ΗΣΥΧΙΑ:ΕΝΑΣ ΑΛΛΟΣ ΤΡΟΠΟΣ ΖΩΗΣ

  Ζούμε όλοι σε εντατικούς ρυ­θμούς ζωής. Ποικίλα τα εξω­τερικά ερεθίσματα και οι α­φορμές πού μας περισπούν. Μάς ελκύουν το ενδιαφέρον. Αφιερώ­νουμε χρόνο. Γεμίζουμε με άγχος και εσωτερική ένταση. Είναι τόση και τέ­τοια ή καθημερινή ειδησεογραφία και τόσες και τέτοιες οι δήθεν ανάγκες της εποχής μας πού για τούς πολλούς είναι άπιαστο όνειρο ή ησυχία, ή ηρεμία και ή μόνωση. Και λέγοντας βεβαίως ησυ­χία και μόνωση δεν εννοούμε τον άναχωρητικό τρόπο ζωής των μοναχών, αυτών πού ζουν μέσα στην ησυχία και την μόνωση με μόνο τον Θεό, απερί­σπαστοι από τις βιοτικές ανάγκες και τις μέριμνες του κόσμου. Εννοούμε την ανάγκη πού έχουμε όλοι μας νά μεί­νουμε για λίγο έστω μόνοι με τον εαυτό μας. Ανάγκη όχι ψυχολογική μόνο άλ­λα ψυχική, πνευματική. Νά φύγουμε έστω για λίγο από το πνεύμα, τις συν­ήθειες και τις ανάγκες του κόσμου. Νά απομακρυνθούμε όχι τόσο και κατ' ανάγκην τοπικά όσο τροπικά. Νά μεί­νουμε για λίγο στην ησυχία μας και νά κάνουμε ό,τι μάς πει ή ησυχία. "Έχει φωνή ή ησυχία. Θα μάς μιλήσει για όσα άτοπα διαπράξαμε και για όσα αρε­στά στο Θεό αδιαφορήσαμε. Μάς βο­ηθάει ή ησυχία νά σκεφθούμε τον ε­αυτό μας τη μέρα πού πέρασε. Ολό­κληρη την ζωή μας. Τα λάθη μας. Τις πτώσεις μας. Τις αδυναμίες μας.

   Μέσα στην ησυχία και απερίσπαστοι από τις τρέχουσες εργασίες θα σκε­φθούμε τον προορισμό μας. Προορι­σμό αιώνιο. Τον επερχόμενο θάνατο μας. Την μέλλουσα Κρίση και την φο­βερή ώρα τής στάσεως μας απέναντι του δικαίου Κριτού Ιησού Χριστού. Εί­ναι ωφέλιμη ή ησυχία. Γι’ αυτό και ο Ί­διος ο Κύριος αρκετές φορές αποτρα­βιόταν από το σωτηριώδες διδακτικό του έργο «εις έρημον τόπον» (Ματθ. ιδ' 13). Αν Αυτός πού δεν το είχε ως τέλει­ος Θεός ανάγκη, το εφήρμοζε στην ζωή του, πόσο θα πρέπει νά το ενεργούμε εμείς έτσι, ώστε μέσα στην ησυχία νά περιμαζεύουμε τις αισθήσεις μας προς τον έσω άνθρωπο- κι έτσι νά ανακαλύ­πτουμε με τον φωτισμό του Θεού από την μία τις σκιερές πλευρές του εαυτού μας με τα πολλά λάθη και πάθη μας και από την άλλη την θεόπλαστη φύση τής ψυχής μας με τούς κρυμμένους θη­σαυρούς πού υπάρχουν μέσα μας. Μέσα στην κατάσταση τής ησυχίας βυ­θίζεται ο άνθρωπος σε περισυλλογή. Και μέσα από την περισυλλογή έρ­χεται στην κατάσταση τής αυτογνωσί­ας.

