Ο ΙΕΡΟΨΑΛΤΗΣ ΣΤΕΚΕΤΑΙ ΩΣ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ ΚΑΙ ΤΑΠΕΙΝΩΣΗΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΩΣ ΚΟΣΜΙΚΟΣ ΤΡΑΓΟΥΔΙΣΤΗΣ ΜΕ ΥΠΕΡΟΨΙΑ ΚΑΙ ΑΛΑΖΟΝΕΙΑ.

π. Παύλος Παπαδόπουλος

Το να διακονείς στο αναλόγιο είναι μεγάλη ευλογία.Είναι μεγάλη ευλογία αλλά και μεγάλη ευθύνη.Χρειάζεται να γνωρίζεις όχι απλά βυζαντινή μουσική, όχι μόνο τυπικό (τι θα πεις, πότε θα το πεις) αλλά κυρίως να έχεις εκκλησιαστικό φρόνημα.Ο Θεός μου έδωσε την ευκαιρία να διακονήσω σε αναλόγια δίπλα σε καταξιωμένους και έμπειρους ιεροψάλτες.

Η αγάπη μου για την ψαλτική τέχνη είναι μεγάλη.Την αγαπώ την βυζαντινή μουσική διότι είναι η μουσική της λογικής λατρείας μας. Θα πρέπει να καταλάβουμε ότι η βυζαντινή μουσική αναπτύχθηκε ώστε να εξυπηρετεί τα Ιερά Μυστήρια και όχι να χρησιμοποιείται σε συναυλιακούς χώρους.

Για να μην παρεξηγηθώ: Μέσα στους χώρους του Ιερού Ναού, μέσα στην λατρεία είναι κυρίως η θέση της. Εάν χρησιμοποιείται και εκτός των Ιερών Ναών, εκτός της λατρείας μας είναι κάτι το έκτακτο και φυσικά δεν είναι κάτι το κακό.

Οι γνώσεις μου πάνω στη Βυζαντινή Μουσική ίσως είναι περιορισμένες, το ταλέντο μου ελάχιστο όμως η διακονία μου δίπλα σε έμπειρους ιεροψάλτες αυτό με δίδαξε: ότι το αναλόγιο δεν είναι ένα βάθρο επίδειξης φωνητικών ικανοτήτων, αλλά βήμα διακονίας. Ο ιεροψάλτης στέκεται ως παράδειγμα προσευχής και ταπείνωσης και όχι ως κοσμικός τραγουδιστής με υπεροψία και αλαζονεία. Η Εκκλησία τον τοποθετεί σε περίοπτη θέση για να εμπνεύσει τους πιστούς με το ήθος του, με την απλότητά του, με το εκκλησιαστικό του ήθος. Ο ιεροψάλτης ως "επιφανή" πρόσωπο της εκκλησιαστικής κοινότητας καλείται να μαρτυρεί της Αλήθεια του Ευαγγελίου και εκτός των Ιερών Ναών. Φυσικά αυτό να μην ερμηνευτεί ότι ο ιεροψάλτης καλείται να υποκρίνεται μια "σωστή" χριστιανική ζωή. Το θέμα είναι να ζει εν Χριστώ συνεχώς, παντού και πάντοτε, όπως φυσικά και ο κάθε χριστιανός, πόσο μάλλον όμως ο χριστιανός αυτός που διακονεί μέσα στα Ιερά Μυστήρια (νεοκώρος, ιεροψάλτης, επίτροπος).

Θυμάμαι δεν ανέβαινα ποτέ στο αναλόγιο εάν πρώτα δεν έπαιρνα την ευχή του ιερέως που θα λειτουργούσε.

Μα πώς είναι δυνατόν να λάβω μέρος στην λατρεία χωρίς την ευχή του λειτουργούντος ιερέως;

Ο ιεροψάλτης βρίσκεται στο αναλόγιο, όχι για να ερμηνεύσει με τρόπο επιτακτικό συγκεκριμένα μουσικά κομμάτια του ήχου της Κυριακής, όχι για να ψάλλει σχολαστικά και σφιγμένα τα μουσικά κείμενα με το άγχος μήπως και δεν ερμηνεύσει σωστά κάποια "πεταστή"· αλλά μέσα στον λατρευτικό χρόνο να προσφέρει κατάνυξη, προσευχητική διάθεση, έμπνευση μετάνοιας και δοξολογίας προς τον Τριαδικό Θεό μας.

