ΜΕΡΙΚΕΣ ΑΠΛΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΕΠΙ ΤΟΥ ''ΤΟΜΟΥ ΕΝΩΣΕΩΣ''.

<<ΤΟ ΓΑΡ ΓΡΑΜΜΑ ΑΠΟΚΤΕΙΝΕΙ, ΤΟ ΔΕ ΠΝΕΥΜΑ ΖΩΟΠΟΙΕΙ>>

   Τα λόγια αυτά κατά τη δική μου ταπεινή γνώμη νομίζω πως είναι τα καταλληλότερα ως απάντηση σε εκείνους που εχθρεύονται τον <<ΤΟΜΟ ΕΝΩΣΕΩΣ>>. Κάποιοι ίσως ''εν αγνοία'' τους κάνουν ένα μεγάλο λάθος. Διαβάζουν όλα όσα γράφει ο <<Τόμος>> και μένουν μέχρις εκεί. Μένουν σε αυτά που διάβασαν. Δεν έχουν την καλή θέληση και την καλή πρόθεση να ακούσουν και εκείνους που έγραψαν αυτά που εκείνοι διάβασαν. Κι αυτό νομίζω πως είναι λάθος. Διότι ο <<Τόμος>> μπορεί να λέει κάτι που σε ορισμένους να φαίνεται ως ''ξεκάθαρο'' ή ως ''λάθος'', πλην όμως εκείνοι που τον έγραψαν μπορεί να ήθελαν να εννοήσουν κάτι διαφορετικό από αυτό που ''ξεκάθαρα'' φαίνεται. Γι' αυτό κάποιες φορές όταν διαβάζουμε κάτι που δεν μας έχει φανεί σωστό, δεν πρέπει να σπεύδουμε να βγάζουμε τα δικά μας συμπεράσματα, ούτε όμως και να μένουμε μόνο σε αυτό που διαβάσαμε, αλλά να επιδιώκουμε να έρθουμε και σε επικοινωνία με εκείνον που το έγραψε ώστε ο ίδιος να μας εξηγήσει τι ήθελε να πει. Να ρωτήσουμε κατευθείαν τον ίδιο αν αυτό που καταλάβαμε είναι και το σωστό. Και τούτο εκκλησιαστικά μπορεί να ερμηνευτεί με τον εξής πολύ ωραίο λόγο: Ο Θεός μέσω του Ιησού Χριστού μας αξίωσε να υπηρετήσουμε την Καινή Διαθήκη, <<ου του γράμματος, αλλά του πνεύματος>>! Πόσο μάλλον για τον <<Τόμο>>, όταν σε αυτόν γράφονται τα εξής:<<Ει δε δια τινά πράξιν ή εκκλησιαστικήν ενέργειαν υπάρχει ή μελλοντικώς εκδηλωθεί αντίρρησις ή ένστασις, απεφασίσθη όπως αυτή εξετασθή υπό της ενιαίας Ιεράς Συνόδου κατά τους Ιερούς Κανόνας και την παράδοσιν της Εκκλησίας, εντός προθεσμίας ενός έτους από την ημερομηνία επισφραγίσεως της εκκλησιαστικής κοινωνίας δια της τελέσεως αρχιερατικού συλλειτούργου>>. Που πολύ απλά σημαίνει πως οποιαδήποτε ''αντίρρηση'' ή ''ένσταση'' υπάρξει από εκείνους που θα τον διαβάσουν, η Ενιαία Ιερά Σύνοδος έχει όλη την καλή διάθεση να την εξετάσει, και μάλιστα <<κατά τους Ιερούς Κανόνας και την παράδοσιν της Εκκλησίας>>!.Γι' αυτό άλλωστε και δεν δίνεται μικρή αλλά μεγάλη διορία, ενός ολόκληρου χρόνου. Επομένως κατ' εμέ και σύμφωνα με τα παραπάνω ο πόλεμος που όλο αυτό το χρονικό διάστημα υφίσταται ο <<Τόμος>>, είναι απόλυτα άδικος. Πόσο μάλλον όταν αυτός γίνεται από ανθρώπους στους οποίους είχε προταθεί να γράψουν και να παρουσιάσουν ένα δικό τους <<σχέδιο Τόμου>>.