   «Ησυχία εστίν αρχή καθάρσεως τή ψυχή», σημειώνει ο Μέγας Βασίλειος. Ή κατάσταση τής ησυχίας είναι ή αρχή της καθάρσεως της ψυχής μας. Πρά­γματι ή ησυχία γεννά την κατάνυξη. Μέ­σα στην ησυχία και στην κατάνυξη βρί­σκει ο άνθρωπος την προσευχή. Στην ησυχία αντικρίζει καλύτερα το εσωτε­ρικό του, όπως κανείς καθρεπτίζεται στα ήσυχα νερά μιας λίμνης. Και είναι αυτή ή ήρεμη θέα του εαυτού μας και των σφαλμάτων μας πού γεννά κατό­πιν την μετάνοια μέσα μας.

(‘Από τήν ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ τοῦ περιοδικοῦ «Χριστιανική Φοιτητική Δράσις»)

ΒΑΣΙΚΑ ΓΝΩΡΙΣΜΑΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΙΕΡΟ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ.

Ὅταν ὁμιλεῖ περί Ἐκκλησίας ὁ ἱερός Χρυσόστομος δέν ἐννοεῖ μιά ἁπλῆ συνάθροισι Ἐπισκόπων, ἀλλά μίαν συνάθροισιν ἐν τῆ Ἀληθείᾳ, ἤτοι ἐν Χριστῶ. Ἡ Ἐκκλησία ἡ ὁποία εἶναι ΜΙΑ ὡς κοινωνία ἐν Χριστῶ, διακρίνεται ἀπό τά ἁπλά ἐξωεκκλησιαστικά σχισματικά ὄργανα (ἐν προκειμένω ἀπό τάς αἱρέσεις καί τά σχίσματα) ἀπό τά δύο χαρακτηριστικά γνωρίσματά της, ἤτοι: 1) Τήν Ἀποστολικήν Πίστιν, τήν ὁποίαν «ἀκαινοτομήτως καί ἀμειώτως» διαφυλάσσει, ἤτοι τήν καθαράν Ὁμολογίαν, καί 2) Τἠν Ἀποστολικήν Διαδοχήν, ἤτοι τήν Γνησίαν καί ἀνόθευτον διαδοχήν τῶν Ἐπισκοπικῶν χειροτονιῶν. Διά τοῦτο λέγει ὅτι ὅσον εἶναι ἀνάγκη ὁ χριστιανός νά ἀγωνίζεται διά τήν ἀληθινήν πίστιν, δηλαδή διά τά δόγματα τῆς Ὀρθοδοξίας, ἄλλο τόσον εἶναι ἀνάγκη νά ἀγωνίζεται καί διά τήν ‘Αποστολικήν Διαδοχήν, ἤτοι τήν ἔγκυρον καί ἀπαραχάρακτον συνέχειαν τῶν χειροτονιῶν.

Λέγει ὁ ἱερός Χρυσόστομος σχετικῶς:

«Ἀρκεῖν τοῦτο ἡγεῖσθε, εἰπέ μοι, τό λέγειν ὅτι ὀρθόδοξοί εἰσίν, τά τῆς χειροτονίας δέ οἴχεται καί ἀπόλωλε; Καί τί τό ὄφελος τῶν ἄλλων ταύτης οὐκ ἠκριβωμένης; Ὥσπερ γάρ ὑπέρ τῆς πίστεως, οὔτω καί ὑπέρ ταύτης μάχεσθαι χρή»

(Δηλαδή δέν ἀρκεῖ νά λέγη κάποιος, ὅτι εἶναι ὀρθόδοξος καί νά ἀγωνίζεται διά τήν ἀλήθεια τῆς Πίστεως, ὀφείλει νά ἀγωνίζεται καί διά τήν ἠκριβωμένην, δηλαδή τήν ἔγκυρον χειροτονίαν).

