Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ

Oct 2 ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΤΗΣ ΑΠΟΣΧΙΣΕΩΣ ΕΚ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΟΥ ΠΡΩΗΝ ΦΛΩΡΙΝΗΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ ΚΑΒΟΥΡΙΔΟΥ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΚΟΛΟΥΘΩΝ ΑΥΤΟΥ. Η Εκκλησία και οι ''εκκλησίες''... Ο Άγιος Ματθαίος ο Ομολογητής, 1861-1950. Αν μελετήσουμε την Εκκλησιαστική Ιστορία των ετών 1935 ως 1955, θα δούμε πλήθος παρανομιών και αντιφάσεων από μερίδα αυτοαποκαλουμένων σαν ''ΓΟΧ''... Η Εκκλησία Του Χριστού διέμεινε αμόλυντη από την αίρεση του νεοημερολογιτισμού, με επικεφαλή λόγω των περιστάσεων, τον Άγιο Ματθαίο τον Ομολογητή. Ούτος αναγκάστηκε να χειροτονήσει μόνος έναν Επίσκοπο, το Σεπτέμβριο του 1948 τον Τριμυθούντος Σπυρίδωνα, με τον οποίον κατόπιν εχειροτόνησε άλλους τρείς Επισκόπους, ώστε να ανασυγκροτήσει την Ιερά Σύνοδο Της Εκκλησίας της Ελλάδος, των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών. Οι Μητροπολίτες Δημητριάδος Γερμανός Μαυρομάτης, αριστερά, και πρώην Φλωρίνης, δεξιά όπως κοιτάτε. Και οι δύο από το 1937 ως την κοίμησή τους κρατούσαν το παλαιό ημερολόγιο αλλά συγχρόνως έκαναν αιτήσεις στην νεοημερολογίτικη εκκλησία να τους αποκαταστήσει... Ο πρώην Φλωρίνης άλλαξε από το 1935 ως το 1950, 8 φορές άποψη για το αν έχει ή όχι έγκυρα μυστήρια η εκκλησία του νέου... Αξιοπιστία μηδέν... Οι άλλοι περιφερόμενοι Επίσκοποι που αυτοαποκαλούντο ''ΓΟΧ'', εκείνη την χρονιά, ήταν ένας πρώην Μητροπολίτης Φλωρίνης, ο Χρυσόστομος Καβουρίδης, ο οποίος ανεγνώριζε τα μυστήρια της αιρετικής νεοημερολογίτικης εκκλησίας ως έγκυρα από τα τέλη του 1935 περίπου... Και δύο άλλοι επίσκοποι, ο Διαυλείας Πολύκαρπος Λιώσης και ο Μητροπολίτης Μεγαρίδος Χριστόφορος Χατζής, οι οποίοι το 1935 αφού χειροτονήθηκαν επίσκοποι απαρνήθηκαν την Αρχιερωσύνη τους σύμφωνα με την καταδικαστική απόφαση των νεοημερολογιτών δεσποτάδων που δέχτηκαν οι ίδιοι να τους δικάσει... Δηλαδή αποδέχτηκαν τους νεοημερολογίτες δεσπότες ως δικαστές τους ενώ ανήκαν σε άλλη πνευματική δικαιοδοσία... Αργότερα, εν έτει 1945, ενώθηκαν πάλι με τον πρώην Φλωρίνης Χρυσόστομο αν και ο ίδιος ο Χρυσόστομος τους είχε πει από το 1935, ότι δεν είναι επίσκοποι πια λόγω του ότι οι ίδιοι αυτοκαθαίρεσαν τους εαυτούς τους όπως θα εξηγήσουμε παρακάτω. Ο πρώην Μητροπολίτης Φλωρίνης Χρυσόστομος Καβουρίδης, κέντρο, ο Διαυλείας Πολύκαρπος Λιώσης και ο Μητροπολίτης Μεγαρίδος Χριστόφορος Χατζής, αριστερά και δεξιά του. Μετά το 1945 ενωμένοι και πάλι. Δύο αυτοκαθηρημένοι Επίσκοποι και ένας που ενώ εμφανίζεται ως παλαιοημερολογίτης αναγνωρίζει την νεοημερολογίτικη εκκλησία ως εκκλησιαστική του αρχή... Τότε γιατί κρατούσε το παλαιό για να λειτουργεί; Σύμφωνα με τον Β' Κανόνα της εν Αγία Σοφία Συνόδου, όποιος κληρικός αρνηθεί τον ιερατικό βαθμό του δεν δύναται να ανέλθει και πάλι σε αυτόν... Ο πρώην Φλωρίνης Χρυσόστομος σε άρθρο του στην εφημερίδα ''Κήρυξ Ορθοδόξων'', έτος 5ο, φύλλο 223, 22 Ιουλίου 1935, γράφει προς την αιρετική νεοημερολογίτικη εκκλησία, της οποίας δε θεωρούσε τότε τα μυστήρια έγκυρα, τα εξής: ''Να σας χαίρωνται οι νέοι προσήλητοί σας, οι οποίοι θαμπωμένοι από την μωρή σοφία σας, έσπευσαν να σας δηλώσουν μετάνοια, ενώ ορθοδοξούσαν, και να πέσουν στη πλάνη. Να γνωρίζουν δε ούτοι, πως δεν έχουν δικαίωμα να αρνηθούν την επισκοπική τους ιδιότητα και να επιστρέψουν στον βαθμό της ιερωσύνης, χωρίς να υποστούν τις συνέπειες της αυτοκαθαίρεσης. Απώλεσαν το δικαίωμα να επιστρέψουν στον επισκοπικό βαθμό με την ενέργειά τους αυτή σύμφωνα με τον Β' Κανόνα της Συνόδου της Αγίας Σοφίας που λέγει: ''Εί δε τίς Επίσκοπος εί τις άλλος του Αρχιερατικού αξιώματος προς τον Μοναχικόν θελήσει κατελθεί βίον μήκετι τούτον της Αρχιερατικής αντιποιείσθαι αξίας. Εί δε τίς αυτός εαυτόν αποστερήσει του Αρχιερατικού βαθμού ουκέτι δύναται επαναστρέψει προς το πρότερον αξίωμα, όπερ δι' αυτών των έργων ηθέτησε.'' Και υπογράφει: ''Εκ του τόπου της εξορίας τη 10/23-7-1935 Ο πρώην Φλωρίνης Χρυσόστομος.'' Υπάρχει φωτοτυπία της εφημερίδος για όποιον σοβαρό μελετητή θέλει να δει το φύλλο στο οποίο δημοσιεύθη. Παρά ταύτα κάποιοι συκοφάντες του Αγίου Ματθαίου λασπολογούν λέγοντας πως υπήρχαν επίσκοποι να χειροτονήσουν με τον Βρεσθένης Ματθαίο αλλά εκείνος δεν ήθελε... Ψέμα και συκοφαντία να λέγεται αυτό και θα αποδειχθεί παρακάτω. Εκείνος ήθελε αλλά υπό το φώς των Ιερών Κανόνων... Οι υπόλοιποι του έγραφαν: ''Αυτά ανήκουν στο παρελθόν, έλα να συλλειτουργήσουμε χωρίς αναφορές στα παλιά.'' Αφού δηλαδή αρνήθηκαν την ιερωσύνη τους και αναγνώριζαν τα μυστήρια της νεοημερολογίτικης εκκλησίας, τον ήθελαν στο μαντρί τους γιατί αν έμενε ανεξάρτητος και άρα ελεύθερος από τον ζυγό τους θα τους χαλούσε τα σχέδια... Όντως έτσι έγινε γιατί εκείνος προέβη σε χειροτονίες επισκόπων, ενώ οι υπόλοιποι επέστρεψαν στην αίρεση του νέου, ομιλώ για τους: Επίσκοπο Διαυλείας Πολύκαρπο Λιώση και Μητροπολίτη Μεγαρίδος Χριστόφορο Χατζή, οι οποίοι για δεύτερη και τελευταία φορά, το 1953, επέστρεψαν στην νεοημερολογίτικη μάνδρα... Και οι: Κυκλάδων Γερμανός Βαρυκόπουλος και πρώην Φλωρίνης Χρυσόστομος Καβουρίδης κοιμήθηκαν χωρίς να αφήσουν διαδόχους Επισκόπους. Απόδειξη ατράνταχτη πως θεωρούσαν τη νεοημερολογίτικη εκκλησία, κανονική εκκλησία της Ελλάδος και τους εαυτούς τους οπαδούς ενός εθίμου, αν δεν ήταν υπηρέτες κρυφοί της αιρετικής εκκλησίας του νέου. Γιατί πως εξηγείται ένας επίσκοπος της εμφάνειας του Χρυσοστόμου Καβουρίδου να πεθαίνει χωρίς να δέχεται να χειροτονήσει επισκόπους; Τους χιλιάδες οπαδούς που τον ακολουθούσαν πού τους άφηνε; Στα χέρια του Αγίου Ματθαίου που τον συκοφαντούσε για προτεστάντη; Ή στα χέρια της νεοημερολογίτικης εκκλησίας που την αναγνώριζε για εκκλησιαστική του αρχή, και είχε δεσμευτεί ενώπιον της δημοσίως ότι δεν θα χειροτονήσει επισκόπους ποτέ;;; Βλέπε εφημερίδα ''Ελευθερία'' με ημερομηνία 14 Νοεμβρίου 1945. Πολύ σκοτεινός και γεμάτος αντιφάσεις ο ρόλος του εν λόγω Ιεράρχη... Στις 13 Μαϊου του 1935 ομολογεί δημοσίως, εγγράφως και κοινοποιεί στην νεοημερολογίτικη εκκλησία το πιστεύω του, ομού μετά δύο άλλων Επισκόπων, ότι δηλαδή συμφώνως της αποφάσεως της Α' Οικουμενικής, το ιουλιανό είναι το ημερολόγιο βάσει του οποίου θα ρυθμίζεται ο ενιαύσιος κύκλος εορτών της Ορθοδόξου Εκκλησίας, όποιος αθετεί την απόφαση αυτή αυτομάτως θέτει τον εαυτό του εκτός Εκκλησίας. Επιπλέον συμφώνως με τις Πανορθόδοξες Συνόδους των ετών 1583, 1587, 1593, 1848, όποιος καινοτομήσει και αλλάξει τις αποφάσεις προηγουμένων Συνόδων ήδη υποβάλει εαυτόν στο αιώνιο Ανάθεμα Της Εκκλησίας. Λόγω του ότι βλασφημεί Το Άγιο Πνεύμα ως δήθεν μη ορθώς λαλήσαν! Ανάθεμα και έγκυρα μυστήρια βεβαίως δεν συμβαδίζουν. Ο υπό Ανάθεμα ευρισκόμενος, δηλαδή εκτός Εκκλησίας, είναι τελείως απογυμνωμένος από την Θεία Χάρη... Έτσι λοιπόν η εκκλησία εκείνη που καινοτόμησε και καταπάτησε τις αποφάσεις Οικουμενικών Συνόδων στερείται Θείας Χάριτος. Γι' αυτόν ακριβώς τον λόγον και οι τρείς Επίσκοποι που έφυγαν το 1935, από την αίρεση του νέου, εχειροτόνησαν