ΤΑ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΑ ΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ

 Τάδε λέγει Κύριος τοις ιουδαίοις. Λαός μου, τί εποίησά σοι, ή τί σοι παρηνώχλησα; Τους τυφλούς σου εφώτισα, τους λεπρούς εκαθάρσια, άνδρα όντα επί κλίνης ηνωρθωσάμην. Λαός μου, τί εποίησά σοι και τί μοι ανταπέδωκας; Αντί του μάννα χολήν, αντί του ύδατος όξος, αντί του αγαπάν με, Σταυρώ με προσηλώσατε. Ουκέτι στέγω λοιπόν. Καλέσω μου τα έθνη, κακείνα με δοξάσουσι, συν τω Πατρί και τω Πνεύματι. Καγώ αυτοίς δωρήσομαι ζωήν την αιώνιον.

ΓΑ ΠΟΙΟΝ ΛΟΓΟ ΣΤΟΛΙΖΟΥΜΕ ΜΕ ΑΝΘΗ ΤΟΝ ΕΠΙΤΑΦΙΟ;

 Την απάντηση σε αυτό το πολύ λογικό ερώτημα την δίνει ο Ευαγγελιστής Ιωάννης εις το Ευαγγέλιόν του Κεφ. ΙΘ΄. 38-42. Εκεί λέγει ο Εαγγελιστής:''Ην δε εν τω τόπω, όπου εσταυρώθη, κήπος, και εν τω κήπω μνημείον καινόν, εν ω ουδέπω ουδείς ετέθη''.

ΚΑΙ Η ΠΙΟ ΠΕΝΘΙΜΗ ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣΥΝΗΣ ΕΦΤΑΣΕ... ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ

''Τη Αγία και Μεγάλη Παρασκευή, τα Άγια και Σωτήρια Φρικτά Πάθη του Κυρίου και Θεού και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού επιτελούμεν και προ πάντων τον Σταυρόν και τον θάνατον, α δι' ημάς εκών κατεδέξατο''. 

 Ανέκαθεν η παρούσα ημέρα ήταν πλέον επίσημη, τόσο στους Ιουδαίους, όσο και στους Χριστιανούς. Στην Παλαιά Διαθήκη ήταν η παραμονή του νομικού Πάσχα, κατά την οποία ''εθύετο ο τον Κύριον συμβολίζων πασχάλιος αμνός''. Στην Καινή Διαθήκη, είναι ημέρα αυστηρής νηστείας και αργίας από κάθε εργασία, ''ως ημέρα θυσίας του αληθινού Αμνού του Θεού, του αίροντος την αμαρτίαν του κόσμου'' (Ματθ. 26,64). Η ιδιαίτερα κατανυκτική Ακολουθία των Παθών, με τις 12 Ευαγγελικές περικοπές και τους εξόχους ύμνους (η οποία επικράτησε να ψάλλεται το βράδυ της Μεγ. Πέμπτης προς Μεγ. Παρασκευή, ενώ το πρωί τελείται η Αποκαθήλωση), ανάγεται στην αρχαία λειτουργική πράξη της Εκκλησίας των Ιεροσολύμων. Με κύριο σημείο της την κατανυκτική έξοδο του Εσταυρωμένου, αποτελεί μία αναπαράσταση των Παθών και της Σταυρώσεως του Κυρίου, με οδηγό την Ευαγγελική Ιστορία, όπως προκύπτει μέσα από της αναγινωσκόμενες 12 περικοπές.

