ΙΕΡΟΣ
ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΚΟΣ ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ
ΚΛΗΡΙΚΩΝ
ΑΚΑΙΝΟΤΟΜΗΤΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΕΛΛΑΔΟΣ
«ΜΑΤΘΑΙΟΣ Α»
ΣΤΑΥΡΟΠΗΓΙΑΚΗ ΚΑΙ ΣΥΝΟΔΙΚΗ
ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ – ΕΠΙΣΚΟΠΕΙΟΝ ΑΓ. ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗΣ
ΣΤΡΟΓΓΥΛΗ ΚΟΡΩΠΙΟΥ ΑΤΤΙΚΗΣ 194.00 ΤΘ 54
ΤΗΛ. 210 6020176
Α.Π.
6 Νοέμβριος 2009
Πρός
ἐπερωτῶντα
διατί ἡ τόση παραφροσύνη
εἰς τά
ἐκκλησιαστικά μας πράγματα
Ἀγαπητέ
μου, χαῖρε ἐν Κυρίω.
Μέ
ἐρωτᾶτε, διατί τόσαι διαιρέσεις καί
σκάνδαλα εἰς ἡμᾶς τούς Ὀρθοδόξους.
Διατί τόση ἀσέβεια ἀκόμη καί εἰς
σεμνυνομένους μέ τό ὄνομα τοῦ γνησίου
Ὀρθοδόξου. Διατί τόση παραφροσύνη καί
τόση ἀναίδεια ἀκόμη καί εἰς τούς
ἐκκλησιαστικούς κύκλους.
Πολύ
δικαιολογημένη εἶναι ἡ ἀπορία, διότι
πράγματι, ἐάν ἀντικρύσωμεν μετά προσοχῆς
τήν «κατάντια» τῶν σημερινῶν ἀνθρώπων
γενικώτερον, ἀλλά καί τῶν ἐκκλησιαστικῶν
μας πραγμάτων, θά φρίξωμεν.
Εἶναι
πολύ χαρακτηριστικός ὁ Μέγας Βασίλειος
διά τούς Κληρικούς τῆς ἐποχῆς του, τά
ὁποῖα ἰσχύουν καί διά τούς σημερινούς
Κληρικούς. Γράφει: «Ὁ Ἰούδας πού
προτίμησε νά πεθάνη στήν ἀγχόνη παρά
νά ζεῖ στήν ντροπή, ἀποδείχθηκε
προτιμότερος ἀπ’ αὐτούς (τούς Ἱερωμένους)
πού στίς μέρες μας στέκουν χωρίς ντροπή
ἀπέναντι στήν γενική κατακραυγή καί
σχετίζονται ἀναίσχυντα μέ τά αἰσχρά.
Μονάχα μή ἐξαπατηθεῖτε ἀπό τίς
ψευδολογίες τους ὅταν διακηρύττουν
ὀρθότητα πίστεως. Τέτοιοι ἄνθρωποι
εἶναι Χριστέμποροι, καί ὄχι Χριστιανοί,
καθόσον πάντα προτιμοῦν ἐκεῖνο πού
τούς βολεύει στόν παρόντα βίο ἀπό τό
νά ζοῦν σύμφωνα μέ τήν ἀλήθεια τοῦ
Εὐγγελίου» (Μέγας Βασίλειος ‘Επιστολή
ΣΜ, Νικοπολίταις Πρεσβυτέροις, 2-3 PG 897
Α)
Καί ὁ Ἅγιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης
διά τήν ἐποχήν του διεκτραγωδεῖ τήν
«κατάντια» τῶν τότε Κληρικῶν διά τῶν
ἐξῆς: «Ὦ τῆς πωρώσεως! ὦ τῆς θεομαχίας!
Χριστός ἤρνητο ... ἐπίσκοποι περιωρίζοντο
καί ἡγούμενοι ταυτοπαθοῦντες... μοναχοί
καί μονάζουσαι, λαϊκοί καί λαϊζουσαι...,
οἱ μέν τυπτόμενοι, οἱ δέ φρουρούμενοι,
ἄλλοι λιμοκτονούμενοι, ἕτεροι ξεόμενοι,
ἄλλοι θαλαττευόμενοι ... ἕτεροι
θανατούμενοι... καί σύ, ὦ τρισάθλιε,
ἐαλωκώς τῆ ψυχοφθόρω κοινωνίᾳ, καί
μένων εἰς τό ὀλετήριον, ἐπ΄ ἅν οὕτως,
ἀλλ’ οὐ μοναστήριον, λέγεις εὖ ἔχειν...
Ποῖον δέ καί διεσώσω ναόν, τόν ναόν τοῦ
Θεοῦ, μιάνας σεαυτόν; Τίνας δέ καί
ἀδελφούς ἐφυλάξω, διεφθορότας τῆ
ὀλεθρίᾳ σου κοινωνία, κἄν ἐν βρώμασι;
σκάνδαλον τοῦ κόσμου, ὑπόδειγμα
ἀρνήσεως, προτροπή ἀπωλείας, σάρξ ἀλλ’
οὐ πνεῦμα, σκοτήρ, ἀλλ’ οὐ φωστήρ.
Ταῦτα αὐτή ἡ ἀλήθεια βοᾶ πρός τούς
οὕτως ἀσεβοῦντας΄ οὕς εἰ μή μετανοήσουσιν
ἐπιλέγειν οὕτως ἄθεα, οὐ χριστιανούς
ἡγητέον» (P.G. 99, 1337 C).
Καί ἡ αἰτία
ὅλης αὐτῆς τῆς παραφροσύνης, τῆς
ἀσεβείας καί τῆς θεομαχίας, ποία εἶναι;
Μᾶς δίδει τήν ἀπάντησιν ὁ Ἅγιος
Γρηγόριος ὁ Νύσσης. «Ἡ ἐν ὀλίγω τῆς
ἀληθείας παρατροπή τῆ ασεβεία την
πάροδον δέδωκε». (Ἁγίου Γρηγορίου
Νύσσης, Ρ.G. 44,1249). Δηλαδή, ἐάν ξεφύγωμεν
ἔστω καί κατ’ ὀλίγον ἀπό τήν ἀλήθεια,
ἔρχεται σάν συνέπεια ἡ ἀσέβεια. Καί
αὐτό ἀκριβῶς συμβαίνει σήμερον, καί
μάλιστα εἰς πολύ μεγαλύτερον βαθμόν.
Διότι, ἄν ἡ ὀλίγη παρατροπή (ἐκτροπή)
ἀπό τήν ἀλήθεια δίνει τήν εὐκαιρία νά
ἐκδηλωθῆ ἡ ἀσέβεια, πόσην ἀσέβειαν,
πόσην παραφροσύνην πόσην θεομαχίαν
φέρνει ἡ παντελής ἀθέτησις τῆς ἀληθείας.
Διά τοῦτο ἀς προσέξωμεν, διότι οἱ
καιροί χαλεποί. Καί ἀς μελετῶμεν τόν
λόγον τοῦ Θεοῦ διά νά γνωρίζωμεν τήν
ἀλήθειαν. Καί ἡ γνῶσις τῆς ἀληθείας
θά μᾶς κρατήση ἐλευθέρους ἀπό τό κακόν,
προσηλωμένους εἰς τό ἀγαθόν. «Γνώσεσθε,
λοιπόν τήν ἀλήθειαν καί ἡ ἀλήθεια
ἐλευθερώση ὑμᾶς».
Μετ’
εὐχῶν
+ Ὁ Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς
Κήρυκος
