ΕΠΙΚΟΔΟΜΗΤΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ!

 ΒΑΡΥΤΑΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΑΜΑΡΤΙΑ
Η ΟΠΟΙΑ ΠΡΟΞΕΝΕΙΤΑΙ ΕΚ ΤΩΝ
ΑΣΕΜΝΩΣ ΕΝΔΕΔΥΜΕΝΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ

<<Ως δ' αν σκανδαλίση ένα των μικρών τούτων των
πιστευόντων εις εμέ, συμφέρει αυτώ ίνα κρεμασθή μύλος
ονικός εις τον τράχηλον αυτού και καταποντισθή εν τω
πελάγει της θαλάσσης>> (Ματθ.ιη΄ 67).

 Οι σαρκικοί καλλωπισμοί είναι εναντίον των ιερών κανόνων, ως διδάσκουν οι Θείοι Πατέρες και το Ιερόν Ευαγγέλιον.

 Ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός πολύ θα τιμωρήση τους ανθρώπους εκείνους οι οποίοι στολίζονται σκανδαλωδώς, διότι φρονούν τα ανθρώπινα, τα γήϊνα και ουχί τα αιώνια: Ο Κύριος ημών πτωχικά ενδύματα εφόρει. Θρηνεί ο Προφήτης Ιερεμίας, τους άνδρας της Ιερουσαλήμ, διότι εκαλλωπίζοντο, με λαμπρά και κόκκινα ιμάτια, ύστερα δε εφορούσαν πτωχικά ευτελέστατα και βρωμισμένα. Ο στολισμός είναι σατανικός έρως, διότι ίχνος αγάπης Θεϊκής δεν υπάρχει εις τους τοιούτους: <<Και απολώ εξ αυτού λέγει ο Κύριος φωνήν χαράς, οσμήν μύρου και φως λυχνίας>>. Επαίδευσεν ο Θεός την Ιεζάβελ με κακόν θάνατον, και έφαγον οι σκύλοι το σώμα της, διότι είχε αφοσιωθή πως να καλλωπισθή να αρέση εις τους ανθρώπους προς πορνείαν, όπου την εκρήμνισεν ο βασιλεύς από το παράθυρον και έγινε λεπτά τεμάχια το σώμα της, και δεν επέτρεψε ούτε να ταφή. Ουαί και αλλοίμονον, εις τα τοιαύτα γύναια, όπου δεν φοβούνται την αμαρτίαν, και γίνονται αιτία και καταστροφή των ανθρώπων.

 Κλαίει και αναστενάζει εκάστου χριστιανού η ψυχή βλέπουσα την γύμνωσιν των γυναικών, να περιφέρωνται τας οδούς χωρίς φιλότιμον και ίσθημα θρησκείας, προς αποπλάνησιν των ανδρών. Δια τας αχαλινώτους επιθυμίας της ενδύεται η αχαλίνωτος γυνή με στολίδια και μαργαριτάρια, πως να αγγιστρεύση τους ορώντας αυτήν. Περιφέρεται ως ένα άγαλμα γυμνόν εις τας οδούς, έξω τα συήθη και βραχίονας, δια να ελκύση τους άνδρας εις επιθυμίαν σαρκικήν. Είναι δυνατόν, λέγει, ο Θείος Ιερώνυμος να μη κινηθούν εις πορνείαν, νεύρα, φλέβες, σάρκα, αίμα. Λέγει ο Θείος Χρυσόστομος: <<Έλκεται και παγιδεύεται ευκόλως η γυναίκα εις τα σαρκικά της θελήματα, προξενούσα δια των καλλωπισμών της τους άνδρας εις πορνείαν>>. Η ζωή των χριστιανών είναι πένθος και θλίψις, και δεν είναι διαφθορά πορνείας και ακολασίας. Ο Δαβίδ, εφόρεσε σάκκον να εξιλεώση τον Θεόν, όπου έπεσεν εις αμαρτίαν. Και οι Νινευίται σάκκον και στάκτην έβαλον εις εαυτούς κλαίοντες και οδυρόμενοι και πενθούντες δια να τους συγχωρήση ο Θεός. Τα ενδύματα κάμνουν τον άνθρωπον υπερήφανον και εγωϊστήν, ώστε να μη καταδέχεται, να ομιλή με τους κατωτέρους του. Θέλει μόνον αυτόν να τον τιμούν, να είναι πάντες εις τας διαταγάς του. Το εωσφορικόν τάγμα επήγε εις το αιώνιον πύρ της κολάσεως εξ' αιτίας της υπερηφανείας. Λέγει ο κύριος: <<Οι υπερηφανευόμενοι εξολοθρευθήσονται, οι δε ταπεινοί έχουσι την χάριν>>. Να ενδυώμεθα, δια τον Κύριον. <<Όσοι εις Χριστόν εβαπτίσθητε, Χριστόν ενεδύσθασθε>>. Να αγαπώμεν τα καλά και ταπεινά, και να αποφεύγωμεν τον ψευδοπολιτισμόν, διότι κολάζομεν την ψυχήν μας. Ουαί εις εκείνον τον άνθρωπον ή άνδρα ή γυναίκα όπου προξενεί το σκάνδαλον, καλλίτερον ήτο να μην είχε γεννηθή. Εις δε τους άνδρας, λέγω ότι, αποκλειστικώς και μόνον αυτοί είναι οι αίτιοι, οίτινες επιτρέπωσι την γύμνωσιν των γυναικών των και των θυγατέρων των, και έχουσιν ακεραίαν την ευθύνην της βαρυτάτης αυτής αμαρτίας, δια την οποίαν θέλουσι δώση φοβεράν απολογίαν εις τον φοβερόν Κριτήν. 

 Ο Άγιος Χρυσόστομος λέγει: <<Χρυσίον αν απωλέσης δύνασαι πάλιν ανακτήσασθαι, χρόνον δε αν απώλεσας δυσκόλως αυτόν αναλήψη>>. Ο προφ. Ησαΐας: <<Ταχύ έρχεται και ου χρονιεί>>. Ο προφ. Αβακκούμ: <<Ερχόμενος ήξει και ου χρονήσει>>. Σειράχ: <<Ενθυμήσου άνθρωπε ότι ο θάνατος δεν αργεί να έλθη>>. Και ως διαλαμβάνεται εν τω θείω Ευαγγελίω: <<Γρηγορείτε και προσεύχεσθε, ότι δεν ηξεύρετε την ημέρα, ουδέ την ώραν, εν η ο Υιός του ανθρώπου έρχεται>>. <<Ψυχή μου, ψυχή μου. Ανάστα τι καθεύδεις, το τέλος εγγίζει>>, τι κοπιάς και θλίβεσαι και στενοχορείσαι. Ετοιμάζου δια των καλών σου έργων προς αναχώρησιν, δια την παντοτεινήν σου πατρίδα. Μην αμελής και σε εύρη ο θάνατος απαρασκεύαστον διότι εκεί δεν υπάρχει έλεος και φιλανθρωπία, αλλά κρίσις και ανταπόδοσις. <<Οι μεν τα αγαθά πράξαντες εις αιώνιον ζωήν, οι δε τα φαύλα, και αισχρά πράξαντες εις παντοτεινήν καταδίκην>> (Ιερόν Ευαγγέλιον).