επισκόπους και την Σύνοδο την ονόμασαν Εκκλησία Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών Ελλάδος, αφού τον τίτλο ''Ορθόδοξη'', τον κράτησε η αιρετική εκκλησία του νέου με την αρωγή του κράτους... Τα ονόματα των επισκόπων είναι: Πρώτος λόγω αρχαιότητος στην Αρχιερωσύνη, ο Μητροπολίτης Δημητριάδος Γερμανός Μαυρομάτης, δεύτερος, ο πρωταγωνιστής των προβλημάτων, ο πρώην Μητροπολίτης Φλωρίνης Χρυσόστομος Καβουρίδης, και τρίτος ο Μητροπολίτης Ζακύνθου Χρυσόστομος Δημητρίου, ο οποίος μετά την νεοημερολογίτικη καταδικαστική απόφαση για εξορία των τριών αυτών Μητροπολιτών, αυτομόλησε πίσω στην αίρεση προδίδοντας τον λαό που τον πίστεψε... Δειλός και χωρίς σταθερό φρόνημα απεδείχθη. Προς το τέλος του 1935 όμως αλλάζει τοποθέτηση και προδίδει την Ορθόδοξη ομολογία του 1935, ο πρώην Μητροπολίτης Φλωρίνης Χρυσόστομος αναγνωρίζοντας τα μυστήρια της νεοημερολογίτικης εκκλησίας ως έγκυρα. Κρατώντας όμως εκείνος παράλληλα το παλαιό ημερολόγιο ως έθιμο... δήθεν!!! Ακολουθεί και ο Δημητριάδος Γερμανός τον κατήφορο αυτό... Οι άλλοι δύο Επίσκοποι που είχαν χειροτονηθεί από τους τρείς προαναφερομένους επισκόπους, ο Μητροπολίτης Κυκλάδων Γερμανός Βαρυκόπουλος και ο Επίσκοπος Βρεσθένης Ματθαίος Καρπαθάκης, (Άγιος Ματθαίος ο Ομολογητής, 1861-1950), έμειναν σταθεροί στην Ορθόδοξη Ομολογία του 1935, βάσει της οποίας και δέχτηκαν να χειροτονηθούν. Αλλιώς, τουλάχιστον ο Άγιος Ματθαίος ο Ομολογητής, δεν υπήρχε πιθανότητα να δεχτεί χειροτονία από χέρι χλιαρού, στην Πίστη, Επισκόπου. Ο Άγιος Ματθαίος άλλωστε δεν κοινώνησε ποτέ με την αίρεση του νέου ημερολογίου, και από το 1924 που κατέστη σχισματική η νεοημερολογίτικη εκκλησία εξέδιδε φυλλάδια, ιδίοις εξόδοις, προκειμένου να ενημερωθεί ο λαός. Οι άλλοι δύο, το αυτό έτος, δηλαδή το 1935, Επίσκοπος Διαυλείας Πολύκαρπος Λιώσης και Μητροπολίτης Μεγαρίδος Χριστόφορος Χατζής, εντάχθηκαν στην νεοημερολογίτικη εκκλησία γενόμενοι και πάλι... Ιερείς. Κάτι που ουδέποτε συνέβη στην εκκλησιαστική ιστορία από όσα γνωρίζουμε. Και όπως είπαμε και παραπάνω, εφόσον αρνήθηκαν την Αρχιερωσύνη τους εξέπεσαν στον βαθμό του Μοναχού, δεν επιτρεπόταν να λειτουργήσουν ξανά, ούτε ως Ιερείς ούτε ως Επίσκοποι. Βεβαίως το 1945 που επέστρεψαν στον πρώην Φλωρίνης Χρυσόστομο, εκείνος ενώ είχε γράψει δημοσίως περί της αρνήσεως της Αρχιερωσύνης τους και το ότι ήταν πια απλοί Μοναχοί, τους δέχτηκε ως κανονικούς Επισκόπους... Αυτοί ήταν οι αυτοαποκαλούμενοι ''Γνήσιοι Επίσκοποι'' που κατηγορούσαν τον Άγιο Ματθαίο, επειδή χειροτόνησε μόνος του τον Τριμυθούντος Σπυρίδων το 1948. Ο πρώην Φλωρίνης όμως και ο Δημητριάδος Γερμανός, άλλαζαν ομολογία όπως το φίδι αλλάζει δέρμα... Ο δε Γερμανός έκανε και αιτήσεις προς την νεοημερολογίτικη εκκλησία για να τον αποκαταστήσει στην Μητρόπολή του! Αλλά ταυτόχρονα εξακολουθούσε να λειτουργεί με το παλαιό... Τυχαίο; Οι παλινδρομήσεις των Ιεραρχών αυτών είχαν και λειτουργικό αντίκτυπο. Εδέχοντο να κοινωνούν μέλη της νεοημερολογίτικης εκκλησίας χωρίς να τα μυρώνουν, ενώ το 1935 εκήρυξαν την αίρεση του νέου ημερολογίου και τα μυστήρια της εκκλησίας αυτής άκυρα. Δηλαδή ενώ ομολογούσαν ότι τα μέλη της αίρεσης γίνονται δεκτά με μύρωμα ώστε να γίνουν μέλη Της Εκκλησίας, εκείνοι στην πράξη δεν το εφήρμοζαν αυτό και πολλοί Γνήσιοι Ορθόδοξοι Ιερείς και λαϊκοί προβληματίζοντο και εσκανδαλίζοντο. (Πολλοί εκ των σημερινών αιρετικών Φλωριναίων επισκόπων συνεχίζουν αυτήν την διπλή τακτική. Από την μία θεωρητικά λέγουν, οι νεοημερολογίτες ως εκτός Εκκλησίας πρέπει να μυρώνονται προτού γίνουν δεκτοί στην Θεία Κοινωνία αλλά στην πράξη κοινωνούν όποιον νά 'ναι...) Το 1937 κατόπιν πολλών συναντήσεων και ανταλλαγής επιστολών και Εγκυκλίων, 17 Ιουνίου, 6 Σεπτεμβρίου, 19 Σεπτεμβρίου, 5 Οκτωβρίου, οι: Μητροπολίτης Κυκλάδων Γερμανός Βαρυκόπουλος και Επίσκοπος Βρεσθένης Ματθαίος κατήγγειλαν δημοσίως και απεκήρυξαν ως μή Ορθοδόξους τον Δημητριάδος Γερμανό Μαυρομάτη και τον πρώην Φλωρίνης Χρυσόστομο. Περίμενε με αγάπη και υπομονή δύο έτη ο Άγιος Ματθαίος την μετάνοια των αιρετικών Επισκόπων. Αυτός ήταν ο κατά τα άλλα παράφρων, αδιάκριτος, απόλυτος και εγωϊστής Βρεσθένης Ματθαίος... Με αυτές τις λέξεις τον συκοφαντούν αλλά η ιστορία αποδεικνύει την αλήθεια. Περίμενε, χωρίς βέβαια να συμπροσεύχεται μαζί τους, ώστε να τους δείξει πού οδηγούν την κατάσταση με τις καινοτόμες αιρετικές απόψεις τους. Όταν πια είδε το αμετάκλητο του φρονήματος των ανδρών αυτών, με τον Μητροπολίτη Κυκλάδων Γερμανό απέκοψαν πάσαν εκκλησιαστικήν κοινωνίαν και τυπικώς, με την απαραίτητη έγγραφη Έγκύκλιο. Ο Μητροπολίτης Κυκλάδων Γερμανός Βαρυκόπουλος. Το 1935 ορθοδοξεί μετά του Αγίου Ματθαίου. Το 1937 διακόπτει εκκλησιαστική κοινωνία μετά των δύο καινοτόμων Επισκόπων. Το 1943 αλλάζει άποψη και λέει ότι δεν τον χώρισαν λόγοι Πίστεως από τον πρώην Φλωρίνης αλλά προσωπική αντιπάθεια. Ο Άγιος Ματθαίος του ζητά διευκρινίσεις, εκείνος αρνείται και διαδίδει την δήθεν εγκυρότητα των μυστηρίων του νέου ημερολογίου... Ο Άγιος Ματθαίος αναγκάζεται να διακόψει εκκλησιαστική κοινωνία και με αυτόν... Του αποστέλλει επιστολή να ομολογήσει την ορθή Ομολογία Πίστεως. Ο Κυκλάδων σιωπά. Μένει τραγικά μόνος απέναντι σε Επισκόπους αναξιόπιστους και άνευ Ορθοδόξου Ομολογίας. Έβαλαν τα προσωπικά τους υπεράνω της ενότητος της Συνόδου. Στις 6 και 19 Σεπτεμβρίου του 1937, ο Κυκλάδων Γερμανός Βαρυκόπουλος έστειλε κοινάς επιστολάς στους αντορθόδοξους Αρχιερείς. Τους πληροφορεί πως εφόσον η νεοημερολογίτικη εκκλησία είναι κατ' αυτούς η Κανονική εκκλησία της Ελλάδος, η μόνη Ορθόδοξη και με έγκυρα μυστήρια, άρα και οι καθαιρέσεις της είναι έγκυρες και εφόσον καθαίρεσαν τον Δημητριάδος Γερμανό και τον πρώην Φλωρίνης Χρυσόστομο και τους έφεραν στην τάξη των απλών Μοναχών, κακώς συνεχίζουν να εμφανίζονται ως Επίσκοποι... Βεβαίως δεν έβγαλαν οι εν λόγω Επίσκοποι τα εγκόλπια τους και συνέχιζαν να εμφανίζονται σαν Επίσκοποι στα μάτια του απλού λαού που δεν ήξερε από Κανόνες και εκκλησιολογικά θέματα. Ο Αρχιμανδρίτης Ακάκιος Παππάς, ήταν Ορθόδοξος τότε, σε επιστολή του τον Δεκέμβριο του 1937 αναφέρει πως: ''Oι αντιφάσεις των εκπεσόντων Επισκόπων εσκανδάλισαν πλειάδα Ορθοδόξων πιστών οι οποίοι ενετάχθησαν στην εκκλησία του νέου ημερολογίου... Αυτοί οι Επίσκοποι δεν είναι πλέον Ορθόδοξοι αλλά προδότες''. Αυτό ήταν το ποιμαντικό έργο του παρουσιαζομένου, υπό των οπαδών του σήμερον, ως στυλοβάτου της Ορθοδοξίας. Ο Αρχιμανδρίτης αυτός το 1945 ξέχασε τη προδοσία του Φλωρίνης και εντάχθηκε στην αιρετική του ομάδα, μάλλον για να γίνει Επίσκοπος. Ο πρώην Φλωρίνης Χρυσόστομος απέστειλε επιστολή στις 17 Οκτωβρίου του 1937 προς το διοικητικό συμβούλιο της Κοινότητος. Καταφέρεται κατά των Ορθοδόξων Επισκόπων Γερμανού και Αγίου Ματθαίου, γιατί όπως γράφει: ''Αρνήθηκα να επιτρέψω τη μύρωση των νεοημερολογιτών παίδων και να κηρύξω αιρετικάς και σχισματικάς τας νεοημερολογίτικας εκκλησίας και άκυρα τα μυστήριά των''. Επιβεβαιώνει δηλαδή τους Επισκόπους που συκοφαντεί για φιλαρχία και εγωϊσμό, πως δεν τον απέκοψαν της εκκλησιαστικής κοινωνίας για