Ο ΙΕΡΟΣ ΦΩΤΙΟΣ ΠΕΡΙ ΑΠΑΤΗΣ, ΠΡΟΔΟΣΙΑΣ ΚΑΙ ΕΞΟΥΣΙΑΣ (ΓΡΑΦΕΙ ΑΥΤΑ ΔΙΑ ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΕΑΝ ΕΔΙΔΑΜΕΝ ΣΗΜΑΣΙΑΝ ΔΕΝ ΘΑ ΕΓΙΝΟΝΤΟ ΤΟΣΑ ΣΧΙΣΜΑΤΑ ΚΑΙ ΤΟΣΑ ΔΕΙΝΑ ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΝ).

+ Ο ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΚΗΡΥΚΟΣ ΤΗΣ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ Δ/ΝΣΙΣ: ΕΠΙΣΚΟΠΕΙΟΝ ΑΓΙΑΣ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗΣ ΣΤΡΟΓΓΥΛΗ ΚΟΡΩΠΙ Τ.Κ.19400 Τ.Θ. 54 ΤΗΛ. 210.6020176, 210.2466057 Α.Π. Ε/90 Ἐν Κορωπίω Φεβρ. 2009 Ο ΙΕΡΟΣ ΦΩΤΙΟΣ ΠΕΡΙ ΑΠΑΤΗΣ, ΠΡΟΔΟΣΙΑΣ ΚΑΙ ΕΞΟΥΣΙΑΣ (Σημείωμα: Τό παρακάτω κείμενον ἐγράφη διά νά τεθῆ ὑπ’ ὄψιν τοῦ Δικηγόρου διά νά τό ἀξιολογήση καί ἀναλόγως νά τό θέση εἰς τάς Προτάσεις του. Ἀναφέρεται εἰς τήν ἀπάτη τήν ὁποίαν χρησιμοποιοῦν οἱ ἄνθρωποι πού θέλουν νά προδώσουν. Ἐν προκειμένω ὁ Ἰγνάτιος, ὅταν ἔβαλε στό νοῦ του τήν προδοσία, ἐπεδίωξε πρῶτα μέ ὕπουλο καί δόλιο τρόπο νά ἀπατήση τόν Μητροπολίτη Λαρίσης Πανάρετο στά τέλη τῆς ζωῆς του, καί νά τόν παρασύρη εἰς τήν προδοσία του. Τοῦτο κατά τόν Μέγα Φώτιο εἶναι «ἀσθενείας (ἀδυναμίας) ὁμολογία»). Ὁ Μέγας Φώτιος νοθετώντας τόν Ἄρχοντα τῆς Βουλγαρίας Μιχαήλ, γράφει εἰς ἐπιστολήν του: « & 75. Ἀπάτη μέν πανταχοῦ ἀσθενείας (ἀδυναμίας) ὁμολογία. Ἀλλ’ εἰ μέν ἐν φίλοις, κακόν τε ἔσχατον, καί ὑπερβαλλούσης μοχθηρίας., εἰ δέ πρός ἐχθρούς καί πολεμίους, μηδέν μέν προειδότας, οὐ πόρρω στρατηγίας. (Ἄν ἐξαπατᾶς ἐχθρούς καί ἀντιπάλους στόν πόλεμο, πού δέν εἶναι καθόλου προϊδεασμένοι, αὐτό δέν ἀπέχει ἀπό στρατηγικό τέχνασμα). Κοινολογίας δέ γενομένης, καί ταύτην οὐκ ἀθετοῦντας, πόρρω ἀριστείας καί ἀνδραγαθίας, διό τούς μηδέ τούς πιστεύοντάς σου πολεμίους ἀπάτη μετέρχου (ἄν ὅμως ὑπάρχει συμφωνία καί δέν τήν ἀθετήσουν, τότε βρίσκεται μακρυά ἀπό τήν γεναιοψυχία καί τήν ἀνδρεία. Γι αὐτό μή χρησιμοποιεῖς ἀπατηλά τεχνάσματα οὔτε στούς ἐχθρούς πού σέ ἐμπιστεύθηκαν) Εἰ γάρ καί πολέμιοι, ἀλλ’ ὅμως οὐδέν ἔλαττον ἀπατεών καί πλάνος ὁ τούς πεπιστευκότας ἐξαπατήσας. (Διότι, παρόλο πού εἶναι ἐχθροί, ὡστόσο ὅμως δέν εἶναι λιγότερον ἀπατεώνας καί πλάνος ἐκεῖνος πού ἐξαπατᾶ ἐκείνους πού τόν ἐμπιστεύτηκαν». Καί συνεχίζει ὁ ἅγιος Φώτιος: « & 76. Προδότην δέ ὡς τά πολλά οἱ ἄνθρωποι προδιδόντα μέν φιλοῦσι (ὅταν προδίδει τόν ἀγαποῦν), προδεδωκότα δέ μισοῦσι (ὅταν ὅμως ἔχει προδώσει τόν μισοῦν) ... Σύ δέ ἐπισκόπει, κἄν μέν ἐπιβουλευθείς ὑπό τῶν οἰκείων καί χαλεπῶν παθῶν προὔδωκεν, οὐκ ἀνέλπιστον ἐστί φίλον καί καλόν γενέσθαι, ἄν δέ μηδέν, καί σευατοῦ μηδέν ἔλαττον νόμιζε προδότην. (ἐσύ ὅμως νά ἐλέγξης καί ἄν κάποιος πρόδωσε ἀπό τά δεινά προσωπικά του παθήματα, ὑπάρχει ἐλπίδα αὐτός νά γίνει ἀργότερα ἀξιαγάπητος καί τίμιος ἄνθρωπος. Ἄν ὅμως δέν ἔγινε τίποτα ἀπό τά παραπάνω, τότε νά τόν θεωρεῖς ἐξίσου καί δικό σου προδότη). Τό μέν γάρ ἀμείψασθαι κακοῖς τούς λελυπηκότας, ἀνθρώπινον πάθος, τό δέ τηκικαύτης ἆρξαι κακουργίας, ἀνιάτου μοχθηρίας. (Διότι, τό νά ἀντιδρᾶ κανείς κάνοντας κακό σέ ὅσους τόν ἔβλαψαν εἶναι ἕνα ἀνθρώπινο πάθος, ἀλλά τό νά ξεκινᾶ ὁ ἴδιος ἕνα τόσο μεγάλο κακούργημα, αὐτό εἶναι ἀγιάτρευτη μοχθηρία). Ἐπίσης λέγει ὁ ἱερός Φώτιος: «& 44.Ὅσω τις προέχει τῆ ἀρχῆ, τοσούτω χρεωστεῖ πρωτεύειν καί τῆ ἀρετῆ. Ὁ δέν τουναντίον ποιῶν, τρία ἅμα καί κάκιστα, ἐπιτελεῖ, ἀπόλυσσιν ἑαυτόν, τούς ὁρῶντας εἰς κακίαν παρακαλεῖ, βλασφημεῖσθαι παρασκευάζει τόν Θεόν, ὅτι τοιούτω τηλικαύτην ἐνεχείρισεν ἀρχήν. Διά τοῦτο παντί μέν ἀνθρώπω φευκτέον ἡ κακία, μάλιστα δέ τοῖς ἐν ἀρχῆ». (Δηλαδή: Ὅσον πιό μεγάλη ἐξουσία ἀποκτᾶ κάποιος, τόσο πιό πολύ ὀφείλει νά διακρίνεται καί στήν ἀρετή. Ἐκεῖνος πού κάνει τό ἀντίθετο, καταφέρνει τρία πράγματα, τά χειρότερα δυνατά: Καταστρέφει τόν ἑαυτό του. Ὠθεῖ ὅσους τόν βλέπουν στήν κακία. Τούς κάνει νά βλασφημοῦν τόν Θεό, πού ἐμπιστεύτηκε στά χέρια τέτοιου ἀνθρώπου τόσο μεγάλη ἐξουσία. Γι’ αὐτό κάθε ἄνθρωπος πρέπει νά ἀποφεύγει τήν κακία, προπάντων ὅμως ὅσων ἔχουν ἐξουσία.) Καί ἀλλοῦ: «& 50 Μηδενός παρανομίαν, κἄν δοκῆ δι’ αὐτῆς εὐημερεῖν, ἐπαινέσης. ‘Εκεῖνον τε γάρ μᾶλλον εἰς κακίαν ὑπαλείψεις, καί σευατόν εἰς παραπλησίαν πρᾶξιν καιρόν ἐπιζητεῖν ἀπελέγξεις. Ὁ γάρ πρό καιροῦ ταῦτα, δι’ ὧν ἐπαινεῖ, προθυμούμενος καί τιμῶν, τί ἄν οὐ ποιήσοι τοιούτου παραπεπτωκότος;». (Δηλαδή: Μήν ἐπαινέσεις τήν παρανομίαν κανενός, ἀκόμη καί ἄν φαίνεται ὅτι εὐημερεῖ ἐξ’ αἰτίας αὐτῆς τῆς παρανομίας. Διότι θά δώσεις τό δικαίωμα σέ αὐτόν νά παρανομεῖ εὐκολότερα καί θά ἀποδειχθεῖ ὅτι καί ἐσύ ψάχνεις νά βρεῖς κατάλληλη εὐκαιρία, προκειμένου νά κάνεις παρόμοιες πράξεις. Καθότι, ὅποιος πρίν νά τοῦ παρουσιαστεῖ ἡ ἀνάλογη εὐκαιρία, ἐπαινεῖ κάποια πράγματα δείχνοντας ἔτσι ὅτι τά ἐπιθυμεῖ καί τά τιμᾶ, τί δέ θά μποροῦσε νά κάνει ἄν τοῦ δοθοῦν οἱ κατάλληλες περιστάσεις;). Σχόλιον ἡμέτερον: Ἄν αὐτά ἰσχύουν διά κοσμικούς ἄρχοντες, πόσω μᾶλλον πρέπει νά ἰσχύουν διά τούς ἐκκλησιαστικούς ἄρχοντας. (Βλέπετε: Φωτίου Πατριάρχου Κων/ λεως, Ο ΗΓΕΜΩΝ, Μετάφραση - Σχόλια: Ἰωάννης Πλεξίδας. Προεισαγωγή: Μάριος Πλωρίτης, Πρόλογος: Χρῆστος Γιανναρᾶς. Ἐκδόσεις ΑΡΜΟΣ). Διά τήν ἀντιγραφήν + Ὁ Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς Κήρυκος

Η ΔΕΙΛΙΑ ΕΙΝΑΙ ΝΗΠΙΑΚΗ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ ΜΙΑΣ ΨΥΧΗΣ ΠΟΥ ΓΕΡΑΣΕ ΣΤΗΝ ΚΕΝΟΔΟΞΙΑ

Τι δείχνουν η δειλία και ο φόβος που καταλαμβάνουν την ψυχή μας; Η δειλία είναι νηπιακή συμπεριφορά μιας ψυχής πού γέρασε στην κενοδοξία. Η δειλία είναι απομάκρυνση της πίστεως, με την ιδέα ότι αναμένονται απροσδόκητα κακά. Ο φόβος είναι κίνδυνος που προμελετάται. Ή διαφορετικά, ο φόβος είναι έντρομη καρδιακή αίσθηση, που συγκλονίζεται και αγωνιά από αναμονή απροβλέπτων συμφορών. Ο φόβος είναι μία στέρηση της εσωτερικής πληροφορίας. Η υπερήφανη ψυχή είναι δούλη της δειλίας, έχοντας πεποίθηση στον εαυτό της και όχι στο Θεό, φοβείται τους κρότους των κτισμάτων και τις σκιές. Εκείνος που έγινε δούλος του Κυρίου, θα φοβηθεί μόνο τον δικό του Δεσπότη. Και εκείνος που δεν φοβείται ακόμη Αυτόν, φοβείται πολλές φορές την σκιά του. Όταν πλησιάσει αοράτως ένα πονηρό πνεύμα, φοβείται το σώμα. Όταν όμως πλησιάσει κάποιος Άγγελος, αγάλλεται η ψυχή των ταπεινών. Γι' αυτό, μόλις από την ενέργεια αυτή αντιληφθούμε την παρουσία του, ας τρέξουμε γρήγορα στην προσευχή, διότι ήρθε να προσευχηθεί μαζί μας ο αγαθός μας φύλακας. Όποιος ενίκησε τη δειλία, είναι φανερό ότι ανέθεσε στο Θεό και την ζωή και την ψυχή του. Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος

Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ

(Εις Μίαν, Αγίαν, Καθολικήν και Αποστολικήν Εκκλησίαν Ομολογώ εν Βάπτισμα εις άφεσιν αμαρτιών)

 Η ενότης της Εκκλησίας

 Η Εκκλησία μας εύχεται συνέχεια <<υπέρ της των πάντων ενώσεως>>. Ενότητα ζήτησε ο Χριστός δια την Εκκλησίαν Του εις την Αρχιερατικήν Του προσευχή, <<ίνα ώσιν εν πάτερ, είπε, καθώς ημείς εν εσμέν>>. Όπως είναι ενωμένα τα τρία πρόσωπα της Αγίας Τριάδος, έτσι πρέπει να είναι ενωμένοι και οι πιστοί. <<Καθώς ημείς>>. Η αληθινή ενότητα ξεκινάει και έχει πρότυπο την Αγίαν Τριάδαν.
 Η ενότητα αυτή είναι οριζόντια και κάθετος. Ενότης με τον Θεό και με τους συνανθρώπους μας. Η ενότητα μεταξύ των ανθρώπων είναι αληθινή, όταν είναι ενότης εν Χριστώ, όταν δηλαδή οι άνθρωποι είναι ενωμένοι με τον Θεό. Η κοινωνία μας με τον Τριαδικό Θεό εξασφαλίζει και την γνησιότητα της μεταξύ μας ενότητος και κοινωνίας.
 Όταν λοιπόν ο Χριστός ομιλεί στην Αρχιερατική του προσευχή δια ενότητα, δεν ομιλεί δια μιάν εξωτερικήν, τυπικήν ενότητα, αλλά δια ενότητα στο Σώμα του Χριστού, ενότητα εν τη Εκκλησία που είναι ζώσα πραγματικότης.
 Οι άγιοι Πατέρες αυτήν την ενότητα εβίωναν και εκήρυτταν. Έβλεπαν ότι ενότητα μεταξύ των ανθρώπων είναι αδιανόητος χωρίς την ενότητα με τον Θεό. Αυτή η ενότης ήτο πρωτίστως βιωματική. Δια της ορθοδόξου πίστεως και ομολογίας και δια των καλών έργων ήσαν γνήσιοι φορείς της γνησίας Ορθοδόξου Παραδόσεως και ηγωνίσθησαν εναντίον κάθε είδους παρεκκλίσεως δια να μείνουν ενωμένοι με τον Θεό.
 Έτσι εξηγούνται οι αγώνες που έκαμναν κατά των αιρέσεων. Έτσι εξηγούνται οι αγώνες του Αγίου Μάρκου του Ευγενικού, ο οποίος έλεγεν, ότι <<όσον απομακρύνομαι από τους αιρετικούς, τόσον ενώνομαι με τον Χριστό>>. Το σχίσμα ή η αίρεσις είναι αποκοπή από το Σώμα της Εκκλησίας, από τον Χριστό. Ο δε ακολουθών τον αιρετικόν ή σχισματικόν κατά τους Αγίους Πατέρας βασιλείαν Θεού ου κληρονομεί.
 Η στάσις των Αγίων Πατέρων έναντι των αιρετικών και των σχισματικών, ή και η ύπαρξις πολλών σχισμάτων και αιρέσεων, εκ πρώτης όψεως φαίνεται πως είναι αντίθετος προς το αίτημα του Χριστού <<ίνα ώσιν εν>>. Εκμεταλλεύονται λοιπόν πολλοί αυτό το γεγονός, και λέγουν διατί να είμαστε χωρισμένοι, αφού ο Χριστός είπε να είμεθα εν. Το ερώτημα αυτό, η απορία αυτή που προβάλλουν πολλοί είναι ορθή. Η Εκκλησία του Χριστού είναι ΜΙΑ, δεν διαιρείται, δεν έχει ποτέ σχισθή. Μόνον οι άνθρωποι, οι αιρετικοί και οι σχισματικοί είναι αυτοί που έφυγαν από την ενότητα με την Εκκλησία και απεσχίσθησαν από το Σώμα της, και εχωρίσθησαν έτσι από τον Χριστό που είναι η κεφαλή της Εκκλησίας, και δι' αυτό αυτοί είναι χωρισμένοι από τον Χριστό.
 Είναι μεγάλο λάθος ακόμη αυτό που λέγουν μερικοί, ότοι όλοι οι <<Ψευδο-Παλαιοημερολογίτες>> είναι μέσα στην Εκκλησία του Χριστού. Μία είναι η Εκκλησία του Χριστού, η αληθινή Εκκλησία των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών. Οι παρατάξεις των <<Ψευδο-Παλαιοημερολογιτών>> έχουν αποσχισθή από την πραγματική Εκκλησία των Γνησίων Ορθοδόξων. Αυτοί που τους ακολουθούν έστω και αν κρατούν το παλαιό δεν είναι ορθόδοξοι. Είναι χωρισμένοι από την Εκκλησία του Χριστού. Είναι σχισματικοί και ο ακολουθών τους σχισματικούς είναι εκτός Εκκλησίας. Είναι ψευδοορθόδοξος.
 Χρειάζεται πολλή προσοχή, πολλή διάκρισις, δια να μη πέση ο χριστιανός θύμα των υποκρινομένων <<ομολογείν>>. Η Αγία Γραφή λέγει να προσέχουμε από τους ψευδαδέλφους, οι οποίοι δημιουργούν σκάνδαλα στην Εκκλησία του Χριστού. Δεν είναι το παλιό ημερολόγιο που θα μας σώση, διατί πολλοί καθηρημένοι από το νέο ημερολόγιο, ή άλλοι εκμεταλλεύονται την ευσέβεια του θρησκευόμενου λαού και παρουσιάζονται ψευδώς ως παλαιοημερολογίται, ενώ είναι χωρισμένοι από την Εκκλησία των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών. Θα μας σώση η πραγματική Ομολογία, η οποία είναι πραγματική Ομολογία, όταν είμαστε γνήσια τέκνα της Αληθινής του Χριστού Εκκλησίας.
 Όταν πάλι πολλοί ομιλούν δια ένωσι, εννοούν μία ένωση τύπω συνεργαζομένων σωματείων. Τούτο είναι φοβερά πλάνη. Πραγματική ένωσις είναι αυτή που θα φέρη τον σχισματικό ή τον αιρετικό στην μετάνοια, στην επιστροφή, στην Κιβωτό της Εκκλησίας, στην Κιβωτό της Σωτηρίας, στην Κοινωνία με τον Θεό, μέσω της Αληθούς Εκκλησίας.
 Η Εκκλησία εύχεται <<υπέρ της των πάντων ενώσεως>>, αλλά εύχεται συγχρόνως <<τους εσκορπισμένους επισυνάγαγε, τους πεπλανημένους επανάγαγε και σύναψον τη Αγία Σου Καθολική Εκκλησία>>. Η Αγία του Χριστού Εκκλησία εύχεται υπέρ της αληθούς ενώσεως, η οποία σημαίνει ένωσι με τον Χριστό δια της Εκκλησίας. Δια τούτο χρειάζεται ο διάλογος, η Ιεραποστολή, δια να καταλάβη ο σχισματικός ή ο αιρετικός, ή ο πλανεμένος το σφάλμα του και να επιστρέψη εις την Εκκλησίαν και να ενσωματωθή εις το Σώμα της Εκκλησίας, και να γίνη μέλος τίμιον του Σώματος του Χριστού, της Εκκλησίας.
 Οι Άγιοι Πατέρες αυτόν τον αγώνα έκαμνον. Ηγωνίζοντο να πείσουν τους αιρετικούς να καταλάβουν την αίρεσίν τους και να επιστρέψουν. Ο αιρετικός Άρειος όμως έμεινε αμετανόητος. Δια τούτο οι Άγιοι Πατέρες τον αναθεμάτισαν.
 Ας κάνουμε αυτή την προσευχή. Κύριε φύλαξέ μας να είμεθα ενωμένοι με αληθινήν εν Χριστώ ενότητα.    

ΤΟ ΕΟΡΤΙΟΝ ΜΗΝΥΜΑ ΤΩΝ ΘΕΟΦΑΝΕΙΩΝ ΤΟΥ 2022

ΜΗΝΥΜΑ ΘΕΟΦΑΝΕΙΩΝ. Ἀγαπητοί. Ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ ἑορτάζει τά Ἅγια Θεοφάνεια. Καί μᾶς ὑπενθυμίζει ὅτι «τά ἄνω τοῖς κάτω συνεορτάζει καί τά κάτω τοῖς ἄνω συνομιλεῖ». Καί ἡ αἰτία καί τό νόημα τῆς σημερινῆς Δεσποτικῆς ἑορτῆς εὑρίσκεται στά πολύ σημαντικά ἀποστολικά λόγια: «’Ἐπεφάνη ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ ἡ σωτήριος πᾶσιν ἀνθρώποις, ἡ παιδεύουσα ἡμᾶς ἵνα ἀρνησάμενοι τάς κοσμικάς ἐπιθυμίας, σωφρόνως καί δικαίως καί εὐσεβῶς ζήσωμεν». Ὅπερ πάλιν σημαίνει, ὅτι ὁ διά τήν ἡμετέραν σωτηρίαν κατελθών ἐκ τοῦ οὐρανοῦ, ἵνα σώση τόν ἄνθρωπον, «παραγίνεται» ἔρχεται πρός τόν Ἰορδάνην τοῦ βαπτισθῆναι ὑπό Ἰωάννου, διά νά «πληρώση πᾶσαν δικαιοσύνην», ἤτοι νά ὑποδείξῃ εἰς ἡμᾶς ὁδόν σωτηρίας. Αὐτό εἶναι τό μήνυμα τῆς σημερινῆς ἑορτῆς. Καί αὐτό τό μήνυμα - ὑπόδειξις ἀπευθύνεται πρός ἅπαντας, ἄρχοντας καί ἀρχομένους. Καί ἔχει ἰδιαιτέραν ἐπικαιρότητα σήμερον, ὅτε ἐπλεόνασεν ἡ ἁμαρτία καί ἡ ἀδικία καί ὁ ἄνθρωπος ζῆ μέ τήν ἀπελπισία καί τό ἄγχος. Καί γίνεται πλέον ἐπιτακτική ἡ ἀνάγκη νά ζητῶμεν τόν θεῖον φωτισμόν, διότι βαδίζωμεν εἰς τό σκότος, νά ζητῶμεν τήν ἄνωθεν βοήθειαν, διότι αἰσθανώμεθα, ὅσο καί ἄν προοδεύωμεν εἰς τήν ἐπιστήμην, ἀδύναμοι καί ἀνίσχυροι. Σήμερον μάλιστα ὅτε τά σημεῖα τῶν καιρῶν ἐπαυξάνουν, (διότι ποῖος ἀρνεῖται, ὅτι τά ὅσα σήμερον συμβαίνουν γύρω μας δέν εἶναι ἀποκαλυπτικά;). Ποῖος δέν βλέπει ὅτι ζῶμεν εἰς ἐποχήν νέου παγκοσμίου κατακλυσμοῦ; Ποῖος δέν βλέπει εἰς τά σύγχρονα φυσικά καί κοινωνικά φαινόμενα ὅτι ἐπαληθεύωνται πράγματι τά λόγια τῆς Ἀποκαλύψεως; Ποῖος δέν διαβλέπει εἰς τήν συνεχῶς διογκουμένην ἐκκλησιαστικήν ἀποστασίαν ὅτι πλησιάζει ὁ καιρός τῆς ἐλεύσεως τοῦ Ἀντιχρίστου; Ἀγαπητοί μου, γνωρίζομεν ὅτι αὐτοί οἱ προβληματισμοί καί αὐτές οἱ διαπιστώσεις δέν ἠχοῦν εὐχαρίστως εἰς τά ὦτα τῶν σημερινῶν ἀνθρώπων, δέν εἶναι εὐάρεστα εἰς τήν σημερινήν ἐκκοσμικευμένην κοινωνίαν. Εἶναι ὅμως μία πραγματικότης, τήν ὁποίαν κανείς δέν μπορεῖ νά ἀποφύγη. Εἶναι ὅμως μηνύματα καί προβληματισμοί, τά ὁποῖα γίνονται ἀποδεκτά καί κηρύσσονται ἀπό τό μικρόν ποίμνιον τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ. Διά τοῦτο, ὅσοι πιστοί, καί ὅσοι θέλομεν νά παραμείνωμεν γνήσια μέλη τῆς Ἐκκλησίας, καί ὅσοι θέλομεν νά ἀποφύγωμεν τά ὕδατα τοῦ κατακλυσμοῦ, δεῦτε «Ἀντλήσωμεν, ὕδωρ μετ’ εὐφροσύνης ἐκ τῶν πηγῶν τοῦ σωτηρίου». Ἤτοι νά ἐνωτισθῶμεν τῶν σωτηριωδῶν μηνυμάτων τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ. Καί προπάντων τό μήνυμα τῆς μετανοίας, ὅπου μᾶς καλεῖ σήμερον ἡ Ἐκκλησία: «Λούσασθε καί καθαροί γίνεσθε, ἀφέλετε τάς πονηρίας ὑμῶν ἀπό τῶν καρδιῶν ὑμῶν». Αὐτή εἶναι ἡ μόνη ἀσφαλής ὁδός, διά νά ἐπανεύρωμεν τήν κλονισθεῖσαν ἐσωτερικήν γαλήνην, αὐτή εἶναι ἡ μόνη θεραπεία διά τήν βαρέως καί πνευματικά νοσοῦσαν κοινωνίαν μας, αὐτός εἶναι ὁ μοναδικός δρόμος διά νά δεχθῶμεν ὅλοι τόν θεῖον φωτισμόν. Τότε ἡ Κιβωτός διέσωσε τόν Νῶε καί τήν οἰκογένειά του ἀπό τήν καταστροφήν, σήμερον ἡ Γνησία Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία, σώζει πάντας τούς εἰς Αὐτήν καταφεύγοντας. Διότι Αὕτη εἶναι ὁ ἴδιος «ὁ Χριστός παρατεινόμενος εἰς τούς αἰῶνας». Θεωρῶ μεγάλην εὐλογίαν τοῦ Θεοῦ, ὅτι εἴμεθα εἰς αὐτόν τόν χῶρον καί ἐπικαλούμεθα τήν χάριν πρός ἁγιασμόν τῶν ὑδάτων, ἀπό τά ὁποῖα ὑδρεύεται ὅλο τό λεκανοπέδιο, διότι αὐτόν τόν ἁγιασμόν ἔχομεν προπάντων ἀνάγκην σήμερον. Ἀς γίνη αὐτό τό μήνυμα πραγματικότης διά τόν καθένα μας «ἵνα καί διά ἀνθρώπων καί διά στοιχείων καί διά Ἀγγέλων καί δι’ ὁρατῶν καί ἀοράτων», καί διά τῆς παρούσης ταπεινῆς τελετῆς τῆς Καταδύσεως τοῦ Τιμίου Σταυροῦ καί τοῦ Ἁγιασμοῦ τῶν ὑδάτων, δοξάζηται τό Πανάγιον ὄνομα τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. ΑΜΗΝ.

