ΤΟ ΤΡΟΠΑΡΙΟ ΤΗΣ ΚΑΣΣΙΑΝΗΣ

Το βράδυ της Μεγάλης Τρίτης, ψάλλεται στις Εκκλησίες ο όρθρος της Μεγάλης Τετάρτης. Το τελευταίο τροπάριο στην ακολουθία είναι αυτό της ευσεβούς και λογίας ποιητρίας του Βυζαντίου, Κασσιανής.

Από τον βυζαντινό χρονογράφο Συμεών Μάγιστρο (990 μ.Χ) μαθαίνουμε ότι η Ευφροσύνη, μητέρα του αυτοκράτορα Θεόφιλου και κόρη του Κωνσταντίνου του ΣΤ’, στην προσπάθειά της να παντρέψη το γιο της, το έτος 830μ.Χ, διοργάνωσε στην μεγαλόπρεπη αίθουσα Τρικλίνιο των ανακτόρων της Κωνσταντινούπολης, μεγάλη σύναξη από τις πιο όμορφες κοπέλες της Αυτοκρατορίας. Η προσέλευση υπήρξε μεγάλη από «καλλίστας παρθένους». Κι όταν παρατάχθηκαν στη σειρά, καθισμένες πάνω σε πολυτελή ανάκλιντρα, ο αυτοκράτορας Θεόφιλος περιήλθε μπροστά τους να διαλέξη την μέλλουσα σύζυγό του και αυτοκράτειρα, δίνοντας σε όποια διάλεγε ένα χρυσό μήλο.

Η ομορφότερη ήταν η Κασσιανή, που η ομορφιά της θάμπωσε το νεαρό Θεόφιλο και σ’ αυτήν επρόκειτο να δώση το μήλο, σύμβολο της προτίμησής του. Θέλοντας όμως να διαπιστώση αν και η εξυπνάδα της ήταν ανάλογη με την ομορφιά της, της είπε: «Ως άρα δια γυναικός ερρύη τα φαύλα» («Από τη γυναίκα ξεκινούν τα κακά πράγματα»), υπονοώντας την Εύα. Η Κασσιανή όμως δεν ξαφνιάστηκε και θέλοντας να δείξη και την εξυπνάδα της απάντησε: «Αλλά και δια γυναικός πηγάζει τα κρείττονα» («Και από τη γυναίκα πηγάζουν τα καλύτερα, τα ευγενέστερα»), υπονοώντας την Παναγία, που έφερε στον κόσμο το μεγαλύτερο αγαθό.

Αυτή όμως η πράγματι έξυπνη απάντηση χαρακτηρίσθηκε από τον Θεόφιλο ότι περιείχε και κάποια προπέτεια και επιπολαιότητα, οπότε έδωσε το μήλο στην επίσης ωραία, αλλά και σεμνή Θεοδώρα.

Η Κασσιανή απογοητεύθηκε από την αποτυχία της και πήρε την απόφαση να αποτραβηχτή από τον κόσμο και να μονάση. Έκτισε με δικά της χρήματα ένα μοναστήρι, που πήρε αργότερα το όνομά της, ντύθηκε το μοναχικό σχήμα και αφιερώθηκε στη λατρεία του Χριστού και στην ποίηση, συνδυάζοντας έτσι τη βαθειά ευσέβεια και την κλίση της στα γράμματα. Λέγεται μάλιστα ότι μετά την αποτυχία της είπε: «Επειδή δεν έγινα βασίλισσα του προσκαίρου τούτου κόσμου, θα γίνω υπήκοος της αιωνίας Βασιλείας του Χριστού».

Εκεί στο μοναστήρι εκδηλώθηκε και το έμφυτο καλλλιτεχνικό της ταλέντο και το βαθύ θρησκευτικό της συναίσθημα συνθέτοντας εκκλησιαστικούς ύμνους, τροπάρια, Ιδιόμελα. Εκεί στην ήσυχη και υποβλητική ατμόσφαιρα του μοναστηριού συνέθεσε και το περίφημο Ιδιόμελο «Τροπάριο της Κασσιανής» από το όνομά της, που αργότερα η Ορθόδοξη Εκκλησία το καθιέρωσε ως Δοξαστικό των Αποστίχων του Όρθρου της Μεγάλης Τετάρτης.

