ΕΥΧΗ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΙΑΚΩΒΟΥ

 

 Του Οσίου Ιακώβου του μετά τας αμαρτίας, πορνείας και φόβου μετανοήσαντος και αποκλεισθέντος εν τάφω, και τα γόνατα κλίναντος, και το στήθος αφειδώς τύπτοντος, και μετά κλαυθμού πολλού ταύτην την ευχήν λέγοντος επί δέκα χρόνους, ως και αγιωνυμίας παρά Θεού και θαυμάτων ηξιώθη.
 Πως ατενίσω προς σε ο Θεός; Ποίαν δε αρχήν της εξομολογήσεως εύροιμοι; Ποία καρδία; η ποίω θαρρήσας συνειδότι, γλώσσαν ασεβή και χείλη μολυσμού γέμοντα κινήσαι πειράσομαι; Ποίας δε αμαρτίας πρώτον άφεσιν αιτήσαι καταπολεμήσω; Φείσαι Φιλάνθρωπε Κύριε! Ίλεως γενού μοι τω αναξίω, Δέσποτα Αγαθέ! και μή συναπολέσης με ταις αιχσραίς πράξεσιν, ού γαρ μικρά μου τα δυσσεβήματα, πορνείαν ετέλεσα, φόνον ειργασάμην, αίμα αθώον εξέχεα, και τούτοις τοις ύδασι και θηρίοις και πετεινοίς δέδωκα εις βοράν. Και νύν, Κύριε, ειδότι σοι τα πάντα εξομολογούμαι, αγαθέ την τούτων εξαιτούμενος άφεσιν. Μή παρίδης με Δέσποτα, αλλά κατά την σην πρέπουσαν ευσπλαγχνίαν, οικτείρισόν με τον ασεβή, και κατάπεμψον εις εμέ το παρά Σου πλούσιον έλεος, ελθόντα επί της αμαρτίας βάραθρα, μή καταποντίσοι με γαρ ή του λυμεώνος εχθρού καταιγίς, μη δέ καταπίη με ο δράκων ο βύθιος. Ελέει Θεού ηγίασέ με.
 Ούτος ο Όσιος Ιάκωβος, δια πολλών αυτού αγώνων και ασκήσεων υπερβολικών, κόπων, νηστειών, αγρυπνιών και αδιαλείπτων ημερονυκτίων προσευχών ηξιώθη και δια χάριτος του Θεού θαύματα επιτελείν θαυμάσια. Άνθρωπος τις έχων θυγάτριον δαιμονιζόμενον, αποστείλας μετά του αδελφού αυτής προς τον Όσιον προς θεραπείαν. Αφού δε δια της προσευχής του εξέβαλε το δαιμόνιον εκ της κόρης, αφήκεν ο πατήρ αυτής μετά του αδελφού της παραμένειν εν τω σπηλαίω αυτού ολίγας ημέρας προς εξασφάλισιν δήθεν περισσοτέραν. Αλλά φθόνω του διαβόλου πολεμηθείς ο γέρων διεκόρευσεν αυτήν, ως και δια να μη φανή η αυτής εγκυμοσύνη, φευ! εφόνευσε αυτήν και τον αδελφόν της, και δια να μη φανούν των φονευθέντων τα σώματα, έρριψεν αυτά εις τον ποταμόν, και μετά ταύτα απελπισθείς ανεχώρησε δια τον κόσμον. Αλλ' ο Πανάγαθος Θεός ωκονόμησε δια πνευματικού πατρός εξομολογήσεως, και εις τοιαύτην αληθινήν μετάνοιαν ήλθεν ο Μακάριος, ώστε επί δέκα χρόνους έκλεισεν εαυτόν εις τάφον. Και ας φαντασθή τις, δια ποίων αγώνων και σκληραγωγιών διήλθε το των 10 ετών χρονικόν στάδιον. Όθεν ού μόνον συνεχωρήθη, αλλά και άγιος πάλιν παρά Θεού εκηρύχθη εν τω κόσμω όλω. 