αυτούς τους αναπόδειχτους και συκοφαντικούς λόγους που διέδιδε, αλλά γιατί όντως υπήρχε ζήτημα Πίστεως και Ορθοδόξου Ομολογίας. (Αυτά αν τα διάβαζαν οι σημερινοί αιρετικοί Φλωριναίοι ''ΓΟΧ'', ίσως σταματούσαν να συκοφαντούν για το σχίσμα του 1937 τον Άγιο Ματθαίο, γιατί τα γραπτά μένουν και καταδεικνύουν ως πολέμιο και εχθρό Της Εκκλησίας τον Αρχηγό τους, τον Χρυσόστομο Καβουρίδη. Από λόγια όλοι έχουν να πουν πολλά και εντυπωσιακά συνήθως, από αποδείξεις οι προσωπολάτρες στερούνται και γι' αυτό καταφεύγουν στη λάσπη...) Ουδείς ποτέ μπόρεσε να εξηγήσει γιατί ο πρώην Φλωρίνης ενώ φάνηκε όντως ιστορικό πρόσωπο για την Εκκλησία της Ελλάδος, χειροτονόντας Επισκόπους αρχής γενομένης από 23 Μαϊου ως τις 26 Μαϊου, κατόπιν εγγράφου Ομολογίας ενώπιον Ιερέων και λαού, στις 13 Μαϊου του 1935, μέσα σε λίγους μήνες άλλαξε ομολογία και κατέστη η καταστροφή του αγώνος των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών. Κράτησε το παλαιό ημερολόγιο ώστε να φαίνεται Ορθόδοξος αλλά ανεγνώριζε την νεοημερολογίτικη εκκλησία ως Ορθόδοξη με μυστήρια... Κοιμήθηκε εν τέλει άνευ διαδόχων αφού δεν εχειροτόνησε Επισκόπους ενώ υπήρξε περίοδος κατά την οποία είχε άλλους τρείς Επισκόπους στην ομάδα του, 1950-1951, και δύο από το 1951 ως τις αρχές του 1953... Περίεργη, τουλάχιστον, η συμπεριφορά του για κάποιον που τον παρουσιάζουν, οι σήμερον πνευματικοί επίγονοι του, ως στυλοβάτη της Ορθοδοξίας... Στυλοβάτης ένας που δεν χειροτονεί Επισκόπους για την Εκκλησία; Που αφήνει στον ψεύτικον αυτόν αιώνα τα παιδιά του ορφανά από Επισκόπους; Στις 2 Δεκεμβρίου του 1935 ο συνεργάτης του πρώην Φλωρίνης Χρυσοστόμου, ο Δημητριάδος Γερμανός έκανε αίτηση στην εκκλησία του νέου για να τον αποκαταστήσει στην Μητρόπολή του! Στην επιστολή του καταλήγει γράφοντας ότι θα ''συμμορφωθή προς τον 5187 καταστατικό νόμο ως προς τας σχέσεις του με την διοικούσα Ιερά Σύνοδο.'' Υπάρχει φωτοτυπία εκ του Υπουργείου Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων, με αριθμό πρωτοκόλλου 15921. Κάποιοι επιμένουν σήμερον να λέγουν ότι οι εν λόγω Ιεράρχες ηγωνίζοντο δια την Ορθοδοξίαν... Και λέμε και για τους δύο γιατί και ο πρώην Φλωρίνης Χρυσόστομος κατέθεσε όχι μία, αλλά 5 (!!!) αιτήσεις επιστροφής του στην αιρετική εκκλησία του νέου... Βλέπε βιβλίο ''Νομοκανονικαί Ενασχολήσεις'' Δημητρίου Πετρακάκου, επιτρόπου επικρατείας παρά τη Συνόδω της Εκκλησίας της Ελλάδος Αθήναι, 1943, δελίδες 180, 181, 183, 285. Επιπλέον κατέθεσε και αίτηση προς το Πατριαρχείον Κωνσταντινουπόλεως αναγνωρίζοντας ως εκκλησιαστικές του αρχές την νεοημερολογίτικη ελληνική αυτοκέφαλη εκκλησία και το νεοημερολογίτικο Πατριαρχείο Κων/λεως... Μην αναμένετε να διαβάσετε αυτά τα ιστορικά ντοκουμέντα σε ιστολόγιο αυταποκαλουμένων ''ΓΟΧ'', οπαδών του πρώην Φλωρίνης Χρυσοστόμου. Για όποιον καλόπιστον μελετητή της αληθείας υπάρχουν ατράνταχτα στοιχεία των αναγραφομένων, με φωτογραφίες των εν λόγω εγγράφων, εγκυκλίων, επιστολών και αιτήσεων. Επιπλέον ουδείς εκ των πολυδιασπασμένων σημερινών συνεχιστών της αιρετικής ομάδος που άφησε ο εν λόγω Επίσκοπος δεν αμφισβητεί αυτά τα στοιχεία. Την 15ην Ιανουαρίου του 1938, υπό του Υπουργείου Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων, επί Υπουργού Κ. Γεωργακοπούλου, κατετέθη με αριθμό πρωτοκόλλου 1613, στην νεοημερολογίτικη σύνοδο της Ελλάδος κοινή αίτηση των Επισκόπων, Δημητριάδος Γερμανού και πρώην Φλωρίνης Χρυσοστόμου, με αίτημα την άρση των καθαιρέσεων τους, την αναγνώρισιν των χειροτονιών τους, του 1935, την δίκην των Επισκόπων Κυκλάδων Γερμανού και Βρεσθένης Ματθαίου, την κατάργησην της Ελληνικής θρησκευτικής Κοινότητος των Γ.Ο.Χ., αποδεχόμενοι την οποιαδήποτε απόφασην της νεοημερολογίτικης εκκλησίας περί του ημερολογίου. Επιβεβαιώνοντας έτσι το δίκαιο και Ορθοδοξότατο της αποφάσεως του Αγίου Ματθαίου να διακόψει εκκλησιαστική κοινωνία με τοιαύτης ποιότητος Αρχιερείς... Πολύ μίσος και εμπάθεια εναντίον του Αγίου Ματθαίου. Ζητούν από τους αιρετικούς νεοημερολογίτες να δικάσουν Επισκόπους που οι ίδιοι εχειροτόνησαν... Πρώτα ζητούν να αναγνωρίσουν οι νεοημερολογίτες Επίσκοποι τις χειροτονίες του 1935 που αυτοί οι ίδιοι έκαναν, για να δικαιώσουν το εγώ τους, αλλά μετά από την αναγνώριση απαιτούν να δικαστούν δύο Επίσκοποι εκ των χειροτονιών αυτών... Ούτοι οι ''αδελφοί'' λοιπόν ζητούν αναγνώριση των πράξεων τους και κατόπιν καταδίκη προσώπων που αντιπαθούν... Και μετά διέδιδαν λάσπη εναντίον του Αγίου Ματθαίου ότι δήθεν προέβη σε σχίσμα και αντικανονικές πράξεις από έπαρση και φιλαρχία... Ας μας αποδείξουν αυτά που έλεγε ο δεσπότης τους, και οι ίδιοι συνεχίζουν να διαδίδουν σήμερον μέσα από αιρετικά ιστολόγια, με το να μας παρουσιάσουν όχι πολλά... αλλά μόνο ένα έγγραφο ή επιστολή, μόνο ένα που να ζητά ο Άγιος Ματθαίος από αιρετικούς Επισκόπους να δικάσουν τον πρώην Φλωρίνης Χρυσόστομο. Αν βρουν ας μας το παρουσιάσουν δημοσίως στο διαδίκτυο, αλλιώς ας σταματήσουν να λασπολογούν εναντίον του Αγίου Ματθαίου, με αόριστες και άνευ αποδείξεων συκοφαντίες για τον δήθεν εγωϊσμό, την δήθεν έπαρση και φιλαρχία του Αγίου εκείνου ανδρός καθ' όλα. Άλλες συκοφαντίες που ξεστομίζουν εναντίον του Αγίου Ματθαίου είναι ότι διακατείχετο από εωσφορική υπερηφάνεια και από μία έξαρση υπερζηλωτισμού. Αν αναζητήσετε να βρείτε μία επιστολή του Αγίου που να διαφαίνονται αυτά τα χαρακτηριστικά στη προσωπικότητά του, δε θα εντοπίσετε τίποτα απολύτως. Τότε γιατί τα αναφέρουν οι αυταποκαλούμενοι ''ΓΟΧ''; Γιατί δεν έχουν κάτι άλλο να πουν. Οι περιφερόμενοι ανα την επικράτεια δεσπότες που παρουσιάζονται ως ''ΓΟΧ'', είναι χειροτονημένοι από δεσπότη νεοημερολογίτη, τον Γαλλίας Θεόφιλο Ιονέσκου και έναν οικουμενιστή παλαιοημερολογίτη τον Σικάγου Σεραφείμ, όπου το 1960 εχειροτόνησαν μαζί, έναν Αρχιμανδρίτη ονόματι Ακάκιο Παππά, σε Επίσκοπο Ταλαντίου. Κατόπιν ένας οικουμενιστής, συμπροσευχόμενος με Καρδιναλίους, ο Μητροπολίτης Χιλής Λεόντιος, ήρθε εν Ελλάδι το 1962 και χειροτόνησε με τον Ταλαντίου Ακάκιο, Επισκόπους για τους οπαδούς του πρώην Φλωρίνης Χρυσοστόμου που τους άφησε χωρίς Επίσκοπο. Από τέτοιους οικουμενιστές Επισκόπους έλαβαν χειροτονία και ήρθαν στην Ελλάδα παρουσιαζόμενοι ως ''ΓΟΧ''. Ποιοί; Οι κατ' ουσίαν νεοημερολογίτες. Φόρεσαν το ένδυμα του ''ΓΟΧ'' και ήρθαν να διαλύσουν Την Εκκλησία Του Κυρίου. Αλλά το καθαρό ποίμνιο συνεχίζει ακάθεκτο τον αγώνα για την Αλήθεια Του Χριστού. Υπάρχει και η σχετική φωτογραφία του Χιλής Λεοντίου με τους Καρδιναλίους να συμπροσεύχεται, για όποιον δεν πιστεύει το γραφόμενο. Ας δούμε όμως την σοβαρότητα του ''στυλοβάτου της Ορθοδοξίας'' Χρυσοστόμου Καβουρίδου. Αφού τον Μάιο του 1935 κηρύσσει την νεοημερολογίτικη εκκλησία σχισματική και άνευ μυστηρίων, προς τον Οκτώβριο του ιδίου έτους λέγει ότι η νεοημερολογίτικη εκκλησία είναι η κανονική με έγκυρα μυστήρια και οι παλαιοημερολογίτες θεματοφύλακες ενός ημερολογιακού εθίμου... Έτσι συνεχίζει μέχρι και το 1940, όπου στις 29 Μαρτίου λαμβάνει χώρα μία συνάντηση των τεσσάρων Επισκόπων στην οικία του κ. Βασιλείου Κηρύκου, στο Ψυχικό, με θέμα την κανονικότητα