Η ΚΑΡΔΙΑΚΗ ΠΡΟΣΕΥΧΗ ''ΚΥΡΙΕ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΕ ΕΛΕΗΣΟΝ ΗΜΑΣ''

Μη παύσητε δε να ζητείται παρά Θεού το άπειρον έλεος Αυτού, και να βοάτε εν ταπεινή και συντετριμμένη καρδία δια του στόματος, καρδίας και νοός, από πρωίας μέχρις εσπέρας, ει δυνατόν δε και καθ' όλην την νύκτα, το <<Κύριε Ιησού Χριστέ Υιέ του Θεού ελέησον ημάς>>. Παρακαλώ υμάς βιάζετε τον νούν υμών εις την ευχήν ταύτην μέχρι θανάτου, και μη αμελήσητε τον κανόνα τούτον της προσευχής αυτής, διότι κατά τον Χρυσόστομον, τον λέγοντα, ότι ήκουσα ποτέ των πατέρων, ότι ο αμελήσας τον κανόνα τούτον της προσευχής, εν είναι χριστιανός. Όταν δε ψάλλητε, ψάλλετε εν πολλή κατανύξει και προσοχή και συντριβή καρδίας, καθώς και όταν αναγιγνώσκητε, ίνα αφ' ενός ευφρανθή η καρδία, ο νούς φωτισθή και εις τους συμπροσευχόμενους αδελφούς επισύρει την προσοχήν, την ταπείνωσιν, και την κατάνυξιν και αυτομεμψίαν.

ΤΗΝ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΗ ΑΝΑΡΤΗΣΗ ΑΣ ΤΗΝ ΛΑΒΟΥΝ ΚΑΛΑ ΥΠ' ΟΨΙΝ ΕΝ ΧΡΙΣΤΩ ΑΔΕΛΦΟΙ ΚΑΙ ΜΗ

 Η ΨΕΥΔΟΣΥΝΟΔΟΣ ΤΟΥ ΦΕΡΟΜΕΝΟΥ ΩΣ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΚΑΙ ΩΣ ΚΑΘΗΓΟΥΜΕΝΟΥ ΣΤΕΦΑΝΟΥ (ΚΑΤ ΑΜΦΩ ΠΑΡΑΝΟΜΟΥ) Η ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΣΑ ΕΝ ΠΑΣΙ ΤΗΝ ΑΝΤΙΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗΝ, ΑΝΤΟΡΘΟΔΟΞΟΝ ΚΑΙ ΑΝΤΙΚΑΝΟΝΙΚΗΝ ΓΡΑΜΜΗΝ ΤΗΣ ΨΕΥΔΟΣΥΝΟΔΟΥ ΤΟΥ ΑΠΟΘΑΝΟΝΤΟΣ ΕΝ ΤΩ ΣΧΙΣΜΑΤΙ ΚΑΙ ΤΗ ΑΙΡΕΣΕΙ ΨΕΥΔΟΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ,, ΑΠΟ ΤΗΣ ΠΑΡΑΝΟΜΟΥ ΚΑΙ ΙΕΡΟΣΥΛΟΥ ΠΑΡΑΙΤΗΣΕΩΣ (2003) ΕΙΣ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑΝ ΩΔΗΓΗΣΑΝ ΤΟΝ ΜΑΚ. ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΝ ΑΝΔΡΕΑΝ, ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΝΑΡΡΙΧΗΣΕΩΣ ΕΙΣ ΤΟΝ ΘΡΟΝΟΝ ΤΟΥ ΑΠΟ ΠΕΙΡΑΙΩΣ ΝΙΚΟΛΑΟΥ, ΚΗΡΥΤΤΟΥΝ "ΓΥΜΝΗ ΤΗ ΚΕΦΑΛΗ" ΟΤΙ ΚΑΝΕΝΑΣ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΝΑ ΕΛΕΓΧΕΙ ΤΗΝ ΣΥΝΟΔΟΝ Η ΤΟΥΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥΣ ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΑΝ ΠΑΡΑΝΟΜΟΥΝ ...ΙΔΟΥ ΟΜΩΣ ΤΙ ΔΙΔΑΣΚΕΙ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΠΕΡΙ ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ ΘΕΜΑΤΟΣ:

ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ Ο ΕΛΕΓΧΟΣ

ΤΩΝ ΕΚΤΡΕΠΟΜΕΝΩΝ ΕΠΙΣΚΟΠΩΝ;

Απόστολος Παύλος:

«Τους αμαρτάνοντας ενώπιον πάντων έλεγχε, ίνα και οι λοιποί φόβον έχωσι» (Τιμ. Α΄, 5. 20).

Μ. Αθανάσιος:

Εάν ουν τινα ίδης, αδελφέ, ότι έχει σχήμα σεμνοπρεπές, μη πρόσχης, ότι εδέδυται κώδιον προβάτου, ότι όνομα έχει πρεσβυτέρου ή επισκόπου….., αλλά τας πράξεις αυτού περιέργασαι. Ει εστι σώφρων….. ή υπομονητικός. Ει δε έχει….. τον φάρυγγα άδην, νοσών χρήματα και καπηλεύων την θεοσέβειαν, άφες αυτόν, ου γαρ εστι Ποιμήν….. αλλά λύκος αρπακτικός….. Εάν ίδης συνετόν, κατά την συμβουλεύουσαν σοφίαν, όρθριζε προς αυτόν», διότι «πίστις τελεία και απερίεργος….. εισάγουσιν εις την βασιλείαν των ουρανόν» (Περί Ψευδοπροφητών, ΒΕΠΕΣ, 33, 197).

Μ. Βασίλειος:

«Ουκ οίδα επίσκοπον μηδέ αριθμήσαιμι εν ιερεύσι Χριστού τον παρά των βεβήλων χειρών επί καταλύσει της πίστεως εις προστασίαν προβεβλημένον….. Υμείς δε ει τινα έχετε μεθ’ ημών μερίδα, ταυτά ημίν φρονήσετε δηλονότι, ει δε εφ’ εαυτών βουλεύεσθε, της ιδίας γνώμης έκαστός εστι κύριος, ημείς αθώοι από του αίματος τούτου» (επιστ. σμ΄ Νικοπολίταις πρεσβυτέροις, κεφ. γ΄, 7-13).

«Πειθαρχείν δει Θεώ μάλλον ή ανθρώποις, μνημονεύοντας του Κυρίου λέγοντος, αλλοτρίω δε ου μη ακολουθήσωσιν, αλλά φεύξονται απ’ αυτού, ότι ουκ οίδασι των αλλοτρίων την φωνήν….. Εξ ων παιδευόμεθα, ότι, καν πολύ γνήσιός τις η, καν υπερβαλλόντως ένδοξος ο κωλύων το υπό του Κυρίου προστεταγμένον ή προτρέπων ποιείν το υπ’ αυτού κεκωλυμένον, φευκτός ή και βδελυκτός οφείλει είναι εκάστω των αγαπώντων τον Κύριον» (Όροι κατ’ επιτομήν, ερώτησις 114, ΕΠΕ 9, 144-146).

«Ότι δει των ακροατών τους πεπαιδευμένους τας Γραφάς, δοκιμάζειν τα παρά των διδασκάλων λεγόμενα και τα μεν σύμφωνα ταις Γραφαίς δέχεσθαι, τα δε αλλότρια αποβάλλειν και τους τοιούτοις διδάγμασιν επιμένοντας αποστρέφεσθαι σφοδρότερον» (Ηθικά, Όρος ΟΒ΄).

«Επικαθαρίσατε την Εκκλησία, τους αναξίους αυτής απελαύνοντας και του λοιπού εξετάζετε μεν τους αξίους και παραδέχεστε» (Προς Χωροεπισκόπους. P.G. 32, 401 και ΕΠΕ 2, 184).

