτέρως δέ κατά τά τελευταῖα ἔτη προκειμένου νά θεραπευθῆ τό σχίσμα τοῦ πρώην Φλωρίνης καί τεθῆ φραγμός εἰς τήν ἀσυδοσίαν καί τό αἶσχος τῶν παρατάξεων. Ἀλλά ὁ ἀγώνας αὐτός δέν εὑρῆκε ἀνταπόκρισιν, διότι οὗτοι τόν διάλογον τῆς ἀγάπης καί ἀληθείας τόν φοβοῦνται, τόν μισοῦν. Δέν ἀφήνει ὁ διάβολος νά γίνη αὐτός ὁ διάλογος, διότι θά συντριβῆ τό οἰκοδόμημά του, τό ὁποῖον ἀπό τό 1937 οἰκοδομεῖ καί αὐξάνει. Ἄν θέλης νά ἰδῆς τήν ἀλήθειαν διά τήν μακροθυμίαν καί τήν ἀγάπην τῆς Ἐκκλησίας καί ποῖος θέλει τήν ἕνωσιν καί ποῖος ὄχι, σοῦ συστήνω νά ἀναγνώσης τό βιβλίον "Διάλογος ἐν ἀγάπη καί ἀληθεία", τό ὁποῖον διατίθεται ἀπό τά Γραφεῖα… Ἐκεῖ θά ἴδης ὅλην τήν ἀλήθειαν. Ἄν τέλος, μετά τήν μελέτην αὐτοῦ τοῦ βιβλίου ἔχεις κάποιαν ἀπορίαν ἤ ἀντιρρήσεις ἤ θέλης νά ἐκφράσης παρατηρήσεις, θά δεχθῶ μέ πολλήν εὐχαρίστησιν νά μοῦ τίς γνωρίσης, εἴτε μέ ἐπιστολήν, εἴτε προσωπικῶς διά νά τίς διαλευκάνουμε. Ὁ διάλογος εἶναι φῶς ὅταν ἔχουμε τήν ταπείνωσιν καί τήν ἀγάπην καί γίνεται ἐν ἀληθεία. Ἐπαναλαμβάνω δέ ὅ,τι καί εἰς τόν Πρόλογόν μου ἀνέφερα, ὅτι ἔγραψα αὐτό τό βιβλιαράκι ὄχι διά νά σέ εὐχαριστήσω, οὔτε νά σέ δυσαρεστήσω, ἀλλά διά νά γνωρίσης τήν ἀλήθειαν καί ἄν πονῆς διά τήν Ὀρθοδοξίαν καί θέλης τήν σωτηρία τῆς ψυχῆς σου, νά σκεφθῆς τί πρέπει νά κάμης, διότι ἡ σωτηρία τῆς ψυχῆς μας εἶναι τό μοναδικόν ἔργον πού ἔχουμε εἰς τήν παροῦσαν ζωήν. Ἡ σωτηρία τῆς ἀθανάτου ψυχῆς μας ἐξασφαλίζεται μέσα εἰς τήν Ἐκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ μας καί μόνον εἰς Αὐτήν. Ὅλα δέ θά μᾶς ἐγκαταλείψουν, ἡ πίστις ὅμως καί τά ἔργα μας θά μᾶς ἀκολουθήσουν καί εἰς τήν ἄλλην ζωήν. Τώρα ἀφοῦ ἐμελέτησες αὐτό τό βιβλιαράκι (τό ὁποῖον ἴσως ἔχει πολλές ἐλλείψεις) ἐάν εἰς κάτι σέ ὠφέλησε, φρόντισε νά τό μελετήσουν καί ἄλλοι ἀδελφοί σου καί νά εἶσαι βέβαιος, ὅτι οὕτως ἐπιτελεῖς ἔργον Χριστοῦ. Μετ' εὐχῶν καί ἀγάπης ἐν Χριστῶ Ἱερ/χος Ἀμφιλόχιος ΕΠΙΛΕΓΟΜΕΝΑ ΤΗΣ «ΕΝΗΜΕΡΩΣΕΩΣ» Ἀγαπητέ ἀναγνῶστα Παρακαλοῦμε ἀνάγνωθι καί τά κάτωθι σημειώματα τά ὁποῖα ἐγράφησαν μέ τήν εὐκαιρτία τῆς δημοσιεύσεώς του ὡςἄνω κειμένου εἰς τό «Γνώσεσθε τήν Ἀλήθειαν», ὑπό τόν γενικόν τίτλον: «ΓΝΩΣΕΣΘΕ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑΝ ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΠΑΛΑΙΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΙΚΩΝ ΠΑΡΑΤΑΞΕΩΝ». Εἰς τήν β' συνέχειαν ἐγράφομεν: «Ἐνταῦθα, παρατίθενται στοιχεῖα — ντοκουμέντα ἀπό τήν πλέον κρίσιμο περίοδο τοῦ Ἱεροῦ Ἀγῶνος. Πρόκειται διά τήν περίοδον τῶν μεγάλων διωγμῶν κατά τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Τότε πού ὁ νεοημερολογίτης Ἀρχιεπίσκοπος Σπυρίδων Βλάχος, ἐκίνησε νερώνειον διωγμόν ἐναντίον τῶν Γ.Ο.Χ. καί εἰδικώτερον ἐναντίον τῆς Ἱ. Μονῆς Παναγίας Πευκοβουνογιατρίσσης Κερατέας Ἀττικῆς, τοῦ προπυργίου τούτου τῆς γνησίας Ὀρθοδοξίας. Τότε πού ἐπισυνέβη καί ἡ προδοσία τοῦ πρ. Φλωρίνης Χρυσοστόμου, ὁ ὁποῖος ἔκανε τό πᾶν, μετά τήν κοίμησιν τοῦ Βρεσθένης Ματθαίου, νά συμπαρασύρη πάντας τούς Γ.Ο.Χ. εἰς τήν παράταξίν του, καί νά τούς ὑπαγάγη ὑπό τόν Νεοημερολογιτισμόν. Ἀπό τά στοιχεῖα πού παρατίθενται προκύπτει ὅτι ὁ πρώην Φλωρίνης Χρυσόστομος συνειργάσθη μετά τοῦ διώκτου Σπυρίδωνος Βλάχου εἰς τόν διωγμόν κατά τῆς Ἱ. Μ. Παναγίας, ἐάν δέ ληφθῆ ὑπ’ ὄψιν, ὅτι τήν ἰδίαν περίοδον συνέταξε καί τήν γνωμάτευσιν περί χειροθεσίας τῶν ὑπό Ματθαίου χειροτονηθέντων καί τά ὅσα συνέβησαν εἰς τήν συνέχειαν μέ ἀποκορύφωμα τό 1971, συνάγεται τό συμπέρασμα ὅτι ὁ μοναδικός στόχος τοῦ πρ. Φλωρίνης ἦτο ἡ ἐξάλειψις τῆς Ὁμολογίας — Ἐκκλησιολογίας καί τῆς Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς τῶν Ἐπισκόπων καί Πρεσβυτέρων τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καί ἡ ὑπαγωγή εἰς τόν νεοημερολογιτισμό. Τόν ἴδιον ἀκριβῶς στόχον ἤτοι τήν διάλυσιν τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας διά τῆς ἐξαλείψεως τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησιολογίας καί τῆς γνησίας καί ἀδιακόπου Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς, ἔθεσεν ὡς σκοπόν τῆς ζωῆς του καί ὁ βαρέως ἀσθενῶν σημερινός Ἀρχιεπίσκοπος τῆς ν.ἡ. κ. Χριστόδουλος Παρασκευα?δης. Τό γεγονός ὅτι ἔφερε τόν Πάπα στήν Ἑλλάδα, καί ἡ μετάβασίς του εἰς τό Βατικανόν εἶναι μικρά ἐγκλήματα μπροστά στό μέγεθος τοῦ ἀντιχρίστου στόχου του νά διαλύση τήν Ἐκκλησίαν, χωρίς νά λαμβάνη βεβαίως ὑπ’ ὄψιν ὅτι «πῦλαι ἅδου οὐ κατισχύσουσιν αὐτῆς». Εἰς τό τέλος τῆς β΄ συνεχείας προσετέθη καί μικρόν Παράρτημα ἔχον οὕτω: «Παραθέτομεν ἐν Παραρτήματι καί ἕν μικρόν, ἀλλά πολύ σημαντικόν, καθ' ἡμᾶς, φωτοτυπικόν ντοκουμέντο, τό ὁποῖον ἀναφέρεται εἰς τήν ἐπιχειρηθεῖσαν ὑπό τῶν Φλωρινικῶν "λύσιν τοῦ παλαιοημερολογιτικοῦ" διά τῆς ὑπαγωγῆς τῶν παλαιοημερολογιτῶν ὑπό τό παλαίφατον Πατριαρχεῖον Ἱεροσολύμων, κατά τά ἔτη 1955-1960, ἤτοι μετά τόν θάνατον τοῦ πρ. Φλωρίνης Χρυσοστόμου, (1955) παράταξις τῶν Φλωρινικῶν, ἐπεζήτησε τήν "λύσιν τοῦ παλαιοημερολογιτικοῦ" διά τῆς ἐντάξεως ὑπό μορφήν μετοχίων τῶν Ναῶν καί τῶν Μοναστικῶν Ἱδρυμάτων της, εἰς τό Πατριαρχεῖον Ἱεροσολύμων. Βάσει τοῦ ντοκουμέντου αὐτοῦ, ἡ τότε ἐκκλησιαστική Ἐπιτροπή ἐξέλεξε διμελῆ Ἐπιτροπήν ἀποτελουμένην ἀπό τόν Κανονολόγιον κ. Παναγ. Παναγιωτάκον καί τόν θεολόγον Διον. Μπατιστάτον (νεοημερολογίτας) νά διεξάγουν διερευνητικάς συζητήσεις διά τήν ἔνταξίν των εἰς τό Πατριαρχεῖον Ἱεροσολύμων. Τήν ἐπιχειρηθεῖσαν τότε "λύσιν" αὐτήν "τοῦ παλαιοημερολογιτικοῦ", τήν ἀναφέρει καί ὁ κ. Χριστόδουλος εἰς τήν διατριβήν του. Ἡ λύσις αὐτή δέν εὐωδώθη τότε, ἀλλά τήν ἐπανέφερε ὡς πρότασιν, κατωχυρωμένην διά ἄρθρου εἰς τόν "Καταστατικόν Χάρτη τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος" ὁ νεοημερολογίτης Ἀρχ/πος Ἱερώνυμος, (τότε ὁ κ. Χριστόδουλος ἦτο Γραμματεύς τῆς Συνόδοιυ) καί τήν προώθησε ὄχι ὁλοκληρωτικῶς ὁ γνωστός κ. Ἀθανάσιος Σακαρέλλος. Τήν ἰδίαν "λύσιν" φαίνεται ἐπεδίωξαν καί μετά τήν "χειροθεσίαν τοῦ 1971" καί ἰδία τήν δεκαετίαν τοῦ 1980-1990, καί εἰς τόν χῶρον μας διά τοῦ Ἀττικῆς Ματθαίου Μακρῆ. Ὁ θεολόγος Ἐλευθ. Γκουτζίδης καί ἡ ἐμή ἐλαχιστότης, καί ὡς λαϊκός, ἀλλά καί κατόπιν ὡς Ἱερομόναχος, εἴχομεν ἰδίαν πεῖραν τῶν καί πάλιν ἀνεπιτυχῶν προσπαθειῶν τοῦ Ἀττικῆς Ματθαίου, καί τῶν παραστάσεών του παρά τοῖς "εἰδικοῖς συμβούλοις" τῶν ἑκάστοτε Κυβερνήσεων, εἰς τάς ὁποίας, χωρίς νά γνωρίζωμεν τά τεκταινόμενα μᾶς ἤθελον συνεργάτας διά τήν ἐπιτυχίαν τοῦ σκοποῦ των. Πρέπει νά ὑπογραμμίσωμεν ὅτι ὁ κ. Χριστόδουλος, ἄν καί ἀναφέρη εἰς τήν διατριβήν του πολλά ἀπό τά ντοκουμέντα αὐτά, καί γνωρίζει ὅτι μία "λύσις", ἡ ὁποία ἐπεδιώχθη ἦτο καί ἡ "ἔνταξις" τῶν παλαιοημερολογιτῶν υπό τό Πατριαρχεῖον Ἱεροσολύμων, ὅμως ὁ ἴδιος ὅταν ἀνέλαβε "Ἀρχιεπίσκοπος" προετίμησε καί ἐπεδίωξε ἄλλην "λύσιν", ἤτοι τήν ἀπ' εὐθείας ὑπαγωγήν τῶν παλαιοημερολογιτῶν ὡς δεκατριμεριτῶν ὑπ' αὐτόν. Τά ὅσα συνέβησαν τήν τελευταίαν δεκαετίαν εἰς τόν χῶρον μας (εἴσοδος τοῦ Παλαιοημερολογιτικοῦ οἰκουμενισμοῦ κ.λπ.) συνεπεία καί ἐξ' αἰτίας τῶν ὁποίων προέκυψε τό σχίσμα τοῦ 2005, ἔχουν σχέσιν μέ αὐτήν ἀκριβῶς τήν ἐπιδίωξιν τοῦ κ. Χριστοδούλου. Ὁ στόχος του καί τό σχέδιόν του δέν ἦτο πλέον ἡ ἔνταξις τῶν παλαιοημερολογιτῶν εἰς τό Πατριαρχεῖον Ἱεροσολύμων, ἤ ὅπου ἀλλοῦ, ἀλλά ἡ ἀπ' εὐθείας υπαγωγή ὑπό τόν νεοημερολογιτισμόν (δηλαδή ὑπ' αὐτόν) μέ κριτήριον πάντοτε τάς "χειροτονίας" (1960) τῶν Φλωρινικῶν καί τάς "χειροθεσίας" (1971), τῶν "Ματθαιϊκῶν" ὑπό τῶν Ρώσων τῆς Διασπορᾶς. (Σημείωσις 13.2.2008): Ἡ ἀλλαγή αὐτή τοῦ κ. Χριστοδούλου ἐπῆλθε μόλις ἀνῆλθε εἰς τόν Ἀρχιεπισκοπικόν θρόνον, καί αὐτό τό ἐπιβεβαιώσαμεν εἰς ἀνύποπτον χρόνον ἀπό πρώην Ὀρθόδοξο, ὁ ὁποῖος προσεχώρησε εἰς τόν νεοημερολογιτισμόν καί ἐχειροτονήθη Κληρικός καί εἰργάσθη παρά τῶ κ. Χριστοδούλω διά τήν «λύσιν» αὐτήν τοῦ Παλαιοημερολογιτικοῦ. Αὐτή ἡ λύσις ἐπεδιώχθη καί μέσω τῶν Ρώσων τῆς Διασπορᾶς, ὅτε ὁ κ. Χριστόδουλος ἐξ’ ἀντιδράσεως πρός τόν «Πατριάρχην Κων/λεως» Βαρθολομαῖον, διότι προσέλαβε δύο Κληρικούς παλαιοημερολογίτας ἐξ’ Ἀμερικῆς (Βικέντιον καί Παίσιον), ἔδειξε ἐνδιαφέρον διά τούς παλαιοημερολογίττας τῆς Ἑλλάδος, ἐπεσκέφθη δέ πρός τοῦτο καί τόν Πατριάρχην Μόσχας, πρός τόν ὁποῖον ἐμεσολάβησε διά τήν ἕνωσιν μεταξύ Ρώσων τῆς Διασπορᾶς καί Πατριαρχείου Μόσχας, ὑπό τήν προϋπόθεσιν «νά πείση καί νά πιέση ὁ Μητροπολίτης Λαῦρος τῶν Ρώσων τῆς Διασπορᾶς τίς ἡγεσίες τῶν παλαιοημερολογιτῶν τῆς Ἑλλάδος νά ἐνταχθοῦν εἰς τήν Κανονικήν Ἐκκλησίαν τῆς Ἑλλάδος», .ητοι νά ὑποταχθοῦν ὑπό τόν κ. Χριστόδουλον ὡς δεκατριμερῖται, ὡς προέβλεπεν ἡ «λύσις τοῦ παλαιοημερολογιτικοῦ» κατά Χριστόδουλον). Ἡ ἐπίμονος ἄρνησις τῆς πλειοψηφίας τῆς μέχρι τό 2003 Ὀρθοδόξου Ἱερᾶς Συνόδου νά ἀντιμετωπίση ὁμολογιακῶς αὐτό τό νέον προδοτικόν κίνημα, διότι ὁ κ. Χριστόδουλος διά τῶν πρακτόρων του (ἔσωθεν καί ἔξωθεν) κατηύθυνε οὐσιαστικῶς τάς ἐνεργείας των, καί ἄλλα τινά, τά ὁποῖα ὡδήγησαν εἰς τό σχίσμα τοῦ 2005 (Ἀνδρέου καί Νικολάου) ἠνάγκασαν τήν ἐλαχιστότητά μας τόν Μητροπολίτην Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς Κήρυκον, νά ἐξέλθωμεν ἐκ μέσου αὐτῶν, ἴνα μή συμπορευθῶμεν μετ' αὐτῶν εἰς τήν οἰκουμενιστικήν των πτῶσιν καί ἑπομένως ἴνα μή ἐξέλθωμεν μετ' αὐτῶν ἐκ τῆς σωστικῆς Κιβωτοῦ». Εἰς τήν γ΄συνέχειαν ἐσημειώσαμεν»: «Εἰς τήν παροῦσαν γ' συνέχειαν, καταγράφονται ὡρισμένα πολύ σημαντικά γεγονότα, τά ὁποῖα ἔλαβον χώραν κατά τήν ἐν ἔτει 1960 "χειροτονίαν" τοῦ Ἀκακίου Πάππα καί κατά τάς ἑπομένας "χειροτονίας" τῶν Φλωρινικῶν. Πρόκειται περί μιᾶς "χειροτονίας", ἡ ὁποία ἔμεινε εἰς τήν ἱστορίαν, ὡς "παρωδία χειροτονίας", καί μάλιστα ἄν ληφθῆ ὑπ' ὄψιν, ὅτι τήν χειροτονίαν ἐτέλεσε ὁ νεοημερολογίτης Θεόφιλος Ἰονέσκου, (ἐγένετο εἰς τήν καθεδρικόν του Ναόν, ἐνῶ ὁ Σικάγου Σεραφείμ, ὅπως λέγεται, ἁπλῶς συμμετεῖχε), ὁ ὁποῖος ὅμως εἰς τήν συνέχεια τήν ἠρνήθη, πρέπει νά εἴπωμεν, ὅτι κινδυνεύει νά χαρακτηρισθῆ ὄχι ἁπλῶς ὡς ἄκυρος ὡς ἔχει χαρακτηρισθῆ ἀπ' ἀρχῆς καί σχισματική, καί κακόδοξος, ἀλλά καί ὡς ἀνύπαρκτος. Ἔτσι ἐξηγεῖται καί ἡ "σπουδή" τῶν Φλωρινικῶν, νά ἐπιτύχουν παρά τῶν Ρώσων τῆς Διασπορᾶς μίαν ὁποιανδήποτε ἀναγνώρισιν καί αὐτῶν (1969) καί τῶν "Ματθαιϊκῶν" Ἐπισκόπων Καλλίστου καί Ἐπιφανίου, (1971) διότι ἤθελον νά "ἐξισωθοῦν" αἱ χειροτονίαι "Ματθαιϊκῶν" καί Φλωρινικῶν καί νά ἐκλείψη ἔτσι ἡ ὁμολογία Ἐκκλησιολογία καί Ἀποστολική Διαδοχή τῶν Ἐπισκόπων καί Πρεσβυτέρων τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ὥστε νά μή ἐλέγχωνται… Ἀλλά ὁ Θεός δέν ἄφησε τήν Ἐκκλησίαν του, ἀλλά ἠμπόδισε νά μεταδοθῆ ἡ "χειροθεσία" εἰς τούς ὑπολοίπους Ἀρχιερεῖς, διότι οἱ ἴδιοι Ἀρχιερεῖς τῆς Ἐξαρχίας ἐδήλωσαν κατά τήν ἐπιστροφήν των ἐξ Ἀμερικῆς ὅτι οὐδεμίαν χειροθεσίαν ἔλαβον ἐπί σχισματικῶν. Ἀλλά καί μετά τάς ὑπαναχωρήσεις, τόσον τοῦ Καλλίστου, (1976) ὅσον καί τῶν πέντε (1995) καί τῆς ἐκπεσούσης, ὁμάδος τοῦ Νικολάου (2005) δέν ἐπέτρεψε καί πάλιν ὁ Θεός, νά μεταδοθῆ εἰς ὅλους τούς Ἀρχιερεῖς τό "μίασμα" τῆς ὑπαναχωρήσεως, ἤτοι τῆς μεταποιήσεως τῆς συγχωρητικῆς εὐχῆς εἰς χειροθεσίαν ἐπί σχισματικῶν. Ἀγαπητέ ἀναγνῶστα. Ὡς ὀρθόδοξοι δέν δικαιολογούμεθα νά μή γνωρίζωμεν ποία ἡ φύσις καί ἡ οὐσία, ἀλλά καί ποῖος ὁ σκοπός διά τόν ὁποῖον ἐδημιουργήθησαν αἱ παλαιοημερολογιτικαί οἰκουμενιστικαί παρατάξεις τῶν Φλωρινικῶν, καί στήν συνέχεια καί αἱ ἐκείναις ἑπόμεναι καί τόν ἴδιον σκοπόν ἐξυπηρετοῦσαι σχισματοαιρετικαί παρατάξεις, τῶν «πέντε» τοῦ 1995 καί τῶν Νικολαϊτῶν τοῦ 2005. Ἔχομεν ὅλοι καθῆκον καί νά μανθάνωμεν καί νά ἐνημερώνωμεν καί τούς ἄλλους, διότι αὐτό τό φαινόμενον, τῶν πολλῶν σχισμάτων καί παρατάξεων καί πλανῶν, εἶναι σημεῖον τῶν ἐσχάτων καιρῶν, εἶναι δημιουργήματα τοῦ ἀντιχρίστου Οἰκουμενισμοῦ, ὁ ὁποῖος δέν ἀρκεῖται εἰς τόν νεοημερολογιτικόν καί παναιρετικόν Οἰκουμενισμόν, ἀλλά θέλει νά ὑποτάξη εἰς τά σχέδιά του τούς πάντας, ὥστε νά μή ὑπάρχουν ἀντιδράσεις. Ἐπρόσεξα μίαν διατύπωσιν τοῦ ἤδη τεθνεῶτος Χριστοδούλου, ὅταν μετέβη είς τόν Πάπα: «Ἔρχομαι ὡς ἐκπρόσωπος συνόλου τοῦ θρησκευομένου λαοῦ τῶν Ἑλλήνων». Καθ’ ἡμᾶς, τοῦτο εἶναι μήνυμα πρός τόν Πάπα, ὁ ὁποῖος (ὁ προηγούμενος) ἔδωσε «ἐντολήν» «νά διαλυθοῦν ὅλοι οἱ παλαιοημερολογῖται, διότι αὐτοί εἶναι ἐμπόδιο εἰς τά σχέδιά μας» ( Βλέπε βιβλίον «ΤΕΡΜΑ»). Καί τό μήνυμα αὐτό, καθ’ ἡμᾶς, ἔλεγε: «Ἡ ἐντολή σου, ἁγιώτατε Πάπα, ἐξετελέσθη. Οἱ ὀλίγοι πού ἀπέμειναν ἀντιδρῶντες, ὁσονούπω θά ἀφανισθοῦν». (Εἶναι τότε πού τά ὄργανα τοῦ Χριστοδούλου ἐξεβίαζον τόν Νικόλαον νά καθαιρέση τόν ... Κήρυκον. Ὁ «νοῶν νοείτω») Πρέπει, λοιπόν, νά γνωρίζωμεν ὅλοι ὅτι αἱ παλαιοημερολογιτικαί παρατάξεις δέν εἶναι ἁπλᾶ σχίσματα δημιουργηθέντα ἐξ’ αἰτίας προσωπικῶν διαφορῶν, ἀλλά παρεκκλίσσεις ἐκκλησιολογικαί, αἱ ὁποῖαι ἐδημιουργήθησαν εἰς τά πλαίσια τοῦ παλαιοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἤτοι τοῦ κατά τῆς γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας διωγμοῦ. +Ὁ Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς Κήρυκος ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ @ ΓΟΕΕ 2008

ΕΔΑΦΙΑ ΠΟΥ ΑΝΑΦΕΡΟΥΝ ΤΗΝ ΔΡΑΣΗ ΤΟΥ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΥ ΣΤΟΥΣ ΕΣΧΑΤΟΥΣ ΚΑΙΡΟΥΣ