Η ΑΛΗΘΙΝΗ ΕΝΝΟΙΑ ΤΗΣ ΕΙΡΗΝΗΣ

Παλαιότερον (ὁ ψευδοαρχιεπίσκοπος Νικόλαος) ομιλώντας περί εἰρήνης, απευθυνόμενος εις όσους ακολουθούσαν τον Σεβ/τον κ. Κήρυκον,  ὑπενθύμιζεν τούς λόγους του ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου, ὁ ὁποῖος πράγματι καί πολύ σωστά λέγει, ὅτι «ἀνήκουν στόν Θεό καί βρίσκονται κοντά στά θεῖα, ὅσοι ἀποδέχονται καί ἐκτιμοῦν τό λαμπρό ἀγαιθό τῆς εἰρήνης καί ἀπεχθάνονται καί στενοχωροῦνται γιά τό ἀντίθετο, δηλαδή τήν διχόνοια. Στήν ἀντίθετη ὅμως παράταξι (τοῦ πονηροῦ) ἀνήκουν ὅσοι εἶναι ἐπιθετικοί στούς τρόπους καί προσπαθοῦν νά κατακτήσουν τήν ἐπιτυχία μέ παραδοξότητες καί καμαρώνουν γιά τήν καταισχύνη τους», μή ἐννοώντας ὅτι αὐτά ἰσχύουν γιά τόν ἴδιον καί τούς περί αὐτόν. Τά γράφει δέ αὐτά μή ἐννοώντας κἄν τί ἐννοεῖ ὁ ἅγιος ὅταν γράφει περί εἰρήνης, καί μή λαμβάνοντας ὑπ’ ὄψιν, ὅτι κατά τόν ἴδιον ἅγιον, ὑπάρχει καί «εἰρήνη» πού χωρίζει ἀπό τόν Θεό. «Κρείσσων ἐπαινετός πόλεμος εἰρήνης χωριζούσης Θεοῦ».

Διά νά καταλάβετε ὅμως ποία εἶναι ἡ εἰρήνη διά τήν ὁποίαν ὁμιλεῖ ὁ ἅγιος, παραθέτω τί λέγει ὁ Ἅγιος ‘Ιωάννης ὁ Δαμασκηνός. Τό παραθέτω ἐν πρωτοτύπῳ καί ἐν μεταφράσει:

«Τῆς ἐκκλησιαστικῆς εἰρήνης οὐδέν ὑψηλότερον! δι’ ἥν νόμος καί προφῆται, δι’ ἥν Θεός ἄνθρωπος γέγονε, τοῦτο δέ τό μέγα καί ἀνεξιχνίαστον ὄντως μυστήριον΄ ἥν ἦλθε Χριστός εὐαγγελίσασθαι, ἥν αὐτός Χριστός τοῖς οἰκείοις μαθηταῖς πρό τοῦ πάθους καί μετά τήν ἐκ τοῦ πάθους ἀνάστασιν ἐδωρήσατο΄ ἥν καί εἰς οὐρανούς ἀνιών μετά τῆς σαρκός αὐτοῦ, ὅθεν κατεληλύθει ἄσαρκος, ὡς κλῆρον τοῖς ‘Αποστόλοις καί δι’ αὐτῶν τῆ Ἐκκλησία κατέλιπεν. Εἰρήνη δέ ἐστίν ἡ ἐν τῶ ἀγαθῶ συμφωνία΄ τό γάρ κακῶς συμφωνοῦν, στασιάζειν μᾶλλον ἤ εἰρηνεύειν λεχθήσεται» (Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ, PG 95, 65).

Δηλαδή: «Τῆς ἐκκλησιαστικῆς εἰρήνης τίποτα δέν ὑπάρχειι ὑψηλότερο! Γι’ αὐτήν ὁ νόμος καί οἱ προφῆτες, γι’ αὐτήν ὁ Θεός ἄνθρωπος ἔγινε, αὐτό λοιπόν τό μέγα καί ἀνεξιχνίαστο πράγματι μυστήριο. Αὐτήν ἦλθε ὁ Χριστός νά εὐαγγελισθῆ. Αὐτήν ὁ Χριστός στούς μαθητές του πρό τοῦ πάθους Του καί μετά τήν Ἀνάστασή Του ἐδώρησε. Αὐτήν καί ὅταν ἀνέβηκε στούς οὐρανούς μέ τή σάρκα του, ἀπ’ ὅπου κατέβει ἄσαρκος, κληρονομιά στούς ἀποστόλους καί δι’ αὐτῶν στήν Ἐκκλησία του κατέλιπε. Εἰρήνη δέ εἶναι ἡ συμφωνία στό ἀγαθό. Γιατί τό νά συμφωνεῖ κανείς στό κακό, μᾶλλον διχοστασία παρά εἰρήνη θά ὀνομασθῆ». Δι’ αὐτήν τήν εἰρήνην ὁμιλοῦν οἱ ἅγιοι, τήν συμφωνία στό ἀγαθό, ἐνῶ ἡ ψευδοσύνοδος τοῦ Νικολάου θέλει νά συμφωνήσωμεν εἰς τό κακόν, τό ὁποῖον δέν ὀνομάζεται εἰρήνη, ἀλλά ΣΧΙΣΜΑ.