Γρηγόριος Θεολόγος:

«Εν εκτρέπου μοι, τους κακούς επισκόπους, μηδέν φοβηθείς του θρόνου την αξίαν. Πάντων το ύφος, ουχ πάντων δ’ η χάρις. Το κώδιον πάρελθε, τον λύκον βλέπε. Μη τοις λόγοις με πείθε, τοις δε πράγμασι. Μισώ διδάγμαθ', οις εναντίος βίος» (Βίβλος Β΄. Έπη Ιστορικά, Τόμ. Α΄. Περί εαυτού, ΙΒ΄. Εις εαυτόν και περί επισκόπων).

«αλλ’ αυτοί γε και φανερώς πολεμούσι τοις ιερεύσιν, εφόδιον έχοντες εις πειθώ την ευσέβειαν και όσοι μεν περί πίστεως τούτο πασχόντων και των ανωτάτω ζητημάτων και πρώτων, ουδ’ εγώ μέμφομαι, αλλ’ ει δει ταληθές ειπείν και προσεπαινώ και συνήδομαι. Και τούτων εις είην των υπέρ αληθείας αγωνιζομένων και των απεχθανομένων, μάλλον δε και είναι καυχήσομαι. Κρείττων γαρ επαινετός πόλεμος ειρήνης χωριζούσης Θεού» (Λόγος Β΄, ΕΠΕ, τ. 1, σελ. 177).

Ιω. Χρυσόστομος:

«Ουδένα γαρ δέδοικα ως τους Επισκόπους, πλην ολίγων» (Ζήση Θ. Κακή υπακοή και αγία ανυπακοή, σελ. 39). 

«Τι ποιείς άνθρωπε; Παρεβάθη ο νόμος, κατεφρονήθη σωφροσύνη, πλημμελήματα τοσαύτα ετολμήθη παρά τινος των ιερωμένων, τα άνω κάτω γέγονε και ου φρίττεις;….. ουκ αλγείς; ουκ επιτιμά….., αλλά κοινωνείς; (P.G. 55, 252). 

«Αξίωμα προσώπου ου προσίεται, όταν περί αληθείας ο λόγος η» (P.G. 61, 625).

Θεόδωρος Στουδίτης:

Εν τω καιρώ τούτω, εν ω ο Χριστός διώκεται δια της εικόνος αυτού, ου μόνον ει βαθμώ τις και γνώσει προέχων εστίν οφείλει διαγωνίζεσθαι, λαλών και διδάσκων τον της ορθοδοξίας λόγον, αλλά γαρ και ει μαθητού τάξιν επέχων είη, χρεωστεί παρρησιάζεσθαι την αλήθειαν και ελευθεροστομείν. Ουκ εμός ο λόγος του αμαρτωλού, αλλά του θείου Χρυσοστόμου, επεί και άλλων πατέρων» (Ζήση, ως ανωτέρω, σελ. 57).

«Εντολή Κυρίου είναι να μη σιωπάμε σε περιόδους που η πίστις κινδυνεύει….. Ώστε, όταν ο λόγος είναι περί πίστεως, δεν μπορούμε να πούμε: Εγώ ποιος είμαι;….. πτωχός…..Δεν μου πέφτει λόγος….. για το προκείμενο ζήτημα. Αλλοίμονο, οι λίθοι θα κραυγάσουν και εσύ θα μείνης σιωπηλός και αμέριμνος;….. Ώστε και αυτός ο πτωχός….. επειδή τώρα δεν ομιλεί, (είναι) άξιος κατακρίσεως και μόνο γι’ αυτό το λόγο….. Ακόμη και αυτός που κατέχει την θέσι του μαθητού οφείλει να διακηρύττει την αλήθεια και να ομιλή ελεύθερα».