ΕΝΗΜΕΡΩΣΙΣ ΕΠΙ ΘΕΜΑΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ – ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑΣ - ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΟΣ ΤΗΣ ΑΚΑΙΝΟΤΟΜΗΤΟΥ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΕΛΛΑΔΟΣ Ἐκδίδεται εἰς τά πλαίσια τῶν ἐνημερωτικῶν ἀπογευματινῶν συνάξεων - ὁμιλιῶν εἰς τόν ἱερόν Ναόν Ἁγίου Σπυρίδωνος Καρέα (κάθε Δευτέρα) καί εἰς ἄλλας ἐνορίας τῆς Μητροπόλεως Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Δύναταί τις νά παρακολουθήση τήν σειράν τῆς «ΕΝΗΜΕΡΩΣΕΩΣ» καί εἰς τήν Ἰστοσελίδα: churchgoc.org ἤ ΓΝΗΣΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΕΥΧΟΣ 334 ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 2009 Περί Αντιχρίστου ΕΔΑΦΙΑ ΠΟΥ ΑΝΑΦΕΡΟΥΝ ΤΗΝ ΔΡΑΣΗ ΤΟΥ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΥ Προκειμενου να αποκτησει την παγκοσμια εξουσια, θα ειναι πολυ πραος, ηρεμος, γαληνιος, ησυχος, καλος, αγαπητος, ευσεβης, θα ενδιαφερεται για τα προβληματα του κοσμου, θα βοηθα τους εχοντας αναγκη, θα σεβεται και θα τιμα ολους τους ανθρωπους, τους ιερεις, τους αρχοντες και ιδιαιτερα τους Εβραιους, αφου χαρη σ' αυτους θα βασιλευσει. Θα σταματησει ολους τους πολεμους και θα φερει ειρηνη σε ολη τη γη. Θα επιλυσει διαφορα προβληματα που βασανιζαν την ανθρωποτητα οπως πεινες, αρρωστιες, ανεργια, οικονομικα, εγκληματικοτητα, τρομοκρατια κ.α. Θα κανει πολλα ψευτοθαυματα, θα θεραπευσει πολλους αρρωστους με ανιατες ασθενειες, ωστε να πεισει ολους οτι ειναι αυτος ειναι ο μεσσιας που περιμεναν, εξομειωνοντας τον εαυτο του με τον Ιησου Χριστο. "Θα ελθει δε ο παμμιαρος εν σχηματι τοιουτω, ως κλεπτης, δια να απατηση τα συμπαντα. Θα ειναι ταπεινος, ησυχος, θα μιση την αδικιαν, θα αποστεφηται τα ειδωλα, θα προτιμα την ευσεβειαν, αγαθος, φιλοπτωχος, ευειδης καθ' υπερβολην, ευκαταστατος, ιλαρος εις ολους, θα τιμα πολυ το γενος των Ιουδαιων, διοτι αυτοι προσμενουσι την ελευσιν εκεινου. Μεταξυ δε παντων τουτων, θα εκτελη σημεια και τερατα, φοβητρα με πολλην εξουσιαν, θα προσπαθη δολιως να αρεση εις ολους, δια να αγαπηθη ταχεως απο πολλους, δε θα λαβη δωρα... θα εξαπατα τον κοσμον υπο το προσχημα της ευταξιας, εως ου βασιλευση... και πιστευσωσιν αυτον ως θεον ισχυρον" Αγιου Εφραιμ Συρου, Τομος Δ', 119-121 Εν πρωτοις θα αγαπησει το εθνος των Ιουδαιων. Μετα απο αυτα ολα, θα επιτελεσει διαφορα παραξενα σημεια και τρομακτικα θαυματα, αλλα οχι αληθινα, αλλα φανταστικα, απατηλα, ωστε να παραπλανησει τους ομοιους με αυτον ασεβεις. Θα προσπαθησει δε εαν ειναι δυνατον να παραπλανησει και να κερδισει ακομη και τους εκλεκτους και να τους κανει να αποστατησουν απο την αγαπη του Χριστου. Και στην αρχη αυτο θα παρουσιαζεται πραυς, αγαπητος, ησυχος, ευλαβης, ειρηνοποιος, θα μιση την αδικια, θα βδελυττεται τα δωρα, δε θα συμπαθει την ειδωλολατρεια, θα λεγει οτι αγαπα τις Γραφες, θα σεβεται τους ιερεις, θα τιμα τα γειρατεια, δε θα ανεχεται την πορνεια, θα βδελυττεται την μοιχεια, δε θα ανεχεται τους ορκους, θα ειναι φιλοξενος, φιλοπτωχος και ελεημων. Επειτα θα κανει σημεια και τερατα, θα καθαριζει λεπρους, θα σηκωνη παραλυτους, θα αποδιωχνη δαιμονες, τα μελλοντικα πραγματα θα τα βλεπει σαν παροντα, θα ανασταινει νεκρους, θα βοηθει χηρες, θα φροντιζει ορφανα, θα αγαπα τους παντες, θα συμφιλιωνει με αγαπη τους αλληλομαχομενους και θα λεγει 'να μη βασιλευσει ο ηλιος, ευρισκοντας σας σε παροργισμον'. Χρυσον δεν θα αποκτησει, αργυριον δε θα αγαπησει και τον πλουτον δεν θα τον συμπαθει. Και ολα αυτα θα τα κανει, ενω ειναι υπουλος και δολιος και επειδη θελει να κερδισει τους παντες, για να τον κανουν βασιλια. Διοτι οταν οι λαοι και οι δημοι ιδουν τοσες αρετες και τοσες δυναμεις σε αυτον, ολοι με μια γνωμη θα συγκεντρωθουν για να τον κανουν βασιλια. Μαλιστα επειδη αυτος, ο τυραννος θα αγαπησει περισσοτερο απο καθε αλλο το γενος των Εβραιων, αυτοι θα λενε αναμεταξυ των 'Μηπως ευρισκεται αραγε αλλος τοσο σπουδαιος και αγαθος και δικαιος στη γενια μας;' Ιδιαιτερα δε, θα το λενε οπως προειπαμε, το γενος των Ιουδαιων, νομιζοντας οτι θα τον ιδουν βασιλεα του κρατους των. Θα προσερχονται δε σ' αυτον και θα του λεγουν 'Ολοι πειθαρχουμε σε σενα και αναγνωριζουμε δικαιον πανω σε ολη τη γη. Ολοι ελπιζουμε να σωθουμε δια σου και δια του στοματος σου ελαβαμε δικαιοκρισια χωρις να εξαγοραζεται με δωρα. Και χρησιμοποιωντας με υπουλοτητα την πρωτινη του κατασταση ο ψευτης και ο ανομος, θα παραιτηθει απο την διξαν αυτην. Οι δε ανθρωποι θα προσμενουν και θα τον παρακαλουν να τον αναδειξουν βασιλεα." Αγιου Ιππολυτου, ΒΕΠΕΣ 6, 284-285 Κατα παντα γαρ εξομοιουσθαι βουλεται ο πλανος τω υιω του θεου. Λεων μεν ο Χριστος, και λεων μεν ο αντιχριστος. Βασιλευς ο Χριστος (Ιω. ιη' 37), και βασιλευς επιγειος ο αντιχριστος, εδειχθη ο σωτηρ ως αρνιον (Ιω. α', 29), και αυτος ομοιως φανησεται ως αρνιον, ενδοθεν λυκος ων (Ματθ. ζ' 15). Εμπεριτομος ηλθεν ο σωτηρ εις τον κοσμον, και αυτος ομοιως ελευσεται. Απεστειλεν ο κυριος τους αποστολους εις παντα τα εθνη (Ματθ. κη' 19), και αυτος ομοιως πεμψει ψευδαποστολους. Συνηγαγε τα διεσκορπισμενα προβατα ο σωτηρ (Ιω. ια', 52), και αυτος ομοιως επισυναξει τον διεσκορπισμενον λαον των Ιουδαιων. Εδωκεν ο κυριος σφραγιδα τοις εις αυτον πιστευουσιν (Ματθ. κη', 19 - Αποκ. ζ',2 / θ', 4), και αυτος δωσει ομοιως. Εν σχηματι ανθρωπου εφανη ο κυριος (Φιλιπ. β', 7), και αυτος εν σχηματι ανθρωπου ελευσεται. Ανεστησεν ο σωτηρ και απεδειξε την αγιαν σαρκα αυτου ως ναον (Ιω. β' 19), και αυτος αναστησει τον εν Ιεροσολυμοις λιθινον ναον." Αγιου Ιππολυτου, ΒΕΠΕΣ 6, 199 _________________ ΕΔΑΦΙΑ ΠΟΥ ΑΝΑΦΕΡΟΥΝ ΤΗΝ ΔΡΑΣΗ ΤΟΥ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΥ ΚΑΤΑ ΤΗ ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΟΥ. ΤΟ ΣΦΡΑΓΙΣΜΑ 666 Εχοντας τα σκηπτρα της εξουσιας, θα απαιτησει απο ολους να τον προσκυνησουν υποχρεωτικα σαν θεο, δειχνοντας τον πραγματικο του πολυ αυστηρο, αποτομο, ακαταστατο, φοβερα αειδη, μισητο, βδελυκτο εαυτο, κανοντας ψευτοθαυματα ωστε να εντυπωσιαζει τον κοσμο. Παραλληλα θα απαιτησει να φερουν ολοι ανεξαιρετως την σφραγιδα του, το χαραγμα του, το χξσ' (666) στο δεξι χερι (το οποιο συμβολιζει τις καλες πραξεις) ή στο μετωπο ωστε να μας αποχριστοποιησει (κατα την ωρα του Αγιου Βαπτισματος μας, ο ιερεας χριει σταυροειδως με το Αγιον Μυρον -που συμβολιζει την Χαρη του Αγιου Πνευματος- τον πιστο στο μετωπο λεγοντας 'Σφραγις δωρεας Πνευματος Αγιου' για να φωτιστει και αγιασθει ο νους του ανθρωπου και εν συνεχεια σε ολα τα μελη του σωματος.) "Επειτα υψουται η καρδια του και θα εμεση ο Δρακων την πικροτητα του. Ταρασσων δε την οικουμενην κινει τα περατα, θλιβει τα συμπαντα, και μιαινει τας ψυχας. Οχι πλεον ως ευλαβης, αλλα πολυ αυστηρος εις ολα΄αποτομος, οργιλος, θυμωδης, ακαταστατος, φοβερος, αειδης, μισητος, βδελυκτος, ανημερος, αλαστωρ, αναιδης και προσπαθων να εμβαλη εις το βοθρον της ασεβειας ολον το ανθρωπινον γενος. Πληθυνει σημεια ψευδως, και οχι αληθως΄ και ενω παρισταται πολυς λαος και ευφημει αυτον, βαλλει φωνην ισχυραν, ωστε να σαλευθη ο τοπος, επι του οποιου ιστανται οι οχλοι, λεγων 'Γνωρισατε ολοι οι λαοι την δυναμιν μου και την εξουσιαν΄ μεταθετει ορη, και αναγει νησους απο την θαλασσαν με πλανην και φαντασιαν΄ και ενω πλανα τον κοσμον και φανταζει τα συμπαντα, πολλοι θα δοξαζωσι και θα πιστευσωσιν αυτον ως θεον ισχυρον" Αγιου Εφραιμ Συρου, Τομος Δ', 120-121 "Και στη συνεχεια αλαζονευεται στην καρδια του, και ο προτερον πραυς θα γινει σοβαρος και εκεινος που επεδιωκε την αγαπην, θα γινει ανελεημων. Ο ταπεινος κατα την καρδια, θα γινει υψηλοφρονας και απανθρωπος. Αυτος που δηθεν μισουσε την αδικια θα καταδιωξει τους δικαιους. Επειτα, αφου ανελθη στην εξουσια ως βασιλευς, θα προκαλεσει πολεμον. Και τρεις μεγαλους βασιλεις θα εκμηδενισει με θυμο, των Αιγυπτιων, των Λιβυων και των Αιθιοπων. Και κατοπιν θα οικοδομισει τον ναον στα Ιεροσολυμα και θα τον ανυψωσει ταχυτατα και θα τον αποδωσει στους Ιουδαιους. Επειτα θα υψηλοφρονησει απεναντι καθε ανθρωπου και οχι μονον, αλλα και κατα του Θεου θα λαλησει βλασφημα, νομιζοντας ο δολιος οτι στη συνεχεια θα ειναι επι της γης αιωνιος βασιλευς. Δεν γνωριζει ομως ο ταλαιπωρος οτι η βασιλεια του πολυ γρηγορα καταργειται και θα απολαυσει ταχεως το ετοιμασμενο για αυτον πυρ της κολασεως μαζι με ολους τους πειθαρχουντες σε αυτον, και ειχαν γινει δουλοι του" Αγιου Ιππολυτου, ΒΕΠΕΣ 6, 285 "Και ποιει παντας, τους μικρους και τους μεγαλους και τους πλουσιους και τους πτωχους και τους ελευθερους και τους δουλους, ινα δωσωσιν αυτοις χαραγμα επι της χειρος αυτων της δεξιας η επι των μετωπων αυτων και ινα μη τις δυνηται αγορασαι ή πωλησαι ει μη ο εχων το χαραγμα, το ονομα του θηριου η τον αριθμον του ονοματος αυτου. Ωδε η σοφια εστιν΄ο εχων νουν ψηφισατω τον αριθμον του θηριου, αριθμος γαρ ανθρωπου εστι και ο αριθμος αυτου χξς." "Παρασυρει δε και πειθει ολους, τους μικρους και τους μεγαλους, τους πλουσιους και τους πτωχους, τους ελευθερους και τους δουλους, να προσκυνησουν το ειδωλον και να υποταχθουν εις το θηριον και να τους δωσουν ανεξαλειπτον χαραγμενην σφραγιδα εις το δεξι των χερι και εις τα μετωπα των, οπως γινεται με τους δουλους, (δια να διαλαλουν ετσι την ισοβιον υποταγην των εις το θηριον). Και δια να θλιψη και ταλαιπωρηση τους Χριστιανους, πειθαναγκαζει, κανεις να μη ημπορει να αγοραση η πωληση, εκτος εκεινων που εχουν το χαραγμα και την σφραγιδα του θηριου, η οποια σφραγις ειναι το ονομα του θηριου, ή ο αριθμος, που συμβολιζουν τα γραμματα του ονοματος του. Εδω ειναι η θεια σοφια΄ εκεινος που εχει φωτισμενον και καθαρον νουν ας υπολογιση το συνολον των αριθμων, που συμβολιζουν τα γραμματα του ονοματος του. Διοτι ειναι αριθμος ονοματος ανθρωπου. Και ο αριθμος αυτος, που βγαινει, απο την αθροισιν των γραμματων λαμβανομενων ως αριθμων, κατα το ελληνικον συστημα, ειναι εξακοσια εξηκοντα εξ ή χξς'. Ειναι δε το ονομα του Αντιχριστου." Αποκαλυψις Ιωαννου, ιγ' 16,17,18 - Καινη Διαθηκη, Ερμηνευτικη αποδοση Ι.Θ. Κολιτσαρα _________________ Ο ΑΜΙΛΗΚΤΟΣ ΔΙΩΓΜΟΣ ΤΩΝ ΜΗ ΔΕΧΟΜΕΝΩΝ ΤΟ 'ΧΑΡΑΓΜΑ' ΚΑΙ ΙΔΙΑΙΤΕΡΩΣ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ Τα τελευταια 3,5 ετη της βασιλειας του, θα κυνηγησει με μενος οσους δεν δεχτουν το χαραγμα και τον ιδιο ως κυριο τους. Οσοι συλλαμβανονται θα μαρτυρουν για την πιστη τους στον Κυριο ημων Ιησου Χριστο. Οι Ιεροι Ναοι θα κλεισουν και πουθενα δε θα ακουγεται ηχος καμπανας. Θα απαγορευεται επι ποινη θανατου η Χριστολογια, να κανει καποιος τον σταυρο του ή ο,τι αλλο σχετιζεται με την Πιστη του Χριστου. Οι ανθρωποι θα ψαχνουν να βρουν να ακουσουν λιγο απο τον λογο του Θεου, ομως ματαιως.. Επισης ο 'υιος της απωλειας' (Ιωαν. ιζ' 12), 'το βδελυγμα της ερημωσεως' (Μαρκ. ιγ' 14) θα εκδοσει διαταγμα που θα υποχρεωνονται ολοι οι ανθρωποι της γης, να τον προσκυνουν συγκεκριμενες ωρες. Οσοι δεν το πραττουν, θα συλλαμβανονται, θα βασανιζονται και θα οδηγουνται σε θανατο (Δανιηλ γ' 4-6 και Αποκ. ιγ', 14-15) "Αυτες ειναι οι '1260 ημερες' (Αποκ. ια' 3) 'το μισο της εβδομαδας' (Δαν. θ' 27), που θα κυριαρχησει ο Τυραννος διωκοντας την Εκκλησια, που φευγει 'απο πολη σε πολη' (Ματθ. κγ' 34) και στην ερημια, να κρυβεται στα βουνα και να μην εχει τιποτα αλλο μαζι της παρα μονο τις 'δυο φτερουγες του μεγαλου αετου' (Αποκ. ιβ' 14), δηλαδη την πιστη του Ιησου Χριστου, ο οποιος ανοιξε και απλωσε τα Αγια χερια Του στο Αγιο ξυλο, σαν δυο φτερουγες δεξια και αριστερα προσκαλωντας ολους οσους πιστευουν σε αυτον και σκεπαζοντας του, οπως 'η κλωσσα τα μικρα της' (Ματθ. κγ' 37 και Λουκ. ιγ' 34). Και δια του προφητου Μαλαχιου λεγει 'Και για σας, που φοβεισθε το ονομα μου θα ανατειλει Ηλιος δικαιοσυνης και θεραπεια κατω απο τις φτερουγες Του'." Αγιου Ιππολυτου, ΒΕΠΕΣ 6, 219 "Οι Ναοι του Θεου θα γινουν σαν απλες κατοικιες και παντου θα γινουν καταστροφες Εκκλησιων. Οι Γραφες θα καταφρονηθουν και τα ασματα του εχθρου παντου θα τραγουδηθουν.." Αγιου Ιππολυτου, ΒΕΠΕΣ 6, 278 Πενθουν ακομη και οι Εκκλησιες πενθος μεγαλο, διοτι ουτε προσφορα, ουτε θυμιαμα προσφερεται ουτε θεαρεστη λατρεια. Αλλα τα Ιερα των Εκκλησιων θα γινουν ως 'οπωροφυλακειο' (Ησ. α' 8). Και το Τιμιον Σωμα και Αιμα του Χριστου κατα τις ημερες εκεινες δε θα μεταλαμβανεται. Η λειτουργια θα σβεσθει, η ψαλμωδια θα παυσει, η αναγνωση των Γραφων δε θα ακουγεται. Αλλα θα υπαρχει σκοτος στους ανθρωπους και θρηνος πανω σε θρηνο και αλλοιμονο πανω σε αλλοιμονο." Αγιου Ιππολυτου, ΒΕΠΕΣ 6, 289 "Πενθει η γη και η θαλασσα, διοτι αιφνιδιως κατεπαυσεν η φωνη της ψαλμωδια και της προσευχης εκ στοματος ανθρωπου. Πενθουσι πασαι αι εκκλησιαι του Χριστου πενθος μεγα΄ διοτι δε λειτουργειται ο αγιασμος και η προσφορα." Αγιου Εφραιμ Συρου, Τομος Δ' 127 "Ιδου ημεραι ερχονται, λεγει Κυριος, και εξαποστελω λιμον επι την γην, ου λιμον αρτων ουδε διψαν υδατος, αλλα λιμον του ακουσαι τον λογον Κυριου΄ και σαλευθησονται υδατα απο της θαλασσης εως θαλασσης, και απο βορρά εως ανατολων περιδραμουνται ζητουντες τον λογον του Κυριου και ου μη ευρωσιν." Αμως η' 11-12 "Μακαριοι θα ειναι εκεινοι που θα νικησουν τον τυραννον γιατι θα αναδειχθουν ενδοξοτεροι και υψηλοτεροι απο τους πρωτους μαρτυρες, διοτι οι πρωτοι μαρτυρες τους παλαιους εκεινους υπασπιστες του ενικησαν. Ενω αυτοι εδω με αυτον τον ιδιο τον διαβολο, τον γιο της απωλειας, αφου επαλαιψαν, και εγιναν νικητες με ποια εγκωμια και με ποιους στεφανους δε θα τιμηθουν απο τον βασιλεα μας Ιησου Χριστον;" Αγιου Ιππολυτου, ΒΕΠΕΣ 6, 288 "Τις αρα μακαριος, ο υπερ Χριστου μετ' ευσεβειας μαρτυρων τοτε; Υπερ γαρ παντας μαρτυρας εγω φημι ειναι τους τοτε μαρτυρας. Οι μεν γαρ προ τουτου, μονοις ανθρωποις επαλαισαν΄ οι δε επι του Αντιχριστου, αυτω Σατανα αυτοπροσωπως πολεμησουσι΄ και οι μεν προτερον διωκοντες βασιλεις, εφονευον μονον, νεκρους δε ου προσεποιουντο εγειρειν, ουδε σημειων και τερατων φαντασιας εδεικνυον΄ ωδε δε και του φοβου και της απατης προτροπη κακη, 'ωστε πλανασθαι ει δυνατον, και τους εκλεκτους'." "Ποιος θα ειναι αραγε ο μακαριος που θα μαρτυρησει τοτε για τον Χριστο με πιστη; Εγω λεω οτι οι μαρτυρες της περιοδου εκεινης θα ειναι πιο πανω απο ολους τους μαρτυρες. Διοτι οι προηγουμενοι παλεψαν με ανθρωπους μονο, ενω την εποχη του Αντιχριστου θα πολεμησουν με τον ιδιο τον Σατανα αυτοπροσωπως. Και οι προηγουμενοι βασιλεις καταδιωκοντας τους μαρτυρες τους θανατωναν μονο, αλλα δεν προσποιουνταν πως ανασταινουν, ουτε εκαναν επιδειξη φανταστικων σημειων και τερατων. Ενω εδω γινεται κακη χρησιμοποιηση και του φοβου και της απαπης, ΄για να παραπλανηθουν, αν ειναι δυνατον και οι εκλεκτοι" Αγιου Κυριλλου Ιεροσολυμων, EΠΕ 2, 144 _________________ ΕΔΑΦΙΑ ΠΟΥ ΑΝΑΦΕΡΟΝΤΑΙ ΣΤΑ ΔΕΙΝΑ ΠΟΥ ΘΑ ΣΥΜΒΟΥΝ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΟΥ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΥ Τετοια θλιψη και στεναχωρια ποτε ξανα δε θα εχει παρουσιαστει επι της γης (Ματθ. κδ' 21). Οι μη εχοντες το χαραγμα χριστιανοι, θα διωκονται συνεχως και με μενος, προσπαθωντας παραλληλα να βρουν τροπο επιβιωσης, αφου και τα ιδια τα στοιχεια της φυσεως θα εχουν αλλοιωθει. Οι εχοντες το σφραγισμα του Αντιχριστου (χαραγμα το οποιο θα τους επετρεπε να εχουν το δικαιωμα της αγοραπωλησεως) θα μετανιωσουν πικρα για την επιλογη τους αφου αποδεικνυεται ολεθρος.. Ανθρωποι θα πεθαινουν απο την πεινα και τις αρρωστιες στους δρομους και τις πλατειες. Αν δε συντομευε ο Αγιος Τριαδικος Θεος εκεινες τις ημερες της κακιας, δε θα εμενε κανεις (Ματθαιος και Αγιος Μαξιμος ο Ομολογητης). "Ει γαρ και νυν εφ' ημων ου συμβαινει ταυτα δια το μηπω τους χρονους πεπληρωσθαι, αλλα γουν ευχεσθαι δει μηδε ευρεθηναι ημας εν τοις τοιαυτοις καιροις, εν οις ταυτα συμβησεται, μηποτε ατονησας τις απο της θλιψεως της μεγαλης της επερχομενης τω κοσμω εκπεση της αιωνιου ζωης." Αγιου Ιππολυτου, ΒΕΠΕΣ 6, 81 "Εσται γαρ τοτε θλιψις μεγαλη, οια ου γεγονεν απ' αρχης κοσμου εως του νυν ουδ' ου μη γενηται." "Διοτι θα συμβη θλιψις τοσον μεγαλη, ομοια προς την οποια ουτε εχει γινει αποτ ην αρχην του κοσμου εως τωρα ουτε και θα γινει." Ματθ. κδ' 21 "Και τι λεγω απο ανθρωπων, οπου και αυτα τα στοιχεια την οικειαν ταξιν αρνησονται; Σεισμοι κατα πασαν πολιν, λοιμοι επι πασαν χωραν, βρονται ανεμοι και φοβεραι αστραπαι οικους και αγρους κατακαιουσαι, καταιγιδες ανεμων την γην και την θαλασσαν αμετρως εκταρασσουσαι, της γης ακαρπιαι, θαλασσης ηχος και σαλος αφορητος απο ψυχων και απωλειας