 Πλάνη μεγάλη και τέχνη του διαβόλου είναι ο σωματικός καλλωπισμός εν γένει ανδρών και γυναικών. Ένεκεν τούτου, του Ολοφέρνους ο οφθαλμός ήρπασε το σανδάλιον της Ιουδίθ. Οι ιεροί Απόστολοι, λέγουσι ότι, οι καλλωπισμοί των ενδυμάτων, είναι άγγιστρα της σαρκικής ηδονής. Η Θάμαρ, η νύμφη του Ιούδα, εκαλλωπίσθη ως πόρνη και συνευρέθη με τον πενθερόν της. Ο Ισίδωρος ο Πηλουσιώτης, καταδικάζει αυστηρώς τη γυναίκα όπου καλλωπίζεται, διότι δεν υπάρχει άλλος λόγος παρά να απατήση τους άνδρας εις σαρκικήν ηδονήν.

 Λέγει ο Κύριος. Αλλοίμονον εις εκείνον τον άνθρωπον, όπου προξενεί σκάνδαλον, είτε δια χειρονομίας, είτε δια των ανηθίκων, κινήσεων χορών και των διασκεδάσεων, του εξευτελισμού, της γυμνότητος, να είναι έξω τα στήθη των ως αγάλματα, να περιφέρωνται εις τας οδούς άνευ συστολής και σεβασμού κοινωνίας. Θα είναι φοβερά η καταδίκη των δια το σκάνδαλον. <<Φοβερόν το εμπεσείν εις χείρας Θεού ζώντος. Το σώμα κοσμείς, της ψυχής ημελημένης, πορνείαν απονέμεις τη ψυχή>>.

 Λέγει ο Μ. Βασίλειος: <<Ότι στολίζετε ένα ανδριάντα ακίνητον τυφλόν και κωφόν>>. Ο Δαβίδ δια να ιδή λουομένην την Βηρσαβεέ, έπεσεν εις μοιχείαν και φόνον. Ήτο καλλίτερον ο άνθρωπος, ο οποίος κυριεύεται από το πάθος της πορνείας να ήτο τυφλός. Ο Άγιος Ισίδωρος ο Πηλουσιώτης επαινεί μίαν γυναίκα, η οποία εφύλαξεν καθαράν την παρθενίαν της, ήτις είχε κυριεύσει ένα νέον το κάλλος της προς πορνείαν. Γνωρίσασα αύτη τον σκοπόν του εξύρισε την κεφαλήν της, και λαβούσα στάκτην ήλειψε το πρόσωπόν της, η οποία έγινε ελεεινόν θέαμα εις τους βλέποντας. Και την οποίαν απεστρέφοντο, καθώς την έβλεπον, διότι τότε η πρώην ωραία έγινε ελεεινόν θέαμα.
 Λοιπόν αυτήν την αγνήν θυγατέρα και παρθένον, ας μιμηθούν, και αι γυναίκες να καλύψουν το σώμα των, να φυλάξουν αγνήν την τιμήν των, να γίνουν νύμφαι του Κυρίου, ως καλαί και ηθικαί οικοδέσοιναι, να φέρουν και τέκνα τέκνων να τα παιδαγωγήσουν εν παιδεία και νουθεσία, ως αρμόζει εν τη Εκκλησία και εν τη κοινωνία, να γίνουν γονείς καλοί να μιμηθούν τους προπάτοράς μας, όπου ετίμησαν ως κορώνα το μυστήριον του Γάμου εκπληρούντες μίαν μεγάλην υπόσχεσιν ως διατάσσει η Αγία μας Εκκλησία. <<Ους έσμιξε ο Θεός άνθρωπος μη χωριζέτω>>. Είθε πάντες όσοι έλαβον το μυστήριον τούτο, ας ευχηθούμε, να το φυλάξουν αγνόν και τίμιον, να ενωθούν και εις την άλλην ζωήν, ως ανριβώς είμεθα πεπεισμένοι ότι υπάρχει και εκεί ένωσις πνευματικής αγάπης. Γένοιτο.

ΠΕΡΙ ΑΓΑΠΗΣ ΚΑΙ ΕΝΟΤΗΤΟΣ!

 ΠΟΙΜΑΝΤΟΡΙΚΗ ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ
ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΣΥΝΟΔΟΥ
ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΩΝ Γ.Ο.Χ. 

ΠΡΟΣ
ΑΠΑΝΤΑΣ ΤΟΥΣ ΕΥΣΕΒΕΙΣ Γ.Ο.Χ. ΚΛΗΡΙΚΟΥΣ
ΚΑΙ ΛΑΪΚΟΥΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΚΑΙ ΑΛΛΑΧΟΥ

(Εξεδόθη την 31 Οκτωβρίου 1955 έχει δε μεγάλην επικαιρότητα και δια τούτο την δημοσιεύομεν και ενταύθα)

 Τέκνα ημών εν Κυρίω αγαπητά και περιπόθητα

 Χάρις υμίν και ειρήνη και έλεος από Θεού και Πατρός και μονογενούς Αυτού Υιού, του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού και Πνεύματος Αγίου, της Αγίας και Ομοουσίου και Ζωοποιού και Αδιαιρέτου Τριάδος είη μεθ' ημών αδελφοί. Αμήν.

 Τέκνα ημών εν Κυρίω αγαπητά και περιπόθητα.

 Άνω σχώμεν τας καρδίας! Στώμεν μετά φόβου Θεού. Πρόσχωμεν! Η αιματοβαφής Νύμφη, η Αγία του Χριστού Εκκλησία τελεί υπό κρισιμωτάτους καιρούς δυσκόλους, κυκλωμένη και βαλλομένη πάντοθεν, εκ των έσω και εκ των έξω. Πολλοί, πλείστοι οι εχθροί. Ποικίλοι εχθροί, φανεροί και κρύφιοι, δεδηλωμένοι αλλά και ύπουλοι προσωπιδοφόροι. Εχθροί σκληροί και εχθροί εμφανιζόμενοι ως άγγελοι φωτός, συναντώμενοι πάντες, επί το αυτό βάλλουσι κατά του κοινού στόχου της Αγίας Εκκλησίας, κατά της Μητρός Ελληνικής Ορθοδοξίας.

 Κατά των ηνωμένων εχθρών, μόνον αδιάσπαστος παράταξις των Χριστιανών δύναται να αντιπαραταχθή. Μόνον η στρατιά των ηνωμένων Χριστιανών, δύναται να συντρίψη τα στίφη των εχθρών της Πίστεως. Η ένωσις είναι δύναμις ακαταμάχητος. Η συνδετική ύλη της Ενώσεως είναι η Αγάπη. Η Αγάπη είναι το κήρυγμα του Κυρίου. Η Αγάπη είναι το διακριτικόν γνώρισμα των Χριστιανών.

 Ακούσωμεν τους λόγους του Κυρίου και Σωτήρος και Θεού ημών Θεανθρώπου Ιησού Χριστού.

