ΙΔΟΥ ΠΟΙΟΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΗΤΑΝ Ο ''ΠΕΙΡΑΙΩΣ'' ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΜΕΣΣΙΑΚΑΡΗΣ ΤΟΝ ΟΠΟΙΟΝ Η ΤΟΤΕ ΣΥΝΟΔΟΣ ΑΝΕΔΕΙΞΕ ΕΙΣ ''ΑΡΧ/ΠΟΝ''

Κατά τό 1978 ὁ τότε Πειραιῶς Νικόλαος ἀπευθυνόμενος πρός τότε λαϊκόν Μηνᾶν Κοντογιάννην (νῦν Μητροπολίτην Κήρυκον), τοῦ προέτεινε:«Ἔλα νά σέ χειροτονήσω ἐγώ, ὁ Ἀρχιεπίσκοπος πρέπει νά παραιτηθῆ, διότι δέν τά καταφέρνει, καί θά ἀναλάβω ἐγώ, διότι ἐγώ εἶμαι ἱκανός, αὐτό τό ἀναγνωρίζουν ὅλοι. Ὁ ἴδιος ὁ Εἰσαγγλέας μέ συνεχάρη διά τήν ὁμολογίαν μου, μοῦ ἔβαλε μετάνοια, μοῦ εἶπε τώρα σέ ἀναγνωρίζω γιά Ἐπίσκοπο, καί ἐζήτησε τήν εύχή μου καί μέ ἀπήλαξε μέ Ἀπαλλακτικόν Βούλευμα. Ξέρεις τί σημαίνει Ἀπαλλακτικόν Βούλευμα;», (σ.σ. Πολλάκις εἰς τάς συζητήσεις του καί μέ ἄλλους καί μέσα εἰς τήν Σύνοδον ὑπεγράμμιζε ὅτι «αὐτός εἶναι ὁ μόνος πού ἔχει ὑπέρ αὐτοῦ Ἀπαλλακτικόν Βούλευμα»

Μετά τό 1995 ὅταν ἔφυγε ἀπό τούς πέντε, «ἄν καί τοῦ ζήτησαν νά πάη μαζί τους καί νά τόν κάνουν ‘Αρχιεπίσκοπο», ὄχι διότι διαφωνοῦσε μαζί τους στά αἱρετικά τους φρονήματα, ἀλλά διότι «δέν τούς εἶχε ἐμπιστοσύνη ὅτι θά τόν ἔκαναν»( ὅπως ὁ ἴδιος τό δήλωσε δημοσίως τήν Κυριακήν τῆς Ὀρθοδοξίας τοῦ 1996 εἰς τό Ἐκκλησιαστικόν Πνευματικόν Κέντρον), τινές τοῦ ἔλεγον ὅτι «ὁ Ἀρχιεπίσκοπος χαίρει ἄκρας ὑγείας καί θά μᾶς θάψη ὅλους», καί ἐκεῖνος ἀπαντοῦσε ἐκδηλώνοντας τήν πικρίαν του: «Αἴ δέν θά γίνω καί ἐγώ ἕξι μῆνες Ἀρχιεπίσκοπος Ἐγώ πού ἐργάσθηκα τόσο γιά τήν Ἐκκλησία;».

Δέν ἀναφέρομεν ἄλλα «καμώματα ντροπῆς», τά ὁποῖα ἀπετέλουν ἐκδηλώσεις ἀθεραπεύτου ψυχικῆς νόσου καί ἀχαλινώτου ἀρχομανίας, τά ὁποῖα τόν ἀποκαλύπτουν (ἦτο;καί εἶναι ἔκδηλον εἰς ὅσους τόν γνωρίζουν) ὅτι «δέν ἤθελε νά πεθάνη εἰς τόν θρόνον του» (τοῦ Πειραιῶς), ἀλλά «ἤθελε νά πεθάνη διά τόν θρόνον» (τῶν Ἀθηνῶν) διότι τοῦ ἔδινε μεγαλυτέραν «δόξαν» καί «τιμήν». Δέν θά παραλείψωμεν ὅμως νά εἴπωμεν ὅτι κατά τά ἔτη 1997-98, ἀπείλησε τόν Ἀρχιεπίσκοπον Ἀνδρέα γραπτῶς, ὅτι θά δημοσιεύση ἐναντίον του, ἐάν δέν παύση νά συνεργάζεται μετά τῶν θεολόγων εἰς τήν ἐναντίον του «ἐκστρατείαν» καί δέν τόν ὑπερασπισθῆ. (σ.σ. Ἔτσι ἡρμήνευε τήν προσπάθειαν τῶν θεολόγων νά τόν βοηθήσουν νά διορθώση τουλάχιστον τά αἱρετικά του φρονήματα). 