ανθρωπων. Σημεια εν ηλιω, σημεια εν σεληνη, αστρων παρατροπαι, συνοχαι εθνων, αερων ακρασιαι, χαλαζης βολιδες επι προσωπου της γης, χειμωνος αταξιαι, παγετοι διαφοροι, καυσωνες απαμυθητοι, κεραυνοι αιφνιδιοι, εμπρησμοι αδοκητοι, και απαξαπλως πασης της γης θρηνος και κοπετος, παραμυθιαν μη εχουσης." "Και τι μιλω για ανθρωπους, οπου και αυτα τα στοιχεια της φυσεως θα απαρνηθουν την φυσικην των καταστασι. Σεισμοι σε καθε πολι, λοιμωδεις ασθενειες σε καθε χωρα, κεραυνοι ασυνηθιστοι και φοβερες αστραπες, οικοι και αγροι κατακαιονται. Καταιγιδες ανεμων, οι οποιες διαταρασσουν χωρις ορια την ξηρα και την θαλασσα, ακαρπιες της γης βουητο απο τη θαλασσα και σαλος αφορητος απο την απωλεια ψυχων ανθρωπων. Σημαδιακες μεταβολες στον ηλιο και στη σεληνη, εκτροπες αστρων απο τη θεσι των, συγκρουσεις εθνων, καταστρεπτικοι ανεμοι, βολιδες χαλαζης επι του προσωπου της γης, χειμωνες ατακτοι και ασυνηθιστοι, παγετοι μεγαλοι, καυσωνες ανυποφοροι, κεραυνοι αιφνιδιοι, εμπρησμοι απροσδοκητοι, μη αναμενομενοι, γενικος θρηνος και οδυρμος πασης της γης που δεν εχει παρηγορια" Αγιου Ιππολυτου, P.G. 10, 912 B - ΒΕΠΕΣ 6, 278 "Οταν οι ανθρωποι τοτε λαβουν τη σφραγιδα του Αντιχριστου και δεν θα ευρουν τροφες, ουτε νερο, θα προσερχονται προς αυτον με οδυνηραν φωνην και θα λενε 'Δωσε να φαμε και να πιουμε, γιατι αλλιως ολοι θα πεθανωμε απο την πεινα και απο καθε αναγκη και διεταξε τον ουρανον να μας δωσει νερο και διωξε τα ανθρωποφαγα θηρια'. Τοτε ο δολιος θα απαντησει εμπαιζοντας αυτους με πολλη απανθρωπια και θα τους λεει 'Ο ουρανος δεν θελει να δωσει βροχη. Η γη παλιν δεν βλασταινει τα φυτα της, απο που να σας δωσω εγω τροφες;'. Τοτε αφου ακουσουν τα λογια του δολιου τουτου οι αθλιοι, θα καταλαβουν οτι αυτος ειναι ο πονηρος διαβολος, και θα θρηνησουν με πονο και θα κλαυσουν πολυ και θα κτυπησουν το προσωπο τους με τα χερια τους, και θα εκριζωσουν τα μαλλια τους και με τα νυχια τους θα ξεσκιζουν τα μαγουλα τους λεγοντας ο ενας προς τον αλλον 'Ω της συμφορας, ω του φοβερου πραγματος, ω της δολιας συναλλαγης, ω της φοβερης πτωσεως. Πως πλανηθηκαμε απο τον πλανο; Πως προσφερθηκαμε σε αυτον; Πως συλληφθηκαμε στα δικτυα του; Πως πιασθηκαμε στη μιαρα του σαγηνη; Πως ενω ακουγαμε τις Γραφες δεν καταλαβαιναμε;" Αγιου Ιππολυτου, P.G. 10, 933 D - 936 A "Τοτε θα θρηνη δεινως και θα στεναζη πασα ψυχη΄τοτε ολοι θα υποφερωσι θλιψιν απαραμυθητον, η οποια θα κατεχη αυτους νυκτα και ημεραν, και δεν θα ευρισκωσιν ουδαμου παρηγοριαν. Τοτε θα αποθνησκωσι τα νηπια εις τους κολπους των μητερων, και παλιν ο πατηρ μετα της γυναικος και των τεκνων του θ' αποθνησκη εις τας αγορας, και δεν θα υπαρχει τις να θαψη αυτους και να τους βαλη εις μνημα. Απο τα πολλα δε θνησιμαια, τα οποια θα ριπτωνται εις τας πλατειας, θα υπαρχη παντου δυσωδια, η οποια θα στεναχωρη πολυ τους ζωντας. Το πρωι ολοι θα λεγωσι μετ' οδυνης και στεναγμων ποτε θε γινη εσπερα δια ν' αναπαυθωμεν ολιγον; Οταν δε θα ελθη παλιν η εσπερα θα λεγωμεν με πικροτατα δακρυα, ποτε αρα θα φωτιση δια ν' αποφυγωμεν την θλιψην, η οποια μας κυριευει; Και δεν θα υπαρχη τοπος να φυγη τις και να κρυβη, διοτι τα παντα θα ταραχθωσι, και η θαλασσα και η ξηρα. Δια τουτο ειπεν εις ημας ο Κυριος΄'Γρηγορειτε δεομενοι αδιαλειπτως να διαφυγετε την θλιψιν΄ θα ειναι δυσωδια εν θαλασση, δυσωδια επι της γης, λιμοι, σεισμοι, εν θαλασση συγχυσις, επι της γης συγχυσις, εν θαλασση φοβητρα, φοβητρα επι της γης. Χρυσος πολυς και αργυρος, και μεταξωτα ιματια, αλλα δεν θελουσιν ωφελησει εις την θλιψιν εκεινην, και παντες οι ανθρωποι μακαριζουσι τους οσους απεθανον πριν ελθη η μεγαλη θλιψις επι γης. Διοτι ριπτεται και ο χρυσος και ο αργυρος εις τας πλατειας, και ουδεις εγγιζει αυτα΄ επειδη ειναι ολα βδελυκτα. Παντες σπουδαζουσι να διαφυγωσι και να κρυβωσιν, αλλ' ουδαμου ευρισκουσι τοπον δια να κρυβωσιν εκ της θλιψεως... εσωθεν φοβος, και εξωθεν τρομος΄ και εν νυκτι και εν ημερα θνησιμαια κεινται εις πλατειας. Εις τα πλατειας δυσωδια, εις τα οικιας δυσωδια, εις τας πλατειας πεινα και διψα, εις τας οικιας πεινα και διψα΄ εις τας πλατειας φωνη κλαυθμου, εις τας πλατειας θορυβος, και εις τας οικιας θορυβος. Εις εκαστος μετα κλαυθμου συναντα τον ετερον΄ πατηρ το τεκνον, και ο υιος τον πατερα, μητηρ την θυγατεραν΄ φιλοι μετα φιλων εναγκαλισθεντες εκλειπουσιν΄ και αδελφοι μετα αδελφων εναγκαλισθεντες αποθνησκουσιν. Εμαρανθησαν και τα καλλη του προσωπου πασης σαρκος. Γινονται δε αι μορφαι των ανθρωπων ως νεκρου. Γινεται βδελυκτον και μισητον το καλλος των γυναικων. Θελει μαρανθη πασα σαρξ, και η επιθυμια των ανθρωπων." Αγιου Εφραιμ του Συρου, Τομος Δ', 121-123 "Τοτε γαρ 'εσται θλιψις μεγαλη, οια ου γεγονεν τοιαυτη απο καταβολης κοσμου' (Ματθ. κδ' 21), αλλων αλλαχη κατα πασαν πολιν και χωραν εις το αναιρειν τους πιστους πεμπομενων, και των μεν Ιουδαιων επι τη τουτων απωλεια ευφραινομενων, και των εθνων επιχαιρομενων και των απιστων αυτοις συναιρομενων, των δε αγιων απο δυσεως εις ανατολην πορευομενων, και ετερων απο ανατολων εις μεσημβριαν διωκομενων αλλων δε εν τοις ορεσιν και εν τοις σπηλαιοις κρυπτομενων, πανταχου αυτους βδελυγματος πολεμουντος και δια θαλασσης και δια ξηρας τουτους δια του προσταγματος αναιρουντος, και κατα παντα τροπον εκ του κοσμου εκθλιβοντος, μη δυναμενων αυτων μητε 'πωλησαι' τι των ιδιων μητε 'αγορασαι' παρα των αλλοτριων, χωρις εαν μη τις 'το ονομα του θηριου εν χειρι περιφερη', η το τουτου 'χαραγμα' επι τω μετωπω βασταζη (Αποκ. ιγ' 17). Παντες γαρ οι πιστοι τοτε εκ παντος τοπου εκδιωχθησονται και εκ των οικιων κατασπασθησονται και εκ των πολεων εξελασθησονται και εν τω δημοσιω συρησονται και παση κολασει κολασθησονται και εκ παντος του κοσμου εκβληθησονται. Χρη ουν ενοραν την εσομενην των αγιων τοτε θλιψην και ταλαιπωριαν δει γαρ ημας εκ των ηδη μερικως γινομενων εννοειν τα εσομενα, τοιαυτοις ζαλης και ταραχου εν παντι τω κοσμω γενησομενης, και παντων πιστων πανταχου αναιρουμενων και κατα πασαν πολιν και χωραν σφαζομενων, και δικαιων αιματος εκχυνομενου, και ζωντων ανθρωπων καιομενων, και θηριοις ετερων παραβαλλομενων, και νηπιων εν αφοδοις φονευομενων, και αταφων παντων ριπτουμενων, και υπο κυνων βιβρωσκομενων, παρθενων τε και γυναικων παρρησια φθειρομενων και αισχρως εμπαιζομενων, και αναρπαγων γινομενων, και κοιμητηριων αγιων ανασκαπτομενων, και λειψανων ανορυσσομενων και εν πεδιω ριπτουμενων, και βλασφημιων γινομενων. Ταραχος εσται εν πολεσιν τοτε, των αγιων εκεινων διωκομενων΄ ταραχος εσται εν οδοις και εν ερημιαις, παντων εκει κρυβεσθαι βουλομενων΄ ταραχος εσται εν θαλασση, παντων δι' υδατος φευγειν πειρωμενων΄ ταραχος εσται εν νησοις, παντων εκει εκζητουμενων. Και εσται η γη τοτε τοις αγιοις ακαρπος και πασα πολις αοικητος και θαλασσα απλωτος και πας ο κοσμος ερημος, των μεν υπο λιμου διαφθειρομενων, των δε απο διψης εκλιμπανοντων, ετερων δε απο του φοβου και της πολλης θλιψεως αθνησκοντων. Που δε τοτε κρυβησεται ανθρωπος; Τινι δε τα ιδια τεκνα παραθησεται; Που δε τα υπαρχοντα αυτου αποκομισας διασωσει, οποτε μηδε την ιδιαν ψυχην σωσαι δυναται; Τοτε εσονται οιμωγαι νηπιων πολλαι, πατερων τε και μητερων οδυρμοι, γυναικων τε και παρθενων ολολυγμοι, αδελφων τε και συγγενων κοπετοι. Τις τινα πενθησει τοτε; Ουκ αδεφος αδελφον, και γαρ αυτος τον θανατον προσδοκα΄ ου μητηρ θυγατερα, και αυτη τον θανατον υφορωμενη΄ ου πατηρ υιον, φοβουμενος μη και αυτος αναιρεθη. Δια τουτο προειδως ο Κυριος ταυτα λεγει 'Προσευχεσθε, ινα μη γενηται η φυγη υμων χειμωνος ή σαββατου' (Ματθ. κδ' 20), μητε αργουντας υμας απο δικαιοσυνης, μητε ασχολουμενους υμας εν βιωτικοις πραγμασιν, ως εν χειμωνι, μηπως 'αιφνιδιως επιστη εφ' υμας η ημερα εκεινη ως παγις' (Λουκ. κα' 34-35) ει γαρ μη εκολοβωθησαν, φησιν, αι ημεραι εκειναι, ουκ αν εσωθη πασα σαρξ΄ δια δε τους εκλεκτους κολοβωθησονται αι ημεραι εκειναι." Αγιου Ιππολυτου, ΒΕΠΕΣ 6, 105 "Εγω φιλοχριστοι και τελειοι αδελφοι, εφοβηθην εξ αυτης της ενθυμησεως του Δρακοντος, μελετων καθ' εαυτον την θλιψιν, ητις μελλει να γινη εις τους ανθρωπους κατα τους καιρους εκεινους... Θα λαλησω δε με οδυνας, και θα ειπω με στεναγμους, περι της συντελειας του κοσμου τουτου, και περι του αναιδεστατου και φοβερου Δρακοντος, οστις μελλει να ταραξη πασαν την υπο τον ουρανον κτισιν, και να εμβαλη δειλιαν, και ολιγωριαν, και δεινην απιστιαν εις τας καρδιας των ανθρωπων, και να ποιηση τερατα και σημεια και φοβητρα, ωστε, εαν δυνηθη, να πλανηση και τους εκλεκτους... Οταν ιδη την απεριγραπτον εκεινην θλιψιν, ητις γινεται απανταχου εις πασαν ψυχην, η οποια δεν εχει τελειως παραμυθιαν, ουτε παλιν ανεσιν εν γη και θαλασση΄ οταν ιδη οτι συνταρασσεται ως κηρος εν δεινη θλιψει, και ουδεις υπαρχει ο ελεων΄ οταν ιδη απαντα τα προσωπα δακρυοντα, και μετα ποθου ερωτωντας τους ανθρωπους, μηπως ακουεται λογος Θεου επι της γης; Και ακουη ουδαμου. Τις θελει υποφερει τας ημερας εκεινας; Τις δε θα υπομεινη την θλιψιν την αφορητον; Οταν ιδη συγχυσιν των λαων, οι οποιοι ερχονται απο των περατων της γης εις θεαν του τυραννου, και ιδη οτι πολλοι προσκυνουσιν εμπροσθεν του τυρανννου, και κραζουσι μετα τρομου, οτι συ εισαι ο σωτηρ ημων΄ οταν ιδη οτι η θαλασσα ταρασσεται, και η γη ξηραινεται, οι ουρανοι δεν βρεχουσι, τα φυτα μαραινονται΄ απαντες δε οι οντες προς ανατολας, φευγουσι προς δυσμας, εκ της πολλης δειλιας΄ και παλιν δε οι οντες προς δυσμας, φευγουσι προς ανατολας μετα τρομου, ο δε αναιδης λαβων τοτε εξουσιαν θα αποστειλη δαιμονα εις παντα τα περατα, ωστε να κηρυξη παρρησια, οτι βασιλευς μεγας εφανη μετα δοξης, ελθετε και ιδετε αυτον. Τις ειναι εχων ουτω αδαμαντινην ψυχην, ωστε να υποφερη γενναιως απαντα τα σκανδαλα; Τις αρα ο ανθρωπος αυτος, ως προειπον, ωστε να μακαρισωσιν αυτον παντες οι αγγελοι;" Αγιου Εφραιμ του Συρου, Τομος Δ', 111-114 "Εαν δε συντομευαν εκεινες οι ημερες, δηλαδη αυτες της κακιας, δεν θα μπορουσε να σωθει τιποτε, και πιο συγκεκριμενα καθε ευσεβης σκεψη για τον Θεο. Γι' αυτον το λογο μειωνονται οι μερες της κακιας, αλλα και εκεινες που δημιουργει η λανθασμενη κριση που στηριζεται στις αισθησεις και στο ευσεβες δικαιωμα, παρ' ολο που η κριση αυτη εχει περιγραφει λιγο και προεκυψε αργοτερα. Διοτι σε τιποτε δεν διαφερει απο τον Αντιχριστο ο νομος της σαρκος επειδη παντοτε ο νομος της σαρκος συγκρουεται, με το Αγιο Πνευμα και αντιστρατευται τον νομο του Θεου." Αγιου Μαξιμου του Ομολογητου, P.G. 91, 1132 ________________ Πάντοτε χαίρετε, ἀδιαλείπτως προσεύχεσθε, ἐν παντὶ εὐχαριστεῖτε• τοῦτο γὰρ θέλημα Θεοῦ ἐν Χριστῷ ᾿Ιησοῦ εἰς ὑμᾶς. (Α’ Θεσσαλ. ε’, 16-18) ΕΔΑΦΙΑ ΠΟΥ ΑΝΑΦΕΡΟΝΤΑΙ ΣΕ ΕΚΕΙΝΟΥΣ ΠΟΥ ΘΑ ΓΛΥΤΩΣΟΥΝ ΜΕ ΤΗ ΒΟΗΘΕΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΜΟΝΟ αυτοι που θα εχουν τη Σφαγιδα του Θεου (το βαπτισμα και το χρισμα) και οχι τη σφραγιδα του αντιχριστου, θα μπορεσουν να αντεξουν στις μεγαλες δοκιμασιες και να γλυτωσουν συν Θεω αφου κρυφτουν στα ορη και στις σπηλιες. Αυτοι που θα λαβουν το χαραγμα του αντιχριστου (666), θα πιουν ανοθευτον τον οινον της οργης του Θεου. "Ωδε η υπομονη των αγιων εστιν, οι τηρουντες τας εντολας του Θεου και την πιστιν Ιησου." "Εδω τωρα δειχνεται η υπομονη των Χριστιανων, αυτων που τηρουν τας εντολας του Θεου και κρατουν σταθερα την πιστιν του Ιησου." Αποκαλυψις Ιωαννου, ιδ' 12 - Καινη Διαθηκη, Ερμηνευτικη αποδοση Ι.Θ. Κολιτσαρα "Διοτι τοτε θα ευρεθωσι πολλοι ευαρεστοι εις τον Θεον, δυναμενοι να σωθωσι εις τα ορη, και εις τα βουνα, και εις τους ερημους τοπους, μετα πολλων δεησεων και υπερβολικων κλαυθμων. Διοτι ο αγιος Θεος, θεωρων αυτους εις τοιουτον απεριγραπτον κλαυθμον και ειλικρινη πιστιν, ευσπλαχνιζεται αυτους, ως φιλοστοργος πατηρ , και διατηρει αυτους οπου εκρυβησαν." Αγιου Εφραιμ του Συρου, Τομος Δ, 114 "Και ερρεθη αυταις ινα μη αδικησωσι τον χορτον της γης ουδε παν χλωρον ουδε παν δενδρον, ει μη τους ανθρωπους οιτινες ουκ εχουσι την σφραγιδα του Θεου επι των μετωπων αυτων." "Και ελεχθη εις αυτα να μη βλαψουν το χορταρι της γης, ουτε καθε πρασινον φυτον ουτε κανενα δενδρον, παρα μονον τους ανθρωπους που δεν εχουν εις τα μετωπα των την σφραγιδα του Θεου." Αποκαλυψις Ιωαννου, θ' 4 - Καινη Διαθηκη, Ερμηνευτικη αποδοση Ι.Θ. Κολιτσαρα "Οι δε ακροωμενοι των θειων γραφων και επι χειρας εχοντες και εν νω ταυτας εννοουντες πολλοι αποδρασονται εκ της αυτου πλανης. Νοησουσι γαρ της επιβουλης αυτου την εμφανειαν και της πλανης αυτου την αλαζονειαν και εκφευξουσιν εκ των χειρων αυτου και επι τα ορη και ται οπαις της γης κατακρυβησονται και μετα δακρυων και συντετριμμενης καρδιας ζητησουσι τον φιλανθρωπον, και αυτος εκσπασει αυτους εκ των βροχων αυτου και διασωσει εκ των σκανδαλων αυτου των χαλεπων και αορατων σκεπασει αυτους τη χειρι αυτου τη δεξια τους αξιους αυτω και δικαιως προσπιπτοντας. Ορας οιαν νηστειαν και προσευχην εκτελεσουσι τοτε οι αγιοι." Αγιου Ιππολυτου, ΒΕΠΕΣ 6, 288 "Ει τις προσκυνει το θηριον και την εικονα αυτου, και λαμβανει το χαραγμα επι του μετωπου αυτου ή επι την χειρα αυτου, και αυτος πιεται εκ του οινου του θυμου του Θεου του κεκερασμενου ακρατου εν τω ποτηριω της οργης αυτου, και βασανισθησεται εν πυρι και θειω ενωπιον των αγιων αγγελων και ενωπιον του αρνιου. Και ο καπνος του βασανισμου αυτων εις αιωνας αναβαινει, και ουκ εχουσιν αναπαυσιν ημερας και νυκτος οι προσκυνουντες το θηριον και την εικονα αυτου, και ει τις λαμβανει το χαραγμα του ονοματος αυτου." "Οποιος προσκυνει το θηριον τον αντιχριστον και την εικονα αυτου και παιρνει την χαραγμενην σφραγιδα του επανω εις το μετωπον του ή εις το χερι του (και δηλωνει ετσι δουλικην υποταγην εις αυτο) και αυτος θα πιη απο τον οινον του θυμου του Θεου, που θα εχει κερασθη ανοθευτος και δραστικος εις το ποτηρι της οργης του και θα βασανισθη με φωτια και θειαφι (με σωματικας και ψυχικας τιμωριας) εμπρος εις τους αγιους αγγελους και εμπρος εις το Αρνιον. Και ο καπνος απο την φωτια και το θειαφι του ακαταπαυστου βασανισμου των θα ανεβαινη εις αιωνας αιωνων και δε θα εχουν καθολου αναπαυσιν ημεραν και νυκτα αυτοι που προσκυνουν το θηριον και την εικονα του, και οποιος αλλος παιρνει το χαραγμα της σφραγιδος του ονοματος του θηριου." Αποκαλυψις Ιωαννου, ιδ' 9-11 - Καινη Διαθηκη, Ερμηνευτικη αποδοση Ι.Θ. Κολιτσαρα _________________ Πάντοτε χαίρετε, ἀδιαλείπτως προσεύχεσθε, ἐν παντὶ εὐχαριστεῖτε• τοῦτο γὰρ θέλημα Θεοῦ ἐν Χριστῷ ᾿Ιησοῦ εἰς ὑμᾶς. (Α’ Θεσσαλ. ε’, 16-18)

ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ ΑΡΧΙΕΡΕΩΝ ΤΗΣ 6.11.1937 ΗΤΟΙ ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΥΚΛΑΔΩΝ ΓΕΡΜΑΝΟΥ ΚΑΙ ΒΡΕΣΘΕΝΗΣ ΜΑΤΘΑΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΣΥΝ ΑΥΤΩ ΚΛΗΡΟΥ ΔΙΑΚΗΡΥΧΘΕΙΣΑ ΚΑΙ ΥΠΟΓΡΑΦΕΙΣΑ ΚΑΤΑΤΗΝ ΙΕΡΑΤΙΚΗΝ ΣΥΝΑΞΙΝ ΤΗΣ 6.11.1937.