Οἱ ἅγιοι Πατέρες εἶναι πολύ αὐστηροί εἰς τό θέμα τῆς κοινωνίας μετά τῶν αἱρετικῶν καί σχισματικῶν: Δι’ ἐκείνους οἱ ὁποῖοι κοινωνοῦν μαζί των γράφει ὁ ἅγιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης: «Ἐχθρούς γάρ τοῦ Θεοῦ ὁ Χρυσόστομος, οὐ μόνον τούς αἱρετικούς, ἀλλά καί τούς τοῖς τοιούτους κοινωνοῦντας μεγάλῃ καί πολλῃ τῆ φωνῆ ἀπεφήνατο». (P.G. 99. 1049 Α). Καί ἀλλοῦ λέγει: «Οἱ μέν τέλεον περί τήν πίστιν ἐναυάγησαν΄ οἱ δέ, εἰ καί τοῖς λογισμοῖς ού κατεποντίσθησαν, ὅμως τῆ κοινωνία τῆς αἱρέσεως συνόλλυνται» (P.G. 99, 1164 Α). Δηλαδή: «Ἄλλοι μέν ἐναυάγησαν περί τήν πίστιν τελείως, ἄλλοι δέ, καίτοι ἐσωτερικῶς δέν ἀσπάσθηκαν τήν κηρυττομένην κακοδοξίαν, συναπωλέθησαν ὅμως μέ τούς λοιπούς λόγω τῆς ἐκκλησιαστικῆς κοινωνίας πού εἶχαν μαζί τους» (P.G. 99, 1164A).

Παρακαλῶ νά ἀκούσετε τί λέγει σχετικῶς καί ὁ ἅγιος Μάρκος ὁ Εὐγενικός. Προσέξτε τήν προτροπήν του, διότι ἔχη πλήρη ἐφοαρμογήν καί εἰς τήν περίπτωσίν μας: «Πέπεισμαι... ὅτι ὅσον ἀποδιϊσταμαι τοῦτου (τοῦ Πατριάρχου) καί τῶν τοιούτων, ἐγγίζω τῶ Θεῶ καί πᾶσι τοῖς πιστοῖς καί ἁγίοις Πατράσι΄ καί ὥσπερ τούτου χωρίζομαι, οὕτως ἑνοῦμαι τῆ ἀληθεία καί τοῖς ἁγίοις» (P.G. 160, 536). Εἰς τήν ἰδίαν ‘Εγκύκλιον ἔλεγε: «Φεύγετε καί ὑμεῖς ἀδελφοί, τήν πρός τούς ἀκοινωνήτους κοινωνίαν καί τό μνημόσυνον τῶν ἀμνημονεύτων».

Τελειώνω μέ τά πολύ χαρακτηριστικά –προφητικά λόγια τοῦ στάρετς ‘Ανατόλιου ἀπό τήν Ὄπτινα τῆς Ρωσίας(+1927), ὁ ὁποῖος προλέγει μέ ἐξαιρετική σαφήνεια περί τῶν συμβαινόντων εἰς τάς ἡμέρας μας:

«Θά ἐξαπλωθοῦν παντοῦ αἱρέσεις. Ὀλίγοι θά ἀντιληφθοῦν τήν πανουργία τοῦ ἐχθροῦ. Οἱ αἱρετικοί θά πάρουν τήν ἐξουσία στά χέρια τους. Θά τοποθετήσουν παντοῦ δικούς τους ὑπηρέτας. Θά μεταχειρίζωνται βίαν. Οἱ μονάζοντες θά καταπιέζωνται καί ὅσοι θά εἶναι συνδεδεμένοι μέ τά ὑλικά θά ὑποταχθοῦν στούς αἱρετικούς. Οἱ δαίμονες διά τῆς αἱρέσεως θά εἰσέρχωνται εἰς τά Μοναστήρια, τά ὁποῖα θά παραμείνουν μόνον τοῖχοι, ἡ χάρις θά ἔχει φύγει ...».