Πολλές φορές ικανότατοι ιεροψάλτες χάνουν τον νόημα της διακονίας τους και γίνονται κουραστικοί αλλά και δυσάρεστοι στις καρδιές των πιστών που ήρθαν στο Ναό όχι για να ακούσουν κάποια "περίφημη" αργή δοξολογία αλλά για να κοινωνήσουν ουρανό, ηρεμία και αμεριμνησία.

"Μεγάλοι δάσκαλοι", προσπαθούν συνεχώς να εντυπωσιάσουν μ' έναν επιδεικτικό τρόπο, με τις ικανότητές τους, λέγοντας "σπάνια και δύσκολα μαθήματα" που το μόνο που εξυπηρετούν είναι να τρέφουν το εγώ τους και όχι να εξυπηρετούν τον λατρευτικό χρόνο.

Οι πιστοί θέλουν απλές μελωδίες, απαλές φωνές, χωρίς κοσμικές κορώνες.

Δεν είναι τυχαίο ότι πολλές φορές οι πιστοί αναπαύονται σε ιεροψάλτες που μπορεί να μην έχουνε πολλές μουσικές γνώσεις αλλά ψέλνουν απλά και λιτά.

Δεν είναι τυχαίο ότι πολλές φορές η εκκλησιαστική κοινότητα συμμετέχει περισσότερο προσευχητικά όταν στο αναλόγιο ανέβει κάποιος άνθρωπος που έχει πνευματική κατάσταση, κι ας μην τα λέγει όλα καλά, κι ας έχει μία "συνηθισμένη" φωνή.

Είναι η Χάρις του Θεού που ποτίζει την μελωδία του. Είναι η Χάρις του Θεού που νιώθεις πνευματική ευφορία όταν ακούς να ψέλνει ένας λαϊκός ή μοναχός που πλησιάζει το αναλόγια με φόβο Θεού, που προσπαθεί να ζει με τον Ευαγγελικό Λόγο.

Η εκκοσμίκευση μέσα στην Εκκλησία είναι μια μεγάλη πληγή. Είτε αυτή λέγεται: ιερατικά άμφια, διακόσμιση Ναών, λατρευτικές τελετές που καταντούν κοσμικές φιέστες, ιεροψάλτες-τραγουδιστές σε νυκτερινά κέντρα, κ.α.

Δεν θέλω να το παίξω διδάσκαλος των ιεροψαλτών, μιας και τώρα κυρίως διακονώ την Εκκλησία ως ιερέας. Όμως έχοντας ζήσει το αναλόγιο, έχοντας συναναστραφεί με καταξιωμένους ιεροψάλτες (που κάποιοι έχουνε φύγει από την ζωή), νομίζω μπορώ ταπεινά να πω (να παροτρύνω) ότι οι ιεροψάλτες, οι σύλλογοι ιεροψαλτών καλούνται να λάβουν δράση ώστε η εκκοσμίκευση του αναλογίου να παύση να υφίσταται.

Δεν είναι δυνατόν κάποιος ιεροψάλτης-πρωτοψάλτης, να απαντά στον προεστό της λατρευτικής σύναξης, που ξεκάθαρα είναι ο λειτουργών ιερέας, ότι "εγώ κάνω κουμάντο στο αναλόγιο, θα πω ότι θέλω, όπως το θέλω, όση ώρα θέλω". Το αναλόγιο είναι ένα κομμάτι του Ναού, δεν μπορεί να δρα αυτόνομα. Ούτε ο πρωτοψάλτης είναι Δεσπότης της λατρευτικής πράξης· είναι διακονητής.

Τέτοιες φαιδρές καταστάσεις δείχνουν ότι ο συγκεκριμένος τύπος ιεροψάλτου δεν έχει συναίσθηση που βρίσκεται, ποια είναι η θέση του...και φυσικά δείχνει ότι όχι μόνο πνευματική κατάσταση δεν έχει, αλλά ούτε στοιχειώδη εκκλησιαστικό φρόνημα. Και όλα αυτά διότι ο ιερέας αντιμετωπίζεται ως εχθρός, φανερώνοντας με το σκεπτικό του το πόσο πάσχει αυτός ο άνθρωπος που υμνεί με το στόμα του το Θεό, από εγωπάθεια και οίηση.