 α) <<Εντολήν καινήν δίδωμι υμίν ίνα αγπάτε αλλήλους, καθώς ηγάπησα υμάς, ίνα και υμείς αγαπάτε αλλήλους. Εν τούτω γνώσονται πάντες ότι εμοί μαθηταί εστέ, εάν αγάπην έχητε εν αλλήλοις>> (Ιωάν. ΙΓ΄ 34-35).

 β) <<Εάν αγαπάτε με, τας εντολάς τας εμάς τηρήσατε>> (Ιωάν. ΙΔ΄ 15).

 γ) <<Αύτη εστίν η εντολή η εμή, ίνα αγαπάτε αλλήλους, καθώς ηγάπησα υμάς. Μείζονα ταύτης αγάπην ουδείς έχει, ίνα τις την ψυχήν αυτού θα υπέρ των φίλων αυτού>> (ιωάν. ΙΕ΄ 12-13).

 Πρόσχωμεν, τέκνα ημών αγαπητά και περιπόθητα. Ενατενίσωμεν την ουρανίαν εικόνα της αγάπης, την οποίαν εζωγράφισεν ο αμίμητος χρωστήρ του Αποστόλου των Εθνών Ουρανοβάμονος Παύλου: <<Εάν ταις γλώσσαις των ανθρώπων λαλώ και των αγγέλων, αγάπη δε μη έχω, γέγονα χαλκός ηχών ή κύμβαλον αλαλάζον... και εάν έχω πάσαν την πίστιν, ώστε όρη μεθιστάνειν, αγάπην δε μη έχω, ουδέν ειμί... η αγάπη μακροθυμεί, χρηστεύεται, ου ζηλοί, η αγάπη ου περπερεύεται, ου φυσιούται, ουκ ασχημονεί, ου ζητεί τα εαυτής, ου παροξύνεται, ου λογίζεται το κακόν, ου χαίρει επί τη αδικία, συγχαίρει δε τη αληθεία. Πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ελπίζει, πάντα υπομένει. Η αγάπη ουδέποτε εκπίπτει...>> (Κορινθ. Α΄, ΙΓ΄ 1-13). 

 Αγάπη προς τον Κύριον, αγάπη προς αλλήλους, αγάπη προς τον Νόμον του Κυρίου, ιδού αυτός είναι όλος ο Ευαγγελικός Νόμος. Και όπου αγάπη εκεί βασιλεύει η ειρήνη. Όπου αγάπη δεν υπάρχει σκάνδαλον. Ακούσωμεν την γλυκείαν ωδήν του μουσηγέτου Προφητάνακτος Δαυΐδ <<ειρήνη τοις αγαπώσι τον νόμον Σου και ουκ εστίν αυτοίς σκάνδαλον>>.

 Η αγάπη είναι ο νόμος του Κυρίου. Ο διχασμός είναι έργον του ανθρωποκτόνου Διαβόλου. Η αγάπη είναι η ευλογία. Ο διχασμός είναι η κατάρα. Η αγάπη φέρει την ΕΝΟΤΗΤΑ, η ενότης είναι ισχύς, η ισχύς φέρει τον θρίαμβον της νίκης. Αυτήν την Ενότητα ολίγον προ Μαρτυρίου Του ο Θεάνθρωπος Ιησούς εν τη κατανυκτική Προσευχή Του εζήτησεν από τον Ουράνιον Πατέρα Του δια τους Μαθητάς Του: <<Πάτερ Άγιε, τήρησον αυτούς εν τω ονόματί σου, ω δεδωκάς μοι, ίνα ώσιν εν καθώς ημείς... ίνα πάντες εν ώσιν, καθώς συ, πάτερ εν εμοί καγώ εν σοι, ίνα και αυτοί εν ημίν εν ώσιν, ίνα ο κόσμος πιστεύση ότι συ με απέστειλας...>> (Ιωάν. ΙΖ΄ 11-21).

 Ο διχασμός και η διαίρεσις είναι ο όλεθρος της Ανθρωπότητος. Από τον διχασμόν αναβλύζουσι όλα τα κακά, πάσαι αι συμφοραί. Αυτό προσεπιμαρτυρεί η ιστορία, η πολιτική, η κοινωνική, η εκκλησιαστική. Ο διχασμός είναι το έργον των πονηρών, των διαβολέων, των όφεων των πλάνων. Ο πρώτος διαβολεύς ο Εωσφόρος υπό μορφήν όφεως κατέστη επικατάρατος. Τάδε λέγει ο Κύριος: <<Και είπε Κύριος ο Θεός τω όφει, ότι εποίησας τούτο, επικατάρατος συ από πάντων των κτηνών και από πάντων των θηρίων των επί της Γης... (Γένεσις Γ΄ 14). Και η κατάρα αυτή δια μέσου των αιώνω επιπίπτει επί των κεφαλών των διαβολέων των κατεργαζομένων έριδας και διαιρέσεις και διχασμούς.

 Αττυχώς ο φθόνος του Διαβόλου εισέδυσε επ' εσχάτων και εις τον ιερόν αγώνα της Ορθοδοξίας. Αλλά διατί ο διχασμός; Εν ανατάσει ψυχής ενωτισθώμεν των λόγων του θείου Παύλου: <<Όπου γαρ εν υμίν ζήλος και έρις και διχοστασίαι, ουχί σαρκικοί εστέ και κατά άνθρωπον περιπατείτε: όταν γαρ λέγει τις εγώ μεν ειμί Παύλου, έτερος δε εγώ Απολλώ, ουχί σαρκικοί εστέ; Τις ουν εστί Παύλος, τις δε Απολλώς αλλ' η διάκονοι δι΄ ων επιστεύσατε, και εκάστω ως ο Κύριος έδωκεν;... (Κορινθ. Α΄ γ΄ 3-5). Και επαναλαμβάνομεν και επιτονίζομεν διατί ο διχασμός; Ας κατανοήσωμεν πάντες ότι σκοπός των πιστών ορθοδόξων Χριστιανών είναι εις και μοναδικός και αποκλειστικός, είναι η εμμονή εις τας παραδόσεις της Αγίας Εκκλησίας, η υπεράσπισις της Ορθοδοξίας και η σωτηρία των ψυχών ημών. Τον σκοπόν τούτον, χάριτι Κυρίου τηρούμεν και τον σκοπόν τούτον εθέσαμεν ενώπιον πάντων των προαπελθόντων Αρχιερέων. Πάντοτε εζητήσαμεν ευθέως απαρέγκλιτον ακρίβειαν Πίστεως λόγω τε και έργω. Τούτο και μόνον, και ουδέν πλέον. Αλλά ο φθόνος του Πονηρού έστησε τον θρόνον του διχασμού και της διαιρέσεως. Και επληρώσαμεν πάντες τας συνεπείας του διχασμού.Και η μεγαλυτέρα συνέπεια είναι ο κίνδυνος του ιερού Αγώνος της Ορθοδοξίας. Συνετισθώμεν εκ των παθημάτων του παρελθόντος. Ουδείς λόγος διχασμού υφίσταται. Ουδέν μας χωρίζει, ουδέν, απολύτως ουδέν. Τουναντίον μας ενώνει ο σκοπός, ο αγών υπέρ της Ορθοδοξίας. Φιλοδοξίαι, φθόνοι, πάθη, μίση, αδιαλλαξία, εκμεταλλεύσεις μικρών αδυναμιών δεν δύνανται να έχωσι θέσιν εις το έργον του Θεού. Η Ορθοδοξία διέρχεται δεινάς στιγμάς και είναι ιερά υποχρέωσις πάντες να λησμονήσωμεν τα ατοπήματα του παρελθόντος, να διαγράψωμεν τας αιτίας αίτινες επέφερον τον διχασμόν να ενωθώμεν πάντες εν Αγίω Πνεύματι, να αποτελέσωμεν ψυχήν μίαν και καρδίαν μίαν και να χωρήσωμεν απτόητοι και ατρόμητοι εις την μάχην της Ορθοδοξίας.