 Η Μεγάλη Παρασκευή είναι η ημέρα της φαινομενικής νίκης του διαβόλου. Της επικρατήσεως του σκότους του θριάμβου της αδικίας. ''Ην δε νύξ'' (Ιω.13,20), όταν ο Ιούδας εγκατέλειψε τον Μυστικό Δείπνο και πήγε να Τον προδώσει. Και ''σκότος εγένετο επί πάσαν την γην'' (Ματθ.27,45), όταν υψώθηκε στον Σταυρό. Μία άδικη πολιτική και θρησκευτική δίκη Τον κατεδίκασε. Ένας ληστής αφέθηκε ελεύθερος αντ' Εκείνου, με απαίτηση του όχλου. Τον κτύπησαν. Τον περιέπαιξαν. Του φόρεσαν ακάνθινο στεφάνι και κόκκινη χλαμύδα. Τον σταύρωσαν όταν δίψασε. Του έδωσαν ξύδι με χολή. Όλοι Τον εγκατέλειψαν, μόνον η Μητέρα Του και ο αγαπημένος Μαθητής έμειναν κοντά Του. Και στο τέλος ένας ξένος τάφος Τον δέχθηκε. Οι σατανικές δυνάμεις αυτού του κόσμου φαίνεται πως επικράτησαν κατά του Δικαίου. Ο θάνατος είναι φρίκη και τραγωδία, διότι είναι το ακριβώς αντίθετο του Θεού, ο Οποίος είναι η ζωή. Είναι το κατ' ευθείαν αποτέλεσμα της αμαρτίας και το τελευταίο όπλο του διαβόλου. Είναι η φθορά και η διάλυση. Είναι παραλογισμός. Εμπρός σ' αυτή την κατάσταση ο ολοκληρωμένος και τέλειος άνθρωπος, εδάκρυσε! Μπροστά στον θάνατο του Λαζάρου, ''ενεβριμήσατο τω πνεύματι και ετάραξεν εαυτόν'' (Ιω.11,33). Και μπροστά στον δικό Του θάνατο είπε: ''Περίλυπος εστίν η ψυχή μου έως θανάτου'' (ΜΑτθ.26,28).Όμως, πίσω και πέρα από τον θάνατο, υπάρχει η διαβεβαίωση Εκείνου ο Οποίος δάκρυσε μπροστά στον θάνατο: ''Εγώ ειμί η ανάστασις και η ζωή''. 

 

 Νωρίς της Μεγ. Παρασκευής, οι πιστοί θα συμμετάσχουν σε μία άλλη αναμνηστική Ακολουθία, εκείνη της Αποκαθηλώσεως. Ο Κύριος Εσταυρωμένος βρίσκεται υψωμένος στο κέντρο του Ναού. Ο Τάφος ειδικά και μόνο αυτή την ημέρα συμβολίζεται με το ανθοστόλιστο Κουβούκλιο (το οποί μεταφέρει στο Κουβούκλιο του Παναγίου Τάφου, στα Ιεροσόλυμα). Προς το τέλος της Ακολουθίας ο Λειτουργός με πένθιμα άμφια, θα κατεβάσει, σαν άλλος Ιωσήφ, το Σώμα από τον Σταυρό και θα το καταθέσει πάνω στην Αγία Τράπεζα, στον συμβολικό Τάφο και τον Θρόνο του Κυρίου. ''Ο ευσχήμων Ιωσήφ - ψάλλει η Εκκλησία - από του ξύλου καθελών το άχραντό Σου Σώμα, σινδόνι καθαρά ειλήσας και αρώμασι, εν μνήματι καινώ κηδεύσας απέθετο''. 

 Θα ακολουθήσει η λιτανευτική έξοδος του Επιταφίου (εικόνα σε ύφασμα που εικονίζει την Ταφή του Κυρίου, η οποία μέσρι την στιγμή εκείνη βρίσκεται στην Αγία Τράπεζα) και η κατάθεσή του στο Κουβόκλιο. Γύρω του το βράδυ θα ψαλλούν τα γεμάτα λυρισμό και ιερό πάθος Εγκώμια και μετά θα γίνει η έξοδος του Επιταφίου (η οποία συμβολίζει την Κάθοδο του Χριστού στον Άδη. Αλήθεια, γιατί να μας διαφεύγει αυτός ο συμβολισμός, ότι έξω από την Εκκλησία υπάρχει ο Άδης;) και η λιτάνευσή του γύρω από τον Ναό, στην αυλή του Μοναστηριού ή στους κοντινούς δρόμους των πόλεων. Μοιάζει με μία πραγματική εκφορά κηδείας, όμως η διαφορά είναι ουσιώδης: Από τον Τάφο Του αρχίζει να χαράζει η αυγή της αναστημένης ανθρωπότητα. ''Μη εποδύρου μου, Μήτερ - βεβαιώνει την Θεοτόκο - καθορώσα εν τάφω, ον εν γαστρί άνευ σποράς συνέλαβες υιόν. Αναστήσομαι γαρ και δοξασθήσομαι''.