Δεν είναι δυνατόν ο ιεροψάλτης να απαιτεί συγκεκριμένο "τόνο" από τον ιερέα και να του τον δίνει, κι αν ο ιερέας δεν "κτυπήσει σωστά" ο ιεροψάλτης να νευριάζει. Δεν βρισκόμαστε αγαπητοί μου στο Ναό για να λόγους ορθοφωνίας αλλά για να λάβουμε Χάρη Θεού δια των Μυστηρίων.

Δεν συμφωνώ καθόλου με την τακτική κάποιων που επειδή και μόνο έχουνε μεράκι να διακονήσουν σε αναλόγιο, ανεβαίνουν πάνω και ανοίγουν το στοματάκι τους και βγαίνουν από εκεί μέσα “άρρητα ρήματα”. Φυσικά και αυτό δεν είναι σωστό να γίνεται. Άλλο τι θέλω να κάνω και άλλο να μπορώ να το κάνω. Πρέπει να έχουμε την διάκριση να ξέρουμε τις δυνατότητές μας. Βεβαίως λόγω έλλειψης σωστών ιεροψαλτών τα αναλόγια ειδικά τις καθημερινές ή σε διάφορα χωριά γεμίζουν με τέτοιους ανθρώπους που για λόγους οικονομίας εξυπηρετούν την λατρεία.

Τι να κάνει ο ιερέας-προϊστάμενος όταν κάποιος σωστός ιεροψάλτης ζητά ένα υπέρογκο χρηματικό ποσό για να έρχεται μια φορά την Κυριακή και ο Ναός αδυνατεί οικονομικά; Θα αρκεστεί στον συνταξιούχο που το είχε μεράκι και έρχεται και αφιλοκερδώς (με ότι αυτό συνεπάγεται).

Φυσικά λοιπόν και παίζει ρόλο η ορθοφωνία, η μουσική κατάρτιση όλων όσων παίζουν κάποιο ρόλο μέσα στην λατρευτική πράξη (ιεροψάλτες, αρχιερείς, ιερείς, διάκονοι), όμως κι αν γίνονται κάποια λάθη δεν χάθηκε και ο κόσμος. Μας εμπαίζει ο διάβολος, δεν το καταλαβαίνουμε; Ασχολούμαστε με το ποιο μουσικό μάθημα θα πούμε, πώς θα εκτελέσω τα "πληρωτικά", πόσα "γυρίσματα" θα κάνω, και ο Χριστός πουθενά, η προσευχή πουθενά.

Λέμε πολλά "Κύριε ελέησον" σύμφωνα με το μουσικό κείμενο, όμως ούτε ένα "Κύριε ελέησον" δεν βγαίνει από την καρδιά μας.

Δόξα τω Θεώ, υπάρχουν και ιεροψάλτες που αγαπούν αυτό που κάνουνε, και το κάνουμε συνειδητά, υπεύθυνα, ταπεινά, με εκκλησιαστικό φρόνημα, έχοντας μια ζωή που μοσχοβολά θυμίαμα. Και αυτό βγαίνει και στο ψάλσιμό τους, το βλέπεις με το πως στέκονται στο αναλόγιό τους, πως κινούνται μέσα στο Ναό, στην καθημερινότητά τους.

Είναι αυτοί οι ιεροψάλτες που με το μειλίχιο ύφος τους, με την ανοικτή καρδιά τους προσελκύουν και νέα παιδιά στο αναλόγιο. Και γεμίζουν τα αναλόγια με παιδικές φωνές που μαθητεύουν κυρίως μέσα στην λατρεία και όχι μόνο στα θρανία των ωδείων. Η Βυζαντινή μουσική σπουδάζεται πάνω στο αναλόγιο.

Ελπίζω να μην δημιούργησα σκάνδαλο με τα γραφόμενά μου. Απλά ήθελα να τονίσω τον σημαντικότατο ρόλο των ιεροψαλτών μέσα στην λατρευτική ζωή της εκκλησιαστικής κοινότητας. Μπορούν να κάνουν μεγάλο καλό αλλά και να βλάψουν. Μπορεί το αναλόγιο να γίνει ο οδός της προσωπικής τους σωτηρίας τους ή της απώλειάς τους.