Φαίνεται καθαρά ότι η Κασσιανή εμπνεύστηκε το Ιδιόμελο αυτό τροπάριο από τα λόγια των Ευαγγελιστών, που δεν αναφέρονται στη Μαρία τη Μαγδαληνή, όπως πολλοί πιστεύουν, αλλά στην ανώνυμη αμαρτωλή γυναίκα, τη μοιχαλίδα, που ο Χριστός έσωσε από βέβαιο λιθοβολισμό του έξαλλου πλήθους των Φαρισαίων για το ηθικό της παράπτωμα, με εκείνα τα λόγια Του: «Ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθον βαλέτω επ’ αυτήν». Και όταν αργότερα ο Ιησούς βρέθηκε στο σπίτι του Σίμωνα του Φαρισαίου του λεπρού, η αμαρτωλή εκείνη γυναίκα αισθάνεται την ανάγκη να πάη να εκφράση την ευγνωμοσύνη και αφοσίωσή της στον Σωτήρα Χριστό. Αγοράζει αρώματα, ντύνεται ταπεινά και σεμνά και ταπεινωμένη και συντετριμμένη, με δάκρυα στα μάτια, έρχεται και πλένει τα πόδια του Ιησού και τα σκουπίζει με τα ξέπλεκα μαλλιά της. Τα δάκρυά της εκείνα ήταν δάκρυα ελέους και συντριβής και κλαίει με πάθος να την ευσπλαχνιστή ο Θεός της αγάπης και της συγχώρεσης.

Το παραπάνω περιστατικό το αναφέρουν οι τρεις από τους τέσσερις Ευαγγελιστές.

Ο Λουκάς (ζ. 37-38) γράφει: «Και ιδού γυνή εν τη πόλει ήτις ην αμαρτωλός, και επιγνούσα ότι ανάκειται εν τη οικία του Φαρισαίου, κομίσασα αλάβαστρον μύρου και στάσα οπίσω παρά τους πόδας αυτού κλαίουσα, ήρξατο βρέχειν τους πόδας αυτού τοις δάκρυσι και ταις θριξί της κεφαλής αυτής εξέμασσε και κατεφίλει τους πόδας αυτού και ήλειφε τω μύρω».

Ο Ματθαίος (κστ`, 6-7): «Του δε Ιησού γενομένου εν Βηθανία εν οικία Σίμωνος του λεπρού, προσήλθεν αυτώ γυνή αλάβαστρον μύρου έχουσα βαρυτίμου, και κατέχεεν επί την κεφαλήν αυτού ανακειμένου».

Και ο Μάρκος (ΙΔ` 3) λέγει: «Και όντος αυτού εν Βηθανία εν τη οικία Σίμωνος του λεπρού, κατακειμένου αυτού ήλθε γυνή έχουσα αλάβαστρον μύρου νάρδου πιστικής πολυτελούς και συντρίψασα το αλάβαστρον κατέχεεν αυτού κατά της κεφαλής».

Και την πληγωμένη και πονεμένη καρδιά της Κασσιανής δεν ήταν δυνατόν να μην αγγίξη ο κραδασμός εκείνης της αμαρτωλής γυναίκας. Και διατυπώνει στο αριστουργηματικό εκείνο τροπάριο, που φέρει το όνομά της, με λυρική έξαρση και υποβλητικότητα τον δικό της ψυχικό κραδασμό.

''Κύριε, η εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσα γυνή, την σην αισθομένη θεότητα, μυροφόρου αναλαβούσα τάξιν, οδυρομένη, μύρα σοι προ του ενταφιασμού  κομίζει. Οίμοι! λέγουσα, ότι νύξ μοι υπάρχει, οίστρος ακολασίας, ζοφώδης τε και ασέληνος, έρως της αμαρτίας. Δέξαι μου τας πηγάς των δακρύων, ο νεφέλαις διεξάγων της θαλάσσης το ύδωρ. Κάμφθητί μοι προς τους στεναγμούς της καρδίας, ο κλίνας τους ουρανούς, τη αφάτω σου κενώσει. Καταφιλήσω τους αχράντους σου πόδας, αποσμήξω τούτους δε πάλιν, τοις της κεφαλής μου βοστρύχοις. Ων εν τω παραδείσω Εύα το δειλινόν, κρότον τοις ωσί ηχηθείσα, τω φόβω εκρύβη. Αμαρτιών μου τα πλήθη, και κριμάτων σου αβύσσους, τις εξιχνιάσει, ψυχοσώστα Σωτήρ μου; Μή με την σην δούλην παρίδης, ο αμέτρητον έχων το έλεος''.  