της νεοημερολογίτικης εκκλησίας και την εγκυρότητα των μυστηρίων της. Εκεί ο Δημητριάδος αφού άρχισε τις ύβρεις φεύγει άνευ λόγου από την οικία και μένει ο Φλωρίνης με τινές εκ των Ιερέων του. Σε ερώτηση του Αγίου Ματθαίου αν πιστεύει πως έχει έγκυρα μυστήρια η εκκλησία του νέου απαντάει ''Ναί έχει''. ''Δηλαδή δεν είναι σχισματική εκκλησία;'', τον ρωτούν... και απαντάει πάλι, ''Όχι δεν είναι''... Κατόπιν διαβάστηκε η απόφασις της Πανορθοδόξου Συνόδου του 1848 και η επιστολή του Αγίου Γερμανού Πατριάρχου Κων/λεως προς τους εν Κύπρω λαϊκούς. Δεν τις αποδέχτηκε ο Φλωρίνης Χρυσόστομος και ανεγνώσθη εκ των του Αγίου Νικηφόρου το εξής: ''Την Εκκλησίαν Του Θεού αποτελλούν οι ευσεβείς όσο λίγοι κι αν μείνουν. Σε αυτούς σώζονται οι Εκκλησιαστικοί θεσμοί. Οι ακολουθούντες τη καινοτομία είναι εκτός Εκκλησίας''. Αφού ούτε αυτά δέχτηκε ο ''στυλοβάτης της Ορθοδοξίας'' η συνάντηση έλειξε σε ήρεμο κλίμα, αλλά και συνάμα απογοητευτικό. Μετά από τρείς μήνες αλλάζει άποψη, πάλι, και σε Εγκύκλιο του με ημερομηνία 30 Αυγούστου 1940, λέγει: ''Ως προς το έγκυρο των μυστηρίων των νεοημερολογιτών εμμένουμε σε όσα διακηρύξαμε το Μάιο του 1935''... Ο Άγιος Ματθαίος ο Ομολογητής σε φωτογραφία του 1910. Κατόπιν αυτού ο Άγιος Ματθαίος και ο Κυκλάδων Γερμανός Βαρυκόπουλος ζητούν να συναντηθούν μετά των άλλων Επισκόπων, πρώην Φλωρίνης Χρυσοστόμου και Δημητριάδος Γερμανού Μαυρομάτη για να ενωθούν. Αλλά συνάντηση δεν έγινε ως το 1942, όπου οι δύο αυτοί Επίσκοποι διαφώνησαν για λόγους που δεν έγιναν ποτέ γνωστοί και ο Δημητριάδος άφησε την αρχηγία πλήρως στον Φλωρίνης... Κάποιοι λένε πως ο Δημητριάδος Γερμανός δεν άντεξε το καρκίνωμα του παλαιού ημερολογίου, δηλαδή το να κατέχουν oi λαϊκοί τους ιερούς ναούς και να φέρονται στους Ιερείς και Επισκόπους απάνθρωπα, απαξιωτικά, με ύφος αφεντικού και άλλα πολιτισμένα. Αλλά κάτι δεδομένο δεν γνωρίζουμε. Το ότι το ιδιοκτησιακό καθεστώς, σε κάποιες ομάδες Φλωριναίων, όντως έχει αυτά τα γνωρίσματα από τότε, είναι αληθές, αλλά δεν γνωρίζουμε με σιγουριά αν αυτός ήταν ο λόγος που αποσύρθηκε ο Δημητριάδος. Οι μαρτυρίες για την κατάληξη της συναντήσεως στο Ψυχικό υπάρχουν, σε φωτυπίες των επιστολών της εποχής και περιγράφουν όσα σας γράψαμε. Ως τώρα μετρήσατε 3 αλλαγές στα λεγόμενα του Φλωρίνης... Μέσα σε 5 χρόνια... Αλλά επειδή το μυαλό εκάστου είναι απρόβλεπτο, το 1944 την 1η Ιουνίου αλλάζει για τέταρτη φορά ομολογία ο ''στυλοβάτης της Ορθοδοξίας'' Φλωρίνης, και αναγνωρίζει και πάλι την κανονικότητα της νεοημερολογίτικης εκκλησίας και τα μυστήρια της... Τέσσερεις αλλαγές ομολογίας πίστεως σε 9 χρόνια... Και συνεχίζουμε... Αλήθεια ποιός από σας θα έπαιρνε σοβαρά έναν Επίσκοπο που για το ίδιο θέμα Πίστεως θα άλλαζε γνώμη δύο φορές σε ένα χρόνο, το 1935; Τρείς φορές σε 5 χρόνια, από 1935 ως 1940; Τέσσερεις φορές σε 9 χρόνια, από 1935 ως 1944; Και μετά ξανάλλαξε ομολογία πάλι... Το 1948 29 Οκτωβρίου, κατόπιν των χειροτονιών του Αγίου Ματθαίου δημοσιεύει Εγκύκλιο στην οποία, πάλι αλλάζει ομολογία και κηρύσσει την εκκλησία του νέου ημερολογίου σχισματική με άκυρα μυστήρια... Αλλά όταν με επιστολή του ο Άγιος του ζητούσε στις 9 Ιουλίου 1948, να ομολογήσει εγγράφως την εκκλησία του νέου σχισματική και να συναντηθούν για να χειροτονήσουν μαζί Επισκόπους, ο Φλωρίνης σιώπησε και δεν απήντησε τίποτα ούτε εγγράφως ούτε προφορικώς... Αυτά υπάρχουν σε έγγραφα της εποχής φωτοτυπημένα, διαθέσιμα σε όποιον καλόπιστο μελετητή τα ζητήσει. Ακόμα να πούμε κάτι πολύ σημαντικό. Είχε ορισθεί συνάντηση μεταξύ του Φλωρίνης και του Αγίου για τις 6 Ιουλίου 1948 στη οικία του κ. Βασιλείου στο Ψυχικό, αλλά παραμονή της συναντήσεως ο Φλωρίνης δεν πήγε... Στις 9 Ιουλίου ο Άγιος του ζητά εγγράφως ομολογία Ορθοδόξου Πίστεως ώστε να συναντηθούν για να χειροτονήσουν μαζί Επισκόπους, ο Φλωρίνης σιωπά και τον Σεπτέμβριο ο Άγιος σε ηλικία 87 ετών αποφασίζει να χειροτονήσει μόνος. Προσωπικώς να σας εκφράσω την άποψή μου, πολύ καλώς έπραξε. Γιατί ο Φλωρίνης δούλευε εις βάρος του χρόνου που είχε ο Άγιος Ματθαίος εξαιτίας της προχωρημένης ηλικίας του. Ήθελε να τον παρασύρει χρονικώς ελπίζοντας να μείνει μόνος και να αφήσει τους οπαδούς του ορφανούς από Επισκόπους ώστε μετά τον θάνατο του να πάνε σιγά σιγά στην νεοημερολογίτικη εκκλησία. Αλλιώς δε εξηγούνται όλες αυτές οι αντίθετες μεταξύ τους Εγκύκλιοι... Τον Μάιο του 1935 ομολογεί τα μυστήρια της εκκλησίας του νέου άκυρα, τον Οκτώβριο έγκυρα, τον Αύγουστο του 1940 άκυρα, τον Ιούνιο του 1944 έγκυρα, τον Οκτώβριο του 1948 άκυρα, αλλά ταυτόχρονα γράφει στην εφημερίδα ''Βραδυνή'', 20-12-1948, πως αποκηρύττει τις αντικανονικές δήθεν χειροτονίες του Αγίου... Μην φανεί στη νεοημερολογίτικη εκκλησιαστική του αρχή ότι χαλάρωσε... Στις 12 Μαρτίου του 1949 λέγει για τον εαυτό του ότι είναι απλός θεματοφύλακας ενός εθίμου ενώ είχε ομολογήσει άκυρα τα νεοημερολογίτικα μυστήρια και σχισματική τη νεοημερολογίτικη εκκλησία τον Οκτώβριο του 1948... Αφού είχε ομολογήσει την νεοημερολογίτικη εκκλησία σχισματική και μετά δήλωνε τον εαυτό του όχι Ορθόδοξο Επίσκοπο, αλλά θεματοφύλακα ενός εθίμου, άρα πού ήταν Η Εκκλησία Του Χριστού εν Ελλάδι για κάποιον που την αναζητούσε;;; Αυτή ήταν η σοβαρότητα του αρχηγού της αιρέσεως των Φλωριναίων ''ΓΟΧ''... Και δυστυχώς έπεται συνέχεια. Στις 26 Μαϊου του 1950 ομολογεί και πάλι την εκκλησία του νέου σχισματική με άλλη Εγκύκλιο και την Εκκλησία του παλαιού ως την Ορθόδοξη... Αλλά στις 11 Δεκεμβρίου 1950 γράφει στην εφημερίδα ''Βραδυνή'' πως ''το σχίσμα εδημιουργήθη υπό των ''παλαιοημερολογιτών''. Αν χάσατε τον λογαριασμό πόσες φορές άλλαξε τα λόγια του αυτός ο άνθρωπος δε σας αδικούμε. Αλλά έπρεπε να σας πούμε λεπτομερώς τι έλεγε ο εν λόγω Επίσκοπος, γιατί στα ιστολόγια των οπαδών του μόνο ανακρίβειες θα διαβάσετε. Ουδεμία εκ των ιστορικών αποδείξεων που σας παρουσιάζουμε θα διαβάσετε καπου αλλού. Τέλος στις 15 Ιουλίου του 1955 δημοσιεύει την τελευταία του Εγκύκλιο στην οποία γράφει πως μόνο μία Πανορθόδοξη Σύνοδος δύναται να λύσει το ημερολογιακό ζήτημα, μη αποδεχόμενος τις αποφάσεις των τριών Πανορθοδόξων Συνόδων των ετών 1583, 1587, και 1593, οι οποίες ακριβώς το θέμα αυτό πραγματεύονται και αναθεματίζουν το νέο ημερολόγιο και τους ακολουθούντες αυτό... Αν μετρήσετε προσεκτικώς θα διαπιστώσετε πως από το 1935 ως το 1950 άλλαξε ομολογία πίστεως 8 φορές !!! Ο Άγιος Ματθαίος ο Ομολογητής άλλαξε ποτέ θέση για την αιρετική έκπτωση της νεοημερολογίτικης εκκλησίας; Ποτέ! Με την ίδια ομολογία Πίστεως ξεκίνησε να διδάσκει για την αίρεση του νέου ημερολογίου το 1924, με την ίδια κοιμήθηκε εν Κυρίω το 1950. Άγιε Ματθαίε Ομολογητή, Αρχιεπίσκοπε Αθηνών πρέσβευε υπέρ ημών. ΕΓΚΟΛΠΙΟΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ Δημοσιεύτηκε 2nd October 2013 από τον χρήστη Χριστιανός Ορθόδοξος Τοποθεσία: Αττική, Ελλάδα Ετικέτες: ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΑΘΗΝΩΝ ΚΥΡΟΣ ΜΑΤΘΑΙΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΣ ΓΕΡΜΑΝΟΣ ΚΥΚΛΑΔΩΝ ΓΕΡΜΑΝΟΣ ΠΡΩΗΝ ΦΛΩΡΙΝΗΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ

ΑΓΙΑ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ Η ΡΩΜΑΙΑ

Αγία Αναστασία η Ρωμαία: η θαρραλέα μαθήτρια του Χριστού 29 Οκτωβρίου 2014 Συμεών του Μεταφραστού, μαρτύριον της αγίας ενδόξου οσιοπαρθενομάρτυρος Αναστασίας της Ρωμαίας [1] Δύο Αναστασίες βρίσκουμε στους βίους των Αγίων, που ήσαν και οι δύο επιφανείς και ξακουστές για την φήμη του γένους τους και για την ομολογία της πίστεώς τους, ήσαν δε και οι δύο από την περιφανή Ρώμη. anastasrom Η πρώτη παντρεύτηκε διά της βίας από τους γονείς της, και δεν συνευρέθηκε με τον άνδρα της, ούτε καν κοιμήθηκε μαζί του, γιατί ήταν ειδωλολάτρης, με την πρόφασι πως ήταν τάχα άρρωστη. Έτσι φύλαξε άφθαρτη την παρθενία της, διότι λίγες ημέρες αργότερα πέθανε ο άνδρας της. Ως εκ τούτου, πέρασε όλη τη ζωή της ασκητικά, με σωφροσύνη και με όλες τις αρετές, δίνοντας όλο το βιός της ελεημοσύνη στους φτωχούς. Επισκεπτόταν στα δεσμωτήρια τους άγιους μάρτυρες, τους παρακινούσε να υπομένουν τα βάσανα για τον Κύριο, τους νουθετούσε και τους βοηθούσε στις βιωτικές ανάγκες τους. Όταν πλέον τους εφόνευαν οι τύραννοι, έκλεβε τα ιερά τους λείψανα και τα ενταφίαζε με ευλάβεια κι αγάπη. Ενώ έκανε αυτή την καθημερινή εργασία, τόμαθαν οι ασεβείς, και τελειώθηκε διά πυρός, ανεβαίνοντας προς τον Κύριο ως οσμή ευωδίας. Επιτελούμε τη μνήμη της στις 22 Δεκεμβρίου. * * * Η δεύτερη αγία Αναστασία δεν παντρεύτηκε καθόλου, ούτε αγάπησε τους κοσμικούς θορύβους. Τον Χριστό επόθησε από μικρή, και σήκωσε τον χρηστό και γλυκύτατο ζυγό Του, και βάσταξε το ελαφρό φορτίο Του, δηλαδή έγινε μοναχή. Ύστερα πάλι αξιώθηκε να μαρτυρήση, και υπέμεινε διάφορα και πάνδεινα βασανιστήρια με πολλή ανδρεία και γενναιότητα για χάρη του ουρανίου Νυμφίου. Γιαυτό και δοξάστηκε πολύ από Αυτόν με τριπλό στεφάνι: ένα για την παρθενία της, δεύτερο για την άσκησί της, και τρίτο για το μαρτύριό της, καθώς θα διηγηθούμε λεπτομερώς στη συνέχεια. Αυτή η αξιέπαινη κόρη, που φέρει το όνομα της Αναστάσεως του Θεού και Σωτήρα μας Χριστού, απαρνήθηκε πατέρα, μητέρα και συγγενείς, μίσησε πλούτο, δόξα και κάθε σωματική ηδυπάθεια, εγκατέλειψε όλα τα φθαρτά και πρόσκαιρα αγαθά, για να απολαύση τα μόνιμα και αιώνια. Είκοσι χρόνων μπήκε σε μοναστήρι, και την έκειρε μοναχή μια ενάρετη και γραμματισμένη μοναχή ονόματι Σοφία, η οποία την δίδασκε και την νουθετούσε με επιμέλεια στη μοναχική πολιτεία. Η Αναστασία πλέον, γνωστική και συνετή όντας, προέκοπτε διαρκώς με τις νουθεσίες της διδασκάλισσας και έδειχνε πολλή αρετή. Η Σοφία πάλι, βλέποντας την πνευματική της κόρη να προκόβη στον ένθεο έρωτα, δόξαζε τον Κύριο. Ο κοινός μας εχθρός όμως φθόνησε τη γενναιότητα της κόρης, και της έδωσε μεγάλο και σφοδρότατο σαρκικό πόλεμο, για να την κάνη, όσο του ήταν δυνατό, να μισήση τη μοναχική πολιτεία, ή έστω να γίνη αμελής στην άσκησι. Αλλά η Αγία δεν χαλάρωσε διόλου στους πνευματικούς αγώνες, μάλιστα γινόταν όλο και πιο πρόθυμη. Όσο λοιπόν έβλεπε τον εχθρό και επίβουλο να την πολεμά δυνατά, τόσο πιο ανδρεία κι αυτή ανταγωνιζόταν. Έτσι νικούσε και ντρόπιαζε ολοσχερώς τον πειρασμό. Σαν είδε αυτός πως με τέτοιο τρόπο δεν μπόρεσε να τη νικήση, βάζει ο τρισάθλιος άλλη πανουργία. Την γνωστοποίησε στους υπηρέτες του και εργάτες της ασεβείας, που είχαν τον καιρό εκείνο πολύ πόθο και φροντίδα να βασανίζουν τους χριστιανούς με ποικίλα βασανιστήρια. Τότε βασίλευε ο ασεβής Διοκλητιανός[1]. Έσπευσαν λοιπόν οι υπηρέτες και ανήγγειλαν στον ηγεμόνα Πρόβο πως η Αναστασία δεν προσκυνούσε τους θεούς τους, ούτε σεβόταν τους βασιλείς, αλλά εκήρυττε τον Χριστό ως αληθινό Θεό και Δημιουργό όλης της κτίσεως. Τότε ο Πρόβος σύναξε πολλούς ανθρώπους στο θέατρο και πρόσταξε να φέρουν τη μακαρία μπροστά του. Έτρεξαν αμέσως ασυγκράτητοι οι υπηρέτες, έσπασαν την πύλη της μονής, μπήκαν με αναισχυντία και ζήτησαν κάποια που λεγόταν Αναστασία. Σαν είδε η διδασκάλισσα Σοφία ξαφνικά τους ορμητικούς στρατιώτες, κατάλαβε το λόγο, και τους παρακάλεσε να περιμένουν λίγη ώρα. Πήρε τότε την Αναστασία, και με δάκρυα στα μάτια πήγε κρυφά στο Ιερό θυσιαστήριο. Την έφερε μπροστά στην αγία εικόνα του Δεσπότου και της είπε: —Κόρη μου αγαπημένη, από την ώρα που σε αναδέχθηκα για πνευματικό μου τέκνο, δεν αμέλησα καθόλου να σε διδάσκω την κατά Θεόν πολιτεία, ώσπου έφτασες πιά στην ηλικία του πληρώματος του Χριστού. Πήγαινε λοιπόν σ’ Αυτόν με αγαλλίασι. Μ’ Αυτόν σε νυμφεύω σήμερα. Σ’ Αυτόν σε προσφέρω, σ’ Αυτόν σε παραδίδω, να σε δεχθή ως άφθαρτη νύμφη Του. Ο νυμφώνας στολισμένος, ο Νυμφίος αψευδής. Άγιοι Άγγελοι παραστέκουν, να σε πάνε ως νύμφη Χριστού στους ουρανίους θαλάμους. Εκεί θα αγάλλεσαι και θα ευφραίνεσαι, μαζί Του πάντα, σ’ εκείνη την ανεκλάλητη ευφροσύνη. Βάδισε τη στενή και τεθλιμμένη οδό του μαρτυρίου. Μέσα απ’ αυτήν θα φτάση η ψυχή σου στην αιώνια άνεσι και αναψυχή. Είναι σωστό και δίκαιο, όχι μόνο να υπομείνουμε τα φοβερώτερα βασανιστήρια για την αγάπη του Χριστού, αλλά να λάβουμε και αυτόν τον θάνατο με αγαλλίασι. Αν ο ίδιος ο Κύριος και Δεσπότης μας πέθανε για χάρη μας, πως κι εμείς να μη μιμηθούμε πρόθυμα το θάνατό Του για τη σωτηρία μας; Ναί, κόρη μου αγαπημένη, δεν λογίζεται θάνατος το να πεθάνης για τον Χριστό. Είναι χαρά, ηδονή, ευφροσύνη, αγαλλίασις, λαμπρότητα, φως πιο γλυκό και πιο ωραίο από αυτό το φως. Είναι διάβασις, μετάστασις από τα φθαρτά και πρόσκαιρα στα άφθαρτα και αιώνια, από τα λυπηρά και κοπιαστικά στα ωραία και χαρμόσυνα. Τώρα πηγαίνεις στα σταθερά και μόνιμα, στα διαρκή και ατελείωτα, κόρη μου πολυαγαπημένη, να συνευφραίνεσαι με τις φρόνιμες παρθένες σ’ εκείνη την άρρητη ηδονή, την άφραστη αγαλλίασι, που διαρκεί αιωνίως και πάντοτε. Μη δειλιάσης την αυστηρότητα των τυράννων, την δριμύτητα των κολάσεων. Ο ίδιος ο Νυμφίος σου, ο Δεσπότης Χριστός, θα σου συμπαρασταθή, θα ελαφρύνη τους πόνους. Κι αν σ’ αφήση λίγο να κακοπαθήσης, για να φανή η υπομονή σου, να δοκιμασθή η πίστις σου, και να θαυμάσουν οι θεατές την ανδρεία και την προθυμία σου, πάλι δεν θα σ’ εγκαταλείψη ως το τέλος. Όταν κουραστής, θα σβήση η δριμύτητα των πόνων και των πληγών σου, θα ανατείλη φως και παρηγοριά, και δόξα Κυρίου θα σε κυκλώση. Σαν είπε όλα αυτά η πάνσοφη Σοφία προς την Αναστασία, της απάντησε η παρθένος: —Κάνε δέησι και ικεσία προς τον Δεσπότη μας, Μητέρα μου, για να μου στείλη εξ ύψους δύναμι και βοήθεια, ώστε να μή δειλιάσω τους βαναύσους τυράννους. Το μέν πνεύμα πρόθυμο, μα η σάρκα ασθενική, και χωρίς θεία βοήθεια δεν κατορθώνεται το αγαθό. Προσευχήσου θερμά για χάρη μου, και ανδρειωμένη με τη θεία δύναμι, θα φροντίσω να φυλάξω απαρασάλευτες όλες τις υποσχέσεις. Αυτά είπε η παρθένος προς την διδασκάλισσα, και τότε έτρεξαν οι στρατιώτες, άρπαξαν την Αγία σαν αρνί από την μητέρα της και την πήγαν στο κριτήριο αλυσοδεμένη, αλλά και χαρούμενη. Όταν είδαν τόση ευκοσμία και ωραιότητα πάνω της οι παρευρισκόμενοι, έμειναν έκθαμβοι. Τότε ο Πρόβος την ρώτησε: —Πως ονομάζεσαι; Κι εκείνη αποκρίθηκε: —Αναστασία καλούμαι, γιατί μ’ ανέστησε ο Κύριος, για να ντροπιάσω σήμερα εσένα και τον πατέρα σου Διάβολο. Όταν άκουσε ο Πρόβος τέτοια απότομη απόκρισι, θέλησε να μαλακώση την αυστηρότητα και την τραχύτητά της με κολακείες. Μα δεν ήξερε ο ανόητος την δυνατή πίστι στην ψυχή της, που ήταν πιο σκληρή κι απ’ το διαμάντι. Της έλεγε λοιπόν: —Ακουσέ με, Κόρη, που σε συμβουλεύω για το συμφέρον σου. Θυσίασε στους μεγάλους θεούς, κι εγώ θα σε παντρέψω μ’ ένα πλουσιώτατο άρχοντα, θα σου δώσω χρυσάφι και ασήμι πολύ, ρούχα πολυτελή, πλήθος δούλων και υπηρετών, και θα γίνης μονομιάς ευγενής και περίδοξη. Κατάλαβε λοιπόν το καλό σου, σκέψου όπως αρμόζει στην ωραιότητα και στην ψυχική σου ευγένεια. Μή θέλης να δοκιμάσης το θυμό μου, και να μάθης πόσο κακό είναι η ασέβειά σου. Εγώ -οι θεοί το ξέρουν- λυπάμαι το κάλλος σου, και σαν πατέρας φροντίζω για το όφελος σου, σε συμβουλεύω για το συμφέρον σου. Αν όμως δεν μ’ ακούσης, θα δοκιμάσης αναγκαστικά την αγριότητα και το θυμό μου, όπως είδες τώρα την ημερότητα και την ευμένειά μου, και τότε θα μετανοιώσης ανώφελα. Μόλις άκουσε η Μάρτυς τούτα τα λόγια, θυμήθηκε τις μητρικές παραινέσεις της σοφής διδασκάλισσας Σοφίας, και του αποκρίθηκε ταπεινά: —Για μένα, ηγεμόνα, πλούτος και ζωή και Νυμφίος είναι ο γλυκύτατος Δεσπότης μου Χριστός. Ο θάνατος για χάρη Του μου είναι πιο πολύτιμος κι απ’ αυτή τη ζωή. Γι’ Αυτόν περιφρόνησα όλα τα ευχάριστα και απολαυστικά πράγματα της γής, χρυσάφι, ασήμι, πολυτίμους λίθους, κι όλα όσα τιμούν οι φιλόσαρκοι τα θεωρώ σαν χώμα. Φωτιά, σπαθί, κοντάρι, διαμελισμό, πληγές και μάστιγες, κι ό,τι άλλο νομίζετε για τιμωρία, εγώ τα έχω για ευχαρίστησι και αγαλλίασι, ατενίζοντας προς τον Δεσπότη Χριστό και Σωτήρα μου. Γιά την αγάπη Του επιθυμώ όχι μόνο να πάθω τέτοια δεινά, αλλά και να πεθάνω μύριες φορές για χάρη Του. Μήν υποκρίνεσαι λοιπόν πως τάχα λυπάσαι την ομορφιά μου που μαραίνεται σαν τα άνθη του αγρού, αλλά κάνε ό,τι είναι στην εξουσία σου. Μή χάνης άσκοπα τον καιρό σου. Εγώ ξύλινους και πέτρινους θεούς δεν θα προσκυνήσω ποτέ. Σαν άκουσε όλα