Μακάρι όλοι μας να καταλάβουμε γιατί βρισκόμαστε μέσα στην Εκκλησία. Και ο λόγος αυτός είναι για να βρούμε τον Χριστό, όχι για να πιάσουμε κάποια θέση, όχι για να κτίσουμε ένα καλό όνομα, ούτε για να αναδειχθούμε κοινωνικά.

Είτε είσαι ιεροψάλτης, είτε κληρικός δεν πρέπει να ξεχνάς γιατί βρίσκεσαι μέσα την Εκκλησία. Το ότι βρίσκεσαι στην Εκκλησία δεν σημαίνει ότι ό,τι κάνεις είναι σωστό και θα σωθείς. Διότι η πρόθεσή μας, τα κριτήρια με τα οποία κάνουμε κάτι θα κρίνει και το εσχατολογικό αποτέλεσμα των πραξεών μας. Μακάρι τα κίνητρά μας να είναι αγαθά, καλοπροαίρετα και θεμελιωμένα πάνω σ' αυτήν την ιερή αγωνία μας: να ευαρεστούμε τον Χριστό μας και όχι τους κόλακες, τον κόσμο, τα πλήθη.

Ας το θυμόμαστε όλοι μας: μπορεί να ερμηνεύεις απίστευτα καλά κάποιο δύσκολο βυζαντινό μάθημα, μπορεί να έχεις απίστευτα καλή φωνή· χωρίς υπακοή και ταπείνωση, χωρίς υπομονή και διάκριση, χωρίς συγχωρετικότητα και αγάπη, δεν σώζεσαι.

Εάν οι μουσικές μου γνώσεις γίνονται αιτία να χάνω τον Χριστό μου, να τα βράσω όλα. Καλύτερα να μην ξαναψάλλω ποτέ, παρά να χαθώ αιώνια.

proskynitis.blogspot.com 

ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ.

ΑΠΟ ΤΟΝ   

<<ΤΟΜΟ ΕΝΩΣΕΩΣ>>

    <<Όθεν εν επιγνώσει τελούντες ότι πάντες είμεθα ατελείς και αδύναμοι, επιρρεπείς μεν εις την κατά του ετέρου κρίσιν και κατάκρισιν, επιφυλάσσοντες δε δι' εαυτούς την αγαθήν μερίδα και την δικαίωσιν, λαβόντες υπόψιν τον προφητικόν λόγον, <<ημάρτομεν, ηνομήσαμεν, ηδικήσαμεν>> (Γ΄ Βασιλειών, 8,47) και την αποστολικήν προειδοποίησιν <<ο δοκών εστάναι, βλεπέτω μη πέση>> (Α΄ Κορ. 10,12), εθέσαμεν άπαντες ομού και από κοινού το έργον και τας ενεργείας ημών εις την κρίσιν του Πανσόφου Δομήτορος και Κυβερνήτου της Αγίας Εκκλησίας Αυτού, του Εσταυρωμένου Χριστού, ειδότες εναργώς ότι ο Δίκαιος Κριτής και Φιλεύσπλαγχνος Πατήρ ημών, ως ο <<ετάζων καρδίας και νεφρούς>> (Ψαλμ, 7,10) και προγνωρίζων την πρόθεσιν, την βούλησιν και την ενέργειαν εκάστου ανθρώπου, θα αποδώση δικαίαν και φιλάνθρωπον κρίσιν δια τας πράξεις και τας παραβλέψεις εκάστου εξ ημών, και θα επιβεβαιώση την θέσιν και την διακονίαν εκάστου εξ ημών εις την Αγίαν Αυτού Εκκλησίαν.