ΟΜΟΛΟΓΙΑ 1937 ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ ΑΡΧΙΕΡΕΩΝ ΤΗΣ 6.11.1937 ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΥΚΛΑΔΩΝ ΓΕΡΜΑΝΟΥ ΚΑΙ ΒΡΕΣΘΕΝΗΣ ΜΑΤΘΑΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΣΥΝ ΑΥΤΩ ΚΛΗΡΟΥ ΔΙΑΚΗΡΥΧΘΕΙΣΑ ΚΑΙ ΥΠΟΓΡΑΦΕΙΣΑ ΚΑΤΑΤΗΝ ΙΕΡΑΤΙΚΗΝ ΣΥΝΑΞΙΝ ΤΗΣ 6.11.1937. Προλογικόν σημείωμα: Μοί ἐζητήθη ἀπό τόν ἀδελφό Σταῦρο (Σίδνευ Αὐστραλίας) νά τοῦ ἀποστείλω τήν ἀπό 10/23.11.1937 Ἐγκύλιο - Ὁμολογία τῶν δύο Ἀρχιερέων (Κυκλάδων Γερμανοῦ καί Βρεσθένης Ματθαίου), τήν ὁποίαν θεωρεῖ, ὅπως καί εἶναι, ὡς τήν πλέον ἱστορικήν Ἐγκύκλιον τοῦ Ἀγῶνος ἔναντι τοῦ Φλωρινικοῦ σχίσματος. Τοῦ ἀποστέλλω τήν ἀπό 6.11.1937 Ὁμολογίαν τήν ὁποίαν πράγματι ὑπογράφουν οἱ δύο Ἀρχιερεῖς Κυκλάδων Γερμανός καί Βρεσθένης Ματθαῖος καί περίπου 30 ἱερεῖς καί Μοναχοί, καί θά ἐρευνήσω ἐάν ἡ ἀπό 10/23.11.1937 Ἐγκύκλιος, ὅπως τήν ἀναγράφει ὁ ἀδελφός Σταῦρος, εἶναι τό ἴδιο κείμενο, τό ὁποῖον μετετράπη καί ἐκυκλοφόρησεν ὡς Ἐγκύκλιος, ὅπερ τό πιθανότερον, ἤ ἄν εἰς τήν Ἐγκύκλιον ἔχουν προστεθεῖ καί ἄλλα τινά. Τήν παραθέτω δέ εἰς τήν ἠλεκτρονικήν μου ἐφημερίδα LIVE JOURNAL, διά νά ἔχουν τήν εὐκαιρία νά τήν μελετήσουν καί ὅσοι ἄλλοι ἐνδιαφέρονται νά γνωρίζουν τά ἐκκλησιολογικά θέματα, ὑπογραμμίζοντας ὅτι πράγματι αὕτη εἶναι τό πρῶτον ΟΜΟΛΟΓΙΑΚΟΝ ΚΕΙΜΕΝΟΝ μετά τό σχίσμα τοῦ 1937, ἀπό τό ὁποῖον προσδιορίζεται σαφέστατα καί ἡ αἰτία καί ὁ χαρακτήρ τοῦ σχίσματος τῶν Φλωρινικῶν τοῦ 1937, ὡς αἰτία Πίστεως, ἤτοι ἐκκλησιολογικοῦ χαρακτῆρος σχίσμα καί οὐχί, ὡς ἐμμέσως ἤ ἀμέσως ὑποστηρίζουν οἱ Φλωρινικοί καί «γυμνῆ τῆ κεφαλῆ» πλέον καποιοι πρώην ἡμέτεροι ἀδελφοί (παρασυνοδικον κατεστημενον), ὡς «ἀναίτιον», διά προσωπικούς λόγους γενόμενον. Βλέπετε ἐπ’ αὐτοῦ ἀφ’ ἑνός σειρά δημοσιευμάτων τοῦ «Ἀχαίας» Καλλινίκου ἐν ἔτει 1998 -1999 εἰς τό περιοδικόν τῶν Φλωρινικῶν «ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΓΟΧ ΕΛΛΑΔΟΣ», καί, ἀφ’ ἑτέρου, τά Ἀπαλλακτικά Βουλεύματα 54/76 τοῦ πλημμελειοδικείου Πειραιῶς καί 46/1991, ἀνώνυμα Σακκᾶ καί ἄλλα πολλά, τά ὁποῖα ἀπροκαλύπτως έκάλυψαν καί οὐσία ἀπεδέχθησαν. Ἐπ’ αὐτῶν οὐδέποτε ἠθέλησαν νά λάβουν ὁμολογιακήν θέσιν, ἄν καί καταγγέλλονται ἐπί δεκαετίαν, οἱ πρώην ἀδελφοί καί νῦν σχισματοαιρετικοί καταστάντες Νικολαίτες. Ἀκολουθεῖ τό κείμενον τῆς Ἐγκυκλίου: «Ἐν τῶ ὀνόματι τῆς Ἁγίας καί Ὁμοουσίου καί ‘Αδιαιρέτου Τριάδος, τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τοῦ εὐλογητοῦ Θεοῦ τῶν Πατέρων ἡμῶν. Ἐπειδή ἀποστολικῶς προτρεπόμεθα «ἑτοίμως ἔχειν εἰς ἀπολογίαν παντί τῶ αἰτοῦντι» καί ἐντολήν παρά τοῦ Κυρίου ἔχομεν, ἵνα τῶ τῆς εἰρήνης καί οἰκοδομῆς τῶν πιστῶν ἐργαζώμεθα, καί ἐπειδή ἐν τῶ καιρῶ τούτῳ πολλά τά σκάνδαλα ἐπισυμβαίνουσι διαταράττοντα τάς συνειδήσεις τῶν χριστιανῶν, ἵνα ταῦτα ἐκκόψωμεν καί προμηθούμενοι τῆς σωτηρίας τῶν ψυχῶν ἀπολύομεν τό παρόν ἡμῶν ἔγγραφον, δι’ οὗ ὁμολογοῦμεν ἐνώπιον Θεοῦ καί ἀνθρώπων τήν καλήν τῆς ‘Ορθοδόξου Πίστεως Ὁμολογίαν, τήν ὁποίαν καλοῦμεν πάντα Κληρικόν καί Ὀρθόδοξον Χριστιανόν, ὅπως ἀπό καρδίας ἀποδεχθῆ καί διά στόματος ὁμολογῆ, κατά τό γεγραμμένον «καρδίᾳ μέν πιστεύεται εἰς δικαιοσύνην, στόματι δέ ὁμολογεῖται εἰς σωτηρίαν», ἵνα μέλος λογίζηται γνήσιον τῆς μιᾶς ἁγίας Καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς Ὀρθοδόξου τοῦ Χριστοῦ ἡμῶν Ἐκκλησίας καί μέρος ἔχη μετά τοῦ Κυρίου τῆς δόξης ἐν τῆ Βασιλείᾳ τῶν Οὐρανῶν. ΟΜΟΛΟΓΟΥΜΕΝ, λοιπόν, ὅτι: «Ἀποδεχόμεθα καί τιμῶμεν τάς ἁγίας καί Οἱκουμενικάς ἑπτά Συνόδους καί τά ἐν αὐταῖς δογματισθέντα καί κηρυχθέντα θεῖά τε καί ὑπερφυῆ καί σωτήρια Δόγματα παρά τῶν ὁσίων καί Θεοφόρων Πατέρων ἠμῶν, οὕς κατά καιρούς ἔθετο τό Πνεῦμα τό Ἅγιον ποιμαίνειν τήν Ἐκκλησίαν αὐτοῦ καί διέπειν, καί πάντων τῶν ἐναρέτων καί μακαρίων Πατέρων, τά τε δόγματα καί πονήματα ἀσπαζόμεθα ὡς διδασκαλίαν ἀνεπίληπτον καί σωτήριον θεμέλιον, καί οὕς ἡ Καθολική Ἀνατολική ‘Ορθόδοξος Ἐκκλησία προσίεται ἀποδεχόμεθα καί οὕς ἀποστρέφεται ἀποστρεφόμεθα, ἀποβαλλόμεθα δέ καί παντελῶς ἀποτρεπόμεθα τάς ἀπό Σίμωνος τοῦ Μάγου καί μέχρι τοῦ δεῦρο τῆς εὐσεβείας παντάπασιν ἀποπεπτωκότας καί δόξας ἀθετήσαντας καί φθοροποιά δόγματα ἐφευρόντας καί τήν τῶν Ἁγίων παράδοσιν ἀθετήσαντας καί τόν πικρόν τῶν ζιζανίων σπόρον συναναμεῖξαι τῆ τῆς Ὀρθοδοξίας ἀρούρα τολμήσαντας, αὐτούς τε ἀναθεματίζομεν καί πάντας τούς ἑπομένους αὐτοῖς καί ὡς λύμην τῆς κατά τοῦ Χριστόν ‘Εκκλησίας διαπτύομεν καί τῶ ἀναθέματι καθυποβάλλομεν. Πᾶς δέ ὁ μή κατά τήν παράδοσιν τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας πιστεύων, οὗτος ἄπιστος ἐστίν. Διό καί οἱ μή βαδίζοντες καί μή ἔχοντες τόν αὐτόν σκοπόν, ὅν ἐβάδισεν ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία οἱ τοιοῦτοι Ἱερεῖς μήτε ἱερωσύνην ἔχουν, μήτε μυστήρια τελοῦνται ὑπ’ αὐτῶν, ἡ δέ μερίς αὐτῶν μετά τοῦ προδότου Ἰούδα. Τήν καινοτομίαν τοῦ νέου Ἡμερολογίου, ἥν ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία πανορθοδόξως κατεδίκασεν εἰς τρεῖς Συνόδους τῶ 1583, 1587 καί 1593, ἡμεῖς καταδικάζομεν καί ἀποκηρύττομεν, ὡς γνήσια καί πιστά τέκνα αὐτῆς, καί ἀποστρεφόμεθα ὡς νεωτερισμόν καί ὡς ὑπαγόρευμα τοῦ διαβόλου, τήν δέ καινοτομήσασαν ‘Εκκλησίαν τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν Χρυσοστόμου Παπαδοπούλου ἀποκηρύττομεν ὡς φρυαξαμένην κατά τῶν Ἁγίων Πατέρων καί ὡς σχισματικήν ἀναγνωρίζομεν, τά δέ μυστήρια τῶν νεοημερολογιτῶν ὡς ἄδεκτα ἐν τῆ ἁγίᾳ τοῦ Θεοῦ Ἐκκλησία ὁμολογοῦμεν καί μή μετέχοντα τῆς Χάριτος τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, καθ’ ἅ καί ἐν τῶ Α΄ Κανόνι αὐτοῦ περί τῶν σχισματικῶν ἀποφαίνεται ὁ Μέγας Βασίλειος. Καί τό ἅγιον Μῦρον ἀκολούθως τό τελεσθέν ὑπό τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου μετά τήν ἐπάρατον καί ἀντορθόδοξον καινοτομίαν τοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ ἡμερολογίου δέν ἀποδεχόμεθα ὡς ἔγκυρον, τοῦ Πατριαρχείου σήμερον τήν κακοδοξίαν τοῦ νεωτερισμοῦ εἰσηγηθέντος ἐπί λύμῃ τῆς Ὀρθοδοξίας καί μή ὀρθοτομοῦντος τόν λόγον τῆς ἀληθείας. Τῶ ἀναθέματι ὑποβάλλομεν καί τήν ἄθεον καί ἀντίχριστον τῆς Μασονίας διδασκαλίαν, ὡς καί πᾶσαν αἵρεσιν σήμερον ἐπιπολάζουσαν, καί πλάνην τοῦ διαβόλου, ἤτοι ἀθεϊσμόν, κομμουνισμόν, χιλιασμόν, ὀρθολογισμόν, πνευματισμόν, θεοσοφισμόν, προτεσταντισμόν, παπισμόν, Μακρακισμόν καί λοιπάς τοῦ Σατάν ἐφευρέσεις διά τοῦ νεωτερισμοῦ πρός καταστροφήν τῆς Μόνης ἀληθοῦς Ὀρθοδόξου Χριστιανικῆς ἡμῶν Πίστεως καί πρός ἀπώλειαν τῶν παραπλανηθέντων ἀστηρίκτων ἐν τῆ πατρώα εὐσεβείᾳ πιστῶν. Πατρικαῖς δέ στηριζόμενοι εὐχαῖς καί τῶν ἱερῶν Κανόνων ἐπιταγαῖς, φεύγομεν ἀπό τῆς μετά τῶν κακοδόξων νεωτεριστῶν θρησκευτικῆς ἐπικοινωνίας καί συμπροσευχῆς καί κηρύσσομεν ὡς ἀκράδαντα καί ἀσάλευτα εἰς τόν αἰῶνα «τά μαρτύρια καί διακιώματα τοῦ Κυρίου», ἤτοι κανόνας κατά τήν τοῦ Κυρίου φωνήν. Πᾶσαν δέ διδασκαλίαν ἡμῶν προγενεστέραν ἔγγραφον ἤ προφορικήν ἀντιβαίνουσαν πρός τήν ἀνωτέρω ὁμολογίαν ἀπορρίπτομεν. Καί ἀποκηρύττομεν ὧδε καί πᾶσαν πρᾶξιν ἤ φρόνημα τῶν δύο νεωτερισάντων καί ἀρνησαμένων τήν πρώτην αὐτῶν Ὁμολογίαν Ἀρχιερέων τέως Δημητριάδος καί πρώην Φλωρίνης ἀντικειμένην πρός τήν παροῦσαν Ὀρθόδοξον τῆς ἀμωμήτου ἡμῶν Πίστεως Ὁμολογίαν. Ἐμμένομεν πιστοί εἰς τήν Ὀρθοδοξίαν τῶν Πατέρων ἠμῶν. Δι’ αὐτήν κοπιῶμεν ἀγωνιζόμενοι τόν καλόν ὑπέρ αὐτῆς ἀγῶνα. Δέν ἀθετοῦμεν ὅσα οἱ θεῖοι Πατέρες ἐκδιδάσκουσιν ἡμᾶς. Ἐκείνων μαθηταί ὑπάρχομεν. Καί δηλοῦμεν ὅτι ἐν τῶ ἀγῶνι τῆς Ὀρθοδοξίας θά μείνωμεν πιστοί μέχρι θανάτου. Καί προσκαλοῦμεν πάντας τούς Κληρικούς, ὅπως ἐν τῶ ὀνόματι τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ ὑπογράψωσι τήν παροῦσαν Ὁμολογίαν Πίστεως πρός κατοχύρωσιν τοῦ Ἱεροῦ ὑπέρ τῆς Ἁγιωτάτης τοῦ Χριστοῦ ἡμῶν Πίστεως ‘Αγῶνος, δι’ ὅν συνεστάθη καί λειτουργεῖ Χάριτι Θείᾳ ἡ Ἑλληνική Θρησκευτική Κοινότης τῶν Γνησίων Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν. Εὐχόμεθα δέ ὁλοψύχως, ὅπως πάντες οἱ παραπλανηθέντες ἀπό τῆς ἀληθείας τῆς Ὀρθοδόξου Χριστιανικῆς ἡμῶν Πίστεως καί ἀκολουθήσαντες τόν κατάκριτον νεωτερισμόν Κλῆρος καί Λαός ἐπιστρέψωσιν εἰς τήν ὁδόν τῶν ἀμολύντων Ἐκκλησιαστικῶν Παραδόσεων καί τό πάτριον Ἑορτολόγιον καί ἐνωθῆ οὕτω τό εὐλογημένον ἡμῶν Ἔθνος θρησκευτικῶς καί εὕρη ἕκαστος τήν ὁδόν τῆς ψυχικῆς σωτηρίας ἐν τῆ πατρώα εὐσεβεία καί δοξασθῆ ὁ εὐλογητός Θεός τῶν Πατέρων ἠμῶν, ὧς ἡ δόξα καί τό κράτος, ἡ τιμή καί ἠ προσκύνησις τῶ Πατρί καί τῶ Υἱῶ καί τῶ Ἁγίω Πνεύματι εἰς τούς αἰῶνας. ΑΜΗΝ. Ἀναθέτομεν δέ εἰς τό Διοικητικόν Συμβούλιον τῆς Ἑλληνικῆς Θρησκευτικῆς Κοινότητος τῶν Γνησίων Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν, ὅπως νομίμως ἐπιδόση ἐν ἀντιγράφῳ τήν ἀνωτέρω Ὀρθόδοξον Ὁμολογίαν εἰς τόν Ἀρχιεπίσκοπον Ἀθηνῶν Χρυσόστομον ὡς Πρόεδρον τῆς ὑπ’ αὐτόν Συνόδου. Ἐν Ἀθήναις τῆ 6η Νοεμβρίου 1937. (Ἕπονται αἱ ὑπογραφαί): Κυκλάδων Γερμανός, Βρεσθένης Ματθαῖος, Προηγουμένου Γεδεών Ἀρχιμανδρίτης, Ἀκάκιος Ἀρχιμανδρίτης, ‘Ιλαρίων Οὐζουνόπουλος Ἀρχιμανδρίτης, Ἀντώνιος Ἱερομόναχος Νεοασκητιώτης, Ἀρτέμιος Ξενοφωντεινός, Γρηγόριος Ἱερομόναχος, Χριστοφόρος Πουλουπάτης Ἱερομόναχος, Πνευματικός Παπαδόπουλος, Κορνήλιος Δ. Μαρμαρινός, Ἱερομ. Κάλλιστος, Ἱερομ. Νικόδημος, Ἱερεύς Νικ. Σμυρλῆς, Ἀκάκιος Μοναχός, Ἰωσήφ Ἀντώνιος, Μοναχὀς Καλλλίνικος, Μοναχός Μάρκος καί Μοναχός Βίκτωρ».

ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ ΑΓΙΟΡΕΙΤΩΝ ΖΗΛΩΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ 1934

ΑΓΙΕ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΙΕΡΑΡΧΑ ΜΑΤΘΑΙΕ ΠΡΕΣΒΕΥΕ ΥΠΕΡ ΗΜΩΝ ΚΑΙ ΦΩΤΙΣΟΝ ΗΜΩΝ ΤΟ ΣΚΟΤΟΣ. ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ (Ἀπό τό ἀπολογητικόν σύγγραμμα τῶν ἁγιορειτῶν Πατέρων «Ἀποστασίας ἔλεγχος» ἐκδοθέντος τό 1934) Ἡ παρατιθεμένη «ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ», διετυπώθη ὑπό τῶν ζηλωτῶν ἁγιορειτῶν Πατέρων ἀπ’ ἀρχῆς τοῦ ἀγῶνος τῆς Ὀρθοδοξίας κατά τῆς ἐπαράτου παπικῆς ἡμερολογιακῆς καινοτομίας τοῦ 1924 καί ἐδημοσιεύθη εἰς τό ἐν ἔτει 1934 ἐκδοθέν ἀπολογητικόν των σύγγραμμα «ΑΠΟΣΤΑΣΙΑΣ ΕΛΕΓΧΟΣ». Εἰσαγωγικῶς ἐπ’ αὐτῆς οἱ ἁγιορεῖται ζηλωταί Πατέρες γράφουν: "Ἐπειδή ὁ διάβολος τρέμει τήν εὐσεβῆ τῆς Πίστεως ὁμολογίαν, τήν ὁποίαν πολλοί τῶν Κληρικῶν καί Χριστιανῶν ἐξ ἀγνοίας ἐμόλυναν ἀκολουθήσαντες τόν ἐπάρατον νεωτερισμόν τοῦ Παπικοῦ καλενδαρίου, (ἤ ἄλλας καινοτομίας) διά τοῦτο παραθέτομεν κάτωθι τόν τύπον τῆς ῾Ομολογίας, ὅπου πρέπει νά ὁμολογῇ πᾶς χριστιανός ἐπανερχόμενος ἐκ τῆς πλάνης εἰς τήν Πατροπαράδοτον πίστιν, διά νά μήν εὕρη μέγα ἐμπόδιον ἡ ψυχή αὐτοῦ κατά τήν ὥραν τῆς ἐξόδου ἀπό τοῦ σώματος καί τήν ἄνοδον πρός τά οὐράνια, κατά τήν ὁποίαν ἔχει νά διέλθῃ διά μέσου τῶν φοβερῶν τοῦ ἀέρος τελωνίων. ῾Η ὁμολογία αὕτη εἶναι ἀπαραίτητος πρός σωτηρίαν, διότι κατά τόν θεῖον Παῦλον "καρδίᾳ μέν πιστεύεται εἰς δικαιοσύνην, στόματι δέ ὁμολογεῖται εἰς σωτηρίαν". Δυστυχῶς αὐτήν τήν Ὀρθόδοξον Ὁμολογίαν τήν ἠθέτησαν οἱ ὁπαδοί τοῦ πρ. Φλωρίνης Χρυσοστόμου, κηρύξαντες τήν περί «δυνάμει καί οὐχί ἐνεργεία» νεοημερολογιτικοῦ σχίσματος κακοδοξίαν του καί δημιουργήσαντες τό ἐν ἔτει 1937 σχίσμα μέ ὅλας τάς παραφυάδας του και τας συνεπειας του, ἀλλά καί τήν ἐπολέμησαν καί τήν πολεμοῦν μέχρι σήμερον, χωρίς νά συνειδητοποιουν οτι "εις κεντρα λακτιζουν".. α) Πιστεύω, προσκυνῶ καί λατρεύω ἕνα Θεόν ποιητήν οὐρανοῦ καί γῆς ὁρατῶν τε πάντων καί ἀοράτων, ἐν τρισίν προσώποις γνωριζόμενον Πατρός καί Υἱοῦ καί ῾Αγίου Πνεύματος, Τριάδα ὁμοούσιον καί ἀχώριστον, ὁμότιμον, ὁμοβασίλειον, ὁμόθρονον, ὁμοδύναμον, ἄναρχον, ἀΐδιον, ἀτελεύτητον, ἀκατάληπτον, ἀνερμήνευτον καί ἀνεξιχνίαστον. β) ῾Ομολογῶ καί κηρύττω τήν ἄρρητον καί ἄφραστον σάρκωσιν τοῦ Θεοῦ Λόγου, ἐκ τῆς ἀειπαρθένου καί Θεοτόκου Μαρίας, τήν σταύρωσιν, ταφήν καί ἀνάστασιν αὐτοῦ, διά τήν κατάργησιν τῆς ἁμαρτίας καί τοῦ θανάτου, καί διά τήν ἡμετέραν σωτηρίαν καί καταλλαγήν πρός τόν Θεόν, τήν ἀνάληψιν αὐτοῦ εἰς τούς οὐρανούς, καί τήν δευτέραν αὐτοῦ ἔλευσιν, ἵνα κρίνῃ ζῶντας καί νεκρούς. γ) ᾿Αποδέχομαι ἐξ ὅλης μου τῆς ψυχῆς καί καρδίας, τό ῾Ιερόν Σύμβολον τῆς Πίστεώς μας, ὡς ἐν ἁγίῳ Πνεύματι τό συνέταξαν ἡ πρώτη καί δευτέρα ἅγιαι Οἱκουμενικαί Σύνοδοι, ἀπαρτιζόμενον ἐκ δώδεκα ἄρθρων, καί πιστεύω αὐτά ὡς τά ἑρμηνεύει ἡ Μία, ῾Αγία, Καθολική καί ᾿Αποστολική ᾿Ορθόδοξος ᾿Ανατολική τοῦ Χριστοῦ ᾿Εκκλησία ἐν πάσαις ταῖς λεπτομερείαις των. δ) ῾Ομολογῶ καί ἀποδέχομαι τά 7 ἅγια μυστήρια τῆς ᾿Εκκλησίας ἡμῶν, ἤτοι τό βάπτισμα, τό χρῖσμα, τήν θείαν Εὐχαριστίαν, τήν Μετάνοιαν, τήν ῾Ιερωσύνην, τόν γάμον καί τό εὐχέλαιον, καί ταῦτα τιμῶ καί γεραίρω ὡς ἀπαραίτητα διά τήν ψχικήν μας σωτηρίαν, καί ὡς μεταδίδοντα ἡμῖν τήν πίστιν, τήν χάριν καί τόν ἁγιασμόν τοῦ ῾Αγίου Πνεύματος. ε) Παραδέχομαι καί τιμῶ τούς ἱερούς Κανόνας τῶν ἁγίων ᾿Αποστόλων, τῶν ἁγίων 7 Οἰκουμενικῶν Συνόδων, καί τῶν ἀνεγνωρισμένων Τοπικῶν, ὡς καί τούς ἱερούς Κανόνας τῶν κατά μέρος ῾Αγίων Πατέρων, τῶν ἐν τῷ ἱερῷ Πηδαλίῳ τῆς ᾿Εκκλησίας διαλαμβανομένων, ὡς καί τήν ἐπί ῾Ιερεμίου τοῦ Β΄, ἐν Κωνσταντινουπόλει κατά τό 1583, 1587 καί 1593 συγκληθεῖσαν μεγάλην Σύνοδον, τήν ἀναθεματίσασαν τό νέον ἡμερολόγιον καί πᾶσαν ἄλλην καινοτομίαν, καθώς καί τήν ἐν ἔτει 1848 συγκληθεῖσαν ἐπίσης μεγάλην Πανορθόδοξον Σύνοδον Πατριαρχῶν τῆς ᾿Ανατολῆς, τήν καταδικάσασαν καί ἀναθεματίσασαν καί πάλιν πάντα νεωτερισμόν καί πᾶσαν καινοτομίαν "ὡς ὑπαγόρευμα τοῦ διαβόλου". στ) Παραδέχομαι καί φυλάττω ἁπρίξ πάντα τά δόγματα τῆς ᾿Ορθοδόξου ᾿Ανατολικῆς ᾿Εκκλησίας, τά ἀναφερόμενα εἰς τά πρόσωπα εἰς τήν λατρείαν τῆς ὑπερουσίου Θεότητος, καί εἰς ὅλας γενικῶς τάς ἱεράς Παραδόσεις τῆς ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας, ἐγγράφους καί ἀγράφους, ἀποστολικάς καί Πατερικάς, συμφώνως τῷ Μεγάλῳ Πατρί ἁγίῳ Βασιλείῳ λέγοντι: "Εἰ γάρ ἐπιχειρήσαιμεν τά ἄγραφα τῶν ἐθῶν, ὡς μή μεγάλην ἔχοντα τήν δύναμιν, παραιτεῖσθαι, λάθοιμεν ἄν εἰς αὐτά τά καίρια ζημιοῦντες τό Εὐαγγέλιον". ζ) Καί τέλος πάντα ὅσα πρεσβεύει, δοξάζει, τηρεῖ καί φυλάττει ἀπ᾿ ἀρχῆς μέχρι τοῦ νῦν ἡ ᾿Ορθόδοξος τοῦ Χριστοῦ ᾿Ανατολική ᾿Εκκλησία, ἡ Πνευματική ἡμῶν Μήτηρ, παραδέχομαι, ὁμολογῶ, τηρῶ καί φυλάττω· καί μήτε κατά ἕν ἰῶτα ἤ μίαν κεραίαν δέν ἀποκλίνω αὐτῆς μέχρι τελευταίας μου ἀναπνοῆς, ὡς γνήσιον καί πιστόν αὐτῆς τέκνον· ἀπεναντίας δέ ἀναθεματίζω, ἀποκηρύττω καί ἀποστρέφομαι πάντα, ὅσα Αὕτη ἀναθεματίζει, ἀποκηρύττει καί ἀποστρέφεται, ὡς καί τόν νεωτερισμόν τοῦ Παπικοῦ ἑορτολογίου. Τέλος μετά τῶν θεοπνεύστων ἁγίων Πατέρων ἠμῶν καί Οἰκουμενικῶν Διδασκάλων ἀναφωνῶ: "Εἴ τις πᾶσαν παράδοσιν ᾿Εκκλησιαστικήν ἔγγραφον ἤ ἄγραφον ἀθετεῖ ἀνάθεμα" καί "῞Απαντα τά παρά τήν ᾿Εκκλησιαστικήν παράδοσιν καί διδασκαλίαν καί ὑποτύπωσιν τῶν ἀγίων καί Θεοφόρων Πατέρων καινοτομηθέντα ἤ μετά τοῦτο πραχθησόμενα ἀνάθεμα τρίς" ῾Υπογράφομαι τέκνον γνήσιον τῆς Μιᾶς, ῾Αγίας, Καθολικῆς καί ᾿Ανατολικῆς Γνησίας ᾿Ορθοδόξου τοῦ Χριστοῦ ᾿Εκκλησίας.