 Τα Αναστάσιμα Ευλογητάρια και η Μεγάλη Δοξολογία αποτελούν το λυκαυγές της επικείμενης Αναστάσεως. Στον Ναό υπάρχει πολύ φως για κηδεία. Μετά την επιστροφή του Επιταφίου, ο Ιεζεκιήλ θα μιλήσει στην προφητεία του(37,1-4), για τα οστά τα ξηρά που τους δόθηκε πνεύμα ζωής. Διότι στον Χριστό εκπληρώθηκε η προφητεία. Εκείνος με τον θάνατό Του, έδωσε ζψή στους νεκρούς. ''Έσχατος εχθρός καταργείται θάνατος'', διακηρύσσει ο Απόστολος Παύλος (Α΄ Κορ.15,26). Και συνεχίζει:''Κατεπόθη ο θάνατος εις νίκοςπου σου, θάνατε, το κέντρον; Που σου, Άδη, το νίκος'' (Α΄ Κορ.15,55). Τα λόγια αυτά θα επαναλάβει και ο Ιερός Χρυσόστομος στον Κατηχητικό του Λόγο. Ακόμη και οι στίχοι πρίν το Αποστολικό ανάγνωσμα, είναι αναστάσιμοι: ''Αναστήτω ο Θεός και διασκορπισθήτωσαν οι εχθροί αυτού'' (Ψαλμ.67,1).

Τη υπερφυεί και περί ημάς παναπείρω Σου ευσπλαχνία,

Χριστέο Θεός, ελέησον ημάς. ΑΜΗΝ.   

ΚΑΤΑΝΥΚΤΙΚΑ ΤΡΟΠΑΡΙΑ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΠΕΜΠΤΗΣ

 Συντρέχει λοιπόν, το συνέδριον των Ιουδαίων, ίνα τον δημιουργόν, και κτίστην των απάντων, Πιλάτω παραδώση. Ω των ανόμων, ω των απίστων! ότι τον ερχόμενον κρίναι ζώντας και νεκρούς, εις κρίσιν ευτρεπίζουσι. Τον ιώμενον τα πάθη προς πάθος ετοιμάζουσι. Κύριε μακρόθυμε, μέγα σου το έλεος, δόξα σοι.

 Ιούδας ο παράνομος, Κύριε, ο βάψας εν τω δείπνω την χείρα, εν τω τρυβλίω μετά σου, εξέτεινεν ανόμως τας χείρας, του λαβείν αργύρια. Και ο του μύρου λογισάμενος τιμήν, σε τον ατίμητον ουκ έφριξε πωλήσαι. Ο τους πόδας εφαπλώσας επί το νίψαι, τον δεσπότην κατεφίλησε δολίως, εις το προδούναι τοις ανόμοις. Χορού δε Αποστόλων ριφείς, και τα τριάκοντα ρίψας αργύρια, σου την τριήμερον ανάστασιν ουκ είδε, δι' ης ελέησον ημας.

 Ιούδας ο προδότης δόλιος ων, δολίω φιλήματι παρέδωκε τον Σωτήρα Κύριον. Τον Δεσπότην των απάντων ως δούλον πέπρακε τοις παρανόμοις. Αλλ' ως πρόβατον επί σφαγήν, ούτως ηκολούθει ο Αμνός ο του Θεού, ο Υιός του Πατρός, ο μόνος πολυέλεος.

 Ιούδας ο δούλος και δόλιος, ο μαθητής και επίβουλος, οφίλος και διάβολος, εκ των έργων απεφάνθη. Ηκολούθει γαρ τω Διδασκάλω, και καθ' εαυτόν εμελέτα την προδοσίαν. Έλεγεν εν εαυτώ. Παραδώσω τούτον, και κερδήσω τα συναχθέντα χρήματα. Επεζήτει δε και το μύρον πραθήναι, και τον Ιησούν δόλω κρατηθήναι. απέδωκεν ασπασμόν, παρέδωκε τον Χριστόν. Και ως πρόβατον επί σφαγήν, ούτως ηκολούθει, ο μόνος εύσπλαγχνος και φιλάνθρωπος.

