ΕΝΘΡΟΝΙΣΤΗΡΙΟΣ ΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ κ. ΚΗΡΥΚΟΥ (ΕΞΕΦΩΝΗΘΗ 1η ΣΕ

ΓΝΗΣΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΣΤΡΟΓΓΥΛΗ (ΣΤΑΜΑΛΑ) 194 00 Τ.Θ. 54 ΚΟΡΩΠΙ ΑΤΤΙΚΗΣ ΤΗΛ. 210.6020176, 210 2466057 Α.Π. 23 Ἐν Κορωπίῳ τῆ 1.9.1996 ΕΝΘΡΟΝΙΣΤΗΡΙΟΣ ΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ κ. ΚΗΡΥΚΟΥ ( 'Εξεφωνήθη εἰς τόν Μητροπολιτικόν Ναόν τῆς ῾Αγίας Αἰκατερίνης Κορωπίου Μεσογείων ᾿Αττικῆς τήν 1η Σεπτεμβρίου 1996, καθ᾿ἥν ἐτελέσθησαν καί τά ᾿Εγκαίνια τοῦ ῾Ιεροῦ Ναοῦ). Εἰς τό ῎Ονομα τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ ῾Αγίου Πνεύματος, τῆς μιᾶς τρισυποστάτου καί προσκυνητῆς Θεότητος, τῆς ὁμοουσίου καί ζωαρχικῆς Τριάδος, τοῦ ἑνός Θεοῦ ἡμῶν. Μακαριώτατε ᾿Αρχιεπίσκοπε ᾿Αθηνῶν καί πάσης ῾Ελλάδος κ.κ.᾿Ανδρέα Σεβασμιώτατοι ᾿Αρχιερεῖς Τιμιώτατον πρεσβυτέριον ῾Οσιώτατοι Μοναχοί καί Μοναχαί Εὐλαβέστατοι ᾿Επίτροποι τῶν ῾Ιερῶν Ναῶν Εὐσεβέστατον πλήρωμα τῆς ῾Ιερᾶς ἡμῶν Μητροπόλεως Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς Λαέ τοῦ Κυρίου περιούσιε Εὐλογητόν καί ὑπερδεδοξασμένον τό ἅγιον ὄνομα τοῦ Θεοῦ καί Πατρός, τοῦ ῾Οποίου ἡ θεία Χάρις καί ἡ ἄπειρος ἀγαθότης, τό μέν Θυσιαστήριον τοῦτο διά τῶν ἱερῶν ᾿Εγκαινίων, ἐπλήρωσεν ἁγιασμοῦ καί Χάριτος, ἡμῶν δέ τάς καρδίας θείας εὐλογίας, εὐφροσύνης καί χαρᾶς. Καί διά μέν τόν ἐγκαινιασθέντα Ναόν ηὐχήθημεν εἰς τόν Πανάγαθον Θεόν, νά φυλάττῃ αὐτόν ἀσάλευτον, ἕως τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος, καί νά καταστήσῃ αὐτόν λιμένα χειμαζομένων, ἱατρεῖον παθῶν, καταφύγιον ἀσθενῶν, δι᾿ ἡμᾶς δέ πάλιν ηὐχήθημεν, ὅπως "ἀποθέμενοι τόν παλαιόν ἄνθρωπον ἐνδυθῶμεν τόν νέον καί ἐν καινότητι ζωῆς περιπατήσωμεν, διότι οὕτως ἐγκαινίζεται ἄνθρωπος, οὕτω τιμᾶται ἡ τῶν ᾿Εγκαινίων ἡμέρα". ᾿Αλλά καί ἐπί τῇ ἑορτῇ τῆς ᾿Ινδίκτου, τῇ πρώτῃ τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ ἔτους, ἥτις ἐστί μεγάλη καί λαμπρά ἑορτή, ηὐχήθημεν ἐκ βαθέων εἰς τόν Θεόν, διά στόματος ὅλου τοῦ παρισταμένου πρεσβυτερίου, νά ἁγιάσῃ τό στέφανον τοῦ ἐνιαυτοῦ τῆς χρηστότητος τοῦ Κυρίου. Κατά τήν παροῦσαν εὔσημον καί ἁγίαν ἡμέραν λαμβάνει χώραν καί ἕτερον ἱστορικόν ἐκκλησιαστικόν καί προσωπικόν γεγονός, τό ὁποῖον συνδέεται ἄμεσα μέ τήν ἐλαχιστότητά μου, ἤτοι ἡ ἐνθρόνισίς μου εἰς τόν Καθεδρικόν τοῦτον Ναόν, ὡς Μητροπολίτου Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς. Μέσα εἰς αὐτήν τήν πνευματικήν πανδαισίαν καί χάριν, καλούμεθα μέ τήν ἀνάληψιν καί ἐπισήμως πλέον τῶν ποιμαντορικῶν μας καθηκόντων εἰς τήν λαχοῦσάν εἰς ἡμᾶς Μητρόπολιν Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς νά ἀναφερθῶμεν, ὡς εἴθισται, εἰς τό πρόγραμμα τῆς ποιμαντικῆς μας διακονίας. Πατέρες καί ἀδελφοί, θεωρῶ ὠς ἰδιαιτέραν εὐλογίαν τό γεγονός, ὅτι καλοῦμαι νά ἀναλάβω ἐπισήμως τά καθήκοντα τῆς ᾿Αρχιερατικῆς μου ποιμαντορίας κατά τήν ἑορτήν αὐτήν τῆς πρώτης τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ ἔτους, καί συγχρόνως μέ τόν καθαγιασμόν τοῦ Μητροπολιτικοῦ ῾Ιεροῦ Ναοῦ τῆς ῾Αγίας Αἰκατερίνης. Δέν προτίθεμαι αὐτήν τήν ἱστορικήν διά τήν ἐλαχιστότητά μου στιγμήν νά διατυπώσω τάς σκέψεις μου διά τό ποιμαντικόν ἔργον τό ὁποῖον ἀναλαμβάνω, διότι ἡ ποιμαντική διακονία τοῦ ᾿Επισκόπου εἶναι ὁλόκληρος ἕν ὁδοιπορικόν συνεχοῦς θυσίας καί προσφορᾶς, τό ὁποῖοκατευθύνει καί ἐνισχύει ὁ θεῖος ἕρως, ὁ ζῆλος καί ἡ πίστις, ἀλλά καί ἡ καρδία ἡ πεπυρακτωμένη ἀπό ἀγάπην πρός τόν Κύριον κα πρός τό ἐμπιστευθέν εἰς ἡμᾶς ποίμνιον. ᾿Ιδέτε, λέγει ὁ ῾Ιερός Χρυσόστομος, ἀναφερόμενος εἰς τό ἔργον τῶν ἁγίων ᾿Αποστόλων, πόσα δεινά ὑπέφεραν καί ἀπό τούς οἰκείους καί ἀπό τούς ξένους. ᾿Εννοήσατε, ὅτι ὅλον τόν χρόνον τοῦ κηρύγματος διήνυσαν διά πειρασμῶν, διά κινδύνων, δι᾿ ἐπιβουλῶν, εἰς τά δεσμωτήρια καί μέ τάς ἁλύσεις, τάς ἀπαγωγάς, τάς μάστιγας, τήν πεῖνα καί τήν γυμνότητα, ὑποφέροντες, δηλαδή, τά πάνδεινα. ᾿Αναφερόμενος δέ εἰς τόν ᾿Απόστολον Παῦλον λέγει: "Σάν νά εἶχε γεννήσει αὐτός ὅλην τήν Οἰκουμένην οὔτως ἐθορυβεῖτο, οὕτως ἔτρεχε, οὕτω πάντας ἐσπούδαζεν εἰσαγαγεῖν εἰς τήν βασιλείαν, θεραπεύων, παρακαλῶν, ὑπισχνούμενος, εὐχόμενος καί ἱκετεύων, ἀνορθῶν τούς πίπτοντας, τούς ἐστῶτας στηρίζων, τούς χαμαί κειμένους διεγείρων, θεραπεύων τούς συντετριμμένους, ἀλείφων τούς ραθυμοῦντας, δριμύ βλέπων ἐπί τοῖς πολεμίοις". ῎Αλλωστε ὁ ᾿Απόστολος Παῦλος εἶχεν ὑποσχεθῇ εἰς τούς Κορινθίους: "᾿Εγώ δέ ἥδιστα δαπανήσω καί ἐκδαπανηθήσομαι ὑπέρ τῶν ψυχῶν ὑμῶν". Δηλ. "εὐχαρίστως θά δαπανήσω γιά σᾶς τά πάντα, ἀλλά καί ἐγώ ὁ ἴδιος θά δαπανηθῶ ἐξ᾿ ὁλοκλήρου χάριν τῆς σωτηρίας τῶν ψυχῶν σας". Αὐτή εἶναι ἡ πεμπτουσία τοῦ ᾿Αρχιερατικοῦ ἀξιώματος καί τό περιεχόμενον τῆς ποιμαντικῆς διακονίας τοῦ ποιμένος. Αὐτή εἶναι ἡ ἀποστολή τοῦ ᾿Αρχιερέως, τήν ὁποίαν καλοῦμαι καί σήμερον καί πάντοτε νά ἐνστερνισθῶ καί νά διακηρύξω. Κατασταθείς διά τοῦ μυστηρίου τῆς εἰς ᾿Επίσκοπον χειροτονίας μου διάδοχος τῶν ῾Αγίων ᾿Αποστόλων, καλοῦμαι νά γίνω καί μιμητής Αὐτῶν εἰς τό ἔργον τῆς διακονίας των, ἤτοι νά διακονήσω καί ποιμάνω τό ἐμπιστευθέν μοι ποίμνιον μέ αὐταπάρνησιν καί θυσίαν. ῞Οπως ἐκεῖνοι (οἱ ᾿Απόστολοι) ἔγιναν μιμηταί τοῦ καλοῦ ποιμένος ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ, ἔτσι καί ὁ ᾿Αρχιερεύς καλεῖται νά μιμηθῇ τούς ῾Αγίους ᾿Αποστόλους ὡς καί τόν Ποιμένα τῶν προβάτων τόν Μέγαν, τόν δόντα ῾Εαυτόν λύτρον ἀντί πολλῶν. Διά τοῦτο εἶπον, ὅτι ἡ ἀποστολή τοῦ ᾿Αρχιερέως εἶναι πρωτίστως διακονία, προσφορά, θυσία καί Σταυρός, ὁ ὁποῖος ὁδηγεῖ εἰς τήν ᾿Ανάστασιν. Αὐτό εἶναι ὅλο τό νόημα τῆς σημερινῆς τελετῆς τῆς ἐνθρονίσεώς μου. Σᾶς εὐχαριστῶ διά τήν προσέλευσίν σας, ἀλλά καί σᾶς παρακαλῶ ὅλους, ἀπό τόν πολιόν Μακαριώτατον ᾿Αρχιεπίσκοπον καί μέχρι τοῦ τελευταίου νηπίου, νά προσεύχεσθε πάντοτε δι᾿ ἐμέ τόν ἐλάχιστον ᾿Επίσκοπον Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς, ἵνα ἀξίως περιπατήσω τῆς εἰδικῆς κλήσεως καί ἀποστολῆς, τήν ὁποίαν ἔλαβον κατά τήν χειροτονίαν μου καί ἀξιωθῶ μέσω αὐτῆς τῆς κλήσεως καί ἀποστολῆς νά εὐαρεστήσω τόν Θεόν καί τύχω τῆς σωτηρίας μετά τοῦ Ποιμνίου μου, τό ὁποῖον μοί ἐνεπιστεύθη ὁ Θεός. Προσευχηθῆτε, λέγω, ὅπως ἡ ᾿Αρχιερατική ποιμαντική διακονία μου γίνῃ μία συνεχής θυσία - προσφορά πρός τό ποίμνιόν μου, καί ὡς ποιμήν καλός νά θυσιάσω καί τήν ψυχήν μου ὑπέρ τῶν προβάτων (᾿Ιω. 1,11). Προσευχηθῆτε ὥστε νά μή ξεχάσω ποτέ ὅτι ἡ ᾿Αρχιερωσύνη εἶναι πορεία μαρτυρίου καί Σταυροῦ καί ὅτι ὁ ᾿Αρχιερεύς, ὅπως καί κάθε πιστός, μόνον μέσα ἀπό τόν Σταυρό γεύεται τήν χαράν τῆς ᾿Αναστάσεως. Προσευχηθῆτε, ὡς ᾿Αρχιερεύς νά σταυρώνωμαι καθημερινῶς διά τό ποίμνιόν μου καί μέσα ἀπό αὐτήν τήν συνεχῆ σταύρωσιν νά γεύωμαι τήν χαρμολύπην τοῦ Σταυροῦ καί τῆς ᾿Αναστάσεως τοῦ Κυρίου. Σταυρός, λοιπόν, καί ᾿Ανάστασις εἶναι ἡ ᾿Αρχιερατική διακονία εἰς τό μυστικόν Σῶμα τοῦ Χριστοῦ, εἰς τήν ἐπί γῆς στρατευομένην ᾿Εκκλησίαν Του. Θλίψεις - συκοφαντίαι, διωγμοί καί πειρασμοί, ἔξωθεν καί ἔσωθεν, ἀπό δεδηλωμένους ἐχθρούς τοῦ Χριστοῦ, ἀλλά καί ἀπό ψευδαδέλφους, εἶναι ἡ ἄλλη μορφή τοῦ Σταυροῦ τῆς ᾿Αρχιερατικῆς διακονίας, διά τόν ῾Οποῖον προσευχηθῆτε θερμότερον νά φέρω εἰς πέρας καί μέχρι τῆς τελικῆς ᾿Αναστάσεως καί δικαιώσεως παρά τοῦ πρώτου διωχθέντος, συκοφαντηθέντος καί ἐπί τοῦ Σταυροῦ ὑψωθέντος Σωτῆρος Χριστοῦ. Τό γεγονός, ὅτι ἐκλήθην νά δεχθῶ τόν ᾿Επισκοπικόν βαθμόν καί νά ἀναλάβω ᾿Επισκοπικά - ᾿Αρχιερατικά καθήκοντα κατά τήν κρίσιμον ταύτην καμπήν τῆς ἱστορικῆς πορείας τῆς ᾿Εκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, μέ καλεῖ νά βιώσω περισσότερον τάς εὐθύνας μου καί νά συνειδητοποιήσω, ὅτι ᾿Επίσκοπος-᾿Αρχιερεύς πρωτίστως σημαίνει ᾿Αγών ἐναντίον τῶν σχεδίων τῶν σκοτεινῶν δυνάμεων, τά ὁποῖα συνεχῶς ἐπινοοῦν καί προωθοῦν κατά τῆς πανασπίλου Νύμφης τοῦ Χριστοῦ, ἤτοι τῆς ᾿Εκκλησίας Του. ῾Η μέχρι πρό τινος διακονία μου, ὡς Πρεσβυτέρου καί ὡς ᾿Αρχιγραμματέως τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου, εἶχεν ὡς ἀποτέλεσμα νά ἀποκτήσω πολυτιμωτάτας ἐμπειρίας, τάς ὁποίας καί ὡς ᾿Αρχιερεύς καί Μητροπολίτης Μεσογαίας καί ὡς Συνοδικόν μέλος θά θέσω εἰς τήν ὑπηρεσίαν τοῦ Σώματος τῆς ᾿Εκκλησίας