Η ΜΕΤΑ ΤΟ 1999 ΠΕΙΣΜΩΝ ΑΡΝΗΣΙΣ ΤΗΣ ΤΟΤΕ ΙΕΡΑΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΝΑ ΙΕΡΑΡΧΗΘΟΥΝ ΚΑΙ ΕΞΕΤΑΣΘΟΥΝ ΤΑ ΣΟΒΑΡΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ ΚΑΙ ΤΟΥΤΟ ΔΙΟΤΙ ΥΠΗΡΧΕ ΣΚΟΠΙΜΟΤΗΣ

ΑΓΙΟΣ ΘΕΟΔΟΣΙΟΣ ΤΟΥ ΚΑΥΚΑΣΟΥ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟΣ ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΤΩΝ ΑΠΑΝΤΑΧΟΥ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ «Από τους Ελληνες πηραμε την Αποστολικη Διαδοχη πρό χιλιων ετων, από τους Ελληνες θα την ξαναπαρουμε» (Αγιος Θεοδοσιος του Καυκασου +1948) ΕΚΔΟΣΙΣ: ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΑΧΑΡΝΩΝ ΤΗΣ ΑΚΑΙΝΟΤΟΜΗΤΟΥ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΚΑΤΑΚΟΜΒΩΝ, ΣΤΑΥΡΟΠΗΓΙΑΚΗ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΕΠΙΣΚΟΠΕΙΟΝ ΑΓΙΑΣ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΕΛΕΥΘΕΡΩΤΡΙΑΣ, 4ο ΧΙΛΙΟΜ. ΛΕΩΦ. ΚΟΡΩΠΙΟΥ ΜΑΡΚΟΠΟΥΛΟΥ 194 00 ΚΟΡΩΠΙ ΤΗΛ. 210.6020176, 6977290326, ΤΕΥΧΟΣ ΕΚΤΟΝ // ΜΗΝ ΑΠΡΙΛΙΟΣ // ΕΤΟΣ 2022 ΓΝΗΣΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΣΤΡΟΓΓΥΛΗ (ΣΤΑΜΑΛΑ) 194 00 Τ.Θ. 54 ΚΟΡΩΠΙ ΑΤΤΙΚΗΣ ΤΗΛ. 210.6020176, 210 2466057 Α. Π. 226 ᾿Εν ᾿Αθήναις τῇ 24-1- 2002 (π.ἡ.). Πρός τήν συνεδριάζουσαν σήμερον (24-1-02) ᾿Ενδημοῦσαν ῾Ιεράν Σύνοδον (ΘΕΜΑ: ΝΕΑ ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ ΕΤΙ ΔΕ ΠΡΟΤΑΣΙΣ ΚΑΙ ΑΙΤΗΣΙΣ ΗΜΩΝ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΚΗΡΥΚΟΥ, ΝΑ ΜΗ ΣΥΝΕΧΙΣΘΟΥΝ ΑΙ ΕΡΓΑΣΙΑΙ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΣΥΝΟΔΟΥ, ΕΑΝ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΩΣ ΔΕΝ ΕΞΕΤΑΣΘΗ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΚΑΝΟΝΙΚΗΝ ΤΑΞΙΝ Η ΥΠ’ ΑΡΙΘΜ. ΠΡΩΤ. 223 ΑΠΟ 2.11.2001 «ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ – ΔΗΛΩΣΙΣ – ΑΙΤΗΣΙΣ» ΜΟΥ, Η ΟΠΟΙΑ ΗΤΟ Η ΠΡΩΤΗ ΕΠΙΣΗΜΟΣ ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΑΠΟ ΤΡΙΕΤΙΑΣ ΑΠΟΦΑΣΕΩΝ ΤΗΣ ΥΠΟ ΤΟΝ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΝ ΑΝΔΡΕΑ ΙΕΡΑΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΩΣ ΛΗΣΤΡΙΚΩΝ ΚΑΙ ΑΝΤΟΡΘΟΔΟΞΩΝ). Μακαριώτατε, Σεβασμιώτατε Κατά τήν συνεδρίασιν τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου τῆς ῾Ιεραρχίας τῆς 2-11-01 κατέθεσα τήν ὑπ᾿ ἀριθμ. 223/2-11-01 "Καταγγελίαν - Δήλωσιν - Αἴτησίν" μου, τήν ὁποίαν παραθέτω καί εἰς τό παρόν ἔγγραφον, διότι δέν ἐλήφθη ὑπ᾿ ὄψιν, κατά τήν ἐν λόγῳ συνεδρίαν, καί διότι ἐμμένω εἰς αὐτήν: «ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ - ΔΗΛΩΣΙΣ - ΑΙΤΗΣΙΣ ῾Ο ὑπογραφόμενος Μητροπολίτης Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς Κήρυκος διά τοῦ παρόντος ᾿Αρχιερατικοῦ ἐγγράφου μας ΚΑΤΑΓΓΕΛΛΟΜΕΝ Τήν ἀπό τριῶν ἐτῶν πείσμονα ἀβελτηρίαν καί ἀδράνειάν μας ἐπί σοβαρῶν ᾿Εκκλησιαστικῶν θεμάτων, ὡς καί τήν μόνιμον (ἀκόμη καί κατά τήν τελευταίαν ἀπό 19-10-2001 ᾿Ενδημοῦσαν Σύνοδον) ἄρνησιν νά ἱεραρχηθοῦν καί τεθοῦν εἰς τήν ῾Ημερησίαν Διάταξιν θέματα Πίστεως καί Κανονικῆς Τάξεως, τά ὁποῖα πλειστάκις ὑπεβλήθησαν καί διά μακρᾶς σειρᾶς ἐγγράφων (᾿Επιστολῶν, ῾Υπομνημάτων καί Εἰσηγήσεων) ἀνελύθησαν, τόσον παρά τῆς ἐμῆς ἐλαχιστότητος, ὅσον καί παρά τοῦ Σεβ/του Μητροπολίτου Λαρίσης καί Τυρνάβου κ. Παναρέτου. ῾Η κρίσις Συνοδικότητος, τήν ὁποίαν διερχόμεθα καί ἡ ὁποία προεκλήθη ἐκ τῆς κατ᾿ ἐξακολούθησιν ἀντικανονικῶς λειτουργούσης Συνόδου, προκύπτει δέ καί ἐκ τῶν κατάφωρα ἀντικανονικῶν ἐνεργειῶν μας καί "ἀποφάσεων" ἔφθασεν εἰς ὁριακόν σημεῖον. ΔΗΛΟΥΜΕΝ Δέν ἀναγνωρίζομεν τάς τοιαύτας ἀποφάσεις τῶν τελευταίων τριῶν ἐτῶν, καί δέν θά ἀναγνωρίσωμεν καί οἱασδήποτε νεωτέρας, παρομοίας τῶν προηγουμένων. ΖΗΤΟΥΜΕΝ Διά μίαν ἀκόμη φοράν, νά λειτουργήσῃ κανονικά ἡ ῾Ιερά Σύνοδος καί νά ἱεραρχηθοῦν τά θέματα πού ἀφοροῦν τήν ᾿Εκκλησιολογίαν καί ᾿Αποστολικήν Διαδοχήν, ὡς εἶναι τό σχίσμα τῶν πέντε, αἱ Δικαστικαί ἀποφάσεις (παλαιότεραι καί σύγχρονοι), ὁ Θεολογικός Διάλογος, τά "Πρωτοβάθμια Συνοδικά Δικαστήρια", καί νά ὁρισθοῦν Εἰσηγηταί. Περαιτέρω ἐμμονή καί τῆς παρούσης ῾Ιερᾶς Συνόδου τῆς ῾Ιεραρχίας εἰς τήν ἀντικανονικήν, ἀντιεκκλησιαστικήν καί ἀντορθόδοξον τακτικήν, μοιραίως θά τήν καταστήσουν ἐκ τῶν πραγμάτων ληστρικήν καί κακόδοξον. + ῾Ο Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς Κήρυκος Αὖθίς τε τονίζομεν ὅτι ἐμμένομεν εἰς τήν ἀνωτέρω "Καταγγελίαν - Δήλωσιν - Αἴτησιν", διό, καθ᾿ ἡμᾶς, ἡ παροῦσα ᾿Ενδημοῦσα ῾Ιερά Σύνοδος, δέν νομιμοποιεῖται νά προχωρήσῃ τάς ἐργασίας της ἐπί ἄλλων θεμάτων, ἐάν προηγουμένως δέν ἐπιληφθῇ Κανονικῶς ἐπί τῆς ἀνωτέρω "ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑΣ - ΔΗΛΩΣΕΩΣ - ΑΙΤΗΣΕΩΣ" ἡμῶν. ᾿Εάν παρ᾿ ἐλπίδα ἡ Μακαριότης σας ὡς Πρόεδρος καί ὁ Σεβ/τος Πειραιῶς καί Νήσων κ. Νικόλαος, ὡς τακτικόν μέλος, θελήσετε νά συνεδριάσετε ἐπί ἄλλης βάσεως, ἡμεῖς ὁ Μητροπολίτης Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς, ὡς ᾿Αρχιερεύς, καί ὑπό τήν ἰδιότητα τοῦ τακτικοῦ μέλους τῆς ᾿Ενδημούσης ΔΗΛΟΥΜΕΝ ὅτι κωλυόμεθα δι᾿ ἄπαντας τούς ἀνωτέρω λόγους νά συμμετάσχωμεν ἐνεργῶς εἰς τάς ἐργασίας, καί ὅτι παριστάμεθα διά τήν ἀγάπην καί τήν ἐνότητα καί εἰς ἔκφρασιν τῆς ἀντιθέσεώς μας, τήν ὁποίαν θεωρῶμεν ὡς Κανονικήν καί ᾿Ορθόδοξον ᾿Εκκλησιαστικήν τοποθέτησιν. Σᾶς γνωρίζω δέ ὅτι ἡ ἐλαχιστότης μας, ἐν συνεχείᾳ τῶν ὁσων ἐδημοσιεύσαμεν εἰς τό πρό διμήνου ἐκτυπωθέν τεῦχος τῆς "ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΝΟΗΣ", μηνός Νοεμβρίου 2001, καί ἐξ ἀφορμῆς τῶν ἀναληθειῶν, αἱ ὁποῖαι ἐγράφησαν εἰς τό μόλις ἐκτυπωθέν τεῦχος τοῦ "ΚΗΡΥΚΟΣ ΓΝΗΣΙΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ", μηνός Νοεμβρίου 2001, σελ. 251-256, πρός ἀποκατάστασιν τῶν πραγμάτων, ἐπιφυλασσόμεθα, νά ἐπανέλθωμεν ἐπί τῶν ἐργασιῶν τῆς Συνόδου τῆς 2-11-01, τάς ὁποίας, ὡς ἐδηλώσαμεν, δέν ἀναγνωρίζομεν ὡς Κανονικάς. Διατελῶ τῇ ἐν Χριστῷ ἀγάπῃ + Ο ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΚΗΡΥΚΟΣ

Η ΑΠΟΦΑΣΙΣ ΤΩΝ ΡΩΣΩΝ ΤΗΣ ΔΙΑΣΠΟΡΑΣ (1971)

Η ΑΠΟΦΑΣΙΣ ΤΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΤΩΝ ΡΩΣΩΝ ΤΗΣ ΔΙΑΣΠΟΡΑΣ (ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ 1971) ΥΠ' ΟΨΙΝ ΚΑΙ ΠΡΟΣ ΣΥΖΗΤΗΣΙΝ ΥΠΟ ΤΩΝ ΕΠΙΤΡΟΠΩΝ ΤΟΥ ΕΝ ΑΓΑΠΗ ΚΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΡΟΤΑΘΕΝΤΟΣ ΑΠΟ ΕΤΩΝ ΔΙΑΛΟΓΟΥ ΔΙΑ ΤΗΝ ΕΝ ΧΡΙΣΤΩ ΕΝΩΣΙΝ ΕΤΕΘΗ Η ΑΠΟΦΑΣΙΣ ΤΩΝ ΡΩΣΩΝ ΤΗΣ ΔΙΑΣΠΟΡΑΣ (1971) ΜΕ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑΝ ΕΠΙ 47ΕΤΙΑΝ ΠΟΛΕΜΕΙΤΑΙ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ … ΕΙΝΑΙ Η ΑΠΟΦΑΣΙΣ ΤΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΤΩΝ ΕΠΙΣΚΟΠΩΝ ΤΗΣ ΡΩΣΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΔΙΑΣΠΟΡΑΣ, Η ΟΠΟΙΑ ΕΣΤΗΡΙΧΘΗ ΕΙΣ ΜΙΑΝ ΓΝΩΜΑΤΕΥΣΙΝ ΤΟΥ ΠΡ. ΦΛΩΡΙΝΗΣ ΑΠΟ ΤΟ 1950, ΚΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑΝ ΕΠΙ 48 ΕΤΗ ΠΟΛΕΜΕΙΤΑΙ ΚΑΙ ΔΙΑΒΑΛΛΕΤΑΙ (ΒΛΑΣΦΗΜΕΙΤΑΙ) ΤΟ ΕΡΓΟΝ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ (ΗΤΟΙ Η ΟΜΟΛΟΓΙΑ - ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΓΝΗΣΙΑ ΚΑΙ ΑΝΟΘΕΥΤΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΔΙΑΔΟΧΗ) ΑΠΕΡ ΔΙΗΚΟΝΗΣΕ ΠΙΣΤΩΣ Ο ΑΓΙΟΣ ΠΑΤΗΡ ΗΜΩΝ ΜΑΤΘΑΙΟΣ … ΜΕ ΒΑΣΙΝ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΛΗΣΤΡΙΚΗΝ ΑΠΟΦΑΣΙΝ ΕΖΗΤΗΣΑΝ ΟΙ ΦΛΩΡΙΝΙΚΟΙ ΝΑ ΕΝΩΘΩΜΕΝ ΜΕΤ' ΑΥΤΩΝ ΚΑΙ Ο ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΣ ΝΑ ΥΠΟΤΑΧΘΩΜΕΝ ΥΠ' ΑΥΤΟΝ, ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΩΣ ΔΕΚΑΤΡΙΜΕΡΙΤΑΙ, ΔΙΟΤΙ ΜΟΝΟΝ ΟΥΤΩ ΘΑ ΕΛΥΕΤΟ ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΑΚΟΝ, ΗΤΟΙ ΜΟΝΟΝ ΟΥΤΩ ΩΣ ΕΦΑΝΤΑΖΟΝΤΟ ΘΑ ΔΙΕΛΥΟΝ ΚΑΙ ΘΑ ΕΞΗΦΑΝΙΖΟΝ ΤΗΝ ΑΚΑΙΝΟΤΟΜΗΤΟΝ ΓΝΗΣΙΑΝ ΟΡΘΟΔΟΞΟΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΝ … ΤΟΥΤΟ, ΟΜΩΣ, ΔΕΝ ΕΤΕΛΕΣΦΟΡΗΣΕΝ, ΔΙΟΤΙ ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΝ "ΕΦΕΡΑΝ ΕΜΠΟΔΙΑ Ο ΚΗΡΥΚΟΣ ΚΑΙ Ο ΓΚΟΥΤΖΙΔΗΣ". 'Ακολουθεῖ ὁλόκληρον τό κείμενον τῆς ἀποφάσεως. Η ΑΠΟΦΑΣΙΣ ΤΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΤΩΝ ΕΠΙΣΚΟΠΩΝ ΤΗΣ ΥΠΕΡΟΡΙΟΥ ΡΩΣΙΚΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ (Α.Π. 16-11/15/28.9.1971) Ἐν τῆ ἀναφορᾶ αὐτῶν πρός τήν ἠμετέραν Σύνοδον, οἱ Ἀρχιερεῖς Κάλλιστος καί Ἐπιφάνιος ἐξήγησαν ὅτι ἀφ’ οὗ ἀπεφάσισαν ὡρισμέναι ἐνορίαι ἐν Ἑλλάδι, ὅπως μή ἀποδεχθοῦν τό Νέον Ἡμερολόγιον, διότι ἐθεώρουν μίαν τοιαύτην ἀποδοχήν ὡς παράβασιν τῆς Ὀρθοδοξίας, ἐπιμελῶς ἐζήτουν τρόπον διά νά χειροτονηθοῦν Ἀρχιερεῖς, κατά Κανονικόν τρόπον. Μόνον ὅταν αἱ προσπάθειά των ἀπέβησαν ἄκαρποι, τότε ἀπεφάσισεν ὅπως προβῆ εἰς χειροτονίας μόνος του ὁ Βρεσθένης Ματθαῖος. Οὕτως ἐν ὀνόματι τῶν ἀδελφῶν αὐτῶν καί τῶν ἰδίων, οἱ προαναφερθέντες Ἀρχιερεῖς θέτουν ἐνώπιον ἡμῶν τήν μελέτην τῆς καταστάσεώς των, ἐκφράζοντες τήν προθυμίαν των νά δεχθοῦν ὁποιανδήποτε κανονικήν ἀπόφασιν ἐκδόση ἡ ἡμετέρα Σύνοδος. Προηγουμένως ἐν τῆ ἀναφορᾶ αὐτοῦ πρός τήν Ἱεράν ἡμῶν Σύνοδον τῆ 29η Αὐγούστου 1971, ὁ Σεβ. Ἀρχιεπίσκοπος Αὐξέντιος ἐζήτησε τήν γνώμην τῆς Συνόδου τῆς Ὑπερορίου Ρωσικῆς Συνόδου διά τό πῶς πρέπει νά γίνωνται δεκτοί οἱ ἐκ τῶν λεγομένων «Ματθαιϊκῶν» (τ.ἔ. τῶν Ἐλλήνων Παλαιοημερολογιτῶν, οἵτινες προέρχονται ἐκ τῆς τοῦ ὑπό ἑνός χειροτονίας) κληρικοί. Τό ἱστορικόν τῆς ὑποθέσεως ἔχει ὡς ἑξῆς: Ὅτε τῶ 1924 ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος ἐδέχθη τό νέον Ἡμερολόγιον, προέκυψεν μεγάλη δυσαρέσκεια καί ἐσχηματίσθησαν ὁμάδες τινές, αἵτινες δέν ἐδέχθησαν τήν μεταρρύθμισιν. Ἐν τούτοις δέν ἡνώθησαν μεταξύ των. Κατά τό 1935 τρεῖς Ἀρχιερεῖς, οἵτινες ἦσαν τῆς Κρατικῆς Ἐκκλησίαςτότε, προσεχώρησαν εἰς τόν Παλαιοημερολογιτισμόν: Ὁ Δημητριάδος Γερμανός, ὁ πρ. Φλωρίνης Χρυσόστομος καί ὁ Ζακύνθου Χρυσόστομος. Οὗτοι ἀμέσως προέβησαν εἰς τήν χειροτονίαν τεσσάρων Ἐπισκόπων, οἵτινες ἦσαν: Ὀ Κυκλάδων Γερμανός, ὁ Χριστιανουπόλεως Χριστοφόρος, ὀ Διαυλείας Πολύκαρπος καί ὁ Βρεσθένης Ματθαῖος. Συντόμως ὅμως διεφώνησαν μεταξύ των οὗτοι καί διελύθη ἡ Σύνοδός των. Τρεῖς δέ ἀπεχώρησαν. Ὀ Δημητριάδος Γερμανός ἀπεβίωσεν. Ἀφ’ οὗ ἀπεχωρίσθη καί ἔμεινε μόνος του ὁ πρ. Φλωρίνης, ἔμειναν καί ὁ Διαυλείας Πολύκαρπος καί ὁ Βρεσθένης Ματθαῖος. Κατά τό 1948 προέβη εἰς χειροτονίας Ἐπισκόπων μόνος του ὁ Βρεσθένης Ματθαῖος, πεπεισμένος ὤν ὅτι, λόγω τοῦ τότε διωγμοῦ, ἄλλος τρόπος δέν ὑπῆρχε πλέον διά νά διαιωνισθῆ μία πραγματικῶς Ὀρθόδοξος Ἑλληνική Ἰεραρχία. Εἶναι δέ ἀδύνατον δι’ ἡμᾶς καθαρῶς νά ἴδωμεν καί νά ἀποφασίσωμεν κατά πόσον ἦτο δυνατόν νά τύχη τῆς συμπράξεως τοῦ Ἐπισκόπου Πολυκάρπου ἤ τοῦ Ἐπισκόπου Χρυσοστόμου διά τήν πρώτην χειροτονίαν. Πάντως ἐκ τῆς χειροτονίας τήν ὁποίαν μόνος του ἐτέλεσεν, προέκυψεν ἡ λεγομένη «Ματθαϊκή» Ἱεραρχία, ἡ ὁποία δέν ἀνεγνωρίσθη ὑπό τῆς ἄλλης παρατάξεως τῶν παλαιοημερολογιτῶν, οἵτινες ἡγοῦντο μετέπειτα ὑπό τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀκακίου καί νῦν ὑπό τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Αὐξεντίου. Φαίνεται δέ ὅτι ἐν Ἑλλάδι ὑπάρχουν δύο γνῶμαι περί τοῦ πῶς δύνανται οἱ Ἐπίσκοποι καί λοιποί Κληρικοί νά γίνωνται δεκτοί εἰς κοινωνίαν ἐκ τῆς παρατάξεως, ἥτις ἀντιπροσωπεύεται ὑπό τῶν Ἀρχιερέων Καλλίστου καί Ἐπιφανίου. Ὡς συμβαίνει πολλάκις εἰς τοιαύτας περιπτώσεις, ἡ Σύνοδος ἀντιμετωπίζει τήν σύγκρουσιν δύο ἀρχῶν, τῆς «οίκονομίας» καί τῆς «ἀκριβείας». Πρίν ἤ ἀποφασισθῆ ποία ἀρχή πρέπει νά ὑπερισχύση εἰς αὐτήν τήν περίπτωσιν, ἐάν εἶναι καθόλου ἀνάγκη νά ἐφαρμοσθῆ μία ἐκ τῶν δύο, ἤ, ἀκριβέτερον εἰπεῖν, ἐάν πρέπει γενικῶς διά τῆς ἐφαρμογῆς τῆς οἰκονομίας νά θεωρηθοῦν ἔγκυραι αἱ τοῦ Ματθαίου χειροτονίαι. Δηλαδή, εἶναι ἀνάγκη νά ἐξετάσωμεν τήν ἐγκυρότητα τῶν χειροτονιῶν Ἀρχιερέων ὑπό ἐνός Ἀρχιερέως. Εἰς τάς Ἀποστολικάς Διαταγάς ὑπάρχει ἔνδειξις ὅτι γενικῶς ἡ ὑπό ἐνός ‘Επισκόπου τελουμένη χειροτονία δέν ἀναγνωρίζεται ὡς ἔγκυρος. Ἠ χειροτονία ἑνός Ἐπισκόπου πρέπει νά τελῆται ὑπό τριῶν Ἐπισκόπων, ἤ ἐν ἀνάγκη ὑπό δύο. Ἐν τούτοις ὑπάρχει καί μία πρότασις ὅτι δύναται νά ὑπάρξη ἐξαίρεσις, ἐάν λόγω διωγμοῦ ἡ συμμετοχή τοῦ δευτέρου εἶναι ἀδύνατος. Σημειώνεται δέ ὅτι ἐν τῆ ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας, πολύ ὀλίγα προηγούμενα διά τοιαύτας χειροτονίας ὑπάρχουν. Ἀκόμη εἰς αὐτάς συνήθως ἤ προηγήθησαν ὑπό Κανονικῶν ἐκλογῶν, ἤ ὑπό μετέπειτα ἀποφάσεων Συνόδων ἀνεγνωρίσθησαν ὡς ἔγκυραι. Συνέβησαν τοιαῦται περιπτώσεις ἐν Ἑλλάδι κατά τά χρόνια τῆς Ἐπαναστάσεως, ὅτε ἐκόπησαν αἱ συγκοινωνίαι μετά τῆς Κων/λεως. Κατά τό 1825, ὁ Ζάρνης Γαρβριήλ ἐχειροτόνησεν τρεῖς Ἐπισκόπους. Δι’ ἀποφάσεως Συνοδικῆς τό 1834 ἀνεγνωρίσθησαν αὗται ὡς ἔγκυροι. ‘Εν τούτοις ἡ ὑπ’ αὐτοῦ χειροτονία τοῦ Προκοπίου ὡς Ἐπισκόπου ‘Ανδρούβης τό 1833 έθεωρήθη