ΑΣ ΤΟ ΝΙΩΣΟΥΜΕ ΒΑΘΙΑ ΜΕΣ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΜΑΣ ΑΥΤΟ ΤΟ ΤΡΟΠΑΡΙΟ!!!

ΕΙΝΑΙ ΤΙΜΗ ΜΟΥ ΝΑ ΥΠΗΡΕΤΩ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΑΡΧΗΓΟ

Στη Χημεία, Αυτός μετέτρεψε το νερό σε κρασί.

(Κατά Ιωάννη 2.1-11)

Στη Βιολογία, γεννήθηκε χωρίς να έχει συλληφθεί

 στη κοιλιά της μητέρας Του, με τον φυσικό τρόπο...

(Κατά Ματθαίον 1.18-25)

Στη Φυσική, διέψευσε το νόμο της βαρύτητας,

όταν περπάτησε πάνω στα κύματα και όταν 

ανελήφθη στους ουρανούς

( Κατά Μάρκον 6.49-51)

Στην Οικονομία, απέρριψε τη θεωρία των Μαθηματικών

όταν τάϊσε 5.000 άτομα έχοντας μόνο πέντε άρτους και δύο

ψάρια και στο τέλος ακόμα περίσσεψαν και δώδεκα κοφίνια γεμάτα...

(Κατά Ματθαίον 14,17-21)

Στην Ιατρική, θεράπευσε αρρώστους, παράλυτους και

τυφλούς χωρίς να τους χορηγήσει κανένα φάρμακο.

(Κατά Ματθαίον 9.19-22 & Κατά Ιωάννη 9.1-15)

Η Ιστορία μίλησε για Αυτόν πριν και μετά από Αυτόν

Αυτός είναι το Άλφα και το Ωμέγα, η αρχή και το τέλος.

Αυτός ονομάσθηκε θαυμαστός, Σύμβουλος, Άρχοντας Ειρήνης,

Βασιλιάς των Βασιλιάδων και Κύριος των Κυρίων.

(Ησαΐας 9.6)

ΜΕΓΑΛΗ ΤΡΙΤΗ

 

''Τη Αγία και Μεγάλη Τρίτη, της των Δέκα Παρθένων παραβολής της εκ του Ιερού Ευαγγελίου μνείαν ποιούμεθα''.

 Η μνεία της Παραβολής των Δέκα Παρθένων (Ματθ. 25, 1-12), έχει σκοπό την παρακίνηση των πιστών σε εγρήγορση και ετοιμασία για την υπάντηση του Νυμφίου Χριστού. Γράφει σχετικά ο Ιερός Χρυσόστομος, ο άριστος αυτός παιδαγωγός και διδάσκαλος της Εκκλησίας:

 ''Θέλω ο Κύριος να δείξη αφ' ενός μεν ότι η παρθενία είναι μέγα πράγμα, αλλά έχει και μέγαν κόπον, αφ' ετέρου δε να δείξη και της ελεημοσύνης το μεγαλείον και ότι αύτη δεν κατορθούται άνευ κόπου, έφερεν εις το μέσον την παραβολήν ταύτην, λέγων ότι η Βασιλεία των Ουρανών παρομοιάζει με δέκα Παρθένους...

 Ο Χριστός επωνόμασεν τας Παρθένους εκείνας αι οποίαι δεν είχον την ελεημοσύνην μωράς και άφρονας... Διότι, δεν μας ωφελεί να κάμνωμεν νηστείας και αγρυπνίας, παρθενίας και προσευχάς και άλλας μεγάλας αρετάς, να πικραίνωμεν δε και να βαρύνωμεν τας καρδίας των ανθρώπων, να έχωμεν έχθραν κατά του ομοπίστου μας, να είμεθα πλεονέκται και άρπαγες και να κρατώμεν τον κόπον των πτωχών. Όσα καλά και αν κάμνη ο άνθρωπος, αν έχη έχθραν ή αν κρατή τον κόπον του πτωχού, όλα τα έχασε, διότι λέγει και ο Προφήτης Δαβίδ, ότι ο πτωχός εκέκραξε και ο στεναγμός του έφθασεν εις την ακοήν του Κυρίου (Ψαλμ. λγ΄ 7)...