καί τοῦ ῾Ιεροῦ ᾿Αγῶνος. Κατά τήν ἱεράν ταύτην στιγμήν, μιμνήσκομαι τούς ἐκπεσόντας πρώην 5 Μητροπολίτας, μιμνήσκομαι μετά πολλῆς πικρίας τάς κατά τῆς ᾿Εκκλησίας μεθοδεύσεις των, τάς ὁποίας τῇ ἐπηρείᾳ τοῦ πονηροῦ κατειργάσθησαν, ὡς ἐλάχιστος δέ τῶν ᾿Επισκόπων τῆς ᾿Εκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, τούς παρακαλῶ νά ἀναθεωρήσουν τήν στάσιν πού ἐτήρησαν κατά τήν παρελθοῦσαν ἑξαετίαν καί τούς διαβεβαιῶ ἀπό τήν ἰδικήν μου θέσιν, ὅτι ἡ ᾿Εκκλησία, ὡς ζῶσα Μήτηρ, τά πάντα δύναται νά οἰκονομήσῃ καί νά ρυθμίσῃ. Τούς παρακαλῶ νά θυμηθοῦν τήν ὑπόσχεσιν πού ἔδωκαν, ὅταν ἡ ᾿Εκκλησία πρίν ἀπό ἡμᾶς τούς ἀνεβίβασεν εἰς τόν ᾿Επισκοπικόν βαθμόν διά νά Τήν ὑπηρετοῦν καί ὑπερμαχοῦν ὑπέρ Αὐτῆς καί ὄχι νά συντάσσωνται μέ τά ὄργανα τοῦ σκότους καί νά τήν πολεμοῦν. Πατέρες καί ἀδελφοί Εἰς τούς ἐσχάτους αὐτούς καιρούς τό θηρίον τῆς ᾿Αποκαλύψεως τό ὁποῖον ἐνσαρκώνουν αἱ ἀντίθεαι δυνάμεις "ἤνοιξε τό στόμα αὐτοῦ εἰς βλασφημίαν πρός τόν Θεόν, βλασφημῆσαι τό ὄνομα αὐτοῦ καί τήν σκηνήν αὐτοῦ (δηλαδή τήν ᾿Εκκλησίαν) (᾿Αποκ. 13,6). Καί ἐνῶ τά σκοτεινά κέντρα ἀποφάσεων μάχονται τήν ᾿Ορθοδοξία μας καί τό ῎Εθνος μας, τοῦ ὁποίου ἐπιδιώκουν τήν συρρίκνωσιν, ἴσως καί τόν παντελῆ ἀφανισμόν, ἡμεῖς δάκνομεν καί κατεσθίομεν ἀλλήλους. Αὐτός εἶναι ὁ μεγαλύτερος πόνος, ὁ μεγαλύτερος Σταυρός, ἡ μεγαλυτέρα ὀδύνη διά τά πιστά καί ζῶντα μέλη τῆς ᾿Εκκλησίας τοῦ Χριστοῦ σήμερον. Αὐτή εἶναι καί διά τόν ἐνθρονιζόμενον σήμερον ᾿Επίσκοπον ἡ ἀφετηρία διά πνευματικούς ἀγῶνας. 'Αγῶνας διά τήν γνησίαν ὀρθόδοξον πίστιν, καί τήν ᾿Εθνικοχριστιανικήν μας παράδοσιν καί κληρονομίαν. ᾿Αγῶνας κατά πασῶν τῶν αἱρέσεων καί κατά τῶν ὀργάνων τοῦ σκότους. ᾿Αγῶνας. ᾿Αγῶνας, ὥστε νά καταστῇ ὁ ῾Ιερός τοῦτος Ναός τῆς ῾Αγίας Αἰκατερίνης κέντρον δράσεως κατά πασῶν τῶν αἱρέσεων. ᾿Αγῶνας διά τήν ἐπιστροφήν τῶν ἀπεσχισμένων καί τήν ἐν Χριστῷ ἑνότητα. ᾿Αγῶνας διά νά τονωθῇ τό ἀγωνιστικόν φρόνημα τῶν ᾿Ορθοδόξων καί διά τόν θρίαμβον τῆς ᾿Ορθοδοξίας. ᾿Αγῶνας πού ἀπαιτοῦν θυσίας, ἀλλά καί δυνάμεις πολλάς καί πρωτίστως τήν ἐξ᾿ ὕψους βοήθειαν. Διά τοῦτο ἀναλαμβάνων τήν ποιμαντορίαν τῆς ῾Ιερᾶς ταύτης Μητροπόλεως ἀφήνω τόν ἑαυτόν μου εἰς τό ἔλεος τοῦ Θεοῦ, ἐπικαλούμενος καί τήν μεσιτείαν τῆς ῾Υπεραγίας Θεοτόκου καί τῆς πανευφήμου Μεγαλομάρτυρος ῾Αγίας Αἰκατερίνης, ὡς καί τῶν ῾Αγίων Μαρτύρων Γεωργίου τοῦ ἐν Χοζεβᾶ, τῶν δέκα μαρτύρων τῶν ἐν Κρήτη καί τοῦ ὁσίου Μελετίου τοῦ νέου, τῶν ὁποίων τά ἅγια Λείψανα ἐτέθησαν ὑπό τήν ῾Αγίαν Τράπεζαν κατά τόν ἐγκαινιασμόν Αὐτῆς. Πατέρες καί ἀδελφοί "᾿Ελάχιστος εἰμί ἐν τῷ οἴκῳ τοῦ Πατρός μου", δηλαδή εἶμαι ὁ ἔσχατος πάντων εἰς τήν ᾿Εκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ. ῾Ο ἐλάχιστος τῶν ᾿Επισκόπων μέ ἐλλείψεις καί ἀδυναμίας πολλάς. Αἰσθάνομαι μικρός καί ἀδύναμος μπροστά στό μέγεθος τοῦ εἰδικοῦ χαρίσματος τοῦ ᾿Αρχιερατικοῦ ὑπουργήματος, ἀλλά καί ἐνώπιον ὅλων αὐτῶν τῶν προβλημάτων, ἐλπίζω ὅμως εἰς τόν Θεόν καί πιστεύω εἰς τήν ὑπόσχεσίν του, ὅτιδέν θά μέ ἐγκαταλείψῃ: "Οὐ μή σέ ἐγκαταλείψω, οὐ μή σέ ἀνῶ". ᾿Ελπίζω εἰς τάς εὐχάς τοῦ Πνευματικοῦ μου Πατρός Μακαριωτάτου ᾿Αρχιεπισκόπου κ. ᾿Ανδρέου, εἰς τάς εὐχάς ὅλων τῶν συνεπισκόπων μου, ὅλου τοῦ πρεσβυτερίου καί τάς προσευχάς ὅλων ὑμῶν τῶν πνευματικῶν τέκνων τῆς ᾿Εκκλησίας. Πατέρες καί ἀδελφοί. ῾Ο Μέγας Βασίλειος ὅταν ἔβλεπε τό σκάφος τῆς ᾿Εκκλησίας νά κλυδωνίζεται ὑπό τῶν κυμάτων ἀπηυθύνετο πρός ἕνα συνεπίσκοπόν του καί τοῦ ἐζήτει τήν βοήθειαν: "Μή ἀποκάμης, τοῦ ἔλεγε, μή ἀποκάμης προσευχόμενος ὑπέρ τῶν ᾿Εκκλησιῶν καί δυσωπῶν καί παρακαλῶν τόν Θεόν". ῞Οθεν καί ἐγώ σᾶς παρακαλῶ, μή ἀποκάμετε εἰς τό νά προσεύχεσθε ὑπέρ ἐμοῦ, ὑπέρ τῆς ᾿Εκκλησίας, ὑπέρ ἑαυτῶν καί ἀλλήλων, ἀλλά καί ὑπέρ τῶν διωκόντων ἡμᾶς πρώην ἐν Χριστῷ ἀδελφῶν, οἱ ὁποῖοι ἐξελθόντες τοῦ σκάφους τῆς ᾿Εκκλησίας πνίγονται εἰς τά ἁλμυρά ὕδατα τῶν βλασφημιῶν καί τοῦ σχίσματος. ῾Ημεῖς, καί ὅλον τό πλήρωμα τῆς ᾿Εκκλησίας περιμέναμε νά μᾶς στηρίξουν αὐτοί πού σήμερον μᾶς πολεμοῦν. Περιμέναμε ὡς Πατέρες καί ᾿Επίσκοποι νά θυσιασθοῦν δι᾿ ἡμᾶς καί πρώτιστα διά τόν Χριστόν καί τήν ᾿Εκκλησίαν Του. Αὐτοί ὅμως ἠθέλησαν νά θυσιάσουν τό ποίμνιον εἰς τόν βωμόν τῶν σκοτεινῶν δυνάμεων τοῦ Βατικανοῦ, τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καί τοῦ ὀπίσω αὐτοῦ κρυπτομένου Σιωνισμοῦ. Προτίμησαν νά μᾶς συκοφαντήσουν, νά μᾶς μισήσουν μῖσος ἄδικον καί νά σχίσουν τό Σῶμα τῆς ᾿Εκκλησίας. Παρά ταῦτα τούς καλοῦμεν ἐν ἀγάπῃ νά ἐπιστρέψουν. Θά γίνωμεν ἡ κλίμακα διά νά πατήσουν καί χωρίς νά συντριβοῦν νά κατέλθουν ἀπό τά ὕψη εἰς τά ὁποῖα τούς ἀνεβίβασεν ὁ πονηρός καί ἀπειλεῖ νά τούς ρίψῃ εἰς τά βάθη τοῦ ἄδου καί νά τούς συντρίψῃ. Τούς δίδομεν τήν χεῖρά μας νά ἐξέλθουν ἐκ τοῦ βάλτου εἰς τόν ὁποῖον μόνοι τους ἐρρίφθησαν, τούς δίδει ὁ Χριστός τό ὕδωρ τῆς μετανοίας νά λουσθοῦν καί νά ἐπιστρέψουν. ῾Ως ᾿Επίσκοπος τῆς ᾿Εκκλησίας τοῦ Χριστοῦ ἐπαναλαμβάνω τό τοῦ Μακαριωτάτου ᾿Αρχιεπισκόπου: "᾿Εάν οἱ πέντε εἶναι ἐλεύθεροι καί δέν ὑπηρετοῦν σκοτεινά σχέδια τῶν σκοτεινῶν δυνάμεων τοῦ Βατικανοῦ - Οἰκουμενισμοῦ, ἄς τό δείξουν, διότι πρίν ἀπό ἐμέ τούς καλεῖ ἡ ᾿Εκκλησία εἰς τήν ῾Οποίαν ἔμπηξαν βαθειά τό ξίφος τοῦ σχίσματός των. Ζητεῖ ἡ ᾿Εκκλησία νά τό βγάλουν καί Αὐτή θά πλύνῃ τά αἵματα καί θά θεραπεύσῃ τό τραῦμα". Μακαριώτατε Δέσποτα Σεβασμιώτατοι ᾿Αρχιερεῖς Τιμιώτατον Πρεσβυτέριον Λαέ τοῦ Θεοῦ περιούσιε Αὐτός εἶναι ὁ διακαής μου πόθος.Στηριζόμενος εἰς τήν ἀγάπην σας καί τάς εὐχάς σας καί πρωτίστως εἰς τήν βοήθειαν τοῦ Θεοῦ, νά ἀγωνισθῶ μέ ὅλας μου τάς δυνάμεις κατά τῶν δυνάμεων τοῦ σκότους καί ὑπέρ τῆς ἑνότητος ὅλων ἐν τῇ ᾿Εκκλησίᾳ τοῦ Χ

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΔΗΜΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΙΝΔΙΚΤΟΥ

ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΙΝΔΙΚΤΟΥ Σήμερα η Εκκλησία μας εορτάζει την Αρχή της Ινδίκτου, δηλαδή αρχή του νέου Εκκλησιαστικού έτους. Για την περίπτωση αυτή, ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης γράφει στον Συναξαριστή του: «Πρέπει να ηξεύρωμεν, αδελφοί, ότι η του Θεού αγία Eκκλησία εορτάζει σήμερον την Iνδικτιώνα, διά τρία αίτια. Πρώτον, επειδή και αυτή είναι αρχή του χρόνου. Διά τούτο και κοντά εις τους παλαιούς Pωμάνους πολλά ετιμάτο αυτή εξ αρχαίων χρόνων. Iνδικτιών δε κατά την ρωμαϊκήν, ήτοι λατινικήν γλώσσαν, θέλει να ειπή ορισμός. Kαι δεύτερον εορτάζει ταύτην η Eκκλησία, επειδή και κατά την σημερινήν ημέραν, επήγεν ο Kύριος ημών Iησούς Xριστός μέσα εις την Συναγωγήν των Iουδαίων, και εδόθη εις αυτόν το Bιβλίον του Προφήτου Hσαΐου, καθώς γράφει ο Eυαγγελιστής Λουκάς (Λουκ. δ΄). Tο οποίον Bιβλίον ανοίξας ο Kύριος, ω του θαύματος! ευθύς εύρε τον τόπον εκείνον, ήτοι την αρχήν του εξηκοστού πρώτου κεφαλαίου του Hσαΐου, εις το οποίον είναι γεγραμμένον διά λόγου του τα λόγια ταύτα: «Πνεύμα Kυρίου επ’ εμέ, ου ένεκεν έχρισέ με, ευαγγελίσασθαι πτωχοίς απέσταλκέ με, ιάσασθαι τους συντετριμμένους την καρδίαν, κηρύξαι αιχμαλώτοις άφεσιν και τυφλοίς ανάβλεψιν, αποστείλαι τεθραυσμένους εν αφέσει, κηρύξαι ενιαυτόν Kυρίου δεκτόν». Aφ’ ου δε ανέγνωσεν ο Kύριος τα περί αυτού λόγια ταύτα, εσφάλισε το Bιβλίον και το έδωκεν εις τον υπηρέτην. Έπειτα καθίσας, είπεν εις τον λαόν «ότι σήμερον ετελειώθησαν οι λόγοι της Προφητείας ταύτης εις τα εδικά σας αυτία». Όθεν ο λαός ταύτα ακούων, εθαύμαζε διά τα χαριτωμένα λόγια, οπού εύγαινον εκ του στόματός του, ως τούτο γράφει ο αυτός Eυαγγελιστής Λουκάς (αυτόθι). Eίναι δε και τρίτη αιτία, διά την οποίαν η Eκκλησία του Xριστού κάμνει σήμερον ενθύμησιν της Iνδίκτου, και εορτάζει την αρχήν του νέου χρόνου: ήγουν, ίνα διά μέσου της υμνωδίας και ικεσίας, οπού προσφέρομεν εις τον Θεόν εν τη εορτή ταύτη, γένη ο Θεός ίλεως εις ημάς, και ευλογήση τον νέον χρόνον, και χαρίση τούτον εις ημάς ευτυχή και γεμάτον από όλα τα σωματικά αγαθά. Kαι ίνα φωτίση τας διανοίας μας, εις το να περάσωμεν όλον τον χρόνον καθαρώς και με αγαθήν συνείδησιν, και εις το να ευαρεστήσωμεν τω Θεώ, με την φύλαξιν των εντολών του. Kαι ούτω να τύχωμεν των εν Oυρανοίς αιωνίων αγαθών».