Η ΠΕΡΙΤΟΜΗ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ, ΚΑΙ Η ΕΟΡΤΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ

 

''imconstantias.org''

Η Εκκλησία μας 8 μέρες μετά τη Γέννηση του Χριστού, την 1η του πρώτου μήνα του νέου χρόνου (η  Εκκλησία  έχει  ως Πρωτοχρονιά την 1η Σεπτεμβρίου), εορτάζει το γεγονός της Περιτομής του Χριστού. Η περιτομή για τον εβραϊκό λαό ήταν μία τελετουργική διάταξη, την οποία εκπλήρωσε ο Ιησούς, όπως όλοι οι Ισραηλίτες, στο Χριστιανισμό δεν διατηρείται η παράδοση της περιτομής, αφού θεωρείται ότι η αναγκαιότητά της καταργείται με την εκούσια σταυρική θυσία του Ιησού και αντικαθίσταται από το βάπτισμα. Ο θεϊκός νόμος δεν απαιτεί πλέον κατά τους Χριστιανούς τη συμβολική περικοπή του γεννητικού οργάνου του άρρενος, την αναγνώριση δηλαδή με αυτόν τον τρόπο της παντοδυναμίας του Θεού, αλλά εισάγεται μια πιο ισότιμη σχέση που στηρίζεται στην αγάπη. Ο Απόστολος Παύλος αναφέρει σχετικά στις επιστολές του:

ἐν ᾧ [Χριστῷ] καὶ περιετμήθητε περιτομῇ ἀχειροποιήτῳ ἐν τῇ ἀπεκδύσει τοῦ σώματος τῶν ἁμαρτιῶν τῆς σαρκός, ἐν τῇ περιτομῇ τοῦ Χριστοῦ (Κολ. 2:11). 
ἐγὼ δέ, ἀδελφοί, εἰ περιτομὴν ἔτι κηρύσσω, τί ἔτι διώκομαι; ἄρα κατήργηται τὸ σκάνδαλον τοῦ σταυροῦ […] ὁ γὰρ πᾶς νόμος ἐν ἑνὶ λόγῳ πληροῦται, ἐν τῷ ἀγαπήσεις τὸν πλησίον σου ὡς σεαυτόν (Γαλ. 5:11, 14)

Τι νόημα έχει να την εορτάζει η Ορθόδοξη Εκκλησία; Ένα ερώτημα που γεννιέται αυθόρμητα λίγο πολύ σε όλους μας. Με τη γιορτή αυτή τιμούμε, ένα γεγονός της ζωής του Χριστού, σημαντικό κατά το ότι ανήκει στη θρησκευτική του πολιτεία και κατά το ότι σημαίνει την ώρα της ονομασίας του, τότε πήρε το όνομα Ιησούς και επαληθεύτηκε η προφητεία του αγγέλου ότι ο γιος, που θα γεννήσει η Μαρία θα ονομαστεί έτσι. Οι Πατέρες της Εκκλησίας μας στο γεγονός της Περιτομής του Κυρίου, μας φανερώνουν ένα σπουδαίο μήνυμα, το μήνυμα της υπακοής. Το Θείο Βρέφος περιτέμνεται, υφίσταται ένα ταπεινωτικό πάθημα, επώδυνο και αποκρουστικό, όπως είναι η περιτομή, για να υπακούσει στο Νόμο, για να δηλώσει υποταγή στο θέλημα του Θεού πατέρα του, έστω κι σαν Υιός του δεν χρειάζεται ούτε το πάθημα να υποστεί ούτε την υποταγή να δηλώσει. Το ίδιο το γεγονός της Περιτομής, αποκαλύπτει μια υψηλή πνευματική απάντηση στο ερώτημα γιατί γιορτάζουμε την Περιτομή. Με την τελετουργία αυτή όρισε ο Θεός στον Αβραάμ κατά τη διαθήκη και τη συμφωνία, που συνήψε μαζί του, έβαλε ένα ορατό και ανεξάλειπτο σημάδι πάνω στο ίδιο το σώμα των πιστών του, για να τους θυμίζει διαρκώς τη σχέση τους με τον Κύριό τους. Όπως εκείνος, που θέλει να ασφαλίσει την περιουσία του βάζει την προσωπική του σφραγίδα, ένα δικό του σημάδι πάνω σε όσα του ανήκουν, έτσι ο Θεός σημάδεψε τον περιούσιο λαό του με την περιτομή, για να δείξει σ’ αυτόν και στους άλλους λαούς ότι είναι ιδιοκτησία του. Φανερώνει, λοιπόν, η περιτομή παρουσία Θεού, δηλώνει υπακοή του ανθρώπου και προϋποθέτει πίστη, σύνδεσμο απόλυτης εμπιστοσύνης μεταξύ Κυρίου και πιστού. Αυτές οι άγιες έννοιες δεν ήταν δυνατόν να καταργηθούν με την κατάργηση του τύπου.  Από τη στιγμή που περιετμήθη ο Χριστός, όλοι οι Χριστιανοί είμαστε περιτμημένοι στο όνομά του και η περιτομή ως σημάδι στη σάρκα μας δεν έχει  κανένα νόημα και αξία. Όλοι οι Χριστιανοί έχουμε την αχειροποίητη περιτομή, την οποία παίρνουμε με το μυστήριο του βαπτίσματος και του χρίσματος και την ανανεώνουμε με το μυστήριο της μετάνοιας και της εξομολόγησης. Στα μυστήρια αυτά όλοι μας κάνουμε μια συμφωνία με το Θεό, μια διαθήκη, δηλώνουμε δούλοι του Κυρίου και ο Κύριος μας σφραγίζει με τη χάρη του, για να είμαστε δικοί του, ομολογούμε υποταγή και δεχόμαστε υιοθεσία, αποτασσόμαστε τον σατανά και συντασσόμαστε με τον Χριστό.  Αυτό είναι το νόημα της εορτής της Περιτομής του Χριστού, που εορτάζεται την 1η Ιανουαρίου.