Ἀργότερον εἰς μίαν ἐκδήλωσιν μίσους καί φθόνου κατά τοῦ Ἀρχιεπισκόπου, ὅταν ὁ Ἀρχιεπίσκοπος εἶπε μέ παράπονο «τί νά κάνω δέν μπορῶ περισσότερα, εἶμαι γέρος καί ἀσθενής, θέλω νά μή βοηθήσετε», εὐθέως καί ἀσεβῶς καί καί μετά ἐκδήλου μανίας, ἐνώπιον ὅλων τῶν Ἀρχιερέων τοῦ εἶπε: «ἄν δέν μπορεῖς νά ἀνταποκριθεῖς στά καθήκοντά σου παραιτήσου νά ἀναλάβω ἐγώ».

ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΥ ΑΝΔΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ''ΔΙΑΔΟΧΟΣ'' Ο ΣΗΜΕΡΙΝΟΣ

''ΑΡΧ/ΠΟΣ'' ΚΑΙ ΗΓΟΥΜΕΝΟΣ κ. ΣΤΕΦΑΝΟΣ

ΠΩΣ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΔΙΑ ΤΗΣ ΥΜΝΟΛΟΓΙΑΣ ΤΗΣ ΜΑΣ ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΖΕΙ ΔΙΑ ΤΗΝ ΜΕΓΑΛΗ ΔΕΣΠΟΤΙΚΗ ΕΟΡΤΗ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ

Θέλοντας η Εκκλησία να μας εισαγάγει εις το πνεύμα της εορτής των Χριστουγένων, μας παραθέτει τους παρακάτω προεόρτιους ύμνους:

•  Η παρθένος σήμερον, τον προαιώνιον Λόγον, εν σπηλαίω έρχεται, αποτεκείν απορρήτως. Χόρευε, η οικουμένη, ακουτισθείσα. Δόξασον. μετά αγγέλων και των ποιμένων, βουληθέντα εποφθήναι, παιδίον νέον, τον προ αιώνων Θεόν.
  
•  Σπήλαιον ευπρεπίζου. Η Αμνάς γαρ ήκει, έμβρυον φέρουσα Χριστόν. Φάτνη δε υποδέχου, τον τω λόγω λύσαντα της αλόγου πράξεως, ημάς τους γηγενείς. Ποιμένες αγραυλούντες, μαρτυρείτε θαύμα το φρικτόν. Και Μάγοι εκ Περσίδος, χρυσόν και λίβανον και σμύρναν, τω Βασιλεί προσάξατε. Ότι ώφθη Κύριος εκ Παρθένου Μητρός. Ον περ και κύψασα, δουλικώς η Μήτηρ προσεκύνησε, και προσεφθέγξατο τω εν αγκάλαις αυτής. Πως ενεσπάρης μοι, ή πως μοι ενεφύης, ο λυτρωτής μου και Θεός;
  
•  Βηθλεέμ ετοιμάζου. Ευτρεπιζέσθω η φάτνη. Το σπήλαιον δεχέσθω. Η αλήθεια ήλθεν. Η σκιά παρέδραμε. Και Θεός ανθρώποις εκ Παρθένου πεφανέρωται, μορφωθείς το καθ' ημάς, και θεώσας το πρόσλημα. Διο Αδάμ ανανεούται συν τη Εύα, κράζοντες. Επί γης ευδοκία επεφάνη, σώσαι το γένος ημών.
  