ΜΙΑ ΟΜΟΛΟΓΙΑΚΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΣΕΒ/ΤΟΥ ΒΕΡΡΟΙΑΣ ΚΑΙ ΝΑΟΥΣΗΣ ΤΑΡΑΣΙΟΥ

ΜΙΑ ΟΜΟΛΟΓΙΑΚΗ ΥΠΕΡ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΓΟΧ ΒΕΡΡΟΙΑΣ ΚΑΙ ΝΑΟΥΣΗΣ ΤΑΡΑΣΙΟΥ ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝ ‘’ΜΑΧΟΥ ΥΠΕΡ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΔΟΣ’’ Ιεραποστολικον καί Αντιαιρετικον ενημερωτικόν Φυλλάδιον του «Συλλόγου των Ορθοδοξων» του Επισκοπείου – Ιερας Μονης Αγιας Αικατερινης Κορωπίου Αττικης, λειτουργουντος ως Παραρτηματος καί εις τα πλαίσα των σκοπων του ΙΦΣΚΑΕΓΟΧ Ματθαιος ο Α. Διευθυνσις: 4ο χιλιομετρον Λεωφορου Κορωπίου Μαρκοπούλου, Τ.Θ. 54 Κορωπι 19401, Τηλ. 210 6020176, 60907162202, 6977290326 Αριθμ. Φυλλου 15 Ιανουαριος 2021 ΜΙΑ ΟΜΟΛΟΓΙΑΚΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΣΕΒ/ΤΟΥ ΒΕΡΡΟΙΑΣ ΚΑΙ ΝΑΟΥΣΗΣ ΤΑΡΑΣΙΟΥ ΤΟΥ ΜΟΛΙΣ ΠΡΟ ΔΥΟ ΠΕΡΙΠΟΥ ΜΗΝΩΝ ΕΚΔΗΜΗΣΑΝΤΟΣ ΤΩΝ ΩΔΕ Προς τον Σεβασμιώτατον Πειραιώς και Νήσων κ. Νικόλαον Κοινοποίησις: ΜακαριώτατονΑρχιεπίσκοπον Αθηνών και Πάσης Ελλάδος κ. Ανδρέαν και άπαντας Σεβ/τους Αρχιερείς Σεβασμιώτατε αδελφέ και συλλειτουργέ κ. Νικόλαε Ο Χριστός είη εν τω μέσω ημών. Πολλάκις, κατά το παρελθόν, διαμαρτυρήθηκα με το δικό μου τρόπο, για όσα αντικανονικά συμβαίνουν, αλλά ποτέ δεν με λάβατε υπ’ όψιν. Αλλά και εσχάτως που τα εκκλησιαστικά μας πράγματα πάνε στο χειρότερο και έχουν πάρει την πορεία προς την ‘’καταστροφή’’, ύψωσα φωνήν διαμαρτυρίας, αλλά και πάλι δεν με υπελογίσατε. Θεωρώ Αρχιερατικόν καθήκον να τα γράψω άλλη μία φορά και σείς ό, τι νομίζετε κάνετε. Αφορμή δια την παρούσαν αποτελεί η υπ’ αριθμ. Πρωτ. 3196/26.8.03 Πρόσκλησίς σας δια Σύνοδο Ιεραραχίας την 17.9.03. Σεβασμιώτατε. ΄΄Ενός κακού δοθέντος μύρια έπονται΄΄. Μετά την κακήν μεταχείρισιν – αντιμετώπισιν του θέματος της ΄΄παραιτήσεως΄΄ του Μακαριωτάτου, ακολούθησαν πολλά… Γι’ αυτό από την 5.2.03, προσωπικά σας έστειλα έξι επιστολές διαμαρτυρίας. Και το νόημα σε όλες αυτές, όπως το διατύπωνα με τον δικό μου τρόπο, ήταν: ΄΄ Όχι στις παρανομίες, όχι στις αντικανονικότητες΄΄. Και τούτο πάντοτε το έκαμνα με αγάπη και ενδιαφέρον δια την ενότητα της Συνόδου. Εσείς όμως δεν δώσατε καμμιά σημασία. Περιφρονήσατε και την Αρχιερωσύνην μου και τα λόγια μου, αυτά τα ταπεινά και άτεχνα. Την πρώτη μου επιστολή σας την έστειλα στις 10.2.03, αλλά δεν την λάβατε υπ’ όψιν. Στις 22.4.03 σας έστειλα άλλη επιστολή μαζί και γνωμοδότηση. Την παρασιωπήσατε και αυτήν. Αλλά και στις 25.4.03 που πάλιν σας έστειλα άλλη, την γράψατε και αυτή ΄΄κάτω από τα υποδήματά τας΄΄. Σας έγραψα, ότι εις ένδειξιν εντονωτάτης μου διαμαρτυρίας και με το δικαίωμα που έχω και στηρίζεται στους Κανόνες θείου και ανθρωπίνου δικαίου, επιφυλάσσομαι να προσφύγω αρμοδίως, δια την παράνομον πράξιν… και πάλιν δεν δώσατε σημασία. Και ο τρόπος που με αντιμετωπίσατε; Όχι αδελφικός. Αλλά, όπως συνήθως πονηρός. Την Παρασκευή βράδυ 17.5.03 καλέσατε, ως ΄΄Τοποτηρητής΄΄, Ενδημούσα. Με ειδοποιήσατε την Πέμπτη το βράδυ, να έλθω, ενώ ξέρατε πως είναι αδύνατο από 500 χιλιόμετρα μακρυά να παρευρίσκωμαι την άλλη μέρα. Και το κάνατε επίτηδες δια να μην έλθω. Αλλά δεν είναι μόνον αυτό. Στον Σεβ/το Γαλακτίωνα, είπατε ότι με ειδοποιήσατε από την Τρίτη, δηλαδή είπατε και ψέμματα. Ο δε Σεβ. Γαλακτίων, όταν τον ενημέρωσα σχετικώς μου είπε, ότι αν ήξερε ότι με ειδοποίησαν την Πέμπτη το βράδυ δεν θα ερχόταν ούτε αυτός στην Ενδημούσα. Αλλά και την Πέμπτη επιστολή μου της 30.5.03 δεν σεβαστήκατε καθόλου. Ούτε την δεύτερη παράγραφο, ούτε την Τρίτη. Με την επιστολή αυτή: Πρώτον σας ενημέρωσα, ότι δεν είχα λάβει την πρόσκλησι και δεύτερον σας ζήτησα να αναβάλετε την εκλογήν, ώστε να δοθή ο χρόνος να συζητηθούν τα εκκρεμούντα θέματα και έτσι να δοθή η δυνατότης σε όλους τους Αρχιερείς να συμμετάσχουν, αφού δηλαδή βρεθή μία λύσις σ’ αυτά. Πως ήτο δυνατόν να συμμετάσχω υπ’ αυτάς τας προϋποθέσεις; Και σεις δεν δώσατε καμμιά σημασία στην ένστασί αυτή, ούτε και στις ενστάσεις των άλλων δύο Αρχιερέων. Προχωρήσατε μόνοι σας. Και τώρα γράφετε ότι αδικαιολογήτως απουσιάσαμε. Όχι, Σεβασμιώτατε, εμείς πολύ δικαιολογημένα δεν συμμετείχαμε, τουναντίον εσείς πολύ αδικαιολόγητα βιασθήκατε να κάνετε τις εκλογές. Και πού ακούστηκε να συμμετέχη στην εκλογή του διαδόχου του ο ΄΄παραιτούμενος΄΄ Αρχιεπίσκοπος; Γιατί βιασθήκατε; Μήπως χάσετε την ευκαιρία; Και ύστερα λέτε ότι ενεργήσατε κατά τους Κανόνες. Που το είδατε αυτό. Δεν βλέπετε τουλάχιστον τους νεοημερολογίτας, πόσο προσκετικοί είναι σ’ αυτό το θέμα; Δεν παίρνετε παράδειγμα από τον αποθανόντα νεοημερολογίτη ΄΄Αρχιεπίσκοπο΄΄ Σεραφείμ, που, όταν μιλούσανε για την διαδοχή του, αν και η κατάστασι της υγείας του ήτο πολύ χειροτέρα από του Μακαριωτάτου, έβγαινε στην τηλεόρασι, και έλεγε ΄΄ζω ακόμη, τί είναι αυτά που λέτε΄΄ και έμεινε μέχρι τέλος στην θέσι του. Ή από τον επίσης νεοημερολογίτη ΄΄Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης΄΄ Παντελεήμονα, που στην κηδεία του εδήλωσαν ότι η εκλογή του διαδόχου του θα γίνη μετά πενήντα μέρες, και, όπως είναι γνωστόν, εκκρεμεί τώρα δύο μήνες, μετά την παρέμβασι του Βαρθολομαίου. Εκείνοι, όπως λένε, αφήνουν να ενεργήση το θέλημα του Θεού, Γιατί αφήνουμε στην άκρη το θέλημα του Θεού, και προβάλουμε το δικό μας; Γιατί τόση βιασύνη; Και το λέω αυτό, διότι αυτά που έγιναν με την παραίτησι του Μακαριωτάτου είναι πρωτοφανή και πρωτάκουστα. Και τώρα ζητάτε να έλθουμε να σας αναγνωρίσουμε; Μα πως να σας αναγνωρίσουμε, όταν δεν θελήσατε να συζητηθούν τόσο σοβαρά θέματα; Και μάλιστα θέματα, όπως αυτό του Απαλλακτικού Βουλεύματος, και αυτά που λένε οι Φλωρινικοί, ότι μας αναγνωρίζουν από το 1971, και άλλα; Σεβασμιώτατε, όταν χειροτονηθήκαμε δώσαμε την υπόσχεσι ότι θα μείνουμε μέχρι τέλους Ορθόδοξοι και Ομολογητές, και ότι θα τηρήσουμε επακριβώς την Κανονική Ταξη και θα διαφυλάξουμε την Ομολογία μας και την Αποστολική μας Διαδοχή, όπως μας την παρέδωσε ο Χριστός, δια των χειροτονιών του 1935 και 1948, μακρυά από προδοσίες του 71 και άλλα. Πόσοι αγώνες γίνονται δια την Ελληνικότητα της Μακεδονίας, επειδή οι ανθέλληνες Σκοπιανοί την επιβουλεύονται. Εμείς δια την ακεραιότητα και την γνησιότητα της Ορθοδοξίας μας και της Αποστολικής μας Διαδοχής, δεν θα κάνουμε αγώνα; Όταν μάλιστα κάποιοι επιβουλεύονται ακόμη και σήμερα την Ομολογία μας, και θέλουν να εξαρτήσουν την Αποστολική μας Διαδοχή, μέσω της ΄΄χειροθεσίας΄΄, ότι δήθεν έγινε ΄΄επί σχισματικών΄΄, από τους Ρώσους της Διασποράς; Τί περιμένουμε για να δώσουμε την πρέπουσα απάντησι; (Επεται η υπογραφη) + Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΒΕΡΡΟΙΑΣ ΚΑΙ ΝΑΟΥΣΗΣ ΤΑΡΑΣΙΟΣ Διά τον «Αντιαιρετικόν Αγωνα Γνησιων Ορθοδόξων» (Ιεραποστολή καί Φιλανθρωπία) φυλλάδιον το οποίον εκδίδεται εις τα πλαίσια των σκοπων του ΙΦΣΚΑΕΓΟΧ ΜΑΤΘΑΙΟΣ Ο Α καί του Παραρτηματος αυτου «ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΙΚΟΝ ΦΙΛΟΠΤΩΧΟΝ ΤΑΜΕΙΟΝ» της Ιεράς Μητροπόλεως ΓΟΧ Μεσογαίας, Λαυρεωτικής καί Αχαρνων. Ελάχιστος προς Κύριον ευχέτης Ο Προεδρος του Μητροπολιτικου Φιλοπτωχου Ταμείου + Ο Μεσογαίας, Λαυρεωτικης καί Αχαρνων Κηρυκος.

Ο ΣΕΒΑΣΜ. ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΚΑΣΣΑΝΔΡΕΙΑΣ ΕΙΡΗΝΑΙΟΣ ΣΥΓΧΑΙΡΕΙ ΤΟΝ ΣΕΒΑΣΜ. ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΝ ΔΡΑΜΑΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΝ ΔΙΑ ΤΟ ΑΡΘΡΟΝ ΤΟΥ ΕΙΣ ΤΗΝ "ΒΡΑΔΥΝΗΝ".

Κήρυξ Γνησίων Ορθοδόξων δημοσίευσε εδώ:Επίσκοπος Κηρυκος Εκκλησίας Κατακομβων Μόλις τώρα · Ο ΣΕΒΑΣΜ. ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΚΑΣΣΑΝΔΡΕΙΑΣ ΕΙΡΗΝΑΙΟΣ ΣΥΓΧΑΙΡΕΙ ΤΟΝ ΣΕΒΑΣΜ. ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΝ ΔΡΑΜΑΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΝ ΔΙΑ ΤΟ ΑΡΘΡΟΝ ΤΟΥ ΕΙΣ ΤΗΝ "ΒΡΑΔΥΝΗΝ". Ἀναδημοσιεύομεν τήν κατωτέρω ἐπιστολήν τοῦ Μητροπολίτου Κασσανδρείας Εἰρηναίου, ἀπευθυνομένην πρός τόν Μητροπολίτην Δράμας διά τό ἄρθρον του ἐν τῇ στήλῃ τοῦ "Λαϊκοῦ Πανεπιστημίου" τῆς "Βραδυνῆς" περί ἡμερολογίου. Ἱερά Μητρόπολις Κασσανδρείας Ἐν Πολυγύρῳ τῇ 11ῃ Ἰουνίου 1935 Ἀριθ. Πρωτ. 813 Πρός τόν Σεβασμιώτατον Μητροπολίτην Ἁγίον Δράμας καί Φιλίππων κ. Βασίλειον. Εἰς Ἀθήνας Ἀγαπητέ ἐν Χριστῷ ἀδελφέ, Εὖγε καί ὑπέρευγε διά τό περί ἡμερολογίου μάθημα, τό ὁποῖον μετά διακρινούσης ἡμᾶς παρρησίας, ἐνθέου ζήλου καί ἁγνῆς φιλοπατρίας ἐδημοσιεύσατε ἐν τῇ στήλῃ τοῦ "Λαϊκοῦ Πανεπιστημίου-Βραδυνῆς" τῆς Δευτέρας 10ης Ἰουνίου ἐ.