Ο Μέγας Βασίλειος 329 -379 μ.Χ

Ο Μέγας αυτός πατέρας και διδάσκαλος της Ορθόδοξης Εκκλησίας γεννήθηκε το 329 μ.Χ., κατ’ άλλους το 330 μ.Χ., στη Νεοκαισάρεια του Πόντου στο χωριό Άννησα και μεγάλωσε στην Καισάρεια της Καππαδοκίας. Τα δε εγκυκλοπαιδικά λεξικά αναφέρουν σαν πατρίδα του Μ. Βασιλείου την Καισαρεία της Καππαδοκίας. Είχε 8 αδέρφια, 3 αγόρια και πέντε κορίτσια. Από τα 4 αγόρια τα 3 αγόρια έγιναν επίσκοποι (ο Βασίλειος Καισαρείας, ο Γρηγόριος Νύσσης και ο Πέτρος Σεβάστειας) και το ένα μοναχός (ο Ναυκράτιος). Από τις 5 αδερφές του η πρώτη, και συγχρόνως το πιο μεγάλο παιδί της οικογένειας, η Μακρίνα, έγινε μοναχή. Οι γονείς του Βασίλειος (και αυτός), που καταγόταν από την Νεοκαισάρεια του Πόντου και Εμμέλεια, που καταγόταν από την Καππαδοκία, αν και κατά κόσμον ευγενείς και πλούσιοι, είχαν συγχρόνως και ακμαιότατο χριστιανικό φρόνημα. Αυτοί μάλιστα έθεσαν και τις πρώτες -καθοριστικής σημασίας- πνευματικές βάσεις του Αγίου.

Με εφόδιο αυτή τη χριστιανική ανατροφή, ο Βασίλειος αρχίζει μια καταπληκτική ανοδική πνευματική πορεία. Έχοντας τα χαρίσματα της ευστροφίας και της μνήμης, κατακτά σχεδόν όλες τις επιστήμες της εποχής του. Και το σπουδαιότερο, κατακτά τη θεία θεωρία του Ευαγγελίου, που την κάνει αμέσως πράξη με την αυστηρή ασκητική ζωή του.

Ας αναφέρουμε όμως, περιληπτικά, την πορεία των δραστηριοτήτων του. Μετά τις πρώτες του σπουδές στην Καισαρεία και κατόπιν στο Βυζάντιο, επισκέφθηκε, νεαρός ακόμα, την Αθήνα, όπου επί τέσσερα χρόνια συμπλήρωσε τις σπουδές του, σπουδάζοντας φιλοσοφία, ρητορική, γραμματική, αστρονομία και ιατρική, έχοντας συμφοιτητές του τον Γρηγόριο τον Ναζιανζηνό (τον θεολόγο) και τον Ιουλιανό τον Παραβάτη.

