ΚΥΡΙΑΚΗ Γ΄ ΑΠΟ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ - ΤΩΝ ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ

 Την τρίτη Κυριακή μετά το Πάσχα η Εκκλησία μνημονεύει των Αγίων Μυροφόρων γυναικών και των κηδευτών του Κυρίου Ιωσήφ και Νικοδήμου.

 Ο άγιος Ιωσήφ καταγόταν από την Αριμαθαία, ήταν πολύ πλούσιος και είχε το αξίωμα του Βουλευτή. ''Ων μαθητής του Ιησού, κεκρυμμένος δια τον φόβον των Ιουδαίων, ηρώτησε τον Πιλάτον, ίνα άρη το σώμα του Ιησού'' (Ιω. 19,38). Ο αγ. Νικόδημος ήταν πιθανώς Ιεροσολυμίτης. Φαρισαίος νομομαθής άρχοντας των Ιουδαίων και έγινε μαθητής του Κυρίου στις αρχές του κηρύγματός Του, όταν τον επισκέφθηκε νύκτα (Ιω. 3,1-21). Όταν ο Ιωσήφ ''ήλθεν και ήρε το σώμα του Ιησού'' (Ιω. 19,38), ήρθε και ο Νικόδημος ''φέρων μίγμα σμύρνης και αλόης ως λίτρας εκατόν. Έλαβον ουν το σώμα του Ιησού και έδησαν αυτό εν οθονίοις μετά των αρωμάτων, καθώς έθος εστί τοις Ιουδαίοις ενταφιάζειν. Ην δε εν τω τόπω όπου εσταυρώθη κήπος και εν το κήπω μνημείον καινόν, εν ω ουδέπω ουδείς ετέθη. Εκεί ουν δια την Παρασκευήν των Ιουδαίων, ότι εγγύς ην το μνημείον, έθηκαν τον Ιησούν'' (Ιω. 19, 39-42). Κατά τον Ευαγγ. Ματθαίο (27,60), ο τάφος εκείνος ήταν του Ιωσήφ. Οι Μυροφόρες ήσαν οι πρώτοι μάρτυρες της Αναστάσεως του Κυρίου. Διότι ''διαγενομένου του Σαββάτου Μαρία η Μαγδαληνή και Μαρία η του Ιακώβου και Σαλώμη, ηγόρασαν αρώματα ίνα ελθούσαι αλείψωσιν αυτόν. Και λίαν πρωί της μιάς των Σαββάτων έρχονται επί το μνημείον, ανατείλαντος του ηλίου. Και έλεγον προς εαυτάς. Τις αποκυλίσει ημίν τον λίθον εκ της θύρας του μνημείου; Και αναβλέψασαι θεωρούσιν ότι αποκυλίσει ημίν τον λίθον εκ της θύρας του μνημείου; Και αναβλέψασαι θεωρούσιν ότι αποκεκύλισται ο λίθος ην γαρ μέγας σφόδρα'' (Μαρκ. 16,1-4). Η αγάπη τους προς το πρόσωπο του Χριστού τις αξίωσε να πληροφορηθούν πρώτες από τον Άγγελο, ότι ''ηγέρθη, ουκ έστιν ώδε. Ίδε ο τόπος όπου έθηκαν αυτόν'' (Μαρκ. 16,6).

 Οι Ιεροί Ευαγγελιστές μνημονεύουν: την Μαρία την Μαγδαληνήν. Την θυγατέρα του δικαίου Ιωσήφ του Μνήστορος Σαλώμη. Την Ιωάννα, σύζυγο του Χουζά, οικονόμου του Ηρώδη. Την Μάρθα και την Μαρία, αδελφές του Λαζάρου. Την Μαρία του Κλωπά. Και την Σωσάννα. Βεβαίως υπήρξαν και άλλες Μυροφόρες (''και αι λοιπαί συν αυταίς'', Λουκ.24,10), με πρώτη την Κυρία Θεοτόκο (η οποία καλείται ''Μαρία Ιακώβου'', Λουκ. 24, 10 και ''άλλη Μαρία'', Ματθ. 28,1 και ''Μαρία Ιωσή'', Μαρκ. 15,47).