 Αι φρόνιμοι Παρθένοι ενεθυμήθησαν και εγέμισαν τα αγγεία των έλαιον. Ποία αγγεία; Τας κοιλίας των πτωχών, την ένδυσιν των γυμνών, την παραμυθίαν των ορφανών. Ενεθυμήθησαν, ότι ''η πίστις χωρίς των έργων νεκρά εστί'' (Ιακ. 2,26). Δια τούτο έκαμαν μεσίτας προς τον Κύριον τους πτωχούς. Οι πεινώντες ετρέφοντο και αι λαμπάδες των λύχνων ήσαν αναμμέναι. Οι πτωχοί ηυχαρίστουν και ο Νυμφίος ήρχετο. Η ελεημοσύνη εσπείρετο και ο Νυμφίος ευπρεπίζετο...

 Κατά το παράδειγμα των φρονίμων Παρθένων αγοράσατε οι ράθυμοι το έλαιον και μάλιστα τώρα γρήγορα, πριν έλθει ο Νυμφίος και αι θύραι κλεισθούν. Θέλετε ίσως ερωτήσει, ποίοι είναι εκείνοι οι οποίοι πωλούν το έλαιον;... Είναι οι πτωχοί που κάθονται στις θύρες των εκκλησιών. Οι πτωχοί που οπουδήποτε ζητούν ελεημοσύνη εις το όνομα του Χριστού. Οι ασθενείς. Οι αδύνατοι από δυστυχίαν. Αι χήραι. Τα ορφανά. Αυτοί είναι αι λογικαί χελιδόνες που έφεραν εις τους ανθρώπους την σωτηρίαν. Αυτοί είναι οι καλοί μεσίται των ελεημοσυνών''.

Αλλ' ω Νυμφίε Χριστέ, μετά των φρονίμων ημάς συναρίθμησον Παρθένων και τη εκλεκτή Σου σύνταξον ποίμνη και ελέησον ημάς. ΑΜΗΝ 

Μνήσθητί μου Κύριε - Μεγάλη προσοχή!

Μεγάλη προσοχή θα πρέπει να δέιξουν οι χριστιανοί των ημερών μας, σε πολλά σημεία της διδασκαλίας και της επιγείου ζωής, του Χριστού μας, τα οποία παρερμηνεύονται είτε εκουσίως είτε ακουσίως. Κατα τη διάρκεια της Μ.Εβδομάδος και συγκεκριμένα τη στιγμή που θα ακούσουμε τη περικοπή του Ευαγγελίου που ο ληστής λέει το περίφημο ''ΜΝΗΣΘΗΤΙ ΜΟΥ ΚΥΡΙΕ'' δεν είναι και λίγοι εκείνοι που σκέπτονται πως τελικά, δεν είναι και τόσο δύσκολο πράγμα η σωτηρία, αρκεί να μετανοήσω έστω και την τελευταία στιγμή! Ένα ''ήμαρτον'' αν πω, ένα ''μνήσθητί μου'' θα σωθω. Μεγάλο λάθος και παγίδα του διαβόλου. Πρώτον δε σώζεται ο άνθρωπος με την πονηρή μετάνοια της τελευταίας στιγμής. Αλλά και έτσι να ήταν ας πάρουμε τα πράγματα απο την αρχή.

 

Λέμε λοιπόν ότι θα μετανοήσουμε ''έστω και την ενδεκάτην'' Πως όμως είμαστε τόσο σίγουροι ότι θα μπορούμε να το κάνουμε και να πούμε αυτό το ''ήμαρτον;'' Ποιος μας επιβεβαιώνει ότι δε θα πάθει κάποιος ένα εγκεφαλικό και δε θα πάει το σαγόνι του εκεί πίσω και θα χρειάζεται 40 καθρέφτες για να το δει;! Πώς θα πει το ήμαρτον τότε, που λέξη δε θα μπορεί να εκστομίσει; Ποιος μας επιβεβαιώνει ότι δε θα μας πατήσει ένα αυτοκίνητο σε λίγο; Ποιος μας επιβεβαιώνει ότι όταν κοιμηθούμε το βράδυ, δε θα μας πάρουν 4 το πρωί;  Πως είμαστε τόσο σίγουροι ότι θα έρθει η ώρα που θα μπορούμε να μετανοήσουμε; 