ἀδικαιολόγητος ὑπό τῶν περιστάσεων καί ὡς τούτου ἄκυρος, ὀ δέ Γαβριήλ καθηρέθη. Ἀργότερον οἱ δύο Ἀρχιερεῖς Γαβριήλ καί Προκόπιος συνεχωρήθησαν κατόπιν τῆς μετανοίας των, καί κατέλαβον τάς θέσεις των. Σημειωτέον ὅτι ὁ τέως Πατριάρχης Ἀλεξανδρείας Χριστόφορος ἐδέχθη ὡς κληρικούς χειροτονηθέντας ὑπό Ἀρχιερέων τῆς Ματθαιϊκῆς χειροτονίας. Ἐν Ρωσία δέ εἶναι γνωστή ἠ περίπτωσις τοῦ Ἐπισκόπου Ἰωάσαφ, ὅστις ἐχειροτονήθη διά τήν Ἀλάσκα ὑπό ἑνός Ἐπισκόπου, ἀλλά ἐπνίγη πρίν ἀρχίσει νά δοικήση τήν ἐπαρχίαν του. Εἶχε κανονικῶς ἐκλεγεῖ ὑπό τῆς Συνόδου, καί ἠ Σύνοδος ὥρισεν δύο Ἀρχιερεῖς διά τήν χειροτονίαν, ἀλλ’ὁ ἕνας δέν ἠδυνήθη νά παρευρεθῆ λόγω ἀνυπερβλήτων ἐμποδίων. Τό ὅτι ὑπάρχουν ὅμως ἐν τῆ Ἐκκλησιαστικῆ Ἱστορία χειροτονίαι ὑπό ἐνός δἐν σημαίνει ὅτι πρέπει νά ἐπαναλαμβάνωνται αὐτά τά προηγούμενα. ‘Ασφαλεστέρα εἶναι ἡ ἐφαρμογή τῶν παραδεδεγμένων Ἐκκλησιαστικῶν διατάξεων. Δέν πρέπει δέ νά στηριζώμεθα ὑπερμέτρως ἐπί τῶν Ἀποστολικῶν Διατάξεων, ἀφοὗ οἱ Πατέρες τῆς ΣΤ Οἰκουμενικῆς Συνόδου εἶπον δι’ αὐτῶν ὡς παρεδόθησαν ὑπό τοῦ Κλήμεντος «... τήν τῶν τοιούτων διατάξεων προσφόρως ἀποβολήν πεποιήμεθα, πρός τήν τοῦ χριστιανικωτάτου ποιμνίου οἰκοδομήν καί ἀσφάλειαν...» (Κανών Β΄). Οἱ δέ ἀναμφισβήτητοι Κανόνες καθαρῶς ὁρίζουν ὅτι αἱ χειροτονίαι Ἐπισκόπων πρέπει νά τελοῦνται ὑπό τριῶν, ἤ ἐν ἐσχάτη ἀνάγκη, ὑπό δύο Ἐπισκόπων. «’Επίσκοπος χειροτονείσθω ὑπό Ἐπισκόπων δύο ἤ τριῶν» διατάζει ὁ Α΄ Ἀποστολικός Κανών. Ὀ δέ Δ΄τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου ὁρίζει: «Ἐπίσκοπον προσήκει, μάλιστα μέν ὑπό πάντων τῶν ἐν τῆ ἐπαρχία Ἐπισκόπων καθίστασθαι. Εἰ δέ δυσχερές εἴη τό τοῦτο, ἤ δέ διά κατεπείγουσαν ἀνάγκην, ἤ διά μῆκος ὁδοῦ. ἐξ’ ἅπαντος τρεῖς ἐπί τό αὐτό συναγομένους, συμψήφων γινομένων καί τῶν ἀπόντων, καί συντιθεμένων διά γραμμάτων, τότε τήν χειροτονίαν ποιεῖσθαι». Ὁ αὐτός ὁρισμός ἐπαναλαμβάνεται εἰς τόν γ΄ Κανόνα τῆς Ζ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου. Οὕτως αὐτοί οἱ Κανόνες ὑποδεικνύουν, ὅτι ἅπασα ἡ Ἱεραρχία πρέπει νά λαμβάνη μέρος εἰς τήν ἐκλογήν Ἀρχιερέως καί ὅτι ἡ χειροτονία αὐτοῦ πρέπει νά τελῆται τουλάχιστον ὑπό δύο Ἐπισκόπων . Καί τοῦτο διότι ἡ χειροτονία ἑνός Ἐπισκόπου δέν ἀφορᾶ μόνον ἕναν Ἀρχιερέα, ἀλλ’ εἶναι πρᾶξις ἁπάσης τῆς Ἱεραρχίας . Τελεῖται ὑπ’ αὐτῆς Συνοδικῶς καί οὐδέποτε ὑπό ἑνός μονομερῶς. Προσπάθεια γίνεται, ὅπως δικαιολογηθῆ ἡ ὑπό ἑνός χειροτονία λόγω τῶν ὑπαρχόντων διωγμῶν. Ἐν τούτοις πρέπει νά γνωρίζωμεν ὅτι οἱ Ἀποστολικοί Κανόνες, οἵτινες ἀπαιτοῦν τήν παρουσίαν δύο Ἐπισκόπων διά Ἀρχιερατικήν χειροτονίαν διεμορφώθησαν ἐπίσης κατά καιρόν διωγμοῦ. Ὁ δέ ὁρισμός τῶν Ἀποστολικῶν Διατάξεων, ὅς ἐπιτρέπει τήν ὑπό ἐνός Ἐπισκόπου χειροτονίαν, δέον νά θεωρηθῆ ὡς ἐκ τῶν ἄρθρων τῶν μή ἐπικυρωθέντων ὑπό τῆς ἐν Τρούλλῳ Συνόδου. ¨Η δέ ἀπαίτησις τῆς παρουσίας τουλάχιστον δύο Ἐπισκόπων διά τήν τέλεσιν χειροτονίας, ἔχει καί ἄλλην ἐξήγησιν. Κατά τόν λόγον τοῦ Ἀποστόλου Παύλου «... τό ἔλαττον ὑπό τοῦ κρείττονος εὐλογεῖται» (Ἐβρ. 7,7). Αὐτή ἡ ἀρχή διατηρεῖται ὅταν εἷς Ἀρχιερεύς χειροτονεῖ Ἱερέα. ‘Αλλ’ εἰς τήν περίπτωσιν Ἐπισκόπου – εἷς Ἐπίσκοπος δέν ὑπάρχει «τό κρεῖττον». Δι’ αὐτόν τό κρεῖττον εἶναι ἀκριβῶς ἡ Σύνοδος τῶν Ἐπισκόπων. Οὕτως ἡ χειροτονία Ἐπισκόπου ὑπό ἑνός παραμορφώνει τήν Ὀρθόδοξον ἀρχήν τῆς Ἐκκλησιαστικῆς Ἱεραρχίας. Ἑπομένως, ἄν καί ὁ ζῆλος τῶν ἀκολουθούντων τόν Ἐπίσκοπον Ματθαῖον εἰς τήν διατήρησιν τῆς Παραδόσεως καί τοῦ ἑορτολογίου τῆς Ἐκκλησίας εἶναι αξιέπαινος, ἄν καί οἱ Ἀρχιερεῖς οἱ προερχόμενοι ἐκ τῆς χειροτονίας του δέν μέμφονται οὐδόλως ἐκτός τῆς τάξεως τῆς χειροτονίας, ἐν τούτοις πολλοί προετίμησαν νά μείνουν ἄνευ Ἐπισκόπου, ἕως ὅτου ἐνεφανίσθη Ἱεραρχία τις, ἡ ὁποία προδήλως συνέδεε τόν ζῆλον διά τήν διατήρησιν τῆς ‘Εκκλησιαστικῆς Παραδόσεως μέ Κανονικάς χειροτονίας τελεσθείσας ὑπό Κανονικῶν Ἀρχιερέων. Πάσα χειροτονία, ἥτις τελεῖται χωρίς πειθαρχίαν εἰς τούς Κανόνας οὐσιαστικῶς εἶναι ἤδη ἄκυρος ἄν καί ἐτελέσθη ὑπό Κανονικῶν Ἐπισκόπων. Ὀ Δ΄ Κανών τῆς Β΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου π.χ. δέν καθαιρεῖ τόν Μάξιμον τόν Κυνικόν διά τάς παραβάσεις αὐτοῦ, ἀλλά διακηρύττει ὅτι ἡ χειροτονία του εἶναι ἄκυρος, διότι ἄν καί ἔγινε ὑπό Κανονικῶν Ἐπισκόπων, ἔγινεν ἐν παραβάσει Κανόνων. Τό αὐτό ἰσχύει διά τήν χειροτονίαν Ἱερέων. Εἰς τήν ἐπιστολήν του πρός χωρεπισκόπους, ὁ Μέγας Βασίλειος γράφει, ὅτι οἱ οὐχί κανονικῶς χειροτονηθέντες ἱερεῖς πρέπει νά καθαιρεθοῦν. Ἐν κατακλεῖδι λέγει: «... γινώσκετε ὅτι λαϊκός ἔσται, ὁ ἄνευ ἡμετέρας γνώμης εἰς ὑπηρεσίαν παραδεχθείς»(Κανών πθ΄). Ἔτι καθαρότερον ἐκφράζεται αὐτή ἡ σπουδαία ἀρχή εἰς τόν ΣΤ Κανόνα τῆς Α΄ Οἱκουμενικῆς Συνόδου: «... εἴ τις, χωρίς γνώμης τοῦ Μητροπολίτου γένοιτο Ἐπίσκοπος, τόν τοιοῦτον ἡ Μεγάλη Σύνοδος ὥρισε μή δεῖν εἶναι Ἐπίσκοπον». Μόνον ἡ Ρωμαιοκαθολική Ἐκκλησία παραμορφώσασα έν ἑαυτῆ τήν ἰδέαν τῆς μεταδόσεως τῆς Χάριτος ἐν τῆ Ἐκκλησία ἀναγνωρίζει ὡς ἔγκυρον πασαν χειροτονίαν, ἡ ὁποία ἐτελέσθη ὑπό Κανονικῶν Ἐπισκόπων, ἔστω καί ἄν εἶναι ἐκτός τούτου μή κανονική. Ἡ παραχώρησις ἤ μετάδοσις τῆς Χάριτος κατ’ αὐτούς εἶναι ἀρρήκτως συνδεδεμένη μετά τῆς ὀρθῆς προσφορᾶς τῆς συνταγῆς ἤ τοῦ τύπου τῆς χειροτονίας, ἡ ὁποία καθ’ ἑαυτήν ἐπικυρώνει αὐτήν ἀνεξαρτήτως τῆς μονομερότητος ἤ τῆς μή προσαρμογῆς πρός τό θέλημα τῆς Ἐκκλησίας. Τοιοῦτον δόγμα εἶναι ξένον πρός τήν Ὀρθοδοξίαν. Οὕτως εἶναι εύνόητον ὅτι αἱ χειροτονίαι τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀκακίου καί τῶν μετέπειτα ἤγειραν τήν ἀμφιβολίαν πολλῶν, ἤγειραν τήν ἀμφιβολίαν πολλῶν, ἕως ὅτου ἐπιβεβαιώθηκαν καί νομιμοποιήθηκαν δι’ ἀποφάσεως τῆς Συνόδου. Οὕτως μία ἄνομος πράξις ἐπικυρώνεται ὡς Μυστήριον ἄνευ τῆς ἀνάγκης τῆς ἐπαναλήψεως. Γράφων εἰς τόν πρῶτον αὐτοῦ Κανόνα, ὁ Μέγας Βασίλειος λέγει ὅτι οἱ Καθαροί, διότι ἦσαν σχισματικοί, δέν εἶχον τήν χάριν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ἐν τούτοις διά τῆς οἰκονομίας ἐπιτρέπει εἰς αὐτούς νά προσέρχωνται εἰς τήν κοινωνίαν, ἄνευ ἀναβαπτίσματος. Ὁ δέ Η Κανών τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου ὁρίζει: «Περί τῶν ὀνομαζόντων μέν ἑαυτούς Καθαρούς ποτέ, προσερχομένων δέ τῆ Καθολικῆ καί Ἀποστολικῆ Ἐκκλησία Ἐκκλησία, ἔδοξε τῆ Ἁγία καί Μεγάλη Συνόδω, ὥστε χειροθετουμένους αὐτούς, μένειν οὕτως ἐν τῶ Κλήρῳ». Ὑπάρχει κάποια διαφωνία ὡς πρός τό τί σημαίνει ἡ λέξις «χειροθετουμένους» εἰς αὐτόν τόν Κανόνα. Ὀ Ἀριστηνός ἀποδίδει την ἔννοιαν τοῦ χρίσματος. Αὐτή ἡ ἑρμηνεία ἐπαναλαμβάνετι ὑπό τοῦ Ἐπισκόπου Ἰωάννου Σμολένσκ. Φαίνεται ὅμως ὅτι ἡ πλέον αὐθεντική ἑρμηνεία ἐδόθη ὑπό τοῦ ἁγίου Ταρασίου εἰς τήν Ζ΄ Οἰκουμενικήν Σύνοδον. Ὅταν οὗτος ἠρωτήθη τό «χειροθετουμένους» εἰς τόν Η΄ Κανόνα τῆς Α΄ Οἱκουμενικῆς Συνόδου, ἐξήγησεν ὅτι δέν ἐχρησιμοποιήθη ἡ λέξις μέ ἔννοιαν χειροτονίας, ἀλλά μέ τήν ἔννοιαν τῆς ἁπλῆς εὐχῆς. Δύναταί τις νά συμφωνήση μέ τόν Ἐπίσκοπον Νικόλαον Μίλας ὅτι ἐπί τῆ βάσει αὐτῆς τῆς αὐθεντικῆς ἑρμηνείας τοῦ ἁγίου Ταρασίου «... ἡ ἔννοια αὐτῶν τῶν λέξεων εἰς τόν παρόντα Κανόνα τῆς Νικαίας εἶναι ὅτι ὅταν ἐγίνοντο δεκτοί ἐκ τοῦ σχίσματός των οἱ Νοβατιανοί κληρικοί, ὁ ἁρμόδιος Ἐπίσκοπος ἤ ἱερεύς πρέπει νά ἐπιθέση τάς χεῖρας του ἐπ’ αὐτῶν, ὅπως ἐγίνετο εἰς τό μυστήριον τῆς Μετανοίας καί νά διαβάση τήν κατάλληλον εὐχήν, ἡ ὁποία ἥνωνεν αὐτούς μέ τήν Ἐκκλησίαν». Ἡ αὐτή τάξις ἐφηρμόζετο ἐν τῆ Ἐκκλησία τῆς Καρθαγένης κατά τόν ΟΘ (ΟΑ ἤ ΟΖ)( Κανόνα εἰς τήν ἀποδοχήν τῶν Δονατιστῶν, οἵτινες ἦσαν πικρώτεροι σχισματικοί τῶν Νοβατιανῶν καί Καθαρῶν. Εἰς αὐτούς ἐπετράπη, «μεγάλην ἔχειν ἀνάγκην, ὥστε διά τήν τῆς Ἐκκλησίας εἰρήνην καί χρησιμότητα καί αὐτῶν τῶν Δονατιστῶν, οἵτινες δήποτε Κληρικοί διορθουμένης τῆς βουλῆς πρός τήν Καθολικήν ἑνότητα μετελθεῖν θελήσοιεν, κατά τήν ἑνός ἑκάστου Καθολικοῦ Ἐπισκόπου προαίρεσιν καί βουλήν, τοῦ ἐν τῶ αὐτῶτόπω κυβερνῶντος τήν Ἐκκλησίαν, ἐάν τοῦτο συμβάλλεσθαι τῆ τῶν Χριστιανῶν εἰρήνη φανείη, ἐν ταῖς ἰδίαις τιμαῖς αὐτούς ἀναδεχθῆναι». Ὁ αὐτός Κανών παρατηρεῖ: «Καθώς καί ἐν τοῖς προλαβοῦσι χρόνοις περι τῆς αὐτῆς διαστάσεως γενέσθαι φανερόν ἐστίν». Ἐκ τῶν λεχθέντων ἐν τῆ ἀρχῆ τῆς παρούσης ἀποφάσεως, εἶναι φανερόν ὅτι οἱ Παλαιοημερολογῖτες, οἱ ἡγούμενοι ὑπό τῆς Ἱεραχίας, ἥτις προέρχεται ἐκ τῶν τοῦ Ματθαίου χειροτονιῶν, οὐδόλως δύναται νά συγκριθοῦν μετά τῶν σχισματικῶν Δονατιστῶν καί Νοβατιανῶν. Δέν ἡμάρτησαν κατά τῆς Ὀρθοδοξίας, δογματικῶς, ἀλλ’ ἐν τῶ ζήλῳ των ὅπως διαφυλάξουν αὐτήν παρεβίασαν τήν ἱεραρχικήν τάξιν, ὅταν ὁ Ἐπίσκοπος Ματθαῖος ἐχειροτόνησεν Ἐπίσκοπον μόνος. Μία ἁπλῆ ἀναγνώρισις τῶν χειροτονιῶν αὐτῶν δύναται νά γίνη αἰτία σκανδάλου ὡς ἀθέτησις ὡρισμένων Κανόνων: Α΄ ’Αποστολικοῦ, Δ΄ τῆς Α΄Οἰκουμ. Συν., καί Γ΄ τῆς Ζ΄ Οἰκ. Συν. ‘Εν τούτοις εἶναι φανερόν ἐξ’ ἄλλων παρατιθεμένων Κανόνων καί παραδειγμάτων, ὅτι δύναται νά ἐφαρμοσθῆ ἡ οἰκονομία τοῦ Η΄ Κανόνος τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου καί τοῦ ΟΘ Κανόνος τῆς Καρθαγένης. Λαμβάνουσα ὑπ’ ὄψιν ὅλα τά ἀνωτέρω, καθώς καί τήν ἐκφρασθεῖσαν ἐπιθυμίαν τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Αὐξεντίου, ὅπως ἐπιτευχθῆ οὕτως ἡ ἕνωσις πάντων τῶν ἀφοσιωμένων εἰς τήν Ὀρθοδοξίαν, ἡ Σύνοδος τῶν Ἐπισκόπων ἀποφασίζει:1) Νά ἀναγνωρίση ὡς δυνατήν τήν πραγματοποίησιν τῆς αἰτήσεως τῶν Ἀρχιερέων Καλλίστου καί Ἐπιφανίου διά τῆς ἐπιθέσεως χειρῶν ἐπ’ αὐτῶν τῶν δύο Ἐπισκόπων. Κατόπιν, οἱ δύο οὗτοι δέον νά πράξουν τό αὐτό διά τούς ἀδελφούς των Ἀρχιερεῖς, καί οἱ Ἀρχιερεῖς εἰς τόν Κλῆρον. 2)Νά ὑποχρεώση τούς Ἀρχιερεῖς Κάλλιστον καί Ἐπιφάνιον καί τούς σύν αὐτοῖς ἀδελφούς Ἐπισκόπους νά πράξουν τό πᾶν ὅπως ἑνωθῆ ἡ Ἱεραρχία Κλῆρος καί Λαός των, μετ’ αὐτῶν οἱ ὁποῖοι ἡγοῦνται ὑπό τοῦ Μακ. Ἀρχιεπισκόπου Αὐξεντίου. 3) Νά ἐνημερώση τόν Μακ. Ἀρχιεπίσκοπον Αὐξέντιον περί τῶν ἀνωτέρω. 4) Νά διορίση πρός ἐκτέλεσιν τῆς ὡς ἄνω παραγράφου 1 ἐν τῆ Ἱερᾶ Μονῆ Μεταμορφώσεως ἐν Βοστώνη τόν Σεβ. Ἀρχιεπίσκοπον Φιλόθεον καί τόν Θεοφ. Ἐπίσκοπον Κων/νον. Διά τήν Σύνοδον τῶν Ἐπισκόπων (Τίθεται ὑπογραφή) Λαῦρος Ἐπίσκοπος Μανχάταν Γραμματεύς τῆς Συνόδου. Μετάφρασις ἐκ τοῦ Ρωσικοῦ Πρωτοτύπου ΜΙΑ ΔΙΕΥΚΡΙΝΙΣΤΙΚΗ ΣΗΜΕΙΩΣΙΣ ΥΠΟ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΚΗΡΥΚΟΥ Κατά τήν συζήτησιν τήν ὁποίαν ἔσχον μετά τοῦ Μητροπολίτου τῶν Ρώσων τῆς Διασπορᾶς Λαύρου, κατά μίαν τυχαίαν συνάντησίν μου εις την Ιεράν Μονήν Αγιου Νεκταρίου Αιγινης, ὀλίγους μήνας πρό τῆς ὑπογραφῆς τῆς ἑνώσεως τῶν Ρώσων τῆς Διασπορᾶς μετά τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας, μέ διεβεβαίωσεν, ἐνώπιον πολλῶν μάρτύρων (κληρικῶν του), ὡς ὑπογράψας τήν ἀνωτέρω ἀπόφασιν, καθόσον ἦτο τότε ὁ Γραμματεύς τῆς Συνόδου, ὅτι ἡ ἀπόφασις προέβλεπε χειροθεσίαν κατά τόν Η΄ Κανόνα τῆς Α΄ Οἱκουμενικῆς Συνόδου, ἤτοι ὡς ἐπί σχισματικῶν. Επίσης απαντησας εις σχετικήν ερωτησίν μου, μοί ειπεν ότι οι Ρωσοι της Διασποράς, ουδέποτε, ουτε πρίν το 1971, ουτε κατά την ενωσιν μας το 1971, ουτε και μετά ταύτα διέκοψαν την κοινωνίαν μετά των Νεοημερολογιτικων Εκκλησιών… ΔΙΑ ΤΗΝ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ ΑΓΙΟΥ ΣΠΥΡΙΔΩΝΟΣ ΚΑΡΕΑ: «Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΝΑΣΤΑΣΙΣ» (ΕΤΟΣ ΙΔΡΥΣΕΩΣ 1929) + Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΓΟΧ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ, ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ & ΑΧΑΡΝΩΝ ΚΗΡΥΚΟΣ. Σχολιον: Χαριλαος Στουραιτης Σεβασμιώτατε κ. Κήρυκε, στην προκειμένη περίπτωση ισχύει το εξής: Μπορεί κάποιος να κορο'ι'δέψει πολλούς για λίγο, λίγους για πολύ, μα δεν μπορεί να κορο'ι'δέψει όλους για πάντα; Εν ΩΜΟΦΟΡΙΩ ΚΑΙ ΕΠΙΤΡΑΧΗΛΙΩ, Σεβασμιώτατε, το ψέμμα πήγε ... σύννεφο. Ποιός να το εφαντάζετο, οι οικουμενιστές Ρώσσοι της Διασποράς, αυτοί που κοινωνούσαν με τον ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΜΕΝΟ ΚΑΙ ΑΝΑΘΕΜΑΤΙΣΜΕΝΟ εκ των Πανορθοδόξων Συνόδων του 16ου αιώνος νεοημερολογιτισμόν, αυτοί που έκαναν ορθοδόξους τους Ακακιοφλωρινικούς, να κατακρίνουν και να καταδικάζουν την εν Ελλάδι Γνησία Ορθόδοξον Εκκλησίαν του Χριστού. Γιατί αυτό συνέβη, Δέσποτα, αυτό δηλοί η παραπάνω κατάπτυστος απόφασις των Ρώσσων. Και δεν έχει καμμία σχέση η συγκεκριμένη απόφασις με ορθόδοξον κείμενο ή ορθόδοξον ομολογίαν, κάθε άλλο θα έλεγα, είναι μνημείο Δογματικής και Ομολογιακής εκτροπής. Είναι πραγματικώς ένα αιρετικόν σύγγραμμα, το οποίον χαρακτηρίζει πλήρως τους συντάκτας αυτού και που συγχρόνως αποκαλύπτει τας τεραστίας ευθύνας όλων εκείνων που συγκάλυψαν τέτοιο μέγιστο σφάλμα. Χριστός Ανέστη!