ἔ. Θεωρῶ ἀδελφικόν καί φιλικόν καθῆκον νά συγχαρῶ θερμῶς τήν ὑμετέραν Σεβασμιότητα, ὄχι μόνον διότι αὕτη μεθ' ὁλόκληρον τριακονταετίαν ἐπακριβῶς διετύπωσε καί ἐπικαίρως ἐδημοσίευσε τάς περί Ἰουλιανοῦ ἡμερολογίου σαφεῖς καί πεφωτισμένας γνώμας τοῦ ἀλήστου μνήμης μεγάλου μαθηματικοῦ καί διδασκάλου τοῦ Ἔθνους ἀοιδίμου Ἀνδρέου Σπαθάρη, ἀλλά καί αὐτολεξεί παρέθηκε τόν ἐπίλογον τῆς ἐν τῇ μεγάλῃ Αἰθούσῃ τοῦ Ἑλληνικοῦ Φιλολογικοῦ Συλλόγου Σταυροδρομίου Κωνσταντινουπόλεως ὑπερόχου διαλέξεως ἐκείνου, εἰπόντος: "Ἀφήνω μετά θάνατον τήν εὐλογίαν μου εἰς πάντας ἐκείνους, ὅσοι θά μείνωσι πιστοί εἰς τήν τήρησιν τοῦ Πατρίου Ἰουλιανοῦ ἡμερολογίου, τήν κατάραν μου δέ εἰς πάντας, ὅσοι θά κατατολμήσουν τήν ἀντικατάστασιν αὐτοῦ διά τοῦ Γρηγοριανοῦ ἡμερολογίου". Ἄν ὁ περιούσιος τοῦ Κυρίου Ὀρθόδοξος Ἑλληνικός Κλῆρος καί Λαός, καταλλήλως ἐπί πλέον διεφωτίζετο περί τοῦ γεγονότος, ὅτι ἡ εἰσαγωγή τοῦ νέου ἡμερολογίου ἐν τῇ Ὀρθοδόξῳ Ἐκκλησίᾳ, οὐδαμῶς ἐπετρέπετο καί δι' ἄλλους μέν σοβαρούς ἐθνικούς λόγους, ἀλλά καί διότι θά ἔφερε σύγχυσιν καί μερισμόν ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ καί θά προὐκάλει τήν διαίρεσιν τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἔθνους εἰς δύο ἀντιμαχόμενα ἐχθρικά στρατεύματα καί τήν διάσπασιν τῆς δι' αἰώνων διϊκνουμένης θρησκευτικῆς ἑνότητος καί σταθερᾶς ἐμμονῆς εἰς πᾶν ὅ,τι παρεδώκασιν ἡμῖν οἱ ἀπ' ἀρχῆς αὐτόπται τοῦ Λόγου διά τῶν ἁγίων Πατέρων καί Οἰκουμενικῶν Διδασκάλων καί τῶν 7 ἁγίων Οἰκουμενικῶν Συνόδων, εἴτε ὡς δόγμα, εἴτε ὡς Παράδοσιν, εἴτε ὡς πρᾶξιν ἐκκλησιαστικήν, εἴτε ὡς ἦθη καί χριστιανικά ἔθιμα, τότε θά ἐτίθετο τελεία καί παῦλα εἰς τάς ὑστερικάς φωνασκίας τῶν κατά πλειοψηφίαν "μή νοούντων μήτε ἃ λέγουσι, μήτε περί τίνων διαβεβαιοῦνται" (Τιμ. 1, 7) ὅταν φωνασκῶσι περί τοῦ νέου ἡμερολογίου, ἐξαιρουμένων βεβαίως τῶν μεμυημένων, οἱ ὁποῖοι πάσῃ μηχανῇ ἀγρύπνως ἐργάζονται ἐν ἀντιθέσει πρός τούς πιστούς ὀπαδούς τοῦ Χριστοῦ, εὐχομένους καθ' ἑκάστην πρός τόν Οὐράνιον Πατέρα "ἐλθέτω ἡ Βασιλεία Σου", καί καθιδρύσωσι ἐν τῷ κόσμῳ τήν βασιλείαν τῶν σιωνιστῶν ἤ ταὐτόν εἰπεῖν τό ἀνατρεπτικόν παντός ὁσίου καί ἱεροῦ, πάσης θείας εὐλογίας καί χριστιανικῆς ἀρετῆς, βασίλειον τοῦ ἀντιχρίστου. "Ἀλλ' ὁ ἀδικῶν, ἀδικησάτω ἔτι, καί ὁ ῥυπαρός ῥυπαρευθήτω ἔτι, καί ὁ δίκαιος δικαιοσύνην ποιησάτω ἔτι καί ὁ ἅγιος ἁγιασθήτω ἔτι. Ἰδού ἔρχομαι ταχύ, ᾧ ἐδόθη πᾶσα ἐξουσία ἐν οὐρανῷ καί ἐπί γῆς, ἀποδοῦναι ἑκάστῳ κατά τά ἔργα αὐτοῦ". Ἐπί τούτοις διατελῶ μετά πολλῆς ἐκτιμήσεως & ἀγάπης ἀδελφικῆς. + Ὁ Κασσανδρείας ΕΙΡΗΝΑΙΟΣ ("Βραδυνή" 14/6/1935) Λιγότερα

ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΛΗΦΘΕΙΣΑΙ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΤΗΡΗΘΗ Η ΚΑΝΟΝΙΚΗ ΚΑΙ ΝΟΜΙΜΟΣ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ

ΓΝΗΣΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΣΤΡΟΓΓΥΛΗ (ΣΤΑΜΑΛΑ) 194 00 Τ.Θ. 54 ΚΟΡΩΠΙ ΑΤΤΙΚΗΣ ΤΗΛ. 210.6020176, 210 2466057 Α. Π. 202 ᾿Εν ᾿Αθήναις τῇ 16-5-2001 (π.ἡ.). ΠΡΟΣ τόν Μακαριώτατον Πρόεδρον καί ἅπαντα τά μέλη τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου τῆς Γνησίας ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας τῆς ῾Ελλάδος. Μακαριώτατε, Σεβασμιώτατοι ᾿Αρχιερεῖς, εἴθε ὁ Χριστός νά εἶναι ἐν τῷ μέσω ἡμῶν καί μή ἀντανέλη ἀφ᾿ ἡμῶν τήν Χάριν τοῦ Παναγίου Του Πνεύματος. Τήν 14-4-01 ὑπεβάλαμεν, ἐνώπιον τῆς συνεδριαζούσης ῾Ιερᾶς Συνόδου, τό ὑπ᾿ ἀριθμ. 198 ἔγγραφον - αἴτησιν, πρός ῾Υμᾶς τόν Μακαριώτατον Πρόεδρον καί τούς ᾿Αρχιερεῖς τούς συμμετασχόντας κατά τήν προηγηθεῖσαν τήν 13-4-2001 Α' συνεδρίασιν τῆς ῾Ιεραρχίας, Σεβασμιωτάτους Πειραιῶς κ. Νικόλαον, ᾿Αργολίδος κ. Παχώμιον, Περιστερίου κ. Γαλακτίωνα, καί Διαυλείας κ. ᾿Ανδρέαν καί ἐγράφομεν ἐν αὐτῷ. Παραθέτομεν ἐν τῷ συνόλῳ του τό κείμενόν μας: "᾿Επειδή κατά τήν χθεσινήν (13-4-2001) συνεδρίασιν τῆς ῾Ιεραρχίας ὑπεγράφη ᾿Απόφασις περί "ὁριστικῆς" παύσεώς μου ἀπό τῆς θέσεως τοῦ ᾿Αρχιγραμματέως, τήν ὁποίαν ὑπέγραψεν καί ἡ ἐλαχιστότης μου μέ τήν ἔνδειξιν "ἐνίσταμαι". ᾿Επειδή ἡ ἀπόφασις αὕτη ἐλήφθη χωρίς νά τηρηθῇ ἡ Κανονική καί Νόμιμος διαδικασία, ἐνῶ παρεβιάσθησαν ὅλως αὐθαιρέτως οἱ ῾Ιεροί Κανόνες καί βασικοί Κανόνες δικαίου, καί ἠθικῆς τάξεως, τῶν ὁποίων ἡ παράβασις πέραν τῶν ἄλλων συνεπάγεται καί ἀκύρωσιν τῆς ἐν λόγῳ ἀποφάσεως. ᾿Επειδή, κατέθεσα εἰς τά Πρακτικά καί ἐζήτησα νά συναφθῇ μέ τήν "᾿Απόφασιν" καί ἡ δήλωσίς μου, καθ᾿ ἥν: "᾿Επί τῆς ἀποφάσεως τῆς 13-4-2001 ἐνίσταμαι, διότι ἐνῶ ἐζήτησα νά ἀναγνωσθῇ ἡ ἀπάντησίς μου ἐπί τῆς εἰσηγήσεως τοῦ Μακαριωτάτου, ἐνῶ ὑπάρχει ἡ σχετική ἀναφορά μου (186/31-1-01), ἐνῶ ὁ Σεβ/τος ᾿Αργολίδος εἶπεν: "καί οἱ ἐγκληματίαι ἀπολογοῦνται", ἐνῶ ὁ Σεβ/τος Περιστερίου ἐπέμενε νά διαβασθῆ ἡ ἀπολογία μου, τοῦτο δέν ἐγένετο δεκτόν ὑπό τοῦ Μακαριωτάτου καί τοῦ Σεβ/του Πειραιῶς καί ἀσφαλῶς καί τοῦ Σεβ. Διαυλείας. Οὕτω "κατεδικάσθην" ἀναπολόγητος. ᾿Επί τῆς ἀποφάσεως ὑπέγραψα μέ τήν ἔνδειξιν "ἐνίσταμαι", ἐσημείωνα δέ εἰς τήν δήλωσιν ταύτην, ὅτι "θά ἀκολουθήσῃ ἔνστασις"..... ΕΥΣΕΒΑΣΤΩΣ ΖΗΤΩ νά μοῦ παρασχεθῇ ἡ ἐν λόγῳ ᾿Απόφασις,ὡς καί τά Πρακτικά (ἔστω τά Πρόχειρα). ᾿Επίσης ζητῶ καί τά Πρακτικά τῆς 31-1-2001, τά ὁποῖα ἤδη ἔχουν ὑπογραφεῖ καί ἐπί τῶν ὁποίων ὡς ἐσημείωσα παρετηρήθησαν σοβαραί παραλείψεις. Σημειώνω δέ ὅτι μέχρι Κανονικῆς ἐκδικάσεως τῆς ᾿Ενστάσεώς μου ἡ ἐν λόγῳ ᾿Απόφασις δέν ἰσχύει. ᾿Ελάχιστος ἐν ᾿Επισκόποις + ῾Ο Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς Κήρυκος" ῾Η Α.Μ. ὁ ᾿Αρχιεπίσκοπος κ. ᾿Ανδρέας, εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὡς ἄνω ἡμετέρου ἐγγράφου μοί ἀπέστειλεν προσφάτως τό κάτωθι ἔγγραφον, τό ὁποῖον παραθέτομε αὐτούσιον: "ΕΚΚΛΗΣΙΑ Γ.Ο.Χ. ΕΛΛΑΔΟΣ ΙΕΡΑ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΗ Μπότσαρη 8 - Περιστέρι - ᾿Αθῆναι ᾿Αριθμ. Πρωτ. 1317 ᾿Εν ᾿Αθήναις τῇ 12 Μαΐου 2001 (έκκλ. ἡμερ.) Πρός τόν Σεβ/τον Μητροπολίτην Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς κ. Κήρυκον Στρογγύλη 194 00 ΚΟΡΩΠΙ Σεβασμιώτατε, ὁ Κύριος ἐν τῷ μέσω ἡμῶν πάντοτε. Εἰς ἀπάντησιν τῆς ἀπό 14-4-2001 (π.η.) καί ὑπ᾿ ἀριθμ. Πρωτ. 198 ὑμετέρας ἐπιστολῆς, σᾶς γνωρίζω τά ἐξῆς: ῾Η ῾Ιερά Σύνοδος τῆς ῾Ιεραρχίας κατά τήν Συνεδρίασιν Αὐτῆς τῆς 13ης ᾿Απριλίου ἐ.ἔ. ἀπεφάσισε τήν ὁριστικήν παῦσιν ὑμῶν ἐκ τῆς θέσεως τοῦ ᾿Αρχιγραμματέως Αὐτῆς καί τόν διορισμόν εἰς αὐτήν τοῦ Αἰδ/του ῾Ιερέως π. ΔημητρίουΤσαρκατζόγλου, δι᾿ οὕς λόγους γνωρίζετε, καθ᾿ ὅτι συμμετείχατε εἰς τήν ὡς ἄνω Συνεδρίασιν καί μάλιστα ὑπεγράψατε τήν σχετικήν Πράξιν - ᾿Απόφασιν τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου (᾿Αριθμ. Πρω. 3150). Κατόπιν τῶν ἀνωτέρω οἱ προβαλλόμενοι ἐν τῇ προαναφερθείσῃ ἐπιστολῇ Σας ἰσχυρισμοί εἶναι ἀνεδαφικοί καί προκαλοῦν κατάπληξιν. ῾Η ῾Ιερά Σύνοδος οὐδεμίαν καταδικαστικήν ἀπόφασιν ἐξέδωσε ἐν προκειμένῳ καθ᾿ ὑμῶν, ἀλλ᾿ ἁπλῶς προέβη εἰς μίαν διοικητικήν πράξιν, αὐτήν τῆς παύσεώς Σας ἀπό τῆς θέσεως τοῦ ᾿Αρχιγραμματέως καί τῆς ἀντικαταστάσεώς Σας ὑφ᾿ ἐτέρου Κληρικοῦ, καθ᾿ ὅ ἔχει δικαίωμα. Εἶναι ἄξιον περιεργείας, τό ὅτι παρουσιάζεσθε ἀγνοῶν, ὅτι ἡ ῾Ιερά Σύνοδος, ὡς διοικητικόν ὄργανον ἐν προκειμένῳ δικαιοῦται νά διορίζῃ (ὅπως ἐδιώρισεν ὑμᾶς) καί νά παύῃ τόν ᾿Αρχιγραμματέα ἤ τούς Γραμματεῖς Αὐτῆς ὁποτεδήποτε κρίνῃ τοῦτο σκόπιμον. Οἱ δέ ῾Ιεροί Κανόνες, περί τῶν ὁποίων παραδόξως κάνετε λόγον εἰς τήν ὡς ἄνω ἐπιστολήν σας, ὁμιλοῦντες περί "Κανονικῆς διαδικασίας" καί "δικαιώματος ἐκ τῶν Θείων καί ῾Ιερῶν Κανόνων", οὐδαμοῦ, ὡς πιστεύομεν γνωρίζετε, ἀσχολοῦνται μέ τοιαύτης φύσεως θέματα. Προσέτι, οὐδείς λόγος ὑπάρχει διά τήν χορήγησιν εἰς ὑμᾶς ἀντιγράφων τῶν Πρακτικῶν (κατά τήν παγίαν ἄλλωστε τακτικήν τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου), ἤ τῆς ᾿Αποφάσεως τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου, δεδομένου ὄντος ὅτι ἤσαστε παρών κατά τήν λῆψιν αὐτῆς, ἡ ὁποία εἶναι ὁριστική καί ἰσχυρά. Μετ᾿ εὐχῶν Ο ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ (Τ.Σ.Υ.) + Ο ΑΘΗΝΩΝ ΚΑΙ ΠΑΣΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΑΝΔΡΕΑΣ ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΙΣ: Σεβ/τους ᾿Αρχιερεῖς, μέλη τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου τῆς ᾿Εκκλησίας Γ.Ο.Χ. ῾Ελλάδος." Πρίν ἀπαντήσωμεν είδικῶς εἰς τό ἀνωτέρω ἔγγραφον τοῦ Μακαριωτάτου ᾿Αρχιεπισκόπου παρατηρῶμεν τά κάτωθι: Πρωτίστως ἐκ τῆς μελέτης τοῦ περιεχομένου τοῦ ἀνωτέρω ἐγγράφου, ὅπως ἡμεῖς ἐκτιμῶμεν, προκύπτει, ὅτι ὁ σεπτός Προκαθήμενος ἀπό ἀρκετό καιρό μᾶλλον ἀδυνατεῖ νά ἐλέγχῃ τά κείμενα, τά ὁποῖα τοῦ ἑτοιμάζουν οἱ γνωστοί σύμβουλοί Του καί ὁ ἴδιος ὑπογράφει. Δυστυχῶς, τό ἄμεσον γνωστόν περιβάλλον Του καταχρᾶται τήν ἁπλότητα τοῦ πολιοῦ Γέροντος ᾿Αρχιεπισκόπου καί τόν "σπρώχνει" εἰς κακούς χειρισμούς ἐπί σοβαρῶν ᾿Εκκλησιαστικῶν θεμάτων, οἱ ὁποῖοι ἀποβαίνουν εἰς βάρος τοῦ ἔργου τῆς ᾿Εκκλησίας. ᾿Αποτέλεσμα τῶν πληθωρικῶς ἤδη σημειωθέντων κακῶν χειρισμῶν εἶναι, ὅτι κατά τά τελευταῖα ἔτη, ἐμφανιζόμεθα μέσα ἀπό τάς ἐνεργείας μας, ὡς νά μή ἐνδιαφερώμεθα πλέον καθόλου διά τήν τήρησιν τῆς Κανονικῆς τάξεως καί ὡς νά μή ἀνησυχῶμεν ὅτι δέν λειτουργεῖ Κανονικῶς ὁ Συνοδικός θεσμός. Προσέτι δέ φαίνεται ὡς νά μή συνειδητοποιῶμεν, ὅτι πολλαί ἀπό τάς ἐνεργείας μας συντελοῦν, εἰς τήν προώθησιν σκευωριῶν, αἱ ὁποῖαι ἐξυπηρετοῦν τόν Παλαιοημερολογιτικόν Οἰκουμενισμόν, ἐνῶ ὑποβόσκει ἡ προδοσία, ἡ ὁποία ἐν τέλει, μέ τό νέο μελετώμενο παλαιοημερολογιτικό σχῆμα πού προβλέπεται νά προκύψῃ, θά παρουσιασθῇ καί ὡς "᾿Ορθοδοξία"!. Τά ὅσα συνέβησαν πάλιν κατά τά τελευταῖα ἔτη, μετά τό 1995, ἔχουν ἰδιαιτέραν σημασίαν καί πρέπει νά τά μελετήσωμεν καλῶς, διά νά λάβωμεν τά ἀπαραίτητα μηνύματα, καί νά ἐνεργήσωμε ἀναλόγως, ἄν