Από την Αθήνα επέστρεψε στην Καισαρεία και δίδασκε την ρητορική τέχνη. Αποφάσισε όμως, να ακολουθήσει τη μοναχική ζωή και γι’ αυτό πήγε στα κέντρα του ασκητισμού, για να διδαχθεί τα της μοναχικής πολιτείας στην Αίγυπτο, Παλαιστίνη, Συρία και Μεσοποταμία. Όταν επέστρεψε, αποσύρθηκε σε μια Μονή του Πόντου, αφού έγινε μοναχός, και ασκήθηκε εκεί με κάθε αυστηρότητα για πέντε χρόνια (357 – 362 μ.Χ.). Ήδη τέλεια καταρτισμένος στην Ορθόδοξη Πίστη, χειροτονήθηκε διάκονος και πρεσβύτερος από τον επίσκοπο Καισαρείας Ευσέβιο. Ο υποδειγματικός τρόπος της πνευματικής εργασίας του δεν αργεί να τον ανεβάσει στο θρόνο της αρχιεροσύνης, διαδεχόμενος τον Ευσέβιο στην επισκοπή της Καισαρείας (370 μ.Χ.). Με σταθερότητα και γενναίο φρόνημα, ως αρχιερέας έκανε πολλούς αγώνες για την Ορθόδοξη Πίστη. Με τους ορθόδοξους λόγους που συνέγραψε, κατακεραύνωσε τα φρονήματα των κακοδόξων.

Στους αγώνες του κατά του Αρειανισμού αναδείχτηκε αδαμάντινος, ούτε κολακείες βασιλικές του Ουάλεντα (364 – 378 μ.Χ.), που πήγε αυτοπροσώπως στην Καισαρεία για να τον μετατρέψει στον Αρειανισμό, ούτε οι απειλές του Μόδεστου μπόρεσαν να κάμψουν το ορθόδοξο φρόνημα του Αγίου. Υπεράσπισε με θάρρος την Ορθοδοξία, καταπλήσσοντας τον βασιλιά και τους Αρειανούς. Ακόμα, αγωνίστηκε κατά της ηθικής σήψεως και επέφερε σοφές μεταρρυθμίσεις στο μοναχισμό.

Η δε υπόλοιπη ποιμαντορική δράση του, υπήρξε απαράμιλλη, κτίζοντας την περίφημη «Βασιλειάδα», συγκρότημα με ευαγή Ιδρύματα, όπως φτωχοκομείο, ορφανοτροφείο, γηροκομείο, ξενοδοχείο και νοσοκομείο κ.ά., όπου βρήκαν τροφή και περίθαλψη χιλιάδες πάσχοντες κάθε ηλικίας, γένους και φυλής.

Ο Μέγας Βασίλειος έχει πλούσιο και σημαντικό συγγραφικό έργο. Τα κυριότερα έργα του είναι οι 9 ομιλίες στην Εξαήμερο, ομιλίες στους Ψαλμούς, πολλές και διάφορες άλλες ομιλίες, ασκητικά έργα και επιστολές. Εκτός των άλλων έργων του, έγραψε και Θεία Λειτουργία, που, μετά την επικράτηση αυτής της συντομότερης του Αγ. Ιωάννου του Χρυσοστόμου, τελείται 10 φορές το χρόνο: την 1η Ιανουαρίου (όπου γιορτάζεται και η μνήμη του), τις πρώτες πέντε Κυριακές της Μ. Τεσσαρακοστής, τις παραμονές των Χριστουγέννων και των Θεοφανείων, την Μ. Πέμπτη και το Μ. Σάββατο.

Στα πενήντα του χρόνια ο Μέγας Βασίλειος, εξαιτίας της ασθενικής κράσεώς του και της αυστηρής ασκητικής ζωής του (ορισμένες πηγές λένε από βαριά αρρώστια του ήπατος ή των νεφρών), την 1η Ιανουαρίου του 378 μ.Χ. ή κατ’ άλλους το 379 με 380 μ.Χ., εγκαταλείπει το φθαρτό και μάταιο αυτό κόσμο, αφήνοντας παρακαταθήκη και Ιερή κληρονομιά στην ανθρωπότητα ένα τεράστιο πνευματικό έργο.