Η ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ ΓΕΝΕΘΛΙΟΥ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΡΕΘΥΜΝΟΥ ΚΡΗΤΗΣ ΕΙΣ ΤΟ ΣΧΙΣΜΑ ΤΟΥ 2005

 Το 2005 τότε που <<θέριζε>> το σχίσμα του ψευδαρχιεπισκόπου κ. Νικολάου Μεσσιακάρη, ο Ιερός Ναός Γενεθλίου της Θεοτόκου Ρεθύμνου Κρήτης υπήρξε το Πνευματικό Καταφύγιο των λιγοστών πλην όμως ενθέρμων υποστηρικτών της αληθείας της Νήσου. Η χάρις της Υπερευλογημένης Δεσποίνης Ημών Θεοτόκου και Αειπαρθένου Μαρίας δια πρεσβειών του Αγίου Πατρός Ματθαίου του Κρητός, φύλαξε εντός του Οίκου Της τα πιστά τέκνα της μην αφήνοντας να τα παρασύρει ο αέρας εις την παρανομία και την κακοδοξία του τελευταίου αυτού σχίσματος. Ούτος ο Ιερός Ναός ήταν και είναι μεγάλος όπως μεγάλη είναι και η αγκαλιά της Παναγίας μας, ώστε μέσα του να χωράει κάθε πιστό που θα θελήσει οποιαδήποτε στιγμή της ζωής του να ενταχθεί εις τα σπλάχνα της εν Ελλάδι Γνησίας Ορθοδόξου Εκκλησίας, της κατά τας ημέρας μας Εκκλησίας των Κατακομβών.

  

  Ημείς το μικρό ποίμνιο της Νήσου, δοξάζουμε τον εν Τριάδι Προσκυνουμένον Θεό που αν και ανάξιοι όντες, πλην όμως δεν μας άφησε να χαθούμε σε σχίσματα και να ναυαγήσουμε εις την πνευματική φουρτούνα, αλλά μας κράτησε εντός του αληθινού και ενωμένου Σώματος Του, συγκεντρόνωντάς μας εις τον μεγαλοπρεπή αυτό Ιερό Ναό.  Κάνοντάς το περισσότερο αντιληπτό  δια των Ιερών εγκαινίων του,  τα οποία Χάριτι Θεού ετέλεσαν Γνήσιοι Ορθόδοξοι Αρχιερείς και Ιερείς, καταφέρνοντας δια τον τρόπο αυτό να κατέλθει η Θεία Χάρις εις αυτόν, να τον αγιάσει, να τον ανακαινίσει εκ βάθρων πνευματικά και να τον στερεώσει εντός της Ορθοδοξίας.

  Δια τούτο ακόμη και σήμερα αναφωνούμε την προς Κύριον ευχήν ''Τούτον τον Οίκον στερέωσον Κύριε και διαφύλαξον αυτόν άτρωτον από πάσης διαβολικής άμα δε και σχισματικής ενεργείας. '' Αμήν.           

ΑΓΙΑ ΓΡΑΦΗ, ΛΕΙΒΑΔΙ ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΙΕΡΟ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ

Ευχάριστο είναι το λιβάδι και ο κήπος, αλλά πολύ πιο ευχάριστη είναι η ανάγνωση των θείων Γραφών.

• Γιατί εκεί υπάρχουν άνθη που μαραίνονται, ενώ εδώ νοήματα που πάντοτε είναι ακμαία.

• Εκεί ζέφυρος που φυσάει, ενώ εδώ η αύρα του Αγίου Πνεύματος.

• Εκεί τα αγκάθια που περιτειχίζουν, ενώ εδώ η πρόνοια του Θεού που ασφαλίζει.

• Εκεί τζιτζίκια που τραγουδούν, ενώ εδώ οι προφήτες που κελαηδούν.

• Εκεί τέρψη από την εμφάνιση, ενώ εδώ ωφέλεια από την ανάγνωση.