δέν θέλωμεν νά θρηνήσωμεν καί πάλιν πτώσεις καί σχίσματα. Γνωρίζετε τάς ταπεινάς μου ἀπόψεις, διότι ἐπ᾿ αὐτῶν ἡ ἐλαχιστότης μου, Σᾶς ἀπέστειλα ἑκαντοντάδας σελίδας, ἔγγραφα, ῾Υπομνήματα, ᾿Αναφοράς, Εἰσηγήσεις καί Καταγγελίας. ᾿Αναφέρω τά πλέον χαρακτηριστικά μόνον ἐκ τῶν τελευταίων ἀποσταλέντων κειμένων μου::147/17/30-8-2000, 149/28-9-2000, 175/15/28-12-2000, 185/31-1-2001, 186/31-1-2001, 194/4-4-2001, 196/13-4-2001, 198/14-4-2001. ῾Επομένως, Σεβ/τοι ᾿Αδελφοί, εἶσθε ἀπόλυτα πληροφορημένοι καί ὀφείλομεν ὅλοι ἀπό κοινοῦ νά ἀρθῶμεν εἰς τό ὕψος πού ἀπαιτοῦν αἱ κρίσιμοι περιστάσεις καί νά ἀναλάβωμεν τάς Κανονικάς εὐθύνας μας πρός πᾶσαν κατεύθυνσιν, ἵνα, τοῦ Κυρίου συνεργοῦντος, τεθῇ φραγμός εἰς τά σκοτεινά σχέδια καί ἀναχαιτισθῇ ἡ ἐπιχειρουμένη προδοσία, ἡ ὁποία, ὅπως ἐπανειλημμένως κατήγγειλεν ἡ ἐλαχιστότης μου, ἑστιάζει εἰς τήν νόθευσιν τῆς ᾿Αποστολικῆς Διαδοχῆς. Πιστεύω, ὅτι ὅλοι τουλάχιστον οἱ ᾿Αρχιερεῖς κατανοοῦμε τί σημαίνει διά τόν Νεοημερολογιτισμόν- Οἰκουμενισμόν, καί διά τόν Παπισμόν, ἀλλά καί διά τάς διαφόρους παλαιοημερολογιτικάς παρατάξεις, ἡ καθαρά ῾Ομολογία - ᾿Εκκλησιολογία τῆς Γνησίας ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας καί ἡ ἀδιάκοπος Γνησία ᾿Αποστολική Διαδοχή τῶν ᾿Επισκόπων καί πρεσβυτέρων Αὐτῆς. Εἶναι δεδομένον, ὅμως, καί ὅτι ὀλίγοι ἐκ τῶν πιστῶν τῆς ᾿Εκκλησίας ἀντιλαμβάνονται τά ἀνωτέρω, καί ἑπομένως δυσκολεύονται νά κατανοήσουν τάς ἔσωθεν καί ἔξωθεν χαλκευομένας σκευωρίας, κατά τῆς ᾿Εκκλησίας. ῾Ωστόσον δέν πτοούμεθα καί ἀπό τυχόν ἐγκαθέτους, ἤ ψευδαδέλφους, ἤ ψευδοαγωνιστάς, ἤ ὑποκριτάς, ὅσον καί ἄν ἐμφανίζωνται "βασιλικώτεροι τοῦ βασιλέως" διά νά καταφθείρουν τό "βασίλειον" καί πάρουν καί τό "κεφάλι τοῦ βασιλέως". Γνωρίζομεν ἀκόμη καί ὅτι πολλοί ἐκ τῶν πιστῶν τῆς ᾿Εκκλησίας εἶναι μᾶλλον συνδεδεμένοι μέ πρόσωπα, δίκην ὁπαδῶν, καί ὄχι μέ τόν Χριστό καί τήν ᾿Αλήθεια τῆς ᾿Ορθοδοξίας. ᾿Επίσης ἐκτιμῶμεν ὅτι, ὅσοι, χάριτι Χριστοῦ, μείνωμεν πιστοί κατά τούς ἐσχάτους τούτους καιρούς, ἡ ζωή μας θά εἶναι ἕνας συνεχής διωγμός, ἔνας Γολγοθᾶς, εἰς μαρτύριον ὅμως τῆς Πίστεως εἰς τό ᾿Εσφαγμένον ᾿Αρνίον τῆς ᾿Αποκαλύψεως πού ἀληθινά ὁδηγεῖ εἰς τήν ᾿Ανάστασιν. . ῎Ισως εἶναι ἐγγύς ὁ καιρός κατά τόν ὁποῖον ἡ ᾿Εκκλησία τοῦ Χριστοῦ θά εἰσέλθῃ εἰς τάς Κατακόμβας, καί θά κληθῶμεν νά δώσωμεν ἐκεῖθεν αὐτήν τήν μαρτυρίαν τῆς Πίστεως, τήν ὁποίαν, μέ τήν Χάριν τοῦ Θεοῦ καί δι᾿ εὐχῶν Σας, εἴθε νά δώσωμεν ἀπό κοινοῦ. Μακαριώτατε καί Σεβασμιώτατοι ἐν Χριστῷ ἀδελφοί Γράφω πάλιν ταῦτα, διότι τά τρία - τέσσερα τελευταῖα ἕτη μέ πράξεις καί παραλείψεις μας, ἀφήσαμε τό γνωστόν παρασυνοδικόν κατεστημένον νά ἐλέγχῃ καί νά κατευθύνῃ τό ῾Ιεροσυνοδικόν μας σύστημα. Γράφω ταῦτα, διότι ἀπό τό 1997, δέν ἔχομεν νά ἐπιδείξωμεν, ἔστω καί μίαν Κανονικῶς λειτουργήσασαν Σύνοδον τῆς ῾Ιεραρχίας, οὔτε ἔστω καί μίαν Κανονικῶς ληφθεῖσαν ᾿Απόφασιν, ἐνῶ σχεδόν εἰς ὅλας αὐτάς τάς συνεδριάσεις τῶν τελευταίων ἐτῶν, ἐφαρμόζονται ἀντικανονικαί διαδικασίαι, περνοῦν αἱ ἐξωσυνοδικαί γραμμαί καί θέσεις, καί λαμβάνονται ἀποφάσεις ἄδικοι καί στρεβλαί, αἱ ὁποῖαι ἐπιβάλλονται τοῦ παρασυνοδικοῦ κατεστημένου. Αὐτά, ὅμως, ἄν συνεχίσωμεν τήν ἰδίαν ἁμαρτωλήν τακτικήν, ἀπειλοῦν νά μᾶς χωρίσουν ἀπό τόν Χριστό καί τήν ᾿Εκκλησίαν Του. Δέν ἐπεκτείνομαι, διότι ὅλα αὐτά ἔχουν γραφεῖ καί Σᾶς εἶναι ἀπολύτως γνωστά, θά ἀναφερθῶμεν ὅμως δι᾿ ὀλίγων εἰς τάς δύο τελευταίας Συνόδους τοῦ παρόντος ἔτους, ἐνῶ καί αἱ τοιαῦται τοῦ 2000 καί τῶν προηγουμένων τελευταίων ἐτῶν δέν ἦσαν καθόλου καλύτεραι. ῾Η ῾Ιερά Σύνοδος τῆς ῾Ιεραρχίας τῆς 31-1-01 ῾Ως γνωστόν, κατά τήν συνεδρίασιν τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου τῆς ῾Ιεραρχίας τῆς 31-1-01 ἐτέθη θέμα ἀφορῶν ἡμᾶς προσωπικῶς. ᾿Αφορμή τά προηγηθέντα, καί ἤδη ἐν τῷ παρόντι προμνημονευθέντα ἔγγραφά μας, ὑπ᾿ ἀριθμ. 147, 149, 175, καί 185, καί τά δημοσιεύματα εἰς τό ὑφ᾿ ἡμᾶς περιοδικόν, "ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΠΝΟΗ" τοῦ ᾿Οκτωβρίου- Νοεμβρίου, καί Δεκεμβρίου 2001 καί εἰδικώτερον αἱ στῆλαι αὐτῶν: "Μόνο μέ τήν γλῶσσα τῆς ᾿Αληθείας" καί "᾿Επί ἐνός ἀτυχοῦς δημοσιεύματος τοῦ Κ.Γ.Ο.". Κατά τήν ἐν λόγῳ ῾Ιεράν Σύνοδον τῆς ῾Ιεραρχίας ἐπαρουσιάσθη καί πάλιν τό μόνιμον φαινόμενον, ἤτοι τῶν ἐξωσυνοδικῶς προσυμπεφωνημένων καί προειλημμένων ἀποφάσεων. ᾿Εν προκειμένῳ τρεῖς ᾿Αρχιερεῖς, ἤτοι ὁ Μακαριώτατος Πρόεδρος κ. ᾿Ανδρέας καί οἱ Σεβ/τοι Πειραιῶς καί Νήσων κ. Νικόλαος καί Διαυλείας κ. ᾿Ανδρέας, εἶχον προσυμφωνήσει καί προαποφασίσει, ὅτι, ἄν δέν φιμωθῇ καί δέν ἀνακαλέσῃ (οὐσιαστικά διακόψῃ τάς ἐπιμάχους στήλας ἀπό τήν "Ο.Π.") ὁ ᾿Επίσκοπος Κήρυκος, θά τοῦ ἐπιβληθῇ ἀμέσως, κατά τό "ἀποφασίζομεν καί διατάσσομεν" , ἡ προσωρινή παῦσις αὐτοῦ ἐκ τῆς θέσεως τοῦ ᾿Αρχιγραμματέως τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου. Δηλαδή θά ἀρχίσῃ ἡ ἐπιχείρησις "ξήλωμα" καί περιθωριοποίησις τοῦ ᾿Επισκόπου. Τοῦτο δέ μετά καί ἀπό τήν "ἐπιτυχῆ ἐπιχείρησι ξηλώματος" τόσον ἐμοῦ, ὅσον καί τοῦ θεολόγου κ. ᾿Ελ. Γκουτζίδη ἐκ τοῦ Δ.Σ. τοῦ ΙΦΣΚΑΕ. Σημειώνομεν δέ ὅτι τό θέμα τοῦ ΙΦΣΚΑΕ δέν ἔκλεισε τήν 16/29-1-01 μέ ἐκείνην τήν...Γενικήν Συνέλευσιν. Μπορεῖ ἡμεῖς κατ᾿ αὐτήν νά ἐτέθημεν ἐκτός, τά σοβοῦντα ὅμως θέματα...ΜΕΝΟΥΝ καί ἀπειλοῦν, καθόσον ἀφοροῦν ὄχι μόνον τό Καταστατικόν καί τόν Νομον, ἀλλά πρωτίστως τήν ᾿Εκκλησία. Αὐτό ἀκριβῶς πού εἶχε προαποφασισθεῖ, αὐτό καί ἐγένετο, κατά τόν γνωστόν καί παγίως ἀπαράδεκτον, ἀπό Κανονικῆς καί ἠθικῆς τάξεως, ἀλλά καί ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησιαστικῆς δεοντολογίας, τρόπον. Κατόπιν τούτου, καί ἀφοῦ δέν ἐπετράπη ἡ συζήτησις ἐπί τοῦ θέματος, οὔτε ἔστω νά "ἀπολογηθῶμεν", ἡ ταπεινότης μας αὐθημερόν ὑπεβάλαμεν τό ὑπ᾿ ἀριθμ. 186/31-1-01 δισέλιδον ἔγγραφόν μας, μέ τό ὁποῖον ἐν κατακλεῖδι ἐζητούσαμε τά κάτωθι: "Κατόπιν τούτου καί ἐπειδή κατ᾿ αὐτήν τήν συνεδρίασιν, οὔτε διετυπώθη, οὔτε ὑπεγράφη σχετική ᾿Απόφασις, ἀλλά καί τά πρόχειρα Πρακτικά, οὔτε ἀνεγνώσθησαν, οὔτε ὑπεγράφησαν, ὡς προβλέπει ἡ Κανονική τάξις, καί ἐπειδή αἱ ἀποφάσεις τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου συντάσσονται καί ὑπογράφονται ἐν Συνόδῳ καί κοινοποιοῦνται χωρίς καμμίαν ἀπολύτως καθυστέρησιν... ῾Ως ᾿Αρχιερεύς τῆς ᾿Εκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, σύμφωνα καί μέ τήν Κανονικήν τάξιν καί τήν ὅλην ᾿Εκκλησιαστικήν δεοντολογίαν, ζητοῦμεν, ὅπως μᾶς κοινοποιήσητε ἀμέσως τήν ἐν λόγῳ "ἀπόφασιν", ἡ ὁποία πρέπει νά εἶναι ὑπογεγραμμένη ὑπό τῶν Σεβ/των ᾿Αρχιερέων, οἱ ὁποῖοι "ἀπεφάσισαν", ἀλλά καί ἀπολύτως καί ἐπακριβῶς ἠτιολογημένη, ὥστε νά προκύπτῃ, διατί παύει ἰσχύουσα ἡ ὑπ᾿ ἀριθμ. 1850/10-9-1982 ὁμόφωνος ῾Ιεροσυνοδική ἀπόφασις, δι᾿ ἡς ὡρίσθημεν ᾿Αρχιγραμματεύς ὑπό τῆς τότε (1982) ῾Ιερᾶς Συνόδου. Ζητοῦμεν τήν ἐν λόγῳ ἀπόφασιν ἀφ᾿ ἑνός μέν διότι, βάσει αὐτῆς, θά προβῶμεν εἰς τάς δεούσας ἐνεργείας συνωδά τοῖς ῾Ιεροῖς Κανόσι καί τῇ ᾿Εκκλησιαστικῇ τάξει, ἀφ᾿ ἑτέρου δέ διότι ἐν τέλει μία τοιαύτη ἀπόφασις δύναται νά θεωρηθῇ καί ὡς ἀνύπαρκτος, δεδομένου, ὅτι αὕτη ὑπεστηρίχθη ὑπό τριῶν μόνον, ἐκ τῶν ὀκτώ παρόντων, ᾿Αρχιερέων. Τό ὅλον δέ φαινόμενον, ἐν συνδυασμῷ καί μέ ὅσα συμβαίνουν εἰς τόν εὐρύτερον ἐκκλησιαστικόν χῶρον, εἶναι ἀποδείξεις, περί τοῦ πῶς καί διατί "δοκιμάζεται καί κλυδωνίζεται" καί σήμερον τό σκάφος τῆς ᾿Εκκλησίας". ῾Η ῾Ιερά Σύνοδος τῆς ῾Ιεραρχίας 13 καί 14-4-2001 Δυστυχῶς ἐφθάσαμε καί εἰς τήν ῾Ιεράν Σύνοδον τῆς ῾Ιεραρχίας τῆς 13 καί 14-4-2001, χωρίς νά εἴχομεν τύχει οὐδεμιᾶς ἀπαντήσεως, ἐνῶ κατ᾿ αὐτήν τήν β' ῾Ιεράν Σύνοδον, συνέβησαν χειρότερα πράγματα. Συγκεκριμένα κατ᾿ αὐτήν πάλιν, μέ αὐθαίρετον καί βάρβαρον τολμῶ εἰπεῖν τρόπον, ἐλήφθη ἀπόφασις περί ὁριστικῆς παύσεως μου ἐκ τῆς θέσεως τοῦ ᾿Αρχιγραμματέως, χωρίς, καί πάλιν, νά ἐξετασθῇ τό θέμα Κανονικῶς καί νά κριθῇ, χωρίς νά ἀκουσθῇ ἡ ἰδική μου "ἀπολογία". ᾿Αντιμετωπίσθημεν χειρότερα καί ἀπό ἕνα "κακοποιόν", ἐνῶ ὁ Σεβ/τος ᾿Αργολίδος κ. Παχώμιος ἠναγκάσθη νά εἴπῃ: "Καί ὁ ἐγκληματίας ἔχει τό δικαίωμα νά ἀπολογῆται" . Κατά τήν β' συνεδρίαν αὐτῆς τῆς ῾Ιεραρχίας (ἤτοι τήν 14-4-01, καί μετά ἀπό ὅσα προηγήθησαν κατά τήν πρώτην, (13-4-01) ὑπεβάλαμεν τό ὑπ᾿ ἀριθμ. 198/14-4-2001 ἔγγραφον, τό ὁποῖον παραθέσαμεν ὁλόκληρον εἰς τήν ἀρχήν τοῦ παρόντος. Δι᾿ αὐτοῦ ἐζητήσαμε τά Πρακτικά καί τήν ᾿Απόφασιν καί αὐτῆς τῆς συνεδριάσεως, διότι ἀνεφέροντο ἀποκλειστικῶς εἰς ἡμᾶς. Καί τότε μέν ἔλαβον, ἀπό τόν Μακαριώτατον, τήν ἀπάντησιν, ὅτι τά Πρακτικά, καί τήν ᾿Απόφασιν τά ἔχει ὀ Πρακτικογράφος, ὁ π. ᾿Ανανίας, ὁ ὁποῖος ἔλειπε κατά τήν β' συνεδρίασιν . ᾿Εκτοτε παρῆλθε μήνας ὁλόκληρος καί δέν εἴχομεν οὐδεμίαν ἀπάντησιν - ἀνταπόκρισιν. Μόλις δέ τήν Κυριακή 14/27-5-01, (καί κατά τήν ἐκδήλωσιν πού ἔλαβε χώραν εἰς τό ᾿Εκκλησιαστικό Πνευματικό Κέντρο εἰς τό Περιστέρι, πρός τιμήν τῶν ῾Αγίων Πατέρων τῆς Α' Οἰκουμενικῆς Συνόδου καί τοῦ ἀοιδήμου ᾿Αρχιεπισκόπου Ματθαίου), ὁ ὁδηγός τοῦ Μακαριωτάτου ᾿Αρχιεπισκόπου, ὁ κ. Γεώργιος Ντούζας, μᾶς ἐνεχείρισε ἀνοικτόν φάκελλον τῆς ᾿Αρχιεπισκοπῆς περιέχοντα τό προεκτεθέν εἰς τήν 1ην καί 2αν σελίδα τοῦ παρόντος, ὑπ᾿ ἀριθμ. Πρωτ.1317/12-5-01 (π.