•  Ανύμφευτε Παρθένε, πόθεν ήκεις; τις ο τεκών σε; τις και η Μήτηρ σου; πως τον Κτίστην φέρεις εν αγκάλαις; πως ουκ εφθάρης την νυδήν; μεγάλων παραδόξων επί γης τελουμένων, ορώμεν Παναγία, και προευτρεπίζομεν επάξιόν σοι χρέος, εκ της γης το Σπήλαιον. Και ουρανόν αιτούμεν, παρασχείν τον Αστέρα. Και Μάγοι δε προέρχονται, από Ανατολών της γης, εις δυσμάς θεάσασθαι, την σωτηρίαν των βροτών, ως βρέφος γαλουχούμενον.
  
•  Σαλπίσωμεν εν σάλπιγγι ασμάτων. Προκύψασα γαρ άνωθεν, η παντάνασσα Μητροπάρθενος, ταις ευλογίαις καταστέφει τους ανυμνούντας αυτήν. Βασιλείς και Άρχοντες συντρεχέτωσαν, και την Βασιλίδα κροτείτωσαν εν ύμνοις, Βασιλέα τέξασαν, τους θανάτω κρατουμένους πριν, απολύσαι φιλανθρώπως ευδοκήσαντα. Ποιμένες και Διδάσκαλοι, την του καλού Ποιμένος, υπέραγνον Μητέρα, συνελθόντες ευφημήσωμεν. Την Λυχνίαν την χρυσαυγή. Την φωτοφόρον Νεφέλην. Την των ουρανών πλατυτέραν. Την έμψυχόν τε Κιβωτόν. Τον πυρίμορφον του Δεσπότου Θρόνον. Την κεκλεισμένην του Λόγου Πύλην. Την πάντων Χριστιανών το καταφύγιον, άσμασι θεηγόροις, εγκωμιάζοντες ούτως είπωμεν. Παλάτιον του Λόγου, αξίωσον τους ταπεινούς ημάς, της ουρανών Βασιλείας. Ουδέν γαρ αδύνατον τη μεσιτεία σου.
  
•  Νυν προφητική πρόρρησις, πληρωθήναι επείγεται, μυστικώς η φάσκουσα. Και συ Βηθλεέμ γη Ιούδα, ουδαμώς υπάρχεις ελαχίστη εν τοις Ηγεμόσι, προευτρεπίζουσα το σπήλαιον. Εκ σου γαρ μοι εξελεύσεται, ηγούμενος των Εθνών δια σαρκός, εκ Παρθένος Κόρης Χριστός ο Θεός, ος ποιμανεί τον λαόν αυτού, τον νέον Ισραήλ. Δώμεν αυτώ πάντες μεγαλωσύνην.
  
•  Δεύτε χριστοφόροι λαοί κατίδωμεν, θαύμα πάσαν έννοιαν, εκπλήττον και συνέχον και ευσεβώς προσκυνούντες, πίστει ανυμνήσωμεν. Σήμερον προς Βηθλεέμ, εγκυμονούσα Κόρη παραγίνεται, του γεννήσαι τον Κύριον. Χοροί δε Αγγέλων προτρέχουσι. Και ταύτα βλέπων εβόα, Ιωσήφ ο Μνήστωρ. Τι το εν σοι ξένον μυστήριον Παρθένε; και πως μέλλεις λοχεύσαι, η απειρόζυγος Δάμαλις;

Η ΥΠ’ ΑΡΙΘΜ. 229/10.4.2002 ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΚΗΡΥΚΟΥ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΤΟΤΕ ΜΑΚΑΡΙΩΤΑΤΟΝ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΝ ΑΘΗΝΩΝ ΑΝΔΡΕΑΝ

(ΘΕΜΑ: Εὐχαί ὑπέρ ὑγείας τοῦ ἀσθενοῦντος Ἀρχιεπισκόπου Ἀνδρέου, ὑπόμνησις ὅτι μετά τό 223// 2.11.2002 δέν ἀναγνωρίζονται αἱ ἀποφάσεις τῆς Συνόδου καθώς καί αὐταί τῆς 14.2.2002 καί πρότασις νά δώση ἐντολήν ὡς Πρόεδρος νά συγκληθῆ Μεγάλη Σύνοδος διά νά ἐξετασθοῦν καί ἀντιμετωπισθοῦν τά προκύψαντα θέματα Ὁμολογίας, Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς καί Κανονικῆς Τάξεως, ἵνα μή ἐλθοῦσα ἑτέρα γενεά μέλλη ἡμᾶς ἀναθεματίζειν ὡς παρά τούς Πατέρας φρονοῦντας καί πράττοντας).