 Η αγία Ισαπόστολος και Μυροφόρος Μαγδαληνή, μετά την Ανάληψη του Κυρίου, πήγε στην Ρώμη και ανέφερε την κακοδικία του Ιησού στον Αυτοκράτορα Τιβέριο, με αποτέλεσμα την τιμωρία των υπευθύνων Πιλάτου, Άννα και Καϊάφα. Κοιμήθηκε στην Έφεσο και κηδεύθηκε από τον Απόστολο Ιωάννη. Το αδιάφθορο Λείψανό της ανακόμισε στην ΚΠολη, ο Αυτοκράτορας Λέων ΣΤ΄ ο Σοφός. Σήμερα το αριστερό της χέρι φυλάσσεται στην Μονή Σιμωνόπετρας. 

ΣΧΟΛΙΟΝ ΕΙΣ ΤΟ ΔΟΞΑΣΤΙΚΟΝ ΤΗΣ ΕΟΡΤΗΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΜΑΤΘΑΙΟΥ, ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΘΗΝΩΝ, ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΟΜΟΛΟΓΗΤΟΥ

 <<Αι μεν υπό σου ιδρυθείσαι μοναί, μεγάλα ανεδείχθησαν κέντρα Ορθοδοξίας τε και αρετής και συνεχίζουσι τα νύν υπό σου τεθείσαν εν αυτοίς θεοφιλεστάτην παράδοσιν, το είναι εργαστήρια αρετών και τελειώσεως ψυχών και ούτω δειχθήναι επί της γης, Βασιλείας Θεού και Χάριτος κατοικητήρια>>.

 Δυστυχώς εις τις μέρες μας τα πράγματα δεν είναι όπως τα αναφέρει το παραπάνω απόσπασμα εκ του Δοξαστικού της εορτής του Αγίου Πατρός Ματθαίου. Όντως οι μονές που ίδρυσε ο Άγιος Πατέρας, κάποτε, ανεδείχθησαν κέντρα Ορθοδοξίας τε και αρετής. Σήμερον όμως, έχοντας πλέον πέσει εις την κατοχή της Οικογένειας Τσακίρογλου και όχι μόνον, οι μονές αυτές αποτελούν κενά ντουβάρια, τα οποία πλέον στερούνται της Θείας Χάριτος και δεν συνεχίζουν να είναι κέντρα Ορθοδοξίας και αρετής, αλλά κέντρα του Νεοημερολογητισμού Οικουμενισμού, καθώς αυτό μαρτυρεί και η ιδία η <<μοναχή>> Θεολογία, η οποία εις παλαιότερη επίσκεψη που πραγματοποιήσαμε εις την Μονήν της Παναγίας, μας είπε πως τα καταστατικά της Ιεράς Μονής, η ίδια τα έχει δώσει στον Νεοημερολογίτη <<μητροπολίτη Μεσογαίας>> κ. Νικόλαον, κατόπιν της ολοκληρώσεως της ακολουθίας της Ενθρονίσεως, εις την οποία η <<μοναχή>> ήτο παρούσα. Δυστυχώς τι να πει κανείς δι' αυτό; Να κλαύσει; Να θρηνήσει; Μόνον αυτό αρμόζει. Τόσο δια την παρουσία της <<μοναχής>> εις Νεοημερολογιτική Τελετή, όσο και για το κατάντημα των υπό του αγίου Πατρός ιδρυθεισών Ιερών Μονών. Αμφότερες και οι δύο Μονές, τόσο της Παναγίας, όσο και της Μεταμορφώσεως, υπάρχουν δια να ενθυμίζουν εις όλους μας τους παλιούς καλούς καιρούς. Τότε που όλοι ενωμένοι, αγωνιζόμασταν δια την διαφύλαξη της καλής Ομολογίας Πίστεως και της Αποστολικής Διαδοχής, που ο άγιος Πατέρας εμπιστεύθει εις ημάς. Δυστυχώς όμως με το πέρασμα των χρόνων, κάποιοι πρώην εν Χριστώ αδελφοί μας, πρόδωσαν τον άγιο Πατέρα. Το μόνο που εμείς πλέον μπορούμε να κάνουμε, είναι να προσευχόμεθα νύχτα και ημέρα δι' αυτούς, ώστε ο Θεός δια πρεσβειών του Αγίου Πατρός, να τους φωτίσει να επιστρέψουν εις την αλήθεια, εις τα χνάρια του μεγάλου αυτού αγίου ανδρός και νέου στυλοβάτου της Ορθοδοξίας, ώστε κάποια ημέρα όλοι μαζί <<εν ενί στόματι και μια καρδία>>, να δοξάζουμε και πάλι το Πάντιμον και Μεγαλοπρεπές όνομα του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού!   