ἡ.) ἀπαντητικόν πρός ἡμᾶς ἔγγραφον τοῦ Μακ. ᾿Αρχιεπισκόπου. Δυστυχῶς, μετά καί ἀπό τό ἀνωτέρω, καθ᾿ ἡμᾶς ἀδιανόητον ἔγγραφον, τά πράγματα περιῆλθον εἰς ἀκόμη δεινοτέραν κατάστασιν, ὁ δέ Μακαριώτατος φαίνεται καθαρά, ὅτι δέν μπορεῖ ἤ δέν θέλει νά ἐλέγχῃ, τί ὑπογράφει καί τί ἐπιστέλλεται. Κατ᾿ ἀρχήν ἡμεῖς μέ τήν ὑπ᾿ ἀριθμ. 108/14-4-2001 ἔγγραφόν μας, ἀπηυθύνθημεν πρός τήν συνεδριάζουσαν ῾Ιεράν Σύνοδον, ἡ ὁποία τήν 14-4-01 συνεκροτεῖτο ὑπό τοῦ Μακαριωτάτου Προέδρου καί τῶν Σεβ/των κ.κ. Νικολάου, Παχωμίου, Γαλακτίωνος καί ᾿Ανδρέου, ὡς καί τῆς ἐλαχιστότητος ἡμῶν. ῾Ως ἐκ τούτου, καθ᾿ ἡμᾶς, ἐν οὐδεμιᾷ περιπτώσει δικαιολογεῖται νά ἀπαντᾶ ὁ Μακαριώτατος ὡς ᾿Αρχιεπίσκοπος ᾿Αθηνῶν, (καί οὐχί ὡς Πρόεδρος ἤ διά τήν ῾Ιεράν Σύνοδον), καί δή μετά 40 ἡμέρας. ῾Ημεῖς ἐζητήσαμεν τά ἀφορῶντα ἡμᾶς Συνοδικά Πρακτικά καί τήν Συνοδικήν Απόφασιν τῆς 13-4-01, ἡ ὁποία ἐπίσης μᾶς ἀφορᾶ προσωπικά, καί εἶναι εὐθύνη καί ἁρμοδιότης τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου νά ἀνταποκριθῇ σαφῶς καί ἀπεριφράστως, διότι Αὐτή συνεσκέφθη καί ἡ ᾿Ιδία ἀπεφάσισεν. ᾿Εκτός ἄν αὐτό εἶναι μία ὁμολογία, ὅτι δέν ἀπεφάσισεν ἡ ῾Ιερά Σύνοδος, ἀλλά οἱ τρεῖς ᾿Αρχιερεῖς μέ τούς γνωστούς συμβούλους εἶχον προσυνεννοηθεῖ καί εἶχον προαποφασίσει, τά δέ ὑπόλοιπα μέλη τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου ἦσαν ἐκτός αὐτῆς τῆς ἀποφάσεως, ὅπερ ἡμεῖς πιστεύομεν. ᾿Εζητήσαμεν ΕΥΣΕΒΑΣΤΩΣ τήν ᾿Απόφασιν (3150/13-4-01) τῆς ῾Ιεραρχίας, καί τά σχετικά μέ τό θέμα Πρακτικά, διότι ἐκτός τοῦ ὅτι μᾶς ἀφοροῦν προσωπικά, ταῦτα ἔχουν ἀφ᾿ ἐαυτῶν τάς προεκτάσεις των καί εἰς τήν ᾿Εκκλησίαν. ῾Η ἀπάντησις ἑπομένως πού ἐδόθη μέ τό ἀνωτέρω προεκτεθέν ἔγγραφον, δέν θεωρεὶται ὡς ἀπάντησις τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου, ἀλλά τῆς Α.Μ. τοῦ ᾿Αρχιεπισκόπου, καί διά νά ἀκριβολογήσωμεν εἶναι τῶν συμβούλων Του. Πέραν τούτου ὁ Μακαριώτατος ἀπαντᾶ χρησιμοποιῶν ἔντυπον, πρωτόκολλον καί σφραγίδα τῆς ᾿Αρχιεπισκοπῆς. Γνωρίζετε καλῶς, Μακαριώτατε καί Σεβασμιώτατοι ᾿Αρχιερεῖς, ὅτι ἕνας ᾿Επίσκοπος δέν εἶναι ὑφιστάμενος τοῦ ᾿Αρχιεπισκόπου. Προϊσταμένη ᾿Αρχή τοῦ ᾿Επισκόπου εἶναι ἡ ῾Ιερά Σύνοδος. ᾿Επί ἑνός δέ αἰτήματος Μητροπολίτου, τό ὁποῖον ἀφορᾶ τήν Σύνοδον, δέν ἀποφασίζει, οὔτε ἀπαντᾶ ὁ ᾿Αρχιεπίσκοπος. ῾Ως ἐκ τούτου, νομίζομεν, ὅτι δέν δύναται ὁ Μακαριώτατος νά ἰσχυρίζεται πέραν τῶν ἄλλων καί ὅτι: "οὐδείς λόγος ὑπάρχει διά τήν χορήγησιν εἰς ὑμᾶς (σ.σ. τόν ᾿Επίσκοπον Κήρυκον) ἀντιγράφων τῶν Πρακτικῶν ἤ τῆς ᾿Αποφάσεως τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου, δεδομένου ὅτι ἤσαστε παρών κατά τήν λῆψιν αὐτῆς, ἡ ὁποία εἶναι ὁριστική καί ἰσχυρά". Εἰς τήν ὡς ἄνω ἀπάντησιν σημειώνει ἐντός παρενθέσεως, ὅτι ἡ ἀπάντησίς του δίδεται "κατά παγίαν ἄλλωστε τακτικήν τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου" !. Λυπούμεθα, ἀλλ᾿ ἐνιστάμεθα διαφωνοῦντες καί ἐπί τοῦ διαδικαστικοῦ καί ἐπί τῆς συγκεκριμένης ἀπαντήσεως καί καταγγέλλομεν τήν Πρᾶξιν τοῦ Μακαριωτάτου ὡς αὐθαίρετον καί καταχρηστικήν ἐν τῷ συνόλῳ της, διότι δέν εἶναι τῆς ἁρμοδιότητος τοῦ Μακαριωτάτου νά ἀποφαίνεται, ὡς ἀπό καθέδρας, ὅτι "οὐδείς λόγος ὑπάρχει διά τήν χορήγησιν...ἀντιγράφων", οὔτε πολύ περισσότερον νά ἀποφαίνεται παρομοίως ὅτι ἡ ἀπόφασις τῆς 13-4-01 "εἶναι ὁριστική καί ἰσχυρά". ῾Ημεῖς πάντως ἀπευχόμεθα νά εἶναι "ὁριστική" καί αὐτή ἡ τοποθέτησις τοῦ Μακαριωτάτου ᾿Αρχιεπισκόπου... Δι᾿ ἡμᾶς, ὑπάρχουν ἀποχρῶντες λόγοι νά ἔχωμεν τά αἰτηθέντα ἔγγραφα. Τό γεγονός δέ, ὅτι εἴμεθα παρών καί ὑπεγράψαμεν, ὅπως ὑπεγράψαμεν, αὐτό ἐπιτείνει τό δικαίωμά μας (Κανονικόν, Νομικόν) νά ἔχωμεν αὐτά εἰς χεῖράς μας, διά νά ἴδωμεν καί τό "δι᾿ οὕς λόγους" ἡ ῾Ιερά Σύνοδος ἀπεφάσισεν ὅ,τι ἀπεφάσισεν, διότι δέν γνωρίζομεν ἀπολύτως κανένα Κανονικόν ᾿Εκκλησιαστικόν λόγον, ὁ ὁποῖος νά δικαιολογῇ τήν πρᾶξιν, ἀλλά καί διότι πρέπει νά γνωρίζουν καί ὅλοι τούς λόγους πού ὡδήγησαν εἰς αὐτήν τήν "ἀπόφασιν" .῞Οσον ἀφορᾶ τό "ὑπάρχει παγία τακτική" νά μή δίδωνται Πρακτικά καί ἀποφάσεις, εἰς ἐκείνους πού ἀναφέρονται καί τούς ὁποίους ἀφοροῦν, τοῦτο μᾶς εἶναι ἀδιανόητον. ῾Ημεῖς, ὁ ᾿Επίσκοπος Κήρυκος, δέν γνωρίζομεν, ἀλλά καί ἠτιολογημένα Κανονικῶς καί ὀρθοδόξως δέν ἀναγνωρίζομεν καμμίαν τοιαύτην "παγίαν τακτικήν", τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου, ἀλλά καί ἄν ὑπῆρχεν, θά ἦτο κατακριτέα καί ἀπορριπτέα. ῾Η ῾Ιερά Σύνοδος, τό ῾Ιεροσυνοδικόν σύστημα τῆς ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας, δέν ἠρνήθη ποτέ νά δώσῃ εἰς τούς ἐνδιαφερομένους τάς ἀποφάσεις της καί τά πρακτικά της. Τοιαύτη "παγία τακτική" δέν ὑπῆρξε ποτέ εἰς τήν ᾿Ορθοδοξία. "Κατά παγίαν καί ἀπαράβατον τακτικήν" δέν ἀνακοινώνουν καί δέν δίδουν "Πρακτικά καί ᾿Αποφάσεις", ἀλλά καί φυλάσσονν ταῦτα ἑρμητικῶς κλειστά καί ἀπόρρητα, μόνον τά κέντρα διπλωματίας, αἱ μυστικαί ὑπηρεσίαι κατασκοπείας καί ἡ μασωνία. Τό ἱεροσυνοδικόν σύστημα τῆς ᾿Εκκλησίας εὑρίσκεται ἀκριβῶς εἰς τόν ἀντίποδα ὅλων αὐτῶν. Κατά τά 20 ἔτη τῆς διακονίας μου ὡς ᾿Αρχιγραμματέως δέν ἐγνώρισα ποτέ τοιαύτην "παγίαν τακτικήν τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου". Μόνον κατά τά τελευταῖα ἔτη προέκυψεν αὕτη ἐκ τοῦ περιβάλλοντος τοῦ Μακαριωτάτου, μαζί μέ τόσα ἄλλα στρεβλά. Τό ὅτι τό κακόν περιβάλλον Του, ὑποχρεώνει τόν Μακαριώτατον νά μή δίδωνται "Πρακτικά καί ἀποφάσεις", τοῦτο, ὅμως, εἶναι μία ἀκόμη ἀπόδειξις, ὅτι τά Πρακτικά καί αἱ ἀποφάσεις τῆς Συνόδου δέν ἀντέχουν εἰς τό φῶς τῆς δημοσιότητος, διότι εἶναι αὐθαίρετοι, εἶναι πράξεις σκοπιμότητος, δέν εἶναι Κανονικαί, δέν εἶναι δίκαιαι. Δέν εἶναι πράξεις ῾Ιεροσυνοδικαί, ἀλλά πράξεις καί ἀποφάσεις τῶν ἰδίων τῶν Συμβούλων, τῶν ἀμέσων ( κ. Δ. Κάτσουρα καί μ. Μαξίμου Τσακίρογλου) καί ἄλλων, οἱ ὁποῖοι δέν ἐμφανίζονται, ἀλλά καί αὐτοί ἀμέσως τόν ἐπηρεάζουν. Διότι πῶς ἀλλοιῶς δικαιολογεῖται, ὅτι τρομάζουν καί μόνον εἰς τό ἄκουσμα ὅτι κάποιος ζητᾶ ἀντίγραφα, καί ἀναγκάζουν τόν Μακ. ᾿Αρχιεπίσκοπον νά ὑπογράφῃ καί νά ἐπιστέλλῃ πρός ᾿Αρχιερέα τοιαῦτα ἔγγραφα; Μήπως ἐδῶ ἰσχύει ἀπολύτως τό "πᾶς ὁ φαῦλα πράσσων μισεῖ τό φῶς καί οὐκ ἔρχεται πρός τό φῶς, ἵνα μή ἐλεγχθῇ τά ἔργα αὐτοῦ· ὁ δέ ποιῶν τήν ἀλήθειαν ἔρχεται πρός τό φῶς, ἵνα φανερωθῇ αὐτοῦ τά ἔργα, ὅτι ἐν τῷ φωτί εἰσίν εἰργασμένα" (᾿Ιω. Γ, 20-21). Τό φαινόμενο, ὅμως αὐτό, δέν γίνεται διά πρώτην φοράν, ἀφοῦ ἀκριβῶς παρόμοια φαινόμενα προηγήθησαν εἰς τό μόλις ἐγγύς παρελθόν. ῎Ετσι, κατά τήν "παγίαν τακτικήν" τοῦ περιβάλλοντος τοῦ Μακαριωτάτου, δέν ἐδόθησαν Πρακτικά καί ᾿Αποφάσεις οὔτε εἰς τόν ῾Ιερομ. π. ᾿Αμφιλόχιον, οὔτε εἰς τόν θεολόγον ᾿Ελευθέριον Γκουτζίδην ἐπί θεμάτων προσωπικῶν. ᾿Ιδού ἡ ἀπό 30-12-99 αἴτησις τοῦ ῾Ιερομ. π. ᾿Αμφιλοχίου πρός τόν Μακραιώτατον: "Σκοπός τῆς παρούσης μου ἐπιστολῆς ειναι νά ζητήσω, ὅπως ἐγκρίνετε τήν παρά τῆς ᾿Αρχιγραμματείας τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου ἀποστολήν ἀποσπασμάτων ἀπό τά Πρακτικά τῶν συνεδριάσεων τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου τῆς ῾Ιεραρχίας, ὡς καί σχετικάς ἀποφάσεις, αἱ ὁποῖαι ἐλήφθησαν εἰς τάς συνεδριάσεις τῆς 24-6-99, 20-10-99, καί 15-12-99, τάς ἐχούσας σχέσιν μέ τά κείμενά μου ἀφ᾿ ἑνός, καί ἀφ᾿ ἐτέρου μέ τήν ἀπό 26-1-99 Καταγγελίαν ἐναντίον μου τοῦ Σεβ/του κ. Γοργονίου, καί τήν ὑπ᾿ ἀριθ. 15/7-9-99 Πράξιν τοῦ Σεβ/του κ. Παναρέτου. Αἰτῶ τά ἀνωτέρω, διότι μέ ἀφοροῦν ἄμεσα καί διότι δέν ἔχω ούδεμίαν ἀπολύτως πληροφόρησιν, ἐνῶ εἰς τήν ἐπιστολήν τήν ὁποίαν μοί ἀπεστείλατε τήν 1/14-10-99, μοί ἐγνωρίσατε, ὅτι τό θέμα πού μέ ἀφορᾶ συνεζητήθη εἰς τήν ᾿Ενδημοῦσαν ῾Ιεράν Σύνοδον τῆς 23-9-99 καί ὅτι περιελήφθη εἰς τήν ῾Ημερησίαν Διάταξιν τῶν θεμάτων τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου τῆς ῾Ιεραρχίας διά τήν 20-10-99. Καί μέ τήν σύγκλησιν τῆς ῾Ιεραρχίας τῆς 20-10-99 οὐδέν γνωρίζω, διότι οὔτε ἀνακοίνωσίς τις ἐξεδόθη, οὔτε μέ ἕτερον τρόπον ἐνημερώθην τό παραμικρόν. Διά ταῦτα παρακαλῶ καί πάλιν ἀποστείλατέ μοι τά ἀνωτέρω ἔγγραφα, ὡς καί πᾶν σχετικόν πρός πληροφόρησίν μου". ᾿Ιδού καί ἡ ἀπάντησις ἡ ὀποία ἐδόθη ὑπό τοῦ Μακαριωτάτου μέ τό ὑπ᾿ ἀριθμ. 