Και μόνο η σιωπή, λοιπόν, είναι μέρος της συγκατάθεσης, αφού εξ άλλου: «αυτό επιδιώκουν οι αιρετικοί, να παύσει να ακούγεται ο λόγος της αληθείας και να επικρατήσει (έτσι) η πλάνη», και «παραγγελίαν έχομεν εξ αυτού του Αποστόλου, εάν τις δογματίζη ή προστάσση ποιείν ημάς, παρ’ ο παρελάβαμεν, παρ’ ο οι Κανόνες των κατά καιρούς Συνόδων καθολικών και τοπικών ορίζουσιν, απαράδεκτον εαυτόν έχειν και μηδέ λογίζεσθαι αυτόν εν κλήρω αγίων» (P.G. 99, 988).

Ιωσήφ Βρυέννιος:

«Πας ο δυνάμενος λέγων την αλήθειαν και μη λέγων κατακριθήσεται υπό του Θεού. Και ταύτα ένθα πίστις το κινδυνευόμενον και της όλης Εκκλησίας των Ορθοδόξων η κρηπίς. Το γαρ εφησυχάζειν εν τοις τοιούτοις αρνήσεως ίδιον, το δε λέγειν, ομολογίας ειλικρινούς» (Τα ευρεθέντα έργα αυτού, τ. Β΄, σελ. 18).

Αθανάσιος Πάριος:

«Δεν είναι δίκαιον ούτε πρέπον εις ανθρώπους ευσεβείς παντάπασιν να σιωπούν, όταν τους νόμους του Θεού αθετούσιν….. όπου δε Θεός το κινδυνευόμενον….. τις ευσεβής δύναται να σιγά;» (Ι.Μ. Γρηγορίου: Οι αγώνες των μοναχών, σελ. 233).

Γεώργιος Φλωρόφσκυ:

«ο επίσκοπος περιορίζεται από αυτήν την εμπειρίαν (του σώματος της Εκκλησίας) και επομένως εις θέματα πίστεως ο Λαός πρέπει να κρίνη σχετικώς με την διδασκαλίαν του. Το καθήκον της υπακοής παύει όταν ο επίσκοπος παρεκκλίνη από τον καθολικόν κανόνα και ο λαός έχει δικαίωμα να τον κατηγορήση…..» (Αγία Γραφή, Εκκλησία, Παράδοσις, σελ. 75).

Ο ΤΙΤΛΟΣ ΤΗΣ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗΣ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΝΟΗΜΑ ΤΟΥ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΟΥ

ΤΟΝ ΝΟΥΝ ΣΑΣ ΣΥΝΔΕΔΕΜΕΝΟΝ ΜΕ ΤΟΝ ΘΕΟΝ

<<Αγωνίζεσθε δι' όλων των δυνάμεών σας να κρατήτε τον νούν σας συνδεδεμένον μετά του Θεού και ν' αποφεύγετε τους συνδυασμούς και συνομιλίας μετά των ψυχοφθόρων διαφόρων λογισμών, τους οποίους ο πολύπειρος διάβολος και πάντα δυνάμενος ως ζωγράφος, ζωγραφίζει εντός της καρδιάς του Μοναχού, όπου δε ευρίσκεσθε σωματικώς, εκεί να φροντίζητε να συνάγετε και τον νού σας, και τοσούτον άγρυπνος φύλαξ να είναι, ώστε μεταξύ της καρδίας υμών και της ψυχωφελεστάτης μνήμης του Χριστού, να μη επιτρέπη εις ουδένα άλλον λογισμόν την είσοδον>>.

ΠΑΡΑΓΓΕΛΜΑ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΠΡΟΣ ΙΕΡΕΑ

Σπούδασον, ω ιερεύ, σαυτόν παραστήσαι εργάτην ανεπαίσχυντον, ορθοτομούντα τον λόγον της αληθείας.

Μηδέποτε στης εις σύναξιν έχθραν έχων κατά τινός, ίνα μή φυγαδεύσης τον Παράκλητον.