 Τέκνα εν Κυρίω αγαπητά και περιπόθητα, Εν ονόματι της Ορθοδοξίας, Καλούμε με στοργικήν αγάπην.

 α) Πάντας τους Κληρικούς, Πανοσιολογιωτάτους Αρχιμανδρίτας, Ηγουμένους Ιερών Μονών, ιερομονάχους, ιεροδιακόνους, Μοναχούς και Μοναχάς τόσον της ημετέρας Ιεράς Μονής, όσον και των λοιπών.

β) Πάντας τους Λαϊκούς Γνησίους Ορθοδόξους Χριστιανούς, να προσέλθωσι όπως ενωθώσι μεθ' ημών άνευ δισταγμού, άνευ αμφιβολιών κλείοντες τα ώτα εις του ψιθύρους των διαφόρων σπερμολόγων διαδιδόντων και ψευδώς σπερμολογούντων ότι δήθεν η Ιερά ημών Σύνοδος προτίθεται να επιβάλη οιασδήποτε κυρώσεις κατά Κληρικών και Λαϊκών. Δεν υπάρχει παρεθόν. Μόνον παρόν και μέλλον υπάρχει.

 Σκοπός ημών είναι η άρσις του διχασμού, σκοπός ημών είναι η βασιλεία της αγάπης, σκοπός ημών είναι η επικράτησις της ειρήνης, σκοπός ημών είναι η Ένωσις. Διότι η Ένωσις και μόνον η Ένωσις ευαρεστεί τω Θεώ. Διότι μόνον την Ένωσιν οι Δαίμονες τρέμοντες αποκρούουσιν, διότι η Ένωσις καταργεί το φθοροποιόν έργον των.

 Καλούμεν πάντας, Κληρικούς και Λαϊκούς να προσέξωσι και να αναμετρήσωσιν ευθύνας και συνεπείας. Εκείνοι οίτινες θα παρεμβάλωσιν εμπόδια προβάλλοντες ματαίους και ασυστάτους ισχυρισμούς καλλίτερον ήτο να μη εγεννώντο. Οι παρεμποδίζοντες την Ένωσιν, το θέλημα του Κυρίου, θεομαχούσι, λακτίζοντες εις κέντρα. Οι αντιτασσόμενοι εις την σωτήριον ένωσιν αποτελούσι σκάνδαλον. Ας ακούσωμεν μετά φόβου Θεού τους τρομερούς αφορισμούς, οίτινες εξήλθον από τα μεμυρωμένα Χείλη του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού: α) <<ουαί τω κόσμω από των σκανδάλων. Ανάγκη γαρ εστίν ελθείν έρχεται>> (Ματθ. ιη΄ 7). β) <<και ος αν σκανδαλίση ένα των μικρών τούτων των πιστευόντων εις εμέ, καλόν εστίν αυτώ μάλλον ει περίκειται λίθος μυλικός περί τον τράχηλον αυτού και βέβληται εις θάλασσαν. Και εάν σκανδαλίζη σε η χείρ σου, απόκοψον αυτήν...>> (Μαρκ. Θ΄ 42-43).

 Ως φοβεροί οι λόγοι ούτοι: Και οι λόγοι του Κυρίου είναι αδιάψευστοι. Και πράγματι δια τα καθ' ημάς ας αναδράμωσιν εις τα παλαιότερα έτη οι νεώτεροι και ας ερωτήσωσι τους παλαιοτέρους αγωνιστάς ίνα πληροφορηθώσι οποίας πικράς συμφοράς υπέστησαν και εν τη παρούση ζωή όσοι δεν ειργάσθησαν ευθέως και αγνώς υπέρ της Ορθοδοξίας. Και εν τη μελλούση ζωή τιμωρία είναι φρικτοτέρα και αιωνία, διότι εν τω Άδη δεν υπάρχει μετάνοια. Κύριε, γενού ίλεως πάσι. Κύριε, ενίσχυσον και φύλαξον ημάς. Κύριε, απομάκρυνον τα σκάνδαλα σώζων την Ορθοδοξίαν.

 Τέκνα εν Κυρίω αγαπητά και περιπόθητα, ως φοβερόν το εμπεσείν εις χείρας Θεού ζώντος. Ουδείς πτοηθήτω! Ουδείς παραπλανηθήτω. Η Ορθοδοξία παρά τους διωγμούς, παρά τα σκάνδαλα και εις πείσμα του διχασμού θα συντρίψη πάντας τους υπαιτίους και θα μεσουρανήση εστεφανωμένη με τον αμάραντον στέφανον της δόξης. Είναι απρόσβλητον και ακαταμάχητον το όπλον της Ορθοδοξίας. Ναι! Η πίστις! Πρόσχωμεν! Ακούσωμεν το άσμα ασμάτων περί Πίστεως, του ακούσαντος άρρητα ρήματα ουρανοβάμονος Παύλου αρπαγέντος μέχρι τρίτου Ουρανού: <<Εστί δε Πίστις ελπιζομένων υπόστασις, πραγμάτων έλεγχος ου βλεπμένων. Εν ταύτη γαρ εμαρτυρήθησαν οι πρεσβύτεροι. Πίστει νοούμεν κατηρτίσθαι τους αιώνας ρήματι Θεού... Πίστει Ενώχ μετετέθη του μη ιδείν θένατον... Πίστει διέβησαν την ερυθράν θάλασσαν ως δια ξηράς... Πίστει τα τείχη Ιεριχώ έπεσε κυκλωθέντα επί επτά ημέρας... δια πίστεως κατηγωνίσαντο βασιλείας ειργάσαντο δικαιοσύνην, επέτυχον επαγγελιών, έφραξαν στόματα λεόντων, έσβεσαν δύναμιν πυρός, έφυγον στόματα μαχαίρας, ενεδυναμώθησαν από αθενείας, εγεννήθησαν ισχυροί εν πολέμω, παρεμβολάς έκλιναν αλλοτρίων... άλλοι δε ετυμανίσθησαν, ου προσδεξάμενοι την απολύτρωσιν, ίνα κρείττονος ανατάσεως τύχωσιν. ¨ετεροι δε εμπαιγμών και μαστίγων πείραν έλαβον, έτι δε δεσμών και φυλακής. ελιθάσθησαν, επρίσθησαν, επιράσθησαν, εν φόνω μαχαίρας απέθανον, περιήλθον εν μηλωταίς, εν αιγείοις δέρμασιν, υστερούμενοι, θλιβόμενοι, κακοχούμενοι, ων ουκ ην άξιος ο κόσμος, εν ερημίαις πλανώμενοι και όρεσι και σπηλαίοις και ταις οπαίς της γης... (Εβρ. ΙΑ΄ 1-40).