ΟΥΔΕΝ ΚΡΥΠΤΟΝ Ο ΟΥ ΜΗ ΦΑΝΕΡΟΝ ΓΕΝΗΣΕΤΑΙ

ΟΛΒΙΟΣ ΟΣΤΙΣ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΕΣΧΕ ΜΑΘΗΣΙΝ

ΠΑΡΕΚΚΛΗΣΙΟΝ ΑΓΙΩΝ ΚΗΡΥΚΟΥ ΚΑΙ ΙΟΥΛΙΤΤΗΣ ΚΑΤΩ ΗΛΙΟΥΠΟΛΕΩΣ 28 Σεπτεμβρίου 2019

Χαριλαος Στουραιτης

27 Νοεμβρίου 2018 •

ΟΙ ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΕΣ ΤΟΥ 1948 ΚΑΙ ΤΟ 1971.

Πέρασαν ήδη 70 έτη από τότε πού ένας πραγματικά ορθόδοξος ιεράρχης, ο άγιος πατήρ Ματθαίος Καρπαθάκης, υπερασπιζόμενος την Γνησίαν Ορθοδοξίαν, προχώρησε στις επιβεβλημένες λόγω των γεγονότων, άγιες χειροτονίες επισκόπων κατά το έτος 1948.

Οι οικουμενιστές, νεοημερολογίτες και παλαιοημερολογίτες, προσεπάθησαν επανειλημμένως όλα αυτά τα χρόνια να προσβάλλουν τις άγιες αυτές χειροτονίες, ώστε άπαντες να εξέλθουν εκ της Μίας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας, εκεί δηλαδή που ενεργεί και σώζει η θεία χάρις, με σκοπό να οδηγήσει εις την απώλειαν και το εναπομείναν πιστόν λείμμα, τους Γνησίους Ορθοδόξους Χριστιανούς.

Μία τέτοια περίπτωσις έλαβε χώρα και το 1971, όταν μία δράκα ανθρώπων, κατ΄ επίφασιν ορθόδοξοι, σε αγαστή συνεργασία με οικουμενιστικά κινήματα, ερήμην του συνόλου του πληρώματος της Γνησίας Ορθοδόξου Εκκλησίας, απευθύνθηκε σε σύνοδο, η οποία κοινωνούσε ήδη μετά του οικουμενισμού- νεοημερολογιτισμού.

Καί, για να δικαιολογήσουν τις αντορθόδοξες ενέργειές τους αλλά και τους οικουμενιστές Ρώσους της Διασποράς, είπαν έναν σωρό ψέματα, όπως: «ότι ορθοδόξησαν οι Ρώσοι ή, ότι,αποδέχθησαν την Ομολογίαν μας» και πολλά άλλα ψεύδη.

Αυτό που θα πρέπει να τονιστεί ιδιαιτέρως στην προκειμένη περίπτωση, είναι το εξής: τόσο τα όσα έπραξαν όσο και τα όσα είπαν οι συγκεκριμένοι, ουδεμίαν επίπτωσιν ή συνέπειαν είχαν στην Γνησίαν Ορθόδοξον Εκκλησίαν.

Διαχωρίζονται, δηλαδή, οι συγκεκριμένοι από το σύνολο των Γνησίων Ορθοδόξων Πιστών, κλήρον και λαόν, και τούτο διότι, άλλο ήταν το πιστεύω του μικρού λείμματος και άλλο των συγκεκριμένων.