Εν ημέρα συνάξεως μή δικάζου, μή φιλονείκει, αλλ' εν τη εκκλησία μένων προσεύχου και αναγίνωσκε μέχρι της ώρας, εν η σε δει τελέσαι την θείαν μυσταγωγίαν. Και ούτω παράστηθι εν κατανύξει και καθαρά καρδία τω αγίω θυσιαστηρίω, μη περιβλέπων ένθεν κακείθεν, αλλά φρίκη και φόβω παριστάμενος τω επουρανίω βασιλεί.

Μη δια θεραπείαν ανθρωπίνην επισπεύσης τας Ευχάς, ή συντάμης, μηδέ λάβης πρόσωπον, αλλ' όρα προς μόνον τον προκείμενον Βασιλέα και τας περιεστώσας κύκλω Δυνάμεις. 

Άξιον σαυτόν ποίησον των ιερών Κανόνων.

Μη συλλειτουργεί οις απαγορεύουσι.

Βλέπε τίνι παρέστηκας, πως ιερουργείς, και τίσι μεταδίδως.

Μη επιλάθη της Δεσποτικής εντολής και της των αγίων Αποστόλων. <<Μη δότε>> γαρ φησί <<τα άγια τοις κυσί, και τους μαργαρίτας μή βάλετε έμπροσθεν των χοίρων>>.

Όρα μή παραδώς τον Υιόν του Θεού εις χείρας αναξίων.

Μη εντραπής τους ενδόξους της γης, μηδ' αυτόν τον το διάδημα περικείμενον εν τη ώρα εκείνη.

Τοις δε της Μεταλήψεως αξίοις μεταδίδου δωρεάν, ως και αυτός έλαβες.

Οίς οι θείοι Κανόνες ουκ επιτρέπουσι, μή μεταδίδου.

Όρα μη ε αμελείας σης, μυς, ή άλλο τι άψηται των θείων μυστηρίων, μηδέ νοτισθώσιν, ή καπνισθώσιν, ή χρισθώσιν υπό ανιέρων και αναξίων.

Ταύτα και τα τοιαύτα φυλάσσων σεαυτόν σώσεις και τους ακούοντάς σου. 

  

(Μέγα Ωρολόγιον. Έκδοσις: ''Αποστολική Διακονία της Εκκλησίας της Ελλάδος).

Η ΣΥΝΑΞΗ ΤΗΣ ΥΠΕΡΑΓΙΑΣ ΘΕΤΟΚΟΥ

Ιερά εικόνα της Παναγίας της 

<<Εγγύησης των Αμαρτωλών>>  

Στις 26 Δεκεμβρίου πανηγυρίζεται η Σύναξη της Θεοτόκου, δηλαδή η συγκέντρωση των πιστών για την απόδοση τιμής στη Μητέρα του Σωτήρος.

Σήμερα ανά την Ορθοδοξία τελείται Θεία Λειτουργία προς τιμήν της Υπεραγίας Θεοτόκου.

Αδελφοί, καλεί σήμερα τη γλώσσα μας για εγκωμιασμό το πανηγύρι της Παρθένου Μαρίας. Και η γιορτή αυτή προξενεί ωφελεία στους συγκεντρωμένους, και πολύ εύλογα, διότι έχει για υπόθεσή της την αγνότητα, και η Παρθένος Μαρία που γιορτάζει είναι το καύχημα όλων των γυναικών και η δόξα, γιατί είναι και Μητέρα και Παρθένος.

Πολύ αγαπητή και εξαίσια είναι αυτή η σύναξη. Γιατί η ξηρά κι’ η θάλασσα φέρνουν δώρα στην Παρθένο. Η μεν θάλασσα γαλήνια απλώνει την πλάτη της στα πλοία, η δε ξηρά δεν φέρνει κανένα εμπόδιο στα βήματα των πεζοπόρων. Ας σκιρτά η φύση, κι’ ας αγάλλεται το ανθρώπινο γένος, διότι τιμώνται οι γυναίκες. Ας χορεύει η ανθρωπότητα, γιατί δοξάζονται οι Παρθένες. Διότι «όπου πολλαπλασιάσθηκε η αμαρτία, εκεί ξεχείλισε η χάρη».