    Όθεν εν βαθεία συναισθήσει της ευθύνης ημών ενώπιον Θεού και ανθρώπων, ωμολογήσαμεν και επαναβεβαιώσαμεν την ορθόδοξον πίστιν της Μίας, Αγίας Καθολικής και Αποστολικής του Χριστού Εκκλησίας, καθομολογούντες μετά των Αγίων Πατέρων και θεοφωτίστων διδασκάλων της Εκκλησίας όσα ούτοι εν ταις ιεραίς συνόδοις εδογμάτισαν και εν τοις συγγράμασιν αυτών θεοφιλώς κατέγραψαν, προς ασφαλή και βεβαίαν πνευματικήν καθοδήγησιν των πιστών και σωτηρίαν των αθανάτων ψυχών αυτών, πιστεύοντες ακλινώς και ακραδάντως ότι <<Αύτη η πίστις των Αποστόλων, αύτη η πίστις των Πατέρων, αύτη η πίστις των Ορθοδόξων, αύτη η πίστης την οικουμένην εστήριξεν>> κατά το Συνοδικόν της Ορθοδοξίας>>.    

(Σελ. 6 - 7)

ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΗΣ ''ΘΕΟΘΕΝ ΒΕΒΑΙΩΣΕΩΣ''

''ΕΩΣ ΘΑΝΑΤΟΥ ΑΓΩΝΙΣΟΥ ΥΠΕΡ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ

ΚΑΙ ΚΥΡΙΟΣ Ο ΘΕΟΣ ΣΟΥ ΠΟΛΕΜΗΣΕΙ ΥΠΕΡ ΣΟΥ''

(Σοφ. Σειράχ)

  Μετά την αλλαγή του εορτολογίου στις 10/3/1924 οι μη αποσχισθέντες ορθόδοξοι (χλευαστικώς αποκαλούμενοι παλαιοημερολογίτες) και υπό διωγμό ευρισκόμενοι, συγκεντρώθηκαν την νύκτα της παραμονής της Υψώσεως ου Τιμίου Σταυρού, για να τελέσουν κρυφά την αγρυπνία για την γιορτή, στο όρος του Υμμητού πάνω από το Χολαργό. Περίπου κατά τις 11:30 μ.μ. εμφανίστηκε στον ουρανό Λευκότατος Φωτεινός Σταυρός , καταυγάζοντας μόνο το μονύδριον και το περίβολον αυτού. Σημείο από τον Θεό που μας έδειξε πως θέλει να ακολουθούμε το Πάτριον Παλαιόν Εορτολόγιον.

   Το μέγα αυτό θαύμα το είδαν όχι μόνο οι Ορθόδοξοι πιστοί που είχαν πάει στην αγρυπνία αλλά και οι αστυνομικοί που είχανε φτάσει στον Ιερό Ναό για να τους διαλύσουν. 

Δημοσίευμα Εφημερίδας ΣΚΡΙΠ

Η αναφορά του Μέγα Θαύματος

Δημοσίευμα της Εφημερίδας ΣΚΡΙΠ

σχετικά με την εμφάνιση του Τιμίου και Ζωοποιού

Σταυρού στις 15 - 28/9/1925

ΥΨΩΣΙΣ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ (14 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ)

Η ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΥΨΩΣΙΣ

ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ

   Ο Τίμιος Σταυρός υψώθηκε ''το πρώτον,εις τον άμβωνα'', αμέσως μετά την Εύρεσή Του από την αγ. Ελένη, από τον Πατριάρχη Ιεροσολύμων Μακάριο, διότι ήταν αδύνατο στους χιλιάδες πιστούςπου συγκεντρώθηκαν, να πλησιάσουν και να τον ασπασθούν. Η δεύτερη Ύψωση έγινε το έτος 628, στην Μεγάλη Εκκλησία της Αγίας Σοφίας, όταν ο Αυτοκράτορας Ηράκλειος έφερε στην ΚΠολη το τμήμα εκείνο του Σταυρού που είχαν απαγάγει οι Πέρσες το 614 από τα Ιεροσόλυμα, μαζί με τον Πατριάρχη Ζαχαρία. Έκτοτε επικράτησε η συνήθεια της αναπαραστάσεως της Υψώσεως και η ομώνυμη εορτή, την οποία η Εκκλησία τιμά με αυστηρή νηστεία, αντίστοιχη εκείνης της Μεγάλης Παρασκευής.   

ΥΨΩΣΙΣ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ.

Η ΕΟΡΤΗ ΤΗΣ ΥΨΩΣΕΩΣ

ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΚΑΙ ΖΩΟΠΟΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ

ΕΙΣ ΤΟΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΙΚΟΝ Ι.Ν. ΑΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΑΧΑΡΝΩΝ!!!

 Μι ιδιαίτερη λαμπρότητα αλλά και κατάνυξη εορτάσθηκε την Παρασκευή 14 Σεπτεμβρίου 2019 εκ.ημ. η Παγκόσμια Ύψωση του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού στον Μητροπολιτικό Ιερό Ναό Αγίου Δημητρίου και Αγίας του Θεού Σοφίας Αχαρνών.

 Ο Σεβεσμιώτατος Μητροπολίτης Μεσογαίας, Λαυρεωτικής και Αχαρνών κ. Κήρυκος χοροστάτησε στην Ακολουθία του Όρθρου και τέλεσε την Ακολουθία της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού και την Θεία Λειτουργία. 

 Στην ομιλία του ο Σεβ/τος αναφέρθηκε στην μεγάλη αυτή εορτή της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού προτρέποντας τους πιστούς να σηκώνουν με πίστη και υπομονή τον δικό τους καθημερινό Σταυρό, διότι δι' αυτού θα εισέλθουν εις την βασιλεία των Ουρανών. Τόνισε δε πως ο Σταυρός του Κυρίου αποτελεί <<όπλο ειρήνης>> και κορυφαίο σύμβολο θυσίας και αγιασμού. Την ομιλία του ολοκλήρωσε ευχόμενος η χάρις Του να προσφέρει εσωτερική ειρήνη και να διαφυλάττει τις ζωές όλων. 

Σταυρέ του Χριστού πανσεβάσμιε, 

σώσον ημάς τη δυνάμη σου.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΤΟΥ ΣΕΒ. ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ Γ.Ο.Χ. ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ κ. ΚΗΡΥΚΟΥ

 ΑΙΤΙΑ ΤΩΝ ΕΣΩΤΕΡΙΚΩΝ ΣΧΙΣΜΑΤΩΝ

ΤΗΣ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΦΑΙΝΟΝΤΑΙ ΑΛΛΑ

ΚΑΙ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΦΑΙΝΟΝΤΑΙ.

Ο ΝΟΩΝ ΝΟΕΙΤΩ...