ΤΑ ΠΡΟΣΟΝΤΑ ΤΟΥ ΙΕΡΕΩΣ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΙΩΑΝΝΗ ΤΟΝ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ

 Πως πρέπει νάναι ο Ιερέας; Δε φτάνει μόνο να είναι άγιος, καθαρός και άψαυστος κηλίδος, αλλά και συνετός. <<Νηφάλιον [συνετόν] δει τον Ιερέα είναι (βροντοφωνάζει ο άγιος) και διορατικόν και μυρίους πανταχόθεν κεκτήσθαι τους οφθαλμούς, ως ουχ εαυτώ μόνον, αλλά και πλήθει ζώντων τοσούτω>> (Λογ. Γ΄ περί Ιερωσύνης).

 <<Πριν δεχθείς να γίνεις ποιμήν των ψυχών, εξέτασε προσεκτικά τον εαυτό σου... Αν δεις ότι κάπου δε θα τα καταφέρεις, μη προχωράς. Αν πεις σε κάποιον που δεν είναι κτίστης, να σου κτίσει ένα σπίτι, θα σου πει χωρίς ντροπή πως δε ξέρει. Όσο κι αν τον πιέσεις, δε θα δεχθεί... Ο γεωργός δε θα δεχθεί ποτέ να γίνει καπετάνιος, ούτε ο καπετάνιος στρατηγός, έστω κι αν τους απειλούσαν με μυρίους θανάτους. Λόγω του ότι δεν έχουν πείρα. Φοβούνται να αναλάβουν τέτοιο έργο. Ένας ο οποίος πρόκειται να αναλάβει διαποίμανση ψυχών, θα πρέπει να δεχθεί το αξίωμα, κι ας μην έχει ιδέα από επιμέλεια ψυχών, μόνο και μόνο επειδή διατάζει ο δείνα και εκβιάζει ο τάδε; Εν ημέρα Κρίσεως δε θα μπορέσεις να δικαιολογηθείς, ούτε ότι σε πίεσαν ούτε ότι ήσουν άπειρος... (περί Ιερωσύνης, λόγος δ΄).

 Έτσι ο Ιερέας πρέπει νάναι αξιοπρεπείς και απερηφάνευτος και αυστηρός και γλυκομίλητος και επιβλητικός και κοινωνικός και αδέκαστος και εξυπηρετικός και ταπεινός και ανεπηρέαστος και ορμητικός και πράος... Ένας μονάχα πρέπει νάναι ο οραματισμός του, η οικοδομή της Εκκλησίας και να μη επηρεάζεται σε κάθε του ενέργεια ούτε από φιλία ούτε από έχθρα>>. (περί Ιερωσύνης λογ. Γ΄ 16).

 Δε μιλάμε να έχει κάποιος κωλύματα και να προσέλθει στην Ιερωσύνη, ή να του πει όχι ο πνευματικός του ή ο Επίσκοπος και να επιμένει αυτός να γίνει Ιερέας, ή να δώσει χρήματα για να αγοράσει τη θέση ή, ακόμη χειρότερο, να αποκρύψει κάτι στην εξομολόγηση... Αυτά είναι αδιανόητα για σύνολη την Πατερική Παράδοση... Ο Ιερός Χρυσόστομος τονίζει ότι ο μέλλων κληρικός πρέπει νάναι ηθική και άψογη προσωπικότητα, διότι η ζωή και η αποστολή του μέσα στο κόσμο είναι σαφώς πιο δύσκολη κι από τη μοναχική πολιτεία. Λέγει σχετικά: <<Πόση νομίζεις δύναμη και πόση αυτοκυριαρχία πρέπει νάχει ένας ιερωμένος, για να μπορέσει να τραβήξει τη ψυχή του μακριά από κάθε μολυσμό και να διατηρήσει ανέπαφη την πνευματική του ωραιότητα. 