Μας κάλεσε όλους μαζί εδώ, η αγία Θεοτόκος και Παρθένος Μαρία, το αμόλυντο κειμήλιο της παρθενίας, ο λογικός παράδεισος του δευτέρου Αδάμ -του Χριστού-, το εργαστήριο όπου ενώθηκαν οι δύο φύσεις -η θεία και η ανθρώπινη-, το πανηγύρι της συναλλαγής που έφερε τη σωτηρία, ο νυφικός θάλαμος, στον οποίο ο Λόγος του Θεού νυμφεύθηκε την ανθρώπινη σάρκα, η ζωντανή βάτος της ανθρώπινης φύσεως, την οποία δεν κατέκαυσε η φωτιά του θείου τοκετού, η πραγματική ελαφριά νεφέλη που βάσταξε με σώμα Αυτόν που κάθεται επάνω στα Χερουβίμ, το καθαρότατο ποκάρι του μαλλιού που κράτησε την ουράνια βροχή, απ’ το οποίο ο ποιμένας ντύθηκε το πρόβατο.

ΤΙ ΗΤΑΝ ΤΟ ΑΣΤΕΡΙ ΤΗΣ ΒΗΘΛΕΕΜ;

 Θαυμαστά και παράδοξα πράγματα! Στην Ιουδαία -όπου προϋπήρχαν οι προφήτες, οι πατριάρχες, οι δίκαιοι της Παλαιάς Διαθήκης- το μήνυμα για τη γέννηση του Υιού του Θεού το έφεραν οι ειδωλολάτρες, οι μάγοι εξ ᾿Ανατολών! Έκαναν μακρινό ταξίδι για να τον δουν και να τον προσκυνήσουν και περιπλανόμενοι ρωτούν• «Πού εστιν ο τεχθείς βασιλεύς των Ιουδαίων;».

 Γι᾿ αυτό ακριβώς κρύφτηκε και το αστέρι, ώστε χάνοντας τον οδηγό τους οι μάγοι να αναγκαστούν να ρωτήσουν τους ιουδαίους και μ᾿ αυτόν τον τρόπο να τούς κινήσουν κι εκείνους σε αναζήτηση του νεογέννητου Μεσσία.

 Το ότι γεννήθηκε πρόσωπο υψηλό και επίσημο το ήξεραν καλά κι ήταν σίγουροι, διότι τούς το μήνυσε τ᾿ αστέρι. Ο Θεός δεν τούς έστειλε προφήτη, διότι δεν θα τον παραδέχονταν• ούτε με τις Γραφές μπορούσε να τούς μιλήσει, διότι δεν τις γνώριζαν. Τους έστειλε, λοιπόν, ένα σημάδι γνώριμο και προσιτό σ᾿ αυτούς.

 Το αστέρι των μάγων δεν ήταν απ᾿ αυτά πού βλέπουμε στο στερέωμα του ουρανού τις νυχτερινές ώρες. Ήταν κάποια λογική κι αόρατη δύναμη, ένας άγγελος, που πήρε το σχήμα του άστρου.

 Πώς είμαστε σίγουροι γι᾿ αυτό; Μας το αποδεικνύει η πορεία του• Δεν πηγαίνει απ᾿ την ανατολή στη δύση αλλά από βορρά προς νότο, εφόσον η Παλαιστίνη βρίσκεται στα νότια της Περσίας. Διακρίνεται επίσης κατά την ημέρα, πράγμα αφύσικο για αστέρι. Χάνεται στην περιοχή των Ιεροσολύμων και ξαναεμφανίζεται όταν βγαίνουν οι μάγοι απ᾿ αυτή. Ακόμη κι όταν τούς οδήγησε στη φάτνη, δεν φαίνεται σ᾿ αυτούς απ᾿ τον ουρανό, αλλά σταματάει εκεί ακριβώς όπου ήταν το παιδί, πάνω απ᾿ το κεφάλι Του. Αν ήταν απλώς ένα αστέρι, δεν θα μπορούσε να δείξει έναν τόσο περιορισμένο χώρο.