 Ευχαριστούντες δοξολογούμεν τον Κύριον ότι κατηξίωσεν ημάς να ομολογώμεν την Πίστιν ημών. Κατά το θέλημα του Κυρίου, μετά τόσους κόπους, μόχθους, αγώνας ίσταται ευθυτενής και ακλόνητος επί των επάλξεων του Αγώνος μία Σύνοδος Αρχιερέων της Ορθοδοξίας, Συνόδους ορθοδοξοτάτη, Σύνοδος κανονική και αποστολικής διαδοχής ακεραίας, Σύνοδος ομόφρων, ενιαία, αρμονική, η ημετέρα ιερά Σύνοδος. Ήτις, θα συνεχίση υπερπηδώσα και συντρίβουσα παν εμπόδιον. Θα συνεχίση μέχρι θανάτου, θανάτου δε Σταυρού.

 Ουδείς αντιταχθήτω εις το έργον του Θεού και εις την Παντοδύναμον Θέλησίν του.

 Όσοι πιστοί υπό την σημαίαν της Ιεράς ημών Συνόδου. Όσοι πιστοί ηδελφωμένοι και ηνωμένοι εις αδιάρρηκτον ενότητα. Όσοι πιστοί προς δόξαν του ονόματος του Θεού. Όσοι πιστοί προς τον θρίαμβον της Ορθοδόξου του Χριστού Εκκλησίας. Η δε χάρις του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού εσταί μετά πάντων ημών. Αμήν.

ΔΙΑΠΥΡΟΙ ΠΡΟΣ ΚΥΡΙΟΝ ΕΥΧΕΤΑΙ
Η ΙΕΡΑ ΣΥΝΟΔΟΣ
+ Ο ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ, Πρόεδρος
+ Ο ΠΑΤΡΩΝ ΑΝΔΡΕΑΣ
+ Ο ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ ΚΑΛΛΙΣΤΟΣ 

ΑΠΟ ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΝ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΜΑΣ!

  Εις τας 17 Ιουλίου μνήμην επιτελούμεν της Αγίας Μεγαλομάρτυρος Μαρίνης.

Η ΑΓΙΑ ΜΑΡΙΝΑ

 Αύτη εγεννήθη το 250 μ.Χ. εις την Αντιόχειαν της Πισιδίας εκ γονέων ειδωλολατρών.
 Ο πατήρ της ονομάζετο Αιδέσιος και ήτο επίσημος ειδωλολάτρης. Η μήτηρ αυτής απέθανεν ολίγας ημέρας μετά την γέννησίν της. Ο πατήρ της Αιδέσιος την ωνόμασε Μαρίναν και την παρέδωκεν εις μίαν παραμάναν να την αναθρέψη η οποία εκατοικούσε τρία τέταρτα της ώρας έξωθεν της Αντιοχείας. Η παραμάνα αύτη ήτο Χριστιανή και εδίδαξε την Μαρίναν την ορθόδοξον Χριστιανικήν πίστιν. Ο πατήρ της δια τούτο την απεκλήρωσεν από την πατρικήν της περιουσίαν και την εξεδίωξεν εκ του οίκου του.
 Αύτη η μακαρία επεδόθη εξ ολοκλήρου εις την διδασκαλία της Χριστιανικής πίστεως και δια τούτο υπέστη πολλά μαρτ'υρια υπό του θηριώδους Άρχοντος Ολυβρίου.
 Ολίγον πριν του αποκεφαλισμού της εζήτησε από τον στρατιώτην όστις επρόκειτο να την αποκεφαλίση να την αφήση να κάμη την προσευχήν της η οποία είναι η εξής:
 <<Σας παρακαλώ, αδελφοί και φίλοι μοι, εγώ η αναξία δούλη του Υψίστου, να ακούσετε με προσοχήν αυτήν την μικράν συμβουλήν μου. Ηξεύρετε ότι ένας είναι ο μόνος αληθινός Θεός, Πατήρ, Υιός και Άγιον Πνεύμα, μία Αγία Τριάς, και ότι όποιος πιστεύει εις αυτόν και μόνον σώζεται. Λοιπόν, χωρίς να προσέχετε εις την κτίσιν που βλέπετε τριγύρω σας, υψώσατε τον νούν σας δια να γνωρίσετε τον Πατέρα των φώτων, και τον μονογενή υιόν και Λόγον του, τον Κύριον ημών Ιησούν Χριστόν, και το Άγιον Πνεύμα. Διότι τα τρία πρόσωπα είναι ένας μόνος Θεός, και κανείς δεν σώζεται όταν πιστεύη εις άλλο όνομα>> και αφού είπεν αυτά η Αγία Μαρίνα, ύψωσε προς τον ουρανόν τον νούν της και προσηυχήθη.
 Και ενώ επροσηύχετο, έγινε πάλιν σεισμός μεγάλος, και όλοι έπεσαν κατά γης, καθώς και ο δήμιος που ήτο δια να την σκοτώση. Ο δε Κύριος παρεστάθη νοερώς με πλήθος αγγέλων και είπεν προς αυτήν: <<Έχε θάρρος, Μαρίνα, μη φοβήσαι. Εγώ ήκουσα τας προσευχάς σου και εξεπλήρωσα όλα όσα εζήτησες και θα τα εκπληρώσω όπως με παρεκάλεσες, και τώρα ήλθα δια να οδηγήσω την ψυχήν σου εις τα ουράνια. Είσαι μακαρία, διότι παρεκάλεσες δια τους αμαρτωλούς, και εφάνηκες εμπρός μου καθαρά και άσπιλος και ηύρες χάριν πλησίον μου. Δι' αυτό ο μισθός σου θα είναι πολύς εις τους Ουρανούς>>.
 Όταν η Μαρίνα ήκουσεν αυτούς τους λόγους του Κυρίου, εγέμισεν από πολλήν χαράν, και είπε τότε εις τον στρατιώτην. <<Τώρα κάμε εις εμέ εκείνο που σε επρόσταξαν>>. Αλλ' ο στρατιώτης έτρεμε και δεν ετολμούσε να σηκώση το ξίφος του. Αλλά η Αγία τον ενεθάρρυνε και μόλις και μετά βίας τον κατέπεισε, και τότε πλέον ο στρατιώτης έκοψε την μακαρίαν κεφαλήν της εις τας 17 Ιουλίου. Οι Χριστιανοί επήραν κρυφά το άγιον λείψανον της και το έθαψαν όπως έπρεπεν, η δε μακαρία ψυχή της Αγίας μετέβη εις την ουράνιον δόξαν, την οποίαν είθε να επιτύχωμεν και ημείς. Αμήν.  

ΟΜΙΛΙΕΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ κ. ΚΗΡΥΚΟΥ!