  Ο ἱερός Χρυσόστομος γράφει: «Οἱ εὐτελεῖς καί οἱ ἄτιμοι, πού ἐγιναν ἔντιμοι καί ζηλευτοί διά τοῦ ὀνόματός Σου (Κύριε), χρησιμοποιοῦν τήν τιμήν ἐναντίον τοῦ τιμήσαντος καί ἐνεργοῦν μέ θρασύτητα καί προσβάλλουν τά ἅγια μέ τήν ἀπώθηση καί ἐκδίωξη τῶν ἱκανῶν, γιά νά εἶναι αὐτοί οἱ πονηροί, ἥσυχοι καί ἀσύδοτοι στήν κατ’ ἀρέσκειαν ἀνατροπήν τῆς ἐκκλησιαστικῆς τάξεως ....». Τό ζησαμε καί αυτό μέ τήν εκδίωξι καί τήν εξορία από τόν Ιερόν Ναόν της Αγίας Τριάδος καί από την παρακειμένην Στέγην Φιλοξενίας Κληρικών Αγιος Γρηγόριος ο Ε΄, τού ομολογητού Ιερέως π.Θωμά Κοντογιάννη, καί τών πιστων εις τήν Ομολογίαν ενοριτων. Σημειωτέον οτι η Ομολογία των Ενοριτων του Ι.Ν. Αγιας Τριάδος ειχε νά κάνη καί μέ αλλα θέματα, τά οποία ειναι γνωστα, αλλά προπάντων καί μέ τήν προπαγάνδα περί "χειροθεσίας", η "συγχωρητικης ευχής", την οποία θά μπορουσαμε νά χωρισουμε σε δυο κατηγοριες καί αντιστοιχα δυο στόχους. Η πρωτη κατηγορία - στόχος ητο νά περάση η χειροθεσία ως επί σχισματικων κατα την απόφασιν του 1971 (βλέπετε "Απαλλακτικα Βουλεύμκατα" Πειραιως καί Δραμας), διότι ετσι εζητησαν οι Φλωρινικοί, προκειμένου νά δεχθουν εις ενωσιν τούς "Ματθαικους" (βλέπετε Δηλωσιν του Χρυσοστόμου Κιούση Αρχιεπισκόπου των Φλωρινικων καί ενέργειες του παρασυνοδικου κατεστημένου, κινουμενου αφανως η καί εμφανως εν τισι υπό του Στεφάνου). Η δευτέρα κατηγορία - στόχος ητο νά περάση ως σωτηριος διά τήν Εκκλησία, η μετωνομασία της χειροθεσίας κατά τον Η Κανόνα (βλ. Απόφασιν των Ρωσων της Διασπορας του 1971) εις συγχωρητικήν ευχην, την οποίαν εδέχθη δηθεν η Εκκλησία καί οχι μεμονωμενα ατομα. ...Ειναι δέ χαρακτηριστικόν οτι οι μέν του Στεφάνου, που ανήκουν εις την πρωτην κατηγορίαν (βλέπετε Καταδικην της χειροθεσίας η συγχωρητικης ευχης 2007) ειχον καί εχουν σκοπόν νά δωσουν κυρος εις την χειροθεσίαν καταδικαζοντες αυτην καί επικυρωνοντες παραλλήλως καί τά Απαλλακτικα Βουλεύματα αλλά καί την Δηλωσιν του Αρχιεπισκόπου των Φλωρινικων Χρυσοστόμου Κιούση, ο οποιος τους περιμένει με ανοικτας αγκάλας νά ενωθουν μαζί του βάσει αυτης της χειροθεσίας), οι δέ εκ των ημετερων, ανηκοντες εις την δευτεραν κατηγοριαν, επεχείρησαν, υπογειως μεν κατ αρχην, ευθεως δέ μετα τό 2015, νά περάσουν επιβλητικα τό μήνυμα οτι οι μή δεχόμενοι οτι τό ετος 1971 εδω εις τήν Ελλάδα Αρχιερεις ελάβον "συγχωρητικην ευχήν", καί δή "υπό τήν προυπόθεσιν οτι ωρθοδόξησαν οι Ρωσοι", αλλά θέλοντες νά μεταποιησουν την συγχωρητικην ευχήν εις χειροθεσίαν επί σχισματικων, ειναι αρνηται της Ομολογιας του 1981 (η οποία σημειωτέον ως εχει διατυπωθει εις τά Πρακτικά δέν ειναι τουσιαστικα της Ιερας Συνόδου), καί διά τουτο καί πεπτωκότες καί από την Αρχιερωσυνην, εάν ειναι Αρχιερείς και από τήν Ομολογιαν της Πϊστεως εάν ειναι Ιερεις, Μοναχοί η λαικοί). Καί το τραγικόν του ολου αυτου κινηματος ειναι αφ' ενός η δήλωσις θεολογου Καθηγητου οτι εφευρομεν το 1971 την συγχωρητικην ευχήν διά νά μή περιέλθη η Εκκλησία εις τήν υποταγην των Ρωσων, καί αφ' ετέρου η δηλωσις των περί τόν Σεβασμιωατον Αμφιλόχιον, οτι οσοι υπέγραψαν την ενωσιν 29 Ιανουαριου του 2019 εις τά Εξαμίλια Κορινθιας ειναι ολοι αρνηταί της Αρχιερωσυνης των καί πεπτωκοτες καί οπαδοί του Παναιρετικου Οικουμενισμου, καί οτι ημείς ο Μητροπολίτης Κήρυκος, ειναι διά τόν λόγον αυτόν ο χειρότερος ολων των Οικουμενιστων, ο δέ Σεβ. Αμφιλοχιος., ως ο μόνος μή υπογραψας την ενωσιν ειναι ο μοναδικός επί της γης Ορθοδόξος Ιεραρχης. Προσευχόμεθα νά μη επιτρεψη ο Θεός νά ολοκληρωθη τό κυοφορουμενον από τό 2015 σχίσμα, καί νά μην επιμείνη περαιτερω ον Σεβασμιωτατος Αμφιλόχιος εις την αρνησιν της ενότητος, διότι γνωριζομεν πολύ καλά πώς ο,τι τόν αναγκάζουν νά υπογραφη, η ο,τι τόν επεισαν νά υπογραψει δέν ειναι ιδικόν του. Καθ ημάς ισχύει καί τωρα η καλή του Ομολογια του ετους 1977, οταν ηλεξγε τους Αρχιερεις πού μετέβησαν στους κακοδόξους, ως τούς εχαρακτηρισε Ρωσους... Αυτά πρός τό παρόν για οσους παρακολουθουν τά εκκλησιαστικά δρωμενα καί θέλουν νά ενημερωνωνται. Μέ τήν σημειωσιν οτι δέν ειναι μόνον αυτά πού φαίνονται, τά αιτια των σχισματων, αλλά καί οσα δέν φαίνονται .... .