 Γιατί η ομορφιά του προσώπου και τα βεργολυγίσματα του κορμιού και το επιτηδευμένο περπάτημα και τα τσακίσματα της φωνής και το βάψιμο των ματιών με στίμμι και τα πολυφροντισμένα κτενίσματα και η πολυτέλεια των ενδυμάτων και τα διάφορα χρυσαφικά και τα πετράδια και τα αρώματα των γυναικών και τα αρώματα και οι μυρωδιές... είναι ικανά να ταράξουν την ψυχή, αν δεν τύχει νάναι ολωσδιόλου σκληρή, από τη μεγάλη σωφροσύνη και αυστηρότητα>>. (περί Ιερωσύνης, λόγ. Στ΄ 2). Ακόμη να θυμώνει, να μην φθονεί και να μην εκδικείται. Με άλλα λόγια νάναι κληρικός του μέλλοντος, αγνός, πράος, συνετός, ανεξίκακος και ικανός στο λόγο και στο χειρισμό των ψυχών.

 Τέλος, βασικό προσόν και αρετή είναι η ανιδιοτελής, ανυπόκριτη, εκτενής <<εκ καθαράς καρδίας>> αγάπη. <<Ο γαρ τον Χριστόν φιλών και την ποίμνην Αυτού φιλεί>>. (Προς Ρωμ. 29, δ). Και συνεχίζει: <<Αν οι μητέρες δείχνουν τόση φιλοστοργία στα τέκνα τους, πολύ περισσότερον πρέπει ο Ιερεύς να δείχνει μεγάλη φροντίδα και επιμέλεια για το ποίμνιό του>>. (περί Ιερωσύνης, λογ. β΄,4 και δ΄,6).

 ΥΠΑΚΟΗ ΚΑΙ ΥΠΟΜΟΝΗ

 Δύσκολο λοιπόν, αλά και ωραίο το λειτούργημα του Ιερέως! Ωραίο, αλλά και βαρύ! Βαρύ, αλλά και ωφέλιμο... Μακάρι όσοι προσέρχονται να ακούουν όχι τη φωνή μόνο της καρδιάς τους, αλλά και του θεού Πατέρα... Παλιά, παίζαμε στην αυλή ή στη γειτονιά με τ' αδέλφια μας ή με άλλα παιδιά και κάποια στιγμή μας φώναζε ο πατέρας μας να το βοηθήσουμε σε κάποια δουλειά... αυτή τη φωνή πρέπει να ακούσουμε, για να πούμε ναι στην Ιερωσύνη. Ν' αφήσουμε τα παιγνίδια και να μπούμε στο χρηστό ζυγό του Κυρίου, όχι για εξουσία αλλά για δουλειά πνευματική και διακονία, ως άλλοι Κυρηναίοι να άρουμε το βαρύ σταυρό του Χριστού και της Εκκλησίας μας στο σύγχρονο κόσμο.

ΑΡΑΓΕ ΓΙΑΤΙ ΘΕΛΩ ΝΑ ΓΙΝΩ ΙΕΡΕΥΣ;

 Η Ιερωσύνη είναι Μυστήριο.

 Είναι όμως και Κριτήριο.

 Και ιδιαίτερα στις μέρες μας είναι και μαρτύριο.

 Στο μυστήριο απαιτεί Πίστη και Ευλάβεια.

 Σαν κριτήριο ζητεί καθαρότητα και φόβο Θεού.

 Σαν μαρτύριο τέλος, θέλει ηρωϊσμό και αυταπάρνηση.