• Ο κήπος βρίσκεται σε έναν τόπο, ενώ οι Γραφές σε όλα τα μέρη της οικουμένης.

• Ο κήπος υποτάσσεται στις ανάγκες των καιρών, ενώ οι Γραφές και μέσα στο χειμώνα και μέσα στο καλοκαίρι έχουν πολλά φύλλα και είναι γεμάτες καρπούς.

Ας προσέχουμε λοιπόν στην ανάγνωση των Γραφών, γιατί εάν προσέχεις στην Γραφή, σου ξεριζώνει τη λύπη, σου φυτεύει την ευχαρίστηση, αναιρεί την κακία, ριζώνει την αρετή, δεν αφήνει μέσα στην αναταραχή των πραγμάτων να παθαίνεις όπως οι ναυτικοί στην τρικυμία. Η θάλασσα μαίνεται, αλλά εσύ πλέεις με γαλήνη, γιατί έχεις κυβερνήτη την ανάγνωση των Γραφών, επειδή αυτό το σκοινί δεν το σπάζει η δοκιμασία των περιστάσεων.

Η ΑΡΕΤΗ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΑΠΟΣΤΟΛΟ ΠΑΥΛΟ.

Μεγίστη ἡ ἀρετή τῆς ἀγάπης, κατά τόν Ἀπόστολο Παῦλο (Α΄ Κορινθ.). Δέν εἶναι ἁπλόν συναίσθημα, ὅπως τόσα ἄλλα. Μπορεῖ νά καλλιεργηθεῖ μέ τήν βοήθεια τοῦ νοῦ καί τῶν αἰσθήσεων.

Τί ἐννοοῦμε, ὅταν λέμε ἀγάπη. ‘Εννοῦμε τό σύνολο τῶν ἀρετῶν. Μπορεῖ νά παρομοιασθῆ μέ τήν στέγη ἑνός ψηλοῦ σπιτιοῦ, ἡ ὁποία διά νά στηριχθῆ προϋποθέτει ὅλες τίς οἰκοδομικές ἐργασίες. Οἱ ἀρετές πού ἔχει ὁ ἄνθρωπος τῆς ἀγάπης εἶναι κατά τόν Ἀπόστολο Παῦλο οἱ ἑξῆς:

α) Ἀνέχεται καί ὑπομένει τά λάθη καί τίς ἀδυναμίες τῶν ἄλλων.

β) Δέν ζηλεύει καί δέν θέλει νά μειώσει αὐτό πού κάνουν οἱ ἄλλοι.

γ) Δέν ὑπερηφανεύεται καί δέν θέλει νά μειώσει αὐτό πού κάνουν οἱ ἄλλοι.

δ) Εἶναι προσεκτικός κι’ εὐπρεπής. Δέν ἐπιτρέπει στόν ἑαυτό του νά ἐκδηλωθεῖ ἐναντίον κάποιου ἀδελφοῦ.

ε) Δέν εἶναι εὐερέθιστος. ‘Αντμετωπίζει αὐτά πού βλέπει καί ἀκούει μέ ψυχραιμία.

στ) Εἶναι ἀμνησίκακος. Ξεχνάει τό κακό, πού τοῦ ἔχουν κάνει, διατηρώνταςἔστι ἀδιατάρακτη (ἀτάραχη) τήν καρδιά του ἀπό τήν ἐμπάθεια.

ζ) Ὅταν γίνεται κάτι στραβό, δέν χαίρεται, ἐνῶ μετέχει στή χαρά γιά τό σωστό καί ὠφέλιμο.

η) Ἔχει μεγάλη ἀνοχή σέ κάθε ἐνοχλητικό καί δυσάρεστο πού προκαλοῦν οἱ ἄλλοι.

θ) Διαμορφώνει μέσα του ἐμπιστοσύνη γιά τούς ἀδελφούς καί ὅταν ἀκόμη παρεκτρέπονται, γιατί ἐλπίζει ὅτι τελικά θά διορθωθοῦν.

ι) Ἔχει τήν ἀρετή τῆς ὑπομονῆς.

ΟΙ ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΕΣ ΤΟΥ 1948 ΚΑΙ ΤΟ 1971.