ΤΟΤΕ ΠΟΥ ΗΜΟΥΝ ΚΑΛΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΦΙΛΟ ΜΟΥ κ. ΣΤΟΥΡΑΪΤΗ.

<<Δικαιοσύνη μάθετε...>>

Τώρα ο εν Χριστώ αδελφός και φίλος κ. Χαρίλαος Στουραΐτης μου προτείνει να μην γράφω διότι δεν είμαι Θεολόγος. Για να δούμε όμως πριν γίνει η ένωση τι μου έλεγε:

1. 7/8/18, 9:45 μ.μ.: 

<<Δημήτρη, καλησπέρα. Ανέβασε στον ΟΜΟΛΟΓΗΤΗ,χωρίς σχόλια, το άρθρο που έβαλα>>.

2. 27/8/18, 9:24 π.μ.: 

<<Δημήτρη, βάλε στον ΟΜΟΛΟΓΗΤΗ, χωρίς κανένα σχόλιο, το τελευταίο άρθρο. Ευχαριστώ!>>.

Τότε που ζητούσε τη βοήθειά μου :

1. 1/11/2018, 8:13 μ.μ.: 

<<Δημήτρη τι γίνεται; Μήπως μπορείς να μου βρεις το ανυπόγραφο καθαιρετικό χαρτί των Νικολαϊτών, που αφορά στον Δεσπότη και να μου το στείλεις;>>

2. 29/12/18, 7:43 μ.μ.: 

<<Επίσης, ψάχνω ένα κείμενό του που λέει ότι όταν έρχεται κάποιος κληρικός, θα πρέπει να εξετάζουμε και την χειροτονία του. Δεν μπορώ όμως να το βρω. Αν το βρεις, στείλε το μου>>.

Τότε που ζητούσε τη γνώμη μου:

22/12/18, 1:31 μ.μ.: 

<<Δημήτρη, αυτό έστειλα στον <<Σ>>. Για πες μου τη γνώμη σου>>.

 Αλλά και την Παρασκευή, 29 Σεπτεμβρίου 2017 στην Δημοσίευσή σας στο blog αυτό με τίλο: <<ΝΕΑ ''ΕΚΤΡΟΠΑ'' ΑΠΟ ''ΚΛΗΡΙΚΟ'' ΤΗΣ ''ΣΥΝΟΔΟΥ''- ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗΣ ΟΜΑΔΟΣ ΤΟΥ ''ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ'' ΚΑΙ ''ΗΓΟΥΜΕΝΟΥ'' κ. ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΤΣΑΚΙΡΟΓΛΟΥ>>, είχα γράψει 3 σχόλια και το ένα εξ αυτών ήταν για να σας υποστηρίξω. Τότε είχα το δικαίωμα να γράφω; 

 Και σας θυμίζω επίσης πως μέχρι τον περασμένο Ιανουάριο όσες δημοσιεύσεις έκανα στο blog, θεολογικές ή μη, σας έβρισκαν θετικά προσκείμενο.  

 κ. Στουραΐτη, μην βιασθείτε να βγάλετε συμπεράσματα. ΔΕΝ σας πολεμάω γράφοντας τα παραπάνω. Αλλά αφού εσείς δεν είστε δίκαιος απέναντί μου, τότε δυστυχώς θα πρέπει εγώ να γίνω δίκαιος του εαυτού μου. Μπορεί να μην σας αρέσει που τώρα σας ελέγχω και όχι σας πολεμάω, αλλά αυτό με είχατε μάθει εσείς να κάνω χάριν της υπερασπίσεως της Εκκλησίας και της αληθείας, κι αυτό συνεχίζω να κάνω μέχρι και τώρα. Ακριβώς επάνω σε αυτά που με μάθατε πατάω και προχωράω, χωρίς να έχω ξεφύγει ούτε χιλιοστό.