αυτά ο ηγεμόνας, άναψε απ’ το θυμό του. Προστάζει λοιπόν πρώτα να τη δείρουν ανελέητα στο πρόσωπο. Κατόπιν να τη γδύσουν τελείως, να τη δή όλο το θέατρο, για να καταισχυνθή. Έτσι λοιπόν εγύμνωσαν εκείνο το πάγκαλλο σώμα, που το σέβονται και οι Άγγελοι, και το παρουσίασαν χωρίς κανένα ρούχο, για να την καταφρονήσουν όλοι. Τότε της λέγει ο άρχοντας: —Για την υπερηφάνειά σου, έτσι σου ταιριάζει, να εξευτελίζεσαι μπροστά σε τόσα μάτια ανδρών. Μα έστω και τώρα, έλα στην ευμένεια των θεών. Μή θέλης να δής να μαραίνεται πρόωρα τέτοια ομορφιά, να χαθής πολύ άθλια. Σε βεβαιώνω πως αν δεν κάνης το θέλημά μου, κανείς δεν σε γλιτώνει από το χέρια μου. Θα σε κόψω σε λεπτά κομμάτια, και θα σε ρίξω τροφή στα άγρια θηρία. Η Αγία τότε απάντησε: —Ηγεμόνα, αυτή μου τη γύμνωσι δεν την έχω για ντροπή, αλλά για περίλαμπρο και ευπρεπέστατο στολισμό, γιατί γδύθηκα τον παλαιό άνθρωπο, και ντύθηκα τον καινούργιο, με δικαιοσύνη και αλήθεια. Είμαι έτοιμη να λάβω κι αυτόν τον θάνατο, καθώς με φοβέρισες. Τον επιθυμώ υπερβολικά. Μα κι αν και τα μέλη μου κατακόψης, βάναυσε δικαστή, και ξερριζώσης τη γλώσσα μου, τα δόντια και τα νύχια μου, τότε θα με ευεργετήσης ακόμη περισσότερο. Όλο τον εαυτό μου τον χρεωστώ στον Δημιουργό και Σωτήρα μου. Ποθώ Αυτός να δοξασθή σε όλα μου τα μέλη. Θα του τα παραστήσω σαν κοσμήματα, με το στολισμό της ομολογίας. Αυτά κι άλλα παρόμοια έλεγε η Αγία, για να θυμώση ο δικαστής, να μη την λυπηθή, να μη την αφήση ατιμώρητη, και στερηθή τα στεφάνια της αθλήσεως. Έκπληκτος ο άρχοντας και όλο το θέατρο μπροστά σ’ αυτήν την ελευθεροστομία της παρθένου, άφησε κατά μέρος τις κολακείες, και αποφασίζει ν’ αρχίση τις τιμωρίες και τα βασανιστήρια. aganastrom Προστάζει λοιπόν να καρφώσουν στη γή τέσσερις πασσάλους, επάνω στους οποίους τέντωσαν την Μάρτυρα, και την έδεσαν μπρούμυτα. Από κάτω άναψαν φωτιά με λάδι, πίσσα και θειάφι, και άλλα εύφλεκτα, άπ’ όπου καταφλέγονταν το στήθος, η κοιλιά και τα σπλάγχνα της. Από πάνω την χτυπούσαν στην πλάτη με ξύλα οι άσπλαγχνοι. Έτσι έπασχε και βασανιζόταν η αείμνηστη ώρα πολλή, και ήταν η ράχη και όλα τα οπίσθια καταξεσχισμένα από τα ραβδίσματα. Από μπροστά πάλι καταφλέγονταν οι σάρκες, οι φλέβες και το αίμα, και είχε τόση πολλή οδύνη και πόνους, που μόνο και να τ’ ακούη κανείς, δειλιάζει και απορεί. Πραγματικά, τι γενναία ψυχή για τον Χριστό, ανώτερη από την ανάγκη της φύσεως! Μόνο με την προσευχή της σαν δροσιά, έσβηνε τη σφοδρότητα της φωτιάς, γιατί θυμόταν τα παλαιά θαύματα του Θεού, όπως στη βαβυλωνιακή κάμινο. Είχε βέβαια πολλή σύνεσι, σοφία και γνώσι των θείων Γραφών, κι έτσι ελάφραινε τους πόνους. Μόλις είδε πια εκείνο το άγριο και απάνθρωπο θηρίο ότι η Μάρτυς δεν εδείλιασε με τέτοια βάσανα, προστάζει να τη δέσουν σ’ ένα τροχό. Αμέσως ο λόγος έγινε έργο, και στο γύρισμα του τροχού με κάποια μηχανή, συντρίφτηκαν όλα τα κόκκαλα της Αγίας, τεντώθηκαν τα νεύρα και οι αρμοί του σώματος, μετατοπίστηκε η σωματική διάπλασις από τη φυσική της αρμονία, κι απόμεινε ελεεινό θέαμα. Αλλά η Μάρτυς και πάλι επικαλέστηκε Εκείνον που μπορεί να τη βοηθήση σε καιρό θλίψεως, και να τη λυτρώση από τα χέρια των εχθρών της, λέγοντας τα εξής: —Θεέ θεών και Κύριε των δυνάμεων, ο Θεός της σωτηρίας μου, η υπομονή, η καταφυγή μου και δύναμις, η ελπίδα της ψυχής μου και σωτηρία μου, μην απομακρυνθής από μένα, διότι εξαντλήθηκα από τους πόνους, κόλλησε στη γή η κοιλιά μου και τα οστά μου σαν φρύγανα φλογίστηκαν. Δός μου βοήθεια στη θλίψι μου, Θεέ μου, που με περιζώνεις με δύναμι. Με τέτοια προσευχή -τι γρήγορη φροντίδα! Τί ταχύτατη λύτρωσις!- αμέσως η Μάρτυς βρέθηκε ελευθερωμένη από εκείνο το φοβερό μηχάνημα, και στάθηκε υγιής και ολόσωμη, χωρίς κανένα σημάδι πληγής ή έγκαυμα στη σάρκα της. Μα ο τυφλωμένος τύραννος δεν μπόρεσε να καταλάβη τη θαυματουργία της θείας δυνάμεως, μεθυσμένος και σκοτισμένος στην ασέβεια και μανία του. Γι’ αυτό πάλι την κρέμασε σε ξύλο, κι έβαλε να την καταξεσχίσουν με σιδερένια νύχια. Όμως η Αγία προσευχόταν, και πάλι ήλθε εξ ύψους βοήθεια, και οι δήμιοι ατόνησαν, κι αυτή στεκόταν χωρίς καμμία οδύνη. Γεμάτος απορία, οργή και θυμό ο ηγεμόνας σηκώθηκε πολλές φορές από το θρόνο του, μή ξέροντας τι να κάνη. Μα ο Διάβολος που τον συμβούλευε κατ’ ιδίαν, του έβαλε στο νού να κόψη τους μαστούς της Αγίας. Αυτή η τιμωρία είναι η πιο φοβερή και επώδυνη, διότι στο μέρος αυτό είναι ενθρονισμένη και ριζωμένη η καρδιά. Αλλά η Μάρτυς είχε μεγαλύτερο πάθος στην καρδιά για τον έρωτα του Χριστού, και γιαυτό καταφρόνησε το μικρό και κατώτερο. Ο τύραννος πάλι, βλέποντας πως η Οσία υπέμεινε και αυτό το φοβερώτατο βάσανο, φιλοδοξούσε να νικήση την υπερβολική καρτερία της με τα υπερβολικά βασανιστήρια. Γιαυτό της ξερρίζωσε όλα τα δόντια και τα νύχια. Και πάλι η Αγία, σαν να μην αισθανόταν κανένα πόνο, ευχαριστούσε πιο θερμά τον Κύριο, που αξιώθηκε να γίνη συγκοινωνός και συμμέτοχος στα πάθη Του. Συγχρόνως έβριζε τους θεούς του τυράννου, αποκαλώντας τους σκοτεινούς, πλάνους, δαίμονες και απώλεια ψυχής. Μή υποφέροντας να ακούη τέτοια λόγια ο δικαστής, αφού το γλυκό φως είναι μισητό στους ασθενικούς οφθαλμούς, διατάζει να της ξερριζώσουν και τη γλώσσα από τον φάρυγγα. Αλλά και πάλι η Οσία δεν δείλιασε μ’ αυτή την τιμωρία, μόνο ζήτησε λίγη διορία, για να αποδώση την πρέπουσα προσευχή και να δοξάση τον Κύριο με το όργανο της φωνής. Αφού λοιπόν Τον ευχαρίστησε, Τον παρακάλεσε να την αξιώση να τελειώση καλώς το μαρτύριο, και όσοι άρρωστοι την επικαλεσθούν σε βοήθεια, να τους θεραπεύη ως ιατρός κάθε αρρώστειας. Την ώρα που η Αγία είπε την προσευχή, ακούστηκε φωνή απ’ τον ουρανό που μαρτυρούσε την πραγματοποίησι των αιτημάτων, δηλαδή να γίνη το θέλημά της, όπως το ζήτησε. Χάρηκε σαν άκουσε τη θεία φωνή η Μάρτυς, και λέγει στον δήμιο να εκτελέση το πρόσταγμα. Έτσι κι έγινε. Της έκοψε με ξίφος τη θεολογική της γλώσσα, που έλεγε τα θεία λόγια. Έτρεχαν τα αίματα, κοκκίνησαν τα ρούχα της άμωμης νύμφης του Χριστού, που απ’ τον πόνο λιγοψύχησε, και ζήτησε λίγο νερό. Τότε βρέθηκε κάποιος ευσεβής και ενάρετος χριστιανός ονόματι Κύριλλος, ο οποίος μ’ αυτή τη μικρή καλωσύνη του ψυχρού ποτηριού απολαμβάνει ως ανταμοιβή από τον Θεό το στεφάνι της αθλήσεως. Διότι μαθαίνοντας ο Πρόβος ότι λυπήθηκε την Αγία και την πότισε νερό, πρόσταξε να κόψουν τα κεφάλια και των δύο. Έτσι τελείωσαν κι οι δύο το δρόμο του μαρτυρίου. Το λείψανο της Οσίας έμεινε λίγες ημέρες ριγμένο στο χώμα, χωρίς διόλου να το αγγίξη πουλί, ή θηρίο, κατόπιν θείας νεύσεως και βουλής. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά και θείος Άγγελος εστάλη από τους ουρανούς, για να δώση το άγιο λείψανο στη διδασκάλισσά της Σοφία. Πράγματι η Σοφία εκείνη, από τη στιγμή που άρπαξαν μέσα από την αγκαλιά της την Αναστασία, προσευχόταν ασταμάτητα και παρακαλούσε τον Κύριο να τη δυναμώση έως τέλους, να μη νικηθή από τις κολακείες, να μή δειλιάση από τις τιμωρίες, και ζημιωθή τα στεφάνια. Ενώ λοιπόν προσευχόταν ολόψυχα με ολόθερμα δάκρυα, άγιος Άγγελος φανερώνεται, και της αναγγέλλει το πολυπόθητο άκουσμα και γλυκύτατο μήνυμα: Η Μάρτυς ετελειώθη, και ανήλθε στον ουράνιο θάλαμο, για την αιώνια αγαλλίασι. Συνάμα την οδηγεί και της παραδίδει το παμπόθητο και σεβάσμιο λείψανο της Μάρτυρος. Τότε η Σοφία έπεσε πάνω του, το αγκάλιαζε και το φιλούσε συνέχεια, λέγοντας τα εξής με δάκρυα και πολλή αγαλλίασι: —Ποθητό και πολυαγαπητό μου τέκνο, που σε ανέθρεψα καλώς με πολύ κόπο, με ησυχία και με άσκησι, σ’ ευχαριστώ, που δεν καταφρόνησες τις επαγγελίες, δεν παρήκουσες τις νουθεσίες, δεν παρέβλεψες τις εντολές. Φύλαξες τις υποσχέσεις, και τώρα παραστέκεις δίπλα στον Χριστό τον Νυμφίο σου, περιβεβλημένη με ιμάτιο παρθενίας, πεποικιλμένη με στίγματα μαρτυρίου, και στολισμένη με στεφάνι από λίθους πολυτίμους. Τώρα κατοικείς σε τόπο σκηνής θαυμαστής, στον οίκο της δόξης Κυρίου, και με τους Αγγέλους ευφραίνεσαι. Γιαυτό σε παρακαλώ, πολυαγαπημένη μου κόρη και πνευματική μου μητέρα, γίνε μου καλή γηροκόμος σ’ αυτή την πρόσκαιρη ζωή, και μεσίτρια και πρέσβυς προς τον Δεσπότη μας, να αξιώση και μένα να εισέλθω στη βασιλεία Του. Με τέτοια και παρόμοια λόγια, η φιλότεκνη και φιλόθεη γερόντισσα αγκάλιαζε και καταφιλούσε το τίμιο λείψανο, μα δεν μπορούσε απ’ τα γηρατειά να το σηκώση. Την ώρα που συλλογιζόταν τι να κάνη, ξάφνου παρουσιάστηκαν δύο μεγαλοπρεπείς και αξιοσέβαστοι άνδρες, οι οποίοι σήκωσαν εκείνο το σεβάσμιο και ιερώτατο λείψανο και το μετέφεραν με την Σοφία μέσα στη Ρώμη, και το απέθεσαν στον τάφο λαμπρά και τιμητικά, προς δόξαν Θεού Πατρός, και Κυρίου Ιησού Χριστού, μετά του οποίου πρέπει τιμή και κράτος και προς το Άγιον Πνεύμα, νύν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν. 1. Ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης αναφέρει ότι η Αγία Αναστασία η Ρωμαία εμαρτύρησε επί Δεκίου. Φαίνεται ότι συγχέεται με άλλη Αγία Αναστασία, η οποία εορτάζει στις 12 Οκτωβρίου. Πηγή: Αγία Αναστασία η Ρωμαία σελ. 11-22, έκδ. Ιεράς Μονής Οσίου Γρηγορίου, Άγιον Όρος 1998