Του Θεολόγου Χαρίλαου Στουραΐτη

Πέρασαν ήδη 70 έτη από τότε πού ένας πραγματικά ορθόδοξος ιεράρχης,ο άγιος πατήρ Ματθαίος Καρπαθάκης ,υπερασπιζόμενος την Γνησίαν Ορθοδοξίαν,προχώρησε στις επιβεβλημένες λόγω των γεγονότων,άγιες χειροτονίες επισκόπων κατά το έτος 1948.

Οι οικουμενιστές ,νεοημερολογίτες και παλαιοημερολογίτες,προσεπάθησαν επανειλημμένως όλα αυτά τα χρόνια να προσβάλλουν τις άγιες αυτές χειροτονίες,ώστε άπαντες να εξέλθουν εκ της Μίας ,Αγίας,Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας,εκεί δηλαδή που ενεργεί και σώζει η θεία χάρις,με σκοπό να οδηγήσει εις την απώλειαν και το εναπομείναν πιστόν λείμμα,τους Γνησίους Ορθοδόξους Χριστιανούς.

Μία τέτοια περίπτωσις έλαβε χώρα και το 1971,όταν μία δράκα ανθρώπων,κατ΄επίφασιν ορθόδοξοι ,σε αγαστή συνεργασία με οικουμενιστικά κινήματα,ερήμην του συνόλου του πληρώματος της Γνησίας Ορθοδόξου Εκκλησίας,απευθύνθηκε σε σύνοδο,η οποία κοινωνούσε ήδη μετά του οικουμενισμού- νεοημερολογιτισμού.

Καί,για να δικαιολογήσουν τις αντορθόδοξες ενέργειές τους αλλά και τους οικουμενιστές Ρώσους της Διασποράς,είπαν έναν σωρό ψέματα,όπως : << ότι ορθοδόξησαν οι Ρώσοι ή, ότι,αποδέχθησαν την Ομολογίαν μας >> και πολλά άλλα ψεύδη.

Αυτό που θα πρέπει να τονιστεί ιδιαιτέρως στην προκειμένη περίπτωση, είναι το εξής: τόσο τα όσα έπραξαν όσο και τα όσα είπαν οι συγκεκριμένοι,ουδεμίαν επίπτωσιν ή συνέπειαν είχαν στην Γνησίαν Ορθόδοξον Εκκλησίαν.

Διαχωρίζονται,δηλαδή,οι συγκεκριμένοι από το σύνολο των Γνησίων Ορθοδόξων Πιστών ,κλήρον και λαόν,και τούτο διότι, άλλο ήταν το πιστεύω του μικρού λείμματος και άλλο των συγκεκριμένων.

Δέν εκπροσωπούσαν και δεν εξέφραζαν οι επιστρέψαντες από την Αμερικήν,εκτός από τους εαυτούς των, την ορθόδοξον βούλησιν,γνώμην και θέλησιν του συνόλου των πιστών,γι' αυτό και δεν επηρέασαν οι ενέργειές τους την Αποστολικήν Διαδοχήν και την Ομολογίαν - Εκκλησιολογίαν μας.

Εξ΄αυτού του γεγονότος ,λοιπόν,αρνούμεθα,ως μέλη της Γνησίας Ορθοδόξου Εκκλησίας την θέσιν περί καταδίκης της χειροθεσίας ,έτσι όπως διετυπώθη από την επαίσχυντον εγκύκλιον των Νικολαοστεφανιτών [3280/2007] διότι, ποτέ και σε καμίαν περίπτωσιν το σύνολο του πλήρωματος της Γνησίας Ορθόδοξου Εκκλησίας απεδέχθη κάτι τέτοιο , όπως επίσης και την θέσιν << περί συγχωρητικής ευχής ή χάριν ευλογίας >> διότι, η συγκεκριμένη πράξις προέρχεται από τους μηδέποτε ορθοδοξήσαντας Ρώσους της Διασποράς.

Υ.Γ. Το παραπάνω απόσπασμα είναι μέρος από την εισήγησιν που μου εζητήθη να ετοιμάσω και να καταθέσω πρός τα μέλη της Πανορθόδοξου Συνόδου ,η οποία θα συνεδριάσει κατά την 24ην Νοεμβρίου.