Α.Π. 229 

᾿Εν Κορωπίῳ τῇ 10η ᾿Απριλίου 2002 (ἐκ.ἡμ.)

῾Αγίου Γρηγορίου τοῦ Ε' Πατριάρχου Κων/λεως

ΠΡΟΣ 

τόν Μακαριώτατον ᾿Αρχιεπίσκοπον ᾿Αθηνῶν καί πάσης ῾Ελλάδος

(τῆς Γνησίας ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας) κ. ΑΝΔΡΕΑΝ

Κοινοποίησις: Σεβασμιωτάτους ᾿Αρχιερεῖς μέλη τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου.

Μακαριώτατε. ῾Ο Χριστός εἴη ἐν τῷ μέσω ἡμῶν.

᾿Εν πρώτοις, διά τήν κατ᾿ αὐτάς δοκιμασίαν τῆς ὑγείας Σας, εὐχόμεθα ἅπαντες, Κλῆρος καί λαός, καί προσευχόμεθα ὁ Πολυεύσπλαγχνος Κύριος νά σᾶς χαρίση τήν ὑγείαν, νά σᾶς ἔχωμεν ἐπί μήκιστα, ὡς Προκαθήμενον τῆς πολλαπλῶς σήμερον χειμαζομένης Γνησίας ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας τῆς ῾Ελλάδος καί πρῶτον τῇ τάξει εἰς τήν Σύνοδον τῶν ᾿Επισκόπων Της, "ὑγειᾶ, μακροημερεύοντα καί ὀρθοτομοῦντα τόν λόγον τῆς ᾿Αληθείας".

Πλήν ὅμως ὡς σάρκαν θνητήν περικείμενοι καί εἰς φθοράν ὑποκείμενοι, δέν γνωρίζομεν πότε θά μᾶς καλέση ὁ Δικαιοκρίτης Κύριος καί Θεός ἡμῶν, οὔτε ποῖος πρῶτος καί ποῖος δεύτερος θά ἀπέλθη αὐτοῦ τοῦ κόσμου. Διά τοῦτο πάντοτε θά πρέπει νά εἴμεθα ἕτοιμοι διά νά παραστῶμεν εἰς τό κριτήριον ἀναλογιζόμενοι τάς πράξεις καί τά ἔργα ἡμῶν, προπάντων ἡμεῖς οἱ ᾿Επίσκοποι, ὥστε, ἐάν τι ἐκ συναρπαγῆς ἤ ἄλλης τινός αἰτίας, ὡς ἄνθρωποι οὐχί καλῶς ἐπράξαμεν καί παραμένει ἀδιόρθωτον, νά σπεύσωμεν πρός θεραπείαν του καί διόρθωσιν, διά νά ἔχωμεν καλήν ἀπολογίαν ἐνώπιον τοῦ φοβεροῦ Βήματος, καί "ἵνα, (ὅπως τονίζει ὁ θεολόγος Εὐαγγελιστής τῆς ᾿Αγάπης), ὅταν φανερωθῆ, ᾿Εκεῖνος, ἔχωμεν παρρησίαν καί μή αἰσχυνθῶμεν ἀπ᾿ Αὐτοῦ". ᾿Εν ὅσω δέ ἀναπνέωμεν μᾶς παρέχεται πάντοτε ἡ δυνατότης διορθώσεως.

῎Εχων ὑπ᾿ ὄψιν μου τά ὅσα συνέβησαν καί συμβαίνουν ἐσχάτως εἰς τήν ᾿Εκκλησίαν καί ἰδιαιτέρως, ὅσα κακῶς γίνονται, ἤ ὅσα ἔπρεπε νά γίνουν καλῶς καί δέν ἔγιναν, σχετικῶς μέ σοβαρά θέματα Πίστεως, ᾿Ορθοδόξου ῾Ομολογίας, Κανονικῆς τάξεως καί ᾿Αποστολικῆς Διαδοχῆς, μέ πολλήν συνοχήν καρδίας καί ἐν συναισθήσει τῶν εὐθυνῶν μου, δέν δύναμαι, ὡς ᾿Ορθόδοξος ᾿Επίσκοπος καί θεολόγος, νά δώσω "ὕπνον τοῖς ὀφθαλμοῖς μου καί τοῖς βλεφάροις μου νυσταγμόν", ἀλλά ἀναλογιζόμενος τάς κατά τῆς ᾿Εκκλησίας ἁμαρτίας μας καί παραλείψεις μας, προσεύχομαι καί διά τήν ἐλαχιστότητά μου, ἀλλά καί διά τούς συνεπισκόπους μου ᾿Αρχιερεῖς καί δι᾿ ἅπαντα τόν ῾Ιερόν Κλῆρον, ἰδιαιτέρως ὅμως διά τόν σεβαστόν Προκαθήμενον τῆς ᾿Εκκλησίας, τήν Μακαριότητά σας. Προσεύχομαι δι᾿ ὅλους μας νά γίνη ἴλεως ὁ Κύριος καί Θεός ἡμῶν.