Ο ΙΟΡΔΑΝΗΣ ΕΣΤΡΑΦΗ ΕΙΣ ΤΑ ΟΠΙΣΩ

ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝ ‘’ΜΑΧΟΥ ΥΠΕΡ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΔΟΣ’’ Ιεραποστολικον καί Αντιαιρετικον ενημερωτικόν Φυλλάδιον του «Συλλόγου των Ορθοδοξων» του Επισκοπείου – Ιερας Μονης Αγιας Αικατερινης Κορωπίου Αττικης, λειτουργουντος ως Παραρτηματος καί εις τα πλαίσα των σκοπων του ΙΦΣΚΑΕΓΟΧ Ματθαιος ο Α. Διευθυνσις: 4ο χιλιομετρον Λεωφορου Κορωπίου Μαρκοπούλου, Τ.Θ. 54 Κορωπι 19401, Τηλ. 210 6020176, 60907162202, 6977290326 Αριθμ. Φυλλου 9 Ιανουαριος 2021 Ο Ιορδάνης εστράφη εις τα οπίσω Ο Ιορδάνης ποταμός, ο ιερός ποταμός της θεοφανείας, ο ποταμός που «εθαμβήθη θεωρών τον αθεώρητον γυμνόν», είναι ο ποταμός που η διάβασή του οδηγεί στην γη της επαγγελίας. Για όλους εμάς τους Χριστιανούς ο Ιορδάνης ποταμός είναι ο ποταμός της επιθυμίας επισκέψεως των ρείθρων του, της καθάρσεως, του αγιασμού. Όλοι μας τρέφουμε την ελπίδα, να αξιωθούμε να βαπτισθούμε στα νερά του, στα ρείθρα που στην γύρω τους έρημο ασκήσευσε ο Βαπτιστής Ιωάννης, ο Πρόδρομος, στα ρείθρα που αγιάσθηκαν από τον ίδιο τον Θεάνθρωπο Ιησού την στιγμή που ο Θεός Πατήρ εφώνει «Ούτός εστίν ο Υιός μου ο αγαπητός» και το Άγιον Πνεύμα παρουσιάσθηκε «εν είδει περιστεράς». Ο Ιορδάνης ποταμός είναι ο προσωποποιημένος ποταμός. Αν και ως κτίσμα είναι άψυχο, δεν έχει αισθήσεις, εν τούτοις του φωνάζουμε: «Ιορδάνη ποταμέ, τι εθαμβήθης θεωρών;», «Ετοιμάζου, Ιορδάνη ποταμέ..», «Ιορδάνη ποταμέ, στήθι υπόδεξαι σκιρτών..», «Ιορδάνη ποταμέ, ευφράνθητι..», «Και συ, Ιορδάνη ποταμέ, διατί εστράφης εις τα οπίσω», λες και απευθυνόμαστε σε πρόσωπο. Βέβαια, δεν είναι το μοναδικό κτίσμα που προσωποποιείται στην εκκλησιαστική γραμματεία. Έχουμε πολλά παρόμοια παραδείγματα στα ιερά κείμενα της υμνογραφίας και της Αγίας Γραφής. Όταν λέμε: «Ευφραινέσθω τα ουράνια, αγαλλιάσθω τα επίγεια», δηλαδή, ας ευφρανθούν οι ουρανοί και ας χαρεί η γη, εννοούμε την χαρά των αγγέλων στον ουρανό και των ανθρώπων στην γη και όχι του αέρος και του εδάφους. Επίσης στην υμνογραφία απευθυνόμαστε πολλές φορές σε ιερούς τόπους η ιερά αντικείμενα λες και αυτά είναι έμψυχα, όπως στην Βηθλεέμ και τον Τίμιο Σταυρό. Έτσι λέμε: «Ετοιμάζου, Βηθλεέμ, ήνοικται πάσιν η Εδέμ..» η « Σταυρέ του Χριστού, σώσον ημάς τη δυνάμει σου», η «Ου δυνησόμεθα, Σταυρέ του Κυρίου, τα σα θαυμάσια υμνείν οι κατάκριτοι». Όταν επίσης λέμε: «Σκιρτήσατε τα όρη και οι βουνοί», δεν παρακινούμε τα βουνά και τους λόφους να σκιρτήσουν, αλλά τους Χριστιανούς που κατοικούν σε αυτούς. Και όταν λέμε: «Οι ουρανοί διηγούνται δόξαν Θεού», δεν εννοούμε, ότι αφήνουν φωνή που ακούν τα αυτιά μας, αλλά ότι παρουσιάζουν σε μας με το μέγεθός τους την δύναμη του Δημιουργού. Έτσι, κατανοούμε το κάλλος τους και δοξάζουμε τον Πλάστη και Δημιουργό τους σαν άριστο τεχνίτη. Την θαυμαστή στροφή του ρεύματος του ποταμού Ιορδάνου προς τα οπίσω, αυτήν που υπερφυώς βλέπουμε σε αυτόν κάθε χρόνο, στον αγιασμό των υδάτων την ημέρα των Θεοφανείων, και δοξάζουμε τον βαπτισθέντα Κύριό μας Ιησού, περιφράφει ο Προφητάναξ Δαβίδ λέγοντας: «Η θάλασσα είδε και έφυγεν, ο Ιορδάνης εστράφη εις τα οπίσω» (Ψαλμ. ριδ, 3). Με αυτό το χωρίο ο Ψαλμωδός ήθελε να προφητεύσει την έκπληξη της θαλάσσης, του νερού που απλωνόταν σε μεγάλο μέρος, και του Ιορδάνη ποταμού, με την είσοδο στα νάματα του του αναμάρτητου Χριστού μας. Αυτήν την έκπληξη δικαιολογεί στην ευχή του αγιασμού των υδάτων ο Άγιος Σωφρόνιος, Επίσκοπος Ιεροσολύμων λέγοντας. «Ο Ιορδάνης εστράφη εις τα οπίσω θεασάμενος το πυρ της Θεότητος σωματικώς κατερχόμενον και εισερχόμενον επ’ αυτόν». Το πυρ της Θεότητος στην σάρκα του Θεού Λόγου, του Χριστού μας, που εισερχόταν μέσα στα ιορδάνεια ρείθρα, από φόβο και σεβασμό αυτά ήθελαν να το αποφύγουν. Το ότι ο Ιορδάνης εστράφη εις τα οπίσω περιγράφει και το επόμενο ωραιότατο τροπάριο της εορτής των Θεοφανείων θυμίζοντάς μας την διαίρεση του ύδατος του Ιορδάνου με την μηλωτή του προφήτου Ελισσαίου, μετά την ανάληψη στους ουρανούς με πύρινο άρμα του προφήτου Ηλιού: «Απεστρέφετο ποτέ, ο Ιορδάνης ποταμός, τη μηλωτή Ελισσαιέ, αναληφθέντος Ηλιού, και διηρείτο τα ύδατα ένθεν και ένθεν· και γέγονεν αυτώ, ξηρά οδός η υγρά, εις τύπον αληθώς του Βαπτίσματος, δι᾽ ου ημείς την ρέουσαν, του βίου διαπερώμεν διάβασιν, Χριστός εφάνη, εν Ιορδάνη, αγιάσαι τα ύδατα». Εστράφη παλιά προς τα πίσω το ρεύμα του Ιορδάνου ποταμού διά της μηλωτής του αναληφθέντος στον ουρανό προφήτου Ηλία, την οποίαν είχε ο προφήτης Ελισσαίος. Και έγινε η υγρή οδός ξερή προτυπώνοντας αληθινά το βάπτισμα, διά του οποίου εμείς διαπερνούμε την ρευστή διάβαση του βίου. Ο Χριστός φανερώθηκε στον Ιορδάνη, για να αγιάσει τα ύδατα. Η ποιητικώτατη προφητική αυτή φράση των Ψαλμών «ο Ιορδάνης εστράφη εις τα οπίσω» είναι πλουτισμένη με ένα ασυνήθιστο και ανυποψίαστο, ακόμα και στους πιο φιλακόλουθους, πνευματικό βάθος. Το σχολιάζει πολύ όμορφα, όπως πράττει πάντοτε, ο ιερός Χρυσόστομος: Ο ποταμός Ιορδάνης, που ήταν πολυφημισμένος στην Αγία Γραφή και για πολλά άλλα θαύματα, αλλά και για την βάπτιση του Χριστού σε αυτόν, πηγάζει από δύο πηγές. Η μία λέγεται Ιόρ και η άλλη Δαν. Καθώς προχωρούν τα δύο αυτά ποτάμια, ενώνονται σε ένα που ονομάζεται Ιορδάνης. Αυτός με πλήρες αναπτύγμα του ρού του περνάει μέσα από εναλλασσόμενα παρόχθια γόνιμα και αμμώδη εδάφη και χύνεται στην Νεκρά θάλασσα. Η αλληγορία εδώ είναι βαθειά και θεολογικώτατη, όπως την φανερώνει ο ιερός Χρυσόστομος. Ο ποταμός Ιορδάνης είναι ο τύπος τού ανθρωπίνου γένους. Οι δύο πηγές του συμβολίζουν τον Αδάμ και την Εύα, τους δύο προπάτορες, από τους οποίους ανέβλυσε όλο το ανθρώπινο γένος. Και το γένος αυτό προς τα που πορευόταν πριν την ενσάρκωση του Θεανθρώπου μας Ιησού; Αλλοίμονο, στην νέκρωση και στον θάνατο μέσα από χαρές και λύπες της ζωής, όπως ο Ιορδάνης, ο οποίος μέσα από γόνιμα και άγονα εδάφη εκβάλλει στην Νεκρά θάλασσα. Ήρθε, όμως, ο Υιός του Θεού, που πόνεσε για την αθλιότητα του ανθρωπίνου γένους, και έγινε άνθρωπος, και έπαθε πάνω στον Σταυρό, και κατήργησε, με τον θάνατό του, τον θάνατο. Έτσι, χάρισε στους ανθρώπους την ζωή και τους έστρεψε προς τα πίσω, τους έκαμε να μην τρέχουν πιά προς την νέκρωση και τον θάνατο, αλλά προς την ζωή και την αφθαρσία. Αυτός είναι ο λόγος, που ο Απόστολος Παύλος λέγει, ότι «όσοι εις Χριστόν Ιησούν εβαπτίσθημεν, εις τον θάνατον αυτού εβαπτίσθημεν». (Ρωμ. στ΄ 3). (Δρ Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας, Μέγας Υμνογράφος της των Αλεξανδρέων Εκκλησίας) Διά τον «Αντιαιρετικόν Αγωνα Γνησιων Ορθοδόξων» (Ιεραποστολή καί Φιλανθρωπία) φυλλάδιον το οποίον εκδίδεται εις τα πλαίσια των σκοπων του ΙΦΣΚΑΕΓΟΧ ΜΑΤΘΑΙΟΣ Ο Α καί του Παραρτηματος αυτου «ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΙΚΟΝ ΦΙΛΟΠΤΩΧΟΝ ΤΑΜΕΙΟΝ» της Ιεράς Μητροπόλεως ΓΟΧ Μεσογαίας, Λαυρεωτικής καί Αχαρνων. Ελάχιστος προς Κύριον ευχέτης Ο Προεδρος του Μητροπολιτικου Φιλοπτωχου Ταμείου + Ο Μεσογαίας, Λαυρεωτικης καί Αχαρνων Κηρυκος.

ΤΟ ΒΑΠΤΙΣΜΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

Απόδοση στη Νέα Ελληνική (Μάρκ. 1, 9–15) Εκείνες τις ημέρες ήρθε ο Ιησούς από τη Ναζαρέτ της Γαλιλαίας και βαπτίστηκε από τον Ιωάννη στον Ιορδάνη ποταμό. Και αμέσως, καθώς ανέβαινε από το νερό, είδε τους ουρανούς να ανοίγουν και το Πνεύμα, σαν περιστέρι, να κατεβαίνει επάνω Του. Και ακούστηκε φωνή από τους ουρανούς: «Εσύ είσαι ο Υιός μου ο αγαπητός, σε Σένα βρίσκω την ευαρέσκειά μου». Και αμέσως το Πνεύμα Τον οδήγησε στην έρημο. Και έμεινε εκεί στην έρημο σαράντα ημέρες, δεχόμενος πειρασμούς από τον Σατανά· και ήταν μαζί με τα άγρια θηρία, και οι άγγελοι Τον διακονούσαν. Ύστερα, αφού φυλακίστηκε ο Ιωάννης, ήρθε ο Ιησούς στη Γαλιλαία και κήρυττε το Ευαγγέλιο της Βασιλείας του Θεού λέγοντας: «Ο καιρός έχει συμπληρωθεί και η Βασιλεία του Θεού έχει πλησιάσει· μετανοείτε και πιστεύετε στο Ευαγγέλιο». ---- Ερμηνευτικός – Κατηχητικός Λόγος Το σημερινό ευαγγελικό ανάγνωσμα συνοψίζει ολόκληρη την αρχή του σωτηριώδους έργου του Χριστού και μας αποκαλύπτει ποιος είναι, πώς ενεργεί και τι ζητά από εμάς. 1. Το Βάπτισμα του Χριστού – Φανέρωση της Αγίας Τριάδος Ο Ιησούς, αναμάρτητος, προσέρχεται στο βάπτισμα. Δεν βαπτίζεται για να καθαριστεί, αλλά για να αγιάσει τα νερά και να ανοίξει τον δρόμο της σωτηρίας για όλο το ανθρώπινο γένος. Εδώ φανερώνεται η Αγία Τριάδα: ο Υιός βαπτίζεται, το Άγιο Πνεύμα κατεβαίνει, ο Πατέρας μαρτυρεί από τους ουρανούς. Η φωνή του Πατέρα δεν απευθύνεται μόνο στον Χριστό· είναι και διαβεβαίωση προς εμάς ότι η σωτηρία δεν είναι ανθρώπινο έργο, αλλά έργο του Θεού. 2. Η Έρημος – Ο δρόμος του πειρασμού και της νίκης Αμέσως μετά τη θεοφάνεια, ο Χριστός οδηγείται στην έρημο. Αυτό μας διδάσκει ότι: οι πειρασμοί δεν σημαίνουν εγκατάλειψη από τον Θεό, συχνά έρχονται μετά από πνευματικές χαρές. Ο Χριστός νικά τον Σατανά όχι με δύναμη κοσμική, αλλά με υπακοή και ταπείνωση. Έτσι μας δείχνει ότι και ο δικός μας αγώνας δεν είναι χωρίς ελπίδα· οι άγγελοι διακονούν εκείνον που αγωνίζεται. 3. «Πεπλήρωται ο καιρός» – Η αρχή της Βασιλείας Ο Χριστός δεν κηρύττει φόβο αλλά ευαγγέλιο, δηλαδή χαρμόσυνη αγγελία: ο καιρός της αναμονής τελείωσε, η Βασιλεία του Θεού είναι παρούσα. Δεν πρόκειται για βασιλεία πολιτική, αλλά για βασιλεία μέσα στην καρδιά, που αρχίζει από τώρα και ολοκληρώνεται στην αιωνιότητα. 4. Το μήνυμα προς εμάς: Μετάνοια και Πίστη Η μετάνοια δεν είναι απλώς λύπη για τα λάθη μας, αλλά αλλαγή νοός, αλλαγή τρόπου ζωής. Η πίστη δεν είναι θεωρία, αλλά εμπιστοσύνη στο πρόσωπο του Χριστού. Ο Χριστός δεν λέει «φοβηθείτε», αλλά: «Μετανοείτε και πιστεύετε στο Ευαγγέλιο». Αυτό είναι το κάλεσμα κάθε χριστιανού, κάθε μέρα. Ο Χριστός βαπτίζεται για εμάς, αγωνίζεται για εμάς και κηρύττει για εμάς. Το ερώτημα είναι: εμείς θα Τον ακολουθήσουμε; Αμήν.

ΘΑΥΜΑΤΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΜΑΤΘΑΙΟΥ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΟΜΟΛΟΓΗΤΗ

ΘΑΥΜΑΤΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΗΜΩΝ κ.κ. ΜΑΤΘΑΙΟΥ ΚΑΡΠΑΘΑΚΗ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΘΗΝΩΝ ΚΑΙ ΠΑΣΗΣ ΕΛΛΑΔΟ (+ 14 Μαΐου 1950). ΘΑΥΜΑ ΠΡΩΤΟΝ Τον καιρό της κατοχής το μοναστήρι της Κερατέας φρόντιζε δεκάδες ορφανά αλλά και οικογένειες ολόκληρες. Μία περίοδο είχαν στερέψει όλα τα τρόφιμα από την Μονή και οι Μοναχές κατέβηκαν στην Κερατέα να ζητήσουν βοήθεια διότι είχαν πολλούς λαϊκούς που τάιζαν και περίμεναν από εκείνες ένα πιάτο φαί. Όμως μία Μοναχή η αδελφή Μυροφόρα, δεν υπολόγισε καλά την ώρα και ήταν εκτός Μονής ενώ είχε νυχτώσει ήδη. Απαγορευόταν η κυκλοφορία την νύχτα και αν την έβλεπαν στο δρόμο οι Γερμανοί θα την εκτελούσαν. Τότε σκέφτηκε να ζητήσει την βοήθεια του αγίου πατέρα Ματθαίου και είπε, ''άγιε πατέρα βοήθα με''... Εκείνη την στιγμή φάνηκε στο δρόμο ένα αυτοκίνητο, η Μοναχή τρόμαξε διότι νόμιζε ότι ήταν γερμανική περίπολος, όταν ήρθε δίπλα της όμως είδε ότι οδηγούσε ένας νέος χωρίς στολή και την ρώτησε που θέλει να την πάει, εκείνη του είπε στο μοναστήρι, και της είπε ο νέος ''μπες μέσα''. Εκείνη άνοιξε την πόρτα κάθησε πίσω και κοίταζε με απορία τον νέο. Όταν την πήγε μπροστά στην πύλη σταμάτησε και εκείνη άνοιξε την πόρτα, κατέβηκε και όταν γύρισε να κλείσει την πόρτα, αυτοκίνητο δεν υπήρχε, ούτε άνθρωπος. Ήταν απολύτως μόνη μες στη μέση του χώρου μπροστά στην πύλη. Άγγελος την είχε οδηγήσει με ασφάλεια στον τόπο μετανοίας της. ΘΑΥΜΑ ΔΕΥΤΕΡΟΝ Έτος 1977. Η Μοναχή Ειρήνη, μέλος της γυναικείας αδελφότητος της Μονής Παναγίας της Κερατέας, προσευχόταν στον Άγιο Ματθαίο να την πληροφορήσει τί απέγινε ο Μητροπολίτης Κορινθίας Κάλλιστος, ο οποίος είχε εγκαταλείψει την χρονιά εκείνη Την Εκκλησία και είχε προσχωρήσει στο σχίσμα των οικουμενιστών Φλωριναίων ''ΓΟΧ'' υπό τον τότε Αρχιεπίσκοπο τους Αυξέντιο Πάστρα. Μετά από μέρες που παρακαλούσε να μάθει για την πνευματική κατάσταση του Επισκόπου Καλλίστου αλλά και όσων τον ακολούθησαν στην πτώση του, άρχισαν να παίρνουν τηλέφωνο στη Μονή, Ορθόδοξοι από διάφορα μέρη της Ελλάδος, της Γερμανίας, της Αυστραλίας, της Αμερικής και να ζητούν την Μοναχή Ειρήνη να της μιλήσουν. Οι περισσότεροι ούτε καν την είχαν δει ποτέ στη ζωή τους και μάλιστα δημιουργήθηκε και θέμα με το Ηγουμενοσυμβούλιο, το οποίο ρώτησε τη Μοναχή Ειρήνη τί την θέλουν τόσοι πολλοί Ορθόδοξοι από όλα τα μέρη του κόσμου. Εκείνη ενημέρωσε το συμβούλιο ότι είχε προσευχηθεί εντόνως στον άγιο Ματθαίο να πληροφορηθεί τί απέγιναν ο Επίσκοπος Κάλλιστος και όσοι τον ακολούθησαν στο σχίσμα του. Αποτέλεσμα ήταν ότι ξεκίνησαν τα τηλέφωνα στη Μονή και όσοι έπαιρναν τηλέφωνο και την ζητούσαν, της έλεγαν όλοι το ίδιο όνειρο, χωρίς να γνωρίζονται βεβαίως όλοι αυτοί μεταξύ τους. Το όνειρο λοιπόν ήταν το εξής, έβλεπαν όλοι την γυναικεία Μονή Αγίων Ταξιαρχών στα Αθίκια Κορινθίας και να εξέρχονται οι Άγιοι Αρχάγγελοι από τον τρούλο του Ναού ανερχόμενοι στον ουρανό εγκαταλείποντας τον οικουμενισμό των Φλωριναίων ''ΓΟΧ'' και τους ίδιους. Η Μοναχή Ειρήνη έμενε έκπληκτη κάθε φορά που την ζητούσε κάποιος άγνωστος που δεν την γνώριζε. Όταν ρωτούσε τον κάθε συνομιλητή της πως την ζήτησε αφού δεν γνωρίζονται, όλοι απαντούσαν ότι ο άγιος Ματθαίος τους είπε να της τηλεφωνήσουν! Η μαρτυρία ανήκει στην αδελφή Αγγελική Καραγιάννη, φίλη και προσκυνήτρια της γυναικείας Μονής Παναγίας Κερατέας, με την οποία μοιράστηκε την εμπειρία της Μοναχή Ειρήνη. ΘΑΥΜΑ ΤΡΙΤΟΝ Το έτος 1931, σε περίοδο διωγμού των Ορθοδόξων από την νεοημερολογίτικη εκκλησία, είχε πάει ο άγιος Ματθαίος σε ένα χωριό έξω από την Θήβα για να εξομολογήσει και να κοινωνήσει τους πιστούς. Σ' ένα σπίτι που κρυβόταν και τον φιλοξενούσαν ταυτόχρονα, κοιτάζοντας στο τοίχο είπε με βαθύ αναστεναγμό, ''αχ, μέγα λιοντάρι βλέπω στα γύρω χωριά''... ''Τί τρέχει και αναστενάζεις;'' τον ρώτησε η γυναίκα που τον έκρυβε σπίτι της, και της απάντησε, ''βλέπω ότι τα χωριά αυτά θα γίνουν στάχτη από αλλόφυλους σε μερικά χρόνια''. Όντως την περίοδο 1941-1944, κάποια σπίτια κάηκαν από Γερμανούς στα γύρω χωριά ενώ κάποια άλλα χωριά κάηκαν ολοκληρωτικά. Οι προφητείες ανθρώπων του Θεού εκπληρώνονται. Είναι αδύνατον να γνωρίζει το μέλλον ο διάβολος. Μόνο Ο Κύριος γνωρίζει τα μέλλοντα και σε όποιον θέλει τα αποκαλύπτει. ΘΑΥΜΑ ΤΕΤΑΡΤΟΝ Κάποιος ασθενής με λέπρα θέλησε να ζητήσει την βοήθεια του αγίου Ματθαίου. Έφτασε στη γυναικεία Μονή και πήγε να τον δει στον άγιο Μόδεστο. Όταν τον είδε ο άγιος του είπε, ''μην φοβάσαι παιδί μου, πλησίασε''. Τότε τον άγγιξε στο κεφάλι, τον σταύρωσε και του είπε, ''πήγαινε τώρα να πλυθείς στο αγίασμα που έχουμε στη Ζωοδόχο Πηγή''. Πήγε έριξε νερό στο κεφάλι του, όπου είχε και την περισσότερη λέπρα και έπεσαν κάτι σαν λέπια. Όλοι θαύμασαν όταν είδαν τον πρώην λεπρό να τρέχει με τα χέρια σηκωμένα από την χαρά του, να ευχαριστήσει τον άγιο! ΘΑΥΜΑ ΠΕΜΠΤΟΝ Νέα κοπέλα από την Θήβα, έπασχε από δαιμόνιο και την έβαλαν οι δικοί της στη σούστα να την πάνε στο γυναικείο μοναστήρι για να την ελευθερώσει ο άγιος Ματθαίος. Όταν πλησίαζαν στη Μονή φώναξε το δαιμόνιο, ''φεύγω για τα ρέμματα, φοβάμαι να πάω, εκεί είναι ο ληστής που μας παίρνει τις ψυχές'', κι έφυγε από μέσα της αμέσως. Η κοπέλα από ταραγμένη που ήταν, ηρέμησε και έπεσε στην αγκαλιά της μητέρας της. ΘΑΥΜΑ ΕΚΤΟΝ Μία οικογένεια πήγαινε στο μοναστήρι μέσω θαλάσσης, με καϊκι από Χαλκίδα για μία αγρυπνία, αλλά τους έπιασε τρικυμία και παραλίγο να πνιγούν. Ο άγιος Ματθαίος από το μοναστήρι ευρισκόμενος, είδε το περιστατικό σε όραμα και είπε στις Μοναχές του, ''Σας παρακαλώ, πηγαίνετε στο λιμάνι να πάρετε μία οικογένεια που σώθηκε με την βοήθεια Της Παναγίας μας''. ΘΑΥΜΑ ΕΒΔΟΜΟΝ 15 Αυγούστου 1938, αγρυπνία στη γυναικεία Μονή Παναγίας στη Κερατέα. Παρευρίσκεται και μία πάσχουσα αδελφή από δαιμόνιο. Κατά την υποδοχή του αγίου Ματθαίου υπό τον ήχο της καμπάνας, άρχισε να μουγκρίζει το δαιμόνιο και να φωνάζει. Μόλις έφτασε στις ιερές εικόνες ο άγιος για να τις ασπαστεί, είπε στο δαίμονα, ''Διάβολε, θα σταματήσεις μέχρι τη δοξολογία''. Το δαιμόνιο μουγκρισε μία φορά ακόμη και σταμάτησε. Κατά την μεταφορά του Επιταφίου της Παναγίας φώναξε το δαιμόνιο, ''Λάμπει η δοξασμένη σήμερα (εννοούσε την Παναγία μας), λάμπει. Ο ζαρωμένος (εννοούσε τον άγιο Ματθαίο ο οποίος ήταν μικρός στο ανάστημα και έγερνε λόγω ηλικίας), συνοδεύεται από τετρακόσιους αγγέλους και τον πάνε στον αέρα''. Ο άγιος διέταξε το δαιμόνιο να σωπάσει. Στη συνέχεια πηγαίνουν στη Ζωοδόχο Πηγή και πριν το ''Ευλογημένη η Βασιλεία...'' ο άγιος Ματθαίος ακούμπησε την ράβδο στην δαιμονισμένη, τότε το δαιμόνιο είπε, ''Είκοσι πέντε είμαστε εδώ μέσα, αλλά φεύγουμε, φεύγουμε''. Η αδελφή αμέσως ελευθερώθηκε και ζήτησε λίγο νερό. ΘΑΥΜΑ ΟΓΔΟΟΝ Μία μέρα στο αντρικό μοναστήρι, οι Μοναχοί συζητούσαν για τα θαύματα του αγίου Ματθαίου. Ανέφερε κάποιος παλαιότερος λοιπόν ότι ο άγιος είχε αναστήσει έναν αγρότη που εργαζόταν στα χωράφια της γυναικείας Μονής, το όνομα του Γεώργιος. Άκουσε το θαύμα αυτό π. Ιωαννίκιος και θέλησε να μιλήσει με τον ίδιο τον Γεώργιο. Πήγε λοιπόν και τον αναζήτησε στη γυναικεία Μονή και τελικώς τον βρήκε. Τον ρώτησε να του πει λεπτομέρειες για την ανάσταση του, κι εκείνος του είπε, ''Εγώ πάτερ ήμουν στα χωράφια, δούλευα όπως πάντα και ξαφνικά έπεσα χάμω, δεν θυμάμαι πώς. Μόνο κάτι σκοτεινές θολές μορφές θυμάμαι να με πλησιάζουν και φοβήθηκα πάρα πολύ. Ήταν ένας λαμπερός νέος όμως και δεν τους άφηνε να μου κάνουν κακό. Όταν άνοιξα ξανά τα μάτια μου ήταν από πάνω μου ο δεσπότης ο Ματθαίος και άλλοι Μοναχοί και Μοναχές. Ρώτησα τί έγινε και μου είπαν, ''Είχες πεθάνει μες τη μέση του χωραφιού, τρέξαμε να φωνάξουμε τον άγιο πατέρα και μας είπε να σε μεταφέρουμε σ' αυτόν. Σε πήγαμε και μετά από ώρα προσευχής άνοιξες τα μάτια σου. Ούτε ανέπνεες, ούτε νιώθαμε την καρδιά σου. Μετά την διήγηση του Γεωργίου, ο π. Ιωαννίκιος κατάλαβε ακόμη πιο πολύ ότι είχαν ένα άγιο ανάμεσα τους. ΘΑΥΜΑ ΕΝΑΤΟΝ Ζευγάρι μεταναστών Ελλήνων στην Αμερική, που ακολουθούσε το νέο ημερολόγιο, γυρνούσε σπίτι από εκδρομή και η νύχτα τους πέτυχε σε επαρχιακό δρόμο, ο οποίος είχε πιάσει πάγο. Σε μία στροφή οι ρόδες γλίστρησαν στο οδόστρωμα και το αυτοκίνητο πήγαινε κατ' ευθείαν στο γκρεμό. Τότε μέσα στο σκοτάδι είδαν μία μορφή ενός Μοναχού, μικρού στο ανάστημα και με στρογγυλά γυαλιά να στέκεται μπροστά στο αμάξι τους, η γυναίκα φώναξε με τρόμο ότι θα το σκοτώσουν, αλλά μόλις τον πλησίασαν το αυτοκίνητο αυτομάτως σταμάτησε εκεί που ήταν ο Μοναχός. Λίγα μέτρα πιο 'κει ήταν το χάος του γκρεμού. Ο άγνωστος Μοναχός είχε εξαφανιστεί. Απορούσαν και οι δύο τί ήταν όλο αυτό... Μετά από χρόνια σε επίσκεψη που πραγματοποίησαν στην Ελλάδα, πήγαν σε συγγενικό τους σπίτι στην Κερατέα. Εκεί έγινε η πρόταση να πάνε όλοι μαζί να προσκυνήσουν στη γυναικεία Μονή Παναγίας, συνήθεια που έχουν πολλοί ντόπιοι κι ας ακολουθούν το νέο ημερολόγιο. Εκεί στην έκθεση της Μονής όπου πωλούνται θυμίαμα, βιβλία, εικόνες, κομποσχοίνια και άλλα εργόχειρα, είδε η γυναίκα την φωτογραφία του αγίου Ματθαίου και έβαλε τις φωνές. Η Μοναχή που ήταν εκεί και ο σύζυγος της, της είπαν να ηρεμήσει, αλλά εκείνη από την χαρά της έβαλε τα κλάματα και είπε σε όλους ότι η μορφή στη φωτογραφία του αγίου Ματθαίου ήταν ίδια με τον Μοναχό που είχαν δει χρόνια πριν στο παρ' ολίγον ατύχημα τους. Όταν έπιασε στα χέρια του και ο σύζυγος την φωτογραφία του αγίου, επιβεβαίωσε τα λεγόμενα της γυναίκας του και δάκρυσε γιατί επιτέλους βρήκαν ποιός τους έσωσε την ζωή!