Όμως και σε θέση να πούμε το ''μνήσθητι'' να είμαστε, 1000 φορές να το πούμε, δε σωνόμαστε. Ας μην ξεχνάμε πως το ''μνήσθητι'' ανήκει στην Παλαιά Διαθήκη!!! Ο Χριστός την ώρα που ο ληστής ζητάει να τον θυμηθεί όταν έρθει στη Βασιλεία Του, δεν έχει πει ακόμα το ''Τετέλεσται'' και επομένως οι ώρες αυτές διαδραματίζονται επί Παλαιάς Διαθήκης ακόμα! Μετά το ''Τετέλεσται'', ο Χριστός έδωσε να ισχύουν άλλες εντολές σωτηρίας, όπως η ειλικρινής μετάνοια, ο συνεχής αγώνας, η αγάπη προς τον πλησίον, η ελεημοσύνη, η συγχωρητικότητα, η νηστεία, η Θεία Κοινωνία, κ.α.

 

Ας μη μας ξεγελάει ο διάβολος λοιπόν, πως κάνοντας άσωτη ζωή, με ένα ''Μνήσθητι'' στο τέλος θα σωθούμε.

Ο Χριστός σαφώς και λαμβάνει πολύ σοβαρά την ειλικρινή μετάνοια και μπορεί να συγχωρέσει έστω και την τελευταία στιγμή κάποιον, αλλά λόγω των όσων είπαμε πιο πάνω, το πιο πιθανό είναι να μην έρθει ποτέ η ειλικρινής μετάνοια της τελευταίας στιγμης. Είτε λόγω ασθενειών που προλαβαίνουν την μετάνοια, είτε της πονηρής διάθεσης, που ο διάβολος δεν αφήνει να βγει σε καλό.

Ο ληστής ο δεύτερος ακόμα και στο τέλος και με το Σωτήρα δίπλα του, δεν είχε τη δύναμη να μετανοήσει και χάθηκε οριστικά! 

 

Εγρήγορση λοιπόν αγαπητοί μου αδελφοί και αγώνας μέχρι τέλους.

Απόσπασμα ομιλίας του Μακαριστού Δ. Παναγόπουλου

 

Καλή Ανάσταση 

ΜΕΓΑΛΗ ΔΕΥΤΕΡΑ

 Η πριν από το Άγιο Πάσχα εβδομάδα ονομάσθηκε Μεγάλη Εβδομάδα,από των πρώτων ήδη χριστιανικών αιώνων. ''Μεγάλην δε καλούμεν την εβδομάδα - διδάσκει ο Ιερός Χρυσόστομος - ουκ επειδή πλέον έχει το μήκος των ωρών και γαρ εισί έτεραι πολλώ μείζους ώρας έχουσαι. Ουδέ επειδή πλείους ημέρας έχει. Και γαρ αυτός αριθμός και ταύτη και ταις άλλαις πάσαις. Τίνος ουν ένεκεν μεγάλην ταύτην καλούμεν; Επειδή μεγάλα τινά και απόρρητα τυγχάνει τα υπάρξαντα ημίν εν αυτή αγαθά.

 Εν γαρ ταύτη ο χρόνιος ελύθη πόλεμος, θάνατος εσβέσθη, κατάρα ανηρέθη, του διαβόλου η τυραννίς κατελύθη, τα σκεύη αυτού διηρπάγη, Θεού καταλλαγή προς ανθρώπους γέγονεν, ουρανός βάσιμος γέγονεν, άνθρωποι τοις Αγγέλοις συνεμίγησαν, τα διεστώτα συνήφθη, ο φραγμός περιηρέθη, το κλείθρον ανηρέθη, ο της ειρήνης Θεός ειρηνοποίησε τα άνω και τα επί της γης. Δια τούτο τοίνυν Μεγάλην την Εβδομάδα καλούμεν, επειδή τοσούτον πλήθος δωρεών ημίν εν αυτή κεχάρισται ο Δεσπότης'' (Ε. Π. Μιγνίου, τ. 53, σελ. 273).

 Κατά τις τρεις πρώτες ημέρες της Μεγάλης Εβδομάδος, ψάλλεται στους Ναούς η ιδιαιτέρως κατανυκτική Ακολουθία του Νυμφίου, κατά την οποία τονίζεται αφ' ενός η αγαπητική σχέση Νυμφίου - Χριστού με την ψυχή κάθε μέλους της Εκκλησίας Του και αφ' ετέρου η ανάγκη προετοιμασίας του πιστού για την ένωσή του με τον Θεό.