Μακαριώτατε, σᾶς γνωρίζω ἀπό τά νεανικά μου χρόνια, καί πάντοτε ἐξετίμησα τήν ἁγνότητα τῶν προθέσεών σας εἰς τά θέματα ἠθικῆς καί δικαίου, καί τήν ἀγωνιστικότητα τοῦ φρονήματός σας εἰς τά θέματα τῆς ᾿Ορθοδόξου Πίστεως καί τῆς καλῆς ῾Ομολογίας. Διά τοῦτο θαρρῶν εἰς αὐτά τά χαρίσματα - τάλαντα, τά ὁποῖα σᾶς ἔδωκεν ὁ Θεός, καθώς καί εἰς τήν πολυχρόνιον ἀπρόσκοπτον σοβαράν συνεργασίαν μας, σᾶς ἀπευθύνω μέ πολύν σεβασμόν καί ἄφατον ἀγωνίαν ψυχῆς τήν παροῦσαν ἀδελφικήν ἐπιστολήν καί σᾶς παρακαλῶ ἐκ βάθους καρδίας, νά μήν ἀφήσετε εἰς ἐκκρεμότητα σοβαρά ᾿Εκκλησιαστικά θέματα, μεταξύ τῶν ὁποίων εἶναι καί αἱ Εἰσηγήσεις καί αἱ ᾿Αποφάσεις τῆς τελευταίας συνεδριάσεως τῆς ῾Ιεραρχίας (14-2-2002), ὅπως ἐδημοσιεύθησαν εἰς τό περιοδικόν "Κήρυξ Γνησίων ᾿Ορθοδόξων" μηνός Φεβρουαρίου 2002, οἱ ὁποῖες, ὡς ἐκ τῆς φύσεως καί τῆς δομῆς των, μᾶς ἐκθέτουν σοβαρῶς ὅλους, καί ὅπως σᾶς ἐδήλωσα διά τοῦ ὑπ᾿ ἀριθμ. 223/2-11-2001 ἐγγράφου μου, δέν δύναμαι νά τάς ἀναγνωρίσω, διότι εἰς ὁποίαν Σύνοδον καταλύεται ἡ Κανονική τάξις καί δέν ἀκολουθεῖται ἡ γραμμή τῶν ῾Αγίων Πατέρων καί λαμβάνονται ἀποφάσεις σκοπιμότητος, αὕτη ὅσον μεγάλη τόν ἀριθμόν καί ἄν εἶναι, ὅσον καί ἄν προεδρεύη ὁ Πρῶτος τῇ τάξει, δέν εἶναι δυνατόν νά θεωρῆται κανονική καί ὀρθόδοξος, ἀλλά "συνέδριον ματαιότητος". Φοβοῦμαι, μήπως ἰσχύσουν καί δι᾿ ἡμᾶς οἱ λόγοι τοῦ ῾Αγίου ᾿Ιωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ: "Καί γεγόνασι οἱ ποτέ υἱοί, ἀλλότριοι τῆς τῶν Πατριαρχῶν καί Πατέρων αὐτῶν εὐγενείας" ("Λόγος ᾿Αποδεικτικός ...", PG 95, σελ. 332 καί 333)