 

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ - ΑΛΗΘΩΣ ΑΝΕΣΤΗ
ΟΜΙΛΙΑ ΕΚΦΩΝΗΘΕΙΣΑ
ΕΙΣ ΤΗΝ ΙΕΡΑΝ ΜΟΝΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΠΕΥΚΟΒΟΥΝΟΓΙΑΤΡΙΣΣΗΣ ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΕΣΠΕΡΙΝΟΝ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ

 Εορτή εορτών και πανήγυρις πανηγύρεων είναι η Ανάστασις δι' ημάς τους Ορθοδόξους. Η Εκκλησία μας είναι η Εκκλησία της Αναστάσεως. Η Ανάστασις διαποτίζει την ζωή των Ορθοδόξων χριστιανών. Οι Ορθόδοξοι είναι αναστάσιμοι χριστιανοί. Ολόκληρο το Ευαγγέλιο περικλείεται στις λέξεις Χριστός Ανέστη. Αληθώς Ανέστη.
 Δια τούτο η μεγάλη εορτή του Πάσχα καταυγάζει ουρανόν και γην και συγκινεί τας καρδίας όλων των πιστών. Νέα εορτή, διότι με αυτήν ήρχισεν ο πανηγυρισμός δια τα εγκαίνια της ουρανίου Βασιλείας και διαρκής πανήγυρις, διότι με αυτήν βιώμεν εντός ημών από της παρούσης ζωής την αιωνιότητα.
 Ο Απόστολος Παύλος ομιλών περί της Αναστάσεως μας παρέδωσε συλλογισμούς θεοπνεύστους: <<ει Χριστός ουκ εγήγερται, κανόν ορά το κύρηγμα ημών, κενή δε και η πίστις ημών>>.
 Η Ανάστασις είναι το μέγα θαύμα του Θεού που επιστεγάζει και δικαιώνει όλο το έργο της θείας Ενανθρωπήσεως. Χωρίς την Ανάστασι δεν υπάρχει Εκκλησία, δεν υπάρχει κήρυγμα, δεν υπάρχει αγάπη, δεν υπάρχει αγιότης. Αλλά και χωρίς την Εκκλησίαν δεν δύναται να βιωθή, η Ανάστασις. Διότι η Ανάστασις είναι γεγονός ιστορικόν που βιούται συνεχώς μέσα στην Εκκλησία και ανακαινίζει τον κόσμον. Η Εκκλησία είναι αυτή που σηκώνει τον Σταυρόν των Παθών του Κυρίου και που ζη καθημερινά και αιώνια την Ανάστασιν, δι' αυτό καθημερινώς ψάλλει <<Τον Σταυρόν σου προσκυνούμεν Δέσποτα και την αγίαν Σου ανάστασιν δοξάζωμεν>>. Μέσα στην Εκκλησία, οι χριστιανοί, νοσταλγοί της αιωνιότητος, λαμβάνουν τον Σταυρό, θυσιάζονται, υπομένουν, αγωνιούν και αγωνίζονται, αλλά παράλληλα ζουν την αναστάσιμη χαρά, τον θρίαμβο, την νίκη.
 Όσον και αν είναι τραχύς ο αγώνας των χριστιανών επιφυλάσσει τον θρίαμβον και την νίκην. Μη λησμονώμεν, ότι το μαρτύριον και ο Σταυρός ωδήγησε εις την Ανάστασιν. Η βεβαιότητα που έχουμε δια την νίκη, δίδει το γλυκύτερο περιεχόμενο εις τον αγώνα δια την αγιότητα. Δια τούτο ο χριστιανός δεν τρομάζει τον θάνατο, την θυσία, το μαρτύριο. Είναι βέβαιος δια την μελλοντικήν του Ανάστασιν, αλλά και βεβαιότερος δια την τωρινήν του αναστάσιμη χαρά.
 Ζη από της παρούσης ζωής, την χαρά της Αναστάσεως. Χαράς πεπλήρωται τα πάντα. Χαίρετε, είπεν ο Κύριος εις τας Μυροφόρους. <<Εχάρησαν οι μαθηταί ιδόντες τον Κύριον>>. Τα δάκρυα των μαθητών εστέγνωσαν με το άγγελμα της Αναστάσεως. Ο πόνος που εβάρυνε την καρδίαν των διελύθη ως καπνός έμπροσθεν της δυνάμεως του φωτός της γλυκυτάτης χαράς της Αναστάσεως. Η Ανάστασις έγινε πηγή χαράς δια τους μαθητάς του Χριστού, αλλά και δι' όλους, δια κάθε χριστιανόν που ανέστη την πνευματικήν ανάστασιν και ζη την πνευματικήν ζωήν.
 Η χαρά αυτή δεν έχει καμμίαν σχέσιν με την χαράν του κόσμου. Είναι εσωτερική χαρά, γνησία, αιωνία, διότι έχει πηγήν της τον Αναστάντα Κύριον. <<Και την χαράν υμών ουδείς αίρει αφ' υμών>>.
 Ακόμη και εις τας θλίψεις, και εις τον πόνον και τας συμφοράς και  εις τας μεγαλυτέρας δοκιμασίας, ο χριστιανός είναι κύριος αυτού του μεγάλου δώρου. Είναι μαρτυρημένον γεγονός, ότι την χαράν της Αναστάσεως την αισθάνεται εντονωτέραν εις το διάστημα της θλίψεως μάλλον παρά εις τους ομαλούς και ευχαρίστους καιρούς.
 Χαίρει εν τοις παθήμασί του ο Χριστιανός, ο εργάτης της Εκκλησίας, ο μοναχός, ο οικογενειάρχης, διότι έχει εσωτερικήν και βαθείαν ειρήνην, έχει την αισιόδοξον προσδοκίαν και ελπίδα, μπορεί πίσω από τον κάθε χειμώνα να διακρίνη την Άνοιξι, πίσω από κάθε τρικυμία την γαλήνη, πίσω από τα σύννεφα τον γαλανόν ουρανόν, μέσα εις τα λυπηρότερα γεγονότα το χαμόγελο της αγάπης του Κυρίου.
 Γι' αυτό και μέσα εις τας μεγαλυτέρας περιπετείας και εις τας ισχυροτέρας θλίψεις η καρδία του χριστιανού πονεί μεν, τα μάτια του αναβλύζουν τα δάκρυα της υπομονής, η ψυχή του όμως εξαγνίζεται, ανδρίζεται, σκιρτά και ανασταίνεται εις το γεμάτο ελπίδα άκουσμα: Χριστός Ανέστη!
 Η Εκκλησία είναι ο χώρος της Αναστάσεως. Η κάθε θεία Λειτουργία είναι μία αναστάσιμη θεία Λειτουργία. Μέσα στην Εκκλησία μπορείς να ζης και να μη αποθνήσκεις. Να ελπίζης και να απολαμβάνης. Να κοπιάς και να αμείβεσαι. <<Ει τις έκαμε νηστεύων απολαυέτω νυν το δηνάριον... Φιλότιμος ων ο δεσπότης δέχεται τον έσχατον καθάπερ και τον πρώτον, και τον ύστερον ελεεί και τον πρώτον θεραπεύει, κακείνω δίδωσι και τούτω χαρίζεται... ουκούν εισέλθετε πάντες εις την χαράν του Κυρίου ημών... Πάντες απολαύετε του συμποσίου της Πίστεως>>.
 Σήμερα όπως και πάντοτε η Εκκλησία σηκώνει τον σταυρόν του μαρτυρίου. Διώκεται, σταυρώνεται καθημερινώς, πάσχει και υποφέρει. Μαίνεται η θάλασσα. Τα κύματα και οι φουρτούνες κτυπούν πανταχόθεν το σκάφος της Εκκλησίας. Αντίχριστοι δυνάμεις ζητούν να αφανίσουν αυτήν. Απειλητικά υψώνονται ενώπιον της Εκκλησίας οι διωγμοί. Και η Εκκλησία πορεύεται <<ως πρόβατον επί σφαγήν>>, διότι είναι το Εσφαγμένον Αρνίον, το οποίον εξήλθε νικών και ίνα νικήση. Γι' αυτό η Εκκλησία μαζί με τον πόνο του μαρτυρίου, ζη διαρκώς και την απέραντη χαρά της νίκης, την ευφροσύνη της Αναστάσεως.
 Δια τούτο και ημείς, όσοι γνήσια τέκνα της Εκκλησίας υπάρχομεν, ας χαρώμεν και ας δώσωμεν δόξαν τω Αναστάντι Χριστώ, διότι ενώπιόν Του <<παν γόνυ κάμψει επουρανίων και επιγείων και καταχθονίων>>, διότι, το θηρίον, ο αντίχριστος που πολεμεί την Εκκλησίαν θα συντριβή, ενώ τα γνήσια τέκνα του Χριστού, οι μάρτυρες και οι αγωνισταί <<οι ερχόμενοι εκ της θλίψεως της μεγάλης>>, οι πληγωμένοι και ματωμένοι υπέρ του Χριστού και της Εκκλησίας Του, και εις την παρούσαν ζωήν χαίρουν, <<διότι την χαράν ημών ουδείς αίρει αφ' ημών>>, αλλά και εις την μέλλουσαν θα συμβασιλεύουν αυτώ και θα κληρονομήσουν τα αιώνια αγαθά της Αναστάσεως. Δια τούτο ας συνεχίσωμεν τον δρόμον μας με την βεβαιότητα ότι ουκ άξια τα παθήματα του νυν καιρού προς την μέλλουσαν δόξαν αποκαλυφθήναι αφού ο Χριστός αληθώς ανέστη και ενίκησε τον θάνατον, χαρίσας ημίν ζωήν την αιώνιον. Χριστός Ανέστη.