 Στην ψυχή, στην καρδιά, στην ύπαρξη, σε όποια γλώσσα κι αν ακούγεται...

 Όμως σκέπτεσαι το βάρος της;

 Μετράς το μέγεθός της;

 Τρέμεις την ευθύνη της; 

 Ο άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής, λέγει ότι:

 <<Διάκονοι πρέπει να γίνονται όσοι νίκησαν τα πάθη!

 Πρεσβύτεροι, όσοι υπέταξαν τους λογισμούς!! και

 Επίσκοποι, όσοι έφτασαν στη Θέωση!!!>>.

 Είμαστε κάπου εκεί κοντά;

 ΤΟΤΕ ΓΙΑΤΙ ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΚΛΗΡΙΚΟΙ;

 <<Το μόνο όνειρο (Από ένα Χειροτονητήριο λόγο) είναι να γίνω το χαλάκι στο κατώφλι της Εκκλησίας>>!

 Αυτός που θα μαζεύει τις λάσπες όλων μας, για να μένει η πίστη και η ζωή μας καθαρή.

 Τίποτε δε θα μούδινε μεγαλύτερη χαρά...

 Όταν κλείσω τα μάτια μου, να φύγω από αυτόν τον κόσμο, εγώ μεν λασπωμένος, αφήνοντας όμως πίσω μου την Εκκλησία και τους αδελφούς μου καθαρούς>>.

Προσευχή (Ανωνύμου Ησυχαστού εν μέρει)

Αλλ' Εσύ Κύριε Ιησού Χριστέ, ο έρως, η Αγάπη, η ηδύτης και ο άρρητος Γλυκασμός, όλων εκείνων που σε αγαπούν εξ όλης των της ψυχής, δυσωπούμενος και αυτών και εμού τα δάκρυα, καθάρισόν με από πάσαν ανομίαν και αμαρτίαν και υπερ χιόνα λεύκανον την μέλαιναν ψυχήν μου. Χάρισαί μοι αγνήν διάθεσιν, ειλικρινή πρόθεσιν και ανιδιοτελή προαίρεσιν και μη μου καταλογίσης τον πόθον μου και το τόλμημά μου ως θράσος και ασέβεια προς το πρόσωπόν Σου και την Εκκλησίαν Σου!

ΑΜΗΝ!!!

ΔΙΔΑΚΤΙΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ

 Ο ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΚΑΙ Ο ΒΑΡΚΑΡΗΣ

 

 Κάποια μέρα, ένας από τους μεγαλύτερους πανεπιστημιακούς καθηγητές και υποψήφιος του βραβείου Νόμπελ, διάσημος σε όλο τον κόσμο, έφθασε στις όχθες μίας λίμνης.

 Ζήτησε από τον βαρκάρη, να του κάνει το γύρο της λίμνης για να ξεκουραστεί και να απολαύσει τη σπάνια ομορφιά της. Ο βαρκάρης ανταποκρίθηκε με πολύ προθυμία.

 Όταν απομακρύνθηκαν από την ακτή, ο καθηγητής άρχισε τις πειρακτικές ερωτήσεις του.

- Φίλε μου, γνωρίζεις μαθηματικά, τον ρώτησε.

- Όχι, απάντησε συνεσταλμένα ο βαρκάρης.

- Έχεις χάσει το ένα τέταρτο της ζωής σου, ήταν η απάντηση του καθηγητή.

- Μήπως ξέρεις αστρονομία; συνέχισε το πείραγμα.

- Όχι, απάντησε ο βαρκάρης.

- Έχεις χάσει τα δύο τρίτα της ζωής σου. Τότε θα γνωρίζεις φιλοσοφία.

- Όχι, απάντησε και στην τρίτη ερώτηση ο βαρκάρης.

 Κρίμα! Έχεις χάσει τα τρία τέταρτα της ζωής σου, αποφάνθηκε ο σοφός καθηγητής.