Το έθιμο της βασιλόπιτας

Στα χρόνια του Ιουλιανού του Παραβάτη, όταν το Βυζάντιο κήρυξε τον πόλεμο στην Περσία, ο Ιουλιανός πέρασε με τον στρατό του από την Καισαρεία. Τότε διέταξε να φορολογήσουν όλη την επαρχία και τα χρήματα αυτά θα τα έπαιρνε επιστρέφοντας για την Κωνσταντινουπολη. Ετσι, οι κάτοικοι αναγκάσθηκαν να δώσουν ό,τι είχε ο καθένας χρυσαφικά νομίσματα κ.λπ. Όμως ο Ιουλιανός σκοτώθηκε άδοξα σε μια μάχη στον πόλεμο με τους Πέρσες, έτσι δεν ξαναπέρασε ποτέ από την Καισάρεια. Τότε ο Αγιος Βασίλης έδωσε εντολή και από τα μαζεμένα χρυσαφικά τα μισά να δοθούν στους φτωχούς, ένα μικρό μέρος κράτησε για τις ανάγκες των ιδρυμάτων της Βασιλειάδος , και τα υπόλοιπα τα μοίρασε στους κατοίκους με ένα πρωτότυπο τρόπο: έδωσε εντολή να ζυμώσουν ψωμιά και σε κάθε ψωμί, έβαλε από ένα νόμισμα ή χρυσαφικό μέσα, κατόπιν τα μοίρασε στα σπίτια, έτσι τρώγοντας οι κάτοικοι τα ψωμιά όλο και κάτι έβρισκαν μέσα. Έτσι, γεννήθηκε το έθιμο της πίτας που ονομάσθηκε βασιλόπιτα.

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟΝ ΠΕΡΙ ΣΥΝΕΧΟΥΣ ΜΕΤΑΛΗΨΕΩΣ

 

 

 << Εάν αγαπάς να ανάψης εις την καρδίαν σου τον θείον έρωτα και να αποκτήσης την προς τον Χριστόν αγάπην και μετ' αυτής να αποκτήσης και όλας τας λοιπάς αρετάς, σύχναζε εις την αγίαν Κοινωνίαν και θέλεις απολαύσει εκείνο όπερ επιθυμείς. Επειδή είναι αδύνατον των αδυνάτων να μην αγαπήση τις τον Χριστόν, όταν συνειδήτως και συνεχώς κοινωνή το Άγιον Σώμα Του και πίνει το τίμιον Αίμα Του>>. 

[ Άγιος Μακάριος ο Νοταράς ] 

ΠΡΟΣΕΞΤΕ ΤΗΝ ΚΑΤΑΡΑΝ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

 

 Όταν μια μητέρα ή ένας πατέρας καταρασθή το παιδί του, τότε αλλοίμονον στο παιδί αυτό! Μέρα Θεού δεν πρόκειται να ιδή. Κακήν κακώς θα πάη σ' όλα του τα χρόνια και η κατάρα των γονέων του θα τον ακολουθή παντού και πάντοτε σ' όλη του τη ζωή.
 Και τώρα, αγαπητοί μας αναγνώσται, ελάτε σεις μόνοι σας και πέστε μας τί έχει να πάθη ο άνθρωπος εκείνος που θα πάρη την κατάρα όχι πλέον του κατά σάρκα πατρός του, αλλά του επουρανίου και αιωνίου και φοβερού Θεού, <<ον φρίττει και τρέμει τα χερουβείμ>>. Που ημπορεί να σταθή πλέον ο άνθρωπος αυτός; Καλλίτερα να μην γεννιέται κανείς παρά να πάρη την κατάρα του Θεού! Ε, λοιπόν! Αυτό ακριβώς έχει γίνει και με όλους εκείνους τους χριστιανούς, που ακολουθούν το νέον παπικόν ή φραγκικόν ημερολόγιον. Άλλοι ευσυνειδήτως και άλλοι ασυνειδήτως, άλλοι εν γνώσει και άλλοι εν αγνοία ακολουθούν ελαφρά τη καρδία, το φράγκικον αυτό ημερολόγιον, το οποίον ουχί άπαξ, αλλά τετράκις έχει καταδικασθή και αναθεματισθή υπό της εκκλησίας! Μάλιστα αγαπητοί μας αναγνώσται!... Όχι μόνον μία φορά, αλλά τέσσερες φορές κατεδικάσθη επισήμως και κατ' ευθείαν υπό Συνόδων Ορθοδόξων το ημερολόγιον του Πάπα Γρηγορίου, ενώ άπειρες φορές έχει καταδικασθή εμμέσως υφ' όλων των αποφάσεων των Συνόδων οικουμενικών και τοπικών και των κατά μέρος Πατέρων της Εκκλησίας μας. Ας σκεφθή λοιπόν κανείς οποία κατάρα παίρνει ακολουθώντας το νέον ημερολόγιον και ας καθορίση μετά σοβαρότητος και συνέσεως την θέσιν του απέναντι του σημαντικωτάτου τούτου ζητήματος.