  Ξέρουμε όλοι πολύ καλά ότι λόγῳ του υπερβολικού ύψους δεν είναι δυνατόν ένα αστέρι να προσδιορίσει ούτε τον τόπο μιας ολόκληρης πόλης• πόσο μάλλον ένα ελάχιστο σημείο μέσα σ᾿ αυτή. Αυτό όμως το άστρο του νεογέννητου βασιλιά έδειξε τον μικρό τόπο της φάτνης κι αφού με ασφάλεια οδήγησε τούς μάγους κοντά του, απομακρύνθηκε• κι αυτό δεν είναι γνώρισμα κοινού αστεριού.

Ιωάννου Χρυσοστόμου, Ομιλία • ΡG 63,507-508

ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ ΕΚ ΤΗΣ ΔΙΕΥΘΥΝΣΕΩΣ!!!

 Ο ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΗΣ ΤΟΥ ΠΑΡΟΝΤΟΣ BLOG, ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΠΑΠΑΔΑΤΟΣ, ΘΕΡΜΟΠΑΡΑΚΑΛΕΙ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΔΙΑΦΩΝΙΑ ΜΕ ΤΑ ΘΕΜΑΤΑ ΠΟΥ ΔΗΜΟΣΙΕΥΟΝΤΑΙ ΕΙΣ ΑΥΤΟ, ΚΑΙ ΔΗ ΜΕ ΕΚΕΙΝΑ ΠΟΥ ΑΦΟΡΟΥΝ ΤΗΝ ''ΣΤΕΦΑΝΙΤΙΚΗ ΣΥΝΟΔΟ'' ΤΑ ΠΑΡΑΠΟΝΑ ΝΑ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΣΤΟΝ  ΙΔΙΟ ΚΑΙ ΟΧΙ ΣΕ ΤΡΙΤΟΥΣ!!!

 ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΡΙΑΣ ΑΞΙΟ ΓΙΑ ΠΟΙΟΝ ΛΟΓΩ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ ΕΙΣ ΘΕΜΑΤΑ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΠΕΡΑ ΓΙΑ ΠΕΡΑ ΑΛΗΘΙΝΑ. ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΒΓΑΖΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΟ ΜΥΑΛΟ ΜΑΣ, ΛΕΜΕ ΠΑΝΤΑ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ΚΑΙ ΠΟΛΛΑΚΙΣ ΕΧΟΥΜΕ ΤΟΝΙΣΕΙ ΠΩΣ ΤΑ ΓΡΑΦΟΜΕΝΑ ΦΕΡΟΥΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΕΥΘΥΝΗ ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΚΤΟΥ ΤΟΥΣ. 

 ΚΑΙ ΕΝ ΟΛΙΓΟΙΣ, ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΚΕΙΝΟΣ ΠΟΥ ΚΑΘΟΡΙΖΕΙ ΤΟ ΛΑΘΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΣΩΣΤΟ;

 Η ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟΣΥΡΘΗΚΕ ΛΟΓΩ ΔΙΑΦΩΝΙΑΣ, Η ΟΠΟΙΑ ΚΑΤΑ ΤΗ ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΓΝΩΜΗ ΔΕΝ ΟΦΕΛΕΙ ΣΕ ΤΙΠΟΤΑ. ΠΟΣΟ ΜΑΛΛΟΝ ΟΤΑΝ ΤΑ ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑΤΑ ΑΠΕΥΘΥΝΟΝΤΑΙ ΣΕ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΠΟΥ Ο Λ Ο Φ Α Ν Ε Ρ Α ΔΙΩΚΟΥΝ ΜΕ ΠΕΙΣΜΑ ΚΑΙ ΜΑΝΙΑ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ.