ΠΑΡΑΚΛΗΣΙΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΑΓΙΑΝ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΝ ΤΗΝ ΕΠΙΒΑΤΗΝΗΝ

ΠΑΡΑΚΛΗΣΙΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΑΓΙΑΝ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΝ ΤΗΝ ΕΠΙΒΑΤΗΝΗΝ ΠΑΡΑΚΛΗΣΙΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΑΓΙΑΝ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΝ ΤΗΝ ΕΠΙΒΑΤΗΝΗΝ ΤΗΣ ΟΠΟΙΑΣ ΤΟ ΙΕΡΟΝ ΛΕΙΨΑΝΟΝ ΕΥΡΙΣΚΕΤΑΙ ΕΙΣ ΤΟ ΙΑΣΙΟΝ ΤΗΣ ΡΟΥΜΑΝΙΑΣ ΜΟΛΔΑΓΙΑΣ... ΕΙΘΕ ΝΑ ΑΞΙΩΘΟΥΜΕ ΝΑ ΠΡΟΣΚΥΝΗΣΟΥΜΕ ΤΟ ΑΓΙΟΝ ΛΕΙΨΑΝΟΝ ΤΗΣ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΜΕΤΑΒΑΣΙΝ ΜΑΣ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΕΙΣ ΡΟΥΜΑΝΙΑΝ. ΑΓΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΠΡΕΣΒΕΥΕ ΥΠΕΡ ΗΜΩΝ. Ο ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΑΧΑΡΝΩΝ ΚΗΡΥΚΟΣ. Εὐλογητός, Κύριε εἰσάκουσον, Θεὸς Κύριος καὶ τὸ Τροπάριον, ἦχος β΄. Ὁ ὑψωθεὶς ἐν τῷ Σταυρῷ. Παρασκευὴν τὴν πανσεβάσμιον νύμφην, τοῦ Οὐρανίου καὶ ἀφθάρτου Νυμφίου, περιχαρῶς συνδράμωμεν ὑμνῆσαι οἱ πιστοί, αὕτη γὰρ ὑπέρμαχος ἐκ Θεοῦ ἐδωρήθη, πᾶσι τοῖς δοξάζουσι, τὴν αὐτῆς πολιτείαν, καὶ ἰαμάτων βρύει ποταμούς, τοῖς μετὰ πόθου τὰ λείψανα σέβουσι. Δόξα. Καὶ νῦν. Θεοτοκίον. Οὐ σιωπήσομέν ποτε Θεοτόκε… Ὁ Ν΄ ψαλμός καὶ ὁ Κανών. ᾨδὴ α΄. Ἦχος πλ. Δ΄. Ὑγρὰν διοδεύσας. Ἀμέσως τῷ θρόνῳ τοῦ Παντουργοῦ, Μῆτερ παρεστῶσα ἱκεσίαις ὑπὲρ ἡμῶν, προσάγαγε τούτῳ ἵνα πᾶσι, τοῖς τῶν πταισμάτων δωρήσῃ συγχώρησιν. Ἰὸν τὸν τοῦ ὄφεως πεπτωκώς, θανάτου ταῖς πύλαις προσπελάσας τε ἀληθῶς, πηγὴ τῆς ζωῆς ἡ ἐντρυφῶσα, σαῖς ἱκεσίαις μὲ ζώωσον ἔνδοξε. Νοός μου Ὁσία τὰς ἐκτροπάς, καὶ τὰς καταιγίδας τῶν ἀτόπων μου λογισμῶν, στῆσον σῶσον ταῖς λιταῖς σου, ἵνα μὴ μὲ εἰς ᾍδην καθελκύσωσι. Θεοτοκίον. Ὁ βίος μου ἅπας ἐν ἡδοναῖς, καὶ ἐν πονηρίαις μεματαίωται ἀληθῶς, σὺ δὲ ἡ τεκοῦσα τὸν Σωτῆρα, πρὸς τὴν ἔξοδόν μου σῶσον πρεσβείαις σου. ᾨδὴ γ΄. Οὐρανίας ἀψίδος. Νοσημάτων παντοίων καὶ ἀλγεινῶν θλίψεων, κύματα δεινῶς ὑψωθέντα καταποντίζουσι, τὴν ἀθλίαν ψυχήν μου εἰς βάραθρον ᾍδου, Μῆτερ ταῖς πρεσβείαις σου χεῖρας μοι ὄρεξον. Δακρυῤῥόους λιβάδας ἀπέπνιξον χάριν μοι, ἐκ τῆς καρδίας βαθέως δίδου πρεσβείαις σου, δι’ ὧν ἀπόπλυνόν μου τὰ δυσωδέστατα πάθη, ψυχῆς τε καὶ σώματος Μῆτερ ἀείμνηστε. Ἐμαυτῷ τὰ πολλά μου ὡς συνειδὼς πταίσματα, ἄνευ κατηγόρων κατάκριτος καὶ πρὸ κρίσεως, εἰμὶ ὁ ἄθλιος, σὺ ὁ Σωτὴρ τῶν ἁπάντων φεῖσαί μου, δεήσεσι Παρασκευῆς τῆς σεμνῆς. Θεοτοκίον. Χαριτώνυμε Κόρη ἡ τὴν χαρὰν τέξασα, τὴν ἀναφαιρέτως δοθεῖσαν, παντὶ τῷ πλάσματι, ζόφωσιν τῆς λύπης, ἥν ὁ ἐχθρός μου ἐπάγει, ἵνα ἀπωλέσῃ με σκέδασον τάχιστα. Ἀπάλλαξον, ἐξ ἐπηρείας δαιμονικῆς τοὺς σοὺς δούλους, ὁ γὰρ Κτίστης σὲ ἀνεδέξατο καλλιπάρθενε, ὑπέρμαχον καὶ προστάτιν σῆς ποίμνης. Ἐπίσκεψαι, ἡμῶν τὰς νόσους ἱλέῳ ὄμματί σου, καὶ γὰρ τὴν προστασίαν σου, ὄντως ἔχομεν Ὁσία, σωτήριον φάρμακον. Ἐπίβλεψον… Κάθισμα. Ἦχος β΄. Πρεσβείᾳ τῇ σῇ χρωμένη πρὸς τὸν Κύριον, τὰς νόσους ἡμῶν ἰάτρευσον ἀείμνηστε, τῆς ψυχῆς καὶ τοῦ σώματος καὶ κινδύνων πάντων ἀπάλλαξον, ῥυομένη τοὺς ἱκέτας σου σεμνή, ἀνάγκης καὶ λοιμώδους φθορᾶς. ᾨδὴ δ΄. Εἰσακήκοα Κύριε. Θρηνωδίας με λύτρωσαι, τῆς αἰωνιζούσης τῇ μεσιτείᾳ σου, καλλιπάρθενε τὸν δοῦλόν σου, τῶν δακρύων ἄξια ἐργασάμενον. Ἡ Θεὸν ἀγαπήσασα, ἐξ ὅλης καρδίας σου μισηθέντα με, ὑπ’ αὐτοῦ διὰ τὰ ἔργα μου, ταῖς λιταῖς σου πάλιν σὺ κατάλλαξον. Τετραυμάτισμαι βέλεσι, δεινοῖς ἰοβόλοις τοῦ πολεμήτορος, καὶ δακρύων τὸν οἰκτρότατον, τῆς ψυχῆς μου μύρον Χριστὲ σῶσόν με. Θεοτοκίον. Ἰατρὸν ἡ κυήσασα, ὅς τὸ μέγα τραῦμα βροτῶν ἰάσατο, μὴ παρίδῃς τὴν καρδίαν μου, δειναῖς ἀῤῥωστίαις κινδυνεύουσαν. ᾨδὴ ε΄. Φώτισον ἡμᾶς. Ὄλισθον δεινῶς, ἀσωτείας εἰς τὸ βάραθρον, καὶ κατακείμενος εἰς βάθος κακῶν, σοὶ βοῷ Μῆτερ μὴ ἐάσῃς ἀπωλέσθαι με. Ἡ περικαλλής, τοῦ Χριστοῦ νύμφη ἡ ἄσπιλος, ἐμὲ τὸν κατάστικτον πληγαῖς, ἡδονῶν λιταῖς σου σῶσον, ἡ ἐξαλείψασα τὰ αἴσχη μου. Μὴ μὲ Ἰησοῦ, ἀποῤῥίψης τοῦ προσώπου σου, διὰ τὸ μέγεθος τῶν σῶν οἰκτιρμῶν, δωρεῶν σῶσον ἱκεσίαις τῆς Ὁσίας σου. Θεοτοκίον. Ἴασαι ἁγνή, τῆς ψυχῆς μου τὴν ἀσθένειαν, ἐπισκοπῆς σου ἀξιώσασα, καὶ τὴν ὑγείαν, ταῖς πρεσβείαις σου παράσχου μοι. ᾨδὴ στ΄. Τὴν δέησιν. Ἐγένετο, ὡς γῆ ἄνυδρος ὄντως, ἡ ταλαίπωρος ψυχή μου μηδόλως, καλὸν καρπόν, ἐξισχύουσα δοῦναι, ἀλλ’ ἡ ῥανὶς τοῦ σοῦ αἵματος Κύριε, ἐνστάξασα πάσης αὐτόν, ἀπαλλάξῃ σκληρότητος Δέσποτα. Ῥυπώσαντες, ὦ ψυχὴ τὸ ἔνδυμα, τοῦ γάμου πῶς τολμήσωμεν εἰσιέναι, σὺν τοῖς καλοῖς, διαιτυμόσιν ἀφρόνως, εἰς τὸν νυμφῶνα Χριστοῦ τὸν οὐράνιον, πῶς μὴ ῥιφθῶμεν ἐκ Θεοῦ, ὦ Ὁσία πρεσβείαις σου σῶσόν με. Μὴ Δέσποτα, μετ’ ἐμοῦ τοῦ δούλου σου, εἰσελθεῖν καταξιώσῃς εἰς κρίσιν, εἰ γὰρ οὐδεὶς ζῶν ἐν τῷ κόσμῳ τούτῳ, δικαιωθήσεται σοῦ κατενώπιον, ἐγὼ ὁ πάντας ὑπερβάς, ἀσωτείᾳ πολλῇ πῶς ὀφθήσωμαι; Θεοτοκίον. Ἐξέλιπεν, ἡ ζωή μου Δέσποινα, ἐν ὁδύνῃ καὶ τὰ ἔτη μου πάντα, ἐν στεναγμοῖς, ἡ ἰσχὺς δε μου Κόρη, ἐν ἀπορίᾳ πολλῇ ἐξησθένησε, παρώργισα γὰρ τὸν Θεόν, ὅν μου ταῖς πρεσβείαις ἱλέωσαι. Ἀπάλλαξον, ἐξ ἐπηρείας δαιμονικῆς τοὺς σοὺς δούλους, ὁ γὰρ Κτίστης σὲ ἀνεδέξατο καλλιπάρθενε, ὑπέρμαχον καὶ προστάτιν σῆς ποίμνης. Ἐπίσκεψαι, ἡμῶν τὰς νόσους ἱλέῳ ὄμματί σου, καὶ γὰρ τὴν προστασίαν σου, ὄντως ἔχομεν Ὁσία, σωτήριον φάρμακον. Ἄχραντε… Κοντάκιον. Ἦχος β΄. Τὰ ἄνω ζητῶν. Νηστείαις πολλαῖς τὸ σῶμα κατατήξασα, τὸν νοῦν πρὸς Θεὸν ἀνύψωσας μετάρσιον, καὶ ζωὴν ἀσώματον, μετὰ σώματος ἔζης ἀείμνηστε, λιποῦσα τῆς ὕλης τὸν τάραχον, διὸ νῦν ἀγάλλῃ σὺν Ἀγγέλων χοροῖς. Προκείμενον: Ὑπομένων, ὑπέμεινα τὸν Κύριον καὶ προσέσχε μοι, καὶ εἰσήκουσε τῆς φωνῆς τῆς δεήσεως μου. Στίχος: Καὶ ἔστησεν ἐπὶ πέτραν τοὺς πόδας μου, καὶ κατηύθυνε τὰ διαβήματά μου. ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ Ἐκ τοῦ κατὰ Ματθαῖον. (Κεφ. Ια΄, 27-30) Εἶπεν ὁ Κύριος τοῖς μαθηταῖς· πάντα μοι παρεδόθη ὑπὸ τοῦ Πατρός μου καὶ οὐδεὶς ἐπιγινώσκει τὸν Υἱόν, εἰ μὴ ὁ Πατήρ, οὐδὲ τὸν Πατέρα τὶς ἐπιγινώσκει εἰ μὴ ὁ Υἱὸς καὶ ᾧ ἐὰν βούληται ὁ Υἱὸς ἀποκαλύψαι. Δεῦτε πρός με πάντες οἱ κοπιῶντες καὶ πεφορτισμένοι, κἀγὼ ἀναπαύσω ὑμᾶς. Ἄρατε τὸν ζυγόν μου ἐφ’ ὑμᾶς καὶ μάθετε ἀπ᾿ ἐμοῦ, ὅτι πρᾷός εἰμι καὶ ταπεινὸς τῇ καρδίᾳ, καὶ εὑρήσετε ἀνάπαυσιν ταῖς ψυχαῖς ὑμῶν. Ὁ γὰρ ζυγός μου χρηστός, καὶ τὸ φορτίον μου ἐλαφρόν ἐστιν. Δόξα: Ταῖς τῆς Σῆς Ὁσίας πρεσβείαις… Καὶ νῦν: Ταῖς τῆς Θεοτόκου… Στ.: Ἐλεῆμον, ἐλέησόν με ὁ Θεός… Ἦχος πλ. Β΄. Εἰς σὲ καλλιπάρθενε Παρασκευή, τὰς δεήσεις ἐκχέω ἐπάκουσον, καὶ ταύτας προσάγαγε τῷ ποιήσαντι, τόλμη γὰρ ἅπασα ἐξ ἐμοῦ πέφευγε, συνειδότος τὴν αἰσχρότητα, τῶν επαράτων μου, ἔργων καὶ δεινῶν ἐνθυμήσεων, καὶ λόγων ἐξ ὧν πάντοθεν, τούτου τὰ ἐλέη παρώξυνα, καὶ νῦν βοηθείας δεόμενος αὐτοῦ τῆς κραταιᾶς, δέδοικα ὅλως αἰτήσασθαι, σὺ σεμνὴ μεσίτευσον. ᾨδὴ ζ΄. Οἱ ἐκ τῆς Ἰουδαίας. Λελόγισταί σοι Μῆτερ σταθερότητα γνώμης ὥσπερ πηλὸς ὁ χρυσός, διό μου τὴν καρδίαν, κλῖνον ταῖς εὐχαῖς σου, εἰς τοῦ Θεοῦ τὰ μαρτύρια, καὶ μὴ εἰς βάθος δεινόν, τὸ τῆς πλεονεξίας. Ἐν φόβῳ τοῦ Κυρίου περιτείχισον Μῆτερ τὸ φρόνημα, τῆς σαρκὸς σκιρτῶν οἷά περ πῶλος, ἀτάκτως τε βαδίζον, καὶ βυθὸν ἐξωθεῖσαί μου, τὴν ταπεινὴν καὶ οἰκτράν, ψυχὴν Ὁσία. Τίς μὲ ἀπολυτρώσει πυρὸς τοῦ τῆς γεέννης, καὶ σκότους τοῦ ἀφεγγοῦς τὸν ἄξιον, παντοίας ποίμνης ἡμαρτηκότα, εἰ μὴ σὺ ἡ προστάτις μου, ῥῦσαι Ὁσία Χριστοῦ, ψυχὴν ἠπορημένην. Θεοτοκίον. Ἰσχύϊ σου παρθένε δεινῶς τὴν παρειμένην, ταλαίπωρόν μου ψυχὴν περίσφιγξον, καὶ γάρ με κατέλιπε ἰσχύς μου, μηκέτι ποδηγοῦσα, εἰς τρίβους τοῦ Κυρίου. ᾨδὴ η΄. Τὸν Βασιλέα. Ὁ τῶν Ὁσίων, κατακοσμῶν τὰς χορείας, ἀγγελικαῖς ἀγλαΐαις Σωτήρ μου, δέξαι καὶ τὰς τούτων, ὑπὲρ ἡμῶν ἐντεύξεις. Ὑλομανοῦσαν, τῶν ἡδονῶν ταῖς ἀκάνθαις, τὴν ψυχήν μου ἔμπλησον Ὁσία, πόθῳ τοῦ Δεσπότου, καὶ δεῖξον καρποφόρον. Κακοδοξίαν, αἱρετικῶν τὴν σὴν πόλιν, καὶ ἐθνῶν ἀλλοφύλων μανίας φύλαττε, Ὁσία λιταῖς σου εἰς αἰῶνας. Θεοτοκίον. Ῥαθυμοτάτους, ἐκ τῆς ψυχῆς μου φροντίδας, ἀποκρύβει πάντοτε Παρθένε, ἵνα σὸν τόκον, ἐν προθυμίᾳ μέλπω. ᾨδὴ θ΄. Κυρίως Θεοτόκον. Ἡμάρτηκα Σωτήρ μου, καὶ ἀνόμως ἅπαν τὸ τῆς ζωῆς μου διέδραμον, στάδιον ὁμολογῶ, ἀλλὰ φεῖσαι Χριστὲ τοῦ δούλου σου. Τοὺς πίστεως προμάχους, ἡμῶν ἡγεμόνας, καὶ ἱερέων τὸν στέφανον φύλαττε, Παρασκευὴ ἐν εἰρήνῃ καὶ λαόν σου ἅπαντα. Εἰς σὲ Τριὰς Ἁγία, πίστει προσκυνοῦντες, μοναδικῇ ἐν οὐσίᾳ θεότητος, καὶ διαιρέσει προσώπων ἀεὶ σωθείημεν. Θεοτοκίον. Σωτῆρα τετοκυῖα, σῶσόν με Παρθένε, τὸν ἐν ἀσώτοις βιώσαντα πράξεσι, καὶ σωτηρίας ἐλπίδα μὴ ἔχοντα. Μεγαλυνάριον. Τὸν τῆς ἐγκρατείας ὑπογραμμόν, καὶ τῆς ἐκκλησίας τὸν ἀένναον ποταμόν, τὴν βρύουσαν κρήνην, ἰάσεων πελάγη, Παρασκευὴ τὴν θείαν σεπτῶς τιμήσωμεν. Ἀπόλυσις.

ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΚΑΙ ΠΑΡΑΚΛΗΣΙΣ ΤΗΣ ΟΣΙΑΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΤΗΣ ΕΠΙΒΑΤΗΝΗΣ ΤΗΣ ΟΠΟΙΑΣ ΤΟ ΙΕΡΟΝ ΛΕΙΨΑΝΟΝ ΕΥΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΤΟ ΙΑΣΙΟ ΤΗΣ ΜΟΛΔΑΥΙΑΣ (ΡΟΥΜΑΝΙΑΣ)

ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 14. ΟΣΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΕΠΙΒΑΤΗΝΗ ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 14!! ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ ΟΣΙΑΣ ΕΠΙΒΑΤΗΝΗΣ ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ (ἐπ. Ἀρχιμ. Σεραφεὶμ Ἱ. Μ. Τριῶν Ἱεραρχῶν, Ἰάσιο Μολδαβίας, 1818) ΜΙΚΡΟΣ ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ Ἱστῶμεν στίχους δ΄, καὶ ψάλλομεν στιχηρὰ προσόμοια. Ἦχος α΄. Τῶν οὐρανίων ταγμάτων. Δεῦτε φιλέορτοι πάντες λόγοις τιμήσωμεν, τὴν Θεῷ δοξασθείσαν, ἐν σημείοις μεγάλοις, βοῶντες τῷ Δεσπότῃ δόξα Χριστέ, τῷ ἀπείρῳ ἐλέει Σου, ὅτι δοξάζεις ὡς εὔσπλαγχνος καὶ ἐν γῇ, τοὺς ἐν γῇ Σὲ μεγαλύνοντας. Χαῖρε παρθένων ὁ κόσμος ὁ θεοστόλιστος, Ὁσίων ἡ τερπνότης, τῶν δικαίων ἡ δόξα, Ἀγγέλων πολιτεία ἡ ἐν σαρκί, ἐπιδείξασα πόνοις σου, Παρασκευὴ τὸ δοχεῖον τῶν ἀρετῶν, χαῖρε θήλεος καλλώπισμα. Παρασκευάσασα πάντα σεμνὴ τὸν βίον σου, ἐν ἔργοις θεαρέστοις, ἐντολῶν τοῦ Κυρίου, ὁσίως ἐβιώσας καὶ ἀρετῆς, δρόμον ὅλον ἐτέλεσας, διὰ στεφάνων δικαίων τυχοῦσα νῦν, σαββατίζεις ἐν χαρᾷ τῷ Θεῷ. Ἀγαλλιάσει καρδίας ἀγαλλιάσονται, οἱ Ὅσιοί Σου Λόγε, ὡς Δαβὶδ ὁ θεόφρων, προεῖπεν εὐθυβόλως καὶ γὰρ ἐν γῇ, καὶ ἐν πόλῳ εὐφραίνονται, διὰ παντὸς καθορῶντες Σὲ Ἰησοῦ, τὴν χαρὰν τὴν ἐνυπόστατον. Δόξα. Ἦχος β΄. Φρονήσει ἐγκοσμουμένη Παρασκευὴ ἀείμνηστε, πᾶσάν σου τὴν ὕπαρξιν, πενήτων χερσὶ κατεκένωσας, τὸ τοῦ Θεοῦ ἔλεον εἰς ἑαυτὴν ἕλκουσα. Ὅθεν ἐν δαψιλεῖ τῷ ἐλαίῳ, τὴν σὴν λαμπάδα παρασκευάσασα, καὶ παρθενίας κάλλεσι στίλβουσα, εἰσῆλθες ευφραινόμενη, εἰς τὸν νυμφῶνα τοῦ Κτίστου σου. Αὐτὸν ἱκέτευε Ὁσία καλλιπάρθενε, δωρηθῆναι τῇ οἰκουμένῃ εἰρήνην, καὶ ταῖς ψυχαῖς ἡμῶν τὸ μέγα ἔλεος. Καὶ νῦν. Θεοτοκίον. Τὴν πᾶσαν ἐλπίδα μου εἰς Σὲ ἀνατίθημι, Μῆτερ τοῦ Θεοῦ, φύλαξόν με ὑπὸ τὴν σκέπην Σου. Ἀπόστιχα. Ἦχος β΄. Οἶκος τοῦ Ἐφραθᾶ. Οἶκος ὁ τῆς σεμνῆς, Παρασκευῆς ὁρᾶται, ἄμισθον ἰατρεῖον, παντοίων νοσημάτων, ψυχῆς ὁμοῦ καὶ σώματος. Στ.: Ὑπομένων, ὑπέμεινα τὸν Κύριον καὶ προσέσχε μοι, καὶ εἰσήκουσε τῆς φωνῆς τῆς δεήσεως μου. Ὤ θαύματος καινοῦ, πῶς τὰ ξηρὰ ὀστέα, τῶν Ἁγίων Σου Λόγε, προσψαυόμενα πίστει, ἐκβλύζουσιν ἰάματα. Στ.: Καὶ ἔστησεν ἐπὶ πέτραν τοὺς πόδας μου, καὶ κατηύθυνε τὰ διαβήματά μου. Ζῶσιν ὄντως ἐν σοί, οἱ δίκαιοί Σου Λόγε, τὰ ζώντων ἐνεργοῦντες, τοῖς ἐπικαλουμένοις, αὐτῶν τὸ θεῖον ὄνομα. Δόξα. Καὶ νῦν. Θεοτοκίον. Ὅμοιον. Δόξα τῷ διὰ Σοῦ, Παρθένε τὰ Ὁσίων, πλήθη συναγαγόντι, Χριστῷ καὶ δόντι κόσμῳ, ἀκαταισχύντους πρέσβεας. Νῦν ἀπολύεις. Τρισάγιον. Ἀπολυτίκιον. Ἦχος α΄. Τῆς χαμαιζήλου τρυφῆς σοφῶς τὴν ἀπόλαυσιν, ὑπεριδοῦσα πρὸς θεῖα ἤρθης σκηνώματα, καὶ τῶν ἰάσεων τοῖς πιστοῖς πηγὴν κατέλιπες, τὸ ἱερόν σου σκῆνος Μῆτερ πανεύφημε, Ἐπιβατῶν τὸ καύχημα τὸ σεπτόν, καὶ βεβαία προστάτις Παρασκευή. Μὴ παύσῃ θερμῶς Χριστῷ τῷ Θεῷ, ὑπὲρ ἡμῶν ἀεὶ πρεσβεύουσα. Δόξα. Καὶ νῦν. Θεοτοκίον. Τοῦ Γαβριὴλ φθεγξαμένου σοι Παρθένε τὸ Χαῖρε, σὺν τῇ φωνῇ ἐσαρκοῦτο ὁ τῶν ὅλων Δεσπότης, ἐν σοὶ τῇ ἁγίᾳ κιβωτῷ, ὡς ἔφη ὁ δίκαιος Δαυΐδ, ἐδείχθης πλατυτέρα τῶν οὐρανῶν, βαστάσασα τὸν Κτίστην σου. Δόξα τῷ ἐνοικήσαντι ἐν σοί, δόξα τῷ προελθόντι ἐκ σοῦ, δόξα τῷ ἐλευθερώσαντι ἡμᾶς διὰ τοῦ τόκου σου. Ἀπόλυσις. ΜΕΓΑΣ ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ Μετὰ τὴν συνήθη Στιχολογίαν ψάλλομεν τὸ Μακάριος ἀνήρ. Εἰς δὲ τὸ Κύριε ἐκέκραξα ἱστῶμεν στίχους στ΄, καὶ ψάλλομεν στιχηρὰ προσόμοια. Ἦχος δ΄. Ἔδωκας σημείωσιν. Πτωχείαν ἑκούσιον, καθυπομείνασα ἔνδοξε, καὶ ἀφεῖσα γεννήτορας, ὕπαρξιν πατρίδα τε, καὶ σώματος κάλλος, ἀντὶ τούτων εὗρες, τὸ διαμένοντα ἀεί, ἀντὶ χρυσοῦ μὲν Χριστὸν ἀοίδιμε, ἀντὶ δὲ τῆς πατρίδος σου τοῦ Παραδείσου τὴν οἴησιν, ἀντὶ κάλλους τὴν ἔλλαμψιν, συγγενεῖς δέ σοι Ἄγγελοι. Μίαν ἐξητήσατο, Παρασκευὴ ἡ ἀείμνηστος, ἐκ Θεοῦ Παντοκράτορος, εἰς οἶκον αὐλίζεσθαι, αὐτοῦ καθ’ ἑκάστην, ὁρᾶν τε τὸ κάλλος, καὶ τὴν τερπνότητα Αὐτοῦ, ναόν τε ἅγιον ἐπισκέπτεσθαι, Αὐτοῦ ἐν ὁσιότητι, καὶ τῆς ἐφέσεως ἔτυχεν, ἐπὶ γῆς τε δοξάσασα, καὶ ἐν πόλῳ τὸν Κύριον. Λύχνον ὡς πολύφωτον, τὴν ἐντολὴν τοῦ Κυρίου σου, καὶ ὡς φῶς ἐν ταῖς τρίβοις Σου, φέρουσα πανεύφημε, ἁπλανῶς τοῦ βίου, τὴν ὁδὸν διῆλθες, καὶ εἰς σκηνώματα Θεοῦ, ἀγαλλομένῳ ποδὶ κατήντησας, ἐν οἷς τῆς φωτοδότιδος, αἴγλης τρυφῶσα αἰώνια, τῆς Τριάδος ἱκέτευε, φωτισθῆναι τοὺς δούλους σου. Ἕτερα στιχηρὰ Προσόμοια. Ἦχος α΄. Τῶν οὐρανίων ταγμάτων. Ἐν ἐγκωμίοις εὐφραίνονται οἱ λαοί, ἄριστα ἡ σοφία, Σολομῶντος διδάσκει, ὁ βίος γὰρ ὁ τούτων δόξα ἐστί, τῆς κοινῆς ἡμῶν πίστεως, καὶ τῆς εὐνοίας σημεῖον τῆς πρὸς Θεόν, καὶ παράκλησις πρὸς κρείττονα. Ἐν τῇ προσάββατον πάλαι, ἡμέρᾳ ἔσπευδε, τὴν συλλογὴν ποιεῖσθαι, Ἱσραὴλ τὴν τοῦ μάννα, διπλάσιον σκευάζων, τροφὴν ἑαυτῇ τῇ ἑξῆς, σὺ δὲ πάντοτε, Παρασκευὴ ἀπετίθου θείαν τροφήν, σαββατισμῷ τῆς Ἀναστάσεως. Στρουθίον εὗρεν οἰκίαν, καὶ ἡ τρυγὼν νοσσιάν, κατάλληλον ὡς ἔφη, Δαβὶδ ὁ ὑμνογράφος, καὶ γὰρ οἱ τῶν Ὁσίων χοροὶ ἀληθῶς, ἀπὸ γῆς ἀνιπτάμενοι, καὶ ἐν ἐρήμοις πολεύοντες ἐν μοναῖς, τοῦ Θεοῦ ἐπαναπαύονται. Δόξα. Ἦχος πλ. Β΄. Δεῦτε πιστοί, τὴν ἐν Χριστῷ κεκρυμμένην ζωὴν τῶν Ἁγίων ὑμνήσωμεν, καὶ λαμπροῖς στεφάνοις ἐγκωμίων ἀναδήσωμεν, καλυπτόμενη γὰρ ἐν πολλῇ ταπεινώσει, καὶ ὑπεροψία τῆς κατὰ σάρκα ἀνέσεως, ὡς ἐβδελυγμένη νέκρωσις ἐν τῷ κόσμῳ λογίζεται. Θεῷ δὲ τῷ τῶν κρυπτῶν γνώστῃ, τιμία τε καὶ ζωηφόρος ὑπάρχει, χαρᾶς τε καὶ πάσης χρηστότητος ἔμπλεως. Ὅθεν καὶ τὴν καλλιπάρθενον Παρασκευήν, ἐκλεξαμένην ταύτην καὶ λαθεῖν σπουδάζουσαν, Χριστὸς ἡ ζωὴ ἡμῶν, ὁ φανερωθεὶς ἐν δόξῃ τῆς Ἀναστάσεως, μετὰ τέλος ἔνδοξον ἀναδείκνυσι, παραστήσας αὐτὴν δι’ ἀποκαλύψεως, πεποικιλμένην ὡς βασίλισσαν, ἐν ἱματισμῷ διαχρύσῳ κεκοσμημένην. Αὐτῆς ταῖς ἱκεσίαις Χριστὲ ὁ Θεός, σῶσον τὰς ψυχὰς ἡμῶν. Καὶ νῦν. Θεοτοκίον. Τίς μὴ μακαρίσει σε, Παναγία Παρθένε; τίς μὴ ἀνυμνήσει σου τὸν ἀλόχευτον τόκον; ὁ γὰρ ἀχρόνως ἐκ Πατρὸς ἐκλάμψας Υἱὸς μονογενής, ὁ αὐτὸς ἐκ σοῦ τῆς Ἁγνῆς προῆλθεν, ἀφράστως σαρκωθείς, φύσει Θεὸς ὑπάρχων, καὶ φύσει γενόμενος ἄνθρωπος δι' ἡμᾶς, οὐκ εἰς δυάδα προσώπων τεμνόμενος, ἀλλ' ἐν δυάδι φύσεων, ἀσυγχύτως γνωριζόμενος. Αὐτὸν ἱκέτευε, σεμνὴ Παμμακάριστε, ἐλεηθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν. Εἴσοδος. Φῶς ἱλαρόν. Προκείμενον τῆς ἡμέρας, καὶ τὰ Ἀναγνώσματα. Σοφίας Σολομῶντος τὸ Ἀνάγνωσμα (Κεφ. Γ΄. 1-9). Δικαίων ψυχαὶ ἐν χειρὶ Θεοῦ, καὶ οὐ μὴ ἄψηται αὐτῶν βάσανος. Ἔδοξαν ἐν ὀφθαλμοῖς ἀφρόνων τεθνάναι, καὶ ἐλογίσθη κάκωσις ἡ ἔξοδος αὐτῶν, καὶ ἡ ἀφ’ ἡμῶν πορεία σύντριμμα· οἱ δε εἰσιν ἐν εἰρήνῃ. Καὶ γὰρ ἐν ὄψει ἀνθρώπων ἐὰν κολασθώσιν, ἡ ἐλπὶς αὐτῶν ἀθανασίας πλήρης. Καὶ ὀλίγα παιδευθέντες, μεγάλα εὐεργετηθήσονται. Ὅτι ὁ Θεὸς ἐπείρασεν αὐτούς, καὶ εὗρεν αὐτοὺς ἀξίους ἑαυτοῦ. Ὡς χρυσὸν ἐν χωνευτηρίῳ ἐδοκίμασεν αὐτούς, καὶ ὡς ὁλοκάρπωμα θυσίας προσεδέξατο αὐτούς. Καὶ ἐν καιρῷ ἐπισκοπῆς αὐτῶν ἀναλάμψουσι, καὶ ὡς σπινθῆρες ἐν καλάμῃ διαδραμοῦνται. Κρινοῦσιν ἔθνη, καὶ κρατήσουσι λαῶν, καὶ βασιλεύσει αὐτῶν Κύριος εἰς τοὺς αἰῶνας. Οἱ πεποιθότες ἐπ’ αὐτῷ, συνήσουσιν ἀλήθειαν, καὶ οἱ πιστοὶ ἐν ἀγάπῃ προσμενοῦσιν αὐτῷ· ὅτι χάρις καὶ ἔλεος ἐν τοῖς ὁσίοις αὐτοῦ, καὶ ἐπισκοπὴ ἐν τοῖς ἐκλεκτοῖς αὐτοῦ. Παροιμιῶν τὸ Ἀνάγνωσμα. (Κεφ. Λα΄, 10-31) Γυναῖκα ἀνδρείαν τίς εὑρήσει; Τιμιωτέρα δέ ἐστι λίθων πολυτελῶν ἡ τοιαύτη, θαρσεῖ ἐπ᾿ αὐτῇ ἡ καρδία τοῦ ἀνδρὸς αὐτῆς, ἡ τοιαύτη καλῶν σκύλων οὐκ ἀπορήσει· ἐνεργεῖ γὰρ τῷ ἀνδρὶ ἀγαθὰ πάντα τὸν βίον. Μηρυομένη ἔρια καὶ λίνον ἐποίησεν εὔχρηστον ταῖς χερσὶν αὐτῆς. Ἐγένετο ὡσεὶ ναῦς ἐμπορευόμενη μακρόθεν, συνάγει δὲ αὐτῆς τὸν πλοῦτον. Καὶ ἀνίσταται ἐκ νυκτῶν καὶ ἔδωκε βρώματα τῷ οἴκῳ καὶ ἔργα ταῖς θεραπαίναις, θεωρήσασα γεώργιον ἐπρίατο, ἀπὸ δὲ καρπῶν χειρῶν κατεφύτευσε κτῆμα. Ἀναζωσαμένη ἰσχυρῶς τὴν ὀσφὺν αὐτῆς ἤρεισε τοὺς βραχίονας αὐτῆς εἰς ἔργον. Ἐγεύσατο ὅτι καλόν ἐστι τὸ ἐργάζεσθαι καὶ οὐκ ἀποσβέννυται ὁ λύχνος αὐτῆς ὅλην τὴν νύκτα. Τοὺς πήχεις αὐτῆς ἐκτείνει ἐπὶ τὰ συμφέροντα, τὰς δὲ χεῖρας αὐτῆς ἐρείδει εἰς ἄτρακτον. Χεῖρας δὲ αὐτῆς διήνοιξε πένητι, καρπὸν δὲ ἐξέτεινε πτωχῷ. Οὐ φροντίζει τῶν ἐν οἴκῳ ὁ ἀνὴρ αὐτῆς. Ὅταν που χρονίζη· πάντες γὰρ οἱ παρ᾿ αὐτῆς ἐνδεδυμένοι εἰσί. Δισσὰς χλαίνας ἐποίησε τῷ ἀνδρὶ αὐτῆς, ἐκ δὲ βύσσου καὶ πορφύρας ἑαυτῇ ἐνδύματα. Περίβλεπτος δὲ γίνεται ὁ ἀνὴρ αὐτῆς ἐν πύλαις, ἡνίκα ἂν καθίσῃ ἐν συνεδρίῳ μετὰ τῶν γερόντων κατοίκων τῆς γῆς. Σινδόνας ἐποίησε καὶ ἀπέδοτο τοῖς Φοίνιξι, περιζώματα δὲ τοῖς Χαναναίοις. Ἰσχὺν καὶ εὐπρέπειαν ἐνεδύσατο καὶ εὐφράνθη ἐν ἡμέραις ἐσχάταις. Στόμα αὐτῆς διήνοιξε προσεχόντως καὶ ἐννόμως καὶ τάξιν ἐστείλατο τῇ γλώσσῃ αὐτῆς. Στεγναὶ διατριβαὶ οἰκῶν αὐτῆς, σῖτα δὲ ὀκνηρὰ οὐκ ἔφαγε. Τὸ στόμα δὲ ἀνοίγει σοφῶς καὶ νομοθέσμως, ἡ δὲ ἐλεημοσύνη αὐτῆς ἀνέστησε τὰ τέκνα αὐτῆς καὶ ἐπλούτησαν καὶ ὁ ἀνὴρ αὐτῆς ᾔνεσεν αὐτήν. Πολλαὶ θυγατέρες ἐκτήσαντο πλοῦτον, πολλαὶ ἐποίησαν δύναμιν, σὺ δὲ ὑπέρκεισαι καὶ ὑπερῆρας πάσας. Ψευδεῖς ἀρέσκειαι καὶ μάταιον κάλλον γυναικός· γυνὴ γὰρ συνετῆς εὐλογεῖται, φόβον δὲ Κυρίου αὕτη αἰνείτω. Δότε αὐτὴ ἀπὸ καρπῶν χειλέων αὐτῆς καὶ αἰνείσθω ἐν πύλαις ὁ ἀνὴρ αὐτῆς. Σοφίας Σολομῶντος τὸ Ἀνάγνωσμα (Κεφ. Δ΄. 7-15). Δίκαιος ἐὰν φθάσῃ τελευτῆσαι, ἐν ἀναπαύσει ἔσται. Γῆρας γὰρ τίμιον, οὐ τὸ πολυχρόνιον, οὐδὲ ἀριθμῷ ἐτῶν μεμέτρηται. Πολιὰ δέ ἐστι φρόνησις ἀνθρώποις· καὶ ἡλικίᾳ γήρως, βίος ἀκηλίδωτος. Εὐάρεστος Θεῷ γενόμενος ἠγαπήθη, καὶ ζῶν μεταξὺ ἁμαρτωλῶν μετετέθη. Ἡρπάγη, μὴ κακία ἀλλάξῃ σύνεσιν αὐτοῦ, ἤ δόλος ἀπατήσῃ ψυχὴν αὐτοῦ. Βασκανία γὰρ φαυλότητος ἀμαυροῖ τὰ καλά, καὶ ῥεμβασμὸς ἐπιθυμίας μεταλλεύει νοῦν ἄκακον. Τελειωθεὶς ἐν ὀλίγῳ, ἐπλήρωσε χρόνους μακρούς· ἀρεστὴ γὰρ ἦν Κυρίῳ ἡ ψυχὴ αὐτοῦ· διὰ τοῦτο ἔσπευσεν ἐκ μέσου πονηρίας. Οἱ δὲ λαοὶ ἰδόντες, καὶ μὴ νοήσαντες, μηδὲ θέντες ἐπὶ διανοίᾳ τὸ τοιοῦτον, ὅτι χάρις καὶ ἔλεος ἐν τοῖς ὁσίοις αὐτοῦ, καὶ ἐπισκοπὴ ἐν τοῖς ἐκλεκτοῖς αὐτοῦ. Εἰς τὴν Λιτήν. Ἦχος α΄. Δαβιτικῶς αἱ τῶν δικαίων χορεῖαι, ἐπὶ Κυρίῳ εὐφράνθητε σήμερον, καὶ πάντες οἱ εὐθεῖς τῇ καρδίᾳ ἐν αὐτῷ ἐγκαυχάσθε, ὁρῶντες τὴν ὁσίως τὸν βίον διανύσασαν, Παρασκευὴν τὴν ἀξιέπαινον, ἐκ Θεοῦ δοξασμένην ἐν θαύμασι καὶ ποικίλαις δυνάμεσι, δι’ ὧν τὴν ἐν οὐρανοῖς δόξαν αὐτῆς, ἅπαντες οἱ πιστοὶ τεκμαιρόμεθα, καὶ τὴν πρὸς τὸν Δεσπότην παῤῥησίαν. Αὐτῆς ταῖς ἱκεσίαις Χριστὲ ὁ Θεός, σῶσον τὰς ψυχὰς ἡμῶν. Ἦχος β΄. Ἀσκητικὸν ἀγῶνα, ἀναλαβοῦσα Ὁσία Μῆτερ, τῶν παθῶν τὰς προσβολάς, ἐν τῇ ῥοῇ τῶν δακρύων σου, πάσας ἀπέπνιξας, καὶ κλίμαξ θεία καὶ σεπτή, εἰς οὐρανοὺς ἀνάγουσα, τοῖς πᾶσιν ἐγνωρίσθη ὁ θεάρεστος βίος σου, καρποὺς γὰρ πνευματικοὺς ἐν αὐτῷ ἐνδειξαμένη καρτερικῶς, δι’ αὐτῶν ἀποδιώκεις τὰ πάθη ἀφ’ ἡμῶν, τῶν εὐλαβῶς ἐκβοώντων σοι: χαίροις ἀοίδιμε, τὸ τῆς ἀσκήσεως κάλλιστον θρέμμα, καὶ τῆς εὐσεβείας ἀκράδαντον ἔρεισμα. Χαίροις τῶν εὐσεβῶν ἀγλάϊσμα, καὶ Καλλικρατείας φαιδρὸν ἀγαλλίαμα. Ἦχος γ΄. Τὴν ἀφελότητα τῆς ψυχῆς, καὶ ἀκακίαν τῆς καρδίας συνιστὰς ὁ Κύριος, παιδίον ἐν ἀγκάλαις δεξάμενος καὶ εὐλογῶν αὐτὸν ἔλεγεν, ἐὰν μὴ γένησθε ὡς τὸ παιδίον τοῦτο, οὐκ εἰσελεύσεσθε εἰς τὴν Βασιλείαν τῶν Οὐρανῶν. Ταύτην κεκτημένη τὴν ἁπλότητα, ἐκ βρέφους Παρασκευὴ ἡ πανέντιμος, τὰ ἐνόντα τοῖς πένησι, δαψιλεῖ χειρὶ διεμέριζε, μηδὲν ἴδιον ἔχειν ἐν ἑαυτῇ κρίνασα, καὶ τῇ ἀκεραιότητι ταύτῃ συζήσασα, ἐν ἀγαλλιάσει ψυχῆς, εις τὰς Οὐρανίους μονὰς εἰσελήλυθε. Ἦχος δ΄. Μετ’ εὐλαβείας γυναικῶν ὁ τίμιος χορός, περικυκλοῦσα τὸ σκήνος τὸ θεοδόξαστον, τῆς καλλιπαρθένου Παρασκευῆς, τὸν κοινὸν τῆς φύσεως Δεσπότην ἀνυμνοῦσαι δοξάσατε, παρ’ ᾧ οὐκ ἔστιν ἄρσεν καὶ θῆλυ, τὰ τῆς σαρκὸς γνωρίσματα, μία δὲ χάρις καὶ δόξα πᾶσιν ὁμοίως ἐξ αὐτοῦ καταπέμπεται, διατηροῦσα τὸ ἄῤῥεν, καὶ τὸ χαῦνον ἐνδυναμοῦσα τοῦ θήλεος, καὶ ἀνδρικὸν πρὸς τοὺς πνευματικοὺς ἀγῶνας ἀποδεικνύουσα, πρὸς ὅν ἐν χαρᾷ βοήσατε: Παντοκράτωρ Κύριε ὁ ἐκ τῆς πλευρᾶς τοῦ Ἀδὰμ ληφθὲν ὀστίον, γυναῖκα μορφώσας καὶ ἐνισχύων εἰς τὸν κατὰ τοῦ ὄφεως πόλεμον, καὶ τὴν νίκην βραβεύων, καὶ ἀπολαύουσα τῆς ἀθανάτου δόξης σου. Δόξα. Ἦχος πλ. Α΄. Δεῦτε φιλέορτοι πάντες, πνευματικὴν χορείαν στησάμενοι, ἄνθεσιν ἐγκωμίων, τὴν ἁρπαγῆ τοῦ Σωτῆρος νύμφην στεφανώσωμεν, Παρασκευὴν τὴν ἀοίδιμον, αὕτη γὰρ τὸν μεγάλαυχον δράκοντα, τὸν τὴν οἰκουμένην πᾶσαν, ἐπαπειλοῦντα καταλήψεσθαι, ὡς νοσσιὰν ἐγκαταλελειμμένην, ἀνδρειοφρόνως καταλαβοῦσα τῆς νίκης τὸ στέφος μεγαλοπρεπῶς ἀνεδήσατο, διὸ πρὸς αὐτὴν βοῶντες εἴπωμεν: χαίροις τῆς ὑπομονῆς πύργος ἀκλόνητος, καὶ τῆς ἐγκρατείας λαμπτὴρ πολύφωτος, χαίροις τὸ παρθενίας ἐντρύφημα καὶ σωφροσύνης ἀγλάϊσμα, χαίροις τὸ καθαρότητος ἀκηλίδωτον ἔσοπτρον, ἡ ἀνεξάντλητος πηγὴ τῶν δακρύων, τῆς ταπεινώσεως τὸ ἐξαίρετον σκεῦος, τὸ τοῦ θείου φόβου εὐπαῤῥησίαστον, ἡ ἔνθεος τῶν ἀρετῶν εὐωδία, τοὺς πιστοὺς πάντα εὐωδιάζουσα. Χριστῷ τῷ Θεῷ παρισταμένη, αἴτησαι καλλιπάρθενε εἰρήνην δωρηθῆναι τῷ κόσμῳ, καὶ ταῖς ψυχαῖς ἡμῶν τὸ μέγα ἔλεος. Καὶ νῦν. Θεοτοκίον. Μακαρίζομέν Σε Θεοτόκε Παρθένε, καὶ δοξάζομέν σε οἱ πιστοὶ κατὰ χρέος, τὴν πόλιν τὴν ἄσειστον, τὸ τεῖχος τὸ ἄῤῥηκτον, τὴν ἀῤῥαγῆ προστασίαν, καὶ καταφυγὴν τῶν ψυχῶν ἡμῶν. Εἰς τὸν στίχον. Ἦχος δ΄. Ἔδωκας σημείωσιν . Φοίνιξ ὡς ὑψίκομος, Παρασκευὴ ὄντως ἤνθησε, καὶ ὡς κέδρος ἐπλήθυνε, αὐτῆς τὰ γεννήματα, ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ, ὥσπερ ἐν Λιβάνῳ, δικαιοσύνης τὴν ὁδόν, πορευομένη ἀμώμως πάντοτε, καὶ νῦν εἰς τὸν Παράδεισον, τὸν νοητὸν μετενήνεκται, καρποφόρος μυρίζουσα, ἀρετῶν ἐν φαιδρότητι. Στ.: Ὑπομένων, ὑπέμεινα τὸν Κύριον καὶ προσέσχε μοι, καὶ εἰσήκουσε τῆς φωνῆς τῆς δεήσεως μου. Ζυγὸν ἐπωμάδιον, Παρασκευὴ ἐπιφέρουσα, τὸν Σταυρὸν τοῦ Παντάνακτος, οὐ βάρος ἐνόμιζε, τοῦτον ἀλλ’ ὀξείας πτέρυγας τῷ ὄντι, δι’ ὧν εἰς ὕψος οὐρανοῦ, ἀγαλλιάσει καρδίας ἔφθασεν, ἔνθα περιχορεύουσα, Ἀγγέλων τάξεις καὶ πνεύματα, τῶν δικαίων ἀγάλλονται, ἐν Θεῷ Παντοκράτορι. Στ.: Καὶ ἔστησεν ἐπὶ πέτραν τοὺς πόδας μου, καὶ κατηύθυνε τὰ διαβήματά μου. Πᾶσάν σου πεποίθησιν, ἐν τῷ Κυρίῳ ἐρείσασα, καὶ ἐν ὄρει σκηνώσασα, τρυγὼν ἡ φιλέρημος, ὥσπερ Σιὼν ὄρος, γέγονας Ὁσία, μὴ σαλευθεῖσα πειρασμῶν, ἐπιφοραῖς τε καὶ περιστάσεσιν, ὄρεσει γὰρ Κύριος, ἀγγελικοῖς σὲ ἐκύκλωσεν, ὁ ἀεὶ τὸν λαὸν Αὐτοῦ, περιφράττων ἐν χάριτι. Δόξα. Ἦχος πλ. δ΄. Ἀγάλλου ἐν Κυρίῳ ἡ τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησία, ἐν κόλποις κατέχουσα σκῆνος τὸ τῆς Ὁσίας ὡς πλοῦτον ἀδαπάνητον, δι’ ὅν εὐλογῶν σε ὁ Κύριος, παντοίων χαρισμάτων ἐνέπλησεν, ἐν σοὶ γὰρ οἱ νοσοῦντες τὴν ῥῶσιν δι’ αὐτῆς λαμβάνουσιν, οἱ πενομένοι πορισμόν, οἱ θαλαττεύοντες τὴν ἀσφαλῆ κυβέρνησιν, οἱ δὲ ἐν περιστάσεσι τοῦ βίου, παντὸς κινδύνου ἀπολυτροῦνται, καὶ οἱ πολεμούμενοι, συμμαχίαν καὶ ἰσχύν, καὶ καταφυγὴν εὑρίσκουσιν, οἱ ἐν θλίψει παραμυθίαν, καὶ οἱ ἐν ἀπογνώσει συνωθούμενοι, σωτηρίας ἐλπίδι κουφίζονται, πίστει καὶ πόθῳ προσψαύοντες τῇ κόνει ταύτης. Ἧς ταῖς πρεσβείαις ὁ Θεός, τὴν πόλιν ταύτην διαφύλαξον ἐν εἰρήνῃ, τοῦ ὀρθοδόξου λαοῦ σου τὸ κέρας ἀνυψῶν καὶ πᾶσι παρέχων σωτηρίαν ψυχικήν, καὶ τὸ μέγα ἔλεος. Καὶ νῦν. Θεοτοκίον. Ἀνύμφευτε Παρθένε, ἡ τὸν Θεὸν ἀφράστως συλλαβοῦσα σαρκί, Μήτηρ Θεοῦ τοῦ ὑψίστου, σῶν οἰκετῶν παρακλήσεις δέχου Πανάμωμε, ἡ πᾶσι χορηγοῦσα καθαρισμὸν τῶν πταισμάτων, νῦν τὰς ἡμῶν ἱκεσίας προσδεχομένη, δυσώπει σωθῆναι πάντας ἡμᾶς Νῦν ἀπολύεις. Τρισάγιον. Ἀπολυτίκιον. Ἦχος α΄. Τῆς χαμαιζήλου τρυφῆς σοφῶς τὴν ἀπόλαυσιν, ὑπεριδοῦσα πρὸς θεῖα ἤρθης σκηνώματα, καὶ τῶν ἰάσεων τοῖς πιστοῖς πηγὴν κατέλιπες, τὸ ἱερόν σου σκῆνος Μῆτερ πανεύφημε, Ἐπιβατῶν τὸ καύχημα τὸ σεπτόν, καὶ βεβαία προστάτις Παρασκευή. Μὴ παύσῃ θερμῶς Χριστῷ τῷ Θεῷ, ὑπὲρ ἡμῶν ἀεὶ πρεσβεύουσα. Δόξα. Ἕτερον. Ὁ αὐτός. Τοῦ λίθου σφραγισθέντος. Ἐκ βρέφους τὸν Κύριον τὸν ζυγὸν ὑπεισῆλθες, ἀγῶνας ὑπὲρ φύσιν τελέσασα ἐν βίῳ, ἀοίδιμε Παρασκευή, διὸ σὲ ἐδόξασε Χριστός, ὑπὲρ φύσιν ἀσινές σου διατηρῶν τὸ σῶμα χαριτόβρυτον. Δόξα τῷ σὲ δοξάσαντι Χριστῷ, δόξα τῷ σὲ θαυμαστώσαντι, δόξα τῷ ἐνεργοῦντι διὰ σοῦ πᾶσιν ἰάματα. Καὶ νῦν. Θεοτοκίον. Τοῦ Γαβριὴλ φθεγξαμένου σοι Παρθένε τὸ Χαῖρε, σὺν τῇ φωνῇ ἐσαρκοῦτο ὁ τῶν ὅλων Δεσπότης, ἐν σοὶ τῇ ἁγίᾳ κιβωτῷ, ὡς ἔφη ὁ δίκαιος Δαυΐδ, ἐδείχθης πλατυτέρα τῶν οὐρανῶν, βαστάσασα τὸν Κτίστην σου. Δόξα τῷ ἐνοικήσαντι ἐν σοί, δόξα τῷ προελθόντι ἐκ σοῦ, δόξα τῷ ἐλευθερώσαντι ἡμᾶς διὰ τοῦ τόκου σου. Ἀπόλυσις. ΟΡΘΡΟΣ Μετὰ τὴν α΄ στιχολογίαν, κάθισμα. Ἦχος α΄. Τὸν τάφον σου Σωτήρ. Πρεσβείαν σε θερμήν, πρὸς Θεὸν κεκτημένοι, προστρέχομεν σεμνή, τῷ ἁγίῳ ναῷ σου, αἰτούμενοι βοήθεια καὶ δεινῶν ἀπολύτρωσιν, ῥῦσαι δούλους σου, τῆς ἑνεστώσης ἀνάγκης, καὶ ἀξίωσον, εἰρηνικῶς διαπλεῦσαι, τοῦ βίου τὸ πέλαγος. Δόξα. Καὶ νῦν. Θεοτοκίον. Ἐγγίζει ὁ Κριτής, ἐπὶ θύραις τὸ τέλος, γρηγόρησον ψυχή, καὶ ἐκ βάθους καρδίας, στέναξον βόησον, τῇ Μητρὶ τοῦ Θεοῦ ἡμῶν, ἐλευθέρωσον, τῶν φοβερῶν με βασάνων, καὶ ἐν τόπῳ με, τῆς ἀναπαύσεως τάξον, πανάμωμε Δέσποινα. Μετὰ τὴν β΄ στιχολογίαν, κάθισμα. Ἦχος δ΄. Ὁ ὑψωθεὶς ἐν τῷ Σταυρῷ. Ἀποῤῥαγεῖσα ματαιότητος βίου τοῖς διαμένουσιν ἀεὶ ἐβεβήκεις, ἐρειδομένη πόδα σου βάσει τῶν ἐντολῶν, χεὶρ δὲ τοῦ Κυρίου σου, τῆς χειρὸς λαβομένη, εἰς ὄρος σε ὡδήγησε, τὸ οὐράνιον Μῆτερ, καὶ εἰς σκηνώματα τὰ ποθητά, ἐν οἷς Ὁσίων ὁμήγυρις τέρπεται. Δόξα. Καὶ νῦν. Θεοτοκίον. Φιλαμαρτήμων πεφυκὼς δυσωπῶ σε, τὸν ἀναμάρτητον Θεὸν τὴν τεκοῦσαν, τὸν ἁμαρτίας αἴροντα τοῦ κόσμου ὦ σεμνή, τὴν πολυαμάρτητον οἰκτειρῆσαι ψυχήν μου, καὶ τὰς ἀνομίας μου τὰς πολλὰς ἀπαλεῖψαι, ἁμαρτωλῶν αὐτὴ γὰρ ἱλασμός, καὶ σωτηρία πιστῶν καὶ ἀντίληψις. Μετὰ τὸν πολυέλεον, κάθισμα. Ἦχος πλ. Δ΄. Τὴν Σοφίαν καὶ Λόγον. Ἐπιθεῖσα τὴν χεῖρα τὴν ἀπαλήν, ἐν ἀρότρῳ τῶν πόνων τῶν καρτερῶν, ἀσκήσεως ἔνδοξε, ὅλην αὔλακα ἔτεμες, τῆς θαυμασίας ταύτης, ζωῆς ἀνδρειότατα, καὶ οὐκ ἐστράφης ὅλως, ναρκήσασα ὄπισθεν, ἀλλὰ μέχρι τέλους τὴν ὁδὸν τοῦ Κυρίου, διήνυσας χαίρουσα, καὶ νῦν δρέπη τὸν ἄσταχυν, σωτηρίας πληθύνοντα, δεκαπλῶς ἀξιΰμνητε, πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ, τῶν πταισμάτων ἄφεσιν δωρήσασθαι, τοῖς ἑορτάζουσι πόθῳ τὴν ἁγίαν μνήμην σου. Δόξα. Καὶ νῦν. Θεοτοκίον. Παναγία Παρθένε Μήτηρ Θεοῦ, τῆς ψυχῆς μου τὰ πάθη τὰ χαλεπά, ἴασαι δέομαι καὶ συγγνώμην παράσχου μοι, τῶν ἐμῶν πταισμάτων ἀφρόνως ὤν ἔπραξα, τὴν ψυχὴν καὶ τὸ σῶμα μολύνας ὁ ἄθλιος. Οἴμοι τί ποιήσω, ἐν τῇ ὥρᾳ ἐκείνῃ, ἡνίκα οἱ Ἄγγελοι τὴν ψυχήν μου χωρίζουσιν, ἐκ τοῦ ἀθλίου μου σώματος, τότε Δέσποινα βοήθειά μοι γενοῦ, καὶ προστάτις θερμότατος σὲ γὰρ ἔχω ἐλπίδα ὁ ἀνάξιος δοῦλός σου Οἱ ἀναβαθμοί. Τὸ α΄ ἀντίφωνον τοῦ δ΄ ἤχου. Προκείμενον: Ὑπομένων, ὑπέμεινα τὸν Κύριον καὶ προσέσχε μοι, καὶ εἰσήκουσε τῆς φωνῆς τῆς δεήσεως μου. Στίχος: Καὶ ἔστησεν ἐπὶ πέτραν τοὺς πόδας μου, καὶ κατηύθυνε τὰ διαβήματά μου. Εὐαγγέλιον κατὰ Ματθαῖον: Εἶπεν ὁ Κύριος τὴν παραβολὴν ταύτην: Ὡμοιώθη ἡ βασιλεία τῶν Οὐρανῶν δέκα παρθένοις, αἵτινες λαβοῦσαι τὰς λαμπάδας αὐτῶν, ἐξῆλθον εἰς ἀπάντησιν τοῦ νυμφίου... Ὁ Ν ψαλμός. Δόξα: Ταῖς τῆς Σῆς Ὁσίας… Καὶ νῦν: Ταῖς τῆς Θεοτόκου… Ἰδιόμελον. Ἦχος β΄. Στ.: Ἐλεῆμον, ἐλέησόν με ὁ Θεός… Φρονήσει ἐγκοσμουμένη Παρασκευὴ ἀείμνηστε, πᾶσάν σου τὴν ὕπαρξιν, πενήτων χερσὶ κατεκένωσας, τὸ τοῦ Θεοῦ ἔλεον εἰς ἑαυτὴν ἕλκουσα. Ὅθεν ἐν δαψιλεῖ τῷ ἐλαίῳ, τὴν σὴν λαμπάδα παρασκευάσασα, καὶ παρθενίας κάλλεσι στίλβουσα, εἰσῆλθες ευφραινόμενη, εἰς τὸν νυμφῶνα τοῦ Κτίστου σου. Αὐτὸν ἱκέτευε Ὁσία καλλιπάρθενε, δωρηθῆναι τῇ οἰκουμένῃ εἰρήνην, καὶ ταῖς ψυχαῖς ἡμῶν τὸ μέγα ἔλεος. Οἱ Κανόνες· τῆς Θεοτόκου πρῶτον· εἶτα τῆς Ὁσίας β΄. Ὁ α΄ Κανών, οὗ ἡ ἀκροστιχίς: Παρθενίης βλάστημα Παρασκευὴν ἀναμέλψω. Ποίημα Μελετίου τοῦ Συρίγου. ᾨδὴ α΄. Ἦχος δ΄. Θαλάσσης τὸ ἑρυθραῖον πέλαγος. Παράσχου παμβασιλεῦ ἀόρατε χάριν ἐξ ὕψους μου, τοῦ ἀνυμνῆσαι θείας ἀρετάς, τῆς Ὁσίας σου σήμερον, ἅς ἐκτελέσαι ἰσχυρέ, κυβερνωμένη τῇ δυνάμει σου. Ἀπλάστῳ Παρασκευὴ φρονήματι καὶ ἀφελότητι, ψυχῆς ἰδέαις πάσαις ἀρετῶν, σεαυτὴν κατεκόσμησας, καὶ ἦθος ἐναπέφαινες, πρεσβυτικὸν ἐν νέῳ σώματι. Ῥυθμῖζειν διηνεκῶς μεμάθηκας, πᾶσας τὰς πράξεις σου Παρασκευὴ Ὁσία, καὶ ὀρμᾶς καὶ βουλὰς καὶ κινήματα, τῆς σωφροσύνης μέλεσι, σαρκὸς πραΰνουσα σκιρτήματα. Θαυμάσια ἐκτελῶν φιλάνθρωπε ἐν τοῖς ἁγίοις σου, ὡς θαυμαστὸς ὑπάρχει ἀληθῶς, διὰ τοῦτο ἐν θαύμασι, δοξάσας τὴν Ὁσίαν σου, τὸ ὄνομά σου ἐμεγάλυνας. Θεοτοκίον. Ἐδέξω ἐν τῇ γαστρί σου πάναγνε, τὸν σὲ ποιήσαντα δι’ ἀκοῆς, καὶ ἐδέχθης αὐτῷ, σοῦ τὴν φύσιν καὶ τέτοκας, μετὰ σαρκὸς τὸν ἄσαρκον, κλήσει Μητρὸς σὲ μεγαλύναντα. Ἕτερος κανών, οὗ ἡ ἀκροστιχίς: Παρασκευὴν τὸ σκεῦος Χριστοῦ ὑμνήσω. Ποίημα τοῦ αὐτοῦ. ᾨδὴ α΄. Ἦχος πλ. Δ΄. Ἁρματηλάτην Φαραώ. Παρασκευὴν τὴν ἐν ὁσίαις πράξεσιν, ἐκκαθαρθεῖσαν φαιδρῶς, καὶ γεγενημένην, σκεῦος ἱερώτατον, τοῦ παναγίου Πνεύματος, εὐφημεῖν προθεμένῳ, χάριν μοι δὸς πολυέλεε, ἵν’ αὐτὴν γεραίρω δοξάσω σε. Ἀπὸ νεότητος σεμνὴ ἀπέῤῥιψας, πᾶσαν τρυφὴν τῆς σαρκός, πλοῦτόν τε καὶ δόξαν, οἷα περ κωλύματα, τῆς πρὸς Θεὸν πορείας σου, καὶ αὐτῷ μόνῳ Μήτερ, προσεκολλήθης δι’ ἔρωτος, καὶ ἐνθέων ἔργων ἀσκήσεως. Ῥωμαλεότητι φρενῶν κατέβαλες, τὸν παλαιὸν πτερνιστήν, οὐκ ἀνεσχομένη ὡσὶ ψιθυρίσαι σου, ἤ βουλὴ τούτου δέξασθαι, ἀλλ’ ὡς νύμφη ἐχέφρων, τὰς ἐντολὰς τοῦ Κυρίου σου κρύπτουσα τὴν πλάνην ἀπέφυγες. Θεοτοκίον. Ἀγαθοδότως ὁ Υἱός σου Πάναγνε, εὐεργετήσας ἡμᾶς, πᾶσι τοῖς ἀνθρώποις, προστασίαν ἄμαχον, καὶ κραταιὰν βοήθειαν σὲ παρέσχε, διό σοι προσπίπτοντες ἀνακράζομεν· σῶσον ἡμᾶς πάντας πρεσβείαις σου. ᾨδὴ γ΄. Οὐκ ἐν σοφίᾳ καὶ δυνάμει. Νουνεχῶς ὄντως, οὐ πλακαῖς τῶν τριχῶν ἤ ενδύμασιν, ἀνθηροῖς ἤ διαυγῶν, ἐν περιθέσει, λιθάκων σαυτὴν ἐκόσμεις, ἀλλ’ ἄνθεσι πραέως πνεύματος. Ἰδοῦσα Μῆτερ, τὰ τοῦ κόσμου τερπνὰ μεταβαίνοντα, εἰς κατήφειαν δεινήν, ἐν λογισμῷ σταθερῷ τὴν χαράν, δάκρυσιν ἠγώνισαι εὑρεῖν τὴν ἄληκτον. Ἡ ἄφεσίς σου, πρὸς Θεὸν ἀναφθεῖσα τοῖς ἄνθραξι, τῆς ἐρήμου ἀληθῶς, οὐκ θεία στέγειν τὸν σὸν λογισμόν ἕως οὗ κατέλαβες, τῶν ὁρεκτῶν τὴν πηγήν. Θεοτοκίον. Σὺ παρθενίας Θεοτόκε τὸν ἔρωτα ἔσπειρας, ταῖς καρδίαις τῶν σεπτῶν, γενναίων ὄντως Παρθένε Ἁγνή, καὶ σὺ ταῖς πρεσβείαις σου τηρεῖς ἀμόλυντα. Ἕτερος. Ὁ στερεώσας κατ’ ἀρχάς. Συσταρωθεῖσα τῷ Χριστῷ, τῇ ζωηφόρῳ νεκρώσει, τὴν ζωὴν τὴν ἀκατάληκτον εὗρες, καὶ νῦν ζῇς ἐν οὐρανοῖς, μετὰ δικαίων ἔνδοξε, ὡς μαρτυρεῖ ἐν κόσμῳ τὰ μετὰ πότμον σου θαύματα. Κατακοσμήσασα σαυτήν, τῇ ἀρετῶν ποικιλίᾳ, ὡραιώθης ἐναντίον Κυρίου, καὶ ἠράσθη σου σεμνή, τοῦ κάλλους καὶ προσήκατο, νύμφην ἠγλαϊσμένην, ἐν οὐρανοῖς ὁ ὑπέρθεος. Ἐπαίνοις στέφεται πολλοῖς, ἡ Ἰωὴλ καθελοῦσα τὸν Σισάρα ἐν ξυλίνῳ πασσάλῳ, σὲ δὲ τίς Παρασκευή, ἀξίως ἐπαινέσειε, τῷ σταυρῷ τοῦ Κυρίου συντρίψασαν τὸν ἀρχέκακον. Θεοτοκίον. Υἱὸν ἐγένννησας σαρκί, ὅν ὁ Πατὴρ πρὸ αἰώνων, συνανάρχως ἐξ ἰδίας οὐσίας, ἀπεγέννησεν Ἁγνή, ἀΰλως διὸ πάντες σε, κυρίως Θεοτόκον, ὁμολογοῦντες σωζόμεθα. Κάθισμα. Ἦχος δ΄. Κατεπλάγη Ἰωσήφ. Ἀσθενείᾳ τῆς σαρκός, τὸν θρασυνόμενον ἐχθρόν, κατεπάλαισας σεμνή, καὶ τὴν τοῦ Πνεύματος ἰσχύν, τῇ διαθέσει οὐχ ἔπεσθαι τῶν σωμάτων, ἐγνώρισας σαφῶς, Παρασκευὴ καὶ Χριστοῦ, τὸν λόγον ἀληθῆ, τοῖς ἔργοις ἔδειξας, ἡ δύναμίς μου λέγοντος, ἐν ἀσθενείᾳ τελειοῦται ὡς γέγραπται, ὁ ἐνισχύων, τοὺς σοὺς Ἁγίους φιλάνθρωπε δόξα σοι. Δόξα. Καὶ νῦν. Θεοτοκίον. Τρικυμίαις τῶν παθῶν, ὁ ἀσυνείδητος ἐγώ, χειμαζόμενος ἁγνή, ἐπικαλοῦμαι σὲ θερμῶς, μὴ μὲ παρίδῃς τὸν δείλαιον ἀπόλεσθαι, ἄβυσσον ἐλέους ἡ τέξασα, πλήν σου γὰρ ἐλπίδα οὐ κέκτημαι, μὴ οὖν ἐχθροῖς ἐπίχαρμα, τελείως ὁ πεποιθώς σοι ὀφθήσομαι, καὶ γὰρ ἰσχύεις, ὅσα καὶ βούλει, ὡς Μήτηρ τοῦ πάντων Θεοῦ. ᾨδὴ δ΄. Ὁ καθήμενος ἐν δόξῃ. Βέλος ὄντως ἀνεδείχθης ἐν χερσὶ δυνατοῦ Θεοῦ, ὅ ἐξηκοντήθης, ἔρωτι Κυρίου ὡς ἄνθραξιν, ἐρημικοῖς διὸ Μῆτερ ἐγκατέτρωσας, καὶ ἐτέφρωσας, τῶν ἀλαστόρων τὰ πρόσωπα. Λόγον ἄλατι νοστίμῳ ἠρτυμένῳ προσφέρουσα, μελιχείῳ γλώσσῃ, ἔβης ἀρετῆς πρὸς τὸ ἄναντες, τὰς μοναζούσας πειθοῖ ἐφεπομένας σοι, διευθύνουσα ἔργοις καὶ λόγοις τὴν ποίμνην σου. Ἀνατέταλκέ σοι Μῆτερ φῶς ἐξ ὕψους τὴν σύζυγον, αὐτῷ εὐφροσύνην, συνεπιφερόμενον ἔνδοξε, καὶ γὰρ ἐφάνης δικαία διατηρήσασα, μεταξὺ σαρκὸς καὶ ψυχῆς μετ’ εὐθύτητος. Θεοτοκίον. Συνεδρεύων ὁ Υἱός Σου, σὺν Πατρὶ Παντοκράτορι, καὶ πληρῶν τὰ πάντα, ἐν ἀπεριγράπτῳ θεότητι ταῖς σαῖς ὠλέναις κρατεῖται θεονύμφευτε αὐθυπόστατος, θαῦμα φρικτὸν καὶ παράδοξον. Ἕτερος. Σύ μου ἰσχὺς Κύριε. Ἡ Ἰουδὴθ νηστείαις τε καὶ δεήσεσιν, ὁπλισθεῖσα ἀνδρικῶς κατέβαλε, τὴν Ὀλοφέρνου δεινὴν ὀφρύν, σὺ δὲ τὸ σαρκίον, τὸ ἁπαλόν κατατήξασα, πολλαῖς δεινοπαθείαις κοσμοκράτορος σκότους, τῇ ἰσχύϊ Χριστοῦ ἐναπέσφαξας. Νοῦν ἀμιγῆ τῶν χαρακτήρων φυλάττουσα, τῶν τοῦ κόσμου ὅλη ἐνητένισας τῷ Παντοκράτορι καὶ Θεῷ, ἐξ οὗ σωθεῖσα ὡς ἄγαλμα, ἀναδέδειξαι, θεόνυμφε Ὁσία, καὶ νῦν τῶν πρωτοτόκων, ἐκκλησίαν κοσμεῖς θείαις χάρισι. Τίς τοὺς πολλοὺς ἱδρῶτας τῆς σῆς ἀσκήσεως, ἐνισχύσει, συγκεφαλαιώσασθαι, Παρασκευὴ νύμφη τοῦ Χριστοῦ, εὐχὰς τὰς συντόνους, τὰς ἀγρυπνίας τὰ δάκρυα, καὶ τὴν τῶν δεομένων, συμπαθῆ προστασίαν, εἰς ζωὴν ἐξωνήσει τὴν μέλλουσαν. Θεοτοκίον. Ὅλη ἐν σοί, ἡνώθη ἡ ὑπεράρχιος, φύσις Κόρη, ἐν μιᾷ τελείᾳ τε, τῇ ἰσοστάσει τῇ ἑαυτῆς, λόγῳ τῷ ἀνάρχῳ, ὅν ἐν σαρκὶ ἀπεκύησας, ἐν δυὸ ταῖς οὐσίαις, τὸν αὐτὸν υἱὸν ἕνα, ἐν θεότητι καὶ ἀνθρωπότητι. ᾨδὴ ε΄. Ἐξέστη τὰ σύμπαντα. Τοῖς πένησιν ἔνειμας, σὸν πλοῦτον δαψιλέστατα, σητῶν ἀφαρπάσασα κλεπτῶν τε, καὶ γὰρ ἐπόθεις ἐν οὐρανοῖς ἐφευρεῖν θησαυρὸν τὸν ἄσυλον σεμνή, ὅν Χριστὸς ὑπέσχειο, δι’ αὐτὸν τοῖς πτωχεύσασιν. Ἡμέρας τὸν καύσωνα, καὶ παγετὸν τὸν ἔννυχον, ἤνεγκας πολλῇ ἐν ταπεινώσει, καὶ καρτερίᾳ εἰς τὰς ἐρήμους σεμνή, σχολάζουσα ἔτεσι μακροῖς, διὸ τὴν παράκλησιν, σοὶ Χριστὸς ἐδωρήσατο. Μωσέως ἡ σύγκονος, Μαρία ἐπινίκιον, ὕμνει τῷ Σωτῆρι ἐν τυμπάνῳ, σὺ δὲ τὸ σῶμα τῷ λογικῷ τῆς ψυχῆς, συναρμολογήσασα καλῶς, ὕμνεις τὸν ποιήσαντα δεκαχόρδῳ ἐν φόρμιγκι. Θεοτοκίον. Ἀνάρχως ἐκλάμψαντι ἐκ τοῦ Πατρὸς θεόνυμφε, ἀρχὴν ἐπηγάγω κατὰ σάρκα, καὶ ἀνεφάνης ἀρχὴ τῆς ὄντως ἀρχῆς, τῆς τεκτηναμένης ἀληθῶς, πᾶν τὸ δημιούργημα, ὁρατὸν καὶ ἀόρατον. Ἕτερος. Ἵνα τί μὲ ἀπώσω. Σκῆνος τὸ σὸν ὑπάρξασα, σκήνωμα τοῦ Πνεύματος, κρήνη γεγένηται βρῦον ἀεννάως, ἰαμάτων παντοίων χαρίσματι, τοῖς προσερχομένοις, ἐν τῷ σεπτῷ Μῆτερ ναῷ σου, καὶ προσψαύουσι πίστει σῆς κόνεως. Καταλλήλως τῇ κλήσει, ἐμπαρασκευάσασα σαυτὴν πανεύφημε, τὴν ὁδὸν Κυρίου ἀκλινῶς ἐπορεύθης καὶ ἔφθασας πρὸς λιμένα θεῖον, μὴ ταραχθεῖσα ταῖς τοῦ βίου, ἀλλοιώσεσιν ὅλως ἐν χάριτι. Εὗρες ἄπονον λῆξιν, πόνοις τῆς ἀσκήσεως καὶ γὰρ πεπείρασαι, ὡς γυνὴ ἀνδρεία, ὅτι λίαν καλὸν τὸ ἐργάζεσθαι, τὰ Κυρίου ἔργα, καὶ διὰ τοῦτο τῆς ψυχῆς σου, οὐκ ἐσβέσθη ὁ λύχνος ουδέποτε. Θεοτοκίον. Ὑπὲρ πᾶσαν οὐσίαν, κτίσεως ὑπέρκεισαι Μαρία ἔνδοξε, σὺ γὰρ μόνη ὄντως, τὴν οὐσίαν τοῦ πλάστου σου δέδεξαι, ἐν γαστρὶ καὶ σάρκα, ἐδάνεισας σῶν ἐξ αἱμάτων, καὶ Υἱόν σου καλέσαι ἠξίωσαι. ᾨδὴ στ΄. Ἐβόησε προτυπῶν. Πεπόρευσαι, τὴν ὁδὸν τὴν τοῦ βίου πανεύφημε, τῶν σῶν πόνων ἐν κλαυθμῷ βαλλομένη τὰ σπέρματα, Θεῷ δὲ στραφεῖσα, ἐν χαρᾷ συγκομίζεις τὰ δράγματα. Ἀλάβαστρον, τὸν σὸν σῶμα ὑπῆρχε τὰ δάκρυα, ὥσπερ μῦρον, ἐκκινοῦν καθ’ ἑκάστην τῷ Πλάστῃ σου, διὸ μετὰ πότμον, κρήνη ὄντως ἰάσεων γέγονε. Ῥυθμίζεται, πᾶς ὁ βλέπων τὸν βίον σου ἔνδοξε, εὐγνωμόνως, καὶ γὰρ ὤφθη κανὼν ἀκριβέστατος, ἀρετῆς ἁπάσης, μοναζόντων τε στάθμη σωτήριος. Θεοτοκίον. Ἁπάντων σε, τῶν κτισμάτων ὁ Κύριος ἔδειξεν ἀνωτέραν, καὶ γὰρ πάντας κροτῶν ὁ ὑπέρθεος, ἐν σοὶ ὑπετάγη, ὡς Μητέρα δοξάζων Σε Πάναγνε. Ἕτερος. Ἱλάσθητί μοι Σωτήρ. Ὁ ἔρως ὁ τοῦ Χριστοῦ, εἰσοικισθεὶς ἐν καρδίᾳ σου, ἀνέπεισε τὰ τερπνά, τοῦ κόσμου ὡς σκύμβαλα, λογίζεσθαι ἅπαντα, ἵνα Τοῦτον μόνον, ὡς Νυμφίον σου κερδήσειας. Συνθέτῳ Παρασκευή, εἰδυΐα ἐν θυμιάματι, ἱλάσασθαι τὸν Θεόν, ψυχὴν καὶ τὸ σῶμά σου, Αὐτῷ προσενήνοχας, σύνθετον ὡς μύρον, καὶ εὐπρόσδεκτον θυμίαμα. Χαρᾶς πληροῦται ἡ γῆ, ἡ τῶν Ἐπιβατῶν ἐν πνεύματι, κατατρυφῶσα τῶν σῶν, θαυμάτων πανέντιμε, καὶ γὰρ σὲ ἐπλούτισε, προστάτιν καὶ ῥῦστιν, ἐν πολέμοις ἀπροσμάχητον. Θεοτοκίον. Ῥομφαῖα τῶν δυσσεβῶν, κατατρεχόντων τὴν ποίμνην Σου, εἰς τὰς καρδίας αὐτῶν, εἰσέλθοι πανάμωμε, καὶ τὰ τόξα σύντριψον, αὐτῶν Σαῖς πρεσβείαις συντηροῦσα τοὺς ἱκέτας Σου. Κοντάκιον. Ἦχος β΄. Τὰ ἄνω ζητῶν. Νηστείαις πολλοῖς τὸ σῶμα κατατήξασα, τὸν νοῦν πρὸς Θεὸν ἀνύψωσας μετάρσιον, καὶ ζωὴν ἀσώματον, μετὰ σώματος ἔζης ἀείμνηστε, λιποῦσα τῆς ὕλης τὸν τάραχον, διὸ νῦν χορεύεις σὺν Ἀγγέλων χοροῖς. Ὁ Οἶκος. Ἀγγέλων βίον ἐπὶ γῆς ζηλώσασα Ὁσία, ἁγνείαν κατησπάσω, καὶ ὕμνον ἄπαυστον Θεοῦ, διὸ καὶ προσπαθείας πάσης χωρίσασα σαυτήν, οὐδὲν ἴδιον ἔσχες ἐν κόσμῳ τῷ προσκαίρῳ, ἀλλ’ ἅμα πάντα φέρουσα, παρέδωκας τῷ Κτίστῃ σου, πλοῦτον, πατρίδα, συγγένειαν, εὐγένειάν τε τὴν πλαστήν, καὶ κάλλος τὸ τοῦ σώματος, ὡς πάροικος διάγουσα, καὶ στένουσα πρὸς τὴν ἄνω πόλιν, ἧς δημιουργὸς ὁ Κτίστης καὶ Κύριος, ὁ σὲ προσκαλεσάμενος εἰς τὰς ἐκεῖθεν μονάς, ἀγαλλομένην καὶ χαίρουσα. Νῦν γὰρ συγχορεύεις τοῖς Ἀγγέλων χοροῖς. Συναξάριον. Τῇ ΙΔ' τοῦ αὐτοῦ μηνός, Μνήμη τῆς Ὁσίας Μητρὸς ἡμῶν Παρασκευῆς τῆς νέας. Παρασκευὴν ὡς σκεῦος ἐκλελεγμένον, Χριστὸς τίθησιν, ἐν ταμείῳ τοῦ πόλου. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, ἀνάμνησις τῆς παραδόξου σωτηρίας τὴν ὁποίαν ἐτέλεσε ἐν τῇ Νήσῳ τῆς Χίου, ἡ Ἁγία καὶ ἔνδοξος Ὁσιομάρτυς Παρασκευὴ χαλινώσασα τὴν ὁρμὴν τῆς θαλάσσης, καὶ εἰς τὰ ὀπίσω αὐτὴν ἀποστρέψασα, ἥτις ὡς ἐφάνη ὥρμησεν ὑπὸ θεϊκῆς ὀργῆς, διὰ νὰ καταποντίσῃ τὴν χώραν ὅλην. Κατὰ τὸ ἔτος 1442, ὅταν ἐβασίλευεν ὁ λατινόφρων Ἰωάννης ὁ Παλαιολόγος, ὅστις ἔκαμε βιαίως τὴν ἕνωσιν εἰς τὴν Φλωρεντίαν τῆς Ἰταλίας, καὶ μετὰ ταῦτα ἐσπούδαζε νὰ τὴν στερεώσῃ εἰς κάθε τόπον, τότε ὁ φιλάνθρωπος Κύριος ἔδειξεν μεγάλην ἀγανάκτησιν κατὰ τῆς νήσου ταύτης, ὥστε ὁποῦ ἐφάνη πῶς νὰ ἐβουλήθῃ νὰ τὴν καταποντίσῃ μὲ ἕνα μερικὸν κατακλυσμόν, διὰ νὰ πλύνῃ τὰς ἁμαρτίας καὶ παρανομίας τῶν ἀνθρώπων, ὁποῦ τόσον πολλὰ τὸν ἐπαρώργιζον. Ἑσπέρα ἥτον ὁποῦ ἐξημέρωνεν ἡ ΙΔ΄ Ὀκτωβρίου, καὶ κάποιος ἱερομόναχος Ἀμβρόσιος, ἐπῆγε νὰ ψάλῃ κατὰ τὴν συνήθειαν τὸν ἑσπερινὸν εἰς τὴν ἐφημερίαν του ὁποῦ ἦτον ὁ ναὸς τῆς Ὁσιομάρτυρος Παρασκευῆς, ὅστις εὑρίσκεται εἰς τὸ ἀνώτερον καὶ ἀκρότατον μέρος τοῦ παλαιοκάστρου. Ὁ ἱερομόναχος ἔψαλλε τὸν ἑσπερινόν, καὶ βροχὴ ἄρχισε νὰ πίπτῃ, τόσον πολλὴ καὶ ῥαγδαία καὶ ἀδιάκοπος, ὥστε ὁποῦ δὲν ἐφαίνετο νὰ ἔπιπτε βροχή, ἀλλὰ πῶς ἐχύνοντο ποταμοί. Ὁ ἱερομόναχος, δὲν ἐδυνήθη πλέον νὰ ὑπάγῃ εἰς τὸ κελλίον του, ἀλλ’ ἔμεινεν εἰς τὴν Ἐκκλησίαν, καὶ τοῦ ἐφαίνετο ὅτι ὀργὴ θεϊκὴ εἶναι καὶ βούλεται ὁ Θεὸς νὰ καταποντίσῃ τὸ νησί, ὅθεν, καὶ κυριευμένος ἀπὸ φόβον μέγαν, ἤρχισε νὰ προσεύχεται καὶ νὰ παρακαλῇ τὸν φιλόψυχον Δεσπότην νὰ παύσῃ τὸν θυμόν του, καὶ νὰ μεταβάλλῃ τὴν δικαίαν του ἀγανάκτησιν εἰς οἰκτιρμοὺς καὶ ἔλεος πρὸς τὸν λαόν του, μὴν ἠξεύρων ἀκόμα, ὅτι καὶ ἠ θάλασσα εὐγῆκεν ἀπὸ τὰ ὅριά της, καὶ ὥρμησε μανικὴ τὸν ἀνήφορον πρὸς τὴν ξηράν, διὰ νὰ καταποντίσῃ τὴν χώραν. Φαίνεται δὲ καθὼς ἔδειξαν τὰ πράγματα, ὁ ἱερεῦς ἐκεῖνος ὁ καλὸς Ἀμβρόσιος, ἦτον ἄνθρωπος εὐλαβὴς καὶ φοβούμενος τὸν Θεόν, καὶ τῇ ἀληθείᾳ Θεοῦ ἄνθρωπος, ἄξιος δηλαδὴ διὰ νὰ ἰδῇ μυστήρια Θεοῦ. Ὅτι, ἐκεῖ προσευχόμενος καὶ δεόμενος τοῦ Θεοῦ ὅλην τὴν νύκτα, διὰ νὰ κοπάσῃ τὴν μεγάλην του ὀργήν, κάποιαν ὥραν ἐκατέβασε τὸ στασίδι, καὶ ἐκάθισε διὰ νὰ λάβῃ μικρὰν ἄνεσιν ἀπὸ τὸν πολὺν κόπον, καὶ καθίσας ἀφύπνωσε μικρόν. Καὶ ἰδού, τοῦ ἐφάνη ἡ στέγη τῆς Ἐκκλησίας ἀνεωγμένη, καὶ ἐκεῖ εἰς τὸ ὕψος ἕνα φωτεινότατον σύννεφον, εἰς τὸ ὁποῖον μέσα εἶδε μίαν σεμνοτάτην γυναῖκα, ἡ ὁποία εἶχε τὰς χεῖράς της ὑψηλὰ ἐκτεταμένα πρὸς τὰ Οὐράνια, μὲ σχῆμα καὶ τάξιν, πῶς προσηύχετο. Ταῦτα ἰδὼν ὁ πρεσβύτερος ἐφοβήθη, καὶ ἔτρεμεν ἡ καρδία του, καὶ ἰδού, φωνὴ ἠκούσθη πρὸς αὐτὸν λέγουσα· Ἀμβρόσιε, μὴ φοβοῦ, ἐγὼ εἶμαι ἡ Ὁσιομάρτυς Παρασκευή, σέσωσταί σου ἡ πατρίς. Ταῦτα ἰδὼν καὶ ἀκούσας ὁ ἱερὸς Ἀμβρόσιος, ἀπετείναξεν ἀπὸ τοὺς ὀφθαλμούς του καὶ ἐκεῖνον τὸν ὀλίγον ὕπνον, μὲ δύο ἐναντιώτατα πάθη, ἤγουν μὲ φόβον καὶ χαρὰν εἰς τὴν καρδίαν του. Καὶ οὕτως ἄρχισε νὰ ψάλλῃ καὶ τὸν Ὄρθρον του μὲ περισσοτέραν εὐλάβειαν, καὶ ἐν τοσούτῳ ἔγινεν ἡμέρα, καὶ ἰδού, ἄνθρωποι ἐλθόντες ἀπὸ τὰ κάτω μέρη, (ἤδη γὰρ καὶ ἡ βροχὴ ἐκόπασεν ὀλίγον) ἀνήγγειλαν μὲ φόβον καὶ τρόμον, ὅτι ἡ θάλασσα εὐγῆκεν ἀπὸ τὰ φυσικά της ὅρια, καὶ ἔφθασεν ἕως τὴν Παναγίαν, τὴν καλουμένην Ἐλεημονίτριαν, καὶ φαίνεται πῶς ἀπηλεῖ νὰ καταποντίσῃ ὅλην τὴν χώραν, διὰ τὰς ἁμαρτίας τῶν κατοικούντων ἐν αὐτῇ. (Διηγοῦνται δὲ οἱ παλαιότεροι ἐξ ἀρχαίας παραδόσεως, ὅτι καὶ ἕως ἐπάνω εἰς τὸν Χριστὸν ἔφθασεν ἡ θάλασσα, καὶ μὲ ὁρμὴν μεγάλην ἀνέβαινε). Τότε, καὶ ὁ ἱερὸς Ἀμβρόσιος ἐδιηγήθη τὸ ὅραμα τῆς Ἁγίας Παρασκευῆς, καὶ ὁ λόγος διεδόθη κάτω εἰς τὴν χώραν, καὶ λαβόντες ὅλοι οἱ Χριστιανοὶ καλὰς ἐλπίδας ἀπὸ τὴν ὑπόσχεσιν τῆς Ἁγίας, ἐπρόσπεσαν εἰς τὸν Θεόν καὶ εἰς τὴν Ὁσιομάρτυρα Παρασκευήν, καὶ κάνοντες κοινὴν λιτανείαν μὲ τὴν εἰκόνα τῆς Ἁγίας, καὶ χύνοντες θερμὰ δάκρυα, ἐξιλέωσαν τὴν θείαν ἀγανάκτησιν, διὰ τῶν εὐπροσδέκτων πρεσβειῶν τῆς Ἀθληφόρου δούλης του, καὶ οὕτως ἔπαυσεν ἡ ἀγριαίνουσα θάλασσα, καὶ ἐστράφη πάλιν εἰς τὸν πρῶτόν της τόπον καὶ ἔμεινεν ἀβλαβὴς ἡ πόλις κατὰ τὴν ἀπόφασιν τῆς Ὁσιομάρτυρος. Καὶ οὐ μόνον δὲ τὴν ἐτήσιον μνήμην τοῦ τοιούτου θαύματος οἱ τότε χριστιανοὶ ἐπαράδωκαν εἰς ἡμᾶς, ἀλλὰ καὶ ναὸν περικαλλῆ ἐπ’ ὀνόματι τῆς Ἁγίας ἔκτισαν κάτω εἰς τὸ χεῖλος τῆς θαλάσσης διὰ νὰ κρατῇ εἰς τὸ ἑξῆς χαλινωμένην τὴν ἁγριότητα τῆς θαλάσσης. Ἐσώζετο δὲ εἰς πολλοὺς χρόνους ὕστερον ὁ ναὸς ἐκεῖνος, καὶ πολλὰ θαύματα καὶ ἰάματα ἐγίνοντο εἰς αὐτὸν μέσα. Ἀφ’ οὗ δὲ ὁ τόπος ἐπέρασεν εἰς ἄλλην ἐξουσίαν, ἐμεταβλήθη διὰ τὰς ἁμαρτίας μας καὶ ὁ θεῖος ναὸς ἐκεῖνος εἰς μιαρὸν καὶ βέβηλον ἐργαστήριον. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Μνήμη τῶν Ἁγίων Μαρτύρων Ναζαρίου, Γερβασίου, Προτασίου, καὶ Κελσίου. Τὸν Ναζάριον καὶ συνάθλους τρεῖς ἅμα, Θεῷ προσῆξε Ναζαρηνῷ τὸ ξίφος. Οὗτος ἦτον ἐκ τῆς Ῥώμης, βασιλεύοντος τοῦ Νέρωνος ἐν ἔτει νζ΄ (57), γόνος πλουσίων καὶ εὐσεβῶν, μαθητῶν τοῦ Ἀποστόλου Πέτρου. Κατὰ τὸν εἰκοστὸν χρόνον τῆς ἡλικίας του, πωλήσας ὅλον τὸ πρᾶγμά του, ἐπῆρε τὰ ἀργύρια, καὶ περιπατῶν ἀπὸ πόλεως εἰς πόλιν, ἔδιδεν ἐλεημοσύνην εἰς πένητας, διδάσκων ἀποστολικῶς τὴν εὐσέβειαν. Ἀπῆλθεν μετὰ δέκα ἔτη πρὸς τὴν πόλιν Πλακεντίαν καὶ Μεδιολάνων καὶ ἐκεῖ εὗρε φυλακωμένους δύο Ἁγίους χριστιανούς, τὸν Προτάσιον καὶ τὸν Γερβάσιον, με τοὺς ὁποίους ἐφιλιώθη. Τοῦτο μαθῶν ὁ ἄρχων τῆς Ἰταλίας Ἀνουλίνος, τὸν ἐσυμβούλευε νὰ μὴν ὑβρίζῃ τοὺς θεούς του, ἀφοῦ γνωρίσας τὴν γνώμην του, τοῦ ἔδωκεν πολλὰ ῥαπίσματα εἰς τὸ πρόσωπον, καὶ τὸν ἔδιωξεν ἀπὸ τὴν πολλὴν μὲ πολλὴν ἀτιμίαν ὡς μίασμα. Ἐξῆλθε, καὶ ἀπὸ ἐκεῖ πηγαίνει εἰς τὴν πόλιν Κίμελιν, διδάσκων καὶ βαπτίζων. Εἰς ὀπτασίαν ἐκεῖ βλέπει τὴν Θεοτόκον, καὶ τοῦ λέγει νὰ ὑπάγῃ εἰς τὴν Γαλλίαν. Ἐγερθείς, ἀπῆλθεν εἰς μίαν πόλιν τῆς Γαλλίας Μελίαν ὀνόματι, καὶ εἰς ὀλίγον καιρὸν τοὺς ἔφερεν σχεδὸν ὅλους εἰς τὴν ἀλήθειαν. Ἦτο δὲ ἐκεῖ μία γυνὴ ἐπιφανής, ἥτις εἶχε παιδίον τριῶν ἐτῶν, τὸ ὁποῖον τὸ ἐμπιστεύθῃ εἰς τὸν Ἅγιον, ὁ ὁποῖος τὸν ἐβάπτισε Κέλσιον. Ὑπῆγε δὲ καὶ εἰς ἄλλας πόλεις τῆς Γαλλίας. Μαθῶν δὲ τοῦτο ὁ ἄρχων Δεινόβαος, τὸν ἐξέτασεν μαζὶ μὲ τὸν Κέλσιον. Ἀφοῦ ὀ Ναζάριος ὁμολόγησε τὸν Χριστόν, ἐθυμώθῃ ὁ θηριόγνωμος, ἅρπαξεν ἀπὸ τὰς χεῖρας αὐτοῦ τὸν Κέλσιον, καὶ τὸν ἔδηρε ἀνηλεῶς. Τὸ δὲ παιδίον ἐδέχετο τὰς ἀνυπίστους πληγὰς μὲ ἀγαλλίασιν, λέγων· Αὐτὸς ὁ Θεὸς ὅπου λατρεύω νὰ σὲ κρίνῃ ἄδικε δικαστά, ὡς Κριτὴς δικαιότατος. Μετὰ ταῦτα τοὺς ἐφυλάκωσεν. Ἡ δὲ συμβία τοῦ ἄρχοντος τὸν παρακάλεσε ὅπως λυπηθῇ τὸ βρέφος, καὶ διὰ τοῦτο αὐτὸς ἀπέλυσεν αὐτούς. Ὑπήγαν δὲ οἱ Ἅγιοι εἰς ἄλλην χώραν τοῦ Τιβερίου, τὴν Τίμεριν, ἐπιστρέφων πολλοὺς πρὸς ἐπίγνωσιν. Μαθὼν δὲ τοῦτο ὁ Νέρων, ἔστειλε πρόσταγμα νὰ τοὺς φέρουν ἐνώπιόν του, ὅστις ἐδοκίμασε νὰ τους διαστρέψῃ. Ἀλλὰ δὲν ἐδυνήθη νὰ ἐκφοβήσῃ κἄν τὸ παιδίον. Ὅθεν, προστάσσει νὰ τοὺς ῥίψουσιν εἰς τὸ πέλαγος, καὶ οὕτως ἐβύθισαν αὐτούς. Ἀλλά, ἦλθεν Ἄγγελος καὶ τοὺς ἔβγαλεν εἰς τὴν γῆν χωρὶς βλάψιμον. Τοῦτο τὸ θαῦμα ἔσυρε πολλοὺς εἰς τὴν πίστιν. Ὁ δὲ Ναζάριος ὑπῆγε εἰς τὴν Γένουαν καὶ εἰς τὰ Μεδιόλανα. Ἐκεῖ ὁ ἄρχων Ἀνουλῖνος τὸν ἐφυλάκωσεν, καὶ κατ’ ἐντολὴν τοῦ Νέρωνος, ἐθανατώθῃ διὰ ξίφους μαζί με τὸν συνάθλους του Κέλσιον, Προτάσιον καὶ Γερβάσιον. Φιλόχριστός τις, κατὰ θείαν ἐντολὴν ἔβρήκε τὰ Ἅγια Λείψανα, καὶ τὰ ἔφερε εἰς τὸν οἶκόν του, καὶ τότε ἰατρεύθη μία θυγάτηρ, ἥν εἶχε παράλυτον. Ἐκρύπτοντο αὐτὰ ἕως τὸν καιρὸν τοῦ Μεγάλου Θεοδόσιου, καὶ τὰ ἔφερε εἰς τὰ Μεδιόλανα. Καθὼς τὰ ἅγια Λείψανα εἰσῆλθον εἰς τὰς πύλας τῆς πόλεως, ἐτέλεσαν θαυμάσια ἄπειρα· τυφλοὶ ἐφωτίσθησαν, χωλοὶ ἐπεριπατοῦσαν, λεπροὶ ἐκαθαρίσθησαν, καὶ οἱ δαίμονες ἀπὸ τοὺς πάσχοντας ἔφευγον, καὶ ἁπλῶς ὅλοι οἱ ἀσθενεῖς ὅπου ἠσπάθησαν αὐτά, ἐθεραπεύθησαν. Ὁ δὲ Θεοδόσιος, ἔκτισε καὶ εἰς τὸ Βυζάντιον ναὸν περιβόητον ἐπ’ ὀνόματι τῶν Ἁγίων. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Μνήμη τοῦ Ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν Κοσμᾶ τοῦ Ποιητοῦ, Ἐπισκόπου Μαϊουμᾶ τοῦ Ἁγιοπολίτου. Ἀπῆλθε Κοσμᾶς ἔνθα πᾶσα τερπνότης, Μέλη λιπὼν τέρποντα τὴν Ἐκκλησίαν. Οὗτος ὁ Ἅγιος, ἔμεινεν ὀρφανὸς ἐνῷ ἤτο πολὺ νέος, ὅθεν ἔλαβεν αὐτὸν ὁ πατὴρ τοῦ Ὁσίου Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ ὀνόματι Σέργιος καὶ τὸν υἱοθέτησεν διὰ ψυχικήν του σωτηρίαν, ἔχων πολλὴν πρόνοιαν περὶ αὐτοῦ καὶ κηδεμονίαν. Ἐπειδὴ δὲ ὁ πατὴρ τοῦ Δαμασκηνοῦ εἶχε πλοῦτον καὶ δόξαν πολλήν, διὰ τοῦτο προσέλαβε εἰς τὸν οἶκόν του, ἕνα πολυμαθῆ καὶ σοφὸν διδάσκαλον, ἀξίωμα ἔχοντα τῶν Ἀσιγκριτῶν μοναχὸν καὶ ὀνομαζόμενον καὶ αὐτὸν Κοσμᾶν. Εἰς τοῦτον λοιπὸν παρέδωκε καὶ τὸν κατὰ φύσιν υἱόν του Ἰωάννην, καὶ τὸν κατὰ θέσιν υἱόν του Κοσμᾶν. Ὅθεν, αὐτὸς ἐδίδαξεν κάθε σοφίαν θείαν καὶ ἀνθρωπίνην τοὺς νέους τούτους, οἵτινες, τυχόντες φύσεως δεξιᾶς, ἔμαθον παρ’ ἐκείνου ἐν ὀλίγῳ χρόνῳ ὅλην τὴν γραμματικὴν καὶ τὴν φιλοσοφίαν, πρὸς τούτοις δὲ καὶ ἀστρονομίαν, μουσικὴν καὶ γεωμετρίαν, καὶ ἐκ τούτου ἔγιναν εἰς ὅλους αἰδέσιμοι καὶ σεβάσμιοι. Ἔπειτα, μεταβάντες ἀμφότεροι εἰς τὴν Λαύραν τοῦ Ἁγίου Σάββα, ἔγιναν μοναχοί. Μετὰ ταῦτα, ὁ μὲν μακάριος Ἰωάννης ἐχειροτονήθη Πρεσβύτερος ὑπὸ τοῦ Ἰωάννου Πατριάρχου Ἱεροσολύμων, ὀ δὲ ἀοίδιμος Κοσμᾶς, πολὺ παρακινηθεὶς ἀπὸ ὅλην τὴν Σύνοδον Ἱεροσολύμων, ἐν ἔτει 743, ἔγινεν ἐπίσκοπος Μαϊουμᾶ. Δύναται δὲ ἕκαστος νὰ γνωρίσῃ μὲ τὴν πεῖραν, πόσον μέγας καὶ θαυμάσιος ὑπῆρξε κατὰ τὸν λόγον καὶ τὴν γνῶσιν ὁ θεῖος οὗτος Κοσμᾶς, ἐὰν ἀναγνώσῃ ἐπιμελῶς τοὺς κανόνας καὶ τὰ τροπάρια, καὶ τὰ ἄλλα συγγράμματα ὅσα ἐφιλοπόνησεν ὁ ἀοίδιμος. Ὅθεν, ἐγένετο ἄριστος ᾀσματογράφος, ἀφ’ οὗ καὶ ποιητὴς καὶ μελῳδὸς ἐπονομάζεται. Καλῶς λοιπὸν καὶ θεαρέστως ποιμάνας τὸ ποίμνιόν του, καὶ εἰς βοσκὴν σωτηρίας αὐτὸν ὁδηγήσας, φθάσας δὲ εἰς γῆρας βαθύ, πρὸς Κύριον ἐξεδήμησε. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Μνήμη τοῦ Ἁγίου Μάρτυρος Σιλβανοῦ τοῦ γέροντος, τοῦ διὰ ξίφους τελειωθέντος. Μετῆλθεν αὐχήν Σιλβανοῦ τομὴν ξίφος, Κἀντεῦθεν ὤφθη Σιλβανὸς τομεὺς πλάνη. Οὗτος ὁ Ἅγιος κατήγετο ἀπὸ τὴν χώραν τῆς Παλαιστίνης Γάζης, ἥτις καὶ Κωνσταντία ὠνομάσθη, ἦτο δὲ ἄνθρωπος πρᾷος καὶ ἄκακος, γηραλέος τὴν ἡλικίαν, στρατιώτης μὲν πρότερον, εἶτα δέ, διὰ τὴν ὑψηλὴν καὶ καθαράν του ζωήν, ἔγινε Πρεσβύτερος τῆς ἐν Γάζῃ Ἐκκλησίας. Οὗτος λοιπὸν παρασταθεὶς εἰς τὸν ἄπιστον λαὸν τῶν Καισαρέων, καὶ ἐλέγξας αὐτῶν τὴν ἀσέβειαν, ἐδάρη πικρῶς καὶ κατεξεσχίθη εἰς τὰς πλευράς. Ἔπειτα, κατεδικάσθη νὰ δουλεύη εἰς τὰ μεταλλεῖα τοῦ χαλκώματος, τὰ εὑρισκόμενα εἰς τοὺς τόπους τοὺς καλουμένους Ζωόρους. Ἐκεῖ δὲ εὑρισκόμενος, γίνεται Ἐπίσκοπος διὰ τῆς παροτρύνσεως τοῦ ἐκεῖ λαοῦ. Μετ’ ὀλίγον δὲ καιρόν, κατεξηραμμένος ὤν, τόσον ἐκ τοῦ γήρατος, ὅσον καὶ ἐκ τῆς ἀσθενείας, ἀπεκεφαλίσθη παρὰ τῶν εἰδωλολατρῶν, καὶ οὕτως ἔλαβεν ὁ ἀοίδιμος τοῦ μαρτυρίου τὸν στέφανον. Σὺν αὐτῷ ἀπεκεφαλίσθησαν καὶ ἄλλοι τεσσαράκοντα Μάρτυρες, ἐκ τῶν ὁποίων, ἄλλοι μὲν ἦσαν ἀπὸ τὴν Αἴγυπτον, ἄλλοι δὲ ἀπὸ τὴν Παλαιστίνην. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, οἱ Ἅγιοι τεσσαράκοντα Μάρτυρες οἱ ἐξ Αἰγύπτου καὶ Παλαιστίνης ξίφει τελειοῦνται. Ἤνεγκε διπλῇ Μαρτύρων εἰκὰς ξίφος, Αἴγυπτος οὕς ἤνεγκε καὶ Παλαιστίνη. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Μνήμη τοῦ Ἁγίου Μάρτυρος Πέτρου τοῦ Αὐσελάμου, πυρὸς τελειωθέντος. Τὸ πῦρ ὑπελθὼν ἐνθέῳ ζήλῳ Πέτρος, Τὸ τῆς πλάνης πῦρ σβεννύει τῆς δυσθέου. Οὗτος, ἦτο ἀπὸ τὰ μέρη τῆς Ἐλευθερουπόλεως, ἐκ κώμης καλουμένης Ἀνίας (ἤ Ἀνέας), ἀνδρεῖος μὲν κατὰ τὴν ψυχήν, νέος δὲ ἅμα καὶ δυνατὸς κατὰ τὸ σῶμα. Ἀφ’ οὗ δὲ δοκίμασε πολλοὺς ἀγῶνας διὰ τὴν εὐσέβειαν, καὶ κατεφρόνησεν ὅλα τὰ ἐπίγεια, τελευταῖον ἔγινε θυσία καὶ ὁλοκαύτωμα εἰς τὸν Χριστόν, κατὰ τὸ ἕκτον ἔτος τῆς βασιλείας τοῦ Διοκλητιανοῦ, ἤτοι ἐν ἔτει 292, διὰ πυρὸς γὰρ τὸν τοῦ μαρτυρίου ἐκομίσατο στέφανον, ἀφ’ οὗ πρότερον ἔλαβε διάφορα βάσανα ὁ ἀοίδιμος. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἐν Ἁγίοις Πατρὸς ἡμῶν Ἰγνατίου τοῦ νέου, ἀρχιεπισκόπου Μηθύμνης τοῦ θαυματουργοῦ. Ἔπαινον ᾄδω ἱερῷ Ἰγνατίῳ, ἀνθ’ ὧν ἐς ἀεὶ τοῖς ἅπασιν ἀρήγει. Τὴν καταγωγὴν ἕλκων πιθανώτατα ἐκ Βυζαντίου, ἐγεννήθη ὁ φωστὴρ οὗτος τῆς Ἐκκλησίας Ἰγνάτιος εἰς Φάραγγα τῆς Λέσβου. Ὁ πατὴρ αὐτοῦ, Μανουὴλ Ἀγαλλιανός ὀνομαζόμενος ἧν ἱερεύς, δι’ ὅ καὶ ὁ υἱὸς αὐτοῦ τὴν ἱερωσύνην ἠγάπησεν ἐκ παιδός. Ἔφερε δὲ οὗτος τὸ ὄνομα Ἰωάννης, ὅπερ διετήρησεν γενόμενος ἱερεύς, μετωνομάσθη δὲ Ἰγνάτιος ὅτε ἐγένετο Ἐπίσκοπος. Οὗτος ὁ μακάριος κτήτωρ τῆς σεβασμίας ἱερᾶς Μονῆς Λειμῶνος γενόμενος, καὶ τὴν ἑτέραν ἐν Καλλονῇ Μονὴν τῆς Μυρτιδιωτίσσης ἐν πατρώῳ χωρῷ ἱδρυμένην ἀνεκαίνισε καὶ ἐν ἀμφοτέραις θείῳ ζήλῳ πυρπολούμενος, τοὺς αἱρουμένους τῆς ἰσαγγέλου μοναχικῆς πολιτείας συνήγαγεν, τὰς δὲ Μονὰς Πατριαρχικοῖς γράμμασι εἰς τὸ διηνεκὲς κατοχυρώσατο. Τότε δέ, καὶ τῆς Ἐπισκοπῆς τῆς ἱστορικῆς καὶ παλαιφάτου ἱερᾶς Μητροπόλεως Μηθύμνης ἀξιοῦται ἥν καὶ ποίμανε θεοφιλῶς καὶ θεαρέστως τέτταρσιν ἔτεσιν. Οἷον δὲ ἄμεπτον βίον καὶ πολιτείαν ἐνάρετον ἔδειξεν ἐν τῷ μοναχικῷ ἐπαγγέλματι, τοιαύτην διετράνωσε καὶ ἐπὶ τῆς ἀρχιερατικῆς αὐτοῦ διὰ τῆς πληθύος τῶν θεαρέστων πράξεων καὶ κατορθωμάτων. Ἐξαιρέτως δὲ τῇ παιδείᾳ μεγάλα προσενεγκὼν καὶ πλεῖστα ὑπὲρ αὐτῆς διαθέσας καὶ σχολὴν περιώνυμον Λειμωνιάδα ἐγκαθιδρύσας, τῆς ὑποδούλου Λέσβου ὄντως φωτιστὴς ἐγένετο. Τοσαύτας καὶ τηλικαύτας ὑπηρεσίας τῇ Ἐκκλησίᾳ καὶ τῷ Ἔθνει ὁ Ἅγιος Ἰγνάτιος προσενεγκών, ἐν εἰρήνῃ τελειοῦται ἔτει 1567. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ Ὁσίου Παχωμίου, τοῦ ἐν Χίῳ. Ὡς ἄλλος ὑψίκομος φοῖνιξ ἐν Χίῳ, ἤνθησεν ἄρτι Παχώμιος ὁ νέος. Ὁ Ὅσιος καὶ θεοφόρος πατὴρ ἡμῶν Παχώμιος ἐγεννήθη ἐν Ἐλάτῃ τῆς νήσου Χίου τῷ 1840 ἐκ γονέων πτωχῶν μὲν εἰς ὑλικὸν πλοῦτον, πλουσίων ὅμως εἰς πίστιν καὶ εὐσέβειαν. Μὴ τυχῶν παιδείας τῆς θύραθεν διὰ τὴν ἔνδειαν τῶν αὐτοῦ γονέων, ἐνωρὶς κατέφυγεν εἰς τὴν πάλαι κλεινὴν Βασιλεύουσαν δι᾿ ἐξεύρεσιν ἐργασίας. Αὐτόθι περιφερόμενος ἀνὰ τὰς ῥύμας ἐπώλει τοὺς τῆς λεμονέας καρποὺς καὶ ἐκέρδιζε τὰ πρὸς τὸ ζῆν ἀναγκαία. Ἐλθών, ὅμως, μίαν τῶν ἡμερῶν εἰς ἀντιπαράθεσιν μετὰ τίνος Ἀγαρηνοῦ καὶ ἐν ἀμύνῃ εὑρισκόμενος ἐφόνευσεν αὐτόν. Πολλὰ ἐκ τοῦ γεγονότος αὐτοῦ ὑπέμεινε βασανιστήρια καὶ ἐνεκλείσθη εἰς φυλακήν, ἔνθα ἀδιακόπως ηὔχετο πρὸς Κύριον ὑποσχόμενος αὐτῷ καὶ τῇ Κυρίᾳ Θεοτόκῳ τὴν ὁλικὴν αὐτοῖς ἀφιέρωσιν. Ἀξιωθεὶς ὅθεν οὑ μόνον ἐκφυγεῖν τῆς θανατικὴς καταδίκης, ἀλλὰ καὶ δραπετεῦσαι ἐκ τῆς φυλακῆς, ἴθυνε τὰ διαβήματα αὐτοῦ εἰς τοὺς Ἁγίους Τόπους, ἔνθα προσκυνήσας τὸν Φρικτὸν Γολγοθὰν καὶ τὸν Πανάγιον Τάφον, ὑπετάχθη τῇ μονῇ τοῦ Ὁσίου Σάββα. Ἐν αὐτῇ πρότυπον γενόμενος ὑπακοῆς τὴν κλίμακα ἀνήρχετο τῶν ἀρετῶν ἑαυτὸν σκληραγωγῶν καὶ καταστέλλων πᾶσαν σαρκὸς ἐπιθυμίαν. Λαβὼν τὸ μέγα ἀγγελικὸν σχῆμα, θεία βουλήσει καὶ εὐλογία τοῦ αὐτοῦ Γέροντος, ἦλθεν εἰς Χῖον, ἔνθα ἠσκήτευσεν ἐν τῷ σπηλαίῳ τῶν τριῶν ὁσίων Πατέρων, τῶν κτητόρων τῆς Νέας Μονῆς, παρὰ τὸ Προβάτειον ὅρος. Ἐν τῇ εὐλογημένη αὐτοῦ πατρῷα νήσῳ, διὰ τῶν νυχθημέρων αὐτοῦ ἀσκητικῶν καμάτων ἤρθη εἰς ὕψος ἀρετῆς δυσαντίβλεπτον, ἐφάμιλλος γενόμενος τῶν πάλαι τῆς ἐρήμου ὁσίων καὶ ἰθύντωρ ἀπλανέστατος ψυχῶν πρὸς σωτηρίαν. Ἠξιώθη δομῆσαι οὑ μόνον τὴν ἱερὰν Σκήτην τῶν Ἁγίων Πατέρων, ἔνθα πλῆθος συνέλεξε μονοτρόπων ποθούντων τὴν θέωσιν, ἀλλὰ καὶ τὸν ἱερὸν παρθενῶνα τῶν ἁγίων Κωνσταντίνου καὶ Ἑλένης, ὡς καὶ τὸν περικαλλῆ ναὸν τῆς Ἁγίας Τριάδος ἐν τῇ πατρίδι αὐτοῦ Ἐλάτῃ. Τὸν πνευματικὸν ἀγῶνα τελέσας καὶ τὴν ὀρθόδοξον πίστιν τηρήσας ἀνόθευτον ὁ διορατικὸς καὶ προορατικὸς Γέρων ἐκοιμήθη τὸν ὕπνον τῶν δικαίων ἐν τῷ ὑπ᾿ αὐτοῦ δομηθέντι παρθενῶνι τῇ 14ῃ Ὀκτωβρίου τοῦ 1905. Ἐτάφη εἰς τὴν ἱερὰν Σκήτην τῶν Ἁγίων Πατέρων, ἔνθα ὁ τάφος αὐτοῦ καὶ ἡ θήκη τῶν χαριτοβρύτων αὐτοῦ λειψάνων ὡς χείμαῤῥοι ἀστείρευτοι παρέχουσι τοῖς πιστοῖς τὰ ἰάματα. Αἱ πνευματικαὶ αὐτοῦ νουθεσίαι, οἱ συμβουλευτικοὶ κανόνες καὶ τὸ τυπικὸν τῆς μονῆς αὐτοῦ δεικνύασι πᾶσι τὴν πνευματικὴν αὐτοῦ τελειότητα, δι᾿ ἧς ἠξιώθη σκεῦος γενέσθαι τοῦ Παρακλήτου διαυγέστατον. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ Ὁσίου Νικολάου τοῦ ἁπλοῦ, Δουκὸς Τζερνηγοβίας τοῦ ἐν Σπηλαίῳ θαυματουργοῦ τοῦ Ῥώσσου. Ταῖς τῶν Ἁγίων σου πρεσβείαις, ὁ Θεός, ἐλέησον ἡμᾶς. Ἀμήν. ᾨδὴ ζ΄. Ὁ διασώσας ἐν πυρί. Σὲ τὸν ἰσχύϊ θεϊκῇ, τὴν ἐξασθενήσασαν φύσιν, ἐνδυναμοῦντα τοῦ Αδάμ, ὡς καὶ γύναια παίζειν τὸν δράκοντα, τὸν δεινῶς ὡρυόμενον, εὐλογοῦμεν εἰς τοὺς αἰῶνας. Καυχῶνται ὄντως ἐν τῇ σῇ πάντες τῶν Ὁσίων οἱ δῆμοι, δόξῃ παντάρχα Βασιλεῦ, καὶ ἐν κοίταις αὐτῶν νῦν καθεύδοντες, ταὶς μοναῖς αἷς διώρισας, χαρᾷ χαίρουσιν ἀλήκτῳ, ὡς Δαβὶδ ἔφη. Εὐφραίνου πόλις ἐν Χριστῷ, ἡ τῆς Μολβαδίας κρατοῦσα σκῆνος σεπτὸν Παρασκευῆς, ἐν τοῖς κόλποις σου ὥσπερ θησαύρισμα, δωρεῶν ἀδαπάνητον, καὶ Θεὸν τὸν τῶν Πατέρων ἡμῶν εὐλόγει. Ὕψους ὁ μέγας Βασιλεύς, καὶ ἐν ἐκκλησίᾳ ἀνάσσων, ὥσπερ ἐν πόλῳ ὑμνητάς, τῶν Ἀγγέλων τοὺς δήμους ἀνέδειξεν, οὕτω δὴ καὶ κατέστησε, τῶν Ἁγίων τὰς χορείας ἐν ἐκκλησίᾳ. Θεοτοκίον. Ἤττηται ὄντως ἡ ἰσχὺς ἡ δαιμονική καὶ πατεῖται, τοῦ σατὰν πᾶσα ἡ ὀσφρὺς θηλειῶν, ἐν ποσὶ τῇ ἰσχύϊ σου Θεοτόκε πανάχραντε, σὺ γὰρ τοῦτον πρώτη πάντων ἐξεφαυλίσω. Ἕτερος. Θεοῦ συγκατάβασιν. Ἰδού σοι παρίστανται, Ὁσία Μῆτερ ἱερωμένων πληθύς, ἡγεμόνων τὸ κῦδος, χορὸς ἀρχόντων, γλῶσσαι φυλαὶ καὶ λαοί παντοίου γένους ἐν πίστει προσπίπτοντες τοῦ εὑρεῖν λύσιν δεινῶν ταῖς ἱκεσίαις σου. Σπλαγχνίσθητι Δέσποτα τοῖς σοῖς ἱκέταις, μὴ παραδώῃς ἡμᾶς πολεμίοις ἀθέοις, τοῖς ἐκζητοῦσι καταπιεῖν ἀφειδῶς, δυσωπηθεὶς τὰς δεήσεις τῆς δούλης σου, Παρασκευῆς τῆς σεπτῆς, ἀγαπηθείσης ἐκ σοῦ. Τὴν πόλιν ὡς ἔσωσας, τὴν ἱεράν σου διὰ τὸ σὲ καὶ Δαβίδ, τὸν πιστόν σου οἰκέτην, οὕτω καὶ ταύτην, τὴν Πόλιν τῇ σῇ χειρί, Παντάναξ σκέπε ἐκ πάσης κακώσεως, διὰ τοὺς οἰκτιρμούς, τῆς σῆς Ὁσίας λιταῖς. Θεοτοκίον. Ὁ θέλων ὡς εὔσπλαγχνος, τὴν σωτηρίαν πάντων ἀνθρώπων, Σὲ μεσίτριαν κόσμου παντὸς καὶ σκέπην ὅλου τοῦ γένους ἡμῶν, παρθενομῆτορ Μαρία ἐκστήσατο, διὸ βοῶμεν πρὸς σε, σῶσον ἡμᾶς σαῖς εὐχαῖς. ᾨδὴ η΄. Παῖδας εὐαγεῖς. Νάμασι τῶν θείων προσευχῶν σου, τὸν ῥύπον τὸν τῆς καρδίας μου ἀπόσμηξον, πάθη κατακλύζουσα, τὰ καταποτίζοντα, τὴν ταπεινήν μου ἔνδοξε ψυχήν, καὶ δεῖξόν με, ἐναντίον , τοῦ Θεοῦ καὶ Πλάστου μου, καθαρὸν μετανοίας τοῖς δάκρυσιν. Ἅπασαν τοῖς ἔργοις ἐπιβᾶσα, ἰδέαν τῶν ἐγκοσμίων καλλιπάρθενε, τὸ μικρὸν ἐφύμνιον, ὅσοι προσηγάγομεν, ἵνα ἀφοσιώσωμεν τὸν πρὸς σὲ ἔρωτα, μὴ παρόψῃ, ἀλλ’ ὡς Χριστομίμητος, εὐμενῶς ὑμνητάς σου ἐπίσκεψαι. Νάρδον εἰς τὸν οἶκον ὁ Νυμφίος, τὴν νύμφην τὴν Ἑαυτοῦ εὐωδιάζουσαν ἀρετῶν ἐν ἄνθεσι, ποικίλοις εισήγαγε, Παρασκευὴν τὴν ἔνδοξον, καὶ ταύτην ἔπλησεν, ὀσμῆς τῆς νοητῆς Παραδείσου, διὸ ἐκδιώκει παθῶν τὰς δυσωδίας. Θεοτοκίον. Ἄνωθεν ἡμᾶς μυσταγωγοῦσι, κρυφίως τὰ Σεραφεὶμ ἀΰλοις στόμασι, μίαν κυριότητα, σέβειν τρισυπόστατον, ἥν ὁ Υἱός σου πάναγνε, τρανῶς ἐδίδαξε Πατρὸς ἀποκαλύψας τὴν κλῆσιν, καὶ αὐτοῦ Υἱοῦ τε καὶ Πνεύματος Ἁγίου. Ἕτερος. Ἑπταπλασίως κάμινον. Ὑψαυκὸν ταπείνωσιν, ἄμαχόν τε πραότητα, πένθος χαρμοσύνην ἀποτῖκτον ἔχουσα, σεμνὴ ἐν καρδίᾳ σου, διὰ παντὸς τοῦ βίου τοῦ σοῦ, τοῦ μακαρισμοῦ ἐν οὐρανοῖς ἠξιώθης, μετὰ τὸ βίου τέλος, ἐν μοναῖς δικαίων, συμψάλλουσα Ἀγγέλοις Χριστῷ εἰς τοὺς αἰῶνας. Ὑπεριπτᾶσα ἔνδοξε, παρθενίας ἐν πτέρυξι, πάντων τῶν ἐνύλων παθημάτων ἔφθασας, εἰς θείαν ἀκρότητα, τῆς ἀπαθείας, ὅθεν φαιδρῶς, ταῖς ἀγγελικαῖς νῦν συναυλίζη χορείαις, εἰλικρινῶς τὸ Κτίστου ἀπολαύουσα κάλλος, καὶ τοῦτου τὰς ἐμφάσεις ἀλήκτως δεχομένη. Μέμνησο τῶν τὴν μνήμην σου, ἐκτελούντων ἀοίδιμε, πάσης λυτρουμένη, ἐπηρείας βλάβης τε, ἐχθροῦ πολεμήτορος, καὶ νοσημάτων παντοδαπῶν, καὶ τῆς τῶν ἀνδρῶν τῶν μιαιοφόνων κακίας, δεινῶς ἐπεμβαινόντων, τῇ σῇ ποίμνῃ Θεὸς γάρ, σαῖς προσευχαῖς Ὁσία, κάμπτεται φιλανθρώπως. Θεοτοκίον. Νὺξ τῶν παθῶν καλύπτει με, εἰς βυθὸν παραπέμπουσα τὸν τῆς ἀπωλείας, ὦ Τριὰς ὑπέρθεε, τὸ φῶς τὸ ἀΐδιον, παρ’ ᾧ οὐκ ἔστι παραλλαγή, σὴν φωτιστικὴν ἐξαποστείλασα χάριν, καὶ τὴν ἀλήθειάν σου δι’ αυτῶν μὲ ὁδήγει, εἰς ὅρος Ἅγιόν σου, καὶ τὰ σκηνώματά σου. ᾨδὴ θ΄. Ἅπας γηγενής. Μόνε Βασιλεῦ, παντάρχα ἀόρατε, Σὲ μεγαλύνομεν, Σοὶ μόνῳ λατρεύομεν, εἰς Σὲ θαῤῥοῦμεν, εἰς Σὲ ἐλπίζομεν, καὶ τοὺς σοὺς φίλους Δέσποτα καταγεραίροντες, συγκινοῦμεν εἰς εὐπαῤῥησίαστον, σοὶ πρεσβείαν δι’ ὧν προσκυνοῦμέν Σε. Ἔχεις πρὸς τὸν σόν, Νυμφίον ἀοίδιμε ὡς καλλιπάρθενος, παῤῥησίαν εὔτολμον, καὶ δὴ συνοῦσα τούτῳ ἀείποτε, αἴτησον ἐν ὀνόματι Αὐτοῦ τοῖς δούλοις σου, σωτηρίαν καὶ βίου διόρθωσιν, τοῖς θερμῶς ἐκτελοῦσι τὴν μνήμην σου. Λόγε τοῦ Θεοῦ, ὁ σπλάγχνοις οἰκείοις σου, παρακαλούμενος κάμφθητι, δεήσεσι καὶ τῆς Ὁσίας, ἱκετευούσης σε, τοὺς ἡγεμόνας κράτυνον τοὺς φιλοχρίστους ἡμῶν, καὶ τὴν πόλιν ταύτην διαφύλαττε, ἀπὸ πάσης ἀνάγκης καὶ θλίψεως. Θεοτοκίον. Ὦ Μῆτερ Θεοῦ, πηγὴν τῆς χρηστότητος, ἡ ἀποτέξασα, τὴν σὲ ἀναδείξασαν, ποταμὸν ὄντως καλῶς ἀείῤῥυτον, σαῖς μεσιτείαις ἄρδευσον τὴν ξηρανθεῖσάν μου ἁμαρτίαις ψυχὴν καὶ ἀξίωσον, τῆς τρυφῆς τοῦ χειμάῤῥου τοῦ τόκου Σου. Ἕτερος. Ἐξέστη ἐπὶ τούτῳ ὁ Οὐρανός. Ἠνοίγη σοι παρθένε ὁ οὐρανός, ἑπομένη προθύμως τοῖς ἴχνεσι, τοῖς ἱεροῖς, τῆς ἀειπαρθένου Μητρὸς Θεοῦ, τὰ δὲ τῶν Ἀγγέλων τάγματα, τὴν ἁγνὴν ψυχήν σου περιχαρῶς, συνέλεξον ἐν στάσει, παρθένων λαμπροφόρων, ὡς συγγενῇ αὐταῖς καὶ ἔντιμον. Συνέσει ἀῤῥενώσει τὴν ψυχήν, ἐν σεμνότητι πάσῃ ἐτήρησας, τὸ τῆς σαρκός, σκεῦός σου Ὁσία Παρασκευή, νηστείαις χαμευνείαις τε, τοῦτο κατατηκούσα ἀφειδῶς, διὸ καὶ ὁ Δεσπότης, ἀλώβητον φυλάττων, κρήνην θαυμάτων ἐναπέφηνεν. Ὡραίαν σε ὡς νύμφη τοῦ παντουργοῦ, ὡς παρθένος ἀνύστακτον φέρουσαν, τὴν ψυχικήν, δαψιλεῖ ἐλαίῳ δᾶδα τὴν σήν, ὡς τοῦ γάμου ἄμφιον, ἱερὸν τηρήσασα καὶ φαιδρόν, ὅλην ἑτοιμοτάτην, εἰς τοὺς τερπνοὺς θαλάμους, ὁ σὸς Νυμφίος εἰσηγάγετο. Θεοτοκίον. Ὤ δόξης ἧς ἠξίωται γηγενῶν, ἡ ἀπόβλητος φύσις πανάμωμε, διὰ τοῦ Σοῦ, τόκου τοῦ πανάγνου τε καὶ φρικτοῦ, τὸν γὰρ Ἀδὰμ τὸν πρότερον, ὅν δεινὴ ῥομφαῖα ἐκ τῆς Ἐδέμ, ἐδίωκεν ὁρῶμεν, ἐν τῷ Υἱῷ Σου Κόρη, Πατρὶ Ὑψίστῳ συγκαθήμενον. Ἐξαποστειλάριον. Τοῖς μαθηταῖς συνέλθωμεν. Τὸ παρθενίας ἄγαλμα, σωφροσύνης τὸ κάλλος, τὸ ἐγκρατείας καύχημα, καὶ ἀνδρείας τὸν πύργον, Παρασκευὴν τὴν Ὁσίαν, ὕμνοις τῶν ἐγκωμίων τιμήσωμεν θεόφρονες, πρὸς αὐτὴν ἐκβοῶντες· ῥῦσαι ἡμᾶς τῶν σκανδάλων πάντων τοῦ ἀλλοτρίου, καὶ σῶσον ταῖς πρεσβείας σου, ἐν ἡμέρᾳ τῆς δίκης. Θεοτοκίον. Παρθένε παναμώμητε, ἡ τεκοῦσα ἐλέους, τὴν ἄβυσσον ἐπίσκεψαι, τὰς ἡμῶν ἀσθενείας, ἐν εὐμενεῖ σου προσώπῳ, οἱ γὰρ μώλωπες ὄντως, ἡμῶν ἤδη προσώζεσαν, καὶ ἐσάπησαν Κόρη, ἀπὸ πολλῆς ῥαθυμίας τε καὶ ἀναισθησίας, ὑφ’ ὧν ἀνεπιμέλητα, φέρομεν ἕλκη πάντα. Εἰς τοὺς αἴνους. Ἦχος α΄. Τῶν οὐρανίων ταγμάτων. Παρασκευῆς ἐν ᾀσμάτων τὴν μνήμην ἄνθεσι, κοσμήσωμεν αὐτὴ γάρ, ἀπ’ ἀρχῆς στρατευθεῖσα, Χριστῷ τῷ στρατάρχῃ τῶν θείων ψυχῶν, ταῖς τοῦ βίου οὐδέ ποτε, πλοκαῖς δέδεσθαι ἠνέσχετο, καὶ Χριστὸς ὡς εὐάρεστον κατέστεψε. Τὰ μεγαλεῖά σου Λόγε καὶ αἱ ὑψώσεις σου, ἐν λάρυγγι Ὁσίων, μετὰ δόξης κροτοῦνται, χερσὶ δὲ τούτων ὄντως ῥομφαῖαι φρικταί, ἐνορῶνται καὶ δίστομοι, δι’ ὧν ἐκδίκησιν πᾶσαν κατὰ ἐχθρῶν, ἀπεργάζεται τῆς δόξης σου. Δαβὶδ ὁ θεῖος τὸ πάλαι μελῳδῶν ἔλεγε· Σῶσόν με ὁ Θεός μου, Ὅσιος γάρ, τὸ ὅλον ἐξέλιπε, τῶν τῇδε ἐγὼ δὲ προς σε, ἀνακράζω τοῦ σῶσαί με, διὰ τὸ πλῆθος Ὁσίων τῶν σῶν, οὕς ἡγίασας ὀφθεὶς ἐπὶ γῆς. Ὁ ζωγραφήσας τὸν πόλον ποικῖλοις ἄνθεσι, ἀστέρων ὡς Δεσπότης, αὐτὸς τὴν ἐκκλησίαν, ἐκόσμησεν ἁγίων ποικίλοις χοροῖς, οἷς ἐκλάμπει ἀνίσχουσα, καὶ ἡ πανένδοξος Μήτηρ Παρασκευή, ὡς ἀστὴρ ἀειλαμπέστατος. Δόξα. Ἦχος πλ. Δ΄. Ἐν τῷ σκηνώματι τοῦ Κυρίου σου, καὶ ἐν ὄρει ἁγίῳ Αὐτοῦ, κατεσκήνωσας Παρασκευὴ παμμακάριστε, ἀμώμως γὰρ ἐν βίῳ περιεπάτησας, καὶ δικαιοσύνην ἐξήσκησας, τῷ κρείττονι τὸ χεῖρον ὑποτάξασα, διὰ παῤῥησίαν πρὸς Θεὸν κεκτημένη, μὴ ἀποκάμῃς ὑπὲρ ἡμῶν Αὐτῷ πρεσβεύουσα, τοῦ οἰκτειρῆσαι καὶ σῶσαι τὰς ψυχὰς ἡμῶν. Καὶ νῦν. Θεοτοκίον. Δέσποινα πρόσδεξαι τὰς δεήσεις τῶν δούλων Σου, καὶ λύτρωσαι ἡμᾶς, ἀπὸ πάσης ἀνάγκης καὶ θλίψεως. Δοξολογία Μεγάλη καὶ Ἀπόλυσις. ΠΑΡΑΚΛΗΣΙΣ Εὐλογητός, Κύριε εἰσάκουσον, Θεὸς Κύριος καὶ τὸ Τροπάριον, ἦχος β΄. Ὁ ὑψωθεὶς ἐν τῷ Σταυρῷ. Παρασκευὴν τὴν πανσεβάσμιον νύμφην, τοῦ Οὐρανίου καὶ ἀφθάρτου Νυμφίου, περιχαρῶς συνδράμωμεν ὑμνῆσαι οἱ πιστοί, αὕτη γὰρ ὑπέρμαχος ἐκ Θεοῦ ἐδωρήθη, πᾶσι τοῖς δοξάζουσι, τὴν αὐτῆς πολιτείαν, καὶ ἰαμάτων βρύει ποταμούς, τοῖς μετὰ πόθου τὰ λείψανα σέβουσι. Δόξα. Καὶ νῦν. Θεοτοκίον. Οὐ σιωπήσομέν ποτε Θεοτόκε… Ὁ Ν΄ ψαλμός καὶ ὁ Κανών. ᾨδὴ α΄. Ἦχος πλ. Δ΄. Ὑγρὰν διοδεύσας. Ἀμέσως τῷ θρόνῳ τοῦ Παντουργοῦ, Μῆτερ παρεστῶσα ἱκεσίαις ὑπὲρ ἡμῶν, προσάγαγε τούτῳ ἵνα πᾶσι, τοῖς τῶν πταισμάτων δωρήσῃ συγχώρησιν. Ἰὸν τὸν τοῦ ὄφεως πεπτωκώς, θανάτου ταῖς πύλαις προσπελάσας τε ἀληθῶς, πηγὴ τῆς ζωῆς ἡ ἐντρυφῶσα, σαῖς ἱκεσίαις μὲ ζώωσον ἔνδοξε. Νοός μου Ὁσία τὰς ἐκτροπάς, καὶ τὰς καταιγίδας τῶν ἀτόπων μου λογισμῶν, στῆσον σῶσον ταῖς λιταῖς σου, ἵνα μὴ μὲ εἰς ᾍδην καθελκύσωσι. Θεοτοκίον. Ὁ βίος μου ἅπας ἐν ἡδοναῖς, καὶ ἐν πονηρίαις μεματαίωται ἀληθῶς, σὺ δὲ ἡ τεκοῦσα τὸν Σωτῆρα, πρὸς τὴν ἔξοδόν μου σῶσον πρεσβείαις σου. ᾨδὴ γ΄. Οὐρανίας ἀψίδος. Νοσημάτων παντοίων καὶ ἀλγεινῶν θλίψεων, κύματα δεινῶς ὑψωθέντα καταποντίζουσι, τὴν ἀθλίαν ψυχήν μου εἰς βάραθρον ᾍδου, Μῆτερ ταῖς πρεσβείαις σου χεῖρας μοι ὄρεξον. Δακρυῤῥόους λιβάδας ἀπέπνιξον χάριν μοι, ἐκ τῆς καρδίας βαθέως δίδου πρεσβείαις σου, δι’ ὧν ἀπόπλυνόν μου τὰ δυσωδέστατα πάθη, ψυχῆς τε καὶ σώματος Μῆτερ ἀείμνηστε. Ἐμαυτῷ τὰ πολλά μου ὡς συνειδὼς πταίσματα, ἄνευ κατηγόρων κατάκριτος καὶ πρὸ κρίσεως, εἰμὶ ὁ ἄθλιος, σὺ ὁ Σωτὴρ τῶν ἁπάντων φεῖσαί μου, δεήσεσι Παρασκευῆς τῆς σεμνῆς. Θεοτοκίον. Χαριτώνυμε Κόρη ἡ τὴν χαρὰν τέξασα, τὴν ἀναφαιρέτως δοθεῖσαν, παντὶ τῷ πλάσματι, ζόφωσιν τῆς λύπης, ἥν ὁ ἐχθρός μου ἐπάγει, ἵνα ἀπωλέσῃ με σκέδασον τάχιστα. Ἀπάλλαξον, ἐξ ἐπηρείας δαιμονικῆς τοὺς σοὺς δούλους, ὁ γὰρ Κτίστης σὲ ἀνεδέξατο καλλιπάρθενε, ὑπέρμαχον καὶ προστάτιν σῆς ποίμνης. Ἐπίσκεψαι, ἡμῶν τὰς νόσους ἱλέῳ ὄμματί σου, καὶ γὰρ τὴν προστασίαν σου, ὄντως ἔχομεν Ὁσία, σωτήριον φάρμακον. Ἐπίβλεψον… Κάθισμα. Ἦχος β΄. Πρεσβείᾳ τῇ σῇ χρωμένη πρὸς τὸν Κύριον, τὰς νόσους ἡμῶν ἰάτρευσον ἀείμνηστε, τῆς ψυχῆς καὶ τοῦ σώματος καὶ κινδύνων πάντων ἀπάλλαξον, ῥυομένη τοὺς ἱκέτας σου σεμνή, ἀνάγκης καὶ λοιμώδους φθορᾶς. ᾨδὴ δ΄. Εἰσακήκοα Κύριε. Θρηνωδίας με λύτρωσαι, τῆς αἰωνιζούσης τῇ μεσιτείᾳ σου, καλλιπάρθενε τὸν δοῦλόν σου, τῶν δακρύων ἄξια ἐργασάμενον. Ἡ Θεὸν ἀγαπήσασα, ἐξ ὅλης καρδίας σου μισηθέντα με, ὑπ’ αὐτοῦ διὰ τὰ ἔργα μου, ταῖς λιταῖς σου πάλιν σὺ κατάλλαξον. Τετραυμάτισμαι βέλεσι, δεινοῖς ἰοβόλοις τοῦ πολεμήτορος, καὶ δακρύων τὸν οἰκτρότατον, τῆς ψυχῆς μου μύρον Χριστὲ σῶσόν με. Θεοτοκίον. Ἰατρὸν ἡ κυήσασα, ὅς τὸ μέγα τραῦμα βροτῶν ἰάσατο, μὴ παρίδῃς τὴν καρδίαν μου, δειναῖς ἀῤῥωστίαις κινδυνεύουσαν. ᾨδὴ ε΄. Φώτισον ἡμᾶς. Ὄλισθον δεινῶς, ἀσωτείας εἰς τὸ βάραθρον, καὶ κατακείμενος εἰς βάθος κακῶν, σοὶ βοῷ Μῆτερ μὴ ἐάσῃς ἀπωλέσθαι με. Ἡ περικαλλής, τοῦ Χριστοῦ νύμφη ἡ ἄσπιλος, ἐμὲ τὸν κατάστικτον πληγαῖς, ἡδονῶν λιταῖς σου σῶσον, ἡ ἐξαλείψασα τὰ αἴσχη μου. Μὴ μὲ Ἰησοῦ, ἀποῤῥίψης τοῦ προσώπου σου, διὰ τὸ μέγεθος τῶν σῶν οἰκτιρμῶν, δωρεῶν σῶσον ἱκεσίαις τῆς Ὁσίας σου. Θεοτοκίον. Ἴασαι ἁγνή, τῆς ψυχῆς μου τὴν ἀσθένειαν, ἐπισκοπῆς σου ἀξιώσασα, καὶ τὴν ὑγείαν, ταῖς πρεσβείαις σου παράσχου μοι. ᾨδὴ στ΄. Τὴν δέησιν. Ἐγένετο, ὡς γῆ ἄνυδρος ὄντως, ἡ ταλαίπωρος ψυχή μου μηδόλως, καλὸν καρπόν, ἐξισχύουσα δοῦναι, ἀλλ’ ἡ ῥανὶς τοῦ σοῦ αἵματος Κύριε, ἐνστάξασα πάσης αὐτόν, ἀπαλλάξῃ σκληρότητος Δέσποτα. Ῥυπώσαντες, ὦ ψυχὴ τὸ ἔνδυμα, τοῦ γάμου πῶς τολμήσωμεν εἰσιέναι, σὺν τοῖς καλοῖς, διαιτυμόσιν ἀφρόνως, εἰς τὸν νυμφῶνα Χριστοῦ τὸν οὐράνιον, πῶς μὴ ῥιφθῶμεν ἐκ Θεοῦ, ὦ Ὁσία πρεσβείαις σου σῶσόν με. Μὴ Δέσποτα, μετ’ ἐμοῦ τοῦ δούλου σου, εἰσελθεῖν καταξιώσῃς εἰς κρίσιν, εἰ γὰρ οὐδεὶς ζῶν ἐν τῷ κόσμῳ τούτῳ, δικαιωθήσεται σοῦ κατενώπιον, ἐγὼ ὁ πάντας ὑπερβάς, ἀσωτείᾳ πολλῇ πῶς ὀφθήσωμαι; Θεοτοκίον. Ἐξέλιπεν, ἡ ζωή μου Δέσποινα, ἐν ὁδύνῃ καὶ τὰ ἔτη μου πάντα, ἐν στεναγμοῖς, ἡ ἰσχὺς δε μου Κόρη, ἐν ἀπορίᾳ πολλῇ ἐξησθένησε, παρώργισα γὰρ τὸν Θεόν, ὅν μου ταῖς πρεσβείαις ἱλέωσαι. Ἀπάλλαξον, ἐξ ἐπηρείας δαιμονικῆς τοὺς σοὺς δούλους, ὁ γὰρ Κτίστης σὲ ἀνεδέξατο καλλιπάρθενε, ὑπέρμαχον καὶ προστάτιν σῆς ποίμνης. Ἐπίσκεψαι, ἡμῶν τὰς νόσους ἱλέῳ ὄμματί σου, καὶ γὰρ τὴν προστασίαν σου, ὄντως ἔχομεν Ὁσία, σωτήριον φάρμακον. Ἄχραντε… Κοντάκιον. Ἦχος β΄. Τὰ ἄνω ζητῶν. Νηστείαις πολλαῖς τὸ σῶμα κατατήξασα, τὸν νοῦν πρὸς Θεὸν ἀνύψωσας μετάρσιον, καὶ ζωὴν ἀσώματον, μετὰ σώματος ἔζης ἀείμνηστε, λιποῦσα τῆς ὕλης τὸν τάραχον, διὸ νῦν ἀγάλλῃ σὺν Ἀγγέλων χοροῖς. Προκείμενον: Ὑπομένων, ὑπέμεινα τὸν Κύριον καὶ προσέσχε μοι, καὶ εἰσήκουσε τῆς φωνῆς τῆς δεήσεως μου. Στίχος: Καὶ ἔστησεν ἐπὶ πέτραν τοὺς πόδας μου, καὶ κατηύθυνε τὰ διαβήματά μου. ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ Ἐκ τοῦ κατὰ Ματθαῖον. (Κεφ. Ια΄, 27-30) Εἶπεν ὁ Κύριος τοῖς μαθηταῖς· πάντα μοι παρεδόθη ὑπὸ τοῦ Πατρός μου καὶ οὐδεὶς ἐπιγινώσκει τὸν Υἱόν, εἰ μὴ ὁ Πατήρ, οὐδὲ τὸν Πατέρα τὶς ἐπιγινώσκει εἰ μὴ ὁ Υἱὸς καὶ ᾧ ἐὰν βούληται ὁ Υἱὸς ἀποκαλύψαι. Δεῦτε πρός με πάντες οἱ κοπιῶντες καὶ πεφορτισμένοι, κἀγὼ ἀναπαύσω ὑμᾶς. Ἄρατε τὸν ζυγόν μου ἐφ’ ὑμᾶς καὶ μάθετε ἀπ᾿ ἐμοῦ, ὅτι πρᾷός εἰμι καὶ ταπεινὸς τῇ καρδίᾳ, καὶ εὑρήσετε ἀνάπαυσιν ταῖς ψυχαῖς ὑμῶν. Ὁ γὰρ ζυγός μου χρηστός, καὶ τὸ φορτίον μου ἐλαφρόν ἐστιν. Δόξα: Ταῖς τῆς Σῆς Ὁσίας πρεσβείαις… Καὶ νῦν: Ταῖς τῆς Θεοτόκου… Στ.: Ἐλεῆμον, ἐλέησόν με ὁ Θεός… Ἦχος πλ. Β΄. Εἰς σὲ καλλιπάρθενε Παρασκευή, τὰς δεήσεις ἐκχέω ἐπάκουσον, καὶ ταύτας προσάγαγε τῷ ποιήσαντι, τόλμη γὰρ ἅπασα ἐξ ἐμοῦ πέφευγε, συνειδότος τὴν αἰσχρότητα, τῶν επαράτων μου, ἔργων καὶ δεινῶν ἐνθυμήσεων, καὶ λόγων ἐξ ὧν πάντοθεν, τούτου τὰ ἐλέη παρώξυνα, καὶ νῦν βοηθείας δεόμενος αὐτοῦ τῆς κραταιᾶς, δέδοικα ὅλως αἰτήσασθαι, σὺ σεμνὴ μεσίτευσον. ᾨδὴ ζ΄. Οἱ ἐκ τῆς Ἰουδαίας. Λελόγισταί σοι Μῆτερ σταθερότητα γνώμης ὥσπερ πηλὸς ὁ χρυσός, διό μου τὴν καρδίαν, κλῖνον ταῖς εὐχαῖς σου, εἰς τοῦ Θεοῦ τὰ μαρτύρια, καὶ μὴ εἰς βάθος δεινόν, τὸ τῆς πλεονεξίας. Ἐν φόβῳ τοῦ Κυρίου περιτείχισον Μῆτερ τὸ φρόνημα, τῆς σαρκὸς σκιρτῶν οἷά περ πῶλος, ἀτάκτως τε βαδίζον, καὶ βυθὸν ἐξωθεῖσαί μου, τὴν ταπεινὴν καὶ οἰκτράν, ψυχὴν Ὁσία. Τίς μὲ ἀπολυτρώσει πυρὸς τοῦ τῆς γεέννης, καὶ σκότους τοῦ ἀφεγγοῦς τὸν ἄξιον, παντοίας ποίμνης ἡμαρτηκότα, εἰ μὴ σὺ ἡ προστάτις μου, ῥῦσαι Ὁσία Χριστοῦ, ψυχὴν ἠπορημένην. Θεοτοκίον. Ἰσχύϊ σου παρθένε δεινῶς τὴν παρειμένην, ταλαίπωρόν μου ψυχὴν περίσφιγξον, καὶ γάρ με κατέλιπε ἰσχύς μου, μηκέτι ποδηγοῦσα, εἰς τρίβους τοῦ Κυρίου. ᾨδὴ η΄. Τὸν Βασιλέα. Ὁ τῶν Ὁσίων, κατακοσμῶν τὰς χορείας, ἀγγελικαῖς ἀγλαΐαις Σωτήρ μου, δέξαι καὶ τὰς τούτων, ὑπὲρ ἡμῶν ἐντεύξεις. Ὑλομανοῦσαν, τῶν ἡδονῶν ταῖς ἀκάνθαις, τὴν ψυχήν μου ἔμπλησον Ὁσία, πόθῳ τοῦ Δεσπότου, καὶ δεῖξον καρποφόρον. Κακοδοξίαν, αἱρετικῶν τὴν σὴν πόλιν, καὶ ἐθνῶν ἀλλοφύλων μανίας φύλαττε, Ὁσία λιταῖς σου εἰς αἰῶνας. Θεοτοκίον. Ῥαθυμοτάτους, ἐκ τῆς ψυχῆς μου φροντίδας, ἀποκρύβει πάντοτε Παρθένε, ἵνα σὸν τόκον, ἐν προθυμίᾳ μέλπω. ᾨδὴ θ΄. Κυρίως Θεοτόκον. Ἡμάρτηκα Σωτήρ μου, καὶ ἀνόμως ἅπαν τὸ τῆς ζωῆς μου διέδραμον, στάδιον ὁμολογῶ, ἀλλὰ φεῖσαι Χριστὲ τοῦ δούλου σου. Τοὺς πίστεως προμάχους, ἡμῶν ἡγεμόνας, καὶ ἱερέων τὸν στέφανον φύλαττε, Παρασκευὴ ἐν εἰρήνῃ καὶ λαόν σου ἅπαντα. Εἰς σὲ Τριὰς Ἁγία, πίστει προσκυνοῦντες, μοναδικῇ ἐν οὐσίᾳ θεότητος, καὶ διαιρέσει προσώπων ἀεὶ σωθείημεν. Θεοτοκίον. Σωτῆρα τετοκυῖα, σῶσόν με Παρθένε, τὸν ἐν ἀσώτοις βιώσαντα πράξεσι, καὶ σωτηρίας ἐλπίδα μὴ ἔχοντα. Μεγαλυνάριον. Τὸν τῆς ἐγκρατείας ὑπογραμμόν, καὶ τῆς ἐκκλησίας τὸν ἀένναον ποταμόν, τὴν βρύουσαν κρήνην, ἰάσεων πελάγη, Παρασκευὴ τὴν θείαν σεπτῶς τιμήσωμεν. Ἀπόλυσις. Αναρτήθηκε από ΑΓΙΟΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ

ΙΕΡΟΙ ΚΑΝΟΝΕΣ ΔΙΑ ΤΟ ΒΑΠΤΙΣΜΑ ΤΩΝ ΑΙΡΕΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΣΧΙΣΜΑΤΙΚΩΝ ΠΡΟΣΕΡΧΟΜΕΝΩΝ ΤΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

ΙΕΡΟΙ ΚΑΝΟΝΕΣ ΔΙΑ ΤΟ " ΒΑΠΤΙΣΜΑ" ΤΩΝ ΣΧΙΣΜΑΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΤΙΚΩΝ ΠΡΟΣΕΡΧΟΜΕΝΩΝ ΤΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΙΕΡΟΙ ΚΑΝΟΝΕΣ ΔΙΑ ΤΟ " ΒΑΠΤΙΣΜΑ" ΤΩΝ ΣΧΙΣΜΑΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΤΙΚΩΝ ΠΡΟΣΕΡΧΟΜΕΝΩΝ ΤΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΓΝΗΣΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΑΧΑΡΝΩΝ ΕΘΝΙΚΟΝ ΚΑΙ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΝ ΚΕΝΤΡΟΝ ΠΟΝΤΙΑΚΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΕΙΟΝ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑΣ ΚΑΙ ΑΓΙΟΙ ΠΑΝΤΕΣ ΑΧΑΡΝΕΣ ΠΡΟΠΟΔΕΣ ΠΑΡΝΗΘΟΣ Α.Π. 4 Εν Αχαρναις Οκτωβριος 2022. ΙΕΡΟΙ ΚΑΝΟΝΕΣ ΔΙΑ ΤΟ " ΒΑΠΤΙΣΜΑ" ΤΩΝ ΣΧΙΣΜΑΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΤΙΚΩΝ ΠΡΟΣΕΡΧΟΜΕΝΩΝ ΤΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ Παραθέτομεν τούς Ιερούς Κανόνας εις τούς οποίους γίνεται λόγος περί τού πώς γίνονται δεκτοί οι εκ των αιρέσεων καί σχισμάτων ἐπιστρέφοντες εἰς την Ἐκκλησίαν. 1) Ὁ ΜΣΤ΄ Ἀποστολικός, ὁ ὁποῖος προστάσσει: «Ἐπίσκοπον, ἤ Πρεσβύτερον αἱρετικῶν, δεξαμένους Βάπτισμα, ἤ θυσίαν, καθαιρεῖσθαι προστάσσομεν, τίς γάρ συμφώνησις Χριστῶ πρός Βελίαρ, ἤ τίς μερίς πιστοῦ μετά ἀπίστου»; 2) Ὁ ΜΖ΄ Ἀποστολικός, ὁ ὁποῖος εἷναι ἐξ ἴσου αὐστηρός, προβλέπει δέ ἐάν τις ἐπαναλάβη τό μυστήριον τοῦ Βαπτίσματος, ὅταν αὐτό ἔχει γίνη ὀρθοδόξως ἤ καί ἀντιθέτως, ἐάν δέν τελέση ἐξ ὑπαρχῆς τό μεμολυσμένον παρά τῶν αἱρετικῶν «βάπτισμα», (προβλέπει) νά καθαιρῆται ὁ Κληρικός αὐτός: «Ἐπίσκοπος ἤ Πρεσβύτερος τόν κατ' ἀλήθειαν ἔχοντα βάπτισμα, ἐάν ἄνωθεν (=ἐξ ὑπαρχῆς) βαπτίση, ἤ τόν μεμολυσμένον παρά τῶν ἀσεβῶν μή βαπτίση, καθαιρείσθω, ὡς γελῶν τον Σταυρόν καί τόν τοῦ Κυρίου θάνατον, καί μη διακρίνων ἱερέας ψευδοϊερέων». 3) Ὁ ΞΗ΄ Ἀποστολικός, ὅπως ἑρμηνεύεται εἰς τό ἱερόν Πηδάλιον, λέγει καί διά τό μυστήριον τῆς χειροτονίας τῶν ἐπισκόπων καί Πρεσβυτέρων: «...ὅποιος ἐπίσκοπος, Πρεσβύτερος, ἤ Διάκονος ἤθελε δεχθῆ δευτέραν χειροτονίαν ἄς καθαίρεται καί αὐτός καί ἐκεῖνος ὅπου τόν ἐχειροτόνησεν, ἐκτός ἄν ἀποδειχθῆ ὅτι ἔχει τήν χειροτονίαν ἀπό Αἱρετικούς. Διότι οἱ παρά τῶν αἱρετικῶν βαπτισθέντες ἤ χειροτονηθέντες, οὔτε ὅλως χριστιανοί δύνανται νά εἷναι μέ τό αἱρετικόν αὐτό βάπτισμα, ἤ μᾶλλον εἰπεῖν μόλυσμα, οὔτε Κληρικοί μέ τήν αἱρετικήν ταύτην χειροτονίαν. Διά τοῦτο οἱ τοιοῦτοι καί βαπτίζονται παρά τῶν Ὀρθοδόξων ἱερέων καί χειροτονοῦνται παρά τῶν Ὀρθοδόξων ἐπισκόπων...». 4) Ἡ Α΄ Οἰκουμενική Σύνοδος διά τοῦ Η΄ αὐτῆς Κανόνος τούς Σχισματικούς καί ὄχι αἱρετικούς Ναυατιανούς, ὥρισεν ὅπως γίνωνται δεκτοί διά χειροθεσίας οἱ Κληρικοί καί δι' ἅγιου Μύρου οἱ λαϊκοί: «Καθαροί λέγονται οἱ Ναυατιανοί. ὁ δέ Ναυάτος Πρεσβύτερος ἧτο τῆς Ἐκκλησίας Ρωμαίων, ὅς τις δέν ἐδέχετο ἐκείνους, ὁποῦ ἀρνήθησαν μέν εἰς τον καιρόν τοῦ διωγμοῦ, ἐμετανοοῦσαν δέ, ἀλλ' οὔτε ἐσυγκοινώνει μέ τούς διγάμους, καί μετά τό βάπτισμα ἔλεγεν, ὅτι δέν δύναται πλέον νά ἐλεηθῆ ὁ ἁμαρτήσας... ἀπό τούτου δέ ὠνομάσθησαν καί οἱ ἀκολουθήσαντες τῆ κακοδοξία αὐτοῦ, Ναυατιανοί. Τούτων οὕτως ἐγνωσμένων, λέγει ὁ παρών Κανών ὅτι, ἀνίσως οἱ τοιοῦτοι Ναυατιανοί προσέλθουν εἰς τήν Καθολικήν Ἐκκλησίαν, ἐφάνη εὔλογον νά χειροθετοῦνται καί οὕτω να γίνωνται δεκτοί καί νά μένουν εἰς τον κλῆρον τους, οἱ ὄντες δηλαδή καί ἐν τῶ σχίσματι κληρικοί (οὕτως ἐδέχθη διά χειροθεσίας τούς Δονατιστάς καί ὁ ξς\, τῆς ἐν Καρθαγένη), πλήν, πρέπει νά ὁμολογοῦν ἐγγράφως, πῶς ἔχουν να φυλάξουν ὅλα τά δόγματα τῆς καθολικῆς Ἐκκλησίας, πῶς θέλουν δέχονται τούς διγάμους, καί τους δι' ἀνάγκην ἀρνησαμένους τόν Χριστόν, καί πῶς θέλουν οἰκονομήσουν αὐτούς, κατά τούς διωρισμένους χρόνους, καί τόν Κανόνα τῆς μετανοίας τῶν ἀρνητῶν, καί οὕτως, ὅπου καί ἄν εὑρίσκωνται, εἴτε εἰς πόλεις, εἴτε εἰς χωρία, νά μένουσιν εἰς τόν κλῆρον καί βαθμόν, ὅπου εὑρέθη ὁ καθείς χειροτονημένος...». 5) Ἡ ἰδία Α΄ Οἰκουμενική ἁγία Σύνοδος, διά τοῦ ΙΘ΄ αὐτῆς Κανόνος, προβλέπει διά τούς Αἱρετικούς Παυλικιανούς, (ὀπαδοί τοῦ Παύλου τοῦ Σαμοσατέως, ὅστις καί το Τριαδικόν καί τό Χριστολογικόν Δόγμα κατέλυσεν), νά γίνωνται δεκτοί διά Βαπτίσματος: «Περί τῶν Παυλιανισάντων, εἷτα προσφυγόντων τῆ καθολικῆ Ἐκκλησία, ὅρος ἐκτέθειται ἀναβαπτίζεσθαι αὐτούς ἐξάπαντος. Εἰ δέ τινες τῶ παρεληλυθότι χρόνω, ἐν τῶ κλήρω ἐξητάσθησαν, εἰ μέν ἄμεμπτοι καί ἀνεπίληπτοι φανεῖεν, ἀναβαπτισθέντες χειροτονείσθωσαν ὑπό τοῦ τῆς καθολικῆς Ἐκκλησίας ἐπισκόπου. Εἰ δε ἡ ἀνάκρισις ἀνεπιτηδείους αὐτούς εὑρίσκοι, καθαιρεῖσθαι αὐτούς προσήκει». 6) Ἡ Β΄ ἁγία Οἰκουμενική Σύνοδος, διά τοῦ Ζ΄ αὐτῆς Κανόνος ὁρίζει τούς μέν Ἀρειανούς, Μακεδονιανούς, Σαββατιανούς καί Ναυατιανούς... ὅπως γίνωνται δεκτοί διά Λιβέλλου καί κατόπιν δι' ἁγίου Μύρου, ἐνῶ τούς Εὐνομιανούς, Μοντανιστάς, καί Σαβελιανούς διά Βαπτίσματος: «Τούς προστιθεμένους τῆ Ὀρθοδοξία, καί τῆ μερίδι τῶν σωζομένων ἀπό αἱρετικῶν δεχόμεθα κατά τήν ὑποτεταγμένην ἀκολουθίαν καί συνήθειαν. Ἀρειανούς μέν, καί Μακεδονιανούς, καί Σαββατιανούς, καί Ναυατιανούς, τούς λέγοντας ἑαυτούς καθαρούς, καί ἀριστερούς, καί τούς Τεσσαρεσκαιδεκατίτας, εἴτουν τετραδίτας, καί ἀπολιναριστάς δεχόμεθα διδόντας Λιβέλλους, καί ἀναθεματίζοντας πᾶσαν αἴρεσιν, μή φρονοῦσαν ὡς φρονεῖ ἡ ἁγία τοῦ Θεοῦ καθολική καί Ἀποστολική Ἐκκλησία, καί σφραγιζομένους πρῶτον τῶ ἁγίω Μύρω, τό τε μέτωπον, καί τούς ὀφθαλμούς, καί τάς ρίνας, καί το στόμα, καί τά ὦτα, καί σφραγίζοντες αὐτούς, λέγομεν, σφραγίς δωρεᾶς Πνεύματος Ἁγίου. Εὐνομιανούς μέν τοι τούς εἰς μίαν κατάδυσιν βαπτιζομένους, καί Μοντανιστάς τούς ἐνταῦθα λεγομένους Φρύγας, καί Σαββελιανούς τούς υἱοπατορίαν διδάσκοντας, καί ἕτερά τινα χαλεπά ποιοῦντας, καί τάς ἄλλας πάσας αἱρέσεις, (ἐπειδή πολλοί εἰσιν ἐνταῦθα, μάλιστα οἱ ἀπό τῆς Γαλατῶν χώρας ὁρμώμενοι, πάντας τούς ἀπ' αὐτῶν θέλοντας προστίθεσθαι τῆ Ὀρθοδοξία, ὡς Ἕλληνας δεχόμεθα. Καί τήν πρώτην ἡμέραν ποιοῦμεν αὐτούς χριστιανούς, τήν δέ δευτέραν κατηχουμένους, εἷτα τῆ τρίτη ἐξορκίζομεν αὐτούς, μετά τοῦ ἐμφυσᾶν τρίτον εἰς τό πρόσωπον καί εἰς τά ὦτα, καί οὕτω κατηχοῦμεν αὐτούς, καί ποιοῦμεν χρονίζειν εἰς τήν Ἐκκλησίαν, καί ἀκροᾶσθαι τῶν Γραφῶν, καί τότε αὐτούς βαπτίζομεν». 7) Τόν ὡς ἄνω Κανόνα ἐπαναλαμβάνει αὐτολεξεί ἡ ἁγία ΣΤ΄ Οἰκουμενική Σύνοδος διά τοῦ ἐνενηκοστοῦ πέμπτου Κανόνος καί ἐπάγεται: «...Καί τούς Μανιχαίους δε καί τούς Οὐαλεντινιανούς καί Μαρκιονιστάς καί τούς ἐκ τῶν ὁμοίων αἱρέσεων προερχομένους, ὡς Ἕλληνας δεχόμενοι ἀνα-βαπτίζομεν Νεστοριανούς δέ καί Εὐτυχιανιστάς καί Σεβηριανούς καί τούς ἐκ τῶν ὁμοίων αἱρέσεων, χρή ποιεῖν λιβέλλους καί ἀναθεματίζειν τήν αἴρεσιν αὐτῶν τούς Νεστοριανούς καί Νεστόριον, καί εὐτυχέα καί Διόσκουρον καί Σεβῆρον καί τούς λοιπούς ἐξάρχους τῶν τοιούτων αἱρέσεων καί τούς φρονοῦντας τά αὐτῶν καί πάσας τάς προαναφερομένας αἱρέσεις, καί οὕτω μεταλαμβάνειν τῆς ἁγίας Κοινωνίας». 😎 Καί ἡ ἐν Λαοδικεία Τοπική Σύνοδος ὁρίζει διά τοῦ Ζ΄ αὐτοῦ Κανόνος: «Περί τοῦ, τούς ἐκ τῶν αἱρέσεων, τοὐτέστι Ναυατιανῶν, ἤτοι Φωτεινιανῶν, ἡ Τεσσαρεσκαιδεκατιτῶν ἐπιστρεφομένους, εἴτε κατηχουμένους, εἴτε πιστούς τούς παρ' ἐκείνοις μή προσδέχεσθαι, πρίν ἀναθεματίσωσι πᾶσαν αἴρεσιν, ἐξαιρέτως δέ ἐν `ῆ κατείχοντο, καί τότε λοιπόν τούς λεγομένους παρ' αὐτοῖς πιστούς, ἐκμανθάνοντας τά τῆς πίστεως σύμβολα, χρισθέντας τε τῶ ἁγίω Χρίσματι, οὕτω κοινωνεῖν τῶν ἁγίων Μυστηρίων». 9) Καί διά τοῦ ἑπομένου Η΄ Κανόνος ἡ ἴδια Τοπική Σύνοδος ὁρίζει: «Περί τοῦ, τούς ἀπό τῆς αἱρέσεως τῶν λεγομένων Φρυγῶν ἐπιστρέφοντας, εἰ καί ἐν Κλήρω νομιζομένω παρ' αὐτοῖς τυγχάνοιεν, εἰ καί μέγιστοι λέγοιντο. Τούς τοιούτους μετά πάσης ἐπιμελείας κατηχεῖσθαί τε καί βαπτίζεσθαι ὑπό τῶν τῆς Ἐκκλησίας ἐπισκόπων τε καί Πρεσβυτέρων». 10) Ἐπίσης ἡ ἐν Καρθαγένη Τοπική Σύνοδος, διά τοῦ ΞΣΤ΄ Κανόνος αὐτῆς προβλέπει: «Ὥστε τούς παρά τοῖς Δονατισταῖς μικρούς βαπτιζομένους, μηδέπω δυναμένους γινώσκειν τῆς πλάνης αὐτῶν τόν ὄλεθρον, μετά το εἰς κεῖραν λογισμοῦ δεκτικήν παραγενέσθαι, ἐπιγνωσθείσης τῆς ἀληθείας, τήν φαυλότητα ἐκείνων βδελυττομένους, πρός τήν καθολικήν τοῦ Θεοῦ Ἐκκλησίαν τήν ἀνά πάντα τόν κόσμον διακεχυμένην, τάξει ἀρχαία διά τῆς ἐπιθέσεως τῆς χειρός ἀναδεχθῆναι τούς τοιούτους ἐκ τοῦ τῆς πλάνης ὀνόματος, μή ὀφείλειν ἐμποδίζεσθαι εἰς τάξιν κληρώσεως, ὁπόταν τήν ἀληθινήν Ἐκκλησίαν ἰδίαν αὐτῶν ἐλογίσαντο τῆ πίστει προσερχόμενοι, καί ἐν αὐτῆ τῶ Χριστῶ πιστεύσαντες, τῆς Τριάδος τά ἁγιάσματα ὑπεδέξαντο...». 11) Ὁ Μέγας Βασίλειος διά τοῦ Α΄ αὐτοῦ Κανόνος λέγει ἀπαντητικῶς πρός τόν Ἅγιον Ἀμφιλόχιον ἐπερωτήσαντα αὐτόν περί τοῦ πῶς δέχεσθαι τούς σχισματικούς κ.λπ.; ἐπιστρέφοντας τῆ Ἐκκλησία: «...Οἱ Παρασυνάγωγοι λοιπόν ἑνώνονται πάλιν μέ τήν Ἐκκλησίαν μέ μόνην ἀξιόλογον μετάνοιαν καί ἐπιστροφήν, καί οἱ ἐξ αὐτῶν ὄντες ἱερεῖς καί Κληρικοί ἐπιστρέφοντες, εἰς τήν αὐτήν τάξιν καί βαθμόν ὁποῦ ἧσαν πρότερον, δέχονται. Οἱ δέ Αἱρετικοί, ὁποῖοι εἷναι οἱ Μανιχαῖοι, Οὐαλεντῖνοι καί Μαρκιωνισταί (περί ὧν ὅρα τάς ὑποσημειώσεις τοῦ 95ον τῆς ς΄) καί αὐτοί οὗτοι οἱ Πεπουζηνοί, περί ὦν ὁ λόγος, καί ὅσοι ἄλλοι, ἐπιστρέφοντες εἰς τήν Ὀρθοδοξίαν, βαπτίζονται ὡσάν οἱ Ἕλληνες, ἐπειδή οἱ παλαιοί Πατέρες ἐκεῖνο μόνον τό βάπτισμα ἔκριναν νά δεχθῆ, τό ὁποῖον δέν ἐκβαίνει τελείως ἀπό τήν πίστιν, τό δέ τῶν αἱρετικῶν βάπτισμα, ὡς ἔξω τῆς ὀρθῆς πίστεως ὅν, ἔκριναν νά ἀποβάλλουσι παντελῶς. Διά τοῦτο ἀκολούθως καί οἱ Πεπουζηνοί μέ τό νά βαπτίζουν, ὄχι εἰς τά παραδεδομένα, ἤτοι ὄχι εἰς Πατέρα Υἱόν καί ἅγιον Πνεῦμα, ἀλλ' εἰς Πατέρα Υἱόν, καί Μοντανόν καί Πρίσκιλλαν, καί ἐντεῦθεν μέ τό να βλασφημοῦν εἰς τό Πνεῦμα τό Ἅγιον, (ἥτις βλασφημία εἷναι ἀσυγχώρητος)... καί ἁπλῶς ὅλοι οἱ Σχισματικοί, ἐρχόμενοι εἰς τήν καθολικήν Ἐκκλησίαν, νά βαπτίζωνται, ἐπειδή οἱ πρῶτοι ἱερωμένοι τῶν Σχισματικῶν εἷχον μέν τό χάρισμα τοῦ νά χειροτονοῦν καί τοῦ νά βαπτίζουν ἀπό τήν Ἐκκλησίαν. Ἀφ' οὗ δέ μίαν φοράν ἐσχίσθησαν ἀπότό ὅλον σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, ἔχασαν αὐτό καί δέν ἠμποροῦν πλέον νά βαπτίσουν ἄλλους ἤ νά χειροτονήσουν, καί ἁπλῶς νά δώσουν χάριν, τήν ὁποίαν διά τοῦ σχίσματος ἐστερήθησαν. ὅθεν καί οἱ παρ' αὐτῶν βαπτιζόμενοι λογίζονται ὅτι ἀπό λαϊκούς ἐβαπτίσθησαν, διό καί χρειάζονται να βαπτισθοῦν. Μερικοί δέ ἐπίσκοποι κατά τήν ἀσίαν ἐδέχθηκαν τό βάπτισμα αὐτῶν, χάριν οἰκονομίας καί συγκαταβάσεως, καί οὐχί ἀκριβείας, ὡσάν ὁποῦ οἱ σχισματικοί εἷναι ἀκόμη μέλη ἐκ τῆς Ἐκκλησίας. Ὅθεν κατά τήν γνώμην αὐτῶν ἄς εἷναι δεκτόν. οἱ σχισματικοί ἐγκρατεῖται ὅμως ἰδιαίτερον πρέπει νά βαπτίζωνται ἐπιστρέφοντες, κατά τήν ἀκρίβειαν τῶν Κανόνων, καί διά τί ἴδιον ἐπενόησαν βάπτισμα, παραχαράξαντες τήν ἐν τῶ βαπτίσματι παράδοσιν καί διά τί περί τούτων ξεχωριστή καί φανερά ψῆφος δέν ἔγινε πῶς πρέπει νά δέχωνται. ἄν δέ αὐτοί δέν ἀναβαπτίζουσι τούς ἐκ τῶν ὀρθοδόξων ἡμῶν προσερχομένους εἰς αὐτούς, τοῦτο δέν πρέπει νά μᾶς δυσωπήση, εἰς τό νά μή βαπτίζωμεν ἀμοιβαίως καί ἡμεῖς τούς ἐξ αὐτῶν εἰς ἡμᾶς προσερχομένους. Πλήν ἀνίσως καί τοῦτο τό, νά βαπτίζωμεν αὐτούς ἐπιστρέφοντας, ἔχη νά γένη ἐμπόδιον εἰς τήν κοινήν συγκατάβασιν καί οἰκονομίαν, ὁποῦ περί πάντων τῶν σχισματικῶν ἔκαμαν οἱ Πατέρες, ἄς ἀκολουθοῦμεν καί ἡμεῖς εἰς αὐτήν, μήπως διά τήν αὐστηρότητα τῆς προσταγῆς ταύτης τούς κάμνωμεν ἀμελεῖς εἰς το νά βαπτίζωνται, αἰσχυνομένους τάχα, ὅτι ὡσάν ἄπιστοι τελείως βαπτίζονται, καί ἀκολούθως ἐμποδίσωμεν τήν σωτηρίαν τους. Καί συντόμως εἰπεῖν, ὅσοι βαπτισθοῦν εἰς τό ἐκείνων βάπτισμα, οὗτοι ἐπιστρέφοντες εἰς τήν Ὀρθοδοξίαν, ἐξάπαντος τρόπου πρέπει νά χρίωνται ἀπό τούς πιστούς μέ τό ἅγιον Μῦρον, καί οὕτω νά μεταλαμβάνουν». στις Οκτωβρίου 27, 2022 Δεν υπάρχουν σχόλια: Αποστολή με μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου BlogThis!Κοινοποίηση στο XΜοιραστείτε το στο FacebookΚοινοποίηση στο Pinterest Ετικέτες ΙΕΡΟΙ ΚΑΝΟΝΕΣ ΔΙΑ ΤΟ " ΒΑΠΤΙΣΜΑ" ΤΩΝ ΣΧΙΣΜΑΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΤΙΚΩΝ ΠΡΟΣΕΡΧΟΜΕΝΩΝ ΤΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

ΙΕΡΟΙ ΚΑΝΟΝΕΣ ΔΙΑ ΤΟ " ΒΑΠΤΙΣΜΑ" ΤΩΝ ΣΧΙΣΜΑΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΤΙΚΩΝ ΠΡΟΣΕΡΧΟΜΕΝΩΝ ΤΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

ΙΕΡΟΙ ΚΑΝΟΝΕΣ ΔΙΑ ΤΟ " ΒΑΠΤΙΣΜΑ" ΤΩΝ ΣΧΙΣΜΑΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΤΙΚΩΝ ΠΡΟΣΕΡΧΟΜΕΝΩΝ ΤΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΓΝΗΣΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΑΧΑΡΝΩΝ ΕΘΝΙΚΟΝ ΚΑΙ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΝ ΚΕΝΤΡΟΝ ΠΟΝΤΙΑΚΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΕΙΟΝ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑΣ ΚΑΙ ΑΓΙΟΙ ΠΑΝΤΕΣ ΑΧΑΡΝΕΣ ΠΡΟΠΟΔΕΣ ΠΑΡΝΗΘΟΣ Α.Π. 4 Εν Αχαρναις Οκτωβριος 2022. ΙΕΡΟΙ ΚΑΝΟΝΕΣ ΔΙΑ ΤΟ " ΒΑΠΤΙΣΜΑ" ΤΩΝ ΣΧΙΣΜΑΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΤΙΚΩΝ ΠΡΟΣΕΡΧΟΜΕΝΩΝ ΤΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ Παραθέτομεν τούς Ιερούς Κανόνας εις τούς οποίους γίνεται λόγος περί τού πώς γίνονται δεκτοί οι εκ των αιρέσεων καί σχισμάτων ἐπιστρέφοντες εἰς την Ἐκκλησίαν. 1) Ὁ ΜΣΤ΄ Ἀποστολικός, ὁ ὁποῖος προστάσσει: «Ἐπίσκοπον, ἤ Πρεσβύτερον αἱρετικῶν, δεξαμένους Βάπτισμα, ἤ θυσίαν, καθαιρεῖσθαι προστάσσομεν, τίς γάρ συμφώνησις Χριστῶ πρός Βελίαρ, ἤ τίς μερίς πιστοῦ μετά ἀπίστου»; 2) Ὁ ΜΖ΄ Ἀποστολικός, ὁ ὁποῖος εἷναι ἐξ ἴσου αὐστηρός, προβλέπει δέ ἐάν τις ἐπαναλάβη τό μυστήριον τοῦ Βαπτίσματος, ὅταν αὐτό ἔχει γίνη ὀρθοδόξως ἤ καί ἀντιθέτως, ἐάν δέν τελέση ἐξ ὑπαρχῆς τό μεμολυσμένον παρά τῶν αἱρετικῶν «βάπτισμα», (προβλέπει) νά καθαιρῆται ὁ Κληρικός αὐτός: «Ἐπίσκοπος ἤ Πρεσβύτερος τόν κατ' ἀλήθειαν ἔχοντα βάπτισμα, ἐάν ἄνωθεν (=ἐξ ὑπαρχῆς) βαπτίση, ἤ τόν μεμολυσμένον παρά τῶν ἀσεβῶν μή βαπτίση, καθαιρείσθω, ὡς γελῶν τον Σταυρόν καί τόν τοῦ Κυρίου θάνατον, καί μη διακρίνων ἱερέας ψευδοϊερέων». 3) Ὁ ΞΗ΄ Ἀποστολικός, ὅπως ἑρμηνεύεται εἰς τό ἱερόν Πηδάλιον, λέγει καί διά τό μυστήριον τῆς χειροτονίας τῶν ἐπισκόπων καί Πρεσβυτέρων: «...ὅποιος ἐπίσκοπος, Πρεσβύτερος, ἤ Διάκονος ἤθελε δεχθῆ δευτέραν χειροτονίαν ἄς καθαίρεται καί αὐτός καί ἐκεῖνος ὅπου τόν ἐχειροτόνησεν, ἐκτός ἄν ἀποδειχθῆ ὅτι ἔχει τήν χειροτονίαν ἀπό Αἱρετικούς. Διότι οἱ παρά τῶν αἱρετικῶν βαπτισθέντες ἤ χειροτονηθέντες, οὔτε ὅλως χριστιανοί δύνανται νά εἷναι μέ τό αἱρετικόν αὐτό βάπτισμα, ἤ μᾶλλον εἰπεῖν μόλυσμα, οὔτε Κληρικοί μέ τήν αἱρετικήν ταύτην χειροτονίαν. Διά τοῦτο οἱ τοιοῦτοι καί βαπτίζονται παρά τῶν Ὀρθοδόξων ἱερέων καί χειροτονοῦνται παρά τῶν Ὀρθοδόξων ἐπισκόπων...». 4) Ἡ Α΄ Οἰκουμενική Σύνοδος διά τοῦ Η΄ αὐτῆς Κανόνος τούς Σχισματικούς καί ὄχι αἱρετικούς Ναυατιανούς, ὥρισεν ὅπως γίνωνται δεκτοί διά χειροθεσίας οἱ Κληρικοί καί δι' ἅγιου Μύρου οἱ λαϊκοί: «Καθαροί λέγονται οἱ Ναυατιανοί. ὁ δέ Ναυάτος Πρεσβύτερος ἧτο τῆς Ἐκκλησίας Ρωμαίων, ὅς τις δέν ἐδέχετο ἐκείνους, ὁποῦ ἀρνήθησαν μέν εἰς τον καιρόν τοῦ διωγμοῦ, ἐμετανοοῦσαν δέ, ἀλλ' οὔτε ἐσυγκοινώνει μέ τούς διγάμους, καί μετά τό βάπτισμα ἔλεγεν, ὅτι δέν δύναται πλέον νά ἐλεηθῆ ὁ ἁμαρτήσας... ἀπό τούτου δέ ὠνομάσθησαν καί οἱ ἀκολουθήσαντες τῆ κακοδοξία αὐτοῦ, Ναυατιανοί. Τούτων οὕτως ἐγνωσμένων, λέγει ὁ παρών Κανών ὅτι, ἀνίσως οἱ τοιοῦτοι Ναυατιανοί προσέλθουν εἰς τήν Καθολικήν Ἐκκλησίαν, ἐφάνη εὔλογον νά χειροθετοῦνται καί οὕτω να γίνωνται δεκτοί καί νά μένουν εἰς τον κλῆρον τους, οἱ ὄντες δηλαδή καί ἐν τῶ σχίσματι κληρικοί (οὕτως ἐδέχθη διά χειροθεσίας τούς Δονατιστάς καί ὁ ξς\, τῆς ἐν Καρθαγένη), πλήν, πρέπει νά ὁμολογοῦν ἐγγράφως, πῶς ἔχουν να φυλάξουν ὅλα τά δόγματα τῆς καθολικῆς Ἐκκλησίας, πῶς θέλουν δέχονται τούς διγάμους, καί τους δι' ἀνάγκην ἀρνησαμένους τόν Χριστόν, καί πῶς θέλουν οἰκονομήσουν αὐτούς, κατά τούς διωρισμένους χρόνους, καί τόν Κανόνα τῆς μετανοίας τῶν ἀρνητῶν, καί οὕτως, ὅπου καί ἄν εὑρίσκωνται, εἴτε εἰς πόλεις, εἴτε εἰς χωρία, νά μένουσιν εἰς τόν κλῆρον καί βαθμόν, ὅπου εὑρέθη ὁ καθείς χειροτονημένος...». 5) Ἡ ἰδία Α΄ Οἰκουμενική ἁγία Σύνοδος, διά τοῦ ΙΘ΄ αὐτῆς Κανόνος, προβλέπει διά τούς Αἱρετικούς Παυλικιανούς, (ὀπαδοί τοῦ Παύλου τοῦ Σαμοσατέως, ὅστις καί το Τριαδικόν καί τό Χριστολογικόν Δόγμα κατέλυσεν), νά γίνωνται δεκτοί διά Βαπτίσματος: «Περί τῶν Παυλιανισάντων, εἷτα προσφυγόντων τῆ καθολικῆ Ἐκκλησία, ὅρος ἐκτέθειται ἀναβαπτίζεσθαι αὐτούς ἐξάπαντος. Εἰ δέ τινες τῶ παρεληλυθότι χρόνω, ἐν τῶ κλήρω ἐξητάσθησαν, εἰ μέν ἄμεμπτοι καί ἀνεπίληπτοι φανεῖεν, ἀναβαπτισθέντες χειροτονείσθωσαν ὑπό τοῦ τῆς καθολικῆς Ἐκκλησίας ἐπισκόπου. Εἰ δε ἡ ἀνάκρισις ἀνεπιτηδείους αὐτούς εὑρίσκοι, καθαιρεῖσθαι αὐτούς προσήκει». 6) Ἡ Β΄ ἁγία Οἰκουμενική Σύνοδος, διά τοῦ Ζ΄ αὐτῆς Κανόνος ὁρίζει τούς μέν Ἀρειανούς, Μακεδονιανούς, Σαββατιανούς καί Ναυατιανούς... ὅπως γίνωνται δεκτοί διά Λιβέλλου καί κατόπιν δι' ἁγίου Μύρου, ἐνῶ τούς Εὐνομιανούς, Μοντανιστάς, καί Σαβελιανούς διά Βαπτίσματος: «Τούς προστιθεμένους τῆ Ὀρθοδοξία, καί τῆ μερίδι τῶν σωζομένων ἀπό αἱρετικῶν δεχόμεθα κατά τήν ὑποτεταγμένην ἀκολουθίαν καί συνήθειαν. Ἀρειανούς μέν, καί Μακεδονιανούς, καί Σαββατιανούς, καί Ναυατιανούς, τούς λέγοντας ἑαυτούς καθαρούς, καί ἀριστερούς, καί τούς Τεσσαρεσκαιδεκατίτας, εἴτουν τετραδίτας, καί ἀπολιναριστάς δεχόμεθα διδόντας Λιβέλλους, καί ἀναθεματίζοντας πᾶσαν αἴρεσιν, μή φρονοῦσαν ὡς φρονεῖ ἡ ἁγία τοῦ Θεοῦ καθολική καί Ἀποστολική Ἐκκλησία, καί σφραγιζομένους πρῶτον τῶ ἁγίω Μύρω, τό τε μέτωπον, καί τούς ὀφθαλμούς, καί τάς ρίνας, καί το στόμα, καί τά ὦτα, καί σφραγίζοντες αὐτούς, λέγομεν, σφραγίς δωρεᾶς Πνεύματος Ἁγίου. Εὐνομιανούς μέν τοι τούς εἰς μίαν κατάδυσιν βαπτιζομένους, καί Μοντανιστάς τούς ἐνταῦθα λεγομένους Φρύγας, καί Σαββελιανούς τούς υἱοπατορίαν διδάσκοντας, καί ἕτερά τινα χαλεπά ποιοῦντας, καί τάς ἄλλας πάσας αἱρέσεις, (ἐπειδή πολλοί εἰσιν ἐνταῦθα, μάλιστα οἱ ἀπό τῆς Γαλατῶν χώρας ὁρμώμενοι, πάντας τούς ἀπ' αὐτῶν θέλοντας προστίθεσθαι τῆ Ὀρθοδοξία, ὡς Ἕλληνας δεχόμεθα. Καί τήν πρώτην ἡμέραν ποιοῦμεν αὐτούς χριστιανούς, τήν δέ δευτέραν κατηχουμένους, εἷτα τῆ τρίτη ἐξορκίζομεν αὐτούς, μετά τοῦ ἐμφυσᾶν τρίτον εἰς τό πρόσωπον καί εἰς τά ὦτα, καί οὕτω κατηχοῦμεν αὐτούς, καί ποιοῦμεν χρονίζειν εἰς τήν Ἐκκλησίαν, καί ἀκροᾶσθαι τῶν Γραφῶν, καί τότε αὐτούς βαπτίζομεν». 7) Τόν ὡς ἄνω Κανόνα ἐπαναλαμβάνει αὐτολεξεί ἡ ἁγία ΣΤ΄ Οἰκουμενική Σύνοδος διά τοῦ ἐνενηκοστοῦ πέμπτου Κανόνος καί ἐπάγεται: «...Καί τούς Μανιχαίους δε καί τούς Οὐαλεντινιανούς καί Μαρκιονιστάς καί τούς ἐκ τῶν ὁμοίων αἱρέσεων προερχομένους, ὡς Ἕλληνας δεχόμενοι ἀνα-βαπτίζομεν Νεστοριανούς δέ καί Εὐτυχιανιστάς καί Σεβηριανούς καί τούς ἐκ τῶν ὁμοίων αἱρέσεων, χρή ποιεῖν λιβέλλους καί ἀναθεματίζειν τήν αἴρεσιν αὐτῶν τούς Νεστοριανούς καί Νεστόριον, καί εὐτυχέα καί Διόσκουρον καί Σεβῆρον καί τούς λοιπούς ἐξάρχους τῶν τοιούτων αἱρέσεων καί τούς φρονοῦντας τά αὐτῶν καί πάσας τάς προαναφερομένας αἱρέσεις, καί οὕτω μεταλαμβάνειν τῆς ἁγίας Κοινωνίας». 😎 Καί ἡ ἐν Λαοδικεία Τοπική Σύνοδος ὁρίζει διά τοῦ Ζ΄ αὐτοῦ Κανόνος: «Περί τοῦ, τούς ἐκ τῶν αἱρέσεων, τοὐτέστι Ναυατιανῶν, ἤτοι Φωτεινιανῶν, ἡ Τεσσαρεσκαιδεκατιτῶν ἐπιστρεφομένους, εἴτε κατηχουμένους, εἴτε πιστούς τούς παρ' ἐκείνοις μή προσδέχεσθαι, πρίν ἀναθεματίσωσι πᾶσαν αἴρεσιν, ἐξαιρέτως δέ ἐν `ῆ κατείχοντο, καί τότε λοιπόν τούς λεγομένους παρ' αὐτοῖς πιστούς, ἐκμανθάνοντας τά τῆς πίστεως σύμβολα, χρισθέντας τε τῶ ἁγίω Χρίσματι, οὕτω κοινωνεῖν τῶν ἁγίων Μυστηρίων». 9) Καί διά τοῦ ἑπομένου Η΄ Κανόνος ἡ ἴδια Τοπική Σύνοδος ὁρίζει: «Περί τοῦ, τούς ἀπό τῆς αἱρέσεως τῶν λεγομένων Φρυγῶν ἐπιστρέφοντας, εἰ καί ἐν Κλήρω νομιζομένω παρ' αὐτοῖς τυγχάνοιεν, εἰ καί μέγιστοι λέγοιντο. Τούς τοιούτους μετά πάσης ἐπιμελείας κατηχεῖσθαί τε καί βαπτίζεσθαι ὑπό τῶν τῆς Ἐκκλησίας ἐπισκόπων τε καί Πρεσβυτέρων». 10) Ἐπίσης ἡ ἐν Καρθαγένη Τοπική Σύνοδος, διά τοῦ ΞΣΤ΄ Κανόνος αὐτῆς προβλέπει: «Ὥστε τούς παρά τοῖς Δονατισταῖς μικρούς βαπτιζομένους, μηδέπω δυναμένους γινώσκειν τῆς πλάνης αὐτῶν τόν ὄλεθρον, μετά το εἰς κεῖραν λογισμοῦ δεκτικήν παραγενέσθαι, ἐπιγνωσθείσης τῆς ἀληθείας, τήν φαυλότητα ἐκείνων βδελυττομένους, πρός τήν καθολικήν τοῦ Θεοῦ Ἐκκλησίαν τήν ἀνά πάντα τόν κόσμον διακεχυμένην, τάξει ἀρχαία διά τῆς ἐπιθέσεως τῆς χειρός ἀναδεχθῆναι τούς τοιούτους ἐκ τοῦ τῆς πλάνης ὀνόματος, μή ὀφείλειν ἐμποδίζεσθαι εἰς τάξιν κληρώσεως, ὁπόταν τήν ἀληθινήν Ἐκκλησίαν ἰδίαν αὐτῶν ἐλογίσαντο τῆ πίστει προσερχόμενοι, καί ἐν αὐτῆ τῶ Χριστῶ πιστεύσαντες, τῆς Τριάδος τά ἁγιάσματα ὑπεδέξαντο...». 11) Ὁ Μέγας Βασίλειος διά τοῦ Α΄ αὐτοῦ Κανόνος λέγει ἀπαντητικῶς πρός τόν Ἅγιον Ἀμφιλόχιον ἐπερωτήσαντα αὐτόν περί τοῦ πῶς δέχεσθαι τούς σχισματικούς κ.λπ.; ἐπιστρέφοντας τῆ Ἐκκλησία: «...Οἱ Παρασυνάγωγοι λοιπόν ἑνώνονται πάλιν μέ τήν Ἐκκλησίαν μέ μόνην ἀξιόλογον μετάνοιαν καί ἐπιστροφήν, καί οἱ ἐξ αὐτῶν ὄντες ἱερεῖς καί Κληρικοί ἐπιστρέφοντες, εἰς τήν αὐτήν τάξιν καί βαθμόν ὁποῦ ἧσαν πρότερον, δέχονται. Οἱ δέ Αἱρετικοί, ὁποῖοι εἷναι οἱ Μανιχαῖοι, Οὐαλεντῖνοι καί Μαρκιωνισταί (περί ὧν ὅρα τάς ὑποσημειώσεις τοῦ 95ον τῆς ς΄) καί αὐτοί οὗτοι οἱ Πεπουζηνοί, περί ὦν ὁ λόγος, καί ὅσοι ἄλλοι, ἐπιστρέφοντες εἰς τήν Ὀρθοδοξίαν, βαπτίζονται ὡσάν οἱ Ἕλληνες, ἐπειδή οἱ παλαιοί Πατέρες ἐκεῖνο μόνον τό βάπτισμα ἔκριναν νά δεχθῆ, τό ὁποῖον δέν ἐκβαίνει τελείως ἀπό τήν πίστιν, τό δέ τῶν αἱρετικῶν βάπτισμα, ὡς ἔξω τῆς ὀρθῆς πίστεως ὅν, ἔκριναν νά ἀποβάλλουσι παντελῶς. Διά τοῦτο ἀκολούθως καί οἱ Πεπουζηνοί μέ τό νά βαπτίζουν, ὄχι εἰς τά παραδεδομένα, ἤτοι ὄχι εἰς Πατέρα Υἱόν καί ἅγιον Πνεῦμα, ἀλλ' εἰς Πατέρα Υἱόν, καί Μοντανόν καί Πρίσκιλλαν, καί ἐντεῦθεν μέ τό να βλασφημοῦν εἰς τό Πνεῦμα τό Ἅγιον, (ἥτις βλασφημία εἷναι ἀσυγχώρητος)... καί ἁπλῶς ὅλοι οἱ Σχισματικοί, ἐρχόμενοι εἰς τήν καθολικήν Ἐκκλησίαν, νά βαπτίζωνται, ἐπειδή οἱ πρῶτοι ἱερωμένοι τῶν Σχισματικῶν εἷχον μέν τό χάρισμα τοῦ νά χειροτονοῦν καί τοῦ νά βαπτίζουν ἀπό τήν Ἐκκλησίαν. Ἀφ' οὗ δέ μίαν φοράν ἐσχίσθησαν ἀπότό ὅλον σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, ἔχασαν αὐτό καί δέν ἠμποροῦν πλέον νά βαπτίσουν ἄλλους ἤ νά χειροτονήσουν, καί ἁπλῶς νά δώσουν χάριν, τήν ὁποίαν διά τοῦ σχίσματος ἐστερήθησαν. ὅθεν καί οἱ παρ' αὐτῶν βαπτιζόμενοι λογίζονται ὅτι ἀπό λαϊκούς ἐβαπτίσθησαν, διό καί χρειάζονται να βαπτισθοῦν. Μερικοί δέ ἐπίσκοποι κατά τήν ἀσίαν ἐδέχθηκαν τό βάπτισμα αὐτῶν, χάριν οἰκονομίας καί συγκαταβάσεως, καί οὐχί ἀκριβείας, ὡσάν ὁποῦ οἱ σχισματικοί εἷναι ἀκόμη μέλη ἐκ τῆς Ἐκκλησίας. Ὅθεν κατά τήν γνώμην αὐτῶν ἄς εἷναι δεκτόν. οἱ σχισματικοί ἐγκρατεῖται ὅμως ἰδιαίτερον πρέπει νά βαπτίζωνται ἐπιστρέφοντες, κατά τήν ἀκρίβειαν τῶν Κανόνων, καί διά τί ἴδιον ἐπενόησαν βάπτισμα, παραχαράξαντες τήν ἐν τῶ βαπτίσματι παράδοσιν καί διά τί περί τούτων ξεχωριστή καί φανερά ψῆφος δέν ἔγινε πῶς πρέπει νά δέχωνται. ἄν δέ αὐτοί δέν ἀναβαπτίζουσι τούς ἐκ τῶν ὀρθοδόξων ἡμῶν προσερχομένους εἰς αὐτούς, τοῦτο δέν πρέπει νά μᾶς δυσωπήση, εἰς τό νά μή βαπτίζωμεν ἀμοιβαίως καί ἡμεῖς τούς ἐξ αὐτῶν εἰς ἡμᾶς προσερχομένους. Πλήν ἀνίσως καί τοῦτο τό, νά βαπτίζωμεν αὐτούς ἐπιστρέφοντας, ἔχη νά γένη ἐμπόδιον εἰς τήν κοινήν συγκατάβασιν καί οἰκονομίαν, ὁποῦ περί πάντων τῶν σχισματικῶν ἔκαμαν οἱ Πατέρες, ἄς ἀκολουθοῦμεν καί ἡμεῖς εἰς αὐτήν, μήπως διά τήν αὐστηρότητα τῆς προσταγῆς ταύτης τούς κάμνωμεν ἀμελεῖς εἰς το νά βαπτίζωνται, αἰσχυνομένους τάχα, ὅτι ὡσάν ἄπιστοι τελείως βαπτίζονται, καί ἀκολούθως ἐμποδίσωμεν τήν σωτηρίαν τους. Καί συντόμως εἰπεῖν, ὅσοι βαπτισθοῦν εἰς τό ἐκείνων βάπτισμα, οὗτοι ἐπιστρέφοντες εἰς τήν Ὀρθοδοξίαν, ἐξάπαντος τρόπου πρέπει νά χρίωνται ἀπό τούς πιστούς μέ τό ἅγιον Μῦρον, καί οὕτω νά μεταλαμβάνουν». στις Οκτωβρίου 27, 2022 Δεν υπάρχουν σχόλια: Αποστολή με μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου BlogThis!Κοινοποίηση στο XΜοιραστείτε το στο FacebookΚοινοποίηση στο Pinterest Ετικέτες ΙΕΡΟΙ ΚΑΝΟΝΕΣ ΔΙΑ ΤΟ " ΒΑΠΤΙΣΜΑ" ΤΩΝ ΣΧΙΣΜΑΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΤΙΚΩΝ ΠΡΟΣΕΡΧΟΜΕΝΩΝ ΤΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΕΙΣΗΛΘΕ ΠΡΟ ΠΟΛΛΟΥ ΕΙΣ ΤΑΣ ΚΑΤΑΚΟΜΒΑΣ

Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΕΙΣΗΛΘΕΝ ΠΡΟ ΠΟΛΛΟΥ ΕΙΣ ΤΑΣ ΚΑΤΑΚΟΜΒΑΣ Oct. 25th, 2011 at 11:02 AM Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΕΙΣΗΛΘΕΝ ΠΡΟ ΠΟΛΛΟΥ ΕΙΣ ΤΑΣ ΚΑΤΑΚΟΜΒΑΣ από τον ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΗΡΥΚΟΣ ΚΟΝΤΟΓΙΑΝΝΗΣ, Τρίτη, 25 Οκτώβριος 2011 στις 10:51 π.μ. Η ΓΝΗΣΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ (ΚΑΤΑΚΟΜΒΩΝ) ΕΝ ΡΩΣΙΑ ῎Αρθρον τοῦ μακαριστοῦ μοναχοῦ τῆς ἐν Ρωσίᾳ ᾿Εκκλησίας τῶν Κατακομβῶν, π. ᾿Επιφανίου, ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΠΡΩΤΟ ῾Η παγκοσμίου χαρακτήρα (ὅπως ἄλλωστε εἶχε σχεδιασθεῖ) ᾿Οκτωβριανή ἐπανάσταση τοῦ 1917 ἑρμηνεύθηκε ἀπό τό χριστιανικό κόσμο ἀπό μία ἐσχατολογική σκοπιά, τή σκοπιά τῶν "ἐσχάτων καιρῶν": "Τώρα ἡ ᾿Εκκλησία τοῦ Χριστοῦ στή Ρωσία ζῆ στούς ἐσχάτους καιρούς. ῾Η μεγάλη ἀποστασία, πρόδρομος τοῦ τέλους, ἔχει συντελεσθεῖ καί ὁ "ἄνθρωπος τῆς ἁμαρτίας, ὁ υἱός τῆς ἀπωλείας" (Β' πρός Θεσσαλονικεῖς 2:8) ἔχει ἀποκαλυφθεῖ. "῾Ο κωλύων ἔχει ἐκβληθῆ ἐκ μέσου" (2:7) καί ὁ θεομάχος τύραννος, ὁ ἀνταγωνιστής τοῦ Χριστοῦ, μέ ἄλλα λόγια, ὁ "ἀντίχριστος" πού εἶχε προφητευθεῖ, ἔκανε τήν ἐμφάνισή του. ῞Ομως αὐτός, ὅσο μπορεῖ, κρύβει τό πραγματικό του πρόσωπο πίσω ἀπό τό παραπέτασμα τοῦ σοσιαλισμοῦ καί ἐνεργεῖ πρός τό παρόν μέ τήν ἀπρόσωπη μορφή τοῦ συλλογικοῦ ἀντιχρίστου...." Μέ αὐτά τά λόγια ἀρχίζει ἕνα ἀπό τά καταστατικά τῆς ᾿Εκκλησίας τῶν Κατακομβῶν στή Ρωσία. Τό ἀληθινό πρόσωπο αὐτοῦ πού ἔχει ἐμφανισθεῖ φαίνεται ἐντελῶς καθαρά στό φῶς τῆς ᾿Αποκαλύψεως: "Καί ὅτε ἤνοιξε (ὁ ᾿Ιησοῦς) τήν σφραγίδα τήν τετάρτην, ἤκουσα φωνήν τετάρτου ζώου λέγουσαν, ῎Ερχου καί βλέπε. Καί εἶδον καί ἰδού ἵππος ὠχρός καί ὁ καθήμενος ἐπάνω αὐτοῦ ὠνομάζετο θάνατος, καί ὁ ῞Αδης ἠκολούθει μετ᾿ αὐτοῦ. Καί ἐδόθη εἰς αὐτούς ἐξουσία ἐπί τό τέταρτον τῆς γῆς νά θανατώσωσι μέ ρομφαίαν καί μέ πεῖναν καί μέ θάνατον καί μέ τά θηρία τῆς γῆς" (᾿Αποκ. 6:7-8). ῞Ολοι ὅσοι πίστευαν στή Ρωσία τόν καιρό τῆς ἐπανάστασης τοῦ 1917 καί μέχρι τό ᾿40 "ἐρρίγησαν", ὅταν ἔμαθαν ὅτι τό γεγονός πού περιγράφει ἡ ᾿Αποκάλυψη εἶχε χωρίς καμμία ἀμφιβολία καί μέ μεγάλη σαφήνεια καταγραφεῖ πρίν 2000 χρόνια περίπου... Μάλιστα, ὁ "ὠχρός ἵππος" ἔχει πραγματικά παρουσιασθεῖ στή γῆ μας - τό πρωτότυπο ἑλληνικό κείμενο ἀναφέρει ὅτι τό ἄλογο καί ὁ ἀναβάτης του εἶχαν τό χρῶμα πτώματος καί ὅτι τό ὄνομα τοῦ καβαλλάρη ἦταν θάνατος! Καί αὐτό γιατί ἔφερε μέσα του ὄχι μόνο τόν φυσικό, ἀλλά ἐπίσης καί τόν πνευματικό θάνατο... Σέ πολλές μεγαλουπόλεις σκοτώνονταν τόσοι πού ὁ ἀέρας εἶχε γεμίσει ἀπό τήν δυσοσμία τῶν πτωμάτων! Μάλιστα, "῾Ο ῞Αδης ἠκολούθει μετ᾿ αὐτοῦ. Καί ἐδόθη εἰς αὐτούς ἐξουσία ἐπί τό τέταρτον τῆς γῆς νά θανατώσωσι μέ ρομφαίαν καί μέ πεῖναν καί μέ θάνατον καί μέ τά θηρία τῆς γῆς". Μία πραγματική κόλαση δημιουργήθηκε τότε στή Ρωσία. ῞Οποιος ἔζησε τήν κατάσταση αὐτή, δέν πρόκειται νά τῆς δώσει ἄλλο ὄνομα. ῞Ομως εἶναι θαυμαστό, ὅτι τό προφητικό πνεῦμα τῆς ᾿Εκκλησίας προεῖπε ὅλα αὐτά σέ ἕναν καιρό πού δέν ὑπῆρχαν σημεῖα τῶν ἐπερχομένων τρομερῶν γεγονότων. ῾Ο πρῶτος πού προφήτευσε σχετικά μέ αὐτά ἦταν ὁ ἅγιος πατέρας Σεραφείμ τοῦ Σαρώφ. 100 χρόνια πρίν τά γεγονότα διαρκῶς μιλοῦσε μέ στεναγμούς καί μέ πικρά δάκρυα γι᾿ αὐτά πού ἦταν ὑποχρεωμένος νά πεῖ: "Σύντομα ὁ ἀντίχριστος θά ἀφαιρέσει τούς σταυρούς ἀπό τίς ἐκκλησίες. Οἱ ναοί τοῦ Θεοῦ θά μετατραποῦν σέ ἄντρα ληστῶν... Πολλοί χριστιανοί θά φονευθοῦν, τόσοι πού οἱ ἄγγελοι τοῦ Θεοῦ δέν θά προλαβαίνουν νά παίρνουν τίς ψυχές τῶν σφαζομένων!.. Μεγάλη θά εἶναι ἡ δοκιμασία πού ὅμοιά της δέν ἔχει γίνει ἀπό καταβολῆς κόσμου καί πού δέν πρόκειται νά ὑπάρξει ξανά..." Αὐτά καί πολύ περισσότερα ἀποκαλύφθησαν ἀπό τόν ἅγιο Σεραφείμ στίς ἀρχές τοῦ 19ου αἰῶνα... Καί στή συνέχεια, σάν κώδωνας συναγερμοῦ νά ἠχοῦν ὅλοι οἱ ρῶσοι πρεσβύτεροι - οἱ πρεσβύτεροι τῆς ῎Οπτινα καί τοῦ Γκλίνσκ, ὁ Μητροπολίτης Γρηγόριος τοῦ Πίτερσμπουργκ, ὁ Μητροπολίτης Φιλάρετος τῆς Μόσχας καί ἄλλοι, προειδοποιώντας γιά τήν μεγάλη ὀργή τοῦ Θεοῦ πού ἐρχόνταν στή Ρωσία! ῞Ομως, ἀλλοίμονο! "Τίς ἐπίστευσεν εἰς τό κήρυγμα ἡμῶν; Καί ὁ βραχίων τοῦ Κυρίου εἰς τίνα ἀπεκαλύφθη;" (Κατά ᾿Ιωάννη 12:38). Καί ἐδῶ ἔχουμε τόν ἅγιο ᾿Ιωάννη τοῦ Κροστάντ νά μιλάει στά 1907 σέ μιά γυναικεία Μονή: "Μία τρομερή ἐποχή ἔρχεται, τόσο τρομερή πού δέν μπορεῖτε νά φαντασθεῖτε". Σ᾿ αὐτό, ἡ ἡγουμένη - ἡλικίας 80 ἐτῶν - ρώτησε: "Πότε θά συμβοῦν αὐτά, γέροντα;" "᾿Εμεῖς, γερόντισσα, δέν θά ζήσουμε, ἀλλά αὐτές - στό σημεῖο αὐτό ὁ γέροντας ἔδειξε τίς μοναχές - θά ζήσουν καί θά τά δοῦν!". Κάποια ἄλλη θεία ἀποκάλυψη σχετικά μέ τήν ᾿Εκκλησία τῶν "ἐσχάτων ἡμερῶν", τήν ᾿Εκκλησία τῶν Κατακομβῶν, ἔγινε ἐπίσης τόν καιρό αὐτό. ῾Ο σπουδαῖος πρεσβύτερος τῆς ῎Οπτινα, ὁ ἱερομόναχος ᾿Αμβρόσιος ἔδωσε μιά ἀξιοσημείωτη ἑρμηνεία ἑνός ὁράματος... Σ᾿ αὐτό τό ὅραμα εἶχε φανεῖ μιά τεράστια σπηλιά πού φωτιζόταν ἀπό ἕνα μοναχικό λυχνάρι μπροστά σέ μιά εἰκόνα τῆς Μητέρας τοῦ Θεοῦ. Στό σπήλαιο αὐτό ὑπῆρχε ἐπίσης ἕνα πλῆθος ἀνθρώπων πού προσευχόνταν μέ κατάνυξη. Καί ξαφνικά ἕνας θόρυβος σάν βροντή ἀκούστηκε μέ τήν ἀναγγελία τῶν παρακάτω μυστηριωδῶν λέξεων: "ΖΟΥΜΕ ΣΕ ΜΙΑ ΤΡΟΜΕΡΗ ΕΠΟΧΗ. ΒΑΔΙΖΟΥΜΕ ΠΡΟΣ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΕΒΔΟΜΟΥ ΘΕΡΟΥΣ!" Αὐτές οἱ λέξεις, καθώς καί ὁλόκληρο τό ὅραμα πού ἐμφανίστηκε στόν ὕπνο, ἐπαναλήφθηκαν πολλές φορές μέ μικρές μόνο ἀλλαγές. ῞Οταν ρωτήθηκε γιά τήν ἀποκάλυψη αὐτή στά 1866 ὁ μοναχός ᾿Αμβρόσιος ἔδωσε τήν ἀκόλουθη ἑρμηνεία: "Οἱ φράσεις: "ζοῦμε σέ μιά τρομερή ἐποχή", "βαδίζουμε πρός τό τέλος τοῦ ἑβδόμου θέρους" ἴσως σημαίνουν τούς ἐσχάτους καιρούς πού εἶναι κοντά στόν καιρό τοῦ ἀντιχρίστου, ὁπότε καί οἱ πιστοί τῆς Μιᾶς, ῾Αγίας, Καθολικῆς καί ᾿Αποστολικῆς ᾿Εκκλησίας θά χρειασθεῖ νά καταφύγουν στά σπήλαια..." ᾿Επίσης ὁ φιλόσοφος Β.Σ. Σολόβιωφ ἕνωσε τή φωνή του μέ τήν προφητική φωνή τῆς ᾿Εκκλησίας ἐκπροσωπώντας τόν πνευματικόν κόσμο τῆς Ρωσίας. Αὐτό ἀναφέρεται ἀπό τόν πλησιέστερο φίλο τοῦ φιλοσόφου, τόν Βασίλι Λβόβιτς Βελίτσκο, στή μονογραφία του γιά τόν Σολόβιωφ: "Πρίν 8 χρόνια ὁ Σολόβιωφ μίλησε γιά τήν ἐπερχομένη ἔλευση τοῦ ἀντιχρίστου - πρῶτα τοῦ συλλογικοῦ ἀντιχρίστου καί μετά τῆς ἐνσάρκωσής του σέ ἕνα ἰδιαίτερο πρόσωπο - μέ τήν ἴδια ἐπιστημονική βεβαιότητα μέ τήν ὁποία ἕνας γεωλόγος μιλάει γιά ἀλλαγές σχηματισμῶν ἤ ἕνας μετεωρολόγος γιά ἀναπόφευκτες κλιματολογικές ἀλλαγές..." Αὐτά εἰπώθηκαν στά 1893-94! "῞Ενα περίπου μήνα πρίν τό θάνατό του" γράφει ὁ Βελίτσκο, "στό β' μισό τοῦ ᾿Ιουνίου τοῦ 1900, καθισμένος ἕνα βράδυ στό σπίτι μου ὁ Σολόβιωφ, ξαφνικά μέ πῆρε παράμερα καί μοῦ εἶπε, ὅτι μόλις πρόσφατα διακατεχόταν ἀπό ἕνα ἰδιαίτερα ἔντονο θρησκευτικό αἴσθημα πηγαίνοντας στήν ἐκκλησία. ῾Η ἀπάντησή του μοῦ φάνηκε παράξενη. "Φοβᾶμαι" εἶπε ὁ φιλόσοφος, "μήπως θά ἔφευγα ἀπό τήν ἐκκλησία μέ ἕνα ἀνεπιθύμητο αἴσθημα μή ἱκανοποιήσεως! Αἰσθάνομαι, συμπλήρωσε, ὅτι οἱ καιροί πλησιάζουν πού οἱ χριστιανοί θά συγκεντρώνωνται ξανά γιά προσευχή στίς κατακόμβες, γιατί ἡ πίστη θά διωχθεῖ, ὄχι ἴσως ὅπως στά χρόνια τοῦ Νέρωνα, ἀλλά μέ ἕνα τρόπο δολιότερο: μέ ψεύδη, μέ ἐμπαιγμούς, μέ συκοφαντίες, μάλιστα καί αὐτό δέν ἀπέχει πολύ ἀπό τώρα... Δέν βλέπεις τί ἔρχεται; ᾿Εγώ τό βλέπω, τό ἔχω δεῖ πρίν ἀρκετό χρόνο!...". Μπορεῖ κανένας νά ἀμφιβάλλει ὕστερα ἀπ᾿ ὅλες αὐτές τίς μαρτυρίες γιά τό γεγονός ὅτι ζοῦμε σέ μιά ἐποχή τρομερῶν γεγονότων, γεγονότων πού ἀναγγέλθηκαν ἐκ τῶν προτέρων; ῞Ολα αὐτά εἶναι τόσο "φοβερά" γιά νά τά ἐκφράσει κανείς πού δέν ὑπάρχουν λέξεις σέ καμμιά ἀνθρώπινη γλώσσα. Καί ὅμως αὐτά ἔχουν συμβεῖ καί ἐξακολουθοῦν νά συμβαίνουν στή χώρα μας. Κάτω ἀπό αὐτές τίς συνθῆκες ὁ ρωσικός λαός εἶχε καί ἔχει τίς ἀπαραίτητες βάσεις καί τήν πνευματική καί ἐσχατολογική ὑπευθυνότητα γιά νά ἀναλάβει μόνος του τό δύσκολο ὅσο καί εὐλογημένο ἔργο πού εἶναι ἡ ἀπάρνηση τοῦ ἑαυτοῦ πού ἐπιτυγχάνεται μέ τήν καταφυγή στήν ᾿Εκκλησία τῶν Κατακομβῶν. Δέν ὑπῆρχε ἄλλη ὁδός γιά τό χριστιανικό λαό. ᾿Εάν παρέμενε στήν ἐπιφάνεια θά πρόδιδε τό Χριστό! Μέ τήν βοήθεια τοῦ Θεοῦ ἡ ᾿Εκκλησία τῶν Κατακομβῶν ἐξακολουθεῖ νά ὑπάρχει στήν Ρωσία. ῎Ας εἶναι "ἀσθενική", ἄς εἶναι "φτωχική", ἄς εἶναι "ἀβοήθητη" - τέτοια πρέπει νά εἶναι: "῾Η δύναμίς μου ἐν ἀσθενείᾳ τελειοῦται" (Β' Κορινθίους 12:9). Εἶναι ἰσχυρή μόνο μέ τήν βοήθεια τοῦ Θεοῦ! Καί αὐτό τό βλέπω ἐδῶ στή διασπορά. Πολλοί, πάρα πολλοί, ἀρνοῦνται τήν ὕπαρξή της. ῞Ομως αὐτοί πού τήν ἀρνοῦνται εἶναι ἐκεῖνοι μέ τούς ὁποίους ἡ ὕπαρξή της δέν συμβιβάζεται, ἐκεῖνοι πού ἡ πείρα τῆς ζωῆς τους δέν τούς ἔχει διδάξει νά ἐπιζητοῦν τό βάθος ἀπό τήν ἐπιφάνεια, τό ἀόρατο ἀπό τό ὁρατό καί γι᾿ αὐτό τό λόγο εἶναι ὑπέρμαχοι τῆς ἰδέας γιά μιάν ἐκκλησιαστική "ἀλήθεια" μέσα στά πλαίσια μιᾶς ἐπίσημης "σοβιετικῆς ἐκκλησίας" πού δυστυχῶς δημιουργήθηκε εἰδικῶς γιά νά ἐξαπατᾶ. Αὐτή ἡ "ἐκκλησία" πραγματοποιήθηκε "ἐκτός τόπου καί χρόνου". Αὐτοί πού μάχονται γιά τήν ὕπαρξή της, νομίζουν ὅτι βρίσκεται σέ κανένα ἐρημονήσι ἤ ἀκόμη σέ κάποιον ἄλλο πλανήτη, καί ὄχι στό σοβιετικό ὁλοκληρωτικό κράτος, ὅπου τά πάντα ὑπόκεινται σ᾿ αὐτό καί ἐλέγχονται ἀπ᾿ αὐτό. ῞Οπου, τόσο ἡ ἀθεΐα, ὅσο καί ὁ πόλεμος κατά τοῦ Θεοῦ, συναγωνίζονται γιά τό ποιό θά "δρέψη" περισσοτέρους "καρπούς" γιά τό μονοκομματικό καθεστώς. Tags: Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΕΙΣΗΛΘΕΝ ΠΡΟ ΠΟΛΛΟΥ ΕΙΣ ΤΑΣ Κ

ΑΝΑΓΚΑΙΑ ΚΑΙ ΕΠΙΒΕΒΛΗΜΕΝΗ ΑΠΑΝΤΗΣΙΣ ΕΠΙ ΤΗΣ ΥΠ᾿ ΑΡΙΘΜ. 1100/2-4-2000 ΕΠΙΣΤΟΛΗΣ ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑΣ ΤΟΥ ΣΕΒ/ΤΟΥ κ. ΝΙΚΟΛΑΟΥ

ΓΝΗΣΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΣΤΡΟΓΓΥΛΗ (ΣΤΑΜΑΛΑ) 194 00 Τ.Θ. 54 ΚΟΡΩΠΙ ΑΤΤΙΚΗΣ ΤΗΛ. 210.6020176, 210.6021467, 210 2466057 Α.Π. 131 ᾿Εν Κορωπίῳ ᾿Αττικῆς τῆ 10/23-5-2000(Ν.Η. ΑΝΑΓΚΑΙΑ ΚΑΙ ΕΠΙΒΕΒΛΗΜΕΝΗ ΑΠΑΝΤΗΣΙΣ ΕΠΙ ΤΗΣ ΥΠ᾿ ΑΡΙΘΜ. 1100/2-4-2000 ΕΠΙΣΤΟΛΗΣ ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑΣ ΤΟΥ ΣΕΒ/ΤΟΥ κ. ΝΙΚΟΛΑΟΥ Πρός τόν Σεβασμιώτατον Μητροπολίτην Πειραιῶς καί Νήσων κ. Νικόλαον Σαμψοῦντος 54-Νίκαια 18451 Κοινοποίησις: Μακ/τον ᾿Αρχιεπίσκοπον κ. ᾿Ανδρέαν καί ἅπαντας τούς Σεβ/τους ᾿Αρχιερεῖς τῆς Γνησίας ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας τῆς ῾Ελλάδος (Γ.Ο.Χ.) Σεβασμιώτατε ἐν Χριστῷ ᾿Αδελφέ καί Συλλειτουργέ κ. Νικόλαε, ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ. ᾿Αδελφικῶς εὐχόμεθα, ὅπως "καθαρθέντες τάς αἰσθήσεις" ἀξιωθῶμεν τοῦ ἀπροσίτου φωτός τῆς ᾿Αναστάσεως, ἵνα περιπατοῦντες "ἐν καινότητι ζωῆς" εἴμεθα πάντοτε ἡνωμένοι ἐν τῷ ᾿Αναστάντι Χριστῷ. Τήν Τετάρτη τῆς Διακαινησίμου ἔφθασεν εἰς χεῖράς μου ἡ ὑπ᾿ ἀριθμ. 1100/2-4-2000 ᾿Επιστολή - Καταγγελία σας ἐναντίον μου, τήν ὁποίαν ἀπευθύνετε πρός τήν Αὐτοῦ Μακαριότητα, τόν ᾿Αρχιεπίσκοπον, καί τήν κοινοποιεῖτε πρός τούς Σεβ/τους ᾿Αρχιερεῖς. Πρίν προβῶμεν εἰς οἱανδήποτε ἀπάντησιν προτάσσομεν τό ὑπ᾿ ἀριθμ. 1100/2-4-2000 κείμενον τῆς ἐπιστολῆς σας. "Μακαριώτατε, ὁ Χριστός εἴη ἐν τῷ μέσω ἡμῶν. ᾿Απορίαν καί θαυμασμόν, ἀλλά καί βαθυτάτην θλίψιν ἐπροξένησεν εἰς ἡμᾶς τό γεγονός τῆς 29.2.2000 φυλλαδιον οῦ Σεβ. Μεσογαίας κ. Κηρύκου, τό ὁποῖον προφανῶς ἄνευ βαθείας ἐξετάσεως ὑπέγραψεν ὁ Σεβασμιώτατος, τό ὁποῖον ἀπευθύνει πρός τήν Μακαριότητά σας καί πρός τά μέλη τῆς ῾Ιερᾶς ἡμῶν Συνόδου. Τό φυλλάδιον αὐτό, τό ὁποῖον φέρει τόν τίτλον: " ῾Υπόμνημα" καθώς καί οἱ προηγούμενες ἐπιστολές τοῦ ἰδίου, δῆλον ποιοῦσι, ὅτι ὁ Σεβασμιώτατος συνεχίζει τήν τακτική του διά τῶν ὑπογραφέντων ἐγγράφων του, τά ὁποῖα ὡς καί τά ἀνωτέρω γέμουσι ὕβρεων καί περιφρονητικῶν λόγων πρός βάρος τῆς ῾Ιερᾶς ἡμῶν Συνόδου, τοῦ Προέδρου καί ᾿Αρχιεπισκόπου Αὐτῆς, ἀλλά καί ὅλων ἡμῶν τῶν ἐπιλοίπων ᾿Αρχιερέων. ῾Ωσαύτως, οὐδόλως δύναται νά διαφύγει τῆς προσοχῆς ὅλων ἡμῶν, ὅτι διά τῶν ἐν λόγῳ ἐγγράφων του ὁ Σεβασμιώτατος, ἀντιγραφεύς τῶν ὕβρεων τῶν γραφέντων παρά τοῦ ῾Ιερομονάχου ᾿Αμφιλοχίου Ταμπουρᾶ, ὁ ὁποῖος κανονικῷ τῷ τρόπῳ κατηγγέλθη ὑπό δύο ᾿Αρχιερέων καί παρεπέμφθη ὑπό τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου εἰς τό ἐκκλησιαστικό δικαστήριο. Μακαριώτατε, ἅγιε Πρόεδρε, ὅσον διά τά ὑπόλοιπα, τά ὁποῖα ἀναφέρει ὁ Σεβασμιώτατος κ. Κήρυκος εἰς τό "῾Υπόμνημά" του, καί πάλιν ὁρῶμεν ἀνεπίτρεπτον στάσιν ἐξ αὐτοῦ. ῾Ο Σεβασμιώτατος μέ τό πρόσχημα ὅτι δῆθεν διδάσκει ἱστορίαν ἀναφέρεται ἰσοπεδικῶς εἰς γεγονότα καί πρόσωπα, συγχρόνως κάνει ἀναφορές μέ τρόπον ἀνεπίτρεπτον καί ὑπεροπτικώτατον εἰς τό πρόσωπον τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Κιτίου κ. ᾿Επιφανίου, ὁ ὁποῖος τυγχάνει ῎Εξαρχος μιᾶς ὁλοκλήρου Αὐτοκεφάλου ᾿Εκκλησίας τῆς Κύπρου, ὡσάν νά ἦτο ὁ συντάκτης τοῦ "῾Υπομνήματος" αὐτός ὁ ὁποῖος κρατεῖ ἀνά χεῖρας τά κριτήρια τῆς ἀληθείας, τῆς ὁμολογίας καί τῆς σωτηρίας τῶν μελῶν τῆς ᾿Εκκλησίας. Μακαριώτατε, τόσον ἡμεῖς οἱ ᾿Αρχιερεῖς, ὅσον καί ὁ ἱερός Κλῆρος οἵτινες ἐκ νεαρᾶς ἡλικίας ἐλευκάνθημεν μέ τήν βοήθειαν τοῦ Θεοῦ εἰς τήν ὀρθόδοξον γραμμήν καί τήν ζωήν τῆς ᾿Εκκλησίας, ἐμάθαμεν νά σεβώμεθα τούς ἐκκλησιαστικούς θεσμούς καθώς καί τά ᾿Εκκλησιαστικά πρόσωπα καί ὄχι νά ὑβρίζομεν καί νά κατηγοροῦμεν ἀδιακρίτως τούς πάντας καί πολλές φορές πιεζόμενοι ἐκ τῆς ζηλείας καί τοῦ φθόνου, προφασιζόμενοι τούς ὁμολογητάς δῆθεν τῆς πίστεως! ῾Η στάσις λοιπόν τοῦ Σεβασμιωτάτου κ. Κηρύκου καί ἐν προκειμένῳ, εἶναι καθ᾿ ὁλοκληρίαν ἀνεπίτρεπτος, ἐπειδή ἡ Σύνοδος ἀπέρριψε κάποιες προτάσεις του, τάς ὁποίας ἠθέλησε ὁπωσδήποτε νά ἐπιβάλλῃ ὡς σωστές εἰς ὅλην τήν ῾Ιεράν Σύνοδον. Οὕτω ὁ Σεβ/τος κ. Κήρυκος, προβαίνει εἰς ὕβρεις ἐκθέτων πρωτίστως ὄχι μόνον τόν ἐαυτόν του, ἀλλά καί τήν ῾Ιεράν Σύνοδον, τῆς ὁποίας εἶναι ᾿Αρχχιγραμματεύς, καί κατ᾿ ἐπέκτασιν σκανδαλίζει ἀκόμη καί τούς πιστούς. Μέχρι πρό τινος ὁ Σεβ/τος κ. Κήρυκος κατέκρινε καί καλῶς ἔκανε τήν συμπεριφοράν καί τόν τρόπον τῶν πέντε πρώην Μητροπολιτῶν, οἱ ὁποῖοι ἐδημιούργησαν τό σχίσμα τοῦ 1995 ἔναντι τοῦ Μακαριωτάτου καί τῶν ᾿Αρχιερέων, καί τώρα ἔρχεται ὁ ἴδιος νά ἀντιγράψῃ τάς μεθόδους αὐτῶν. Μακαριώτατε, κατανοεῖτε ὅτι, ὅλοι οἱ ᾿Αρχιερεῖς εἴμεθα δυσαρεστημένοι τολμῶ δέ εἰπεῖν καί ἀγανακτισμένοι ἀπό τήν ἀπαράδεκτον καί ἀπροσδόκητον αὐτήν στάσιν καί τακτικήν τοῦ Σερβ. κ. Κηρύκου, ὁ ὁποῖος τοιουτοτρόπως βλάπτει κατά πολλά τό ἔργον τῆς ᾿Εκκλησίας, διά ταῦτα ἡ κατάστασις χρήζει ἐπειγούσης ἀντιμετωπίσεως. Σεβασμιώτατοι καί ἅγιοι ἀδελφοί, εἶναι ἀνάγκη καί καθῆκον ὅλων ἡμῶν νά ἐπιληφθῶμεν εἰς τήν ῾Ιεράν Σύνοδον τοῦ θέματος, διά νά ἐξετασθεῖ καί καταδικασθεῖ αὐτή ἡ πρωτοφανής καί ἀνάρμοστος δι᾿ ᾿Αρχιερεῖς συμπεριφορά τοῦ Σεβ/του κ. Κηρύκου, ὁ ὁποῖς ἄν ὁ ἴδιος δέν ἐνδιαφέρεται διά τό προσωπικόν ἀρχιερατικόν του κῦρος, ὀφείλει ὅμως νά σέβεται τούς θεσμούς τῆς εἰρήνης, τήν ἐνότητα τῆς ᾿Εκκλησίας, τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου καί τοῦ χριστιανικοῦ πληρώματος. Μακαριώτατε, παρακαλεῖσθε καί ὑμεῖς ἐκ τῆς θέσεώς σας ὡς ᾿Αρχιεπισκόπου, νά ἐπιληφθῆτε τοῦ θέματος διά τό καλό τῆς ᾿Εκκλησίας καί τήν εἰρήνη τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου πρωτοῦ ἡ στάσις τοῦ Σεβ. κ. Κηρύκου προχωρήσῃ εἰς μεγαλύτερα ἀτοπήματα. ᾿Ασπάζομαι ῾Υμᾶς ἐν Χριστῷ ᾿Ελάχιστος ἀδελφός καί συλλειτουργός. ῾Ο Μητροπολίτης Πειραιῶς καί Νήσων Νικόλαος" ᾿Αγαπητέ ἐν Χριστῷ ἀδελφέ, Σεβασμιώτατε κ. Νικόλαε, ἐάν μέ αὐτό τό κείμενο τῆς ἐπιστολῆς ἀδικούσατε μόνον τήν ἐλαχιστότητά μου, τόν ᾿Επίσκοπο Κήρυκο, δέν θά προέβαινα εἰς ἀπάντησιν. Τό ὅτι προβαίνω ὅμως, αὐτό γίνεται, διότι πιστεύω ὅτι ἡ ἐπιστολή σας ἔχει τάς συνεπείας της καί πρός τήν ᾿Εκκλησίαν, ἀλλά καί πρός τήν Σεβασμιότητά σας. Παρομοίαν πολυσέλιδον ἐπιστολήν ἔλαβον πρό καιροῦ καί παρά τοῦ Σεβ/του κ. Παναρέτου, εἰς τόν ὁποῖον δέν ἀπέστειλα ἀκόμη τήν ἀπάντησίν μου, καί πιστεύω, ὅτι ἀντιλαμβάνεσθε τούς λόγους, διά τούς ὁποίους δίδω ἄμεσον προτεραιότητα εἰς τήν ἰδικήν σας, ἄν καί τήν ἔλαβα δευτέραν κατά σειράν. ῾Η ἐλαχιστότης μου, Σεβασμιώτατε ἀδελφέ, ἐνῶ δέν "ἀπόρησα", οὔτε "ἐθαύμασα" διά τήν ἐνέργειά Σας, ὅμως ἠτιολογημένα ἐλυπήθην σφόδρα, διότι δέν δύναμαι νά δικαιολογήσω ἕνα τέτοιο ᾿Αρχιερατικό ἔγγραφο ἀπό κάθε ἄποψι. Δηλαδή γλώσσης, λεκτικοῦ, ὕφους, περιεχομένου, ἀποδόσεως νοημάτων, ἀλλά καί ἐξ᾿ ἐπόψεως ὀρθοδόξου δεοντολογίας.δύσκολα μπορεῖ κάποιος νά τό χαρακτηρίσῃ.Πρίν προχωρήσω εἰς ἀπάντησιν ἐπί τοῦ περιεχομένου τοῦ ἐγγράφου σας, ἐκ προοιμίου σᾶς λέγομεν, ὅτι ἐλυπήθημεν κυρίως, διότι μέσα ἀπό τό ἔγγραφόν σας διαφαίνεται μία ἀπαράδεκτος, πλήν ματαία ἀπόπειρα τρομοκρατήσεως καί ἐκφοβισμοῦ τοῦ Μητροπολίτου Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς Κηρύκου! ῾Η ἐκτίμησίς σας Σεβασμιώτατε, ὅτι δηλαδή εἶναι δυνατόν μέ συκοφαντίες, ἐκφοβισμούς καί ἀπειλές περί "καταδίκης" μου (!), νά μέ ἐμποδίσητε ἀπό τό νά ὑπερασπίζωμαι τήν Κανονικήν Τάξιν καί τήν ᾿Αλήθεια, ὅταν παραβιάζωνται, παραθεωροῦνται καί βλασφημοῦνται νομίζω εἶναι μεγάλο λάθος. ῾Η ἐλαχιστότης μου θά εἴπω αὐτό πού εἰς παρομοίας περιπτώσεις εἶπεν ὁ Σεπτός Προκαθήμενος: "῞Ενας ᾿Επίσκοπος οὔτε τρομοκρατεῖ, οὔτε τρομοκρατεῖται ὑπό οὐδενός". καί προσθέτομεν ἡμεῖς τούς λόγους τοῦ ᾿Αποστόλου Παύλου: "οὐ γάρ ἔδωκεν ἡμῖν ὁ Θεός Πνεῦμα δειλίας, ἀλλά δυνάμεως καί ἀγάπης καί σωφρονισμοῦ" (Β' πρός Τιμόθεον ἐπιστολή 1,7)[1]. ῾Επομένως, Σεβασμιώτατε ἐν Χριστῷ ἀδελφέ κ. Νικόλαε, ἐπαναλαμβάνω: ῞Ενας ᾿Επίσκοπος οὔτε τρομοκρατεῖ, οὔτε τρομοκρατῆται, διαφορετικά δέν εἶναι πραγματικός ᾿Επίσκοπος". Νομίζετε, Σεβασμιώτατε, ὅτι ὁ χαρακτήρ τῆς ἐπιστολῆς σας εἶναι φιλάδελφος, ὅτι ὑπηρετεῖ τήν ἀλήθεια, τήν δικαιοσύνη, τήν κανονικότητα καί διασφαλίζει τό προσωπικόν σας κῦρος, καί πρό πάντων αὐτό τοῦτο τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου καί ἐπομένως καί τῆς ᾿Εκκλησίας; ῎Η μήπως ὁλόκληρος, ἀπ᾿ ἀρχῆς μέχρι τέλους, αὕτη ἀποπνέει βαρεῖαν τήν ὁσμήν τῆς νεφελώδους καί ἀορίστου συκοφαντίας καί τῆς σαφοῦς ἀπειλῆς, τό ὁποῖον, κατά τόν τελευταῖον πάλιν τοῦτον καιρόν, εἶναι γενικόν φαινόμενον τῆς σχετικῆς ἐπιστολογραφίας καί ἄλλων ᾿Αρχιερέων; Μπορεῖτε νά ἰσχυρισθῆτε, ὅτι τά κίνητρα νά γράψετε αὐτό τό κείμενον ἦτο ἡ φιλαδελφία καί ἡ ἀγάπη πρός ἐμέ τόν, ἔστω κακόν, ἐν Χριστῷ ἀδελφόν καί συλλειτουργόν Σας, καί ἰδιαίτερα ἡ διαφύλαξις τοῦ κύρους τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου καί αὐτῆς ταύτης τῆς ᾿Εκκλησίας; ᾿Επιτρέψτε μου, Σεβασμιώτατε ἄγιε ἀδελφέ, νά σᾶς ὑπενθυμίσω ὅτι αὐτή ἡ ἐπιστολή σας, δέν ἀποτελεῖ "ἀστραπήν ἐν αἰθρίᾳ". ῾Υπενθυμίζομεν, ὅτι ἡ ἀρχή τοῦ σάλου, ὁ ὁποῖος ἐκλυδώνισε τό σκάφος τῆς ᾿Εκκλησίας καί ἐπνίγησαν εἰς τό σχίσμα τόσες ψυχές εὑρίσκεται εἰς τό 1991, ὅτε καί μέ τήν ἰδικήν σας καί τήν ἰδικήν μου δυστυχῶς συνεργίαν καί συγκατάθεσιν καταπατήθη ἡ ᾿Απόφασις τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου τῆς ῾Ιεραρχίας τῆς 19-9-91. ᾿Αναφέρομαι ες τόν διορισμόν τῆς μεγάλης Συνοδικῆς ᾿Επιτροπῆς, ὑπό τήν Προεδρίαν σας, εἰς τήν ὁποίαν ὁμοφώνως ἀνετέθη νά μελετήσῃ τό θέμα περί τινων εἰκονογραφικῶν παραστάσεων καί νά συντάξῃ σχέδιον Ποιμαντορικῆς ᾿Εγκυκλίου πρός εἰρήνευσιν τοῦ πληρώματος τῆς ᾿Εκκλησίας. Δυστυχῶς εἰς ἐκείνην τήν ἐξαιρετικά ἀντικανονικήν ἐνέργειαν συμμετείχομεν καί ῾Ημεῖς Σεβασμιώτατε! Συμμετείχετε Σεῖς ὁ Μητροπολίτης Πειραιῶς ὡς Πρόεδρος καί ἡ ταπεινότης μου ὡς ᾿Αρχιμανδρίτης. ῾Η ᾿Αρχιερατική μου συνείδησις μέ ἐλέγχει, διότι τότε παρεσύρθην ὑπό τοῦ ἄλλοτε "διπλωμάτη" καί ἄλλοτε "τρομοκράτη" τότε Μητροπολίτου ᾿Αττικῆς κ. Ματθαίου. Πρέπει νά τό ἐνθυμεῖσθε πολύ καλά, ὅτι ἀνεπιτρέπτως ἐνέδωσα καί συνήργησα εἰς ἐκείνην τήν ἀντικανονικήν καί βλάσφημον πράξιν ἀθετήσεως ὁμοφώνου Συνοδικῆς ᾿Αποφάσεως, ἡ ὁποία ἦταν μέσα στά σχέδια τοῦ Μηχανισμοῦ τῶν πέντε καί οὐσιαστικά ἡ ἀπαρχή τοῦ κλυδωνισμοῦ τῆς ᾿Εκκλησίας. Προσωπικά ἐλέγχομαι, διότι, ὅταν ὁ τότε ᾿Αττικῆς μοί ἔδωκε, ἀναρμοδίως καί ἀντικανονικῶς, τηλεφωνικήν ἐντολήν νά ἐνεργήσω ὡς ᾿Αρχιγραμματεύς ἐναντίον τῆς ἀποφάσεως καί τῆς ἐντολῆς τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου, δέν ἀντέδρασα ὅσον καί ὅπως ἔπρεπε. ῾Υπενθυμίζω ἐπίσης ὅτι ὁ λαϊκός καί θεολόγος κ. ᾿Ελευθέριος Γκουτζίδης εἶπεν ὄχι, καί διεχώρισε τάς εὐθύνας του, ἐνῶ ἐγώ ὑπακούσας κακῶς εἰς τόν ἐκβιασμόν τοῦ τότε ᾿Αττικῆς: "εἶσαι ᾿Αρχιγραμματεύς καί πρέπει νά γράψης ὅ,τι σοῦ λέμε", προσεπάθησα ἀντικανονικῶς καί ἐν τέλει σκοπῶν εἰς τό νά συμβιβάσω τά πράγματα,συντάξας ἐκεῖνο τό νόθον κείμενον, τό ὁποῖον ἐτιτλοφορήσαμε ὡς δῆθεν: "᾿Απόσπασμα Πρακτικοῦ Συνεδριάσεως τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου τῆς ῾Ιεραρχίας τῆς 19-9-91" καί ἐδώσαμε ᾿Αριθμ. Πρωτ. 2546 καί ἡμερομηνίαν 24-10-91. Δέν ποιῶ περισσότερον λόγον δι᾿ ἐκεῖνο τό νόθο ᾿Απόσπασμα Πρακτικοῦ ό ὁποῖον ἦτο, ὡς εἴπομεν, προϊόν τοῦ αὐταρχισμοῦ τοῦ τότε ᾿Αττικῆς Ματθαίου, οὔτε καί εἰς ἐκεῖνο τό ἀντισχέδιον Ποιμαντορικῆς ᾿Εγκυκλίου, πού εἶχε συντάξει ὁ ῾Ιερομόναχος Εὐθύμιος, καί τό ὁποῖον σᾶς ἐξώργισε κατά τήν 22-1-1992, ὅταν τό ἐκράτει εἰς τάς χεῖράς του ὁ τότε Μητροπολίτης κ. Ματθαῖος, διότι ὅλα αὐτά τά γνωρίζετε πάρα πολύ καλά. ῞Ολα αὐτά, καί ὅσα ἠκολούθησαν καί μέχρι τάς τελευταίας ἀντικανότητας ἐπί τῶν ἡμερῶν μας, κολάζουν τάς ψυχάς μας, διότι βλάπτουν εὐθέως τήν ᾿Εκκλησίαν καί εὐτελίζουν ᾿Εκκλησιαστικούς Θεσμούς καί Πρόσωπα. Κατόπιν τούτων ἡμεῖς θεωροῦμε ἀναγκαῖον ὅλα αὐτά νά ξεκαθαρίσουν ἐν Συνόδῳ ὑπό τάς διαγορεύσεις τῶν θείων καί ῾Ιερῶν Κανόνων, τῆς ᾿Αληθείας καί τῆς Δικαιοσύνης. Πρόθεσίς μου καί μέ αὐτά, καί μέ ὅσα θά ἀκολουθήσουν, Σεβασμιώτατε ἐν Χριστῷ ἀδελφέ, δέν εἶναι ἡ ἀντιδικία, ἀλλά ἡ ἀποκατάστασις τῆς ἀληθείας, ἡ ὁποία, τό ἀναγνωρίζω, ὅτι εἶναι πολύ πικρά, ἀλλά ἐν τῇ ταπεινώσει ἡμῶν ὁ Χριστός θά τήν μετατρέψῃ εἰς γλυκεῖαν. Γράφω, λοιπόν, διά νά ἀναλάβωμεν τάς βαρείας εὐθύνας μας. Δι᾿ αὐτόν τόν λόγον σᾶς ὑπενθυμίζω καί τήν τελευταίαν στάσιν σας ἔναντι τοῦ Προκαθημένου καί τῶν θεολόγων, δηλαδή τό περιστατικόν τό ὁποῖον ἐσημειώθη μόλις κατά τόν Μάϊον - ᾿Ιούνιον 1999. ᾿Αποφεύγω νά συνεχίσω ἐπ᾿ αὐτῶν τῶν θεμάτων, διότι, ὡς προεῖπον, πρόθεσίς μου δέν εἶναι οὔτε νά ἀντιδικήσω πρός τήν Σεβασμιότητά σας, οὔτε πολύ περισσότερο νά σᾶς ταπεινώσω. Πρόθεσίς μου εἶναι ὡς ἐν Χριστῷ ἀδελφός, ἐν ἀγάπῃ νά σᾶς δώσω σαφῆ καί συγκεκριμένα ἐρεθίσματα καί ἀφορμάς, κατά τό "δός ἀφορμή τῷ σοφῷ καί σοφώτερος ἔσται", καί κατά τό "ἔλεγχε σοφόν καί ἀγαπήσει σε". Τοῦ ᾿Επισκόπου προϊσταται ἡ ῾Ιερά Σύνοδος ῎Ερχομαι εἰς τό περιεχόμενον τοῦ κειμένου σας μέ πᾶσαν δυνατήν συντομίαν καί σαφήνειαν. Τό κείμενον τῆς ᾿Επιστολῆς - "Καταγγελίας" Σας τό ἀπευθύνετε: "Πρός τήν Αὐτοῦ Μακαριότητα τόν ᾿Αρχιεπίσκοπον ᾿Αθηνῶν καί πάσης ῾Ελλάδος κ.κ. ᾿Ανδρέαν, Πρόεδρον τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου τῆς ᾿Εκκλησίας Γ.Ο.Χ. ῾Ελλάδος". Κατ᾿ ἀρχάς, Σεβασμιώτατε, Προϊσταμένη ᾿Εκκλησιαστική ᾿Αρχή ἑνός ᾿Επισκόπου δέν εἶναι ὁ ᾿Αρχιεπίσκοπος, ἀλλά ἡ ῾Ιερά Σύνοδος. ῾Ως ἐκ τούτου νομίζω, ὅτι ἔπρεπε νά εἴχατε ἀπευθυνθεῖ πρός τήν ῾Αγίαν καί ῾Ιεράν Σύνοδον, καί ὄχι πρός τόν Μακαριώτατον. Τό ὅτι ὅμως ἀπευθύνθητε ἀντικανονικῶς πρός τόν Μακαριώτατον μήπως πρέπει νά ὑποθέσω, ὅτι ὑπάρχει εἰδική σκοπιμότης; Συντάσσομεν καί ὑπογράφομεν κατόπιν βαθείας "ἐξετάσεως" καί μετ᾿ ἐπιγνώσεως ᾿Εν τῇ προσπαθείᾳ σας νά μειώσετε τόν ᾿Επίσκοπον Κήρυκον γράφετε, ὅτι τό ό ὑπ᾿ ἀριθμ. 104 ἀπό 29-2-2000 ῾Υπόμνημά μας ὑπό τόν τίτλον: "ΠΑΛΑΙΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΙΚΟΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ " τό ὑπεγράψαμν "προφανῶς ἄνευ βαθείας ἐξετάσεως."! Δηλαδή κατά τήν ἄποψίν σας, ὁ ᾿Επίσκοπος Κήρυκος ὑπογράφει ἐπιπολαίως καί ἀνεξετάστως ξένα κείμενα, τά ὁποῖα δέν συνέταξεν ὁ ἴδιος. Καί ἄν ἀκόμη, αὐτό ἦτο ἀληθές, πρέπει νά γνωρίζετε, ὅτι κάθε ἔγγραφον ἀνήκει καί εἶναι "ἰδιοκτησία" καί ἔργον τοῦ ΥΠΟΓΡΑΦΟΝΤΟΣ καί δέν μπορεῖ κατ᾿ οὐδένα τρόπον νά ἀμφισβητηθῇ, οὔτε τό περιεχόμενόν του, οὔτε τό κῦρος αὐτοῦ μέ τοιαύτας αὐθαιρέτους διατυπώσεις. Μέ αὐτόν τόν τρόπον, ὅμως, δίδεται σαφής καί βεβαία ἡ ἐντύπωσις ὅτι ἐπιδιώκεται ἡ συγκάλυψις καί ὁ ἀποχρωματισμός τοῦ προβλήματος τοῦ παλαιοημερολογιτικοῦ οἰκουμενισμοῦ, ὁ ὁποῖος ἐκτίθεται εἰς τό "῾Υπόμνημἀ" μου. ᾿Επιτρέψτε μου παρακαλῶ νά ἐρωτήσω τήν Σεβασμιότητά σας. Κατά τήν τριακονταετῆ συνεργασίαν μας αὐτό ἔχετε διαπιστώσει ἐν τῇ πράξει; Δηλαδή, ὅτι ὁ ᾿Αρχιγραμματεύς καί ᾿Επίσκοπος Κήρυκος, ἀδυνατεῖ εἰς τήν σύνταξιν κειμένων[2]; Σεῖς ἀγαπητέ Σεβασμιώτατε ἐν Χριστῷ ἀδελφέ, πιστεύομεν πρέπει νά λάβητε σοβαρῶς ὑπ᾿ ὄψιν τό περιεχόμενον τοῦ ὑπ᾿ ἀριθμ. 104/25-2-2000 ΥΠΟΜΝΗΜΑΤΟΣ μου καί γενικά τό φαινόμενον τοῦ "Παλαιοημερολογιτικοῦ Οἱκουμενισμοῦ", ὁ ὁποῖος ἔχων τήν ἀρχήν του εἰς αὐτό τό 1971, συνεχίσθη ἀδιάκοπα καί προωθήθη, καί κορυφώνεται εἰς τάς ἡμέρας μας, ἐνῶ ἀνησυχητικόν εἶναι καί ὅτι ἀθορύβως διέβρωσε πολλῶν τάς ὀρθοδόξους συνειδήσεις, ἀφοῦ ἤδη τό πνεῦμα τοῦ παλαιοημερολογιτικοῦ οἰκουμενισμοῦ, ἐκφράζεται ἀπό πολλούς μέ τάς θέσεις: "Νά τά βροῦμε, νά παραβλέψουμε τίς διαφορές μας, νά ἐνωθοῦμε μέ ὅλους, νά γίνουμε ἰσχυροί". "ὅλοι ἀγωνίζονται γιά τήν ὀρθοδοξία", "ὅλοι ἔχουμε κάνει σφάλματα", "βιάσθηκε ὁ ῞Αγιος Πατέρας τό 1937...μποροῦσε νά μή εἶχε γίνει τό σχίσμα", κατά δέ τόν "Χένρι" καί τινας πού ἀπό δεκαετιῶν ἐπηρεάζει καί προωθοῦν αὐτό τό πνεῦμα: "δέν ὑποστασιάζει κανείς τήν ᾿Εκκλησία", (ἀλλά δέν μᾶς λένε καί ποῦ εὑρίσκεται Αὕτη), ἐνῶ πιστεύει, ὅτι πρέπει νά ἀγωνισθοῦμε διά τήν ἕνωσιν ὅλων τῶν παρατάξεων, διότι "εἴμεθα ὅλοι τό ἴδιο", δηλαδή οὔτε ῾Ομολογία, οὔτε ᾿Εκκλησιολογία ἀπασχολεῖ τούς περισσοτέρους σήμερον. Δέν νομίζετε, Σεβ/τε, ὅτι μέ τό νά ἰσχυρίζεσθε, ὅτι "ὑπογράφω χωρίς βαθεῖαν ἐξέτασιν" δέν μειώνετε οὔτε τήν ἐλαχιστότητά μου, ἀλλά οὔτε καί τήν οὐσίαν τοῦ ΥΠΟΜΝΗΜΑΤΟΣ μου, ἀφοῦ τό πρόβλημα τοῦ παλαιοημερολογιτικοῦ οἰκουμενισμοῦ ἐγείρεται ἀπειλητικώτατον, καί ἡμεῖς ἐναντίον αὐτοῦ βάλλομεν; ῎Αν ἐν πάση περιπτώσει, ὅμως, ἐπειδή ὑπό τόν συγκεκριμένον ἰσχυρισμόν σας, ἐννοεῖτε τήν ἀπ᾿ ἀρχῆς μόνιμον καί ἀδιάκοπον συνεργασίαν μου μετά τοῦ ἐλλογιμωτάτου Καθηγητοῦ κ. ᾿Ελευθερίου Γκουτζίδη, ἐπιβάλλεται νά γίνω σαφής: Μή ξεχνᾶτε ἡ Σεβασμιότης σας, οὔτε ἄλλος τις, ὅτι δι᾿ εὐχῶν τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου, μετά τοῦ ἐν λόγῳ θεολόγου Καθηγητοῦ, καί ἐπί τρεῖς περίπου συναπτάς δεκαετίας ἐσηκώσαμεν ἀπό κοινοῦ τό βάρος τοῦ ῾Ιεροῦ ᾿Αγῶνος, καί, μέ τήν Χάριν τοῦ Θεοῦ, δέν ἐννοοῦμε νά παραιτηθῶμεν αὐτοῦ τοῦ ᾿Εκκλησιαστικοῦ ᾿Αγῶνος, οὔτε νά τόν παραδώσωμεν τυφλοῖς ὄμμασιν εἰς νεωτέρους, ὅπως δέν τόν παρεδώσαμεν καί εἰς ἄλλους, ἐνῶ ποτέ δέν ἀπεκλείσαμε τήν συνεργασία μέ κάθε προσωπικήν μας θυσίαν. ᾿Αποδεδειγμένως εἴμεθα ἀνοικτοί καί ἐπιδιώκομεν τήν συνεργασία μετά πάντων καί ἀγκαλιάζουμε μέ περισσήν ἀγάπην κάθε νεώτερον, καί τούς νεωτέρους κ. Κάτουυραν καί μ. Μάξιμον, δέν ἐννοοῦμε ὅμως νά παρασυρθῶμεν ὑπό οὐδενός, εἴτε νεωτέρου, εἴτε παλαιοτέρου εἰς παρεκκλίσεις, ὅπως πρῶτος ἐπεδίωξεν νά μᾶς παρασύρῃ ἤ νά μᾶς ὁ Κύπριος ῾Ιερομόναχος Εὐθύμιος, καί εἰς τήν συνέχεια πολλοί ἄλλοι μέχρι καί σήμερον, τό ἐπεδίωξαν ἤ τό ἐπιδιώκουν. ῾Υπενθυμίζομεν καί ὑπογραμμίζομεν ἐπίσης, ὅτι καί καί ἡ Σεβασμιότης σας, καί προηγουμένως ὁ Μακαριώτατος Προκαθήμενος καί ὁλόκληρος ἡ ῾Ιερά Σύνοδος ἐπί τόσα καί τόσα ἔτη συνειργάσθητε μετά τοῦ κ. Γκουτζίδη, εἶναι δέ τῆς ἰδικῆς σας ἐπιλογῆς τό ὅτι διεκόψατε αὐτήν τήν συνεργασίαν, δέν πρέπει ὅμως νά ἐνοχλῆται κανείς διότι ἡμεῖς ὁ ᾿Επίσκοπος Κήρυκος, συνεχίζομεν τήν συνεργασίαν. Σκεφθῆτε ἐπίσης διά ποῖον κείμενον ῾Ιεροσυνοδικόν δέν ἐκοπίασεν, ὡς θεολογικός Σύμβουλος καί Συνεργάτης ὁ κ. Γκουτζίδης; Ποῖον κείμενον εἰς τόν Κ.Γ.Ο. δέν φέρει τήν σφραγίδα τῆς συνεργασίας μας μετ᾿ αὐτοῦ; Εἶναι ἑπομένως χαρά μου καί τό γεγονός, ὅτι συνεχίζω αὐτήν τήν συνεργασίαν. ῎Αν αὐτή ἡ ἐν πνεύματι συναλληλίας, ἀγάπης καί ἐν τῇ κοινῇ πίστει συνεργασία ἠνώχλησε τόν Νεοημερολογιτισμόν, τόν Φλωρινισμόν καί αὐτούς τούς πέντε, Σεῖς Σεβασμιώτατε καί ἐσχάτως οἱ περί ὑμᾶς δικαιολογεῖται νά ἐνοχλῆσθε; Δέν εἶμαι "ὑβριστής"! Τήν Κανονικήν τάξιν, τό δκαιον καί τήν ἀλήθειαν ζητῶ. Γράφετε, ὄτι τό ὑπ᾿ ἀριθμ. 104/29-2-2000 ῾Υπόμνημα μου, καθώς καί αἱ προηγούμεναι ἐπιστολαί μου "δῆλον ποιοῦσι, ὅτι ὁ Σεβ/τος συνεχίζει τήν τακτική του διά τῶν ὑπογραφέντων ἐγγράφων του, τά ὁποῖα ὡς καί τά ἀνωτέρω γέμουσιν ὕβρεων καί περιφρονητικῶν λόγων πρός βάρος τῆς ῾Ιερᾶς ἡμῶν Συνόδου, τοῦ Προέδρου καί ᾿Αρχιεπισκόπου Αὐτῆς, ἀλλά καί ὅλων ἡμῶν τῶν ἐπιλοίπων ᾿Αρχιερέων". Διά τήν ἀγάπην τοῦ Χριστοῦ σᾶς παρακαλῶ, Σεβασμιώτατε ἀδελφέ, ποία εἶναι ἡ "συνεχιζομένη τακτική....ὕβρεων καί περιφρονητικῶν λόγων εἰς βάρος τῆς ῾Ιερᾶς ἡμῶν Συνόδου, τοῦ Προέδρου καί ᾿Αρχιεπισκόπου Αὐτῆς, ἀλλά καί ὅλων τῶν ἐπιλοίπων ᾿Αρχιερέων"; Διατί δέν κατονομάζετε καί δέν ἀποδεικνύετε τάς ὕβρεις καί δέν προσδιορίζετε τήν "συνεχιζομένη τακτική"; Δέν νομίζετε, Σεβασμιώτατε, ὅτι μέ τά ἀνωτέρω κατά τό κοινῶς λεγόμενον "ρίπτετε λάσπη" εἰς τό πρόσωπον ἑνός ᾿Επισκόπου; Τί ἐξυπηρετεῖ αὐτός ὁ τρόπος; Ποῦ στοχεύει; Εἰς τήν δισέλιδον ἐπιστολήν σας ἡ ἀνωτέρω θέσις ἐπαναλαμβάνεται τέσσερις φορές, χωρίς ὅμως νά ἀναφέρεται, ἔστω καί μία "ὕβρις".. Δέν νομίζετε, Σεβασμιώτατε, ὅτι αὐτό μπορεῖ νά χαρακτηρισθῇ καί ὡς "ὕβρις", καί ὡς "συκοφαντία", καί ἀκόμη χειρότερα... καί ὡς συνηγορία ὑπέρ τοῦ "Παλαιοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ", διότι αὐτός ἀποκαλύπτεται καί κατελέγχεται εἰς τό ῾Υπόμνημά μας; ῾Ο "παλαιοημερολογιτικός οἰκουμενισμός" τόν ὁποῖονἀναλύομεν εἰς τό ῾Υπόμνημά μας, αὐτός ἀποτελεῖ καί ὕβριν καί βλασφημίαν καί προδοσίαν. Τό γεγονός, ὅτι ἡμεῖς ἀποκαλύπτομεν αὐτόν καί ἀφήνομεν νά ἴδητε ὅλους τούς παράγοντας καί τάς παραμέτρους πού τόν ὑποθάλπουν, πιστεύομεν, ὅτι εἶναι ῾Ομολογία καί ὄχι ὕβρις. Εἶναι σεβασμός καί πρός τόν Μακαριώτατον Προκαθήμενον καί πρός τήν ῾Ιεράν Σύνοδον. ῾Ημεῖς χάριτι Χριστοῦ προσπαθοῦμε νά ἀκολουθοῦμε τήν "τακτικήν" τῆς Κανονικῆς Τάξεως, καί τοῦτο ἀποκλειστικῶς ὑπέρ τοῦ δικαίου καί τῆς ᾿Αληθείας. ῎Επρεπε νά χαιρώμεθα ὅτι ἔχωμεν ζηλωτάς ῾Ιερομονάχους Εἰς τήν συνέχεια μέ κατηγορεῖτε ὅτι "ἀντιγράφωμεν τάς ὕβρεις τοῦ π. ᾿Αμφιλοχίου"!, ᾿Εάν ἐπιμένετε ἀκόμη εἰς αὐτό, ἔχομεν χρέος νά σᾶς εἴπωμεν, ὅτι ὁ ἐκλεκτός ῾Ιερομόναχος μόνον ὕβρεις δέν διατυπώνει! ᾿Αδικεῖται καί συκοφαντεῖται ἐν τέλει καί ὁ ῾Ιερομόναχος π. ᾿Αμφιλόχιος, διά τούς ἰδίους ἀκριβῶς λόγους, διά τούς ὁποίους συκοφαντεῖται καί τό ῾Υπόμνημά μου καί ἡ ἐλαχιστότης μου. ῾Ο ῾Ιερομόναχος κατά τήν ἄποψίν μου, καί ὅπως σᾶς ἀπεδείχθη, δέν ὑβρίζει, δέν συκοφαντεῖ, μόνον ζητεῖ νά γίνῃ σεβαστή ἡ Κανονική Τάξις, νά ἀνταποκριθῇ ἡ ῾Ιερά Σύνοδος εἰς τό ὑψηλόν της ἐκκλησιαστικόν ἔργον, νά ἀποκηρυχθοῦν κάποια "γυμνῇ τῇ κεφαλῇ" κηρυσσόμενα ἀντορθόδοξα φρονήματα, καί διαφυλαχθοῦν καθαρά ἡ ῾Ομολογία-᾿Εκκλησιολογία καί ᾿Αποστολική μας Διαδοχή. Αὐτό δέν νομίζετε, ὅτι εἶναι μέσα εἰς τά βασικά καθήκοντα ἑνός ὀρθοδόξου Κληρικοῦ, ἤ καί ἑνός Γνησίου ᾿Ορθοδόξου Χριστιανοῦ; ῎Αν ὁ Παν/τος π. ᾿Αμφιλόχιος῞μέ τάς ἐπιστολάς του, εἶχε τήν εὐαισθησίαν καί ἐπεσήμανε σοβαρά θέματα, αὐτό μειώνει ὅλους ῾Ημᾶς, καί διότι ἐπεδείξαμεν ἐμπάθειαν κατά τοῦ συγκεκριμένου ῾Ιερομονάχου, ἐνῶ ἐλήφθη ὑπό τινων κακή βουλή, νά πέσῃ τό κεφάλι τοῦ ῾Ιερομονάχου. πράγμα τό ὁποῖον προηγουμένως "ἐβουλεύθησαν" οἱ πέντε, οἱ ὁποῖοι ἀντί νά πάρουν τό κεφάλι τοῦ ᾿Αμφιλοχίου καί τοῦ Γκουτζίδη, ἔχασαν τά ἰδικά τους. ῎Αν πάλι πιστεύετε, ὅτι μέ τό νά σᾶς λέω, ὅτι ἡ ὑπ᾿ ἀριθμ. 15/7-9-99 ἀπόφασις τοῦ Σεβ. Παναρέτου καί ἡ παρομοία κατάφωρα ἀντικανονική "παραπομπή" τοῦ ῾Ιερομονάχου ᾿Αμφιλοχίου εἰς τό "᾿Ανώτατον Συνοδικόν Δικαστήριον" εἶναι ὕβρις, λυποῦμαιπού διαφωνῶ κάθετα καί σᾶς παρακαλῶ νά μελετήσετε, ἄν δέν τό ἔχετε πράξει, τήν θαυμασίαν ἐπί τοῦ θέματος Γνωμάτευσιν, εἰς τήν ὁποίαν προέβη, ὕστερα ἀπό δική σας προφορικήν αἴτησιν, ὁ Αἰδεσιμολογιώτατος, θεολόγος καί Νομικός τῆς ᾿Εκκλησίας μας, ῾Ιερεύς πατήρ Εὐστάθιος Τουρλῆς. Καί ἐπειδή εἰς τούς Σεβ/τους ᾿Αρχιερεῖς αὕτη εἶναι ἄγνωστος τήν παραθέτω ἐδῶ: ᾿Αριθμ. Πρωτοκ. 2029 Σύνδευ Αὐστραλίας 15 Φεβρουαρίου 2000 ΠΡΟΣ τόν Σεβασμιώτατον Μητροπολίτην Πειραιῶς καί Νησων κ. Νικόλαον. Σεβασμιώτατε, εὐλογεῖτε. Σᾶς γράφω αὐτήν τήν ἐπιστολήν γιά ἕνα θέμα τό ὁποῖο μιλήσαμε τήν τελευταία. ἡμέρα, πρίν ἀναχωρήσετε γιά τήν ῾Ελλάδα, καί γιά τό ὁποῖο μοῦ ἐζητήσατε τήν γνώμη. Τό θέμα αὐτό εἶναι ἠ παραπομπή τοῦ ῾Ιερομ. ᾿Αμφιλοχίου εἰς τό ᾿Εκκλησιαστικόν Δικαστήριον. ᾿Απ᾿ ὅ,τι ἐνθυμοῦμαι μοῦ εἴπατε ὅτι παραπέμφθηκε μέ ἀπόφασι τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου καί θά ἐκδικασθῇ ἀπό τό ᾿Ανώτατον ᾿Εκκλησιαστικόν Δικαστήριον, τό ὁποῖον εἶναι ἡ ῾Ιερά Σύνοδος, ὡς ᾿Εκκλησιαστικόν Δικαστήριον συγκροτουμένη. Εἰς ἄμεσον ἀντίδρασιν καί ἐρώτησίν μου, ἐάν ἐπιτρέπεται αὐτή ἡ παραπομπή καί σέ πρῶτο καί τελευταῖο βαθμό ἐκδίκασις ἐπειδή χάνεται τό δικαίωμα τῆς ἐφέσεως, μοῦ ἀπαντήσατε ὅτι ἐξετάσθηκε ἡ περίπτωσις καί ἐπιτρέπεται. ᾿Επειδή λοιπόν μέ ἀπησχόλησε τό θέμα αὐτό, μετά τήν ἀναχώρησίν σας ἀπό τήν Αὐστραλία καί τό ἐξέτασα μετά προσοχῆς σᾶς γράφω τήν ἐκκλησιαστικήν γνώμην μου καί ἐπ᾿ αὐτοῦ τοῦ θέματος. Εἶναι ἀνάγκη ἱερή ἡ ᾿Εκκλησιαστική διοίκησις, ᾿Επίσκοπος, τοπική Σύνοδος, ᾿Επαρχιακή Σύνοδος, Μητροπολιτική Σύνοδος, νά χειρίζεται τά θέματα ἀπονομῆς δικαιοσύνης καί εὐταξίας ἐκκλησιαστικῆς μέ πολλή προσοχή καί ἀκρίβεια. Γι αὐτό πρέπει καί ἡ προδικασία καί ἡ κύρια διαδικασία νά γίνωνται μέ τήν προσδιοριζομένην τάξιν καί ἀκρίβειαν. Δηλαδή τόσον ἡ ἀπαγγελία τῆς κατηγορίας, ἡ ἐξέτασις τοῦ κατηγορουμένου καί τῶν μαρτύρων, ἡ προσκόμισις τῶν ἀποδεικτικῶν στοιχείων καί ἡ κανονική - ἐπί τῶν ἱερῶν Κανόνων δηλαδή στήριξις τῆς ἀποφάσεως παραπομπῆς τοῦ κατηγορουμένου ἐνώπιον τοῦ ἁρμοδίου ἐκκλησιαστικοῦ Δικαστηρίου, ὅσον καί ἡ ἐνώπιον τοῦ ᾿Εκκλησιαστικοῦ Δικαστηρίου ἐξέτασις τῶν μαρτύρων, τοῦ κατηγορουμένου καί τῶν προσκομιζομένων ἀποδεικτικῶν στοιχείων, πρέπει νά γίνουν μέ τήν προβλεπομένην τάξιν καί ἀκρίβειαν καί κυρίως μέ τήν ὀρθήν καί δικαίαν συσχέτισιν καί ὑπαγωγήν τοῦ συγκεκριμένου ἐκκλησιαστικοῦ παραπτώματος τοῦ κατηγορουμένου εἰς τόν ἁρμόζοντα καί συγκεκριμένως προβλέποντα τήν πρᾶξιν ῾Ιερόν Κανόνα ἤ ῾Ιερούς Κανόνες, τόν ὁποῖον ἤ τούς ὁποίους ἀποδεδειγμένως ὁ κατηγορούμενος ἠθελημένως ἤ ἐκ βαρείας ἀμελείας παρέβη. ῎Αν εἶναι σοβαρόν παράπτωμα τοῦ ἔχοντος τήν εὐθύνην τῆς εὐταξίας καί τῆς δικαιοσύνης εἰς τήν ἐκκλησιαστικήν διοίκησιν νά ἀφήνῃ ἀτιμώρητον ἕνα παραβάτην τῶν ῾Ιερῶν Κανόνων, εἶναι πολύ μεγαλύτερον παράπτωμα νά τιμωρήσῃ κάποιον ἀνεύθυνον καί ἀθῶον γιά τήν ἀποδιδομένην κατηγορίαν. Καί τοῦτο γιατί εἶναι προσβολή τῆς τιμῆς καί τοῦ ὀνόματος τῆς ᾿Εκκλησίας, νά καταδικάζωνται καί τιμωροῦνται ἀθῶοι ἤ ἀναποδείκτως καί ἀβασίμως κατηγορούμενοι. Καί ἡ προσβολή αὐτή κατά τῆς ᾿Εκκλησίας θά γίνῃ εἴτε ὅταν ἐνώπιον ἀνωτέρου ἐκκλησιαστικοῦ Δικαστηρίου, εἰς τό ὁποῖον θά καταφύγῃ μέ ἔκκλητον προσφυγήν του ὁ πρωτοδίκως καταδικασθείς, δέν ἀποδειχθῇ ἡ εὐθύνη καί ἐνοχή του, γιά τίς ἀποδοθεῖσες κατηγορίες καί ὡς ἐκ τούτου ἀθωωθῇ. Εἴτε ὅταν τό περί δικαίου αἴσθημα τοῦ λαοῦ τῆς ᾿Εκκλησίας δέν ἀποδεχθῇ τήν ἐπιβληθεῖσαν ἐκκλησιαστικήν ποινήν, θεωρῶντάς την ἄδικον, ἤ μεροληπτικήν ἤ ἀναπόδεικτον καί ὡς ἐκ τούτου μέ τίς ἐνέργειες τῆς ἐκκλησιαστικῆς διοικήσεως διασύρεται ἡ ἀξιοπρέπεια τῆς ᾿Εκκλησίας. ῾Υπάρχει ὅμως καί μία μεγαλύτερη εὐθύνη τοῦ ἁρμοδίου ἐκκλησιαστικοῦ ὀργάνου τό ὁποῖον ἐπέβαλεν ἀνεξετάστως ἤ ἀναποδείκτως τήν ἐκκλησιαστικήν ποινήν, ἀτομικῶς καί συλλογικῶς, ἐνώπιον τοῦ Δικαιοκρίτου Χριστοῦ κατά τήν ἡμέραν τῆς Δευτέρας Παρουσίας καί τῆς Γενικῆς Κρίσεως, ὅταν τά πάντα θά ἀποκαλυφθοῦν καί θά γίνουν φανερά καί εἰς κατάκρισιν τῶν ὑπευθύνων ἁρμόδια. Γι αὐτό καί ἡ ᾿Εκκλησιαστική Διοίκησις, γνωρίζουσα ὅτι ἡ ἀπόδοσις δικαιοσύνης καί ἡ ἐκκλησιαστική καταδίκη κατηγορουμένου εἶναι πολλή σοβαρή ὑπόθεσις, συνεπαγομένη ἀμετάκλητον εὐθύνην καί κατάκρισιν τῶν ὑπευθύνων ἐνώπιον τοῦ οὐρανίου Δικαστηρίου τοῦ Δικαιοκρίτου Δικαστοῦ καί ἔχουσα ὑπ᾿ ὄψιν τό δυσδιάκριτον τῆς ἀληθείας καί τό εὐεπηρέαστον τῶν ἀνθρώπων, ἰδιαιτέρως ὅταν κατήγορος ἤ κατηγορούμενος εἶναι συγγενής ἤ φίλος ἤ τοῦ ἰδίου ἀξιώματος, καθιέρωσε τήν δυνατότητα προσφυγῆς τοῦ κατηγορουμένου εἰς ἐπίσκοπον γειτόνου ἐπαρχίας ἤ εἰς ὅμορον ἤ Μητροπολιτικήν Σύνοδον, πρός ἐξέτασιν τῆς ἀποδιδομένης κατηγορίας. Καί τοιαύτη εἶναι καί ἀναγνωρίζεται ἡ ἔκκλητος προσφυγή, ὅπως ὀνομάζεται εἰς τήν ἐκκλησιαστικήν ὁρολογίαν καί ἀναφέρεται καί προβλέπεται ἀπό τούς ῾Ιερούς Κανόνας (ἐνδεικτικῶς 9ος τῆς Δ' Οἱκ. Συνόδου, 36ος καί 134ος κατ᾿ ἀρίθμησιν τοῦ ῾Ιεροῦ Πηδαλίου τῆς ἐν Καρθαγένῃ Συνόδου). Τό δικαίωμα αὐτό τῶν κατηγορουμένων ἤ ἐχόντων διαφοράς Κληρικῶν, δέν διασφαλίζει ἁπλῶς καί μόνον τήν τιμήν καί τήν τυχόν ἀθωότητα τοῦ κατηγορουμένου, ἀλλά κυρίως καί προεχόντως διαφυλάσσει τήν ἀξιοπρέπειαν τῆς ᾿Εκκλησίας, ὅπως τήν ὀνομάζει ὁ ἱερός Αὐγουστῖνος (ἐπιστολή 154, ῾Ι. Πηδάλιον σε. 120, στήλη 2, ὑποσημ. 1, Προλεγομένων Α' Οἰκ. Συνόδου). Καί ἐπί πλέον προφυλάσσει τούς ἀποδίδοντας δικαιοσύνην ἀπό τυχόν εὐθύνην ἐκ πλάνης ἤ συμπαθείας, ἐνώπιον τοῦ ἀλανθάστου Δικαστηρίου τοῦ Κυρίου καί Θεοῦ ἡμῶν κατά τήν Δευτέραν Παρουσίαν Του. Γιατί μέ τήν εἰς δεύτερον βαθμόν ἐξέτασιν μιᾶς κατηγορίας, ἀποκαθίστανται τυχόν λάθη ἀνθρωπίνης ἀδυναμίας ἤ ἐλλείψεως καί ἔτσι παρέχεται καί εἰς τούς πρωτοδίκως κρίναντας ἡ δυνατότητα νά διορθώσουν, ὡς ἄνθρωποι ὑποκείμενοι καί αὐτοί εἰς κρίσιν ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, τυχόν γενομένην ἄδικον ἤ ὑπερβολικήν κρίσιν διά τῆς μετανοίας καί τῆς αἰτήσεως συγγνώμης. ῾Ως ἐκ τούτου ἡ ἔκκλητος προσφυγή ἤ ἔφεσις τοῦ κατηγορουμένου δέν εἶναι ἁπλῶς ἕνα μέτρον προστασίας τοῦ κατηγορουμένου, ἀλλά καί μέτρον διασφαλίσεως τῆς ἀξιοπρεπείας τῆς ᾿Εκκλησίας ἀπό τυχόν λανθασμένες δικαστικές κρίσεις τῶν ἀρμοδίων ὀργάνων Της, ἀλλά καί διαφυλάξεως τῶν ἀποδιδόντων δικαιοσύνην καί κρίσιν, ἀπό τυχόν εὐθύνην, ὡς ἀνθρώπων, ἐνώπιον τοῦ Χριστοῦ. ῾Η εἰς ἕνα βαθμόν ἐξέτασις καί κρίσις, καί ὁριστική καί τελεσίδικος ἀπόφασις, κατ᾿ ἐξαίρεσιν ἐπιτρέπεται, ὄταν ὁ κρινόμενος ἀπεστάτησε τοῦ Σώματος τῆς ᾿Εκκλησίας καί περιφρονεῖ τήν δικαιοδοτικήν κρίσιν Αὐτῆς[3]. ῞Οταν ὅμως ὁ κατηγορούμενος καί ἐγκαλούμενος εἰς δικαστικήν κρίσιν εἶναι καί παραμένει μέλος τῆς ᾿Εκκλησίας, εἶναι ἀναγκαῖον νά δίδεται τό δικαίωμα τῆς ἐκκλήτου προσφυγῆς, γιά τούς λόγους πού προαναέρθησαν. ῾Ως ἐκ τούτου, κατά τήν ταπεινήν μου ἐκκλησιαστικήν γνώμην, ἡ παραπομπή τοῦ ῾Ιερομονάχου ᾿Αμφιλοχίου εἰς τό ᾿Ανώτατον ᾿Εκκλησιαστικόν Δικαστήριον, τήν ῾Ιεράν Σύνοδον, ὡς Δικαστήριον συγκροτουμένην, καί ἡ ἐνώπιον Αὐτοῦ ἐξέτασις καί κρίσις εἰς ἕνα καί μόνον βαθμόν ἐκδικάσεως, δέν εἶναι σύμφωνη μέ τήν Κανονικήν καί ᾿Εκκλησιαστικήν τάξιν γιά τούς λόγους πού προανεφέρθησαν καί φοβοῦμαι ὅτι πολλά προβλήματα εἶναι δυνατόν νά προκαλέσῃ εἰς τό σῶμα τῆς ᾿Εκκλησίας καί βαρειές εὐθῦνες νά στοιχειοθετήσῃ ἐνώπιον τοῦ οὐρανίου Δικαστηρίου διά τούς μέλλοντας νά κρίνουν τήν ὑπόθεσιν. Μετά τοῦ προσήκοντος σεβασμοῦ καί τῆς ἐν Χριστῷ τῷ Θεῷ ἡμῶν ἀγάπης ἀσπάζομαι τήν δεξιάν σας, ὡς ἐλάχιστος τῶν πρεσβυτέρων. ῾Ιερεύς Εὐστάθιος Τουρλῆς. ᾿Εφ᾿ ὅσον πολύ καλῶς ἐποιήσατε καί ἐζητήσατε τήν Κανονικήν γνώμην τοῦ ἐγκρίτου θεολόγου καί Νομικοῦ, Κληρικοῦ τῆς ᾿Εκκλησίας π. Εὐσταθίου, ὀφείλετε νά τήν λάβητε ὑπ᾿ ὄψιν, ὅσον καί ἄν δέν ἐξυπηρετεῖ κάποιες ὁλοκληρωτικές "παπικές" νοοτροπίες μας. ῎Αν δύναται κάποιος νά ἰσχυρισθῇ ὅτι ὁ π. Εὐστάθιος δέν γνωμοδοτεῖ ὀρθῶς, νά ὑπάρξῃ κανονικός καί ἀληθής ἀντίλογος. ῎Αν ὅμως ὁ Αἰδεσιμόλογιώτατος π. Εὐστάθιος ὀρθώτατα ἐγνωμοδότησεν, πρέπει ἡ ἀντικανονική "παραπομπή", τήν ὁποίαν ἀνεξετάστως, "ἀπεφάσισεν" ἡ "πλειοψηφία" νά ἀφανισθῇ ἀμέσως, ὅπως καί ἡ ἀντικανονική ὑπ᾿ ἀριθμ. 15/7-9-99 ἀπόφασις τοῦ Σεβ/του κ. Παναρέτου, τήν ὁποίαν οἱ χαλκευταί αὐτῆς τήν "ἐφόρτωσαν" εἰς τήν "πλειοψηφίαν" τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου. Διατί ὁμιλεῖτε ἐξ᾿ ὀνόματος τῶν ᾿Αρχιερέων καί δή προσυνοδικῶς; Γράφετε, ἐπίσης, Σεβασμιώτατε, καί τά ἑξῆς: "Μακαριώτατε κατανοεῖτε, ὅτι ὅλοι οἱ ᾿Αρχιερεῖς εἴμεθα δυσαρεστημένοι, τολμῶ δέ εἰπεῖν καί ἀγανακτισμένοι ἀπό τήν ἀπαράδεκτον καί ἀπροσδόκητον αὐτήν στάσιν καί τακτικήν τοῦ Σεβ. κ. Κηρύκου, ὁ ὁποῖος τοιουτοτρόπως βλάπτει κατά πολλά τό ἔργον τῆς ᾿Εκκλησίας, διά ταῦτα χρήζει ἐπειγούσης ἀντιμετωπίσεως". Μέ τήν θέσιν αὐτήν τοῦ ἐγγράφου σας ἐμφανίζεσθε νά ἐκπροσωπῆτε καί νά ἐκφράζετε ὄχι μόνον τήν Σεβασμιότητά σας, ἀλλά καί ὅλους τούς ᾿Αρχιερεῖς, ὡς νά ἔχετε ἤδη προσυνεννοηθεῖ, νά ἔχετε ἐξουσιοδοτηθῇ, καί νά ἔχῃ ληφθεῖ καί ἀπόφασις ἐναντίον μου καί δή ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΤΙΚΗ, Κατά τήν ἐπιστολήν- Καταγγελίαν σας, ὅλοι οἱ ᾿Αρχιερεῖς ἔχουν ἐκπεφρασμένην γνώμην καί εἶναι δυσαρεστημένοι καί ἀγανακτισμένοι! ᾿Από πότε, Σεβασμιώτατε, οἱ Σεβασμιώτατοι ῾Ιεράρχαι ὁμιλοῦν δι᾿ ῾Υμῶν; Ποίων ᾿Αρχιερέων ἔχετε ἀποδεδειγμένως τήν δήλωσιν, ὅτι εἶναι δυσαρεστημένοι κατά τοῦ ᾿Επισκόπου Κηρύκου καί ἀγανακτισμένοι; Οἱ ᾿Επίσκοποι, Σεβασμιώτατε, ἔχουν ἰδικήν των προσωπικότητα, ἰδικήν των γνώμην, ἰδικήν των ἕκαστος εὐθύνην. ῎Εχομεν ὅλοι ἕνα ᾿Αρχηγόν, τόν Χριστόν καί ὑποτασσόμεθα σέ ἕνα "Καταστατικό" πού εἶναι ἡ Κανονική Τάξις καί ἡ παραδοθεῖσα Πίστις. ῎Αν, ἔστω καί ἕνας ᾿Αρχιερεύςἐνδεχομένως ἐνεργῇ ὡς "ὑποτακτικός" κάποιου ἄλλου, εἶναι προτιμότερον νά ἀποσυρθῇ εἰς μίαν Μονήν, νά κάνῃ ὑπακοήν εἰς τόν ῾Ηγούμενον διά νά σωθῇ, ῾Η ᾿Εκκλησία δέν ἔχει τούς ᾿Αρχιερεῖς ὡς διακοσμητικά στοιχεῖα. Μόνον ὁ Πάπας ἔχει τούς "᾿Επισκόπους" -φερέφωνα καί διακοσμητικά στοιχεῖα, εἰς δέ τάς "Συνόδους" του, οἱ Καρδινάλιοι εἶναι σάν κολιέ μέ χάντρες στό λαιμό του. Δέν εἶσθε σεῖς Σεβασμιώτατε, οὔτε ἐγώ, ἡ ῾Ιερά Σύνοδος, ἀλλ᾿ εἴμεθα ᾿Επίσκοποι, ἀπολύτως ἴσοι μέ ὅλους τούς ἄλλους ᾿Επισκόπους. Καί ὁ "Πρῶτος" εἶναι ἴσος πρός ὅλους τούς ᾿Επισκόπους καί δέν ὑπερέχει οὐδαμοῦ, εἰμή μόνον εἶναι Πρῶτος τῇ τάξει, ὅπως διαγορεύουν οἱ ῾Ιεροί Κανόνες. Σᾶς θυμίζω, Σεβ/τε, ὅτι τόν Δεκέμβριον τοῦ 1995 ὁ Σεβ/τος κ. Πανάρετος παρουσίασε μίαν ᾿Εγκύκλιόν του, τήν ὁποίαν ἐζήτησε ἀπό τήν ᾿Εκκλησιαστική ᾿Επιτροπή τῆς Λαρίσης νά ἀποστείλουν πρός δημοσίευσιν εἰς τάς ᾿Εφημερίδας τῆς Λαρίσης. ῞Οταν ἡ ᾿Επιτροπή ἐξέφρασε τάς ἐπιφυλάξεις της λόγῳ τοῦ ἀδοκίμου περιεχομένου της, τότε ὁ Σεβ/τος κ. Πανάρετος ἐδήλωσεν, ὅτι τό κείμενόν του "ἔχει τεθεῖ ὑπ᾿ ὄψιν τῆς ῾Ιερᾶς Συνὀδου καί ἔχει ἐγκριθεῖ" ῾Η "Σύνοδος" περί τῆς ὁποίας ἔκαμε λόγον ὁ Σεβ/τος, εἴσασταν Σεῖς προσωπικῶς, διότι ἡ ῾Ιερά Σύνοδος ποτέ δέν ἔλαβε γνῶσιν, οὔτε ἐπελήφθη, ἀφοῦ ποτέ δέν τῆς ἐτέθη τό θέμα. Αὐτή ἡ ᾿Εγκύκλιος τοῦ Σεβ/του κ. Παναρέτου ἔφερε τήν πρώτην διάστασιν μεταξύ ᾿Επισκόπων καί Γ.Ο.Χ. Λαρίσης. Καί οἱ μέν Λαρισαῖοι κατήγγειλαν τό γεγονός, ἀλλά ἡ Καταγγελία περιμένει ἀκόμη τήν ἐξέτασίν της, καί οἱ Γ.Ο.Χ. Λαρίσης ἀναμένουν τήν ἀπάντησιν τῆς Συνόδου! καί ἐπ᾿ αὐτοῦ τοῦ θέματος, ἀλλά καί ἐπί ἄλλων Καταγγελιῶν πού ἀφοροῦν καί δικά σας κείμενα καί πράξεις. ῎Ας μή συνεχίσουμε, Σεβασμιώτατε, τέτοιες τακτικές; ῎Οχι Σεβασμιώτατε ἀδελφέ, ὄχι ἄλλαι κατά τῆς ᾿Εκκλησίας ἁδικίαι. ᾿Ιδού πρό τῶν εὐθυνῶν μας καί ὡς ᾿Αρχιερεῖς καί ὡς ῾Ιερά Σύνοδος. Νά καταδικασθῇ ὁ ᾿Επίσκοπος Κήρυκος Διά νά μή νομισθῇ ὅτι ὑπερβάλλομεν, παραθέτομεν καί αὐτά τά ὁποῖα γράφετε εἰς τήν προτελευταίαν παράγραφον τοῦ ἐγγράφου σας ἀπευθυνόμενος πρός ὅλους τούς Σεβασμιωτάτους ᾿Αρχιερεῖς: "Σεβασμιώτατοι καί ἅγιοι ἀδελφοί εἶναι ἀνάγκη καί καθῆκον ὅλων ἡμῶν νά ἐπιληφθῶμεν εἰς τήν ῾Ιεράν Σύνοδον τοῦ θέματος διά νά ἐξετασθῇ καί ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΘΗ αὐτή ἡ πρωτοφανής καί ἀνάρμοστος δι᾿ ᾿Αρχιερεῖς συμπεριφορά τοῦ Σεβ/του κ. Κηρύκου, ὁ ὁποῖος ἄν ὁ ἴδιος δέν ἐνδιαφέρεται διά τό προσωπικόν ᾿Αρχιερατικόν του κῦρος, ὀφείλει ὅμως νά σέβεται τούς θεσμούς τῆς εἰρήνης, τήν ἐνότητα τῆς ᾿Εκκλησίας, τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου καί τοῦ χριστιανικοῦ πληρώματος". ῎Αν, Σεβασμιώτατε, ἐλέγατε τουλάχιστον "νά ἐξετασθῇ κανονικῶς καί ὀρθοδόξως καί λάβῃ ἡ ῾Ιερά Σύνοδος Κανονικήν καί δικαίαν ἀπόφασιν" δέν θά ὑπῆρχε κανέν κακόν. Τό γεγονός, ὅμως ὅτι Σεῖς ἤδη ἔχετε ἀποφασίσει νά "καταδικασθῇ ἡ πρωτοφανής καί ἀνάρμοστος δι᾿ ᾿Αρχιερεῖς συμπεριφορά τοῦ Σεβ/του Κηρύκου", τί ἀπομένει νά κάμῃ ἡ ῾Ιερά Σύνοδος; Τί σημαίνει καί τί ἀποκαλύπτει τοῦτο; Δέν θά ὑπῆρχε, βεβαίως, τίποτα τό ἐπιλήψιμον, ἄν ἀσκούσατε μίαν ἀναλυτικήν κριτικήν ἐπί τοῦ ῾Υπομνήματος μου, καί αὐτήν τήν κριτική σας τήν ἀπευθύνετε πρός τούς Σεβ/τους ᾿Αρχιερεῖς. Τό ὅτι ὅμως παρακινεῖτε τούς Σεβ/τους ᾿Αρχιερεῖς νά ἐπιληφθοῦν "κατά ἀπαραίτητον ἀνάγκην" τήν ὁποίαν σεῖς βλέπετε, χωρίς νά προσδιορίζετε, ἐγώ δέν μπορῶ νά τήν χαρακτηρίσω. ῾Απλῶς λέγομεν, ὅτι παρασκηνιακῶς προσυνοδικῶς καί ἐξωσυνοδικῶς, ὡς ἄλλωστε ἐσυνήθιζον καί οἱ πέντε, ἐλάβατε ἀπόφασιν καί ζητεῖτε νά συγκληθῇ ἡ ῾Ιερά Σύνοδος διά νά "ὑπογράψη" τήν "ἀπόφασίν" σας, τήν ὁποίαν ἴσως νά ἔχετε καί ἑτοίμην. Δηλαδή νά καταδικάσετε τόν ᾿Επίσκοπον Κήρυκον, διότι δέν σέβεται τήν "πλειοψηφίαν", ἀλλά παρεμβαίνει εἰς τάς Συνόδους καί παρεμποδίζει τήν προώθησιν κάποιων συγκεκριμένων κακῶν σχεδίων. Διότι κατελέγχει καί καταγγέλλει τάς ἀντικανονικότητας, τάς ἀδικίας καί τά κακόδοξα φρονήματα τινῶν, καί ἐν τέλει παρεμποδίζει τήν πορείαν τοῦ "Παλαιοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ", τά ὁποῖα ἀποβαίνουν κατά τῆς ᾿Εκκλησίας. Μήπως, Σεβασμιώτατε ἀδελφέ, πρέπει ὀλίγον νά ἠρεμήσωμεν καί νά προσπέσωμεν εἰς τόν αἱματόβρεκτον Σταυρόν τοῦ Κυρίου μας, καί ἐκεῖ εἰς τόν τόπον τοῦ κρανίου νά θάψωμεν τάς ἀδυναμίας μας, τά πάθη μας καί τόν ἐγωϊσμόν μας μαζί τίς κακές προθέσεις καί σκοπιμότητες πρός χάριν τῶν ὁποίων γίνονται καί αὐτοί οἱ ἐκβιασμοί, διά νά δεχθῶμεν, ἔτσι καί ὀλίγον ἀπό τό φῶς τῆς ᾿Αναστάσεως, καί νά ἴδωμεν ποῦ βαίνομεν; Συγχώρησόν με, ἀγαπητέ ᾿Αδελφέ, ἀλλά αὐτά πιστεύω, αὐτά σᾶς γράφω καί νά εἶσθε βέβαιος, ὅτι τά γράφω ἀπό ἀγάπην, ὑπείκων εἰς τήν ᾿Αρχιερατικήν μου συνείδησιν. Θά εἶναι τῆς προσωπικῆς σας εὐθύνης, ὅπως καί ὅσων τυχόν, μή γένοιτο, παρασυρθοῦν καί ἀντί τῆς θεραπείας τῶν μέχρι σήμερον φρικτῶν ἀντικανονικοτήτων καί ἀδικιῶν σημειωθοῦν καί ἄλλαι ἀντικανονικαί πράξεις, ἀδικίαι, κλπ., (ἐπειδή αὐτό τό ὑπαγορεύουν κακαί σκοπιμότητες), ὅπως αἱ προκληθεῖσαι κατά τοῦ Πανοσιολογιωτάτου π. ᾿Αμφιλοχίου. ῎Αν, διότι ἐπλήθυναν αἱ ἁμαρτίαι μας[4], μή γένοιτο, παραχωρήσῃ ὁ Θεός, ὥστε καί πάλιν νά ἐγερθῇ καί διευρυνθῇ καί ἐπεκταθῇ νέα δοκιμασία εἰς τό πλήρωμα τῆς ᾿Εκκλησίας, τότε ἀλλοίμονον, δι ὧν τά σκάνδαλα καί αἱ δοκιμασίαι. Συμφέρει, κατά τούς λόγους τοῦ Κυρίου, νά πέσωμεν εἰς τήν θάλασσαν καί νά πνιγῶμεν, δένοντες "μῦλον ὀνικόν εἰς τόν λαιμό" μας. ῾Ωστόσον πρέπει νά μή ξεχνᾶμε ὅτι ἡ ᾿Εκκλησία τοῦ Χριστοῦ θά συνεχίσῃ τήν σωτηριώδη εὐθύγραμμον πορείαν Της, ἔστω καί ἄν τό Σῶμά Της φτάσῃ νά τό ἀποτελοῦν νά τό ἐκφράζουν καί μόνο τρεῖς Γνήσιοι ᾿Ορθόδοξοι Χριστιανοί καί ἕνας Γνήσιος ῾Ιερεύς. Εὑρισκόμεθα εἰς ἀποκαλυπτικάς ἡμέρας, καθ᾿ ἅς θά πλανηθοῦν καί ἐκ τῶν ἐκλεκτῶν πολλοί καί θά προσκυνήσουν τό θηρίον τῆς ᾿Αποκαλύψεως, ἄλλοι εὐθέως, ἄλλοι ὅμως καί ἐμμέσως, μέσω ἄλλων ψευδοχρίστων καί ἀντιχρίστων καί ψευδοεκκλησιῶν τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καί ἰδιαίτερα αὐτοῦ τοῦ Παλαιοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ. ῞Οσον ἀφορᾶ δι᾿ ἐκεῖνο τό "ἐλευκάνθημεν" ἔχω τήν γνώμην ὅτι τοῦτο μόνον του δέν ὠφελεῖ πάντοτε καί δέν ἐξασφαλίζει τίποτε. Οὔτε τό γῆρας, οὔτε τά λευκά μαλλιά ἀποτελοῦν ἀπόδειξιν, ὅτι "ἡγιάσαμεν", ἀφοῦ ἐνδέχεται τό γῆρας νά μᾶς προσφέρεται ὑπό τοῦ Χριστοῦ διά νά μετανοήσωμεν καί ἐργασθῶμεν τό θέλημα Του, κατά τό "οὐ θέλω τόν θάνατον τοῦ ἀμαρτωλοῦ, ὡς τό ἐπιστρέψαι καί ζῆν αὐτόν". Αὐτό ἰσχύει πρῶτα διά τήν ἐλαχιστότητά μου καί μετά καί δι᾿ ῾Υμᾶς καί πάντα ἕτερον λευκανθέντα ἤ μή εἰς τήν διακονίαν τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ. Δέν ἐνδιαφέρομαι διά τό προσωπικόν μου κῦρος. ῎Αν Σεβασμιώτατε, ὅπως ἐπίσης γράφετε, μέσα ἀπό τάς παρεμβάσεις μου, προφορικάς καί γραπτάς, ὡς ᾿Αρχιερεύς προκύπτει ὅτι "δέν ἐνδιαφέρομαι διά τό προσωπικόν μου κῦρος", σᾶς λέγω, ὅτι πράγματι δέν ἐνδιαφέρομαι δι᾿ αὐτό. ῾Η ἐλαχιστότης μου, δι᾿ εὐχῶν σας ἔνα "κῦρος" θέλω νά ἔχω ὡς ᾿Αρχιερεύς, ὄχι "προσωπικόν", ἀλλά αὐτό πού ἐνδύει ἕναν ᾿Αρχιερέα, ὅταν ἐνεργῇ ἐλεύθερα, κανονικά, ἐν ἀγάπῃ, καί ὀρθοτομεῖ τόν λόγον τῆς ἀληθείας. Κάθε ἄλλο κῦρος, δέν τό θέλω Σεβασμιώτατε, διότι δέν εἶναι κῦρος παρά Θεοῦ...ἀλλά "κῦρος" ἄλλοθεν προερχόμενον καί δέν συνάδει μέ τήν ἰδότητα τοῦ ᾿Ορθοδόξου ᾿Αρχιερέως, ὡς τοῦ κατ᾿ ἐξοχήν διακόνου τοῦ Σώματος τῆς ᾿Εκκλησίας τοῦ Χριστοῦ. ᾿Επιτρέψτε μου, ὅμως, νά εἴπω, ὅτι προσωπικά ἔχω τήν ἐντύπωσιν, ὅτι σέβομαι τούς ᾿Εκκλησιαστικούς Θεσμούς καί τά ᾿Εκκλησιαστικά Πρόσωπα καί μέσω αὐτῶν ἐπιδιώκω τήν Εἰρήνην, τήν ᾿Αγάπην καί τήν῾Ενότητα τόσον τῶν μελῶν τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου, ὅσον καί ὁλοκλήρου τοῦ Σώματος τῆς ᾿Εκκλησίας εἰς τό ὁποῖον ἀνήκομεν καί ἡμεῖς ὡς ἰσότιμα μέλη Αὐτοῦ. Πάντως "ἡ εἰρήνη καί ἡ ἑνότητα" δέν εἶναι, ὅπως ἀνεπιτυχῶς γράφετε, θεσμοί, ἀλλά αἱ κατ᾿ ἐξοχήν θεῖαι δωρεαί, τάς ὁποίας ὁ Χριστός χαρίζει μυστικῶς εἰς τό Σῶμα τῆς ᾿Εκκλησίας καί δι᾿ αὐτοῦ τοῦ ῾Ιεροῦ θεσμοῦ τῆς ῾Ι. Συνόδου, ἀλλά καί τῶν ἀξίων καί Γνησίων ᾿Αρχιερέων, ὅταν πρῶτοι αὐτοί ἔχουν καταξιωθεῖ τῆς "ΑΝΩΘΕΝ ΕΙΡΗΝΗΣ", διότι "ἡ ὄντως εἰρήνη" ὀ Χριστός ἐστίν. Σεβασμιώτατε ἔχομεν αὐτήν τήν εἰρήνην; Μή βιασθῆτε νά μέ κακίσετε, ὄτι σᾶς ἐλέγχω, διότι δι᾿ ἐμαυτόν πρῶτον καί ταῦτα γράφω. Πρίν κλείσω αὐτήν τήν παράγραφον περί καταδίκης τόσον ἐμοῦ, ὅσον καί τοῦ Παν/του π. ᾿Αμφιλοχίου, ἀσφαλῶς δέ καί τοῦ κ. ᾿Ελευθ. Γκουτζίδη, παρακαλῶ νά ἀκούσωμεν τοῦ ῾Αγίου Μάρκου τοῦ Εὐγενικοῦ: "Περιωρίσθην παρά τοῦ βασιλέως. ᾿Αλλ᾿ ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ καί ἡ τῆς ἀληθείας δύναμις οὐ δέδεται, τρέχει δέ καί μᾶλλον εὐοδοῦται καί οἱ πλείονες τῶν ἀδελφῶν τῇ ἐμῇ ἐξορίᾳ θαρροῦντες βάλλουσι τοῖς ἐλέγχοις τούς ἀλιτηρίους καί παραβάτας τῆς ὀρθῆς πίστεως καί τῶν πατρικῶν θεσμῶν καί ἐλαύνουσιν πανταχόθεν ὡς καθάρματα, μήτε συλλειτουργεῖν αὐτοῖς ἀνεχόμενοι, μήτε μνημονεύοντες ὅλως αὐτῶν ὡς χριστιανῶν" (῾Αγ. Μάρκου Εὐγενικοῦ, ᾿Επιστολή πρός Θεοφάνην, Π.Κ. 160, 1097 ΑΒ.). ῎Ας προσέξωμεν παρακαλῶ τήν σκληράν γλῶσσαν τοῦ εὐγενεστάτου ῾Αγίου κατά τῶν φιλενωτικῶν τῆς ἐποχῆς του. ῞Οσον ἀφορᾶ τάς ἀπειλάς σας, αἱ ὁποῖαι σκοποῦν προφανῶς εἰς τό νά δειλιάσωμεν καί νά σταματήσωμεν αὐτόν τόν ἀγῶνα, ἄς ἀκούσωμεν τοῦ ῾Ιεροῦ Χρυσοστόμου λέγοντος:"῞Οποιος δέν ποθεῖ νά ἀνέλθη εἰς τό ἀξίωμα αὐτό (τό ῾Ιερατικό, τό ᾿Αρχιερατικό, τό ᾿Αρχιεπισκοπικό) δέν φοβεῖται οὔτε τήν καθαίρεσιν ἀπό αὐτό· ἀφοῦ δέ δέν φοβεῖται, θά ἡμπορεῖ νά προβαίνῃ σέ κάθε ἐνέργειαν μέ τήν ἐλευθερίαν πού ἀρμόζει εἰς τούς χριστιανούς. Διότι ὅσοι φοβοῦνται καί τρέμουν μήπως χάσουν τήν θέσιν, περιέρχονται εἰς δουλείαν πικράν καί γεμάτην ἀπό κακίαν, καί ἀναγκάζονται πολλάκις νά προσκρούσουν καί εἰς τούς ἀνθρώπους καί εἰς τόν Θεόν....Τέτοια καθαίρεσις δέν ἐπιφυλάσσει μικρότερον στέφανον ἀπό τήν παραμονήν εἰς τό ἀξίωμα. Διότι, ὅταν ὑποστῇ κανείς αὐτήν τήν τύχην, ἐπειδή δέν θέλει νά προβῇ είς πράξεις ἀπρεπεῖς καί ἀναξίας τῆς μεγάλης ἱερατικῆς τιμῆς, τότε αὐξάνει καί τήν τιμωρίαν ἐκείνων πού τόν κατεδίκασαν ἀδίκως καί τόν ἰδικόν του μισθόν. "Μακάριοι θά εἶσθε, λέγει, ὅταν σᾶς ὀνειδίσουν καί σᾶς καταδιώξουν καί σᾶς συκοφαντήσουν μέ κάθε τρόπον πρός χάριν μου· νά εἶσθε γεμᾶτοι χαράν καί ἀγαλλίασιν, διότι ὁ μισθός σας εἰς τούς οὐρανούς εἶναι πλούσιος. Καί αὐτά μέν ἰσχύουν εἰς τήν περίπτωσιν πού ὁ ᾿Επίσκοπος καθαιρεῖται ἀπό τούς συναδέλφους του διά φθόνον ἤ δι᾿ ἀνάγκην ἐξυπηρετήσεως ἄλλων ἤ δι᾿ ἄλλην ἀναξίαν λόγου ἀφορμήν. ῞Οταν δέ ὑφίσταται τόν διωγμόν ἀπό τούς ἐχθρούς τῆς πίστεως, δέν ἡμπορεῖ, νομίζω, νά περιγραφῇ μέ λόγια τό κέρδος πού τοῦ προσφέρει ἡ πονηρία ἐκείνων". Μείνωμεν παρακαλῶ εἰς τόν ῞Αγιον Μᾶρκον καί τόν ῾Ιερόν Χρυσόστομον. Δέν "ἐκθέτω τήν ῾Ιεράν Σύνοδον". ᾿Αγωνίζομαι διά τό κῦρος Αὐτῆς. ῞Οσον ἀφορᾶ τήν ἄποψίν σας, Σεβασμιώτατε ἀδελφέ, ὅτι ὁ ᾿Επίσκοπος Κήρυκος "ἐκθέτει καί τήν ῾Ιεράν Σύνοδον[5], τῆς ὁποίας εἶναι ᾿Αρχιγραμματεύς καί κατ᾿ ἐπέκτασιν σκανδαλίζει ἀκόμη καί τούς πιστούς", ἄσχετα μέ τόν σκοπόν πού ἔχει καί αὐτή ἠ ἐναντίον μας κατηγορία, θά σᾶς παρακαλέσω νά μοῦ ὑποδείξετε, τί ἀπό ὅσα ἔχω εἴπει προφορικῶς ἐν Συνόδοις, καί τί ἐξ ὅσων σᾶς ἔχω γράψει, ἐκθέτει τήν ῾Ιεράν Σύνοδον καί δέν συμβιβάζεται καί μέ τήν ἰδιότητά μου ὡς ᾿Επισκόπου καί ὡς ᾿Αρχιγραμματέως Αὐτῆς. Τοῦτο εἶναι καθῆκον καί ὑποχρέωσίς Σας νά τό πράξετε, ὡς ἐν Χριστῷ πρεσβύτερος ἀδελφός, διότι ἄν κάτι ἐκθέτῃ τήν ῾Ιεράν Σύνοδον προηγουμένως αὐτό ἐκθέτει καί παραβλάπτει αὐτήν ταύτην τήν ᾿Εκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ!. ᾿Αντιλαμβάνεσθε, ὅτι δέν εἶναι μικρά, οὔτε ἀσήμαντα, αὐτά πού ἰσχυρίζεσθε, ὅτι δηλαδή ἕνας ᾿Επίσκοπος "ἐκθέτει τήν ῾Ιεράν Σύνοδον", ἤ "σκανδαλίζει τούς πιστούς". Διά τοῦτο Κανονικῶς καί ἠθικῶς, Σεβασμιώτατε, νομίζω, ὅτι πρέπει νά ἐνεργήσετε καταλλήλως διά τήν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ, τήν εἰρήνην καί τήν ἑνότητα ἐν Χριστῷ[6].. Δέν μιμούμεθα οὔτε ἀντιγράφομεν τούς πέντε ᾿Απαράδεκτος ἀπορριπτέος καί καταδικαστέος, ὡς ἀναληθής, ἄδικος καί παραπλανητικός εἶναι καί ὁ ἰσχυρισμός σας ὅτι δῆθεν ἀντιγράφομεν τάς μεθόδους τῶν πέντε! Γράφετε συγκεκριμένα:"Μέχρι πρό τινος ὁ Σεβασμιώτατος Κήρυκος κατέκρινε καί καλῶς ἔκανε τήν συμπεριφοράν καί τόν τρόπον τῶν πέντε πρώην Μητροπολιτῶν, οἱ ὁποῖοι ἐδημιούργησαν τό σχίσμα τοῦ 1995 ἔναντι τοῦ Μακαριωτάτου καί τῶν ᾿Αρχιερέων, καί τώρα ἔρχεται ὁ ἴδιος νά ἀντιγράφη τάς μεθόδους αὐτῶν". Τά ἀνωτέρω, Σεβασμιώτατε, δέν τά λέτε μόνον ἡ Σεβασμιότης σας, τό εἶπαν καί ἄλλοι, τελευταίως καί ὁ Σεπτός Προκαθήμενο. Αὐτό, ὅμως, ἀποκαλύπτει, ὅτι δέν εἶναι καί τόσον ἁπλᾶ τά πράγματα, ὅσον ἐκ πρώτης ὄψεως φαίνονται. Δυστυχῶς τά ᾿Εκκλησιαστικά μας πράγματα, δηλαδή τήν κατά τό ἀνθρώπινον πορείαν τῆς ᾿Εκκλησίας, ἐπηρεάζουν ἐν πολλοῖς ἀνεύθυνα πρόσωπα, τά ὁποῖα δέν χαλκεύουν μόνον κατάφωρα ἀντικανονικάς ᾿Επισκοπικάς καί Συνοδικάς "ἀποφάσεις", δέν ἀνακινοῦν μόνον θέματα Εἰκόνων, διά νά προωθήσουν νέας κακοδοξίας καί βλασφημίας, ὥστε νά ἐκραγῇ ἡ σοβοῦσα κρίσις, δέν ἐπιδιώκουν μόνον ἔναν νέον διχασμόν, δέν σαμποτάρουν μόνον τόν ἐν ἀγάπῃ καί ἀληθείᾳ διάλογον, ἀλλά θέλουν, ὅπως καί ὁ μηχανισμός τῶν πέντε, νά θέσουν "ἔξω" τούς ᾿Επίσκοπον Κήρυκον, τόν ῾Ιερομόναχον ᾿Αμφιλόχιον, τόν θεολόγον κ. ᾿Ελευθέριον Γκουτζίδην καί κάθε ἄλλον, ὁ ὁποῖος θά τολμήσῃ νά ἀντισταθῇ εἰς τά σχέδια τῆς "προδοσίας", ἡ ὁποία ἐπιτελεῖται ἤδη εἰς τά πλαίσια αὐτοῦ τοῦ παλαιοημερολογιτικοῦ οἰκουμενισμοῦ. Δηλαδή ἔχομεν ἐν τοῖς πράγμασιν ἐπανάληψιν τῆς περιόδου μετά τό 1999. Σᾶς λέγομεν λοιπόν,ὅτι μιμούμεθα οὐδαμῶς καί οὐδαμοῦ τούς πέντε, ἀλλά: ΚΑΤΕΚΡΙΝΑΜΕ καί ΚΑΤΑΚΡΙΝΟΜΕΝ καί τάς μεθόδους καί τά ἔργα τῶν πέντε. Σεῖς, Σεβασμιώτατε, πότε καί εἰς τί τούς κατακρίνατε; ῾Απλῶς κατακρίνετε ἡμᾶς, διότι κατακρίνομεν αὐτούς! ῾Η ἐλαχιστότης μου, ὅμως, δέν κατέκρινα ἁπλῶς "τήν συμπεριφορά καί τόν τρόπο τῶν πέντε", ἀλλά, ΚΑΤΕΚΡΙΝΑ καί ΚΑΤΑΚΡΙΝΩ, τάς βλασφημίας, τά αἱρετικά φρονήματα, τάς περί "χειροθεσίας" ἀπόψεις τοῦ κ. Ματθαίου καί τῶν σύν αὐτῷ, ΚΑΤΕΚΡΙΝΑ καί ΚΑΤΑΚΡΙΝΩ τήν ἀπό τοῦ 1980 καί μέχρι τοῦ 1999 συστηματικήν προσπάθειαν τοῦ πρώην ᾿Αττικῆς κ. Ματθαίου Μακρῆ νά ὑπαγάγῃ τήν ᾿Εκκλησίαν ὑπό τό Πατριαρχεῖον ῾Ιεροσολύμων καί ὑπό τήν προϋπόθεσιν ὅτι "ἐχειροθετήθησαν" οἱ ᾿Επίσκοποί μας τό 1971 ὡς σχισματικοί, νά ἀναγνωρισθῶμεν ὑπό τοῦ Κράτους καί νά ἔχωμεν μισθούς, συντάξεις κλπ. "εὐεργεσίας" παρά τοῦ Καίσαρος! ΚΑΤΕΚΡΙΝΑ καί ΚΑΤΑΚΡΙΝΩ τό σχῖσμα, τό ὁποῖον ἤρχισεν νά "θεμελιώνεται" ἀπό τούς πρώην Μητροπολίτας Ματθαῖο - Χρυσόστομο, τόν ῾Ιερομ. Εὐθύμιο καί τόν γενικώτερον σύνθετον μηχανισμόν των, ἀμέσως μετά τήν ἱστορικήν ἀπό Κανονικῆς, Ποιμαντικῆς καί ᾿Ορθοδόξου ἀπόψεως ἀπόφασιν τῆς ῾Ιεραρχίας τῆς 19 Σεπτεμβρίου 1991, διά τήν ἀθέτησιν τῆς ὁποίας Σεῖς καί ἐγώ ἔχομεν εὐθύνας καί εἴμεθα ἔνοχοι. (῾Ορᾶτε πλείονα ἔμπροσθεν). Οἱ πέντε, Σεβασμιώτατε ἐν Χριστῷ ἀδελφέ, τό 1995, δέν ἐδημιούργησαν σχίσμα ἁπλῶς ἔναντι τοῦ Μακαριωτάτου καί ἔναντι ῾Υμῶν τοῦ Μητροπολίτου Πειραιῶς καί τοῦ Μητροπολίτου ᾿Αργολίδος κ. Παχωμίου, ὅπως τόσον ἀτυχῶς ἰσχυρίζεσθε[7]. Οἱ πέντε ἕνεκα τῶν ἀντικανονικοτήτων καί τῶν βλασφημιῶν τους καί ἕνεκα τοῦ καταχθονίου σχεδίου προδοσίας κατά τῆς ᾿Εκκλησίας (᾿Εκκλησιολογία καί ᾿Αποστολική Διαδοχή), προεκάλεσαν οὐσιαστικόν σχῖσμα, καί ἐξῆλθον καί τυπικῶς τό 1995 ἐκ τῆς ᾿Εκκλησίας, ἐνῶ ἴσως καί πρίν δέν ἀνῆκον εἰς τήν ᾿Εκκλησίαν, διότι εἶχον χάσει τόν μετά τῆς ᾿Αληθείας σύνδεσμον. Τούς σχισματικούς τούς καθιστοῦν τοιούτους αἱ ἀντικανονικότητες, αἱ βλασφημίαι, τά αἰρετικά φρονήματα, τά "γυμνῇ τῇ κεφαλῇ" κηρυσσόμενα, καί μέ μίαν λέξιν ἡ διάρρηξις τοῦ μετά τῆς ᾿Αληθείας συνδέσμου αὐτῶν. Αὐτά καί ἡ ἐλαχιστότης μου ὡς ᾿Επίσκοπος, καί ὀ π. ᾿Αμφιλόχιος καί ὁ θεολόγος κ. ᾿Ελευθέριος Γκουτζίδης καταγγέλλομεν, καί δι᾿ αὐτά συκοφαντούμεθα, διότι ἔτσι παραχωρεῖ ἤ οἰκονομεῖ ὁ Θεός, διά νά βλέπουν, ὅσοι ἔχουν μάτια γιά νά βλέπουν καί διά νά ἀκοῦνε, ὅσοι ἔχουν αὐτιά γιά νά ἀκοῦνε καί ἔτσι νά καταλαβαἰνουν τόν Φαρισαϊσμό καί τήν ὑποκρισίαν καί τάς μηχανάς ὡρισμένων νεοφανῶν δῆθεν "ὑπερορθοδόξων". Δέν εἶναι ὀρθός, καί ἐπομένως εἶναι ἀπαράδεκτος, Σεβασμιώτατε, ὁ ἰσχυρισμός σας, ὅτι δῆθεν "οἱ πέντε ἐδημιούργησαν σχῖσμα ἔναντι τοῦ Μακαριωτάτου καί τῶν ᾿Αρχιερέων", ἤ τό πολύ χειρότερον πού λέγει ἄλλος ᾿Αρχιερεύς: "῾Ημεῖς, Μακαριώτατε, δέν πήγαμε μέ τούς πέντε, ὄχι διότι παρεδεχόμασταν τό εἰκονομαχικόν φρόνημα αὐτῶν, ἀλλά ἀπό σεβασμόν καί ἀγάπην πρός τό πρόσωπόν σας". ᾿Επιτρέπονται τέτοια φρονήματα καί δή νά διατυπώνωνται καί ἐγγράφως; Σεβασμός, ἀγάπη, καί τιμή εἰς τόν πολιόν Γέροντα ᾿Αρχιεπίσκοπον, Πατέρα μας καί προπάντων ἀγωνιστήν ῾Ιεράρχην, ἀλλά ὄχι τοιαῦται τοποθετήσεις, αἱ ὁποῖαι ἀδικοῦν καί εὐτελίζουν καί ἐκείνους πού τά γράφουν, ἀλλά καί τόν Μακ/τον ᾿Αρχιεπίσκοπον, ἐνῶ εἶναι καί βλασφημίαι κατά τοῦ μυστηρίου τῆς ᾿Εκκλησίας. Παρακαλῶ νά κάνωμεν διάκρισιν "μεταξύ ἁγίου καί βεβήλου". Αὐτή εἶναι ἡ ᾿Εκκλησιαστική μας συνείδησις; Οἱ πέντε, Σεβασμιώτατε, ἐβλασφήμησαν καί ἐχωρίσθησαν καί ἐξῆλθον τῆς ᾿Εκκλησίας τοῦ Χριστοῦ. ᾿Εκόπησαν ἀπό τό Σῶμα τῆς ᾿Εκκλησίας καί ἐκ τῆς Κεφαλῆς αὐτοῦ τοῦ Σώματος, καί ὄχι ἐκ τοῦ ᾿Αρχιεπισκόπου. Μήπως ὁ ᾿Αρχιεπίσκοπος ἤ ὁ Πατριάρχης εἶναι ἡ ᾿Εκκλησία; Οὔτε ὁ Πατριάρχης, οὔτε ὁ ᾿Αρχιεπίσκοπος, οὔτε ἡ Σύνοδος ταυτίζονται μέ τήν ᾿Εκκλησίαν, Σεβασμιώτατε. ῞Ολοι εἶμεθα ἰσότιμα μέλη τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ εἰς τό ὁποῖον ἕκαστος καλεῖται νά προσφέρῃ τήν διακονίαν του κατά τό μέτρον τῆς Χάριτος τό ὁποῖον τοῦ ἐδόθη. Οἱ Σχισματικοί δέν χωρίζονται ἀπό πρόσωπα, ἀποσχίζονται ἀπό τό ἕνα καί ἀδιαίρετον Σῶμα τῆς ᾿Εκκλησίας πού εἶναι τό Σῶμα τοῦ Χριστοῦ. Οἱ πέντε ἀναμφιβόλως ἠσέβησαν, ἐσυκοφάντησαν, ἱεροσύλησαν, ἐξεβίασαν καί προέβησαν εἰς τρομοκρατίαν καί κατά τοῦ Μακαριωτάτου ᾿Αρχιεπισκόπου, καί ἀποσχισθέντες ἐξῆλθον τῆς ᾿Εκκλησίας. Παρακαλῶ, ὅμως, νά μοῦ εἴπητε, ποίαν ἀσέβειαν, ποίαν συκοφαντίαν, ποίαν ἱεροσύλίαν τῶν πέντε κατά τοῦ Σεπτοῦ Προκαθημένου ἀντεγράψαμεν ἡμεῖς; ῎Η μήπως τό ὅτι δέν συμφωνοῦμεν εἰς τάς σημειωθείσας καταφώρους παραβιάσεις τῆς Κανονικῆς Τάξεως εἶναι ἀσέβεια κλπ; ῎Η μήπως, μή γένοιτο, ἔχομεν ἐσκεμμένην σκόπιμον καί ὑστερόβουλον προσωπολατρείαν; ῾Ημεῖς δέν κατηγορήσαμε οὔτε τόν Σεπτόν Προκαθήμενον, τόν ὁποῖον καί εὐλαβούμεθα καί διά τοῦτο καί διαφωνοῦμε, κατά ἱερόν καθῆκον, ὅπου αἱ πρωτοβουλίαι καί πράξεις του εἶναι εἰς βάρος καί τοῦ ἰδίου καί τῆς ᾿Εκκλησίας. ῾Ημεῖς κατωνομάσαμε καί ζητήσαμε διόρθωσιν ἐπιληψίμων θέσεων καί ἀντικανονικῶν πράξεων, Προσωπικῶν καί Συνοδικῶν, διά νά μή φτάσουμε εἰς ἐκείνας τῶν πέντε, αἱ ὁποῖαι ἐν τέλει τούς ἔθεσαν ἐκτός ᾿Εκκλησίας. ᾿Εάν ταῦτα δέν ποιήσωμεν, τότε αὐτοκαταργούσαμε ὡς ᾿Αρχιερεύς, ἀλλά καί βεβηλώνουμε καί προδίδουμε τά ἅγια. ῾Ο συμβιβασμός, ἕνεκα δῆθεν σεβασμοῦ, ἤ δῆθεν ἀγάπης καί ὑπακοῆς, ὅταν καταλύεται ἡ Κανονική Τάξις καί ἡ ᾿Ορθοδοξία, ἰσοδυναμεῖ μέ ἀσέβειαν καί "μῖσος" καί κατά προσώπων καί κατά τῆς ᾿Εκκλησίας. ῾Η ᾿Αγάπη συμβαδίζει μέ τήν ἀφοσίωσιν εἰς τήν Κανονικήν Τάξιν, τήν ῾Ομολογίαν μας καί τήν ᾿Αποστολικήν Διαδοχήν. Παρακαλῶ νά μελετήσετε τά κείμενά μου, καί νά βεβαιωθῆτε ὅτι δέν ἀντιγράφομεν τούς πέντε, ἀλλά δέν θέλομεν, καί δι᾿ εὐχῶν Σας Σεβασμιώτατε ἀδελφέ, δέν θά ἐπιτρέψωμεν, ὅσον ἐξαρτᾶται ἀπό ἡμᾶς τόν ᾿Επίσκοπον Κήρυκον, νά "μιμοῦνται" τινές τάς μεθόδους καί τά ἔργα τῶν πέντε, διά νά μή ὁδηγηθοῦν μέ ἀκρίβειαν εἰς τά ἴδια ἀποτελέσματα. Διά τῶν ᾿Αδελφικῶν σας εὐχῶν, ἀγωνιζόμεθα νά μή μιμηθῇ κανείς, καθ᾿ οἱονδήποτε τρόπον, τάς μεθόδους τῶν πέντε, καί πολύ περισσότερον νά μή περιέλθῃ οὐδείς ἐξ ἡμῶν εἰς τήν κατάστασιν τῶν πέντε. ῾Ημεῖς θέλομεν νά μή καλύπτωνται καί νά μή παραμένουν, οὔτε νά αὐξάνουν καί νά ἐπεκτείνωνται αἱ κακοδοξίαι, αἱ ἀντικανονικότητες Θέλομεν τήν ἐν μετανοίᾳ ἐπιστροφή καί τῶν πέντε εἰς τήν ᾿Εκκλησίαν καί ὄχι νά παρασυρθῶμεν ἡμεῖς εἰς τό σχίσμα των. ῾Ημεῖς τήν ἀντιμετώπισιν τοῦ Παλαιοημερολογιτιοῦ Οἰκουμενισμοῦ θέτομεν εἰς προτεραιότητα ὅλων τῶν ἐπιβούλων σχημάτων καί καταστάσεων, διότι ἀποδεδειγμένως οὔτε ἀπό τόν κ. Βαρθολομαῖο κινδυνεύομεν ἄμεσα, οὔτε ἀπό τόν κ. Χριστόδουλο, οὔτε καί ἀπό αὐτόν τόν παπισμόν, οὔτε ἀπό τήν Μασωνία, οὔτε ἀπό τόν ἀντίχριστον Σιωνισμόν. ᾿Από ποιούς, κατά τήν ἅποψίν μας, κινδυνεύομεν ἄμεσα. Δι᾿ ἡμᾶς, τόν Μητροπολίτην Μεσογαίας, εἶναι ἀπολύτως σαφές, ὅτι τό πλήρωμα τῆς ᾿Εκκλησίας τῶν Γ.Ο.Χ., καί προηγουμένως ἡμεῖς οἱ ᾿Επίσκοποι κινδυνεύομεν ἀπό τά κάτωθι φρονήματα, τά "γυμνῇ τῇ κεφαλῇ" κηρυσσόμενα: - ῞Οτι ἔχουμε τό ἴδιο πιστεύω μέ τούς πέντε, δηλαδή ἐκεῖνο τό "πιστεύω" τῆς β' καί γ' ᾿Εγκύκλίου. - ῞Οτι οἱ πέντε ἀπεσχίσθησαν μέ ἀντικανονικές πράξεις ἀπό τόν ᾿Αρχιεπίσκοπο, λόγῳ "εἰκονομαχίας" καί ἐπομένως τό σχίσμα των εἶναι διοικητικῆς φύσεως καί ἔγινε σέ προσωπικό ἐπίπεδο, ἤ ὅτι τό σχίσμα τό ἔκαναν μερικοί δικοί μας "εἰκονομάχοι", τούς ὁποίους "τώρα τούς εἴδαμε", διότι τώρα ἠνοίχθησαν οἱ ὀφθαλμοί μας, "ἐνῶ οἱ πέντε τούς ἔβλεπαν ἀπό τότε". - ῞Οτι μποροῦμε νά ἑνωθοῦμε μέ τούς πέντε ἀρκεῖ νά σιωπήσῃ ὁ Κήρυκος, καί ἄν δέν σιωπήσῃ νά τόν "καταδικάσουμε", καί νά πάρουμε τά κεφάλια τῶν ῾Ιερομ. ᾿Αμφιλοχίου καί τοῦ θεολόγου ᾿Ελευθερίου Γκουτζίδη, ῎Αλλωστε ὑπάρχει ἀπό τό 1993 ἕνας "ἀφορισμός" τοῦ κ. Ματθαίου, τόν ἀντιγράφομεν καί "τελείωσε" τό θέμα Γκουτζίδη. - ῞Οτι εὐθυνόμεθα καί ἡμεῖς διά τό σχίσμα τοῦ 1937, διότι ὁ ῞Αγιος Πατήρ ἐβιάσθη καί ἀπεκήρυξε τούς πρώην Φλωρίνης καί Δημητριάδος, οἱ δέ Φλωριναῖοι διακηρύσσουν, ὅτι εἶναι ἀναίτιον τό σχίσμα τοῦ 1937, ὅπως περίπου ἰσχυρίζεσθε καί ἡ Σεβασμιότης σας διά τό σχίσμα τῶν πέντε, ἤ ὅτι δι᾿ αὐτό εὐθύνονται οἱ "εἰκονομάχοι". - ῞Οτι μέ τούς Φλωριναίους μποροῦμε νά ἐνωθοῦμε μέ μόνην τήν κοινήν ῾Ομολογίαν, τήν ὁποίαν, ἔστω καί σκοπίμως, ὡμολόγησεν καί ὑπέγραψεν (ἡ ἐπί τοῦ Θεολογικοῦ Διαλόγου ᾿Επιτροπή) εἰς τόν Θεολογικόν Διάλογον, μέχρι τό σημεῖο πού ἔφθασεν ἀπό τό 1998 ἕως τό 1992. - ῞Οτι δέν ἔχουμε καμμία διαφορά μέ τούς Φλωριναίους, οὔτε εἰς τό θέμα τῆς ᾿Αποστολικῆς Διαδοχῆς, ἀφοῦ ἑνωθήκαμε μέ τούς Ρώσους τῆς Διασπορᾶς ἐν ἔτει 1971, ὅπως προπαγανδίζει μέ τά φυλλάδιά του ὁ Χένρι, καί ὅπως δυστυχῶς ἔχουν παρασυρθεῖ καί διακηρύσσουν καί μερικοί ἰδικοί μας θαυμασταί καί "ὁπαδοί" τοῦ "Χένρι" καί τῶν θεωριῶν του. - ῞Οτι πρέπει νά ἑνωθοῦμε μέ τούς Φλωριναίους, χωρίς νά συζητήσουμε τά παλαιά, γιά νά καλυφθῇ ὅ,τι ἔγινε μέ τήν "χειροθεσία" τοῦ 71, θέσις ἡ ὁποία εἶναι παλαιά καί ἡ ὁποία ὡδήγησε τόν τότε Κορινθίας Κάλλιστον νά γίνῃ δεκτός ἀπό τούς Φλωριναίους ὡς ᾿Επίσκοπος ἀπό τό 1971, ὅπερ σημαίνει ἄρνησιν τῆς ᾿Αρχιερωσύνης. - ῞Οτι πρέπει ὁ κ. Γκουτζίδης "νά βάλῃ νερό στό κρασί του" (αὐτό μᾶς ἔλεγε ὁ κ. Σακαρέλλος τότε πού ἤρχετο εἰς τά Γραφεῖα) στό θέμα τοῦ θεολογικοῦ διαλόγου[8], ἐνῶ μέ πολύ ἐπικίνδυνα "παίγνια" "σαμποτάρεται" καί οὐσιαστικά ματαιώνεται ὁ ἀληθής Θεολογικός Διάλογος, ὁ δέ θεολόγος ᾿Ελευθέριος Γκουτζίδης συκοφαντεῖται συστηματικῶς ἀπό Φλωριναίους καί "ἡμετέρους". ῎Ιδετε καί τήν ἐπιστολήν τοῦ Μακαριωτάτου πρός τούς Φλωριναίους, σχετικῶς μέ τόν Θεολογικόν Διάλογον δημοσιευθεῖσαν εἰς τό περιοδικόν τῶν Φλωρινικῶν "Φωνή τῆς ᾿Ορθοδοξίας"[9], πόσον μᾶς εὐτελίζει, διότι καί ἀναληθείας ἐν σχέσει μέ τάς ἐργασίας τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου διατυπώνει ἡ ἐπιστολή, καί εἰς βάρος τῆς ᾿Εκκλησίας ἀποβαίνει, διότι ἠθέλησαν τινές νά τιμήσουν δι᾿ ἄλλην μίαν φοράν τούς Φλωρινικούς ἐξυπηρετοῦντες αὐτούς!! [10] - Κινδυνεύομεν, Σεβασμιώτατε, ἀπό τίς προσωπικές καί ἀνεξέλεγκτες καί ἄκρως ἐπικίνδυνες ἐνέργειες τοῦ κ. Κάτσουρα καί τοῦ Μον. Μαξίμου νά δεχθοῦμε ὡς "συνεργάτην", τόν κατά πάντα ἀξιότιμον κ. Βασίλειον Σακκᾶν, δεινόν, ὅμως, ἐν τοῖς πράγμασιν ἀρνητήν τῆς ῾Ομολογίας-᾿Εκκλησιολογίας τῆς Γνησίας ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας. - Κινδυνεύομεν ἰδιαιτέρως ἀπό τάς βαρείας ἀντικανονικάς ἐνεργείας μέ τάς ὁποίας καταλύονται οἱ θεῖοι καί ῾Ιεροί Κανόνες καί προσβάλλεται ἡ ᾿Εκκλησία. - Κινδυνεύομεν ἀπό τάς βλασφημίας, ἀντικανονικότητας καί τάς ἀδικίας, αἱ ὁποῖαι παροργίζουν τόν Θεό, διά τοῦτο τά ἔργα μας δέν μποροῦν νά ἔλθουν εἰς τό φῶς, διότι δέν εἶναι ὅλα ἐν τῷ φωτί εἰργασμένα. Αὐτά καί ὅλο τό σχετικόν φάσμα τοῦ Παλαιοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ εἶναι ἐκεῖνα ἀπό τά ὁποῖα κινδυνεύομεν, διά τοῦτο καί τά καταγγέλλομεν ἀπό καιρόν, καί τά κατακρίνομεν, καί τά ἀποδοκιμάζομεν καί τά καταδικάζομεν. Δέν ἐννοοῦμε, λοιπόν, πῶς λέγετε Σεῖς ῞Αγιε ᾿Αδελφέ, ὅτι ὑβρίζομεν καί συκοφαντοῦμε μέ τήν ἱστορικήν ἀναδρομήν - παρουσίασιν πού κάναμε εἰς αὐτόν τόν Παλαιοημερολογιτικόν Οἰκουμενισμόν μέ τό ἀπό 29-2-2000 ῾Υπόμνημά μας εἰς τό ὀποῖον σημειωθήτω, ὅτι παραθέσαμε μόλις ἐλάχιστα ἐκ τῆς ὅλης ἱστορίας. Δέν ἀναφερόμεθα ἰσοπεδωτικῶς Εἰς τήν ἰδίαν πάντοτε ἐπιστολήν, "καταγγελία" σαςγράφετε καί τά κάτωθι:" ῾Ο Σεβασμιώτατος μέ τό πρόσχημα ὅτι δῆθεν διδάσκει ἱστορίαν[11] ἀναφέρεται ἰσοπεδικῶς εἰς γεγονότα καί πρόσωπα, συγχρόνως κάμνει ἀναφορές μέ τρόπον ἀνεπίτρεπτον καί ὑπεροπτικώτατον εἰς τό πρόσωπον τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Κιτίου κ. ᾿Επιφανίου, ὁ ὁποῖος τυγχάνει ῎Εξαρχος μιᾶς ὁλοκλήρου Αὐτοκεφάλου ᾿Εκκλησίας τῆς Κύπρου, ὡσάν νά ἦτο ὁ συντάκτης τοῦ "῾Υπομνήματος" αὐτός ὁ ὁποῖος κρατεῖ ἀνά χεῖρας τά κριτήρια τῆς ἀληθείας, τῆς ὁμολογίας καί τῆς σωτηρίας τῶν μελῶν τῆς ᾿Εκκλησίας". Δέν μπορῶ νά φαντασθῶ τί θά πῆτε, ὅταν ἴδητε τά σχετικά μέ τοῦτο ἀκριβῶς τό θέμα, βαρυσήμαντα ῾Ιεροσυνοδικά κείμενα ἐκείνης τῆς ἐποχῆς.῾Ημεῖς, Σεβασμιώτατε, ἐθέσαμεν ὑπ᾿ ὄψιν Σας μίαν ἱστορικήν ἀλήθειαν, δηλαδή κάποια ἱστορικά κείμενα, τά ὁποῖα τότε μέν δέν κατεκρίθησαν, τώρα ὅμως διατί τόσον σᾶς ἠνώχλησαν; Δέν παρεθέσαμεν, λοιπόν, τά σχετικά ἱστορικά κείμενα τυχαίως ἤ δι᾿ ἄλλον τινά λόγον, ἀλλά διότι τά ἱστορικά αὐτά κείμενα ἀποκαλύπτουν ὅτι ὁ "παλαιοημερολογιτικός οἰκουμενισμός" ἔχει ἱστορίαν καί ὅτι αὐτοί πού καί σήμερα τόν κινοῦν εἶναι βασικά οἱ ἴδιοι, οἱ ὀποῖοι τότε ἐπεχείρησαν νά παρασύρουν εἰς τά δίχτυα τους καί τόν Σεβ/το Κιτίου κ. ᾿Επιφάνειο καί ἄλλους ᾿Αρχιερεῖς!῞῾Απλῶς σήμερα ὁ "παλαιοημερολογιτικός οἰκουμενισμός" ἔχει πλαισιωθεῖ καί ἀπό ἄλλα νεώτερα στελέχη! Δέν νομίζομεν, ὅτι εἶναι ἀνεπίτρεπτες καί ὑπεροπτικές, ὅπως γράφετε, οἱ ἀναφορές μας εἰς τόν Σεβ/τον Κιτίου κ. ᾿Επιφάνειον.῾Ημεῖς νομίζομεν, μάλιστα, ὅτι ὁ Σεβασμιώτατος κ. ᾿Επιφάνειος ἐπαινεῖται, διότι κατώρθωσε νά ξεφύγῃ ἀπό τά πλοκάμια ἐκείνων πού προσεπάθησαν νά τόν παρασύρουν. Σήμερον ὅμως διατί διά τά ἴδια κείμενα καί θέματα ἐνοχλεῖσθε; Πόθεν καί διατί αὕτη ἡ ἀλλοίωσις, ὅταν τό κίνημα τοῦ "παλαιοημερολογιτικοῦ οἰκουμενισμοῦ" ἐξελίχθη καί κινεῖται δολιώτερα; ῾Ο Σεβ/τος κ. ᾿Επιφάνιος ἐνήργησεν τότε ὄχι δολίως, ὄχι καταχθονίως, ἀλλά ὅ,τι ἐνόμιζεν ὡς ὀρθόν, ἀχέτως ν ῆταν λάθος τό φρόνημά του,εἶχε τήν ἀρετή νά τό εἴπῃ μέ θάρρος καί ὑπό τό φῶς τοῦ ἡλίου, δηλαδή ἐνήργησε μέ εὐθύτητα καί ὑπευθυνότητα, "ἐπάλαιψε" διά τάς ἀπόψεις του, ὑπεστήριξε τάς θέσεις του καί ὅτε κατενόησε τό λάθος του δέν ἐδίστασε νά προβῇ εἰς διόρθωσιν! Σήμερα, ὅμως ἡ ἰδία "παλαιοημερολογιτική οἰκουμενιστική κίνησις" εἶναι τόσον δόλια, τόσον καταχθόνια, ὥστε ἀκόμη καί πρόσωπα μέ θεολογικήν παιδείαν ἔχουν ἐγκλωβισθεῖ, καί δέν διστάζουν νά ἐρωτοῦν ἄν ἔχουμε ἀποδείξεις, ὅτι κάποιοι...ἐνεργοῦν εἰς βάρος τῆς ᾿Εκκλησίας καί ὑπέρ αὐτῆς τῆς οἰκουμενιστικῆς κινήσεως. Μακάρι, Σεβασμιώτατε καί σήμερα, ὅσοι παρεσύρθησαν εἰς τήν ἰδίαν λοξοδρόμησιν νά μιμηθοῦν τόν Σεβ/το κ. ᾿Επιφάνειο καί νά ἐξέλθουν αὐτῆς. Μακάρι καί σήμερα κάποιοι ἄλλοι πού περικυκλώνονται ἀπό τούς ἴδιους παράγοντες, μακάρι ὅλοι μας, νά παραμείνουμε στήν εὐθεία καί ὀρθόδοξον ῾Ομολογίαν, ὅπως μέ τάς δηλώσεις του ἔμεινε ὁ Σεβ/τος Κιτίου. Δέν "κρατῶμεν (ἡμεῖς) ἀνά χεῖρας τά κριτήρια τῆς ἀληθείας, τῆς ὁμολογίας καί τῆς σωτηρίας τῶν μελῶν τῆς ᾿Εκκλησίας". Αὐτό εἶναι πολύ προκλητικόν. Δηλαδή θά πρέπει νά σκεφτώμεθα προκειμένου νά ὑπερασπισθοῦμε τήν ἀλήθεια καί τήν ῾Ομολογία, μήπως αὐτό γίνῃ αἰτία νά κατηγορηθοῦμε, ὡς ὑπερόπται; Αὐτά ὅλα, Σεβασμιώτατε, τά κρατεῖ ἡ ᾿Εκκλησία τοῦ Χριστοῦ, ἡμεῖς ὡς ᾿Επίσκοποι Αὐτῆς ὑποχρεούμεθα νά τά σεβώμεθα καί νά τά ὁμολογοῦμεν καί μέ αὐτά νά ἀντιμετωπίζωμεν καί τόν "Παλαιοημερολογιτικόν Οἰκουμενιμόν". Καί μή ξεχνᾶτε, ὅτι εἰς αὐτά πού ἔγραφα τότε ὑπέρ τῆς ἀληθείας καί τοῦ δικαίου μέ παρακινούσατε τόσον Σεῖς, ὅσον καί οἱ ἄλλοι ᾿Αρχιερεῖς!!!. ῞Ωστε τότε εἴχατε ἄλλην γνώμην, ἄλλην τοποθέτησιν; Τότε ἦτο θέμα ῾Ομολογίας, ἐνῶ τώρα δέν εἶναι; Τώρα ὅπως ὑπογράφει ὁ Σεβ/τος κ. Πανάρετος: "εἶναι ἀνεμόμυλοι", καί ὁ ᾿Επίσκοπος Κήρυκος εἶναι "Δόν Κιχώτης[12]"; Πρός τί αὕτη ἡ ἀλλοίωσις; Πῶς ἡ τότε ῾Ομολογία χαρακτηρίζεται τώρα ὑπεροψία; Προσωπικά δέν τό καταλαβαίνω. Τό μόνον πού λέγω μετά πεποιθήσεως εἶναι ὅτι εἰς τήν προκειμένην περίπτωσιν ὁ πολύς κ. "Χένρι" κατώρθωσε καί πάλιν νά κάνῃ τό...θαῦμά του, μέ αὐτούς πού μαθητεύουν παρ᾿ αὐτῷ καί προωθοῦν τόν παλαιοημερολογιτικόν οἰκουμενισμόν, ἐνῶ προσπαθοῦν νά ἐμφανίζωνται βασιλικώτεροι τοῦ βασιλέως, διά νά ἐξασφαλίζουν τά ἀπαραίτητα ἄλλοθι καί νά συνεχίζουν.... Κλείνοντας αὐτό τό θέμα θέλω καί πάλιν νά σᾶς ὑπομνήσω, ὅτι τά συνοδικά κείμενα ἐπί τοῦ ἰδίου θέματος, τά ὁποῖα ἐστάλησαν τότε διά τό θέμα αὐτό πρός τόν Σεβασμιώτατον Μητροπολίτην Κιτίου, εἶναι πολύ πιό αὐστηρά καί πολύ πιό ἀποκαλυπτικά αὐτοῦ τοῦ κινήματος τοῦ Παλαιοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ὁ ὁποῖος ἤρχισεν, ἐπαναλαμβάνομεν, μετά τήν κατά τό 1971 ἀποτυχία τοῦ κατά τῆς Γνησίας ᾿Αποστολικῆς Διαδοχῆς τῶν ᾿Επισκόπων μας καταχθονίου σχεδίου τῶν σκοτεινῶν δυνάμεων, τό ὁποῖον εἶχον ἀναλάβει νά φέρουν εἰς πέρας οἱ Φλωριναῖοι, καί συνεχίσθη καί μετά τήν πτῶσιν τοῦ Καλλίστου, ἐπανῆλθε δέ τόσον ὕπουλα, ἀλλά καί δυναμικά σήμερα. ῾Υπό ποίαν ἰδιότητα θά ἐπιληφθῇ ὁ ᾿Αρχιεπίσκοπος; Κλείετε τό κείμενόν σας μέ τήν ἀπειλήν - ἐκβιασμόν: "Μακαριώτατε, παρακαλεῖσθε καί ὑμεῖς ἐκ τῆς θέσεώς σας ὡς ᾿Αρχιεπισκόπου νά ἐπιληφθῆτε τοῦ θέματος διά τό καλό τῆς ᾿Εκκλησίας καί τήν εἰρήνη τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου, πρωτοῦ ἡ στάσις τοῦ Σεβ/του κ. Κηρύκου προχωρήσῃ εἰς μεγαλύτερα ἀτοπήματα"!!! ᾿Ενῶ δέν κατωνομάσατε καμμίαν ὕβριν, κανένα ἀτόπημά μου, συνεχίζετε ὅμως τήν προσπάθεια σας νά μέ τρομοκρατήσετε μέχρι καί αὐτῆς τῆς τελευταίας παραγράφου τῆς ἐπιστολῆς σας, προκαλῶν τόν Μακαριώτατον "νά ἐπιληφθῇ", ὡς νά εἶναι προϊστάμενος - χωροφύλακας! ῞Ομως θά σᾶς ἐρωτήσω: ῾Υπό ποίαν ἰδιότητα ἤ μέ ποῖον Κανονικόν δικαίωμα θά "ἐπιληφθῇ" κατά τοῦ ᾿Επισκόπου Κηρύκου ὁ Μακαριώτατος; Μήπως μέ συγχέετε μέ τόν Πανοσιολογιώτατον ῾Ιερομόναχον π. ᾿Αμφιλόχιον; ῎Η ἁπλῶς καί πάλιν ἐκβιάζετε τόν Μακαριώτατον νά προχωρήσῃ εἰς ἀντικανονικάς καί ἀδίκους ἐνεργείας, παρομοίας μέ αὐτάς κατά τοῦ π. ᾿Αμφιλοχίου,καί ὑπό τό κάλυμμα τῆς πλειοψηφίας, διά νά μέ ἐκφοβήσετε; Σεβασμιώτατε. ῾Ο ᾿Επίσκοπος, ὁ ῾Ιερεύς, ὁ λαϊκός, ὅταν ἐνεργῇ ἐν ΑΓΑΠΗ, ἐν ΑΛΗΘΕΙΑ καί ἐν ΚΑΝΟΝΙΚΟΤΗΤΙ τίποτε δέν ἔχει νά φοβηθῇ. ῾Ο μόνος φόβος πρέπει νά εἶναι: "μή ἀπειλαί ἀνθρώπων πτοήσουσι καί τῶν ἐντολῶν (τοῦ Θεοῦ) παραβάτην ἐργάσονται, μή συνεπισκόπων παρακλήσεις καί φίλων, ἀδικίας με συγκοινωνόν ἀπεργάσονται, ἤ ἀδικούντων αὐτῶν σιωπῶντα, ἤ κακῶς πραττόντων συνεργόν γενόμενον καί μή αὐτούς ἐλέγχοντα παρρησίᾳ καί τήν ῎Ενστασιν ὑπέρ τῶν ἐντολῶν(τοῦ Θεοῦ) ἐπιδεικνύμενον", ὅπως γράφει σέ ἕναν λόγο του ὁ ἅγιος Συμεών ὁ νέος Θεολόγος (Λόγος ᾿Ηθικός ΙΑ., 14-15) Παραθέτω πρός διευκόλυνσιν καί τήν μετάφρασιν: "Φοβᾶμαι μήπως μέ πτοήσουν οἱ ἀπειλές τῶν ἀνθρώπων καί μέ καταστήσουν παραβάτην τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ. Φοβᾶμαι μήπως οἱ παρακλήσεις τῶν Συνεπισκόπων καί τῶν φίλων μέ καταστήσουν συγκοινωνό τῆς ἀδικίας, ἤ μέ κάνουν νά σιωπῶ, ὅταν αὐτοί ἀδικοῦν, καί νά συνεργάζωμαι, ὅταν κακοπραγοῦν, ἀποφεύγοντας νά τούς ἐλέγχω μέ παρρησία καί νά ἐπιδεικνύω τήν ἔνστασιν ὑπέρ τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ". Τί ἐννοεῖτε, ὅμως, ὅταν γράφετε: "μεγαλύτερα ἀτοπήματα" εἰς τά ὁποῖα θά προχωρήσῃ ὁ ᾿Επίσκοπος Κήρυκος, καί πρέπει νά προλάβῃ ὁ ᾿Αρχιεπίσκοπος; Δέν κατωνομάσατε κανένα "μικρόν ἀτόπημα" καί προειδοποιεῖτε γιά "μεγαλύτερα"; Μήπως μέ τά "μεγαλύτερα ἀτοπήματα" ἐννοεῖτε αὐτά τά ὁποῖα ἐκυκλοφορήθησαν, ὅτι δηλαδή "τήν Κυριακή τῶν Μυροφόρων ὁ ᾿Επίσκοπος Κήρυκος στήν ἐκδήλωσι πού θά κάνῃ στήν ῾Αγία Αἰκατερίνη, θά κηρύξῃ τό σχίσμα του"; Τό θέμα βέβαια ἐδῶ στήν ᾿Αθήνα ἀντιμετωπίσθη μέ μίαν ἐπιστολή πού σᾶς ἔστειλα, καί μέ τήν ἀπάντησι πού μοῦ δώσατε διά τοῦ ῾Ιερομ. π. Παντελεήμονος, ὁ ὁποῖος μέ διεβεβαίωσε, ὅτι ἔγινε παρεξήγησις. Στήν Μακεδονία, ὅπου καί ἐκεῖ διεδόθη τό ἴδιο, μέ ἀποτέλεσμα νά μή ἔλθῃ ἡ εἰσηγήτρια πού εἶχεν ὁρισθῇ διά τήν Σύναξι, τό θέμα παραμένει σέ ἐκκρεμμότητα. Παραθέτω διά τήν ἱστορία καί μόνο, τό ἔγγραφο πού σᾶς ἀπέστειλα: Α.Π. 120 ᾿Εν Κορωπίῳ ᾿Αττικῆς 26-4-2000 (Ε.Η.) ΠΡΟΣ τόν Σεβασμιώτατον Μητροπολίτην Πειραιῶς καί Νήσων κ. Νικόλαον Σεβασμιώτατε ἐν Χριστῷ ἀδελφέ καί Συλλειτουργέ, Μητροπολῖτα τῆς ῾Ιερᾶς Μητροπόλεως Πειραιῶς καί Νήσων κ. Νικόλαε, ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ. ῾Η Χάρις τοῦ ἐκ νεκρῶν ᾿Αναστάντος Σωτῆρος Χριστοῦ εἴη μεθ᾿ ὑμῶν καί ἡμῶν. Τήν λίαν μοι ἀγαπητήν Σεβασμιότητά σας ἀσπαζόμενος παρακαλῶ νά ἔχω τάς πρός Κύριον ἀδελφικάς ὑμῶν εὐχάς. Σεβασμιώτατε, κατά βεβαίας πληροφορίας τάς ὁποίας ἔχομεν , προχθές Κυριακήν τοῦ Θωμᾶ. εἰς τόν χῶρον τῆς ῾Ιερᾶς Μονῆς Μεταμορφώσεως τοῦ Σωτῆρος Κουβαρᾶ ᾿Αττικῆς, ἐσχολιάζετο μεταξύ τῶν πατέρων, ὅτι "εἰς τό κήρυγμά του τήν πρωΐαν (τῆς ἰδίας ἡμέρας), ὁ Σεβ/τος Πειραιῶς κ. Νικόλαος εἶπε, ὅτι ὁ ᾿Επίσκοπος Κήρυκος θά φύγῃ ἀπό τόν Μακαριώτατο, θά κάνῃ σχίσμα καί θά ἀνακοινώσῃ τοῦτο κατά τήν Σύναξιν τῆς Κυριακῆς τῶν Μυροφόρων εἰς τήν ῾Αγίαν Αἰκατερίνην". Εἰς τήν συνέχειαν τό βράδυ τῆς ἰδίας ἡμέρας ἐδέχθην τηλεφώνημα ἐκ Κερατέας, διά τοῦ ὁποίου ἐζητεῖτο ἐναγωνίως νά μάθουν τί συμβαίνει, "ἄν ἔτσι ἔχουν τά πράγματα, ὅπως τά εἶπε στό κήρυγμά του ὁ Σεβ/τος Νικόλαος", δηλαδή ἄν ἐπίκειται σχίσμα ἐκ μέρους μου διά τό ὁποῖον "θά προβῶ", ὡς εἴπατε, "εἰς ἀνακοινώσεις τήν Κυριακή τῶν Μυροφόρων". Παρακαλῶ, Σεβασμιώτατε, ἐν τῇ ᾿Αρχιερατικῇ εὐθύνῃ Σας καί τιμῇ νά μοί γνωρίσητε, ἐάν ἀληθεύουν τά ἀνωτέρω. ῞Οσον ἀφορᾶ διά τήν Σύναξιν τῆς Κυριακῆς τῶν Μυροφόρων εἰς τήν Μητρόπολίν μου, ἤδη σᾶς ἔχω ἀποστείλει σχετικήν Πρόσκλησιν, θά ἀποτελέσῃ δέ ἰδιαιτέραν τιμήν δι᾿ ἡμᾶς νά παραστῆτε αὐτοπροσώπως καί νά χαιρετήσετε δι᾿ ὀλίγων τήν ἐκδήλωσίν. Ὅσον ἀφορᾶ διά τήν ὑπ᾿ ἀριθμ. 1100/2-4-2000 ἐπιστολήν σας πρός τήν Α.Μ. τόν ᾿Αρχιεπίσκοπον θά ἀκολουθήσῃ ἀπάντησις. Τό παρόν κοινοποιῶ εἰς τόν Μακαριώτατον ᾿Αρχιεπίσκοπον ᾿Αθηνῶν καί πάσης ῾Ελλάδος κ.κ. ᾿Ανδρέαν. ᾿Ασπαζόμεθα τήν Σεβασμιότητά Σας ἀναφωνοῦντες τό Χριστός ᾿Ανέστη. ᾿Ελάχιστος ἐν Χριστῷ ἀδελφός καί συλλειτουργός ῾Υμῶν +῾Ο Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς Κήρυκος Δυστυχῶς ἡ εὐγένειά σας, πέραν ἐκείνου τοῦ τηλεφωνήματος τοῦ ῾Ιερομ. Παντελεήμονος ἐτηρήσατε, ὡς μή ὠφείλατε "σιγήν", ἐνῶ τήν ἑπομένη Κυριακή τῶν Μυροφόρων πάλιν "ἀστράψατε καί βροντήσατε" μέ ἐκείνην τήν ἀπατηλή προπαγάνδα τῶν πέντε περί "εἰκονομαχίας" καί "εἰκονομάχων", κηρύξαντες καί ῾Υμεῖς ἀπ᾿ ἄμβωνος, ὅτι: "Δυστυχῶς καί σήμερα ὑπάρχουν εἰκονομάχοι πού θέλουν νά κατεβάσουν τίς Εἰκόνες". χωρίς νά ἀναφέρετε τίποτα τό συγκεκριμένο, διότι τό μόνο πού κάμνετε ἀπό τό 1995, εἶναι νά ἀνακινῆται ἀπό καιροῦ εἰς καιρόν "θέμα Εἰκόνων" καί "εἰκονομαχίας"! Μή, παρακαλῶ, ἀναγκασθῶμεν νά ἐπανέλθωμεν, διότι ἡ ἰδική σας τακτική, καί ὄχι ἡ ἰδική μου, μπορεῖ νά χαρακτηρισθῇ ὡς "τακτική τῶν πέντε". Προσευχόμεθα εἰς τόν Θεόν, ἀλλά καί ῾Υμᾶς θερμῶς παρακαλοῦμεν νά ἀναθεωρήσητε τήν στάσιν σας, πρίν εἶναι ἀργά. Οἱ πέντε, ἀμετανόητοι παραμένοντες λένε τό σχίσμα τους "᾿Εκκλησία" βλασφημοῦντες τήν ᾿Αληθῆ ᾿Εκκλησία, τήν ὁποίαν ὀνομάζουν "σχίσμα". ᾿Αποκαλοῦν τήν "πλειοψηφία" τους , δηλαδή τό Καϊαφικό τους συνέδριο, τήν "συμμορία" τους (ὄχι δικός μου, ἀλλά πατερικός χαρακτηρισμός) πού κατελήστευσε τό Σῶμα τῆς ᾿Εκκλησίας, ὡς "῾Ιεράν Σύνοδον", τήν δέ Κανονικήν ῾Ιεράν Σύνοδον καί τούς ᾿Επισκόπους Της "ψευδοσύνοδον", "ψευδεπισκόπους" καί "καλογήρους"! Αὐτά πότε θά μᾶς ἐνωχλήσουν; Αὐτά δέν εῖναι ὕβρεις, δέν εἶναι βλασφημίαι; Καί μέ τήν σιωπή μας δέν κοινωνοῦμε αὐτῶν τῶν βλασφημιῶν; Σεβασμιώτατε, ἡμεῖς βλέπετε, δέν ὁμιλοῦμε καί δέν γράφουμε ἀορίστως, καί δέν ὑβρίζομεν, οὔτε συκοφαντοῦμεν, οὔτε διαστρέφομεν, ἀλλά θέτομεν τόν δάκτυλον ἐπί τῶν τύπων τῶν ἥλων, διά νά κατανοήσετε εἰς ποίαν καί πόσον ὀλισθηράν ὁδόν βαδίζουν τινές καί ἀσφαλῶς ἀπό ἀρκετό καιρό. Διά τό θέμα τοῦ θεολογικοῦ διαλόγου Μαζί μέ τό ὑπ᾿ ἀριθμ. 