 Την Μεγάλη Δευτέρα, η Εκκλησία ''μνείαν ποιείται του μακαρίου Ιωσήφ του Παγκάλου και της υπό του Κυρίου καταρασθείσης και ξυρανθείσης συκής''. Ο Ιωσήφ, ενδέκατος υιός του Πατριάρχη Ιακώβ και της Ραχήλ, πωλήθηκε από τους αδελφούς του σε αλλοφύλους και κατέληξε δούλος του Πετεφρή, αρευνούχου του Φαραώ. Όταν η σύζυγος του κυρίου του, ''επιθυμούσα του κάλλους του'', προσπάθησε να τον παρασύρει στην πορνεία, αυτός όχι μόνον δεν ενέδωσε, αλλά έφυγε και άφησε στα χέρια της τα ενδύματά του. Τελικά η σωφροσύνη του νέου επιβραβεύτηκε από τον Θεό, αφού ο Ιωσήφ αναδείχθηκε ''κύριος πάσης γης Αιγύπτου'' και έφθασε να βοηθήσει τους αδελφούς και τον λαό του.

 Το περιστατικό της συκής, μνημονεύεται στα Ιερά Ευαγγέλια (Ματθ. 21, 18-19 και Μαρκ. 11,12-14). ''Εννοεί δε ενταύθα η συκή την συναγωγήν των Ιουδαίων, εις την οποίαν ελθών ο Σωτήρ και μη ευρών εις αυτήν τον πρέποντα καρπόν, ειμή μόνον την σκιάν του νόμου, απέσυρε και ταύτην την σκιάν απ' αυτής και παντάπασιν αργήν την κατέστησεν''. 

 Αυτά τα παραδείγματα, προβάλονται από την Εκκλησία στην αρχή της Μεγάλης Εβδομάδος, σαν πρότυπα ηθικής διδασκαλίας.

Ταις του Παγκάλου Ιωσήφ πρεσβείαις Χριστέ ο Θεός

ελέησον ημάς. ΑΜΗΝ. 

ΑΡΧΗ ΜΕΓΑΛΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΟΣ

 Αγαπητοί αδελφοί,

 Τούτη η συγκλονιστική Εβδομάδα που ζούμε την σύλληψη, την σταύρωση και την ταφή του Θεού, μας επιτρέπονται κάποιες σκέψεις, κάποιοι προβληματισμοί. Μέχρι την ένσαρκη παρουσία του Χριστού η αμαρτία είναι επιτυχία, η κλεψιά είναι εξυπνάδα, οι βρωμοδουλειές είναι διασκέδαση, το να πατάς επί πτωμάτων είναι προαγωγή, η φιλαυτία είναι εξασφάλιση, ο εγωισμός κάστρο ασφαλείας. Ενωμένοι με τον σταυροθέντα και αναστάντα Χριστό, και έχοντάς τον Θεό της ζωής μας, σιγά σιγά κι εμείς μαθαίνουμε ότι αυτός είναι το Α και το Ω, η αρχή και το τέλος. Και τότε αγαπώντας τον, αρχίζουμε να θυσιαζόμαστε αντί να θυσιάζουμε. Να διακονούμε αντί να εξουσιάζουμε. Να προσφέρουμε αντί να δικδικούμε. Να δίνουμε αντί να πέρνουμε. Να παραιτούμαστε αντί να απαιτούμε. Να αγαπάμε αντί να θέλουμε.

 Αγαπητοί αδελφοί,

 Αυτό το Πάσχα ας ξαναδούμε βαθιά και σοβαρά τη σχέση μας με το Χριστό και τα όσα προτείνει. Ας τον δούμε στον Μυστικό Δείπνο ''πως τους πόδας απονήπτει των μαθητών'' και ''ποιήσωμεν ώσπερ κατίδομεν''.Ας τον παρατηρήσουμε πως ανεβαίνει στον Γολγοθά και ας τον συσχετίσουμε με τα όσα έχει διδάξει, πριν ανέβει εκεί. Ας δούμε πως πεθαίνει γι' αυτούς που αγαπάει. Ας σκεφτούμε ότι όντας εσταυρωμένος, περισσότερο απ' όλους σκεφτόταν κι αγαπούσε τους σταυρωτές του, κι αγωνιούσε να βρει ελαφρυντικά <<ου γαρ οίδασι τι ποιούσι>>. 

 Αυτό το Πάσχα, αγαπητοί αδελφοί, ας αποφασίσουμε να πάρουμε στα χέρια μας τα λόγια Του από το Ευαγγέλιο, πως θα τον κληρονομήσουμε και πως θα γίνει Θεός μας, κι εμείς παιδιά Του.