Διά νά συμβάλω, ἐν προκειμένῳ, ὅσον τό κατ᾿ ἐμέ εἰς τήν ἔξοδον ἐκ τῆς δημιουργηθείσης ᾿Εκκλησιαστικῆς κρίσεως, σᾶς ὑπενθυμίζω αὐτό τό ὁποῖον μοῦ ὑποσχεθήκατε, κατά τήν τελευταίαν ἐπίσκεψίν μου (Τετάρτη 28 Μαρτίου π.ἡ.) εἰς τήν διαμονήν σας εἰς τό ᾿Επισκοπεῖον τοῦ ῾Αγίου Μοδέστου, καθ᾿ ἥν θά ἐδίδατε ἐντολήν εἰς τόν ῾Ιερομ. π. Νεόφυτον νά μέ συναντήση, ὡς ἐκπρόσωπός σας, καί, ὅπως ἀντιλαμβάνομαι, ὡς ὑπεύθυνος ἐν πολλοῖς, ὅμως καί αὐτό δέν ἔγινε, παρά τό γεγονός, ὅτι ἦτο ἰδική σας πρότασις πρός τήν ἐλαχιστότητά μου νά συζητήσω τά θέματα "μέ αὐτούς". ᾿Ενῶ, λοιπόν, δέν ἀπέρριψα τήν πρότασίν σας, αὕτη δέν ἐπραγματοποιήθη, ἀλλά δέν νομίζω, ὅτι ἡ λύσις τῶν θεμάτων εὑρίσκεται "εἰς αὐτούς", διότι πιστεύω ἀπολύτως, ὅτι μόνη ἁρμοδία καί ἱκανή πρός λύσιν τοῦ προβλήματος εἶναι ἡ ῾Ιερά Σύνοδος τῶν ᾿Επισκόπων μετά τοῦ ῾Ιεροῦ Κλήρου καί ὅλων τῶν θεολόγων.

Διά τοῦτο καί ἐπειδή τά σοβαρά ἐκκλησιαστικά προβλήματα τῶν ἡμερῶν μας εἶναι αἰτία ἀγωνίας δι᾿ ὅλους μας, διά τοῦτο ὡς ἐλάχιστος ἐν Χριστῷ ἀδελφός καί συλλειτουργός Σᾶς προτείνω καί παρακαλῶ, νά συγκληθῆ, μέ τήν εὐχήν καί εὐλογίαν Σας, μία Μεγάλη Σύνοδος εἰς τήν ὁποίαν νά κληθοῦν, πλήν τῶν Σεβασμιωτάτων ᾿Αρχιερέων καί ἐγκρατεῖς περί τήν ὀρθόδοξον πίστιν καί ὁμολογίαν, διά τοῦ λόγου καί τῆς ζωῆς, Κληρικοί καί Λαϊκοί, θεολόγοι ἤ μή. Καί ἄν ἀκόμη ἡ ὑγεία σας δέν σᾶς ἐπιτρέπη νά προεδρεύσετε προσωπικῶς τῆς τοιαύτης Μεγάλης Συνόδου, εἶναι δυνατόν νά προεδρεύση καλῶς ἡ εὐχή καί ἡ εὐλογία τοῦ γεραροῦ Προκαθημένου τῆς Γνησίας ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας τῆς ῾Ελλάδος κ. ᾿Ανδρέου διά τοῦ Κανονικοῦ ἀναπληρωτοῦ Αὐτοῦ. Πιστεύομεν καί ἐλπίζομεν, ὅτι μία τοιαύτη Κανονική καί ᾿Ορθόδοξος Σύνοδος, ἡ ὁποία θά λειτουργήση μέ σεβασμόν πρός τήν Κανονικήν τάξιν καί τάς ᾿Εκκλησιαστικάς ἀρχάς τοῦ δικαίου καί τῆς ἠθικῆς, θά εὕρη μέ τήν χάριν τοῦ Θεοῦ καί τόν θεῖον φωτισμόν διέξοδον ἀπό τήν σημερινήν ἐκκλησιαστικήν κρίσιν διά τῆς ἀντιμετωπίσεως καί ἐπιλύσεως ὅλων τῶν προβλημάτων.