1287/23-1-2000 ἀπαντητικόν ἔγγραφον: "Εἰς ἀπάντησιν τῆς ἀπό 30-11-1999 ἐπιστολῆς σας, τήν ὁποίαν παραδόξως κοινοποιεῖτε εἰς τούς Σεβασμιωτάτους ᾿Αρχιερεῖς, διά τῆς ὁποίας αἰτεῖσθε ἀποσπάσματα Πρακτικῶν συνεδριάσεων τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου, κατά τάς ὁποίας συνεζητήθησαν, ὡς γράφετε θέματα ἀφορῶντα εἰς ὑμᾶς καί οὐδεμίαν περί τούτων πληροφόρησιν ἔχετε, σᾶς γνωρίζομεν τά ἀκόλουθα: Τά Πρακτικά τῶν συζητουμένων θεμάτων εἰς τήν ῾Ιεράν Σύνοδον, εἶναι ἐσωτερικόν ζήτημα αὐτῆς, πρός βεβαίωσιν τῶν ἐκτιθεμένων ἑκάστοτε ἀπόψεων τῶν Σεβασμιωτάτων Συνοδικῶν ῾Ιεραρχῶν, ἐπί τῶν συζητηθέντων θεμάτων, ὠς καί τῶν λαμβανομένων ἀποφάσεων, δι' ὅ καί δέν δυνάμεθα νά ἐγκρίνωμεν τήν δημοσιοποίησιν αὐτῶν". (῾Ορᾶτε τοῦτο εἰς τόν Α' Τόμον "ΣΥΓΧΡΟΝΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ", σελ. 71-72, ἀλλά καί τήν ἰσχυράν καί συντριπτικήν ἀπάντησιν τοῦ ῾Ιερομ. π. ᾿Αμφιλοχίου εἰς τάς σελίδας 73 ἕως 92 τοῦ ἰδίου Τόμου τόν ὁποῖον ἔχετε). Δέν ἐδόθησαν, ἐπίσης, Γνωμοδοτήσεις καί Πρακτικά τῆς Συνάξεως τῶν θεολόγων εἰς τόν ἐλλογιμώτατον Καθηγητήν κ. ᾿Ελ. Γκουτζίδην, τά ὁποῖα ἀφοροῦσαν δογματικόν θέμα. ῾Ως γνωστόν ὁ Μακαριώτατος τήν 10-10-99, ἐπραγματοποίησεν ἐπίσημον θεολογικήν συνδιάσκεψιν μεθ᾿ ὅλων τῶν θεολόγων καί συμβούλων του, καί ἐξήτασε τήν γνωστήν διατύπωσιν περί ᾿Εκκλησίας καί ῾Αγίας Τριάδος. Τό ἀνώτατον Θεολογικόν Συμβούλιον ὑπό τόν Μακαριώτατον ἀπεφάνθη ὅτι ἡ θέσις τοῦ κ. Γκουτζίδη εἶναι πατερικῶς "ἀμάρτυρος", εἶναι "ἀδόκιμος" καί ἀποτελεῖ "καινοτομίαν".! ᾿Ιδού τί ἀπήντησεν ὁ Μακαριώτατος εἰς τόν κ. ᾿Ελευθέριον Γκουτζίδην σχετικῶς μέ τά αἰτηθέντα Πρακτικά καί Γνωματεύσεις, αἱ ὁποῖαι ἀνεκοινώθησαν κατά τήν ἐπίσημον καί "ἱστορικήν" θεολογικήν σύσκεψιν (τῆς 10-10-99) καί ἀσφαλῶς κατετέθησαν καί ἐφυλάχθησαν ὡς ἐπίσημα παραστατικά. "῾Ως πρός τό διατυπωθέν εἰς τήν ἀπό 25-11-99 ἐπιστολήν σας πρός ἡμᾶς αἴτημά σας διά τήν χορήγησιν εἰς ὑμᾶς τών σχετικῶν γνωμοδοτήσεων τῶν θεολόγων, ὡς καί τῶν Πρακτικῶν τῆς 10-10-99 συσκέψεώς μας μετ᾿ αὐτῶν (σσ. τῶν θεολόγων), γνωρίζομεν ὑμῖν, ὅτι δέν δυνάμεθα νά ἱκανοποιήσωμεν τοῦτο, ὄχι μόνον διά λόγους ἀντικειμενικῆς ἀδυναμίας, ἀλλά καί οὐσιαστικούς, ἐφ᾿ ὅσον πάντα ταῦτα οὐδέν ἐνδιαφέρον στοιχεῖον θά προσφέρουν ὑμῖν διά τήν ἀπάντησίν σας· μᾶλλον δέ παράτασιν ἤ ἐπίλυσιν τοῦ προβλήματος ἤθελεν ἐπιφέρει". (᾿Αριθμ. Πρωτ. 1288/25-2-2000). Διερωτώμεθα: Χωροῦν εἰς τό μυαλό μας αὐτά πού ὑποχρεώνουν τόν σεπτόν Προκαθήμενον νά ὑπογράφῃ καί νά ἐπιστέλλῃ, καί τά ὁποῖα ἐνδεικτικῶς παραθέσαμεν. Θέλομεν μήπως καί ἄλλα στοιχεῖα καί ἄλλας ἀποδείξεις περί τοῦ ὅτι οἱ σύμβουλοι τοῦ ᾿Αρχιεπισκόπου ἔχουν καταφθείρει τήν Μακαριότητά του; Μήπως τελικά εἶχεν ἀπόλυτον δίκαιον ὁ θεολόγος, ὅταν ἔλεγε, ὅτι: "τόν κατέφαγον οἱ σύμβουλοί του";. ῎Ας μᾶς συγχωρήσῃ ὁ Μακαριώτατος, δι᾿ αὐτά πού γράφομεν, ἀλλά τά πράγματα ἔχουν φθάσει εἰς ὁριακόν σημεῖον, θά τοῦ ὑπενθυμίσωμεν δέ, ὅτι "ἀξιοπιστότερα τραύματα φίλων ἤ φιλήματα ἐχθρῶν". ᾿Εκεῖνοι πού μᾶς κολακεύουν, δέν μᾶς ἀγαποῦν, δέν θέλουν τό καλό μας. Μᾶς ἀγαποῦν πραγματικά ἐκεῖνοι πού μᾶς λένε τήν ἀλήθεια, ἡ ὀποία ἀσφαλῶς εἶναι πικρή. ῾Ο Μακαριώτατος διαθέτει ἀρκετάς ἐμπειρίας καί ἐλπίζομεν ὅτι, κἄν αὐτήν τήν ὑστάτην στιγμήν, θά κατανοήσῃ τήν ἀγωνία μας καί θά ἀναθεωρήσῃ. Εἴθε, τοῦ Κυρίου συνεργοῦντος, ἀλλά συνεργούντων καί ὑμῶν Σεβ/τοι ἐν Χριστῷ ἀδελφοί. Νομίζω, ὅτι δέν μποροῦμε νά προφασιζώμεθα "ταπεινοφροσύνην" , ἤ "σεβασμόν" καί "ἀγάπην" πρός τόν πολιόν Μακαριώτατον καί Πατέρα μας, ἐνῶ τόν ἀφήνουμε ἔκθετον εἰς τήν φθοράν, τήν ὁποίαν τοῦ κατεργάζονται. Αὐτή εἶναι ἡ ἀγάπη μας; Αὐτό μᾶς ὑποδεικνύει τό Εὐαγγέλιον νά κάμνωμεν; Παρακαλῶ, καί συγχωρεῖστέ με, διότι θά τολμήσω νά τό εἴπω, ἄς μήν ὑποκρινώμεθα, καί ἄς μή προσπαθῶμεν νά ἔχωμεν ἀκόμη ἀναπαυμένην τήν συνείδησίν μας; ᾿Εάν ἐκαίγετο τό σπίτι μας θά ἐκαλούσαμε εἰς βοήθειαν, καί θά ἐτρέχαμε μέ κίνδυνο τῆς ζωῆς μας νά σβήσουμε τή φωτιά. Τώρα πού ὁ ἐμπρησμός ἀφορᾶ τήν Πίστιν μας, τήν Κανονικήν τάξιν, τό Δίκαιον, τήν Μητέρα ᾿Εκκλησίαν, τώρα πού ἐπιχειροῦν νά "κάψουν" τόν ᾿Αρχιεπίσκοπον, ἀλλά καί ἡμᾶς τούς ἰδίους, ἐφησυχάζομεν; Οὕτω δέ πολιτευόμενοι ἔχομεν τήν ψευδαίσθησιν, ὅτι ἀγωνιζόμεθα, θυσιαζόμεθα καί ἐλπίζομεν νά μᾶς δικαιώσῃ ὁ Θεός; Διά τόν λόγον αὐτόν ἡ ἐλαχιστότης μας ἀπευθυνομένη πρός ὅλους ῾Υμᾶς δηλώνομεν ἀπεριφράστως ὅτι δέν ἀναγνωρίζομεν τήν "᾿Απόφασιν" 3150/13-4-2001, καί δι᾿ ἄλλους σοβαρούς λόγους Κανονικούς καί οὐσιαστικούς, ἀλλά καί διότι ὑπογράψαντες αὐτήν καί ἡμεῖς, ὁ Μητροπολίτης Κήρυκος, τήν ὑπεγράψαμεν ἐνσυνειδήτως μέ τήν ἔνδειξιν "ἐνίσταμαι" καί οὕτω κατεστήσαμεν αὐτήν ὑπόδικον καί ἀνίσχυρον μέχρις ἐκδικάσεώς της. Οὔτε καί τό ἔγγραφον τοῦτο, (ὑπ᾿ ἀριθμ. 1317), τό ὁποῖον ὑπέγραψεν ὀ Μακαριώτατος, ἀποδεχόμεθα, ὡς οὐσίᾳ ἀπαράδεκτον καί ὡς τύποις ἄκυρον, καί δέν τό ἀξιώνουμε περαιτέρω ἀναλύσεως, μόνον δέ ἄν χρειασθῇ, ὅπερ τό ἀπευχόμεθα, νά χρησιμοποιηθῇ ὑπό ἄλλην ἔννοιαν καί ὑπό ἄλλας συνθήκας. ᾿Εδῶ σημειώνομεν μόνον ὅτι εἶναι πολύ μικροί οἱ συντάκτες αὐτοῦ τοῦ εὐτελοῦς σοφιστικοῦ ἐγγράφου, νά μᾶς διδάξουν τά δικαιώματα τῆς Συνόδου ἤ ἄν, ἐν προκειμένῳ, πρόκειται περί "ποινικῆς" ἤ "διοικητικῆς Πράξεως". Γνωρίζομεν πολύ καλά τί εἶναι ἡ ὑπ᾿ ἀριθμ. 3150/13-4-2001 ἀπόφασις, καί μέ τί ἀσχολοῦνται οἱ ῾Ιεροί Κανόνες. ᾿Αλλοίμονον ἄν δεχθοῦμε, ὅτι εἰς τά διοικητικά θέματα δέν ἔχουν θέσιν οἱ ῾Ιεροί Κανόνες, ὅπως δυστυχῶς προκύπτει ἀπό τό ἐν λόγῳ ἔγγραφον. Καί ἡ πλέον ἁπλῆ διοικητική πράξις, ἀπόφασις δέν τίθεται, δέν συζητᾶται καί δέν ἀποφασίζεται αὐθαίρετα καί ἀπολυταρχικά καί ἔξω τῆς εὐθείας καί Κανονικῆς λειτουργίας τῆς Συνόδου. ῾Ημεῖς ἄλλωστε τί ἐζητήσαμεν; Τά Πρακτικά καί τήν ᾿Απόφασιν πού μᾶς ἀφοροῦν, ὥστε νά ἴδωμεν ἄν ἡ ἀπόφασις αὕτη εἶναι ἀποτέλεσμα Κανονικῆς καί διαφανοῦς διαδικασίας, καί ἐπιβεβλημένη καί ἠτιολογημένη διοικητική ἐνέργεια, ἤ εἶναι μία διωκτική ποινική ἐνέργεια. ᾿Εζητήσαμεν ταῦτα, διά νά διαπιστώσωμεν πόθεν ἐκκίνησε αὐτή ἡ ἔστω "διοικητική πρᾶξις" καί ποία ἡ δεοντολογία της. Προπάντων διά νά διαπιστώσωμεν ἄν διεπράξαμεν κάποιο ἀδίκημα, ἄν κατεχράσθημεν τήν διακονίαν μας, ἤ ἄλλο τι; ῎Αλλωστε αὐτή τή φορά δέν παρητήθημεν τῆς ᾿Αρχιγραμματείας, ὅπως παρητήθημεν τό 1995 ἐκ τῆς θέσεως τῆς Δνσεως τοῦ Κ.Γ.Ο. διά νά προωθήσωμεν τόν κ. Δ. Κάτσουρα. Αὐτήν τήν φοράν ἐδιώχθημεν, καί δή, ὡς ἡμεῖς πιστεύομεν, κατά τόν πλέον εἰδεχθῆ τρόπον. Κατόπιν ὅλων αὐτῶν ἀπευθυνόμενος διά τοῦ παρόντος εἰς τήν ῾Ιεράν Σύνοδον καί ὄχι, ὅπως προκύπτει, εἰς τόν ἐν "αἰχμαλωσίᾳ" τελοῦντα, Μακ/τον ᾿Αρχιεπίσκοπον καί Πατέρα ὅλων ἡμῶν, αὖθίς τε ὅλως ΕΥΣΕΒΑΣΤΩΣ ΖΗΤΟΥΜΕΝ, διά Δ᾿ φοράν, τά Πρακτικά καί τάς ᾿Αποφάσεις τῶν ῾Ιερῶν Συνόδων τῆς 31-1-2001 καί 13-4-2001, διότι μᾶς ἀφοροῦν προσωπικά καί κατά τό θεῖον καί ἀνθρώπινον Δίκαιον, δικαιούμεθα νά τά ἔχωμεν, πολλῷ μᾶλλον ἀφοῦ περί αὐτῶν τῶν ἀποφάσεων γίνεται λόγος καί πάλιν δημοσίως, μέσω τοῦ Κ.Γ.Ο. (᾿Ιαν. Φεβρ. 2001). Συγκεκριμένως παρακαλοῦμεν, ὅπως μᾶς χορηγηθοῦν τό ταχύτερον δυνατόν Κανονικῶς ὑπογεγραμμένα καί ἐσφραγισμένα τά κάτωθι ἔγγραφα, τά ὁποῖα μᾶς ἀφοροῦν ἄμεσα καί προσωπικῶς: 1) Φωτοαντίγραφον, κανονικῶς κεκυρωμένον, ἐκ τῶν Πρακτικῶν τῆ ῾Ιερᾶς Συνόδου τῆς ῾Ιεραρχίας τῆς 31-1-01. ῾Ομοίως κεκυρωμένον ἀκριβές φωτοαντίγραφον τῆς ἀποφάσεως, ἡ ὁποία ἐλήφθη κατά τήν ἰδίαν συνεδρίασιν "περί προσωρινῆς παύσεως" ἡμῶν ἐκ τῆς θέσεως τοῦ ᾿Αρχιγραμματέως καί τοῦ διορισμοῦ, ὡς ᾿Αρχιγραμματεύοντος, τοῦ Αἰδ/του ῾Ιερέως π. Δημητρίου Τσαρκατζόγλου. 2) Φωτοαντίγραφον, κανονικῶς κεκυρωμένον, ἐκ τῶν Πρακτικῶν τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου τῆς ῾Ιεραρχίας τῆς 13 καί 14 ᾿Απριλίου 2001, ὅπως προχείρως ἐκρατήθησαν. ᾿Επίσης κεκυρωμένον ἀκριβές φωτοαντίγραφον τῆς ᾿Αποφάσεως τῆς ἰδίας Συνόδου περί ὁριστικῆς παύσεως ἡμῶν ἐκ τῆς θέσεως τοῦ ᾿Αρχιγραμματέως καί τοῦ διορισμοῦ εἰς τήν θέσιν αὐτήν τοῦ Αἰδ/του π. Δημητρίου Τσαρκατζόγλου. ᾿Επίσης παρακαλῶ νά μοί δοθῇ φωτοαντίγραφον τῆς ᾿Εκθέσεως τῆς ᾿Επιτροπῆς, ἡ ὁποία μετέβη εἰς Ρουμανίαν, καθώς καί ἀντίγραφα τῶν συνοδευτικῶν ἐγγράφων μέ τά ὁποῖα ἦτο ἐφοδιασμένη ἡ ᾿Επιτροπή. Θέλομεν νά μελετήσωμεν αὐτήν, καί δι᾿ ἄλλους λόγους ἱεραποστολικούς, ἀλλά καί διότι βάσει αὐτῆς τῆς ᾿Εκθέσεως τῆς Συνοδικῆς ᾿Επιτροπῆς, θά ἐλέγξωμεν, τήν ἀντικειμενικότητα αὐτῆς, καθώς καί τήν ἰδικήν μας σχετικήν Εἰσήγησιν, καί ἐν τέλει διά νά διαπιστώσωμεν ἄν ἐσημειώθησαν παραλείψεις ἐπί τοῦ ὅλου ἔργου τῆς Συνοδικῆς ᾿Επιτροπῆς, ἔργου οὐσιαστικῶς ῾Ιεραποστολῆς. Φοβοῦμαι, ὅτι δυστυχῶς ἠρνήθημεν τό ἔργον τῆς ῾Ιεραποστολῆς πρός τούς ἐν Ρουμανίᾳ προτιθεμένους νά προσέλθουν εἰς τήν ᾿Εκκλησίαν καί τό παρεχωρήσαμεν εἰς τήν Φλωρινικήν παράταξιν τῶν κ.κ. Καλλινίκου καί Εὐθυμίου (γνωστή ὡς "Σύνοδος Λαμίας")! Αὐτή εἶναι ἐν προκειμένῳ ἡ ῾Ιεραποστολή τῆς Συνοδικῆς μας ᾿Επιτροπῆς; ᾿Επί τούτοις παρακαλοῦμεν νά συγκληθῇ ἡ ῾Ιερά Σύνοδος τῆς ῾Ιεραρχίας, ἡ ὁποία δέον νά λειτουργήσῃ κατ᾿ ἀπόλυτον Κανονικήν τάξιν - διαδικασίαν καί κυρίως κατά τό "ἔδοξε τῷ ῾Αγίῳ Πνεύματι καί ἡμῖν". ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ: _Τοῦ κ. Δ. Κάτσουρα, ὁ ὁποῖος ὑφ᾿ ἡμῶν θεωρεῖται ὁ θεωρητικός καί πρακτικός τῆς ὑποθέσεως, καί τῶν ἀδελφῶν Τσακίρογλου, οἱ ὁποῖοι δέν ἐκτίθενται ἐμφανῶς. _Σᾶς παρακαλῶ νά ἀνοίξουμε τίς Πράξεις τῶν ᾿Αποστόλων καί νά μελετήσουμε τά κεφάλαια ΚΓ, ΚΔ, ΚΕ καί ΚΣΤ, διότι πολλά ἔχουμε νά ἀντλήσουμε καί πολύ φῶς θά ριφθῇ εἰς τόν τρόπον πού ἡμεῖς κρίνομεν καί ἀποφασίζομεν. _Παρακαλῶ νά ληφθῇ σοβαρά ὑπ᾿ ὄψιν ὅτι ὁ Πρακτικογράφος καί τά Πρακτικά καί αἱ ᾿Αποφάσεις τῆς προηγουμένης συνεδριάσεως ΕΛΕΙΠΑΝ!! Μήπως ὅ,τι συνέβη τήν 13-4-01 ἐπρόκειτο περί "ληστείας", καί ἀφοῦ κατεληστεύθη ὁ ᾿Επίσκοπος, ἐφυγαδεύθησαν καί τά Πρακτικά, ὡς πειστήρια τοῦ "ἐγκλήματος"; _Αὐτά τά ἀνόητα ἔγραφον πάλιν οἱ ἴδιοι δι᾿ ἐκείνην τήν "πρᾶξιν" των, ἡ ὁποία ἀφεώρα τόν ῾Ιερομ. π. ᾿Αμφιλόχιον. ᾿Αδιστάκτως καί τότε ἐξώθησαν τόν Μακαριώτατον νά ὑπογράψῃ παρόμοιον ἔγγραφον, εἰς τό ὁποῖον σημειώνεται, ὅτι ἡ ὑπ᾿ ἀριθμ. 15/7-9-99 ἄκυρος καί ἀνυπόστατος πράξις εἶναι "Κανονική καί ἰσχυρά". (Βλέπετε παρακαλῶ ὑπ᾿ ἀριθμ. 1287/23-1-2000 ἔγγραφον τοῦ Μακαριωτάτου πρός τόν π. ᾿Αμφιλόχιον, εἰς τόν Α' Τόμον: "ΣΥΓΧΡΟΝΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ", σελ. 71, ᾿Αθῆναι, Δεκέμβριος 2000) ᾿Ελάχιστος ἐν Χριστῷ ἀδελφός καί Συλλειτουργός ῾Υμῶν. + Ο Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς Κήρυκος