ΞΕΣΚΕΠΑΣΜΑ ΤΗΣ ΠΛΑΝΗΣ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ

 

ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ κ. ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ Δ. ΠΕΤΡΟΛΕΚΑ

 

<<Μή μέταιρε αιώνια α έθεντο οι πατέρες σου>>

ΜΕΡΟΣ Α'

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Α'

Τί είναι Σχίσμα

  <<Σχίσμα εστί νέας συναθροίσεως εκ τινος διαφοράς, γνωμών χωρισμός, και γαρ σχίσμα ού δύναται γενέσθαι ει μή διαφορά τινι ακολουθήσωσιν οι ποιούντες αυτό>>. (Αυγ. βιβλ. Α' Κρέσκ. κζ') (1)
 <<Άκρα εστί πονηρία το σχίσμα του φόνου και της ειδωλολατρείας δεινότερον οι γαρ σχισματικοί εισίν Αντίχριστοι>> (Οπτάτου βιβλ. Α' κατά Παρμενιανού) (2)
<<Οι δε σχισματικοί σχισματοαιρετικοί εισί, καθότι ο άγιος Αυγουστίνος Ιππώνος (επιστ. ρα') λέγει, ότι δεν είναι κανένα σχίσμα, ειμή πρότερον αίρεσιν αναπλάση ορθώς δόξη, της Εκκλησίας χωρισθήναι>> (3)
<<Το σχίσμα, κακώς διαμένον, γίνεται αίρεσις, ή καταφέρεται εις αίρεσιν, ει και τους σχισματικούς κυρίως, ουχί η διαφορά πίστεως ποιεί, αλλ' η διαρρηχθείσα της κοινωνίας συντροφία>> (Πηδ. σ. 474) (4).
<<Καθώς αι εκκλησιαστικαί παραδόσεις έχουσι χρείαν από την πίστιν, ούτω και η πίστις έχει χρείαν από τας εκκλησιαστικάς Παραδόσεις και να χωρισθούν απ' αλλήλων δεν δύνανται (Πηδ. λα' Απ.) (5)
<< Την Εκκλησίαν ποιεί η απλή και αληθής έννοια και η ομοψυχία, το δε σχίσμα γεννάται διαρρηχθέντος του συνδέσμου και διασπασθεισών των της ειρήνης αισθήσεων, φθόνω τρέφεται, φιλονικείας και αντιτάξεσι δυναμούται, όθεν καταλιμπάνοντα την μητέρα Εκκλησίαν τα ασεβή τέκνα, εξέρχονται αυτής, και διαχωρίζοντα εαυτά από της ρίζης της μητρός>>. (Δοσιθέου δωδεκάβ. Α' μερ. Γ' Κεφ. σελ. 966) (6)
                        

1. Απόσπασμα προς τας εγγράφους και αγράφους Παραδόσεις της Εκκλησίας δημιουργούν τον διχασμόν των Χριστιανών συνεπάγοντες Σχίσμα. Άρα η μεταρρύθμισις του ημερολογίου είναι σχίσμα.

2. Χειρότερον και της ειδωλολατρείας το σχίσμα εις την Εκκλησίαν του Χριστού. Οι σχισματικοί νεοημερολογίται αποκαλούνται από τους Πατέρας αντίχριστοι. Ουαί εις όσους τους ανέχονται.