ΕΤΕΡΟΝ ΣΤΥΓΜΙΟΤΥΠΟΝ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟΝ ΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΘΗΝΩΝ κ. ΠΑΧΩΜΙΟΥ ''ΛΟΓΟΙ ΕΓΚΟΠΟΙ''!

 

28. Το πηδάλιον

 Πρόσχωμεν! Ο κάθε τίτλος ούκ έστι Μωσαϊκή ράβδος, ουδέ πάλιν τα αξιώματα της Ιερωσύνης όμοια μαγικών ράβδων εις μορφήν όφεων. Όπου η απάτη των οφθαλμών τη μαντική τέχνη των μάγων πολλές ενέργειες εμφανίζει ως αληθείς, έχομεν ανάγκην περισσοτέρας προσοχής και πνευματικής επιμελείας. Όθεν λέγω πρόσχωμεν και αύθις αναφωνώ πρόσχωμεν συν Θεώ Αγίω. Αμήν. Σημειωθήτω προς γνώσιν ότι ο τίτλος Πατριάρχου, Αρχιεπισκόπου, Μητροπολίτου, δεν δίδεται δια χειροθεσίας και δια Αρχιερατικής ευχής, αλλά δια ψήφου, ως τιμητικός τίτλος. Συνεπώς ουδεμία εξουσία έχει επί του Πνεύματος της Εκκλησίας. Ειμή απλώς δίδεται, τιμής ένεκεν, εις τινα τιμώμενον πρόσωπον. Και αν το πρόσωπον το τιμηθέν δια του τίτλου, είναι έντιμον και άξιον και τα έργα του αποβαίνουν έντιμα, άξια, δίκαια, ηθικά, κοινωφελή. Έτσω μία μικρά παρομοίωσις ελάσσονος αξίας. Παρατητούμεν ότι και τα μεγάλα υπερωκεάνεια πλοία οδηγούνται από ένα μικρόν όργανον το οποίον καλείται πηδάλιον και διανύουν χιλιάδες μίλια επί της επιφανείας των θαλασσίων υδάτων.
 Το πηδάλιον εις κάθε πλοίον είναι ένα σμικρότατον εργαλείον εις τας χείρας του κάθε πλοιοδηγού. Και όπου βούλεται ο πλοιοδηγός, το πλοίομ οδηγείται. Το πηδάλιον ουδεμίαν ευθύνη έχει. Την πάσαν ευθύνην την έχει ο κυβερνήτης, ο κυβερνών το πλοίον. Κάτι παρόμοιον συμβαίνει και με τους προειρημένους τίτλους. Φυσικά κάθε τίτλος είναι νεκρός, εάν δεν τον ενεργοποιήσει ο φέρων αυτόν.
 Όθεν θεμιτά ή αθέμιτα έργα ή και πράξεις ηθικές ή ανήθικες, όταν εμφανίζωνται εις την κοινωνίαν, ευνόητον εστίν, ότι δεν ευθύνεται ο τίτλος, αλλά ο τιτλοφόρος. Τουτέστιν ο ηγεμών νους όταν απωλέσει την ηγεμονίαν αυτού, απόλλυται και η αξία του τίτλου. Ταύτα προς το παρόν τα οποία εν συνόψει περιεγράψαμεν εις εννοιολογικήν αποτίμησιν περί τίτλων και τιτλοφόρων. Εύχομαι εις οιονδήποτε νοήμονα ίνα αποδώση τεκμαρτώς την έγκριτον έννοιαν και αληθή θέσιν και αξίαν του τίτλου. Προσοχή μεγίστης χρείας ίνα μή ο τίτλος μας οδηγήση εις πυθμένα Άδου. Οπότε θα είναι πολύ αργά. Ο Θεός έστω βοηθός ημών συν ημίν πάσιν.  

ΟΜΙΛΙΑ ΕΙΣ ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ ΤΗΣ Ι' ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΤΟΥ ΛΟΥΚΑ!

 

 Ο Χριστός, ενώ έχει μια αγάπη απέραντη για τον άνθρωπο μισεί θανάσιμα την υποκρισία.Δηλαδή, δεν μισεί τίποτε πιο πολύ από την υποκρισία. Κι' αυτή την τακτική Του έδειξε καθ' όλη τη διάρκεια της εγκόσμιας ζωής Του, όπως καταγράφεται στα ιερά Ευαγγέλια της Καινής Διαθήκης.

 Στάθηκε απέναντι στον αμαρτωλό και πεσμένο άνθρωπο με στοργή, συμπόνια και αγάπη. Συγχώρησε τα λάθη του και τον βοήθησε να ανασηκωθεί. Μα απέναντι στην υποκρισία στάθηκε με σκληρότητα και ήταν πάντα άτεγκτος.

 Μια τέτοια υποκριτική στάση στηλιτεύει ο Χριστός στο σημερινό Ευαγγέλιο. Όταν η συγκύπτουσα γυναίκα θεραπεύεται κατά την ημέρα του Σαββάτου, της αργίας των Ιουδαίων, ο αρχισυνάγωγος βρίσκει αφορμή, για να κατηγορήσει τον Χριστό πως θεραπεύει κατά την ημέρα αυτή της αργίας.

 Αυτήν την υποκριτική διάθεση σε σκληρά λόγια ο Χριστός αποδοκιμάζει και ακολούθως θέτει την αλήθεια στη θέση της. Να τι λέγει ακριβώς ο Ευαγγελιστής Λουκάς, μεταφέροντας τα λόγια του Χριστού. <<Υποκριτή, ο καθένας σας το Σάββατο δεν λύνει το βόδι του και τον όνο από το παχνί και τα ποτίζει; Κι αυτή εδώ που είναι κόρη του Αβραάμ και την έδεσε ο σατανάς δεκαοκτώ χρόνια, δεν έπρεπε να λυθεί από αυτό το δέσιμο την ημέρα του Σαββάτου;>>.

 Ξεσκεπάζεται η υποκρισία του αρχισυναγώγου, που δήθεν ενδιαφερόταν για την αργία του Σαββάτου, την εντολή δηλαδή του Θεού. Γιατί ετούτος ο άνθρωπος ήταν γεμάτος από φθόνο και κακότητα. Τηρούσε την αργία του Σαββάτου, μα δεν έκανε το καλό και την ημέρα αυτή. Έτσι άλλα αισθανόταν και άλλα διακήρυττε άλλα είχε στο νου του και άλλα έδειχνε στους ανθρώπους.

  Λείπουν άραγε τέτοιοι άνθρωποι από κάθε εποχή; Γεμάτος είναι ο κόσμος μας απ' αυτούς, αφού και εμείς οι ίδιοι κάποιες φορές περάσαμε από τα μονοπάτια της υποκρισίας. Γι' αυτό πρέπει να γνωρίζουμε να φυλαγόμαστε από αυτήν και τους υποκριτές που <<απ' έξω φαίνονται άγιοι και μέσα τους είναι γεμάτοι με όλες τις κακίες που υπάρχουν>>.

 Οι υποκριτές είναι αυτοί που φωνάζουν περισσότερο για το νόμο και τις εντολές του Θεού, τους Ιερούς κανόνες, την τάξη και την αλήθεια. Μα δεν τα πιστεύουν. Απλώς υποκρίνονται και παίζουν κακό θέατρο. Και <<όποιοι τα πολυφωνάζουν αυτά, αυτοί μήτε τα ξέρουν, μήτε τα έμαθαν, μήτε τα σεβάστηκαν ποτέ τους>>.

 Ετούτοι δε οι άνθρωποι που υποκρίνονται, είναι τεχνίτες άριστοι και μαέστροι σπουδαίοι. Καλύπτουν τους εαυτούς τους με ευσέβεια δήθεν, ενώ αυτοί οι ίδιοι με το τίποτε μπορούν να κάνουν κάθε είδους κακό. <<Να τους πεις λόγω, δεν ακούνε. Να τους κάμεις καλό, δε συγκινούνται>>.

 Γι' αυτό σ' αυτούς ακριβώς ο Χριστός είπε τα φοβερά εκείνα <<ουαί>> Του, τα <<αλλοίμονο!>>. <<Αλλοίμονό σας γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριτές γιατί μοιάζετε με τάφους ασβεστωμένους, οι οποίοι εξωτερικά μεν φαίνονται ωραίοι, εσωτερικά όμως είναι γεμάτοι από οστά νεκρών και κάθε είδους ακαθαρσίας. Έτσι και εσείς εξωτερικά μεν φαίνεσθε στους ανθρώπους δίκαιοι, όμως εσωτερικά είστε γεμάτοι υποκρισίας και ανομίας>>.

 Ο Χριστός με τα λόγια Του αυτά υπαινίσσεται τα πολλά εμπόδια που βάζει η υποκρισία, για να σταματήσει κάθε καλό. Γιατί ο υποκριτής θέλει να δείχνει αυτό ακριβώς που δεν είναι. Να διακηρύσσει πως ενδιαφέρεται και κόπτεται για το νόμο και τις εντολές του Θεού, ενώ σκοπό του έχει να ματαιώνει την εκτέλεση κάθε καλού και σωστού.

 Να παριστάνει τον μαχητή της αλήθειας. Να κάνει επαναστάσεις δήθεν εναντίον του κατεστημένου. <<Να βάζει φωτιές στις περιουσίες των άλλων. Να ξεθεμελιώνει τα πάντα>>, επειδή τον πήρε ο πόνος για ολ' αυτά! <<Πως χάνονται οι άνθρωποι! Πως γκρεμίζονται ιεροί θεσμοί! Πως χαίρουν οι εχθροί! Πως χορεύει ο διάβολος!>>

 Και ολ' αυτά που συμβαίνουν, άραγε όλους μας δεν τρομάζουν; Δεν φοβόμαστε για το κακό που γίνεται και με τη δική μας συνδρομή; Για την τιμωρία που μας επιφυλάσσει ο Θεός;

 Αγαπητοί αδελφοί, διαβάζοντας τα Ιερά Ευαγγέλια, γνωρίζουμε πως ο Χριστός αγάπησε και αγαπά όλους τους ανθρώπους. Και τους αμαρτωλούς και τους κουρασμένους, τους αρρώστους και ταπεινούς, τους απλούς και καλοπροαίρετους όλους δίχως διάκριση με την αυτή δύναμη και πλουσιότητα.

 Αυτούς δε που δεν αγάπησε είναι οι υποκριτές, γιατί τελικά αυτοί δεν το θέλουν. Αυτοί με τη στάση τους Τον αποδιώχνουν απ' τη ζωή τους και χαράσσουν δικό τους δρόμο να διαβούν. Γιατί πώς να το πούμε. Η αγάπη δεν συμβαδίζει μήτε μπορεί να υπάρχει μαζί με την υποκρισία.

 Τελικά, αν λέμε πως αγαπούμε το Θεό και πιστεύουμε σ' Αυτόν και δεν αγαπούμε τους ανθρώπους ούτε τους εμπιστευόμαστε τότε είμαστε υποκριτές και ψεύτες. Το λέγει άλλωστε ο λόγος του Θεού δια στόματος του αποστόλου Ιωάννου <<εάν κάποιος ειπεί ότι αγαπά το Θεό και τον αδελφό του μισεί, εκείνος είναι ψεύτης!>>.

 Τι να το κάνουμε πως φωνάζουμε και κοπτόμαστε μερικές φορές για το νόμο και τις εντολές του Θεού, δίχως να γνωρίζουμε πως ολ' αυτά είναι αγάπη και μόνο με την αγάπη εφαρμόζονται; Στηρίζονται στην αγάπη και δίχως αυτήν δεν μπορούν να υπάρχουν.

 Μη λησμονούμε ν' αγαπούμε το Θεό και τους ανθρώπους. Και τότε ο νόμος, οι εντολές Του θά' ρθουν να στερεώσουν την αγάπη μας και να ενισχύσουν την πίστη μας. ΑΜΗΝ. 

ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΩΝ ΕΚ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ''ΛΟΓΟΙ ΕΓΚΟΠΟΙ'' ΤΟΥ ΜΑΚ. ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΘΗΝΩΝ κ. ΠΑΧΩΜΙΟΥ!

 

54. Ισότιμοι και ισόκυροι οι επίσκοποι

 Οι απόγονοι του Κάϊν δεν ησύχασαν, αλλά ητοίμασαν πυρομαχικά δια εξόντωσιν των δύο επισκόπων, του υπεργήρου Αργολίδος Παχωμίου και του μεστού τη ηλικία Σεβασμιωτάτου Πατρών Ευσταθίου. Εντεύθεν ειργάζοντο πυρετωδώς κατά λάθος Άγιοι και επιθυμηταί της υπεραρχείου εξουσίας. Τι εννοώ υπεράρχειον εξουσίαν; Θα απαντήσωμεν αρχήν ποιούμενοι με έναν ερώτημα. Ο κάθε Αρχιεπίσκοπος εν τη Εκκλησία του Χριστού άρχει των επισκόπων ή της επισκοπής του; Πάλαι ποτέ Αρχιερεύς τις υπέδειξέ μοι εις την Αρχιερατικήν φυλλάδα: <<Για δες τι γράφει>> Λέγω: <<Υπέρ του Αρχιεπισκόπου, δείνος>>. Επομένως ο κάθε επίσκοπος εις την επισκοπήν του προσφωνείται Αρχιεπίσκοπος. Συμπεραίνεται ότι άρχει της επισκοπής του ουχί των επισκόπων, Διότι οι πάντες επίσκοποι εισίν ισότιμοι, ισόκυροι τη επισκοπική εξουσία και ουδείς υπέρτιμος. Διότι οι πάντες το αυτό πόμα επίομεν, τη αυτή Θεία Χάριτι εχειροτονήθημεν. Ο τίτλος του Αρχιεπισκόπου δίδεται δια ψηφοφορίας και ουχί δια χειροτονίας, χειροθεσίας και ευχής. Οπότε δεν είναι αξίωμα, αλλά τίτλος δια την υπηρεσίαν της Εκκλησίας και ποτέ δεν είναι δυνατόν ίνα αποδεχθώμεν ως εξουσίαν. Διότι είναι αδύνατον εκ της φύσεως απολύτως αδύνατον. Όθεν ο οιοσδήποτε Αρχιεπίσκοπος ας μή καυχάται ματαίως.  