 Ον εκήρυξεν Αμνόν Ησαΐας, έρχεται επί σφαγήν εκούσιον, και τον νώτον δίδωσιν εις μάστιγας, τας σιαγόνας εις ραπίσματα. Το δε πρόσωπον ουκ απεστράφη από αισχύνης εμπτυσμάτων. Θανάτω δε ασχήμονι καταδικάζεται. Πάντα ο αναμάρτητος εκουσίως καταδέχεται, ίνα πάσι δωρήσηται την εκ νεκρών ανάστασιν.

 Σήμερον το κατά του Χριστού πονηρόν συνήχθη συνέδριον, και κατ' αυτού κενά εβουλεύσατο, παραδούναι Πιλάτω εις θάνατον τον ανεύθυνον. Σήμερον την των χρημάτων αγχόνην, Ιούδας εαυτώ περιτήθησι, και στερείται κατ' άμφω, ζωής προσκαίρου και θείας. Σήμερον Καϊάφας άκων προφητεύει, συμφέρει, λέγων, υπέρ του λαού ένα απολέσθαι. ήλθε γαρ υπέρ των αμαρτιών ημών του παθείν, ίνα ημάς ελευθερώση εκ της δουλείας του εχθρού, ως αγαθός και φιλάνθρωπος.

 Σήμερον ο Ιούδας το της φιλοπτωχίας κρύπτει προσωπείον, και της πλεονεξίας ανακαλύπτει την μορφήν. Ουκέτι των πενήτων φροντίζει, ουκέτι το μύρον πιπράσκει το της αμαρτωλού, αλλά το ουράνιον μύρον, και εξ αυτού νοσφίζεται τα αργύρια. Τρέχει προς ιουδαίους, λέγει τοις παρανόμοις. Τι μοι θέλετε δούναι, καγώ υμίν παραδώσω αυτόν; Ω φιλαργυρίας προδότου! εύωνον ποιείται την πράσιν. Προς την γνώμην των αγοραζόντων, του πολωμένου την πραγματείαν ποιείται. Ουκ ακριβολογείται προς την τιμήν, αλλ' ως δούλον φυγάδα απεμπολεί. Έθος γαρ τοις κλέπτουσι, ρίπτειν τα τίμια. Νυν έβαλε τα άγια τοις κυσίν ο μαθητής. Η γαρ λύσσα της φιλαργυρίας κατά του ιδίου δεσπότου μαίνεσθαι εποίησεν αυτόν. Ης την πείραν φύγωμεν, κράζοντες. Μακρόθυμε Κύριε, δόξα σοι.

 Ο τρόπος σου δολιότητος γέμει, παράνομε Ιούδα. Νόσων γαρ φιλαργυρίαν, εκέρδισας μισανθρωπίαν. Ει γαρ πλούτον ηγάπας, τί τω περί πτωχείας διδάσκοντι εφοίτας; Ει δε και εφίλεις, ίνα τί επώλεις τον ατίμητον, προδιδούς εις μιαιοφονίαν; Φρίξον, ήλιε, στέναξον η γη, και κλονουμένη βόησον. Ανεξίκακε Κύριε, δόξα σοι.

 Μηδείς, ω πιστοί, του δεσποτικού δείπνου αμύητος, μηδείς όλως ως ο Ιούδας, δολίως προσίτω τη τραπέζη. Εκείνος γαρ τον ψωμόν δεξάμενος, κατά του άρτου εχώρησε, σχήματι μεν ων μαθητής, πράγματι δε παρών φονευτής, τοις μεν ιουδαίοις συναγαλλόμενος, τοις δε Αποστόλοις συναυλιζόμενος. Μισών εφίλει, φιλών επώλει, τον εξαγοράσαντα ημάς της κατάρας, τον Θεόν και Σωτήρα των ψυχών ημών.