3. Φυσικά δεν υπάρχει σχίσμα εάν δεν αναπλάση - κατασκευάση αίρεσιν. Σκοπός της μεταρρυθμίσεως ήτο η κατασκευή του Οικουμενισμού.

4. Το νέον ημερολόγιον κατέστη αίρεσις, δια το κακώς διαμένων δια την διακοπήν της συντροφιάς από την Εκκλησίαν και δια την διαφοράν Πίστεως - συλλειτουργία μετά των αιρετικών.

5. Καταργούντες την παράδοσιν καταργείται και η Πίστις.

6. Εγκατέλειψαν την Μητέρα Εκκλησίαν οι νεοημερολογίται και εχώρισαν από την ρίζαν της, και αντί υγιεινής τροφής, μεθύσκονται από τα φαρμακερά ποτά του αντιχρίστου και του Οικουμενισμού.

ΠΩΣ ΘΑ ΣΩΘΟΥΜΕ

 

 

<< Ενός εστί χρεία >>

 Όποιος με την καρδιά του μίσησε τις αμαρτίες του και, φωτισμένος από τη χάρη του Παναγίου Πνεύματος, θέλει πιά να υπηρετήσει τον κοινό Κύριο και Βασιλιά μας, το πρώτο πράγμα που πρέπει να κάνει είναι τούτο: Να συλλογιστεί καλά και να καταλάβει, πως αυτή η νέα κατάσταση και ενασχόληση, με την οποία θέλει να καταπιαστεί, είναι η πιο αξιόλογη εργασία, η πιό θαυμαστή σοφία, το πιό μεγάλο αγαθό απ' όσα βρίσκονται στον κόσμο. Μάλιστα, για να το πούμε καλύτερα, δεν υπάρχει κανένα άλλο αγαθό, που νά 'ναι τόσο θετικό και ωφέλιμο όσο τούτο, στο οποίο αναφέρθηκε ο Κύριος όταν είπε: <<Ενός εστί χρεία>> (Λουκ. 10:42). Δηλαδή, ένα πράγμα μόνο μας χρειάζεται: Ν' αγαπάμε τον Κύριο και να Τον υπηρετούμε. Αυτό μας λέει και ο σοφός συγγραφέας του Εκκλησιαστή: <<Να φοβάσαι το Θεό και να τηρείς τις εντολές του, γιατί σ' αυτά βρίσκεται η αξία και ο σκοπός κάθε ανθρώπου>> (12:13) και γι' αυτό το λόγο πλάστηκε από το Δημιουργό.
 Για να συλλάβεις, όμως, την αρετή αυτή μέσα στην καρδιά σου και να την ποθήσεις ολόψυχα, χρειάζεται να συλλογίζεσαι από το ένα μέρος τις αναρίθμητες ευεργεσίες και δωρεές που έλαβες από τον πανάγαθο Θεό, και από το άλλο τα πολλά, τ' αμέτρητα αμαρτήματά σου.
 Έπειτα, να μελετάς τα τέλη της ζωής σου, δηλαδή το θάνατο, τη φοβερή κρίση του Κυρίου, τη δόξα του παραδείσου και την αιώνια κόλαση. Και αφού τα συλλογιστείς όλ' αυτά, να ετοιμαστείς με επιμέλεια, εκτιμώντας την αξία και το μεγαλείο του έργου που σου ανέθεσε ο Θεός.
 Όπως ξέρεις, βέβαια, δεν υπάρχει κανένα έργο σπουδαίο και κανένα πράγμα πολύτιμο, που να μήν παρουσιάζει κάποια δυσκολία στην εκτέλεση ή την απόκτησή του. Να οπλιστείς, λοιπόν, με μεγάλη γενναιοψυχία, για ν' αντιμετωπίσεις τις θλίψεις και όλες τις δυσκολίες που θα συναντήσεις, υπομένοντας τα πάντα με καρτερία και πολλή ευχαριστία στον Κύριο. Να γνωρίζεις, πως ο θησαυρός αυτός, για τον οποίο αγωνίζεσαι και κοπιάζεις, είναι τόσο ακριβός, τόσο ατίμητος, ώστε του αξίζουν τέτοιος κόπος και τέτοια επιμέλεια. Γι' αυτό, άλλωστε, φρόντισαν να τον αποκτήσουν όλοι οι άγιοι, οι μάρτυρες και οι όσιοι, που ήξεραν την αξία του, με τόσους αγώνες, με τόσες θλίψεις, ακόμα και με το αίμα τους.
 Για να μή δειλιάσεις και λιποψυχήσεις, να θυμάσαι πάντα, πως εκεί που είναι οι λύπες και οι πίκρες του κόσμου, εκεί ακριβώς είναι οι ουράνιες παρακλήσεις και οι παρηγορίες του Αγίου Πνεύματος. Όπου μάχες και εναντιότητες της φύσεως, εκεί και η βοήθεια της χάριτος, που είναι πιό δυνατή από τη φύση.
 Ο νόμος του Κυρίου, λοιπόν, είναι ζυγός, αλλά γλυκός. Είναι φορτίο, αλλά ελαφρό (πρβλ. Ματθ. 11:30). Γιατί εκείνο που η φύση κάνει βαρύ, η χάρη το ελαφρύνει με τρόπο θαυμαστό. Θλίψη και ζυγός είναι, μα η μυστική δύναμη που έχει το βάλσαμο της θείας χάριτος, εξαφανίζει τελικά το βάρος του ζυγού. Έτσι, αν το πρώτο σε κάνει να δειλιάζεις και να κυριεύεσαι από αμέλεια και ραθυμία, ας σου εμπνεύσει προθυμία το δεύτερο.  