57. Οι δύο <<βόμβες>>

 Αυτήν την ζοφεράν εικόνα των ζηλοφθόνων θνητών την βλέπομεν, ίνα παρελαύνη έμπροσθεν ημών. Ήγουν οι επιθυμηταί των οθνείων ιδρώτων ουδέ επί στιγμήν ησύχασαν, αλλά πυρετωδώς εκινήθησαν προς εξόντωσιν των δύο επισκόπων, Παχωμίου και Ευσταθίου. Λοιπόν ετοίμασαν το εκτελεστικόν απόσπασμα. Επέλεξαν μερικούς κανόνας εκ του Ιερού Πηδαλίου, με τους οποίους κατεσκεύασαν δύο βόμβες. Μίαν υδρογονοπυρηνικήν και μίαν χημικήν. Όποθεν ενυπογράφως, υπευθύνως και εν ψυχρώ, δια του πυραυλικού μηχανισμού τον οποίον ετοίμασαν, εξαπέστειλαν εις τας κεφαλάς των δύο Σεβαστών Αρχιερέων. Την πρώτην βόμβα ωνόμασαν καθαίρεσιν και την δευτέραν ωνόμασαν αφορισμόν. Είδατε τί λεβέντες και τί παλληκάρια ακροβολιστάς διαθέτει η Εκκλησία του Χριστού! Ω! Να μή τους βασκάνη κανείς! Εύγε εις την ανδρείαν τους ότι τέσσαρεις νεώτατοι μαχηταί ενίκησαν ένα γέροντα ενενήκοντα πέντε (95) ετών, όστις το κατά δύναμιν είχεν ευεργετήσει αυτούς.

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟΝ ''ΛΟΓΟΙ ΕΓΚΟΠΟΙ'' ΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΓΟΧ ΑΘΗΝΩΝ ΚΑΙ ΠΑΣΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ κ. ΠΑΧΩΜΙΟΥ!

 ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΓΟΧ ΑΘΗΝΩΝ
ΠΑΧΩΜΙΟΥ

ΛΟΓΟΙ ΕΓΚΟΠΟΙ

ΗΤΟΙ
ΛΟΓΙΑ ΑΝΟΜΑ, ΕΡΓΑ ΠΑΡΑΝΟΜΑ

Τα λόγια τους μας κούρασαν,
Τα έργα τους μας απογοήτευσαν

Ιερά Μονή Αγίας Τριάδος,
Εξαμίλια Κορινθίας
2021

44. Ασεβείς φωνασκίαι

 Ως έθος, μετά το πέρας της Θείας Λειτουργίας, της πανηγύρεως εγένετο η λιτάνευσις της Ιεράς Εικόνος του Ιερού Ναού, προηγουμένων του Τιμίου Σταυρού, των εξαπτερύγων, των Λαβάρων, των Ιερών Λειψάνων, και ακολουθούντων των Κληρικών, του Σεβ. Πατρών Ευσταθίου και των δύο Ιερομονάχων μετά του Ιερού Ευαγγελίου και του θυμιατηρίου και εν συνεχεία των ψαλτριών, των Μοναζουσών και των ευσεβών προσκυνητών. Η εμή αμαρτωλότης παρέμεινεν εις τον Ιερόν Ναόν, καθ΄ο ούκ ηδυνήθην, ένεκεν της γνωστής ασθενείας, ίνα συμμετάσχω εις την Λιτανείαν. Αίφνης άμα τη εξόδω της λιτανευτικής πομπής εκ του Ιαρού Ναού, εξανέστη εις λαϊκός, γνωστός και μή εξαιρετέος, μέσης ημικίας, κάτοχος ιδρείας (γνώσεως) γραμμάτων και θεολογικής τοιαύτης, ως αυτοπροβάλλεται καυχόμενος. Εν παρενθέσει αναφέρω ενταύθα, ότι αυτός ο πολύτιτλος και μορφωμένος άνδρας, κατά το παρελθόν ότε είχομεν οι δύο μας μίαν ευκαιριακήν συζήτησιν, μεταξύ άλλων ερεύγετο εις εμέ και τοιάσδε ρήματα: <<Ο Θεός δεν θα εξετάση τον άνθρωπον από την μέση και κάτω, δεν τον ενδιαφέρει τον Θεόν δια την σάρκα, μόνον το πνεύμα θα εξετάση>>. Και η εμή αμαρτωλότης, με ένα ύφος αρχοντοχωριάτικο, όσοι με γνωρίζετε αντιλαμβάνεσθε επαρκώς την εικόνα, είπον εις αυτόν: <<Καλά δεν μας λέγετε διατί τα Σόδομα και τα Γόμορα τα εβύθησε ο Θεός;>> Εκείνος αμέσως, ωσάν εύστροφος και πονηροπολιτικοκίνητος όπου είναι, μετέφερεν την συζήτησιν εξ Αθηνών εις το Πεκίνον. Και τότε εγώ του είπα: <<Κινέζικα δεν γνωρίζω, άντε γειά σας>>. Και εδώ κλείνει η παρένθεσις. Όσοι έχετε νούν, αντιλαμβάνεσθε ευ και καλώς μάλα τον χαρακτήρα του ανθρώπου. Αυτός, λοιπόν, ο επίτιμος πρύτανις, εξανέστη άμα τη εξόδω της λιτανευτικής πομπής εκ του Ιερού Ναού, άνευ φόβου Θεού ούτε σεβασμόν ανθρώπινον, ήρχισεν να φωνασκή, λέγων προς τον επίσκοπον Πατρών Ευστάθιον με φωνήν τρίπτυχον, οξείαν, οργίλον και επιτακτικήν, κινώντας την δεξιάν χείρα του: <<Τί θέλεις εδώ; Είσαι παράνομα εδώ>>. Και έτερα αθύρματα της ανοστέου γλώττης, ανεξέλεκτα παρ' αυτού. Εν τω μεταξύ είχε και δύο τρείς <<σωματοφύλακές>> του, δια τυχόν προστασίαν. Σημειωθήτω ότι εις την πομπήν ηκολούθει και ο νομικός σύμβουλος του Ησυχαστηρίου, όστις και περιέγραψε την φασμαγορικήν αυτήν εικόνα της εν λόγω ασεβούς και προκλητικής συμπεριφοράς. Αυτό είναι, δυστυχώς, την σήμερον ημέραν το <<πεφωτισμένον>> πνεύμα ενίων θεολόγων, οίτινες εθόλωσαν τον λόγον, γενόμενοι θολολόγοι. Διο μετά βαθυτάτης λύπης ερώ και αλγούση τη καρδία φθέγγομαι: Επιβεβαιώνεται ο σοφός λόγος του μεγάλου Αποστόλου Παύλου όστις γράφει <<Το γαρ γράμμα αποκτείνει, το δε πνεύμα ζωοποιεί>> (Β' Κορ. γ,6). Εφ' όσον απουσιάζει εκ της διανοίας και της καρδίας των τοιούτων ανθρώπων το πνεύμα του Θεού, τα γράμματα, τα οποία έμαθον, γίνονται μάχαιρα ζήλου και φθόνου, ήτις αποκτείνει. Τί είπωμεν και τί λαλήσωμεν; Ο Θεός να μας φυλάξη και να μας προστατεύση από τας ζηλοφθόνους ενεργείας και τας φονοκτόνους διαθέσεις των τοιούτων ανθρώπων. Αμήν. Γένοιτο Κύριε.

ΣΥΝΕΙΔΗΣΙΣ ΚΑΙ ΔΙΑΚΡΙΣΙΣ!

 ΑΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΤΟΥ ΡΟΣΤΩΦ

 Για να δης τα υλικά πράγματα, πρέπει να είναι υγιείς οι σωματικοί οφθαλμοί σου. Για να γνωρίσης τα νοερά πράγματα, πρέπει να είναι υγιείς οι οφθαλμοί της ψυχής σου, να έχης δηλαδή φωτισμένη συνείδησι και διάκρισι. Μόνο μ' αυτή την προϋπόθεσι θα εφαρμόζης σωστά τις εντολές του Θεού <<και ουκ εκκλινείς απ' αυτών εις δεξιά ουδέ εις αριστερά, ίνα συνής εν πάσιν οις εάν πράσσης>> (Ιησ. Ναυή 1.7).

 Διάκρισις είναι η ικανότητα της ψυχής να διακρίνη αλάθητα σε κάθε περίπτωσι το καλό από το κακό, το θείο θέλημα από τη δαιμονική απάτη. Με τη διάκρισι θα γνωρίσης πότε και πως πρέπει να πολεμάς τα πάθη, πότε να υποχωρής, πως να αντιμετωπίζης νικηφόρα τις πανουργίες των δαιμόνων, πότε οι λογισμοί σου προέρχονται από τον Θεό και πότε από τους δαίμονες. Αυτή τη νοερή αίσθησι την αποκτούν μόνο όσοι έχουν καθαρή καρδιά και καθαρό σώμα, αμόλυντη συνείδησι και αμόλυντες αισθήσεις.

 Η συνείδησίς σου είναι η φωνή και ο έλεγχος του φύλακος αγγέλου, που σου έστειλε ο Θεός στο άγιο βάπτισμα. Και λέω η φωνή του φύλακος αγγέλου, γιατί δεν τολμώ να πω ότι συνείδησις είναι η ίδια η φωνή του Αγίου Πνεύματος μέσα σου.

 Η συνείδησίς σου θα φωτισθή και η διάκρισίς σου θα καλλιεργηθή και θ' αναπτυχθή μόνο με τον αγώνα για την απαλλαγή από τα πάθη. Όσο καθαρίζεσαι από τον ρύπο των παθών, τόσο η συνείδησίς σου θα φωτίζεται. Και όσο γωτίζεται η συνείδησις, τόσο θα τελειοποιήται η διάκρισις. Και όσο τελειοποιείται η διάκρισις, τόσο πιο αποτεσματικός και καρποφόρος θα γίνεται ο αγώνας σου κατά των παθών.

 Για να κατορθώσης όμως αυτά, γύμνωσε τον νού σου από το δικό σου θέλημα και τη δική σου γνώμη και κατάφευγε στον Κύριο για να σου δίνη τις λύσεις σε κάθε περίστασι, όπως κατάφευγε ο προφήτης ικετεύοντας: <<Γνώρισόν μοι, Κύριε, οδόν εν η πορεύσομαι... Δίδαξόν με του ποιείν το θέλημά σου, ότι συ ει ο Θεός μου>> (Ψαλμ. 142. 8,10). Η φωνή της συνειδήσεως είναι η φωνή του Θεού. Και φωνή του Θεού δεν είναι άλλη από την φωνή των θείων Γραφών, τη φωνή των αγίων, τη φωνή της Εκκλησίας και τη φωνή του πνευματικού σου.

 Ο Θεός έδωσε στον άνθρωπο τον νου και τον ώρισε βασιλιά και επίσκοπο των παθών και των επιθυμιών, για να επιβάλλεται σ' αυτά με σύνεσι και διάκρισι. Γι' αυτό υπάκουε πάντα στον έλλογο νου και όχι στα άλογα σαρκικά πάθη. Αν δεν υπακούς στον νου είσαι τυφλός. Τυφλή είναι και η σάρκα. <<Τυφλός δε τυφλόν εάν οδηγή, αμφότεροι εις βόθυνον πεσούνται>> (Ματθ. 15, 14).

 Αν θέλης εσωτερική γαλήνη και ψυχική υγεία στη γη, αν θέλης και την αιώνια μακαριότητα στον ουρανό, τότε κυβέρνησε τα πάθη σου, κάντας υπακοή στη φωνή της συνειδήσεώς σου. Αν σε κυβερνούν τα πάθη, δεν θ' απολαύσης παρά βάρος, πικρία, έλεγχο της συνειδήσεως στη ζωή αυτή, και αιώνια κόλασι στην άλλη.

 Ασχολήσου με τα έργα του Θεού, με την καλλιέργεια της ψυχής σου, με την απόκτησι των αρετών, που θα σου χαρίσουν τα άφθαρτα αγαθά. Η σάρκα γρήγορα θα φθαρή, η επιθυμία θα μαραθή, μόνο η ψυχή θα ζήση αιώνια. <<Ο γαρ εάν σπείρη άνθρωπος, τούτο και θερίσει. Ότι ο σπείρων εις την σάρκα εαυτού εκ της σαρκός θερίσει φθοράν, ο δε σπείρων εις το πνεύμα εκ του πνεύματος θερίσει ζωήν αιώνιον>>. (Γαλ. 6, 7-8).