 Μυσταγωγών σου, Κύριε, τους μαθητάς, εδίδασκες λέγων. Ω φίλοι, οράτε, μηδείς υμάς χωρίση μου φόβος. Ει γαρ πάσχω, αλλ' υπέρ του κόσμου. Μη ουν σκανδαλίζεσθε εν εμοί. Ου γαρ ήλθον διακονηθήναι, αλλά διακονήσαι και δούναι την ψυχήν μου λύτρον υπέρ του κόσμου. Ει ουν υμείς φίλοι μου εστέ, εμέ μιμείσθε. Ο θέλων πρώτος είναι, έστω έσχατος. Ο δεσπότης, ως ο διάκονος. Μείνατε εν εμοί, ίνα βότρυν φέρητε. Εγώ γαρ ειμί της ζωής η άμπελος. 

ΜΕΓΑΛΗ ΠΕΜΠΤΗ

''Τη Αγία και Μεγάλη Πέμπτη, οι τα πάντα καλώς διαταξάμενοι Πατέρες, αλληλοδιαδόχως εκ τε των θείων Αποστόλων και των Ιερών Ευαγγελιών, παραδώκασιν ημίν τέσσαρα τινά εορτάζειν: Τον Ιερόν Νυπτήρα. Τον Μυστικόν Δείπνον, ήτοι την παράδοσιν  των καθ' ημάς φρικτών Μυστηρίων). Την υπερφυά προσευχήν. Και την προδοσίαν αυτήν''.

 Η Μεγάλη Πέμπτη αποτελεί την είσοδο στο ''εξόχως άγιον'' τριήμερο των Παθών του Κυρίου, το οποίο αποτελεί τον αρχικό πυρήνα του Τριωδίου και τον σκοπό της προετοιμασίας των Χριστιανών με την 40ήμερη νηστεία. Όλα τα μνημονευόμενα ιερά γεγονότα έχουν - εκτός από τον ιστορικό - παιδαγωγικό χαρακτήρα. Ο Κύριος κορυφώνει την διδασκαλία Του με τρεις πράξεις συμβολικής και διδακτικής  σημασίας.

 Ο Νιπτήρας αποτελεί μία έκφραση ταπεινώσεως, αλλά και τιμής. Η νύψη των ποδών των επισκεπτών μετά την οδοιπορία, ήταν παλαιότατο έθιμο στην Ανατολή και την ενεργούσε ο ίδιος ο οικοδεσπότης, μέσω των δούλων του. Τόσο όμως η νίψη των ποδών των φιλοξενουμένων, όσο και η σειρά τους στο τραπέζι, ''ενηργείτο βάσει της αρχής της ιεραρχίας''. Στον Ιερό Νιπτήρα όμως ο Κύριος, ''παραθεωρών την ιδικήν του παντοβασιλικήν μεγαλειότητα, περιζωσθείς λεντίω, νίπτει αυτοπροσώπως τους πόδας των Μαθητών, ακόμη και του προδότου Ιούδα''. Αυτό σημαίνει, ότι όχι μόνον η Σάρκωση και το Πάθος είναι εκείνα που συνιστούν και αποδεικνύουν την ''υπερ της του ανθρώπου σωτηρίας'' ταπείνωση του Θεανθρώπου, αλλά και όλη η ζωή Του, με κορύφωση τον Ιερό Νιπτήρα. 

 Την σημασία του Νιπτήρα ερμήνευσε ο Ίδιος ο Κύριος: ''Γινώσκετε τι πεποίηκα υμίν; Υμείς φωνείτε με ο Διδάσκαλος και ο Κύριος και καλώς λέγετε. Ειμί γαρ. Ει ουν εγώ ένιψα ημών τους πόδας, ο Κύριος και Διδάσκαλος, και υμείς οφείλετε αλλήλων νίπτειν τους πόδας. Υπόδειγμα γαρ δέδωκα υμίν, ίνα καθώς εγώ εποίησα υμίν και υμείς ποιήτε''. (Ιω. 13,12-15).