ΙΕΡΑ ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ ΤΟ ΟΡΟΣ ΘΑΒΩΡ

 

  

Το όρος Θαβώρ είναι έργον θαυμαστόν της δεξιάς του Υψίστου, υψούμενον λίαν μεγαλοπρεπώς ως θημών κολοσιαίος εν μέσω πεδιάδος. Ευρίσκεται δε μεμονωμένον μή αποτελούν μέρος της σειράς των παρακειμένων ορέων, Ποταμός ρέει υπό τους πρόποδας εις την πεδιάδα. Αι δε κλιτύες του Όρους εισί κατάφυτοι υπό παντός είδους δένδρων. Ελαίαι και συκαί και ακακίαι ευρίσκονται εν αφθονία. Το Θαβώρ κατά το ύψος υπερβαίνει άπαντα τα περιστοιχούντα αυτό όρη. Η περιφέρεια αυτού εστίν αξιοσημείωτος, το δε σχήμα χαρίεν και στρογγύλον. Το όρος εστί λίαν απότομον, η δε πρόοδος λίαν κοπιώδης. Υπάρχουσι δε μέρη, άτινα δέον ν' αναβή τις αναρριχόμενος.
 Επί της κορυφής του όρους τούτου προς ανατολάς ευρίσκεται υψηλόν ύψωμα σχηματίζον λοφίσκον τινα πετρώδη, εις ον εγένετο η Μεταμόρφωσις του Κυρίου και Θεού και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού. Την σήμερον ενταύθα φαίνεται Εκκλησία καθιερωμένη εις την Μεταμόρφωσιν του Σωτήρος. Εις το αυτό μέρος ευρίσκεται προς τούτοις ετέρα εκκλησία καθιερωμένη εις τον Προφήτην Μωϋσήν, και εφεξής τρίτη καθιερωμένη εις τον Προφήτην Ηλίαν. Ο τόπος της Μεταμορφώσεως περικυκλούται υπό στερεών τειχών εκ πέτρας λελαξευμένης και ασφαλίζεται δια σιδηρών θυρών. Άλλοτε ην ενταύθα επισκοπή, αλλά την σήμερον εστί Λατινικόν μοναστήριον. Επί τούτου του όρους ευρίσκεται ύδωρ εν αφθονία, και αδύνατον να μή αναγνωρίση τις τον δάκτυλον του Παντοδυνάμου οδηγούντος εις τοσούτον ύψος το ύδωρ. Ενταύθα ευρίσκονται προσέτι παντοία είδη σίτου, αμπελώνες και άπαντα τα αναγκαία όσπρια. Ευρύτατος δε ορίζων ανακαλύπτεται από του ύψους τούτου του Όρους.