Δέν εκπροσωπούσαν και δεν εξέφραζαν οι επιστρέψαντες από την Αμερικήν, εκτός από τους εαυτούς των, την ορθόδοξον βούλησιν, γνώμην και θέλησιν του συνόλου των πιστών, γι' αυτό και δεν επηρέασαν οι ενέργειές τους την Αποστολικήν Διαδοχήν και την Ομολογίαν - Εκκλησιολογίαν μας.

Εξ΄ αυτού του γεγονότος λοιπόν, αρνούμεθα, ως μέλη της Γνησίας Ορθοδόξου Εκκλησίας την θέσιν περί καταδίκης της χειροθεσίας, έτσι όπως διετυπώθη από την επαίσχυντον εγκύκλιον των Νικολαοστεφανιτών [3280/2007] διότι, ποτέ και σε καμίαν περίπτωσιν το σύνολο του πλήρωματος της Γνησίας Ορθόδοξου Εκκλησίας απεδέχθη κάτι τέτοιο, όπως επίσης και την θέσιν «περί συγχωρητικής ευχής ή χάριν ευλογίας» διότι, η συγκεκριμένη πράξις προέρχεται από τους μηδέποτε ορθοδοξήσαντας Ρώσους της Διασποράς.

Υ.Γ. Το παραπάνω απόσπασμα είναι μέρος από την εισήγησιν που μου εζητήθη να ετοιμάσω και να καταθέσω πρός τα μέλη της Πανορθοδόδοξου Συνόδου, η οποία θα συνεδριάσει κατά την 24ην Νοεμβρίου.

ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΖΩΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΕΛΕΗΜΩΝΟΣ

  

Η ΤΕΛΕΙΑ ΜΟΡΦΗ ΕΛΕΗΜΟΣΥΝΗΣ

Ένα περιστατικό από το βίο του αγίου Ιωάννη του Ελεήμονος, του Πατριάρχη της έμπρακτης αγάπης, ο οποίος έκανε τη φιλανθρωπία κύριο μέλημα της ζωής του, μας διδάσκει την τέλεια μορφή της ελεημοσύνης.

Κάποιος ξένος, που είχε αντιληφθεί την πολλή καλοσύνη του αγίου Ιωάννου, σκέφτηκε να δοκιμάσει εκείνον που ήταν ανώτερος από κάθε δοκιμασία. Ντύθηκε λοιπόν με κουρέλια και πλησίασε τον άγιο την ώρα που πήγαινε στο νοσοκομείο, γιατί συνήθιζε να επισκέπτεται τους αρρώστους δύο και τρεις φορές την εβδομάδα.

– Ελέησέ με, δέσποτα, τον αιχμάλωτο! του είπε θρηνητικά.

Ο άγιος πρόσταξε τον ταμία του να του δώσει έξι νομίσματα.

Μόλις τα πήρε ο ξένος, έτρεξε, άλλαξε ρούχα και παρουσιάστηκε σε άλλο σημείο του δρόμου, ξαναζητώντας ελεημοσύνη. Ο άγιος είπε πάλι να του δώσουν. Ο ταμίας όμως, που τον αναγνώρισε, έσκυψε στο αυτί του Ιωάννου και του έκανε γνωστό πως ο ζητιάνος εκείνος ήταν ο ίδιος που λίγο πριν είχε πάρει τα έξι νομίσματα. Μα ο άγιος δεν επηρεάστηκε από αυτό και είπε να τον ελεήσει για δεύτερη φορά.

Όταν ο ξένος παρουσιάστηκε υποκριτικά και τρίτη φορά για να πάρει ελεημοσύνη, ο ταμίας σκούντησε τον πατριάρχη, για να του δείξει πως είναι ο ίδιος. Τότε εκείνος είπε κι έκανε κάτι, που έμεινε ιστορικό.

– Δώσ’ του δώδεκα νομίσματα, πρόσταξε, μην τυχόν είναι ο ίδιος ο Κύριός μου και με δοκιμάζει.