 Το ύψος της ταπεινώσεως του Κυρίου θαυμάζει ο θείος Χρυσόστομος και γράφει: ''Βλέπε πως όχι με την νίψη μόνον, αλλά και με άλλους τρόπους δείχνει την ταπείνωση. Διότι, όχι πριν καθήσουν όλοι, αλλά αφού κάθησαν Αυτός σηκώθηκε. Έπειτα δεν ένιψε απλά, αλλά έβγαλε και τα εξωτερικά του ενδύματα. Και δεν σταμάτησε εκεί, αλλά ζώστηκε και το λέντιο. Και ούτε σ' αυτό αρκέσθηκε, αλλά αυτός γέμισε με νερό και δεν διέταξε άλλον. Αλλά όλα αυτός τα έκανε, δείχνοντας ότι όταν πράττουμε το καλό, πρέπει να το κάνουμε με κάθε προθυμία''. (Ε.Π. Μιγνίου, τ. 59, σελ. 383).

 Στην πορεία της Ιστορίας σε πολλούς Ναούς ο Επίσκοπος, σε Μονές ο Ηγούμενος και στην ΚΠολη ο ίδιος ο Αυτοκράτορας, ένιπταν συμβολικά τα πόδια 12 πτωχών. Το έθιμο αυτό επιβιώνει στην Μονή Πάτμου.

 Μετά τον Ιερό Νιπτήρα ακολούθησε ο Μυστικός Δείπνος. Το δείπνο αυτό ήταν κάτι πολύ περισσότερο από ένα κοινό δείπνο. Ήταν το τελευταίο Πασχαλινό δείπνο του Χριστού με τους μαθητές Του. ''Λέγω γαρ υμίν, ότι ουκέτι ου μη φάγω εξ αυτού, έως ότου πληρωθή εν τη βασιλεία εν τη βασιλεία του Θεού''. (Λουκ.22,16). Το Πασχαλινό τραπέζι ήταν ένα πολύ σπουδαίο γεγονός για τους Εβραίους.Ήταν έκφραση ευχαριστίας προς τον  Θεό και μνήμη της απελευθερώσεως από την δουλεία των Αιγυπτίων. Κατά την διάρκεια αυτού ακριβώς του Δείπνου, ο Χριστός αποκάλυψε τον εαυτό Του ''ως πλήρωμα'' - εκπλήρωση όλων εκείνων των γεγονότων που περίμεναν οι Ιουδαίοι. Ο Ιησούς ήταν ο τελευταίος πασχάλιος αμνός, ''ο αμνός του Θεού, ο αίρων την αμαρτίαν του κόσμου'' (Ιω.1,29). Η κλάση του άρτου και η μετάδοση του οίνου, ήταν προτύπωση της επικείμενης κλάσεως του Ιδικού Του Σώματος και της εκχύσεως του Ιδικού Του Αίματος στον σταυρό (''υπέρ υμών και πολλών εκχυνόμενον εις άφεσιν αμαρτιών''). Ο Χριστός ήταν το νέο έσχατο Πάσχα, η εσχατολογική απολύτρωση από κάθε είδους δουλεία.

 Ο Μυστικός Δείπνος ήταν η σύσταση και παράδοση της Θείας Ευχαριστίας. Ο Ίδιος ο Χριστός παρήγγειλε στους Μαθητές Του ''τούτο ποιείτε εις την εμήν ανάμνησιν'' (Α΄ Κορ.11,24). Έκτοτε η Θεία Λειτουργία είναι το νέο Πασχάλιο Δείπνο, στο οποίο η ένωση των μελών - πιστών με την κεφαλή - Χριστό, γίνεται πραγματικότητα. ''Το ποτήριον της ευλογίας, ο ευλογούμεν, ουχί κοινωνία του αίματος του Χριστού εστί; Τον άρτον ον κλώμεν, ουχί κοινωνία του σώματος του Χριστού εστί; Ότι εις άρτος, εν σώμα οι πολλοί εσμέν. Οι γαρ πάντες εκ του ενός άρτου μετέχομεν'' (Α΄ Κορ.16-17).