῞Ενα τοιοῦτον γεγονός θά ἀποτελέση μεγίστην θείαν εὐλογίαν καί θά γίνη μεγάλη χαρά εἰς τήν ἐν οὐρανοῖς θριαμβεύουσαν ᾿Εκκλησίαν (τῶν ᾿Αγγέλων καί τῶν ῾Αγίων), ἀλλά καί εἰς ὅλον τό πλήρωμα τῆς ἐπί γῆς στρατευομένης ᾿Εκκλησίας, ἤτοι εἰς τήν Μίαν, ῾Αγίαν, Καθολικήν καί ᾿Αποστολικήν τοῦ Χριστοῦ ᾿Εκκλησίαν. Πιστεύομεν, ὅτι πλήν τοῦ τεθλιμμένου πληρώματος τῆς ᾿Εκκλησίας, πρώτιστα θά χαροποιήση ἰδιαιτέρως καί θά ἀναπαύση τήν ῾Υμετέραν βαρυαλγοῦσαν διά τά σοβαρά ἐκκλησιαστικά προβλήματα ἀρχιερατικήν καρδίαν, ὅτι ἐπετέλεσεν τό ᾿Αρχιεπισκοπικόν Της καθῆκον, διότι διά τῆς καλῆς ῾Ομολογίας καί ἀποκαταστάσεως καί τῆς Κανονικῆς τάξεως καί δικαιοσύνης ἐπανεπελεύσεται (θά ἐπανέλθη) ἡ ἄνωθεν εἰρήνη καί ἡ ἐν Χριστῷ καί ἐν τῇ ᾿Εκκλησίᾳ ἑνότης, ἡ δέ Μακαριότης σας καί ἕκαστος ἐξ ἡμῶν θά ἔχωμεν τήν παρρησίαν, ὅταν μᾶς καλέση πλησίον Του ὁ Κύριος, ἀλλά καί ὅταν ἐν δόξη φανερωθῆ, νά εἴπωμεν μετά τοῦ ᾿Αποστόλου Παύλου: "Τόν δρόμον τετέλεκα, τήν πίστιν τετήρηκα".

Κατακλείω αὐτήν τήν ταπεινήν ἐπιστολήν μου, Μακαριώτατε, μέ τούς λόγους τοῦ ῾Αγίου ᾿Ιωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ:

"Ημεῖς δέ ἐρευνήσωμεν τάς Γραφάς καί τάς παραδόσεις τῶν ἁγίων Πατέρων, καί τούτους μιμησώμεθα· καί ὡς ηὕραμεν τήν ᾿Εκκλησίαν ἀπό Χριστοῦ καταβάσεως, οὕτως αὐτήν καί παραφυλάξωμεν, οὕτως αὐτήν παραδώσωμεν, καί μή χωρίσωμεν ἑαυτούς τῶν Πατέρων ἡμῶν, ἄλλα μέν ἀναγινώσκοντες καί ἄλλα νοοῦντες, μήπως ἐλθοῦσα ἑτέρα γενεά, μέλλῃ ἡμᾶς ἀναθεματίζειν, καί ἀνασκάπτειν ὡς παρά τῆς ᾿Εκκλησίας τούς τύπους καί τούς νόμους φρονοῦντας. Καί ὄντως ἡμᾶς οὐδέν ὠφελήσουσι τά πέρατα τῆς γῆς. ᾿Εγώ εὔχομαι καί παρακαλῶ τόν Θεόν, ἵνα εἰ καί ἀνάξιος εἰμί τοῦ οὐρανοῦ καί τῆς γῆς, καταξιώση με μέ τούς Πατέρας τῶν ἑπτακοσίων ἐτῶν, καί τῶν ἁγίων καί οἰκουμενικῶν ἕξι Συνόδων ἔχειν μέρος .... καί μέχρις ἐκχύσεως αἵματος τῆς ὁμολογίας ἡμῶν τήν καλήν καί βεβαίαν κρηπίδα ἀκράδαντον κατέχωμεν, ἵνα ἀκούσωμεν καί ἡμεῖς, "Πίστις ὑμῶν σέσωκεν ὑμᾶς· πορεύεσθε εἰς εἰρήνην". (῾Ιερός Δαμασκηνός, PG 95, 344)

Διατελῶ μετ᾿ ἀδελφικοῦ ἐν Χριστῷ σεβασμοῦ καί ἀγάπης

᾿Ελάχιστος ἐν ᾿Επισκόποις καί ἀδελφός ἐν Χριστῷ

+ ῾Ο Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς

Κήρυκος