ΤΟ ΓΡΑΜΜΑ ΑΠΟΚΤΕΙΝΕΙ, ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΖΩΟΠΟΙΕΙ

"ΤΟ ΓΡΑΜΜΑ ΑΠΟΚΤΕΙΝΕΙ, ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΖΩΟΠΟΙΕΙ" Η ΣΚΕΥΩΡΙΑ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ ΓΚΟΥΤΖΙΔΗ ΩΣ ΔΗΘΕΝ ΚΑΙΝΟΤΟΜΟΥ ΚΑΙ ΑΙΡΕΤΙΚΟΥ, ΑΥΤΟΚΑΤΑΔΙΚΑΖΕΤΑΙ, ΔΙΟΤΙ ΟΙ ΣΚΕΥΩΡΟΙ ΚΑΙ ΛΟΙΠΟΙ ΥΠΟΣΤΗΡΙΚΤΕΣ ΗΚΟΛΟΥΘΗΣΑΝ ΤΗΝ ΑΙΡΕΤΙΚΗΝ ΧΙΛΙΑΣΤΙΚΗΝ ΜΕΘΟΔΟΝ ΤΗΣ ΑΠΟΜΟΝΩΣΕΩΣ ΚΑΙ ΚΑΤΑ ΓΡΑΜΜΑ ΕΡΜΗΝΕΙΑΣ, ΜΗ ΛΑΒΟΝΤΕΣ ΥΠ᾿ ΟΨΙΝ ΤΗΝ ΑΝΩΤΕΡΩ ΒΑΣΙΚΗΝ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗΝ ΑΡΧΗΝ. ΕΙΜΕΘΑ ΠΕΠΕΙΣΜΕΝΟΙ, ὅτι ὁ χαρακτηρισμός "τῆς τελείας καί πλήρους κοινωνίας καί ἀδιαιρέτου ἑνότητος τῶν τριῶν θείων προσώπων", ὡς "πρώτης, αἰωνίας, ἀνάρχου καί ἀοράτου ᾿Εκκλησίας", ὡς δῆθεν "ἀμαρτύρου" καί διά τοῦτο "καινοτομίας", δέν ἐκινήθη ἐξ᾿ ἐνδιαφέροντος διά τήν πίστιν, ἀλλά ἀποτελεῖ καθαράν σκευωρίαν ἡμετέρων καί Φλωρινικῶν στρεφομένην κατά τοῦ θεολόγου κ. ᾿Ελευθ. Γκουτζίδη, διά νά φιμωθῆ οὗτος καί νά μήν ἀκούεται τό ἀγωνιστικόν του ὁμολογιακόν φρόνημα, ὥστε νά ἐπιτευχθῆ εὐκολώτερον τό σχέδιον τῶν πολεμίων τῆς ᾿Εκκλησίας διά τήν οἰκουμενιστικῷ τῷ τρόπῳ "ἕνωσιν" μέ τούς Φλωρινικούς καί μέ τούς "πέντε", μέ ὅλας τάς συνεπείας καί προεκτάσεις αὐτῆς τῆς "ἑνώσεως", ἤτοι τήν σύν τῷ χρόνῳ δημιουργίαν τοῦ νέου παλαιοημερολογιτικοῦ σχήματος, τό ὁποῖον θά τελεῖ κάτω ἀπό τήν ἐμφανῆ ἤ ἄφανή ἐποπτείαν τοῦ κ. Χριστοδούλου. Πρόκειται περί μιᾶς καθαρά ἀπονενοημένης ἀντιπερισπαστικῆς ἐνεργείας, ἡ ὁποία ἐπενοήθη προκειμένου νά μήν ἐξετασθοῦν συγκεκριμένα καί λίαν σοβαρά πραγματικά θέματα Πίστεως, τά ὁποῖα προέκυψαν ἀπό τήν οἰκουμενιστική θεώρησι τῶν σχισμάτων τοῦ 1937 καί τοῦ 1995, (ὅπως εἶναι τό θέμα τῶν "πέντε", ὁ θεολογικός Διάλογος, τό "᾿Απαλλακτικόν Βούλευμα" 54/76 τοῦ Σεβ. κ. Νικολάου, αἱ νεώτεραι δικαστικαί ἀποφάσεις, τά δικαστήρια, ἡ προπαγανδιζομένη "χειροθεσία" τοῦ 1971 κλπ.), ὡς καί θέματα Κανονικῆς τάξεως (ὡς λ.χ. ἡ Συνοδική κρίσις, ὁ αὐταρχισμός περί τήν διοίκησιν, κλπ) καί νά μή ληφθοῦν ὁμολογιακαί ἀποφάσεις ἐπ᾿ αὐτῶν. Καί ἄν, κατά καταχρηστικήν ὑπόθεσιν, ἤθελε δεχθεῖ κάποιος ὡς ἐπιλήψιμον τήν θέσιν - διατύπωσιν τοῦ θεολόγου, αὕτη θά ἀπετέλει μικρόν "κάρφος", ἐν ἀντιθέσει μέ τά θέματα πού ἀφοροῦν τούς ᾿Αρχιερεῖς καί τήν Σύνοδον, τά ὁποῖα εἶναι τεράστιοι "δοκοί", ὅπως λέγει ὁ Κύριος πρός τούς ψευδοπροφήτας τῆς ἐποχῆς του καί πρός ὅλους τούς ἀνά τούς αἰῶνας ὁμοίους των. (Ματθ, Ζ 1-5). ΣΑΦΩΣ ΠΡΟΚΥΠΤΕΙ, καθ᾿ ἡμᾶς, ἀπό τήν ἴδια τήν συγκεκριμένη διατύπωσι, ὅπως ἀναλυτικῶς πολλάκις ἐπεξηγήθη, ὅτι ὁ χαρακτηρισμός "τῆς τελείας καί πλήρους κοινωνίας καί ἀδιαιρέτου ἐνότητος τῶν τριῶν θείων προσώπων", ὡς "πρώτης, αἰωνίας, ἀνάρχου καί ἀοράτου ᾿Εκκλησίας" (ὁ ὁποῖος, ὡς ἐκ περισσοῦ σημειωθήτω "οὐ δογματικῶς εἴρηται"), ἔχει τήν ἔννοιαν, ὅτι ἡ Παναγία καί ῾Υπερούσιος Τριάς ἀποτελεῖ τό ἀρχέτυπον τῆς ᾿Εκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, χαρακτηρισμόν τόν ὁποῖον ἐχρησιμοποίησε ὁ ῞Αγιος Μάξιμος ὁ ῾Ομολογητής. ῾Η διατύπωσις αὕτη νοεῖται, καί καθ᾿ ἡμᾶς, καί ἑρμηνεύεται πρωτίστως μέσα ἀπό τό πνεῦμα τῶν Κυριακῶν λόγων: "Οὐ περί τούτων δέ ἐρωτῶ μόνον, ἀλλά καί περί τῶν πιστευόντων διά τοῦ λόγου αὐτῶν εἰς ἐμέ, ἵνα πάντες ἕν ὦσιν, καθώς σύ, Πάτερ, ἐν ἐμοί καγώ ἐν σοί, ἵνα καί αὐτοί ἐν ἡμῖν" (᾿Ιω. ΙΖ, 20-21), ἀλλά καί μέσα ἀπό τήν ὁμόφωνον Πατερικήν διδασκαλίαν. ᾿Αρκεῖ νά μήν ἐκλάβωμεν καί νά μή ἑρμηνεύσωμεν τά Κυριακά λόγια "κατά τό γράμμα", χωρίζοντες αὐτά ἀπό τό πνεῦμα, καί τήν βαθυτέραν ἔννοιαν, διότι τότε θά πρέπει νά εἴπωμεν ὅτι μέ τά λόγια του αὐτά ὁ Κύριος, ἐξισώνει ἤ θέτει ἐν παραλλήλῳ τό ῎Ακτιστον πρός τό Κτιστόν (!), ὅπερ καί ἁπλῶς νά τό διανοηθῆ τις ἐκπίπτει τοῦ πνεύματος τῶν Κυριακῶν λόγων καί καθίσταται παντελῶς ἀσεβής καί βλάσφημος. Τήν κατά γράμμα ἑρμηνείαν τῶν Κυριακῶν καί Πατερικῶν λόγων κάμνουν συνήθως οἱ αἱρετικοί, οἱ ὁποῖοι εἴτε διότι δέν κατανοοῦν τό πνεῦμα, εἴτε διότι πολεμοῦν τοῦτο ἐνσυνειδήτως, διά νά στηρίξουν τήν αἵρεσιν των, έπικαλοῦνται τό γράμμα, τό ὁποῖον ἀπομονώνουν (καί τό ὁποῖον ἀποκτείνει), καί ἀπορρίπτουν τό πνεῦμα (τό ὁποῖον ζωοποιεῖ). Διά τόν λόγον αὐτόν, καί διά νά μή προσκολληθοῦν οἱ κατήγοροι εἰς τό γράμμα, τό ὁποῖον "ἀποκτείνει", καί νά μή διαστρεβλώνουν τό πνεῦμα, τό ὁποῖον "ζωοποιεῖ", ὁ κ. ᾿Ελευθ. Γκουτζίδης, ἀπ᾿ ἀρχῆς τούς προέτεινε εὐθέως: Διορθῶστε τήν διατύπωσι, ὅπως ἐσεῖς νομίζετε καλύτερα καί δημοσιεῦστέ την, ἤ ἀποδεῖξτέ την ὡς ἀμάρτυρον" καί "καινοτομίαν", καί ὑποδεῖξτε πάλιν τήν διόρθωσιν. Οὐδέν ὅμως τούτων ἔπραξαν, ἀσφαλῶς διότι γνωρίζουν, ὅτι "ἀμάρτυρος" καί "καινοτομία" εἶναι μία θεολογική θέσις, ὅταν εἶναι ἀντίθετος μέ τήν παραδεδομένην ὀρθόδοξο διδασκαλία καί κατά τό γράμμα καί κατά τό πνεῦμα. ῞Ομως, ὅπως θά ἴδωμεν περαιτέρω, ἡ θεολογική αὐτή θέσις συναντᾶται καί εἰς τήν ῾Αγία Γραφή καί εἰς τούς ῾Αγίους Πατέρας καί κατά τό γράμμα καί κατά τό Πνεῦμα, ἀρκεῖ νά μή προσκοληθῶμεν εἰς τό ξηρόν γράμμα, ὁπότε κινδυνεύωμεν νά διαστρεβλώσωμεν τό νόημα, τό πνεῦμα, "τό ἀπόθετον κάλλος", τό ὁποῖον κρύπτεται πίσω ἀπό τό γράμμα, ὅπως ἔλεγε ὁ ῞Αγιος Γρηγόριος, τόν ὁποῖον ὁμοίως ἐκατηγόρησαν οἱ αἱρετικοί τῆς ἐποχῆς του, ὡς "καινοτόμον", διότι ἐκήρυσσεν δῆθεν ἀμάρτυρα - ἄγραφα. ᾿Αλλ᾿ ἐπ᾿ αὐτοῦ θά ἐπανέλθωμεν. ᾿Επί τοῦ παρόντος: Α) ΕΠΙΚΑΛΟΥΜΕΘΑ τούς ῾Αγίους Πατέρας Μάξιμον τόν ῾Ομολογητήν, Φώτιον τόν Μέγαν, καί ἐκ τῶν ᾿Εκκλησιαστικῶν συγγραφέων Κλήμεντα ᾿Αλεξανδρέα, τούς ὁποίους ἐπεκαλέσθη πολλάκις καί ὁ θεολόγος κ. ᾿Ελευθ. Γκουτζίδης, διότι κινούμενοι ἐν τῷ ἰδίῳ πνεύματι τῶν Κυριακῶν λόγων καί τῆς ᾿Ορθοδοξίας ἐν γένει, ἀποδίδουν, καθ᾿ ἡμᾶς, μέ παραπλήσιον διατύπωσιν τό ἴδιον νόημα. 1) ῾Ο ῞Αγιος Μάξιμος ὁ ῾Ομολογητής λέγει: "Εἰκών ἐστί τοῦ (Τριαδικοῦ Θεοῦ) ἡ ἁγία ᾿Εκκλησία, ὡς τήν αὐτήν τῷ Θεῷ περί τούς πιστούς ἐνεργοῦσα ἕνωσιν, κἄν διάφοροι τοῖς ἰδιώμασιν καί ἐκ διαφόρων καί τόπων καί τρόπων οἱ κατ᾿ αὐτήν διά τῆς πίστεως ἑνοποιούμενοι τύχωσιν ὄντες" (Ε.Π., τ. 91 "Μυσταγωγία", Κεφ. Α, σελ. 668 Β). Καί πάλιν: "Κατά τόν αὐτόν τρόπον καί ἡ ἁγία τοῦ Θεοῦ ᾿Εκκλησία, τά αὐτά τῷ Θεῷ περί ἡμᾶς ὡς ἀρχετύπῳ εἰκών ἐνεργοῦσα δειχθήσεται ... πάντων συμπεφυκότων ἀλλήλοις καί συνημμένων, κατά τήν μίαν ἁπλῆν τε καί ἀδιαίρετον τῆς πίστεως χάριν καί δύναμιν ..." (Αὐτόθι σελ. 665 Γ καί 667 Α) "ὡς τήν αὐτήν αὐτῷ καί ἔνωσιν καί διάκρισιν ἐπιδεχομένην..." (Αὐτόθι Κεφ. Β σελ. 667 Γ). ᾿Απολύτως τά ἴδια λέγει καί ὁ θεολόγος κ. ᾿Ελευθέριος Γκουτζίδης. ῎Οχι θά ποῦν οἱ ψευδοκατήγοροί του: "Εἶπε τήν ῾Αγίαν Τριάδα ῎Αναρχον ᾿Εκκλησίαν". Κατ᾿ ἀρχάς ἡ ῾Αγία Τριάς εἶναι ΑΝΑΡΧΟΣ, ὅσον ἀφορᾶ τόν ὅρον "ΕΚΚΛΗΣΙΑ" εἰς τήν συνέχειαν θά ἴδωμεν τί λέγει καί ὁ ῾Ιερός Φώτιος. 2) ῾Ο Μέγας Φώτιος λέγει: "...Τί δ᾿ οὖν ὁ πλάστης καί κηδεμών; ἄρα παρεῖδεν εἰς τέλος τό πλάσμα ταλαιπωρούμενον...; Οὐ μέ οὖν. Πῶς γάρ ὅπερ φιλοτιμούμενος ἔπλασεν, ἠνέσχετ᾿ ἄν ἠδέως ὁρᾶν συλαγωγούμενον καί πλανώμενον; Διό πρός ἑαυτήν μέν ἡ τῆς Τριάδος ἑνότης, εἰ θέμις εἰπεῖν, ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΑΣΑ, θέμις δέ τοῦτο λέγειν ἐπί τῆς ἀναπλάσεως, ὅτι τό "ποιήσωμεν ἄνθρωπον κατ᾿ εἰκόνα ἡμετέραν καί καθ᾿ ὁμοίωσιν" ἐπί τῆς πλάσεως εἴρηται· τῷ ἐνιαίῳ τῆς γνώμης βουλήματι, τήν ἀνάπλασιν τοῦ συντριβέντος διετίθετο πλάσματος". Τί σημαίνει τό "εἰ θέμις εἰπεῖν ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΑΣΑ ἡ τῆς Τριάδος ἑνότης"; ῎Ετσι ἐνοήσαμεν καί ἐννοοῦμεν τήν διατύπωσιν τοῦ θεολόγου κ. ᾿Ελευθθ. Γκουτζίδη καί αὐτό ἀβίαστα προκύπτει ἐκ τῆς ὅλης ὁμιλίας του καί αὐτό εἶναι τό φρόνυημά του. 3) ῾Ο ᾿Εκκλησιαστικός συγγραφεύς Κλήμης ὁ ᾿Αλεξανδρεύς ἐπίσης λέγει:"Σπεύσωμεν εἰς σωτηρίαν ἐπί τήν παλιγγενεσίαν, εἰς μίαν ἀγάπην συναχθῆναι οἱ πολλοί, κατά τήν τῆς μοναδικῆς οὐσίας ἕνωσιν" (Ε.Π. τ. 8, σελ. 200;). Τί σημαίνει αὐτό τό "κατά τήν τῆς μοναδικῆς οὐσίας ἕνωσιν" κατά τό ξηρόν γράμμα καί τί κατά τό πνεῦμα; ῞Ο,τι σημαίνουν καί οἱ λόγοι τοῦ Κυρίου μας, τούς ὁποίους προετάξαμεν. Β) ᾿Επίσης ΕΠΙΚΑΛΟΥΜΕΘΑ, κατ᾿ ἐπιλογήν, καί διατυπώσεις δογματολόγων Καθηγητῶν, θεολόγων καί συγγραφέων, οἱ ὁποῖοι μέ διαφορετικόν ἕκαστος τρόπον, ἀποδίδουν τήν ἴδια ἔννοια καί τό ἴδιο νόημα. 1) Τοῦ δογματολόγου Καθηγητοῦ ᾿Ιωάννη Καρμίρη, ὁ ὁποῖος εἰς τό βιβλίον του "ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑ" ᾿Αθῆναι 1973, σελ. 156 γράφει:"῾Η ἑνότης δέ τοῦ Χριστοῦ καί τῆς ᾿Εκκλησίας καί τῶν χριστιανῶν πρός ἀλλήλους ἐν τῇ κοινωνίᾳ τοῦ Χριστοῦ ἀντικατοπτρίζει τήν ΤΡΙΑΔΙΚΗΝ ΕΝΟΤΗΤΑ, δυναμένη νά συγκριθῇ πως πρός τήν ἐν τῇ ῾Αγίᾳ Τριάδι ἔνωσιν τῶν τριῶν θείων προσώπων, εἰ καί αὕτη εἶναι ἄλλης τάξεως καί πάντη ἀκατάληπτος τῷ ἀνθρώπῳ. Οὕτως "ΕΙΚΩΝ ἐστί τοῦ (Τριαδικοῦ) Θεοῦ ἡ ἁγία ᾿Εκκλησία, ὡς τήν αὐτήν τῷ Θεῷ περί τούς πιστούς ἐνεργοῦσα ἕνωσιν, κἄν διαφόροις ἰδιώμασιν...". Καθώς δηλαδή τά τρία πρόσωπα τῆς ῾Αγίας Τριάδος ἑνοῦνται ἐν τῇ μιᾷ θείᾳ οὐσίᾳ καί εἶναι εἷς Θεός, οὕτω καί ἡ πληθύς τῶν μελῶν τῆς ᾿Εκκλησίας ἑνοῦται ἐν τῷ ἐνί σώματι τοῦ Θεανθρώπου, ὅ ἔστιν ἡ ᾿Εκκλησίᾳ....ὡς ἐν τῇ ῾Αγίᾳ Τριάδι ὑπάρχει μία μέν θεία οὐσία, τρία δέ πρόσωπα, οὕτω καί ἐν τῇ ᾿Εκκλησίᾶ ὑπάρχει μία μέν θεανθρωπίνη φύσις, πληθύς δέ καί ποικιλία προσώπων μελῶν, ἅτινα πάντα ἑνοῦνται ἐν τῷ ἑνί πνευματικῷ σώματι τοῦ Χριστοῦ, ὅ ἔστιν ἡ ᾿Εκκλησία. ῞Ενεκα τούτου ἡ ᾿Εκκλησία ὡς σῶμα Χριστοῦ, θεωρεῖται ὑπό τῶν ᾿Ορθοδόξων ὡς ΕΙΚΩΝ καί ΟΜΟΙΩΣΙΣ τῆς ῾Αγίας Τριάδος, ἀναγομένης τουντεῦθεν τῆς ᾿Εκκλησιολογίας εἰς Τριαδολογίαν". 2) Τοῦ Καθηγητοῦ τῆς Δογματικῆς κ. Νικολάου Μητσόπουλου, ὁ ὁποῖος εἰς τό ἐγχειρίδιον "ΘΕΜΑΤΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΔΟΓΜΑΤΙΚΗΣ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ", σελίς 246, γράφει: "῾Η δέ ἑνότης τῶν τριῶν προσώπων τοῦ ἑνός Θεοῦ ἀνακλᾶται καί εἰς τήν ᾿Εκκλησίαν, ἥτις ἐκ πολλῶν προσώπων ἀποτελουμένη συνάπτεται εἰς ἕν κατ᾿ ἀναλογίαν τῆς σχέσεως τῶν τριῶν θείων προσώπων πρός ἄλληλα. ᾿Ισχύουν ἐν προκειμένῳ οἱ λόγοι τοῦ Θεανθρώπου πρός τόν Θεόν Πατέρα: "ἵνα πάντες ἕν ὦσι, καθώς σύ, Πάτερ, ἐν ἐμοί καγώ ἐν σοί, ἵνα καί αὐτοί ἐν ἡμῖν ἕν ὦσιν...ἵνα ὦσιν ἕν καθώς ἡμεῖς ἕν ἐσμέν". 3) Τοῦ Σέρβου θεολόγου Καθηγ. τῆς Δογματικῆς, ᾿Επισκόπου ᾿Αθανασίου Γιέβτιτς, ὁ ὁποῖος γράφει: "Πραγματικά, ὅταν μιλᾶμε γιά τήν Τριαδική θεολογία τῶν ῾Αγίων Καππαδοκῶν, τότε πρέπει ἀμέσως νά θυμηθοῦμε τά θεοαποκαλυφθέντα λόγια τοῦ ῾Αγ. Προφ. ᾿Ησαΐου γιά τήν "Μεγάλη Βουλή" τῆς ῾Αγίας Τριάδος (9,6 κατά τούς ΜΨΨ). ῾Η λειτουργική καί ἡ θεολογική παράδοση τῆς ᾿Ορθοδοξίας ἀνέπτυξε αὐτή τήν προφητική ἰδέα, κατά τήν ὁποία ἡ ῾Αγία Τριάς, σάν ἡ προαιώνια "Μεγάλη Βουλή" εἶνα τό πρότυπον καί ἡ πρωτοεικών (ἀρχέτυπον) τῆς ᾿Εκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, ἐπειδή καί ἡ ἴδια ἡ Τριάς εἶναι ὡς ᾿Εκκλησία, τ.ἔ. ὡς κοινωνία τῶν τριῶν προσώπων στήν αἰώνια θεία ᾿Αγάπη καί στήν αἰώνια θεία Ζωή. Γι αὐτό ἀκριβῶς μποροῦσε καί ὁ ῞Αγιος Φώτιος ὁ Μέγας, σέ μία ἀπό τίς ὡραιότατες ὁμιλίες του (ΙΧ, 9), νά ὀνομάσει τήν ῾Αγία Τριάδα ᾿Εκκλησία, εἰπών ὅτι "ἡ τῆς Τριάδος ἑνότης ἐκκλησιάσασα τῷ ἐνιαίῳ τῆς γνώμης βουλήματι" προαιωνίως ἀπεφάσισε νά δημιουργήσει τόν κόσμο καί τόν ἄνθρωπο καί κατ᾿ αὐτόν τόν τρόπον διά τοῦ ἀνθρώπου ὁλόκληρη τήν δημιουργία νά τήν ἑνώσῃ στήν ᾿Εκκλησία, ὡς μιά ἀθάνατη καί αἰώνια κοινωνία". 