 Μετά τον Μυστικό Δείπνο ακολούθησε η Προσευχή του Κυρίου στον Κήπο της Γεθσημανή. Η Προσευχή Του ήταν γεμάτη αγωνία, αφού ''εγένετο ιδρώς ωσεί θρόμβοι αίματος καταβαίνοντες επί την γην'' (Λουκ.22,24). Παρακάλεσε τον Θεό Πατέρα να απομακρύνει, αν ήταν δυνατόν, το πικρό ποτήριο του θανάτου από Αυτόν. Όμως, υπέταξε το θέλημά Του στο θέλημα Εκείνου: ''Πλην μή το θέλημά μου, αλλά το σον γινέσθω'' (Λουκ.22,42). Η τέλεια και ολοκληρωτική υποταγή της ανθρώπινης θελήσεώς Του στην θεία βούληση, αποδεικνύει την τελειότητά Του.

 Στο σχέδιο του Θεού για την σωτηρία του ανθρώπου υπήρχε και η προδοσία του Υιού Του. Ήταν αναγκαίο κάποιος από την συντροφιά Του να Τον προδώσει. Τί παρακίνησε τον Ιούδα στη φοβερή αυτή πράξη; Στη συνείδηση της Εκκλησίας το κίνητρο είναι η απληστία, μία γενική αγάπη για τις αποπνικτικές ηδονές του κόσμου. Έτσι, ενώ είχε την ευκαιρία να μείνει κοντά στον Χριστό, ''ουκ ηβουλήθη συνιέναι''. 

Τη αφάτω Σου ευσπλαγχνία, Χριστέ ο Θεός, ελέησον ημάς.ΑΜΗΝ. 

ΜΕΓΑΛΗ ΤΕΤΑΡΤΗ

''Τη Αγία και Μεγάλη Τετάρτη της αλειψάσης τον Κύριον μύρω πόρνης γυναικός μνείαν ποιείσθαι οι θειότατοι Πατέρες εθέσπισαν, ότι προ του σωτηρίου Πάθους μικρόν τούτο γέγονε''.

Η Μεγάλη Τετάρτη είναι η τελευταία προπαρασκευαστική ημέρα του σωτηρίου Πάθους του Κυρίου. Για την ολοκλήρωση ακριβώς της προετοιμασίας του ''δια μετανοίας και επιστροφής''εορτασμού του Πάσχα, ''ενέταξαν οι θειότατοι Πατέρες την μνήμην της αλειψάσης τον Κύριον μύρω πόρνης γυναικός'', διότι αυτό το γεγονός ήταν μία έκφραση υπέρτατης αγάπης, αλλά και ταπεινώσεως. Κατά την διήγηση των Ευαγγελιστών, τρεις φορές ο Κύριος δέχθηκε την συγ κεκριμένη αυτή έκφραση τιμής προς το πρόσωπό Του.

Την πρώτη περιγράφει ο Ευαγγ. Λουκάς (Λουκ. 7,37-50). Ενώ δειπνούσε στην οικία κάποιου Φαρισαίου, ''ιδού γυνή εν τη πόλει, ήτις ην αμαρτωλός,... κομίσασα αλάβαστρον μύρου και στάσα οπίσω παρά τους πόδας αυτού κλαίουσα, ήρξατο βρέχειν τους πόδας αυτού τοις δάκρυσι και ταις θριξί της κεφαλής αυτής εξέμασσε και κατεφίλει τους πόδας αυτού και ήλειφε τω μύρω''. Αυτής της αμαρτωλής δέχθηκε την προσφορά ο Κύριος και δήλωσε, ότι ''αφέονται αι αμαρτίαι αυτής αι πολλαί, ότι ηγάπησε πολύ''.

Η δεύτερη περιγράφεται από τον Ευαγγ. Ιωάννη (12, 1-8): ''Προ εξ ημερών του Πάσχα, ήλθεν (ο Ιησούς) εις Βηθανίαν, όπου ην Λάζαρος ο τεθνηκώς, ον ήγειρεν εκ νεκρών. Εποίησαν ουν αυτώ δείπνον εκεί και η Μάρθα διηκόνει. Ο δε Λάζαρος εις ην των ανακειμένων συν αυτώ. Η ουν Μαρία, λαβούσα λίτραν μύρου νάρδου πιστικής πολυτίμου, ήλειψε τους πόδας του Ιησού και εξέμαξε ταις θριξίν αυτής τους πόδας αυτού''.