ΑΓΙΟΥ ΕΦΡΑΙΜ ΤΟΥ ΣΥΡΟΥ

ΜΙΑ ΩΦΕΛΙΜΗ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ

Ο ΟΣΙΟΣ ΕΦΡΑΙΜ ο Σύρος, ο περίφημος διδάσκαλος του ασκητισμού, αποφάσισε κάποτε ν’ αφήση για λίγο την πολυπόθητη ησυχία του στην έρημο και να κατέβη στην πόλι. Είχε επιθυμία να προσκυνήση τα άγια λείψανα, που βρίσκονταν τότε στην ΄Εδεσσα, αλλά και να συναντηθή με εκκλησιαστικούς άνδρες, για να συζητήση μαζί τους δογματικές αλήθειες. Ζούσε σε μια εποχή, που η ορθή πίστι χτυπιόταν απ’ όλες τις μεριές από φοβερές αιρέσεις.
- Κύριε, προσευχήθηκε προτού ξεκινήσει, στείλε μου μπροστά μου, καθώς θα περνώ την πύλη της πόλεως, έναν άνθρωπο που να με διδάξη.
Μα τη στιγμή που έμπαινε στην πολυάνθρωπη Έδεσσα, ο πρώτος άνθρωπος που βρέθηκε στο δρόμο του, ήταν μια κοινή γυναίκα, που στάθηκε και τον κύτταζε αδιάντροπα. Ο Όσιος παραπονέθηκε στον Κύριο, που παραχώρησε να βρη το αντίθετο απ’ ότι είχε ζητήσει. ’Υστερα γύρισε αυστηρό το βλέμμα του στη γυναίκα και της είπε απότομα, για να της προκαλέση κάποια συστολή:
- Απορώ πώς δεν κοκκινίζεις από ντροπή που τολμάς να με κυττάζης με τόση επιμονή.
- Εγώ του αποκρίθηκε εκείνη μ’ ετοιμότητα, κάνω αυτό που μου ταιριάζει. Από την πλευρά σου πλάστηκα, εσένα πρέπει να κυττάζω. Του λόγου σου όμως, που πλάστηκες από το χώμα, καλά θα κάνης να έχης διαρκώς το βλέμμα σου ριγμένο σ’ αυτό.
Παίρνοντας τόσο σωστή απάντησι ο μέγας Όσιος, ευχαρίστησε μ’ ευγνωμοσύνη τον Θεό. Πιο ωφέλιμη διδασκαλία απ’ αυτή δεν του χρειαζόταν πλέον.

ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΕΙΣ ΤΗΝ Ι.Μ. ΑΓΙΑΣ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗΣ ΚΟΡΩΠΙΟΥ ΑΤΤΙΚΗΣ

  Από την σημερινή θεία Λειτουργία εις την Ιερά Μονή Αγία Αικατερίνης - Τιμίου Σταυρού  Κορωπίου Αττικής. Ελειτούργησεν ο Σεβ/τος Μητροπολίτης Γ.Ο.Χ. Μεσογαίας, Λαυρεωτικής και Αχαρνών κ. Κήρυκος, βοηθούμενος υπό του Ιεροδιακόνου π. Ιακώβου. 

ΕΝΑ ΕΥΣΤΟΧΟ ΣΧΟΛΙΟ.

Μαρία Σαμίου Αγαπητέ Χαρίλαε, για να προσγειωθείτε λίγο, σχετικά με τις μεγαλοστομίες, που γράφετε για τον σεβ Αμφιλόχιο, όπως πχ. λέτε: "Είναι εκείνος που δεν υπέκυψε στον επάρατο Οικουμενισμό...και δεν συμμετείχε σε οικουμενιστικά συλλείτουργα...", γιά ρωτήστε τον σας παρακαλώ, όταν έγινε η ένωση το 71 με τους Ρώσους της Διασποράς, έαν τότε όντας διάκονος ή ιερομόναχος συλλειτούργησε στην Μονή Παναγίας Κερατέας μαζί τους. Θα ήθελα πολύ να μάθω...