Καλή και Αγία Μεγάλη Εβδομάδα!!!    

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΒΑΪΩΝ - ΕΝΑΡΞΙΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΟΣ - ΑΥΣΤΗΡΑ ΝΗΣΤΕΙΑ

 Η ανάμνηση της θριαμβευτικής εισόδου του Χριστού στα Ιεροσόλυμα, μετά την ανάσταση του Δικαίου Λαζάρου, είναι μία από τις αρχαιότερες εορτές της Εκκλησίας. Ήδη τον 4ο αι., η Ισπανίδα μοναχή Αιθερία σημειώνει στο Οδοιπορικό της, τον εορτασμό της Εορτής από την Εκκλησία των Ιεροσολύμων. Ο εορτασμός αυτός είχε εισαχθεί στις Εκκλησίες Ανατολής και Δύσεως, μέχρι τον 7ο αι., μάλιστα είχαν δημιουργηθεί και σχετικά λειτουργικά έθιμα. Στους Αγίους Τόπους λ.χ. οι πιστοί λιτάνευαν προς το Όρος των Ελαιών, με τον Πατριάρχη ''καθήμενο επί πώλου όνου'' ενώ αργότερα στην Ορθόδοξη Ρωσική Εκκλησία, ''εν Μόσχα, γενομένης λιτανείας, εκαθέζετο ο Μητροπολίτης και είτα ο Πατριάρχης επί όνου, του οποίου το χαλινόν έσυρεν ο Τσάρος''.

 Ένα άλλο έθιμο αφορά στην διανομή στους πιστούς από τον Επίσκοπο ή τον λειτουργό Κληρικό, ευλογημένων βαΐων. Το έθιμο δεν αποτελεί μόνον ανάμνηση των βαιων που κρατούσαν οι Εβραίοι κατά την είσοδο του Χριστού στα Ιεροσόλυμα, αλλά έχει και μεταφορική, πνευματική σημασία. Συμβολίζει την νίκη των πιστών κατά των παθών, την αίσια περάτωση της Αγίας Τεσσαρακοστής, την κατά Θεόν προπαρασκευή, ''ίνα κεκαθαρμένοι τας ψυχάς και μετά βαΐων αρετών, ίδωμεν την φαιδράν και ζωηφόρον Ανάστασιν του Χριστού''. 

 Το ιστορικό μέρος της εορτής περιγράφεται στα Ιερά Ευαγγέλια (Ματθ. 21, Μαρκ. 11 και Ιω. 12). Έξη ημέρες πριν το Πάσχα, ήρθε ο Χριστός στην Βηθανία. Εκεί του πρόσφεραν δείπνο  κατά το οποίο, η μεν Μάρθα τον υπηρετούσε, η δε Μαρία άλειψε με πολύτιμο μύρο τα πόδα Του και τα αποσπόγγισε με τις τρίχες της κεφαλής της. Μετά ''επί πώλου όνου καθήμενος'', εισόδευσε θριαμβευτικά στην Αγία Πόλη, ευλογούμενος από τα πλήθη των Εβραίων που έστρωναν στην γη τα ενδύματά τους και κρατώντας κλαδιά φοινίκων φώναζαν το ''ωσαννά τω υιώ Δαβίδ. Ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου''. 
 Κατά την Βαϊοφόρο εκπληρώθηκαν οι σχετικές προφητείες (''εκ στόματος νηπίων και θηλαζόντων καταρτίσω αίνον'', ψαλμ. 7,3. Και ''χαίρε σφόδρα, θύγατερ Σιών...ιδού ο βασιλεύς έρχεταί σοι δίκαιος και σώζων αυτός, πραΰς και επιβεβηκώς επί υποζύγιον και πώλον νέον'', Ζαχ. 9,9) και εκφράσθηκε η νίκη του Χριστού κατά του θανάτου, διότι ''τούτο ήτο σήνηθες εις τους λαούς, να δέχωνται με κλαδοφορίας τους νικητάς και να τους προπέμπωσιν. Εφανέρωνε δε ο πώλος τον εξ εθνών λαόν, επάνω εις τον οποίον καθίσας ο Χριστός και επαναπαυθείς, νικητής και τροπαιούχος, ανακηρύττεται και βασιλεύς πάσης της γης''.