Η τρίτη, η οποία περιγράφεται από τον Ευαγγ. Ματθαίο (26, 6-13), είναι εκείνη που μνημονεύεται σήμερα από την Εκκλησία, διότι συνέβη δύο ημέρες πριν το Πάσχα (''οίδατε, ότι μετά δύο ημέρας το Πάσχα γίνεται''). Ενώ ο Κύριος ήταν στην κατοικία ''Σίμωνος του λεπρού, προσήλθεν αυτώ γυνή αλάβαστρον μύρου έχουσα βαρυτίμου και κατέχεεν επί την κεφαλήν αυτού ανακειμένου''. όταν οι Μαθητές είδαν αυτό ''ηγανάκτησαν λέγοντες εις τι η απώλεια αύτη; ηδύνατο γαρ τούτο το μύρον πραθήναι πολλού και δοθήναι πτωχοίς''. Όμως ο Κύριος υπερασπίσθηκε την γυναίκα και βεβαίωσε, ότι ''όπου εάν κηρυχθεί το Ευαγγέλιον τούτο εν όλω τω κόσμω, λαληθήσεται και ο εποίησεν αύτη εις μνημόσυνον αυτής''. 

''Τη αφάτω Σου ευσπλαχνία, Χριστέ ο Θεός, ελέησον και σώσον ημάς ως φιλάνθρωπος. ΑΜΗΝ.''

Και οι συγκλονιστικές ώρες των Αγίων Παθών πλησιάζουν... 

 

   

ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΠΑΡΕΝΘΕΣΗ ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΙΠΩΘΟΥΝ ΜΕΡΙΚΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΣΗΜΕΡΙΝΗ ''ΣΤΕΦΑΝΙΤΙΚΗ ΣΥΝΟΔΟ''.

Όλες αυτές τις μέρες που αναρτούμε κείμενα σχετικά με την ζωή και το μαρτύριο του Ιησού Χριστού, μία σκέψη περνάει από το μυαλό μας. Ποτέ δεν έχουμε παρατηρήσει να υπάρχει έστω και μία μικρή σελίδα, δια της οποίας οι πρώην Ορθόδοξοι και εν Χριστώ αδελφοί μας Στεφανίτες, να δίνουν προς τα έξω τη μαρτυρία της Ομολογίας Πίστεως. Άραγε ποιό αληθινά είναι το πνευματικό έργο που παράγει αυτή η ''σύνοδος''; Πως αυτή νουθετεί τους οπαδούς της, τους ενημερώνει για τα εκκλησιολογικά και άλλου είδους θέματα; Μήπως ποτέ οι από το 2005 διατελέσαντες παράνομοι ''αρχιεπίσκοποι'' αυτής, μόχθησαν ώστε να συγκεντρώσουν τον κόσμο και να τον ενημερώσουν για όσα εκείνος οφείλει να είναι ενήμερος; Διότι εις την τόσων χρόνων προσπάθεια που γίνεται από τα μεγάλα κεφάλια αυτής της ''συνόδου'' ώστε να αφανισθεί από προσώπου γης το όνομα του Ορθοδόξου Μητροπολίτου κ. Κηρύκου, ίσως παραβλέπεται και το γεγονός πως ο Μητροπολίτης αυτός, από το 2005, ήταν ο μόνος που μετά το σχίσμα της τότε Νικολαίτικης ''συνόδου'', μόχθησε ώστε να βρει τρόπους να συγκεντρώσει το ποίμνιό του και να το ενημερώσει σωστά και ειλικρινά για τους λόγους που η η παραπάνω ''σύνοδος'' τόλμησε να κάνει άλλο ένα σχίσμα στους κόλπους της Εκκλησίας, κι έτσι αυτή να καταστεί ως ακόμη μία των λοιπών παλαιοημερολογιτικών παρατάξεων. Και λέμε ίσως, διότι το ενδεχόμενο της ζήλειας δια την επίτευξη αυτού του αξιόλογου γεγονότος υπό του Σεβ/του, μπορεί να είναι ακόμη ένας λόγος που η ''σύνοδος'' αυτή έχει φρυάξει και δεν θέλει να ακούγεται το όνομα του Σεβ/του.