 (Η ομιλία αύτη εξεφωνήθη υπό του Αρχιμ. Κηρύκου Κοντογιάννη, Πρωτοσυγκέλλου της Εκκλησίας των Γ.Ο.Χ. εις Ιεράν Μονήν Παναγίας Πευκοβουνογιατρίσσης Κερατέας Αττικής, παρουσία της Α.Μ. του Αρχιεπισκόπου κ. Ανδρέου, των Σεβασμιωτάτων Μητροπολιτών Αττικής και Μεγαρίδος κ. Ματθαίου και Πειραιώς και Νήσων κ. Νικολάου, Ιερέων και πλήθους προσκυνητών, κατά τον Εσπερινόν της αγάπης του Πάσχα).  

ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ ΤΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΠΑΥΛΟΥ!

 ΥΠ' ΟΨΙΝ ΘΕΟΛΟΓΟΥ 
κ. ΧΑΡΙΛΑΟΥ ΣΤΟΥΡΑΪΤΗ

 <<Αδελφοί εν ταις εσχάταις ημέραις ενστήσονται καιροί χαλεποί. Έσονται οι άνθρωποι φίλαυτοι, φιλάργυροι, αλαζόνες, υπερήφανοι, βλάσφημοι, γονεύσιν απειθείς, αχάριστοι, ανόσιοι, άστοργοι, άσπονδοι, διάβολοι, ακρατείς, ανήμεροι, αφιλάγαθοι, προδόται, προπετείς, τετυφλωμένοι, φιλήδονοι μάλλον ή φιλόθεοι, έχοντες μόρφωσιν ευσεβείας, την δε δύναμιν αυτής ηρνημένοι. Και τούτους αποτρέπου. Εκ τούτων γαρ εισίν οι ενδύοντες εις τας οικείας και αιχμαλωτίζοντες γυναικάρια σεσωρευμένα αμαρτίαις, αγόμενα επιθυμίαις ποικίλαις, πάντοτε μανθάνοντα και μηδέποτε εις επίγνωσιν αληθείας ελθείν δυνάμενα>>. (Προς Τιμ. Βγ' 1-7).

ΕΠΙΚΟΔΟΜΗΤΙΚΑ!

π. ΓΕΩΡΓΙΟΥ Δ. ΜΕΤΑΛΛΗΝΟΥ

 Ο ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ
Ο <<ΠΡΟΣΔΟΚΩΜΕΝΟΣ>>
ΣΩΤΗΡΑΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