104/29-2-2000 ῾Υπόμνημά μου, καταγγέλλετε καί τά προηγούμενα σχετικά, καί σχετικά, ὡς γνωστόν εἶναι τό ὑπ᾿ ἀριθμ. 92/3-12-99 ῾Υπόμνημα-᾿Αναφορά μου καί τό ὑπ᾿ ἀριθμ. 98/31-12-1999 ἔγγραφόν μου πρός τόν Μακαριώτατον, σχετικά μέ τό θέμα τοῦ θεολογικοῦ διαλόγου., διότι καί αὐτά ἡ ἐπιστολή σας τά χαρακτηρίζει ὡς "ὑβριστικά" καί τά ἐντάσσει εἰς τήν "κακήν τακτικήν μου". Οὔτε, ὅμως εἰς αὐτά ὑπάρχουν, ὅσα μᾶς συκοφαντεῖτε, ἐκτός καί ἄν διά τήν Σεβασμιότητά σας, τό ὅτι προωθοῦμε τόν ἐν ἀγάπῃ καί άληθείᾳ Θεολογικόν Διάλογον καί ἀνθιστάμεθα κατά τῆς προωθουμένης παρωδίας διαλόγου, ὅπως καί κατά τῶν τεχνητῶν ἐμποδίων, δι ὧν ἤδη ἐματαιώθη εἰς αὐτήν τήν φάσιν ὁ Θεολογικός Διάλογος, αὐτό εἶναι "ὕβρις"; Καί ἐάν μέν τό κακόν περιωρίζετο μέχρις ἐδῶ καί πάλιν θά ἦτο εὐτελιστικόν καί θά ἀπέβαινε εἰς βάρος καί κατά τῆς ᾿Εκκλησίας, ἀλλά δυστυχῶς δέν περιορίζεται τό θέμα μέχρις ἐδῶ. Μέ τήν τελευταίαν ἐπιστολήν τοῦ Μακαριωτάτου πρός τούς Φλωριναίους, σχετικῶς μέ αὐτόν τόν θεολογικόν διάλογον, ηὐτελίσθημεν καί ἡμεῖς καί τήν ᾿Εκκλησίαν ἠδικήσαμεν, διότι ἔτσι τό θέλησαν οἱ "καλοί σύμβουλοι" τοῦ Μακαριωτάτου. Διά νά μή ἀμφισβητηθοῦν ὅσα γράφω διά τό θέμα τοῦ θεολογικοῦ Διαλόγου παραθέτω τό ὑποδειχθέν ὑπ᾿ ἐμοῦ Σχέδιον, τό ὁποῖον μόλις πρό δεκαπέντε ἡμερῶν διεπίστωσα, ὅτι ἀπερρίφθη! Δι᾿ αὐτοῦ τοῦ σχεδίου ἐπιστολῆς πρός τούς Φλωριναίους, ἀφ᾿ ἐνός δίδεται ἡ ἁρμόζουσα ἀπό Κανονικῆς καί οὐσιαστικῆς ἀπόψεως ἀπάντησις πρός αὐτούς, καί ἀφ᾿ ἑτέρου ὁ Μακαριώτατος παρουσιάζεται, ὡς ἁρμόζει εἰς ἕνα Προκαθήμενο, ἀλλά καί ἐπί τοῦ θέματος συνεπής εἰς τάς ἀρχάς τοῦ ἐν ἀγάπῃ καί ἀληθείᾳ Θεολογικοῦ Διαλόγου. Τό περιεχόμενον τοῦ σχεδίου τῆς ἐπιστολῆς, τό ὁποῖον ἐπροτείναμε, φέρει τόν Μακαριώτατον ᾿Αρχιεπίσκοπον, καί τά μέλη τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου, νά μή ἀλλάζουν στάσιν, καί νά μή διανοοῦνται διάλογον - παρωδίαν, ὁ ὁποῖος σκοπεῖ εἰς τόν ἐν τῷ "παλαιοημερολογιτικῷ οἰκουμενισμῷ" "ἕνωσιν", ἀλλά νά θέλουν διάλογον πραγματικόν ἐν ἀγάπῃ καί ἀληθεία. ᾿Εκτός τούτου ἡ ἐπιστολή αὕτη δέν ἀφίστατο οὐδαμῶς τῆς προηγηθείσης ὀγκώδους σχετικῆς ἐπιστολογραφίας τοῦ Μακαριωτάτου. Τό προταθέν ὑφ᾿ ἡμῶν σχέδιον διεμορφώθη καί μέ τό δεδομένον, ὅτι ἡ Συνοδική ᾿Επιτροπή (κατ᾿ ἀπαίτησιν καί ἀπόλυτον εὐθύνην τοῦ κ. Κάτσουρα καί τοῦ Παν/του π. Στεφάνου καί τοῦ Παν/του π. Νεοφύτου) δέν ἐλειτούργησε τήν 5ην Νοεμβρίου, καθότι οὗτοι εἶχον τήν πλειοψηφίαν, (τρεῖς γάρ πρός δύο). Καί ὄχι μόνον δέν ἐλειτούργησε, ἀλλά καί σιωπηλά κατηργήθη. Πρός ἐπίρρωσιν τούτων παραθέτομεν τό προταθέν ὑφ᾿ ἡμῶν σχέδιον: ΠΡΟΣ 1) Τόν ᾿Αρχιεπίσκοπον (τῆς ᾿Ακακιακῆς παρατάξεως) κ. Χρυσόστομον 2) Τόν ᾿Επίσκοπον (τῆς ἰδίας παρατάξεως) κ. Καλλίνικον ᾿Αγαπητοί, χαίρετε ἐν Κυρίῳ ᾿Ισοῦ Χριστῷ τῷ ἐνανθρωπήσαντι. ῾Ο Κύριος εἴη φωτίζων καί ποδηγετῶν ῾Υμᾶς τε καί ῾Ημᾶς, ὥστε τό ἅγιον Αὐτοῦ θέλημα ἐνεργοῦντες νά φθάσωμεν πάντες, ἵνα τό αὐτό λέγωμεν καί πράττωμεν, καί "μή ὦσιν ἐν ἡμῖν μερισμοί καί σχίσματα". Σᾶς γνωρίζομεν, ὅτι τάς ἐπιστολάς ῾Υμῶν (ἀριθμ. Πρωτ. 641/24-7-99 καί Δ.Υ/30-8-99 ἀντιστοίχως) τάς ἐλάβομεν καί ἀφοῦ τάς ἐθέσαμεν ὑπ᾿ ὄψιν τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου τῆς ῾Ιεραρχίας, κατ᾿ ἀπόφασίν της, τάς διεβιβάσαμεν εἰς τήν ὑφ᾿ ῾Ημᾶς Συνοδικήν ἐπί τοῦ θεολογικοῦ Διαλόγου ᾿Επιτροπήν, τήν Προεδρευομένην ὑπό τοῦ Σεβ/του Μητροπολίτου Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς κ. Κηρύκου, προκειμένου νά τάς λάβῃ ὑπ᾿ ὄψιν, καί ἐνεργήσῃ τά δέοντα, κατά τήν ῾Ιεροσυνοδικήν ἐντολήν, τήν ὁποίαν ἔλαβεν. ῾Η σύνθεσις τῆς ᾿Επιτροπῆς σᾶς ἐγνώσθη μέ τό ὑπ᾿ ἀριθμ. Πρωτ. 3091/23-6-99 ἐπίσημον ἔγγραφον τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου. ῾Ημεῖς ἀπό τῆς θέσεώς μας ἐκφράζοντες καί τήν ὁμόθυμον γνώμην τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου, θεωροῦμεν ἀπαραίτητον νά σημειώσωμεν ἐπί τῶν ἐπιστολῶν σας τά κάτωθι, τά ὁποῖα, καθ᾿ ἡμᾶς, ὡς βασικά καί οὐσιώδη, δέον νά τά λάβητε σοβαρῶς ὑπ᾿ ὄψιν. ῾Ο μεθ᾿ ῾Υμῶν Θεολογικός Διάλογος, μετά ἀπό πολλάς ἐπιμόνους καί ἐπιπόνους προσπαθείας, ἤρχισε τάς ἐργασίας του διά κοινῆς συνεδρίας τήν 24-11-1989 (π.ἡ.). Κατ᾿ αὐτήν προσδιωρίσθησαν τά θέματα τοῦ Θεολογικοῦ Διαλόγου, ἐνῶ κατά τήν δευτέραν τοιαύτην, ἡ ὁποία ἐπραγματοποιήθη τήν 8-2-1990, ἀνεκοινώθη ἑκατέρωθεν, ὅτι τά προσδιορισθέτα θέματα τοῦ Θεολογικοῦ Διαλόγου ἔτυχον τῆς Κανονικῆς ἐγκρίσεως ὑπ᾿ ἀμφοτέρων τῶν Συνόδων. Κατόπιν τούτου αἱ ᾿Επιτροπαί ἐπροχώρησαν εἰς τήν μελέτην τοῦ πρώτου θέματος τοῦ θεολογικοῦ διαλόγου: " ῾Η φύσις καί ἡ οὐσία τοῦ κατά τό 1924 ἡμερολογιακοῦ σχίσματος" ( Συνεδρίασις: 28-6-90 καί 3-7-90). ῾Ο Θεολογικός ἐκεῖνος Διάλογος πράγματι μέ τήν χάριν τοῦ Θεοῦ καί μέ τάς ἀμοιβαίας κοινάς προσπαθείας, εὐδοκίμησεν καί ἐπί τοῦ πρώτου, ἀλλά καί ἐπί τοῦ δευτέρου θέματος: "῾Η θέσις τῆς ᾿Εκκλησίας κατά τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ-Οἰκουμενισμοῦ ἑως τό 1935" (Συνεδρίασις: 28-2-91, 18-3-91 καί 26-7-91). ᾿Επί τῶν ὡς ἄνω δύο θεμάτων ὑπεγράφησαν ὑπό τῶν Συνοδικῶν ᾿Επιτροπῶν κείμενα κοινῆς ῾Ομολογίας, τά ὁποῖα κατ᾿ ἐκτίμησιν καί τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου, ἀποτελοῦν βασικήν προϋπόθεσιν διά τήν περαιτέρω συνέχισιν τοῦ Θεολογικοῦ Διαλόγου ἐπί τῶν ὑπολοίπων ἐγκεκριμένων θεμάτων. ῾Η ῾Ιερά Σύνοδος καί ἡμεῖς, ἐνθυμούμεθα καί ἀξιολογοῦμεν ἰδιαιτέρως ἐκεῖνα τά θετικά καί σταθερά ἀπό ὸρθοδόξου ἀπόψεως, βήματα καί ἀνεπιφυλάκτως ὁμολογοῦμεν, ὅτι ἐκεῖνος ὁ διάλογος ὑπῆρξε πράγματι Θεολογικός Διάλογος "ΕΝ ΑΓΑΠΗ ΚΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ". Δυστυχῶς εἰς τήν συνέχειαν καί συγκεκριμένως, ὅταν ἐτέθη πρός ἐξέτασιν τό Γ' θέμα: "῾Η διάσπασις τῶν Γ.Ο.Χ. κατά τό 1937" ἐσημειώθη σοβαρά δυσχέρεια εἰς τήν ἀντιμετώπισίν του. Συγκεκριμένα, ὑπενθυμίζομεν, ὅτι ὅπως καί ἐπί τῶν προηγουμένων θεμάτων, οὕτω καί ἐπί τοῦ θέματος τούτου, ὑπό τῆς ὑφ᾿ ἡμᾶς ᾿Επιτροπῆς σᾶς ἀπεστάλη ἡ ἐπ᾿ αὐτοῦ ἀναλυτική Εἰσήγησις, (ἀριθμ. Πρωτ. 2548/17-11-91), ἡ ὁποία, ὡς γνωστόν, δέν ἐνεκρίθη ὑπό τῆς ὑφ᾿ ῾Υμᾶς ᾿Επιτροπῆς. Κατόπιν τούτου ἀπεφασίσθη νά ὑπάρξῃ ἐπί τοῦ θέματος τούτου καί ἐκ μέρους τῆς ὑφ᾿ ῾Υμᾶς ᾿Επιτροπῆς παράλληλος Εἰσήγησις καί κατόπιν νά ἐπανέλθωσι κανονικῶς αἱ δύο ᾿Επιτροπαί. Αὐτό, ὅμως, εἶναι καί τό σημεῖον τῆς διακοπῆς κατά τό 1992, ἀλλά καί τό σημεῖον τῆς ἐπανασυνδέσεως καί συνεχίσεως πάλιν τοῦ Θεολογικοῦ μας Διαλόγου. Κατόπιν τούτων, ὡς ἐκ περισσοῦ σημειώνομεν, ὅτι ἀπόψεις, ὅπως: "νά ἀφήσωμεν τά παλαιά, διότι δέν θά τελειώσωμεν ποτέ καί νά ἑνωθῶμεν μέ μίαν κοινήν ῾Ομολογίαν ἐδῶ καί τώρα κλπ", ἤ "νά συζητήσωμεν μόνον τά σήμερον διαιροῦντα ἡμᾶς", κατά τήν ἄποψίν μας, ἀνατρέπουν τάς βασικάς ἀρχάς τοῦ ἐν ἀγάπῃ καί ἀληθείᾳ Θεολογικοῦ Διαλόγου καί δέν συμβάλλουν εἰς τήν κατά Θεόν προσπάθειάν μας. Καθ᾿ ἡμᾶς αἱ ἀπόψεις αὗται δύνανται νά χαρακτηρισθοῦν ὡς ἀρνητικαί παρεμβάσεις εἰς τήν εὐθεῖαν γραμμήν τοῦ Θεολογικοῦ Διαλόγου, ἡ ὁποία ἐχαράχθη ἀπ᾿ ἀρχῆς. Οὐδείς πρέπει νά ἐπηρεάζεται ἀπό τάς μεθοδείας τῶν λεγομένων διαλόγων παρά τοῖς νεοημερολογίταις - οἰκουμενισταῖς. ῞Οπως ἀντιλαμβάνεσθε, πρέπει νά καταστῇ σαφές καί συνειδητοποιήσωμεν ἅπαντες, ὅτι δέν πρόκειται περί νέου Θεολογικοῦ Διαλόγου, ἀλλά περί συνεχίσεως τοῦ προηγηθέντος καί δή ἐκ τοῦ σημείου ἀκριβῶς ἀπό τό ὁποῖον διεκόπη. Τά θέματα εἶναι ὅλα προσδιωρισμένα καί ἐγκεκριμένα. Διά τήν περί ἡμᾶς ῾Ιεράν Σύνοδον οὐδέν ἤλλαξεν, οὔτε νοεῖται νά προβῶμεν εἰς ἀναθεώρησιν τινά. ῾Ωσαύτως παρακαλοῦμεν νά ἐπιδειχθῇ μεγαλυτέρα προσοχή καί ἰδιαιτέρα εὐαισθησία ἐπί τῶν ὅσων δημοσιεύονται, καί τά ὁποῖα παρεμβάλλονται ὡς ἐμπόδια εἰς τόν Διάλογον. π.χ. ῾Η ὑπ᾿ ἀριθμ. 224/30-9-94 ῾Υμετέρα "Διακήρυξις ᾿Ορθοδόξου ῾Ομολογίας", καθώς καί τό ἄρθρον ὑπό τόν τίτλον: "᾿Απάντησις εἰς τούς Ματθαιϊκούς" (Περιοδικόν "᾿Εκκλησία Γ.Ο.Χ. ῾Ελλάδος", ἀριθμ. τεύχους 17/1997), καί δή οἱ ἰσχυρισμοί "περί διαιρέσεως τῆς μιᾶς ᾿Εκκλησίας είς δύο", περί "κορμοῦ", περί τοῦ σχίσματος τοῦ 1937 ὡς δῆθεν "ἀναιτίου", καθώς καί τό περί ἀναμείξεως εἰς τό σχίσμα ὡς "ἐγκαθέτου" τοῦ μακαριστοῦ π. Εὐγενίου Τόμπρου κλπ. Ταῦτα δέν συμβάλλουν, ἀλλά καί μαρτυροῦν ὄχι καλήν πρόθεσιν, ἤ τουλάχιστον μειώνουν αὐτήν ταύτην τήν ἔννοιαν τοῦ ἐν ἀγάπῃ καί ἀληθείᾳ Θεολογικοῦ Διαλόγου. Εἶναι ἄλλο ἡ δημοσίευσις ὁποιασδήποτε ᾿Εκκλησιολογικῆς ἤ δογματικῆς ἀληθείας καί ἄλλο ἡ δημοσίευσις εἰς ἐπίσημα κείμενα ἀναληθειῶν...᾿Αντιλαμβάνεσθε, ἀγαπητοί, ὅτι, ὅταν λέγωμεν Θεολογικόν Διάλογον, πρέπει ἑκατέρωθεν νά ἐννοῶμεν πραγματικόν Θεολογικόν Διάλογον, καί νά συνειδητοποιῶμεν, ὅτι δι αὐτοῦ σκοποῦμεν εἰς τήν ἐν Χριστῷ καί ἐν τῇ ᾿Εκκλησίᾳ Του ᾿Αληθῆ ἕνωσιν. Πρέπει νά συνειδητοποιηθῇ ἑκατέρωθεν, ὅτι αὐτός ὁ Θεολογικός Διάλογος ἐνέχει ἐν ἑαυτῷ τήν σοβαρότητα καί τήν ἱερότητα ἄλλου, οὕτως εἰπεῖν, "μυστηρίου", διότι πρόκειται περί προσπαθείας πρός σύνδεσμον, τῶν διά τοῦ σχίσματος ἀποκοπέντων καί ἕνωσιν αὐτῶν μετά τῆς ᾿Εκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, μετά τῆς ᾿Αληθείας. Τέλος, ἡμεῖς, δέν βλέπομεν κανένα λόγον δι᾿ ἐξωτερικάς ἐκδηλώσεις, προσφωνήσεις κλπ., πολλῷ δέ μᾶλλον ἀναθεώρησιν τῶν ἐγκεκριμένων θεμάτων διά τῆς προτεινομένης "καταρτίσεως ἡμερησίας διατάξεως" κλπ., δεδομένου ὅτι, ὡς προείπομεν, συνεχίζομεν τόν ἤδη ἐπιτυχῶς προωθηθέντα Θεολογικόν Διάλογον καί δέν ἐγκαινιάζομεν νέον. ᾿Επί τούτοις διατελοῦμεν τῇ προσευχῇ καί τῇ δεήσει, ὅπως ὁ Κύριος παράσχῃ πνεῦμα ἀγάπης, εἰλικρινείας καί ταπεινώσεως πρό τῆς ᾿Αληθείας, ἵνα μή βραδύνῃ και ἡ ἡμέρα, καθ᾿ ἥν θά ζήσωμεν τήν χαράν καί τήν εὐλογίαν τῆς ἀληθοῦς ἑνώσεως ἐν τῇ ῾Αγίᾳ τοῦ Του ᾿Εκκλησίᾳ, χάριτι τοῦ δι᾿ ἡμᾶς καί διά τήν ἡμετέραν σωτηρίαν ἐνανθρωπήσαντος Υἱοῦ καί Λόγου τοῦ Θεοῦ. Μετά τῆς ἐν Χριστῷ ἀγάπης καί εἰλικρινείας Ο ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ + Ο ΑΘΗΝΩΝ ΚΑΙ ΠΑΣΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΑΝΔΡΕΑΣ Τό ἀνωτέρω, λοιπόν, ἀπαντητικόν κείμενον ἀπερρίφθη ὑπό τοῦ Μακαριωτάτου, διότι ἔστι προέτειναν οἱ σύμβουλοί του κ. Κάτσουρας, μοναχός Μάξιμος καί ὁ εὐρύτερος κύκλος πού ἐπηρεάζει τάς ἐνεργείας τοῦ Μακαριωτάτου, καί ἀντ᾿ αὐτοῦ ἐστάλη ἡ ὑπό τοῦ κ. Κάτσουρα συνταχθεῖσα ἐπιστολή, ἡ ὁποία ἔχει οὕτω: ᾿Αγαπητοί χαίρετε ἐν Κυρίῳ πάντοτε. ῾Ο Κύριος εἴη φωτίζων καί ποδηγετῶν ῾Υμᾶς τε καί ῾Ημᾶς, ἵνα τό ῞Αγιον Αύτοῦ θέλημα ἐνεργοῦντες φθάσωμεν, ὥστε πάντες τό αὐτό λέγωμεν καί πράττωμεν καί μή ὦσιν ἐν ἡμῖν μερισμοί καί σχίσματα. ᾿Επί τῶν ἐπιστολῶν ῾Υμῶν (ἀριθμ. Πρωτ. 641/24-7-99 καί ἀπό 30-8-99 ἀντιστοίχως) σᾶς γνωρίζομεν, ὅτι τάς ἐλάβομεν καί ἀφοῦ τάς ἐθέσαμεν ὑπ᾿ ὄψιν τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου τῆς ῾Ιεραρχίας τῆς 20-10-99 κατ᾿ ᾿Απόφασιν Αὐτῆς διεβιβάσθησαν εἰς τήν ἡμετέραν Συνοδικήν ᾿Επιτροπήν ἐπί τοῦ Θεολογικοῦ Διαλόγου - ὡς ἔχουσαν τήν ῾Ιεροσυνοδικήν ἐντολήν καί ἡ ὁποία ἐγνώσθη ῾Υμῖν διά τοῦ ὑπ᾿ ἀριθμ. Πρωτ. 3091/23-6-99 ἐπισήμου ἐγγράφου τῆς ῾Ιερᾶς ἡμῶν Συνόδου - προκειμένου νά τάς λάβῃ ὑπ᾿ ὄψιν της εἰσηγηθῇ ἡμῖν σχετικῶς καί ἐν συνεχείᾳ ἐνημερώσωμεν ῾Υμᾶς διά τά περαιτέρω. ῾Ημεῖς διατελοῦμεν τῇ προσευχῇ καί τῇ δεήσει, ὅπως Κύριος παράσχῃ πνεῦμα ἀγάπης, εἰλικρινείας καί ταπεινώσεως ἔναντι τῆς ᾿Αληθείας, ἵνα καί τήν χαράν καί εὐλογίαν τῆς ἐν Χριστῷ ἑνώσεως ἐν τῆ ῾Αγίᾳ Του ᾿Εκκλησίᾳ ζήσωμεν. ᾿Επί δέ τῇ ἐγγιζούσῃ μεγάλῃ ῾Εορτῇ τῆς Χριστοῦ Γεννήσεως, εὐχόμεθα ῾Υμῖν ὑγείαν ἀδιάπτωτον καί πᾶν ἀγαθόν παρά τοῦ διά τήν ἡμετέραν Σωτηρίαν ἐνανθρωπήσαντος Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ. Μετά τῆς ἐν Χριστῷ ἀγάπης Ο ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ + Ο ΑΘΗΝΩΝ ΚΑΙ ΠΑΣΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΑΝΔΡΕΑΣ Αὐτό τό κείμενον ἐδημοσιεύθη ὑπό τῶν Φλωριναίων μέ τό ἑξῆς σχόλιον, τό ὁποῖον πραγματικά μᾶς εὐτελίζει καί εἰς αὐτό ἐδώσαμε ἐμεῖς τό δικαίωμα. ᾿Ιδού τί χαρακτηριστικά ἐσχολίασαν οἱ Φλωριναῖοι: "᾿Από τόν ᾿Αρχιεπίσκοπο τῆς Ματθαιϊκῆς παρατάξεως κ. ᾿Ανδρέαν ἐλάβομεν τήν ἀπό 15-12-99 ἀπάντησιν εἰς τάς ἐπιστολάς τοῦ ᾿Αρχιεπισκόπου μας κ. Χρυσοστόμου (ἀπό 24-7-99) καί τοῦ ᾿Αρχιγραμματέως τῆς ῾Ι. Συνόδου κ. Καλλινίκου (ἀπό 30-8-99) σχετικῶς μέ τήν ἐπανέναρξιν τοῦ διαλόγου, τήν ὁποίαν καί δημοσιεύομεν αὐτούσιον. Λυπούμεθα διότι ἡ πολύμηνος καθυστέρησις εἰς τάς ἀπαντήσεις ὑποδηλώνει ἐκ μέρους των ἀπροθυμίαν διά τήν πρόοδον τῆς διαδικασίας τοῦ διαλόγου. ". (Φωνή ᾿Ορθοδοξίας",(τεῦχος 902/ ᾿Ιαν.-Φεβρ. 2000, σελ. 9). Τά δύο κείμενα εἶναι εὔγλωττα, σαφῆ καί δέν ἐπιδέχονται οὔτε παρερμηνείας, οὔτε "τάχα", οὔτε "δηλαδή". Αὐτό πού τελικά ἐστάλη, ἔχει ἔνα σκοπόν, νά κυλίση ὁ χρόνος καί νά μή προχωρήσῃ ὁ Διάλογος, διότι εἰς τήν Συνοδικήν ᾿Επιτροπήν συμμετέχομεν ἡμεῖς, ὁ ᾿Επίσκοπος Κήρυκος καί ὁ κ. ᾿Ελευθέριος Γκουτζίδης Πέραν αὐτοῦ, ἀπό τό περιεχόμενον τῆς ἐπιστολῆς τοῦ Μακαριωτάτου, τήν ὁποίαν ἐδημοσίευσαν τόσον πρόθυμα οἱ Φλωρινικοί, φαίνεται, ἀφ᾿ ἑνός, ὡς νά "ἀναγνωρίζεται" ἡ Φλωρινική παράταξις, ὡς ἡ....Προϊσταμένη "᾿Εκκλησιαστική ᾿Αρχή", τοῦ Μακαριωτάτου καί τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου, πρός τήν ὁποίαν ὁ Μακαριώτατος ἀναφέρεται διά τῆς ἐν λόγῳ ἐπιστολῆς του!, (τί ἄλλο σημαίνει αὐτό τό "εἰσηγηθῇ ἡμῖν καί ἐν συνεχείᾳ ἐνημερώσωμεν ῾Υμᾶς διά τά περαιτέρω"), καί ἀφ᾿ ἐτέρου, καθ᾿ ἡμᾶς, ὅμοιάζει σάν νά τούς λέγει: "μήν ἀνησυχῆτε διότι σιωπηλά ἐθέσαμεν εἰς διαθεσιμότητα τήν Συνοδικήν ᾿Επιτροπήν, ὅταν δέ ὁρίσωμεν νέαν, δέν θά ἔχωμεν προβλήματα". Τά ἀνωτέρω ἐπιρρωνύονται καί ἐκ τοῦ γεγονότος, ὅτι καί πρό καί ἰδιαίτερα μετά τήν 5-11-1999 ὁ κ. Γκουτζίδης ἀντιμετωπίζεται ὡς ἄσπονδος ἐχθρός, ὁ δέ Μακαριώτατος κινεῖ μόνον ἀτυχεῖς "κλήσεις εἰς ἀπολογίαν" κατ᾿ αὐτοῦ, ἐνῶ δέν ἀνησύχησε καί δέν ἐνδιεφέρθη κανείς διά τό γεγονός, ὅτι μετά ἀπό ἐπτά μῆνας (ἤτοι ἀπό τήν 5-11-99, ὅτε ἡ πλειοψηφία τῶν κ. Κάτσουρα, π. Στεφάνου καί π. Νεοφύτου) ἐνεκρώθη οὐσιαστικά ἡ Συνοδική ᾿Επιτροπή! Ταῦτα παρά τό γεγονός, ὅτι ἀπεστείλαμεν ἁρμοδίως καί κανονικῶς τό ὑπ᾿ ἀριθμ. 92/3-12-99 ΥΠΟΜΝΗΜΑ-ΑΝΑΦΟΡΑΝ καί τό ὑπ᾿ ἀριθμ. 98/31-12-99 β' σχετικήν ΑΝΑΦΟΡΑΝ - ΠΡΟΤΑΣΙΝ. ᾿Αντιλαμβάνεται, ὅποιος διαθέτει κοινή λογική, ὅτι ὁ Μακαριώτατος ἐξετέθη μέ αὐτό τό κείμενόν του, καί ἐξέθεσε καί τήν ῾Ιεράν Σύνοδον καί τήν ᾿Επιτροπήν, διότι, ἤδη μετά ἀπό πέντε ὁλοκλήρους μῆνας δέν "ἀνεφέρθη", ὡς ἔχει δεσμευθῇ μέ αὐτήν τήν ἐπιστολήν, καί δέν "ἐνημέρωσε" τούς κ.κ. Χρυσόστομον καί Καλλίνικον, τί εἰσηγήθη ἡ ᾿Επιτροπή Του ἐπί τοῦ θεολογικοῦ Διαλόγου! Τοιοῦτον εὐτελισμόν θεσμῶν, ἀρχῶν καί προσώπων δέν δυνάμεθα νά δικαιολογήσωμεν. Τό χείριστον εἶναι τό γεγονός, ὅτι τινές, ὄχι τυχαίως, παρά τό γεγονός, ὅτι συμβαίνουν τόσον σοβαρά γεγονότα, πού μᾶς ἐκθέτουν, ζητοῦν φαρισαιϊκῶς ἤ ἀφελῶς ἀποδείξεις, ὅτι συντελεῖται ἡ προδοσία, ἤ ὅτι αὐτά ἀποβαίνουν ν τελικῶ) ἐπ᾿ ὠφελε τῶν Φλωριναίων. Δέν θά ἤθελα ποτέ νά συμφωνήσω μέ τήν θέσιν τοῦ κ. ᾿Ελ. Γκουτζίδη, μέ τήν ὁποίαν ἔχει δηλώσει ὅτι ὁ κ. Κάτσουρας "δέν μπορεῖ πλέον νά παραμένῃ Διευθυντής τοῦ ΚΗΡΥΚΟΣ, ἄς τόν προσλάβῃ ὡς Διευθυντής του ὁ κ. Καλλίνικος, διότι ἀνεπίσημα τόν ἐξυπηρετεῖ", καί "ὅτι ἔχει εὐθυγραμισθῇ ἀπόλυτα μέ τόν κ. Σαραντόπουλο" (᾿Ελευθ. Γκουτζίδη, Συνημ. 7), ἤ ἀκόμη ὅτι τήν τελευταίαν κίνησιν περί Θεολογικοῦ Διαλόγου "οὐσιαστικά ὑπηγόρευσεν καί ἐπέβαλεν μέσω τοῦ κ. Κάτσουρα ὁ Φλωριναῖος κ. Καλλίνικος", διότι μέ ὅσα τρομερά γίνονται διερωτῶμαι καί ἐγώ τί τέλος πάντων συμβαίνει; Ποιός κατευθύνει τά πράγματα πρός τά ἐκεῖ; Κατόπιν τούτων δέν νομίζομεν, ὅτι χρειάζεται εἰδικός λόγος διά τό σχέδιον τῆς ἐπιστολῆς, τό ὁποῖον ἡ ἐλαχιστότης μας προετείναμεν καί ἀπέρριψεν ὁ Μακαριώτατος, χωρίς κἄν νά μᾶς ἐνημερώσῃ, διά νά μή διαταραχθῇ ἡ πορεία τῆς παρωδίας πλέον τοῦ Θεολογικοῦ Διαλόγου. ᾿Ιδού καί ἕνας ἀκόμη λόγος διά τόν ὁποῖον ἀναγκασθήκαμε νά γράψουμε διά τόν "Παλαιοημερολογιτικόν Οἰκουμενισμόν", καί δέν ἀποροῦμε διατί ἡ Σεβασμιότης σας τόσον ἠνωχλήθη. Κλείομεν δέ αὐτήν τήν ἀπάντησιν - πληροφόρησιν εἰς τήν ὑπ᾿ ἀριθμ. 1100/2-4-2000 ψευδῆ, τρομοκρατικήν καί ἄδικον ἐπιστολήν σας μέ τά κάτωθι: Σεβασμιώτατε ἅγιε ἀδελφέ, μέ τήν ἀκριβῆ τήρησι τῆς Κανονικῆς Τάξεως καί τήν ἀπόδοσιν τῆς δικαιοσύνης, ὅπως γνωμοδοτεῖ καί ὁ π. Εὐστάθιος, διασφαλίζεται πρώστιστα ἡ ἀξιοπρέπεια καί τό κῦρος τῆς ᾿Εκκλησίας, ἐνῶ ἀντιθέτως παραβλάπτεται ἡ᾿Ιδία. . Αὐτός εἶναι ὁ λόγος διά τόν ὁποῖον καί ἡμεῖς ἀντέστημεν καί δέν θά παύσωμεν νά ἀνθιστάμεθα κατά τῶν παραβιάσεων τῆς Κανονικῆς Τάξεως, πού ἐσημειώθησαν εἰς τήν περίπτωσιν τῶν κατά τοῦ ῾Ιερομονάχου ᾿Αμφιλοχίου ἐνεργειῶν τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου. Δέν ὑπερασπιζόμεθα πρόσωπα, ἄν καί αὐτό ἔχομεν χρέος νά τό κάμνωμεν, ὅταν ἀδικοῦνται, κατά τό "ρύσασθε ἀδικούμενον ἐκ χειρός ἀδικοῦντος", ἀλλά ὑπερασπιζόμεθα τήν ἀλήθεια, τήν Κανονικήν Τάξιν καί τό Δίκαιον. ῾Υπερασπιζόμεθα τό κῦρος καί τήν ἀξιοπρέπεια τῆς ᾿Εκκλησίας. Οὔτε ἀντιγράφομεν τούς πέντε, ὅπως γράφετε, οὔτε ὑβρίζομεν, ὅπως ἀόριστα μᾶς κατακρίνετε, καί μᾶς συκοφαντεῖτε. Σεβόμεθα καί τούς ᾿Εκκλησιαστικούς Θεσμούς καί τά Πρόσωπα, καί ὅ,τι ἔκαμνε ὁ Μακαριώτατος ᾿Αρχιεπίσκοπος μέχρι πρό ὀλίγων μηνῶν ὑπερασπιζόμενος τήν Κανονικήν τάξιν καί τό Δίκαιον, τοῦτο καίτοι μικροί καί ἄσημοι προσπαθεῖ δι᾿ εὐχῶν Σας καί μέ τήν χάριν τοῦ Θεοῦ νά πράττῃ ἡ ἐλαχιστότης μου. ῾Η τακτική μου καί ἡ στάσις μου ὡς ᾿Επισκόπου δέν εἶναι ὅπως τήν χαρακτηρίζετε ἀπαράδεκτος καί δέν βλάπτει τό ἔργον, οὔτε καί τήν ἀξιοπρέπεια τῆς ᾿Εκκλησίας. ῾Η "τακτική" μου καί ἡ "στάσις" μου προκύπτει ἀπό τήν πληθύν τῶν ἐγγράφων παρεμβάσεών μου καί δέν νοεῖται νά μή λαμβάνωνται ὑπ᾿ ὄψιν, οὔτε πολύ περισσότερον νά συκοφαντούμεθα διά τόν λόγον αὐτόν. Δέν ἔχω τό δικαίωμα νά σιωπήσω, ὅταν ὑπάρχῃ ἀδικία, ὅταν παραχαράσσεται ἡ ᾿Αλήθεια, ὅταν παραβλάπτεται ἡ ᾿Εκκλησία, ὅταν καταργεῖται ἡ Κανονική Τάξις, καί ὅταν ἡ ῾ιερά Σύνοδος λειτουργεῖ, ὅπως λειτουργεῖ. Νά εἶσθε βέβαιος καί ἐσεῖς καί πᾶς ἔτερος, ὄτι μέ τήν Χάριν τοῦ Χριστοῦ μας, ἐφ᾿ ὅσον ἀναπνέωμεν, ἐν πάσῃ πνοῇ θά κηρύσσωμεν τήν ἀλήθειαν, ὄχι διότι Αὐτήν τήν κατέχει ἡ ἐλαχιστότης μου, ἀλλά διότι μᾶς τό ζητεῖ ὁ Χριστός μας πού εἶναι ἡ ᾿Αλήθεια, διότι τό ἀπαιτεῖ ἠ ῾Αγία Του ᾿Εκκλησία, διότι Αὕτη φυλάσσει τήν Παρακαταθήκην τῆς ᾿Αληθείας. Εἰς αὐτόν τόν ᾿Αγῶνα σᾶς παρακαλῶ ἐσᾶς πρῶτα πού ἐλευκάνθητε, ὄχι νά συνεργασθῆτε μετά τῆς ἐλαχιστότητός μου, ἀλλά νά ἡγῆσθε καί ἡμεῖς νά συνεργαζώμεθα μεθ᾿ ῾Υμῶν. Τέλος Σεβασμιώτατε, καί πρίν τόν ἐν Χριστῷ τῷ ᾿Αναστάντι Θεῷ ἡμῶν ἀσπασμόν τῆς ἀγάπης καί τῆς συγγνώμης, σᾶς παρακαλῶ νά κρίνετε αὐτήν την ἐπιστολήν, καί νά πιστεύσετε, ὅτι δέν ἀντιδικήσαμεν, διό, ὅπου τυχόν ἐξ ἀνθρωπίνης ἀδυναμίας σᾶς ἀδικήσαμε, ἐφ᾿ ὅσον μᾶς ὑποδείξετε τό ἀδίκημα, ἐτοίμως ἔχομεν νά ζητήσωμεν εἰλικρινῶς συγγνώμην, καί νά διορθώσωμεν, διά νά εἶναι ἡ ἀγάπη, ἡ εἰρήνη καί ἡ ᾿Αλήθεια τοῦ Χριστοῦ μας μέ ὅλους μας καί οὕτω δοξάζεται τό ῎Ονομα τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ ῾Αγίου Πνεύματος θριαμβευούσης τῆς ῾Αγίας ᾿Εκκλησίας τοῦ Χριστοῦ μας. ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ ᾿Ελάχιστος ἐν Χριστῷ ἀδελφός καί συλλειτουργός σας + ῾Ο Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς Κήρυκος ________________________________________ [1] ᾿Αναζητήσας τό χωρίον τοῦτο εἰς τήν Β' πρός Τιμόθεον ἐπιστολήν τοῦ ᾿Απ. Παύλου, τήν ἐμελέτησα ὁλόκληρον καί ἐθαύμασα καί πολύ ἐνισχύθηκα. Παρακαλῶ δέ τήν ἀγάπη σας νά τήν μελετήσετε καί Σεῖς ὁλόκληρον....῾Ο Εὐαγγελιστής ᾿Ιωάννης ἐπίσης θέτει τούς δειλούς μαζί μέ τούς ἀπίστους (᾿Αποκ. 21,8). Μοῦ ἔκανε ἰδιαιτέραν ἐντύπωσιν καί ὁ λόγος τοῦ ῾Αγίου ᾿Αμβροσίουι, ὅτι "ἡ ἀληθής πίστις ἀγνοεῖ τήν δειλίαν", καθώς καί τοῦ Παλλαδίου, τοῦ βιογράφου τοῦ ἁγίου Χρυσοστόμου, ὅτι: "εἶναι καλύτερον νά διώκωμαι εἰς τά φαράγγια καί τά βουνά καί εἰς τά πελάγη καί νά εἶμαι μαζί μέ τήν ἀλήθεια, παρά νά ἔχω δόξαν μεγάλην καί εὐημερίαν καί νά ζῶ μέσα στό ψεῦδος". [2] ῾Ο κ. Κάτσουρας βεβαίως προηγήθη εἰς αὐτοῦ τοῦ εἴδους τήν ἄμυνα (τό ἀναφέρω διά τήν ἱστορία καί μόνο) καί ἴσως καί νά εἶσθε ἐπηρεασμένος ὑπ᾿ αὐτοῦ, ἐν ὄψει τῆς συμπνοίας καί ἀγαστῆς συνεργασίας σας, ἤ μπορει νά ἐπηρεασθήκατε διαβάζοντας τήν παρομοίαν θέσιν εἰς τήν ἀπό 20-2-2000 ἐπιστολήν του, εἰς τήν ὁποίαν δέν ἀπέμεινε χρόνος νά ἀπαντήσωμεν, χωρίς αὐτό νά σημαίνῃ, ὅτι δέν θά ἀπαντήσωμεν, ὅπως πρέπει. ῾Η καθυστέρησις ἀπαντήσεως ὀφείλεται καί εἰς τήν ἔλλειψιν χρόνου, ἀλλά καί διότι, ὡς νομίζομεν, οἱ πρός οὕς κοινοποιεῖται αὕτη πρέπει νά λάβουν ὑπεύθυνον θέσιν. [3] Σημ. ἡμετέρα: ῾Η περίπτωσις ἀφορᾶ τούς πέντε. [4] ῾Αμαρτίαι ὄχι προσωπικαί, δι αὐτάς ἕκαστος ἑαυτόν γιγνώσκει καί ὁ Κύριος, ὁ ἐτάζων καρδίας καί νεφρούς, ἐκεῖνος γνωρίζει καί ἔχει τήν δικαίαν κρίσιν. [5] Διά τό ποῖος ἐκθέτει τήν ῾Ιεράν Σύνοδον, ἀλλά καί τήν ᾿Εκκλησίαν σᾶς παρακαλῶ νά διαβάσετε ἄλλη μιά φορά τήν πραγματικήν θαυμασίαν ἐκκλησιαστικήν Γνωμάτευσιν τοῦ Αἰδεσιμολογιωτάτου π. Εὐσταθίου (ὁρᾶτε ἔμπροσθεν). [6] Τῆς ἰδικῆς σας ἀπειλητικῆς ἐπιστολῆς προηγοῦνται αἱ ἐπιστολαί τῶν πέντε πρώην Μητροπολιτῶν, καί δή τοῦ πρώην ᾿Αττικῆς Ματθαίου, ὁ ὁποῖος ἐξ ἀφορμῆς τῆς κατά τῆς λεγομένης β' ἐγκυκλίου" του ἐνστάσεως μου καί διότι ὡς ᾿Αρχιγραμματεύς ἠναγκάσθην νά ὑπερασπισθῶ τό κῦρος καί τήν ἀξιοπρέπεια τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου καί νά τήν προφυλάξω, ὅσον ἐξηρτᾶτο ἀπό ἐμέ ἀπό τήν ἱεροεξεταστικήν, γκαιμπελιστικήν, δημαγωγικήν καί τρομοκρατικήν τακτικήν των, ἔγραψε ἀπειλάς, συκοφαντίας καί ὕβρεις. ᾿Απορῶ πῶς ὑπάρχει αὐτή ἡ καταπληκτική ὁμοιότης ἐν πᾶσι τῶν ἰδικῶν σας ἐνεργειῶν μέ ἐκείνας τοῦ κ. Ματθαίου καί τοῦ μηχανισμοῦ του! [7] Τί θέλετε, ἑπομένως νά πῆτε μέ αὐτά πού γράφετε περί προσωπικοῦ σχίσματος τῶν πέντε; ῞Οτι τό σχῖσμα τῶν πέντε εἶναι ἀναίτιον, καί ὅτι ἔχει ὡς αἴτία προσωπικάς διαφοράς, καί κυρίως, διότι ὁ ᾿Αρχιεπίσκοπος τότε, ὅπως ἔλεγαν οἱ πέντε, "ἐκάλυπτε κάποιους εἰκονομάχους", ἐνῶ τώρα "τούς ἔχει κάνει πέρα" καί ἀπειλεῖτε νά πάρετε κεφάλια κατά τό πρότυπον τοῦ Καλλινίκου Σαραντοπούλου (;). Τοῦ κ. Καλλινίκου "τοῦρθε νά καθαιρέσῃ μερικούς καί τούς καθήρεσε" καί ἐκεῖνοι τοῦ ἔγραψαν τίς καθαιρέσεις (μιλᾶμε γιά τόν χῶρό τους) εἰς τά παλιά τους ὑποδήματα, διότι ἐπισκοποποιήθησαν, ὅπως καί ὁ ἴδιος τό 1979!, καί οὔτε πολύ, οὔτε λίγο τείνομεν νά μιμηθῶμεν καί ἡμεῖς τίς καθαιρέσεις ἐκείνου!!, διότι αὐτά βεβαιώνουν αἱ κατάφωροι ἀντικανονικότητες ᾿Επισκοπικαί καί "Συνοδικαί". ᾿Αφῆστε, ὅμως, αὐτά νά τά λέγῃ καί νά τά πράττῃ οὗτος, ὁ ὁποῖος ἐχρημάτισε ἐπί ἀρκετόν διάστημα ἐγκάθετος εἰς τήν ᾿Εκκλησίαν τῶν Γ.Ο.Χ., καί ἄς προσέξωμεν, διότι τά τελευταῖα ἔτη ἔχουν μακρύνει τόσον τά χέρια τοῦ Φλωριναίου τούτου ᾿Επισκόπου, ὥστε νά ἐνεργῇ καί κατά τῆς ᾿Εκκλησίας, ὡς νά εἶναι ὁ ἴδιος ἐντός τοῦ χώρου τῆς ᾿Εκκλησίας!!! [8] ῾Υπάρχουν ἀρκετοί ἀφελεῖς οἱ ὁποῖοι πιστεύουν ὅτι θά συνεχισθῇ ὁ ἀληθής Θεολογικός Διάλογος καί ζητοῦν καί "ἀποδείξεις", ὅτι ἡμέτεροι ἐξυπηρετοῦν τά σχέδια τοῦ Καλλινίκου καί Σακαρέλλου. [9] Τεῦχος 902/ ᾿Ιαν.-Φεβρ. 2000, σελ. 9. [10] Δυστυχῶς καί ὁ Μακαριώτατος Πρόεδρος καί οἱ ὑπόλοιποι παρεσύρθητε καί ἀπερρίψατε τό Σχέδιον, τό ὀποῖον ἡ ἐλαχιστότης μου προέτεινε διά τοῦ ὁποίου καί ὁ Θεολογικός Διάλογος ἐτίθετο εἰς τάς Κανονικάς καί ὀρθοδόξους βάσεις του καί τό κῦρός μας διησφαλίζετο (Παρακαλῶ νά ἴδητε καί τοῦτο εἰς τήν σελ....), [11] Αὐτό μοῦ θυμίζει τό λεχθέν ὑπό τοῦ ἠγέτου τῆς Φλωρινικῆς παρατάξεως κ. . Χρυσοστόμου Κιούση, ὁ ὁποῖος δέν συμπαθεῖ τόν κ,.Γκουτζίδη, διόι δέν δέχεται νά τοῦ "διδάσκει τήν ἱστορίαν τοῦ Φλωρινικοῦ σχίσματος τοῦ 1937". [12] ᾿Αναγκαζόμεθα νά ἐπιστήσωμεν τήν προσοχήν διά τόν νέον μηχανισμόν, ὅστις παρήγαγεν τήν ὑπ᾿ ἀριθμ. 18/19-10-99 ᾿Επιστολήν-Λιβελλογράφημα τοῦ Σεβ/του κ. Παναρέτου, ὅπως καί αὐτήν τήν ἰδικήν σας ἐπιστολήν, ἐνῶ καί τρίτος ᾿Αρχιερεύς παρακινεῖται καί ἐπαναλαμβάνει εἰς ἐπιστολάς σχεδόν τά αὐτά. ᾿Επίσης ἀξιοσημείωτον εἶναι, ὅτι αὐτός ὁ νέος μηχανισμός πού κινεῖ τόν νέον σάλον, δέν διστάζει δημοσίως νά κηρύσσῃ ὅτι "δέν ὑπῆρξε μηχανισμός τῶν πέντε, καί ὅτι αὐτός ὑπῆρξε μόνο στήν φαντασία ὡρισμένων"., ἤ κατ᾿ ἄλλον "εἰς τήν φαντασία τοῦ κ. Γκουτζίδη).