3) Τοῦ Ρώσου Θεολ. Βλαντιμίρ Λόσσκι, ὀ ὁποῖος εἰς τό βιβλίον του: "Η ΜΥΣΤΙΚΗ ΘΕΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ", ἔκδοσις πέμπτη, σελ. 207, ἐπικαλεῖται τόν ῞Αγιον Γρηγόριον τόν Θεολόγον, ὁ ὁποῖος λέγει, ὅτι "Χριστιανισμός ἐστί τῆς θείας φύσεως μίμησις" ... "῾Η ᾿Εκκλησία εἶναι εἰκών τῆς ῾Αγίας Τριάδος. Οἱ Πατέρες δέν παύουν νά ἐπαναλαμβάνουν τοῦτο, οἱ Κανόνες τό ἐπιβεβαιοῦν, π.χ. ὁ περίφημος τριακοστός τέταρτος ᾿Αποστολικός Κανών, ὁ ὁποῖος ὁρίζει τήν Συνοδικήν δοίκησιν τῶν Μητροπολιτικῶν ἐπαρχιῶν: "Καί δοξασθήσεται ὁ Θεός διά Κυρίου ἐν ῾Αγίῳ Πνεύματι· ὁ Πατήρ καί ὁ Υἱός καί τό ῞Αγιον Πνεῦμα". 4) Τοῦ ᾿Αρχιμ. Γεωργίου Καψάνη, ὁ ὁποῖος εἰς τό βιβλίον του "ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ" ὁμιλῶν διά τό Συνοδικό σύστημα διοικήσεως τῆς ᾿Εκκλησίας καί σχολιάζοντας τόν 34ον ᾿Αποστ. Κανόνα γράφει: "Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΕΙΝΑΙ ΕΙΚΩΝ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΤΡΙΑΔΟΣ. Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΖΗ ΕΙΣ ΟΛΛΑΣ ΤΑΣ ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ ΤΗΣ (ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ ΣΥΝΟΔΟΣ, ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΑ, ΤΟΠΙΚΑΙ ΣΥΝΟΔΟΙ, ΕΠΙΣΚΟΠΑΙ, ΕΝΟΡΙΑΙ, ΙΕΡΑΙ ΜΟΝΑΙ) ΣΥΝΟΔΙΚΩΣ, ΔΗΛΑΔΗ ΤΡΙΑΔΙΚΩΣ ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟΝ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ". 5) Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου Καθηγητοῦ Γεωργίου Μεταλληνοῦ, ὁ ὁποῖος είς τό βιβλίον του: "Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ", ᾿Αθῆναι 1980, σελ. 11, 23, καί 39 γράφει: "Κατά τήν πρώτη φάση της ἡ ᾿Εκκλησία, πού ὑπῆρχε προαιώνια στή σοφία τοῦ Θεοῦ, ἀρχίζει νά ὑπάρχει καί λυτρωτικά γιά τόν κόσμο καί τόν ἄνθρωπο, σάν οὐράνια ᾿Εκκλησία, πρίν ἀκόμη ἀπό τήν δημιουργία τοῦ ὑλικοῦ κόσμου. ῾Ο Τριαδικός Θεός, πού ἡ ὕπαρξή του ἔχει τόν χαρακτῆρα μιᾶς "ΑΠΟΛΥΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ", σάν κοινωνία ἀπόλυτης ἰσότητος καί ἰσοτιμίας, δημιουργεῖ καί σώζει ἐκκλησιολογικά - κοινωνικά, ἐντάσσοντας τόν ἄνθρωπο καί τά πάντα μέσα στήν κοινωνία Του". "῾Η ἑνότητα τῆς ᾿Εκκλησίας ἀνάγεται σάν ἀρχή στήν ἐνότητα τῆς ἁγίας Τριάδος, πού συνιστᾶ τό ὀντολογικό καί ἠθικό θεμέλιο της (᾿Ιω. 17, 20-23). ῞Οπως στήν ἁγία Τριάδα μένει σάν ἀρχή ὁ Πατέρας, ἔτσι καί στήν ᾿Εκκλησία κάθε πράξη ἔχει τήν ἀναφορά της στόν Πατέρα Θεό, μέ κέντρο τῆς ἑνότητος τόν ἕνα Χριστό καί δύναμη τῆς ἑνότητος τό ῞Αγιον Πνεῦμα". "῾Η ῾Αγιοτριαδική ἑνότης εἶναι τό θεμέλιο τῆς ᾿Εκκλησίας". ᾿Εάν ὁ διακεκριμένος Πανεπιστημιακός Καθηγητής π. Γεώργιος Μεταλληνός, ἔχει ἀναθεωρήσει τήν συγκεκριμένην θέσιν του, ὀφείλει νά ἀνακοινώση ὁ ἴδιος τήν νέαν του θέσιν καί νά μήν ἐπιτρέπῃ νά παρεμβαίνουν πρόσωπα, τά ὁποῖα θίγουν τήν ἐπιστημονικήν του ἰδιότητα καί ἰδιαιτέρως τήν καταξιωμένην προσωπικότητά του. 6) Τοῦ Πρωτοπρ. Νικολάου Χ. ᾿Ιωαννίδη, ἀν. Καθηγητοῦ Πανεπ. ᾿Αθηνῶν, ὁ ὁποῖος γράφει εἰς ἄρθρον του εἰς τό περιοδικό "ΤΟΛΜΗ": "Κατά τήν φύση της ἡ ᾿Εκκλησία εἶναι μία κοινωνία, ἀλλά ἡ κοινωνία αὐτή δέν εἶναι μόνο "ἐκ τοῦ κόσμου τούτου", ἀλλά βρίσκεται "ἐν τῷ κόσμῳ" καί ἀποτελεῖ ἔκφραση τῆς ἑνότητας τῆς ῾Αγίας Τριάδος στίς σχέσεις ἀνάμεσα στούς διαφόρους ἀνθρώπους. ῾Η κοινωνία τῶν τριῶν προσώπων τῆς ῾Αγίας Τριάδος ἀποτελεῖ τό πρότυπο τῆς κοινωνίας τῶν ἀνθρώπων μεταξύ τους καί μέ τόν Θεό. Τό μυστήριο τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ ἀντανακλᾶται σέ ὁλόκληρη τήν ᾿Ορθόδοξη ζωή καί ἐμπειρία. Εἶναι ἠ ἀρχή καί τό τέλος τῆς ὀρθόδοξης ζωῆς, λατρείας καί θεολογίας. ῞Ο,τι λέγεται ᾿Εκκλησία, βρίσκεται καί ὑπάρχει καί ζεῖ στήν ῾Αγία Τριάδα: ᾿Εκ τοῦ Πατρός διά τοῦ Υἱοῦ ἐν τῷ ῾Αγίῳ Πνεύματι. Αὐτό δέν ἀποτελεῖ μιά δογματική ἀλήθεια ξένη πρός τήν ζωή, ἀλλά ἔχει ἄμεσες συνέπειες σήν κοινωνική καί προσωπική ζωή τῶν ἀνθρώπων. Καί ἀκριβῶς τόσον ἡ προσωπική, ὅσο καί ἡ κοινωνική ζωή τῶν ἀνθρώπων ἔχει τήν ἀρχή της καί βρίσκει τήν πληρότητά της στήν ζωή τῆς ῾Αγίας Τριάδος. ῾Ο Τριαδικός Θεός εἶναι μία φύση ἤ οὐσία, καί τρεῖς ὑποστάσεις ἤ πρόσωπα, ὁ ἄνθρωπος εἶναι μία φύση καί πολλά πρόσωπα. ῞Οπως δηλαδή ὁ Θεός εἶναι ὁμοούσιος καί τρισυπόστατος, ἔτσι καί ὁ ἄνθρωπος εἶναι ὁμοούσιος καί πολυϋπόστατος. Βλέπουμε, λοιπόν,. ὅτι ὁ ἄνθρωπος ἔχει λάβει ἀπό τόν Θεό τήν δωρεά νά ὑπάρχει μέ τόν παρόμοιο τρόπο πού ὑπάρχει καί ὁ Θεός. ῎Ετσι ὁ ἄνθρωπος εἶναι πρόσωπο, καί γι᾿ αὐτό ὅ,τι ἀφορᾶ τό πρόσωπο τοῦ Θεοῦ ἔχει συνέπειες καί στόν ἄνθρωπο. Κάθε ἄνθρωπος εἶναι μιά προσωπική ὕπαρξη, βεβαίως κτιστή, ἀλλά κτιστή κατ᾿ εἰκόνα τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ, καί μπορεῖ νά πραγματοποιήσει τήν ὕπαρξή του ὅπως τά πρόσωπα τῆς ῾Αγίας Τριάδος, ὅπως ὁ Εἷς τῆς Τριάδος ὁ Χριστός, δηλαδή ὡς πρόσωπο". 7) Τοῦ θεολόγου - συγγραφέως ᾿Αρχ/του Τιμοθέου Κιλίφη, ὁ ὁποῖος εἰς τό βιβλίον του: "ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ" (῎Εκδοσις 9η,1991) καί εἰς τήν σελίδα 12 γράφει:"Εἶναι φανερό, λοιπόν, ὅτι ἡ ᾿Εκκλησία, ἡ ᾿Ορθοδοξία ἔχει προϊστορία προαιωνία. Πρίν ἀκόμη δημιουργηθῇ ὀ κόσμος. ᾿Αφοῦ ΠΡΩΤΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΤΡΙΑ ΠΡΟΣΩΠΑ ΤΗΣ ΤΡΙΑΔΙΚΗΣ ΘΕΟΤΗΤΑΣ. ῾Ο πατέρας, ὁ Υἱός καί τό ῞Αγιον Πνεῦμα ἀποτελοῦν τήν πρώτη "συνάθροισι" τῆς ᾿Εκκλησίας". ΚΑΤΟΠΙΝ ΑΥΤΩΝ καί ἐπειδή παρά τά ἀνωτέρω, τά ὁποῖα εἶναι γνωστά, ἐπιμένουν τινές προσκολημμένοι εἰς τό ξηρόν γράμμα,(χαρακτηριστικόν γνώρισμα τῶν αἱρετικῶν) καί ἀναποδείκτως ἐμμένουν εἰς τόν χαρακτηρισμόν τῆς διατυπώσεως ὡς "ἀμαρτύρου" καί ὡς "καινοτομίας", ἄλλοι δέ τήν χαρακτηρίζουν καί ὡς "αἵρεσιν", καί ἐπειδή δέν προέβησαν εἰς τήν διόρθωσιν, ὅπως τούς ἐζήτησε πολλάκις ὁ θεολόγος κ. ᾿Ελευθέριος Γκουτζίδης, ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝ ἡμεῖς πλέον ΝΑ ΤΗΝ ΔΙΟΡΘΩΣΟΥΝ ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ, ΝΑ ΤΗΝ ΑΠΟΔΕΙΞΟΥΝ ΚΑΙ ΝΑ ΤΗΝ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΟΥΝ. ῎Αλλως, τουλάχιστον τώρα πού βλέπουν ὅτι ἀπέτυχαν τά σχέδιά των, ΑΣ ΣΥΝΕΤΙΣΘΟΥΝ, καί διά νά εἶναι εἰλικρινεῖς μέ τόν ἑαυτόν τους, ΑΣ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΟΥΝ ΤΗΝ ΣΚΕΥΩΡΙΑΝ, τήν ὁποίαν μαζί μέ τούς Φλωρινικούς ἐξεκίνησαν, καί ἄς παύσουν πλέον νά ὁμιλοῦν περί καταδίκης, διότι καταδίκη μιᾶς θεολογικῆς θέσεως, ἡ ὀποία κινεῖται μέσα εἰς τό πνεῦμα τῶν Πατέρων, σημαίνει καταδίκη τῆς ὀρθοδόξου διδασκαλίας. (Τό παρόν χωρίς τό παρακάτω συμπλήρωμα ἐδημοσιεύθη περί τό ἔτος 2003) Δι᾿ ὅσους δέν ἀνήκουν στούς συνειδητούς σκευωρούς καί ἁπλῶς παρεσύρθησαν, θέλουν ὅμως νά γνωρίσουν τήν ἀλήθεια, παραθέτομεν καί τά κατωτέρω: ῾Ο ἱερός Χρυσόστομος ἀναφερόμενος στό μυστήριο περί ᾿Εκκλησίας καί εἰδικώτερα ἐρμηνεύοντας τόν χαρακτηρισμόν τοῦ ᾿Αποστόλου Παύλου ὡς σώματος Χριστοῦ, λέγει: "Τά γάρ αὐτά ρήματα λέγεται μέν ἐπί Θεοῦ καί ἀνθρώπων· ἀλλ᾿ ἑτέρως μέν ἐκεῖνα νοητέον, ἐτέρως δέ ταῦτα" Καί προσθέτει: "Οὐ μήν πάλιν πάντα ἐξηλλαγμένως· ἐπεί πάλιν εἰκῆ καί μάτην παρειλῆφθαι δόξει, οὐδέν ἀπ᾿ αὐτῶν καρπουμένων ἡμῶν. ῞Ωσπερ γάρ οὐ πάντα ὁμοίως ἐκληπτέν, οὕτως οὐδέ πάντα ἁπλῶς ἐκβλητέον". Καί ἀφοῦ χαρακτηρίζει τόν Χριστό ὡς κεφαλή τῆς ᾿Εκκλησίας συνεχίζει: "᾿Εάν μηδέ ἀπό τοῦ ἀνθρωπίνου παραδείγματος λάβω, τί μοι καί εἴρηται τοῦτο; Πάλιν ἄν ἅπαντα λάβω, πολλή ὄψεται ἡ ἀλογία". Εἶπε σχετικά εἰς τάς παραδόσεις του εἰς τό Πανεπιστήμιον Θεσσαλονίκης καί ὁ Καθηγητής Ι. Ρωμανίδης: "...Δέν ὑπάρχει καμμία ὁμοιότης μεταξύ κτιστοῦ καί ἀκτίστου, ἐκεῖνο πού ὑπάρχει στήν κτίσι δέν σημαίνει ὅτι ὑπάρχει καί στόν Θεό. ᾿Εμεῖς μιλᾶμε γιά τόν Θεό μέ ἀνθρώπινη γλῶσσα καί μέ ἀνθρώπινα νοήματα. Αὐτό ὅμως δέν σημαίνει ὅτι αὐτά ἐφαρμόζονται στόν Θεό κυριολεκτικά. Διότι ἁπλούστατα στήν ἐμπειρία τῆς θεώσεως καταργοῦνται ὅλες οἱ προφητεῖες καί ἑρμηνεῖες τῆς ῾Αγίας Γραφῆς, ὅλες οἱ γλῶσσες καί τά νοήματα, καθώς καί ὅλη ἡ ἀνθρώπινη γνῦσι πού ἀφορᾶ στόν Θεό. Διότι ὁ Θεός ὑπερβαίνει ὅλα τά ἀνθρώπινα". Καί συνεχίζει: "῾Υπάρχει ἕνα ὡραῖο κομμάτι στόν ῞Αγιο Διονύσιο τόν ᾿Αρεοπαγίτη, ὁ ὁποῖος λέγει ὅτι στήν ἐμπειρία τῆς θεώσεως ὁ ἄνθρωπος διακρίνει ὅτι ὁ Θεός οὔτε Μονάς εἶναι, οὔτε ΤΡιάς, οὔτε ῾Ενάς εἶναι οὔτε Θεός εἶναι, οὔτε ᾿Αγάπη εἶναι κλπ. Διότι δέν ὑπάρχουν ὀνόματα ἤ νοήματα, πού νά μποροῦν νά ἀποδώσουν τό τί εἶναι ὁ Θεός. Δέν μπορεῖ ὁ ἄνθρωπος νά συλλάβη τόν Θεό. Αὐτό ἀποκλείεται. Τά νοήματα καί οἱ λέξεις χρησιμοποιοῦνται μόνον ὡς ὁδηγοί πρός τόν Θεό καί ὄχι γιά νά ἀποδώσουν ἤ νά ἐξηγήσουν κάτι ἀπό τόν Θεό". (Πρωτ. ᾿Ιωάννου Ρωμανίδου, Πατερική Θεολογία, σελ. 283. ᾿Εκδόσεις Παρακαταθήκη Θεσ/νίκη 2004) ᾿Αλλοῦ γράφει: "...Μεταξύ Θεοῦ καί κτισμάτων δέν ὑπάρχει ἀπολύτως καμμία ὁμοιὀτης. Γι᾿ αὐτόν τόν λόγο τά νοήματα τῆς ῾Αγίας Γραφῆς περί Θεοῦ εἶναι καταργήσιμα νοήματα. Καταργοῦνται στήν ἐμπειρία τῆς θεώσεως. Πρίν εἶναι ἁπλῶς βοηθητικά., ἀπαραίτητα, σωστά καί ὀρθά ὡς καθοδηγητικά μόνον πρός τόν Θεόν. ῾Η ῾Αγία Γραφή εἶναι ὁδηγός πρός τόν Θεόν, ἀλλά δέν ἔχει ἡ περιγραφή τοῦ Θεοῦ στήν ῾Αγία Γραφή καμμία ὁμοιότητα μέ τόν Θεόν. Μιλᾶ γιά τόν Θεόν, μιλᾶ γιά τήν ᾿Αλήθεια, ἀλλά δέν εἶναι ἡ ᾿Αλήθεια. Εἶναι ὁδηγός πρός τήν ᾿Αλήθειαν καί τήν ὁδόν, πού εἶναι ὁ Χριστός. Διότι οἱ λέξεις στήν ῾Αγία Γραφή εἶναι ἁπλῶς σύμβολα, τά ὁποῖα περιέχουν ὡρισμένα νοήματα. Αὐτά τά νοήματα εἶναι ὅλα ἀνθρώπινα καί ὁδηγοῦν πρός τόν Θεόν, πρός τόν Χριστόν καί τίποτε ἄλλο. ῾Οπότε διαβάζοντας ἁπλῶς κανείς τήν ῾Αγία Γραφήδέν μπορεῖ νά θεολογῇ σωστά μόνον βάσει τῆς ῾Αγίας Γραφῆς. ῎Αν αὐτό τό κάνη, δεν μπορεῖ παρά νά γίνη αἱρετικός. Διότι σωστή ἑρμηνεία τῆς ῾Αγίας Γραφῆς μπορεῖ νά γίνη μόνον, ὅταν ἡ μελέτη ἤ ἡ ἀνάγνωσις τῆς ῾Αγίας Γραφῆς συνοδεύεται ἀπό τήν ἐμπειρία τοῦ φωτισμοῦ ἤ τῆς θεώσεως. Χωρίς φωτισμό ἤ θέωσι δέν μπορεῖ ἡ ῾Αγία Γραφή νά ἑρμηνευθῇ σωστά" (Πρωτ. ᾿Ιωάννου Ρωμανίδου, Πατερική Θεολογία, σελ. 134. ᾿Εκδόσεις Παρακαταθήκη Θεσ/νίκη 2004). Καί ἔν μικρόν σχόλιον: ᾿Εκεῖ ὅπου ὑπάρχει σκοπιμότης καί μάλιστα κακή σκοπιμότης, γεννᾶται ἡ σκευωρία, ἡ ὁποία φέρνει τήν αὐθαιρεσίαν. Καί τότε εἶναι πολύ εὔκολο αὐθαιρέτως νά ἀπομονώση κάποιος μίαν διατύπωσιν, νά παραχαράξῃ τό νόημά της, καί νά βγάλη τά δικά του συμπεράσματα. ᾿Εν προκειμένῳ μέ τό ἴδιο σκεπτικό,τῶν Φλωρινικῶν καί τοῦ Πειραιῶς Νικολάου στήν "εἰσήγησί", θά μποροῦσαν κάποιος νά πῇ ὅτι καί ἡ διδασκαλία τοῦ Χριστοῦ: "ἵνα ὦσιν ἕν, καθώς καί ἡμεῖς ἕν ἐσμέν", καί ἡ διατύπωσις τοῦ ἁγίου Μαξίμου, καθ᾿ ἥν: "Εἰκών ἐστί τοῦ (Τριαδικοῦ Θεοῦ) ἡ ἁγία ᾿Εκκλησία, ὡς τήν αὐτήν τῷ Θεῷ περί τούς πιστούς ἐνεργοῦσα ἕνωσιν, κἄν διάφοροι τοῖς ἰδιώμασιν καί ἐκ διαφόρων καί τόπων καί τρόπων οἱ κατ᾿ αὐτήν διά τῆς πίστεως ἑνοποιούμενοι τύχωσιν ὄντες", καί ἡ τοῦ ἁγίου Φωτίου:"῾Η τῆς Τριάδος ἑνότης ἐκκλησιάσασα τῷ ἐνιαίῳ τῆς γνώμης βουλήματι...", ὁδηγοῦν εἰς τό φρόνημα - αἵρεσιν τῆς "ὁμοιότητος" κτιστὼν καί ἀκτίστων. @ Ep. Kirykos Kontogiannis 2005