 Ο Ιησούς Χριστός ως Θεάνθρωπος είναι μοναδικός και ασύγκριτος. Έτσι αποδεικνύεται σ' όλη την επίγεια ζωή Του. Είναι ο μόνος που ως άνθρωπος ήταν γνωστός και αναμενόμενος και πριν ακόμη από την εμφάνισή Του στη σκηνή της Ιστορίας. Υπήρξε <<προσδοκία εθνών>> (Γεν.49,10). Σ' Αυτόν είχε στραφεί αιώνες πριν από τη σάρκωσή Του η <<προσδοκία>>, η λυτρωτική αναζήτηση όλου του κόσμου. Διότι ο Χριστός υποσχέθηκε την έλευσή Του στη Γη μας ήδη μετά την πτώση των Πρωτοπλάστων (Γεν. 3,14 επ). Αυτό είναι το <<πρωτευαγγέλιον>>, η πρώτη χαρμόσυνη αγγελία που δέχθηκε η ανθρωπότητα. Έτσι, η ανθρώπινη νοσταλγία προσανατολίστηκε προς το μέλλον, στην έλευση του Χριστού, για να επανασυνδεθεί μαζί Του η ανθρωπότητα, που ζούσε στην πτώση, και να βρει τη σωτηρία. Η νοσταλγία αυτή για τον Χριστό ως Σωτήρα άφησε έντονα ίχνη σ' όλη την ανθρωπότητα, σ' Ανατολή και Δύση. Ιδιαίτερα όμως στον εβραϊκό λαό, ο οποίος στα πρόσωπα των Αγίων του, των Προφητών, αναδείχθηκε <<περιούσιος λαός του Θεού>>. Όχι διότι ο Θεός κάνει εξαιρέσεις, αφού θέλει να σωθεί όλος ο κόσμος (Α' Τιμ.2,4), αλλά διότι οι Άγιοι της Παλαιάς Διαθήκης, οι Προφήτες, διέσωσαν την οδό της αληθινής θεογνωσίας και τη <<μέθοδο>> της θεώσεως. 
 Στην <<προφητεία>> (το κήρυγμα των Αγίων της Π.Δ.) είναι τόσο έντονη και βέβαιη η έλευση στον κόσμο του Μεσσία (Χριστού) ώστε να περιγράφεται με εκπληκτική διαύγεια το έργο Του ως να επρόκειτο για βιωμένη ήδη πραγματικότητα. Δεν είναι, έτσι, περίεργο, που ο <<μεγαλοφωνότατος>> Προφήτης Ησαΐας (8ος αι. π.Χ.) ονομάζεται <<πέμπτος ευαγγελιστής>>, διότι έζησε εν Αγίω Πνεύματι την εποχή του Μεσσία, όπως οι Ευαγγελιστές και οι άλλοι Μαθητές του Χριστού. Σαφής όμως είναι αυτή η προσδοκία και σε άλλους λαούς, τους Έλληνες, τους Ρωμαίους, τους Κινέζους, τους Ινδούς, τους Ιρανούς, τους Αιγυπτίους. Σχετικές μαρτυρίες φτάνουν έως τα πέρατα του κόσμου.
 Για να περιορισθούμε σε κάποιες εντυπωσιακές μαρτυρίες, ο Κομφούκιος στην Κίνα ανέμενε τον <<Άγιον>> και <<Ουρανάνθρωπον>> (=Θεάνθρωπος). Ο Βούδας Γκοτάμα (ο ιστορικός Βούδας) στις Ινδίες (6ος-5ος π.Χ.) δεν δεχόταν ότι η διδασκαλία του είναι ανυπέρβλητη, λέγοντας ότι <<μετά πεντακόσια έτη>> επρόκειτο να χρεοκοπήσει η διδασκαλία του. Το εκπληκτικότερο όμως είναι ότι παρατηρείται σύγκλιση της παγκόσμιας προσδοκίας του Μεσσία στη μικρή Παλαιστίνη, διότι οι λαοί της Δύσεως τον ανέμεναν από την Ανατολή, ενώ οι λαοί της (Άπω) Ανατολής τον ανέμεναν από την Δύση. Ο <<σπερματικός λόγος>> (η Χάρη και ο φωτισμός) του Θεού κατηύθυνε τις συνειδήσεις προς τον Χριστό, προετοιμάζοντας έτσι την ανθρωπότητα να Τον δεχθεί, όταν θα ερχόταν <<το πλήρωμα του χρόνου>> (Γαλ.4,4), που συνδέθηκε με την παγκόσμια κοινωνία, τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και κυρίως με το πρόσωπο της Υπεραγίας Θεοτόκου. Η Παναγία μας αναδείχθηκε σε <<νέο παράδεισο>>, μέσα στον οποίο σαρκώθηκε ο αναμενόμενος Μεσσίας ως θεάνθρωπος Κύριος και Σωτήρας ο Χριστός.
 Ο Χριστός είναι <<ο προκηρυχθείς>> Μεσσίας. Ο Δαυίδ ανήγγειλε την Γέννησή Του (Ψαλμ.109,3). Ο Σολομών ύμνησε την προαιώνια Σοφία του Θεού ως ιστορικό πρόσωπο που θα έλθει στον κόσμο (Παρ.8,22 επ). Ο προφήτης Ησαΐας περιέγραφε τη Γέννησή Του εκ Παρθένου (7,14) και την ταυτότητά του (φως των Εθνών 9,1 επ. 49,6 επ. ποιμένας 40,11, λυτρωτής του κόσμου 25,6 επ), που θα εγκαινιάσει με χρυσή εποχή (35,6.11 επ). Ο Ιερεμίας προείπε την ανατολή από τον οίκο Δαυίδ ενός βασιλιά δικαίου, που θα φέρει μια νέα κοινωνία (23,5-6,38,22). Ο προφήτης Βαρούχ προφητεύει τη σάρκωση της Σοφίας του Θεού (3,38). Ο Δανιήλ προείπε την αιώνια βασιλεία του <<Υιού του ανθρώπου>> (=Θεάνθρωπος) (7,13) κ.λπ. Όλες οι όψεις της εποχής του Μεσσία περιγράφονται με ενάργεια στα βιβλία της Π. Διαθήκης, π.χ. ο τόπος της Γέννησης του Χριστού (Μιχαίας, 5,1), η σφαγή των νηπίων (Ιερ. 38,15), η φυγή στην Αίγυπτο (Ωσηέ 11,1), η προσκύνηση των Μάγων (ψαλμ. 71,10 επ.-Ησ.60,3-6), ο Πρόδρομος Ιωάννης (Μαλ. 3,1-4,5) και το κήρυγμά του (Ησ.40,3-5), τα θαύματα του Χριστού (Ησ. 35,5-6), η θριαμβευτική είσοδός Του στα Ιεροσόλυμα (Ζαχ.9,9), η προσδοκία του Ιούδα (ψαλμ. 40,8-10 και Ζαχ. 11,12-13), τα πάθη του Χριστού (Ησ. 50,6, Ψαλμ.21), η Ανάστασή Του (Ψαλμ. 109,1), η κάθοδος του Αγίου Πνεύματος κατά την Πεντηκοστή (Ιωήλ 3,1-5), η επιστροφή των Εθνών στον Χριστό (Ησ. 60,1-4). Το περισσότερο θαυμαστό είναι ότι οι προφητείες αυτές εκπληρώθηκαν. Αυτό κατά τον Πασκάλ είναι <<συνεχές θαύμα>>.
 Ο Χριστός όμως είναι και ο μόνος άνθρωπος στον κόσμο που το όνομά Του δόθηκε εκ των προτέρων, ταυτιζόμενο με την αποστολή Του. <<Και καλέσεις το όνομα αυτού Ιησού>> είπε ο άγγελος στον Ιωσήφ (Ματθ.1,21). Και εξηγεί: <<Αυτός γαρ σώσει τον λαόν αυτού από των αμαρτιών αυτών. Ως σωτήρας που μπορεί να μας σώσει, δηλαδή να μας ενώσει ενώσει με τον Θεό. Στο πρόσωπο του Χριστού όλες οι επινοημένες <<Θεοφάνειες>> των εθνικών γίνονται πραγματικότητα. Αλλά και το απαισιόδοξο δόγμα των φιλοσόφων, <<Θεός ανθρώποις οι μείγνυται >> (Πλάτων. Ο Θεός δεν αναμειγνύεται και δεν ενώνεται με τους ανθρώπους), ανατρέπεται, διότι στο πρόσωπο του Χριστού <<Θεός εφανερώθει εν σαρκί... εκυρήχθη εν έθνεσιν, επιστεύθη εν κόσμω, ανελήφθη εν δόξη... (Α' Τιμ.3,16). ΑΥτόν τον Χριστό ετοιμαζόμαστε να δεχθούμε -πάλι- έπειτα από λίγες μέρες. Γι' αυτό και δεν υπάρχει μεγαλύτερη τραγικότητα για τον σημερινό Ελληνισμό από το να αποσυνδέεται, σε ένα μεγάλο μέρος του, από τον Χριστό και την Ορθοδοξία Του, δηλαδή την Αλήθεια Του. Οι αρχαίοι πρόγονοί μας με τη λυτρωτική αναζήτησή τους ήσαν έτοιμοι να δεχθούν τον Χριστό, όταν τον εκήρυξαν σ' αυτούς ο Απόστολος Παύλος και οι άλλοι Απόστολοι. Σήμερα, εξαρτημένοι από τη Νέα Εποχή και τις στοχοθεσίες της, κινδυνεύουμε να παύσουμε να βλέπουμε τον Χριστό ως Θεό, Κύριο και Σωτήρα.