 Ξαφνικά μια καλοκαιριάτικη καταιγίδα ξέσπασε. Η βάρκα, καταμεσής της λίμνης, χοροπηδούσε σαν καρυδότσουφλο. Ο αγέρας σφύριζε δαιμονισμένα. Απεγνωσμένα προσπαθούσε ο βαρκάρης να κρατήσει τη βάρκα του. Γύρισε τότε προς τον καθηγητή και τον ρώτησε:

- Καθηγητά μου, ξέρετε να κολυμπάτε;

- Όχι, απάντησε εκείνος ξέψυχα.

- Λυπάμαι, αλλά εσείς χάσατε όλη σας τη ζωή!

 Ένα δυνατό κύμα αναποδογύρισε τη βάρκα...

 <<Μεριμνάς και τυρβάζει περί πολλά. Ενός δε έστί χρεία>>. (Λουκ. 10,41)

 Μάθε να κολυμπάς...

ΔΙΔΑΚΤΙΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ

 Μία μέρα, ένα αγοράκι ρώτησε ένα ηλικιωμένο: Κύριε, ποια είναι η πιο καλή μέρα για προσευχή;

 Ο σοφός γέρος του απάντησε: αγόρι μου, η καλύτερη μέρα για προσευχή είναι η προηγούμενη του θανάτου σου.

 Το αγόρι, έμεινε έκπληκτο και είπε: Κύριε, πως μπορώ να ξέρω τη μέρα του θανάτου μου; Ο ηλικιωμένος του απάντησε: Κανείς δεν ξέρει πότε θα πεθάνει, γι' αυτό πρέπει να προσευχόμαστε κάθε μέρα!!!

ΔΙΔΑΧΗ ΑΓΙΟΥ ΚΟΣΜΑ ΤΟΥ ΑΙΤΩΛΟΥ

 <<Και γω, αδελφοί μου, που ηξιώθην και εστάθηκα εις αυτόν τον άγιον τόπον τον αποστολικόν δια την ευσπλαγχνίαν του Χριστού μας, εξέτασα πρώτον δια λόγους σας και έμαθα πως με την Χάριν του Κυρίου μας Ιησού Χριστού και Θεού δεν είστε Έλληνες, δεν είστε ασεβείς, αιρετικοί, άθεοι, αλλ' είστε βαπτισμένοι εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, και είσθε τέκνα και θυγατέρες του Χριστού μας. Και όχι μόνο δεν είμαι άξιος να σας διδάξω, αλλά μήτε τα ποδάρια σας να φιλήσω. Διότι ο καθένας από λόγους σας είναι τιμιώτερος απ' όλον τον κόσμον. Πρέπει δε να ηξεύρετε και η ευγένειά σας δια λόγου μου, το ηξεύρω πως άλλοι σας λέγουν άλλα, όμως αν ίσως και θέλετε να μάθετε την πάσαν αλήθειαν, εγώ σας την λέγω.>>

ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΑ ΔΙΑΚΟΝΟΥ ΕΙΣ ΤΗΝ ΙΝΔΙΑΝ

 Την Κυριακή του Θωμά ο Σεβ/τος Μητροπολίτης Όρους Λιβάνου και πάσης Φοινίκης κ.κ. Σεραφείμ, εβρισκόμενος εις την Ινδίαν δι' ιεραποστολικούς σκοπούς, προχώρησε εις την εις διάκονον χειροτονίαν του π. Θωμά. Παρά το πλευρό του Σεβ/του κ. Σεραφείμ συλλειτούργησε και ο Πανοσ/τατος Ιερομ/χος π. Νεκτάριος. Η διεύθυνση του [ΟΜΟΛΟΓΗΤΗ ΙΕΡΑΡΧΗ ΜΑΤΘΑΙΟΥ] χαίρεται όλως ιδιαιτέρως δια το εν λόγω γεγονός και εύχεται όπως Κύριος ο Θεός, ενισχύει τον Σεβ/το Μητροπολίτη κ. Σεραφείμ ώστε δια των σεπτών αυτού χειρών να μεταδίδεται η Θεία Χάρις του Παναγίου Πνεύματος, προκειμένου τόσο η Ινδία όσο και το Λίβανον να αποκτήσουν ακόμη περισσότερους Ορθοδόξους Κληρικούς!