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΡΟΣΕΞΕΙ ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ Ο κ. ΣΤΟΥΡΑΪΤΗΣ.

    Την φωτογραφία αυτή ας την προσέξει πολύ καλά ο κ. Χαρίλαος Στουραΐτης για δύο και μόνο λόγους:

   α) Διότι και ο τότε π. Θωμάς αλλά και ο Σεβ/τος Κήρυκος ΟΥΔΕΠΟΤΕ εδέχθησαν την παραίτηση του Αρχιεπισκόπου ή την ''ανάδειξη'' του ως δήθεν <<Προέδρου Πατρών>>. Γι' αυτό άλλωστε και οι δύο εκδιώχθησαν με τον χειρότερο τρόπο από την τότε <<σύνοδο>> του παρανόμου <<αρχιεπισκόπου>> κ. Νικολάου. Ο μεν π. Θωμάς εκδιώχθηκε από τον Ιερό Ναό αγίας Τριάδος Κάτω Ηλιουπόλεως επειδή δεν δέχθηκε να συλλειτουργήσει με τον πρώην Πειραιώς κ. Νικόλαο και να τον μνημονεύσει ως ''αρχιεπίσκοπο'', ο δε Σεβ/τος κ. Κήρυκος εκδιώχθηκε από την Ιερά Σύνοδο και προσπάθησε να απομακρυνθεί και από τον Ιερό Ναό αγίου Δημητρίου Αχαρνών, επειδή κι εκείνος θέλησε να σεβασθεί τους Ιερούς Κανόνες και να μην αποδεχθεί τον κ.Νικόλαος ως <<αρχιεπίσκοπο>>. Επομένως πως μετά από όλα αυτά ψευδόμενος ο κ. Στουραΐτης γράφει πως ο κοιμηθείς Αρχιεπίσκοπος Ανδρέας ξαναέγινε Αρχιεπίσκοπος για τον Σεβ/το Κήρυκο;

    Και,

  β) Διότι ο π. Θωμάς μετά από την Ένωση των Εκκλησιών Ελλάδας και Ρουμανίας, ουκ ολίγες φορές είχε συλλειτουργήσει μετά του Σεβ/του Μητροπολίτου Αγίου Κιτίου κ. Παρθενίου. Μάλιστα ο Σεβ/τος συμμετείχε και εις εις την Νεκρώσιμον ακολουθία του μετέπειτα Ιερομονάχου π. Θεοδώρου, της οποίας τα τροπάρια ψάλατε εσείς ο ίδιος. Τότε κ. Στουραΐτη δεν ήταν κακοί οι Ρουμάνοι; 

  Το θέμα,  κ. Στουραΐτη, είναι πολύ απλό και δεν χρίζει περαιτέρω συζητήσεως. Η σημερινή όλη αντίδρασή σας δεν στηρίζεται σε δήθεν θέματα πίστεως (εσείς την αποδίδετε εκεί ώστε να μπορείτε να πολεμάτε την Ένωση) αλλά σε καθαρά προσωπικούς λόγους. Άλλωστε τόσο το 2005 ακολουθήσατε τον Σεβ/το Κήρυκο, γνωρίζοντας πως εκείνος ποτέ του δεν αποδέχθηκε την παράνομη παραίτηση του Αρχιεπισκόπου, όσο και μετά από την Ένωση με την Αγιοτάτη Εκκλησία της Ρουμανίας, πάλι ακολουθήσατε και σε κάθε Πανήγυρι της Αγίας Αικατερίνης βρισκόσασταν εκεί, επί του αναλογίου, ψέλνοντας την ''φήμη'' των Ρουμάνων Αγίων Αρχιερέων.

Μπορώ  να μην μιλήσω όταν όλα αυτά τα ΕΖΗΣΑ;