ΣΑΘΡΑ ΤΑ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΑ ΤΩΝ ΝΕΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΩΝ

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΗΡΥΚΟΣ (kirykos) έγραψε, 2014-04-15 22:48:00 Previous Add to memories Share Track Flag Next ΝΕΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΙΣΜΟΣ + Ο ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΚΗΡΥΚΟΣ ΕΠΙΣΚΟΠΕΙΟΝ ΙΕΡΑΣ ΣΤΑΥΡΟΠΗΓΙΑΚΗΣ ΜΟΝΗΣ ΑΓΙΑΣ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗΣ - ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ ΚΟΡΩΠΙΟΥ ΑΤΤΙΚΗΣ 28ο ΧΙΛΙΟΜΕΤΡΟ ΛΕΩΦΟΡΟΥ ΚΟΡΩΠΙΟΥ ΜΑΡΚΟΠΟΥΛΟΥ Τ.Θ. 54 Τ.Κ. 194 00 ΚΟΡΩΠΙ ΤΗΛ 210 6020176 Α.Π. 150 Ἐν Κορωπίω 18 Αὐγούστου 2013 (Ε.Η.) ΣΑΘΡΑ ΤΑ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΑ ΤΩΝ ΝΕΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΩΝ ΟΙ ΝΕΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΕΣ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΟΥΝ ΤΗΝ ΕΜΜΟΝΗΝ ΤΟΥΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΚΑΙΝΟΤΟΜΙΑΝ ΚΑΙ ΣΤΗΡΙΖΟΝΤΑΙ ΕΠΙ ΤΗΣ ΑΠΟΦΑΣΕΩΣ ΤΟΥ ΠΑΠΟΚΑΙΣΑΡΟΣ ΚΑΙΝΟΤΟΜΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΑΘΗΝΩΝ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ ΤΗΝ ΥΠ ΑΡΙΘΜ. 430/1.3.1924 ΚΑΙ ΕΙΣ ΤΟ ΟΤΙ ΕΙΝΑ ΠΟΛΛΟΙ ΕΝΩ ΟΙ ΓΟΧ ΕΙΝΑΙ ΟΛΙΓΟΙ. ‘Ιδού εν ιδικόν μας απαντητικόν σχόλιον το ὁποῖον ἐδημοσιεύθη πρό τινων μηνῶν εἰς την ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΙΝ. «… Επί των θεμάτων πού θίγετε σείς κ. …., καθώς καί διά τό θέμα τού επαμφοτερίζοντος γέροντος Φιλοθέου Ζερβάκου, τό οποίον εθιξεν ετερος σχολιαστής, εδόθησαν επανειλημμένως σαφείς απαντήσεις, οι οποίες ομως η παραθεωρούνται η διαστρεβλώνονται. Δηλαδή, καθ’ ημάς, δέν πρόκειται περί διαλόγου εποικοδομητικού, οπως απαιτούν οι περιστάσεις, διό καί νομίζω πώς ενας παρόμοιος διάλογος αποβαίνει μάταιος καί μάλιστα κατακριτέος.. Διότι ειναι σχολαστικισμός καί δέν υπηρετει τήν αλήθεια. Η Εκκλησία αυτού τού ειδους τούς επικριτάς, πάντοτε αντιμετώπιζε σύμφωνα μέ τό Αποστολικόν λόγιον «αιρετικόν ανθρωπον μετά πρώτην καί δευτέραν νουθεσίαν παραιτού ειδώς οτι εξέστραπται ο τοιούτος καί αμαρτάνει ων αυτοκατάκριτος», δι αυτό καί δέν θά συνεχίσω, θά αφήσω ομως τόν αγιο Θεόδωρο τόν Στουδίτη, ο οποίος εδωσε απάντησιν εις τούς τότε αιρετικούς, η καί τούς «κατά τό ημισυ Ορθοδόξους», νά δώση καί εις τούς συγχρόνους οχι απλώς αιρετικούς αλλά καί παναιρετικούς καί πανθρησκειαστάς μίαν κατά τό δυνατόν γενικήν απάντησιν. Λέγει λοιπόν ο αγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης εις μίαν επιστολήν του: «Συνόδους συνεκρότησαν (σ.σ. αυτό σήμερα ισχύει διά τούς νεοημερολογίτας καί οικουμενιστάς) μεγάλας καί παμπληθεῖς καί Ἐκκλησίαν Θεοῦ ἑαυτούς ὠνομάκασι, καί ὑπέρ Κανόνων ἐφρόντισαν τῶ δοκεῖν (φρόντισαν νά φαίνωνται πώς ἐργάζονται ὑπέρ τῶν Κανόνων), κατά Κανόνων τό ἀληθές κινούμενοι (ἐνῶ στήν πραγματικότητα ἐστρέφοντο κατά τῶν Κανόνων)» . Καί συνεχίζει: «Συνόδους τοίνυν, δέσποτα, οὐ τό ἀπλῶς συνάγεσθαι Ἱεράρχας τε καί Ἱερεῖς, κἄν πολλοί ὦσιν (κρείσσων γάρ εἶς ποιῶν τό θέλημα τοῦ Κυρίου, ἤ μύριοι παραβαίνοντες), ἀλλά τό ἐν ὀνόματι Κυρίου, ἐν τῆ εἰρήνη καί φυλακῆ τῶν Κανόνων. Καί τό δεσμεῖν καί λύειν οὐχ ὡς ἔτυχεν, ἀλλ’ ὡς δοκεῖ τῆ ἀληθείᾳ, καί τῶ κανόνι, καί τῶ γνώμονι τῆς ἀκριβείας. ... καί ἐξουσίᾳ τοῖς ἱεράρχαις ἐν οὐδενί δέδοται ἐπί πάση παραβάσει κανόνος, ἤ μόνον στοιχεῖν τά δεδογμένα καί ἔπεσθαι τοῖς προλαβοῦσιν» Καί εν εν επιλόγω εν ημέτερον γενικώτερον σχόλιον: Σείς, αγαπητοί, πού ως μή ωφείλατε, στηρίξατε ολον τό σαθρόν οικοδόμημα της παναιρέσεως του νεοημερολογιτισμού - οικουμενισμού επί μιάς αποφάσεως, τήν υπ' αριθμ. 430/1.3.1924 τού Χρυσοστόμου Παπαδοπούλου καί της Συνόδου του, πρέπει νά λάβετε υπ’ οψιν οτι η εν ετει 1924 αυτή απόφασις, δι ης επεβλήθη ο νεοημερολογιτισμός ως Οικουμενισμός, ητο η απόλυτος συνέχεια καί συνέπεια πρός τήν παναιρετικήν Εγκύκλιον τού 1920 καί τάς αποφάσεις τού εν Κωνσταντινουπόλει ψευδοπανορθοδόξου Συνεδρίου μέ ολας τάς εκκλησιολογικάς καί σωτηριολογικάς συνεπείας, καί μόνον ως τοιαύτη δύναται νά κριθή καί αντιμετωπισθή. Επομένως αντί νά ερωτάτε ποία νέα Σύνοδος ανήρεσε αυτήν τήν απόφασιν, μήπως πρέπει νά διερωτηθείτε αν υπήρξε από τότε Σύνοδος της Κρατικής Εκκλησίας, η οποία νά πληρούσε τούς ορους μιάς αληθούς Συνόδου καί η οποία θά ειχε τήν δύναμι νά ελθη αντιμέτωπος μέ τό προδρομικόν τού αντιχρίστου κατασκεύασμα πού λέγεται «Νεοημερολογιτισμός - Οικουμενισμός - Πανθρησκεία - Παγκόσμιος κυριαρχία τού αντιχρίστου»; Καί ακόμη αντί νά στηρίζετε τό «κύρος» αυτής της αποφάσεως εις τά ποσοστά πού καθ’ υμάς τήν απεδέχθησαν (99 τοίς εκατό των Νεοημερολογιτων εναντι τού 1 τοίς εκατό των ΓΟΧ), μήπως λέγω θά ητο προτιμότερον νά λαμβάνατε υπ’ οψιν οτι καί ο αντίχριστος, οταν θά ελθη καί θά καθίση ως τό «βδέλυγμα της ερημώσεως» «εν τόπω αγίω» καί αυτός θά μετρήση τούς οπαδούς του μέ τά ποσοστά πού τόν αποδέχονται καί θά ειπη «εγώ ειμαι ο Θεός σας, πέσατε ολοι καί προσκυνήσατέ με»; Πάντως τήν ελαχιστότητα μου, αγαπητέ, δέν μέ απησχόλησε ποτέ τό πόσοι απεδέχθησαν τήν απόφασιν του Χρυσοστόμου Παπαδοπούλου, διότι αυτοί ειναι τό «υποβρύχιον πλήθος» τού Κατακλυσμού της σημερινής αποστασίας, της μετά τό 1924 επελθούσης, τό οποίον δύσκολα επανέρχεται. Μέ απασχολεί ομως σοβαρά αν εστω καί εκείνο τό 1 τοίς εκατό πού δέν εδέχθη την απόφασιν τού Χρυσοστόμου Παπαδοπούλου, θά παραμείνει μέχρι τέλους εις τάς επάλξεις, η θά προδώσει καί αυτό τήν Μητέρα Εκκλησίαν; Ειναι φοβερός ο λόγος τού Ευαγγελίου: «Αραγε ελθών ο υιός τού ανθρωπου ...ευρήσει τήν πίστιν;». Ελάχιστος ἐν Ἐπισκόποις + Ὁ Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς Κήρυκος,

Ο ΑΓΙΟΣ ΣΠΥΡΙΔΩΝ Ο ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΟΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΠΑΝΤΑΧΟΥ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΠΡΟΣΤΑΤΗΣ

ΑΓΙΟΣ ΣΠΥΡΙΔΩΝ Ο ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΟΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΠΑΝΤΑΧΟΥ ΓΝΗΣΙΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΠΡΟΣΤΑΤΗΣ Ὀρθόδοξος ἱεραποστολική, ἀγωνιστική, ἀντιαιρετική, ἐποικοδομητική καί ἐνημερωτική ἔκδοσις τοῦ Ἱεροῦ Μετοχιακοῦ Ναοῦ Ἁγίου Σπυρίδωνος Καρέα, Λεωφ. Ἁγ. Ἰωάννου 56, 16233 Βύρωνας. Τηλ. 210. 7643909 (Ι.Ν) καί 210.6020176 (Ι.Μ. Αγ. Αικατερίνης Κορωπί) ΤΕΥΧΟΣ 1 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ 2012 ΠΡΟΛΟΓΙΚΟΝ ΣΗΜΕΙΩΜΑ Τό παρόν Ὀρθόδοξον Ἱεραποστολικόν, ἀγωνιστικόν, ἀντιαιρετικόν, ἐποικοδομητικόν καί ἐνημερωτικόν περιοδικόν ἔντυπον, εἶναι ἔκδοσις: 1) Τοῦ «Ἱεροῦ Φιλανθρωπικοῦ Συνδέσμου Κληρικῶν καί Ἐνοριτῶν τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ Ἁγίου Σπυρίδωνος Καρέα» 2) Τοῦ παρ’ αὐτῶ λειτουργοῦντος «Μετοχίου τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἁγίας Αἰκατερίνης Κορωπίου Ἀττικῆς, Παναγία ἡ Πευκοβουνογιάτρισσα καί Ἅγιοι Πατέρες» καί 3) Τῆς «Ιεραποστολικῆς Ἀδελφότητος Διακονισσῶν, οἱ Ἅγιοι τῶν Ἀθηνῶν ἀπό τοῦ Ἀποστόλου Παύλου μέχρι τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν Ματθαίου». Διά τήν ἔκδοσιν ταύτην συνεργάζονται καί τά εἰς τόν Ἱερόν Μετοχιακόν Ναόν Ἁγίου Σπυρίδωνος ἀνήκοντα καί ἀτύπως λειτουργοῦντα Παραρτήματα, ἤτοι: 1ον: Ἡ «Ὀρθόδοξος Φιλική Ἑταιρεία τῶν ἁπανταχοῦ Γνησίων Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν, Ἡ Ἁγία τοῦ Θεοῦ Σοφία», (ἔτος ἱδρύσεως 1929) καί 2ον) Τό «Ἱεραποστολικόν Κέντρον Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Βατάτσης ὁ Δούκας καί Ἐλεήμων Βασιλεύς» (Ἔτος ἱδρύσεως 2011). Διανέμεται δωρεάν ὡς φυλλάδιον καί ὅποιος ἐπιθυμεῖ νά παραλαμβάνη τούς Τόμους δύναται νά ἀπευθύνεται εἰς τόν ἱερόν Ναόν Ἁγίου Σπυρίδωνος», πάντοτε μέν τηλεφωνικῶς (Τηλ. 210.6020176 καί 210. 7643909), ἀλλά καί αὐτοπροσώποως καθ’ ἑκάστην Δευτέραν ὥραν 6.00 -8.00 μ.μ., ὅτε γίνεται Ἑσπερινός καί Ὁμιλία, ἤ καθ’ ἑκάστην Τρίτην πρωί, ὅτε γίνεται ἡ καθιερωμένη εἰς τιμήν καί μνήμην τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Βαπτιστοῦ θεία Λειτουργία καί ὅποτε ἄλλοτε κατά τό πρόγραμμα λειτουργεῖ ὁ Ναός. Διεύθυνσις Λεωφόρος Ἁγίου Ἰωάννου 56, Καρέας Ἀθηνῶν. Ἐκ τῆς Ἐκκλησιαστικῆς Ἐπιτροπῆς τοῦ Ἱεροῦ Μετοχιακοῦ Ναοῦ Ἁγίου Σπυρίδωνος Καρέα. Η «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΦΙΛΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΤΟΥ Ι.Ν. ΑΓΙΟΥ ΣΠΥΡΙΔΩΝΟΣ ΚΑΡΕΑ, Η ΑΓΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΣΟΦΙΑ΅ ΤΟΥ ΛΟΙΠΟΥ ΘΑ ΤΙΜΑΤΑΙ ΚΑΙ ΜΕ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΒΑΤΑΤΣΗ ΤΟΥ ΕΛΕΗΜΟΝΟΣ ΒΑΣΙΛΕΩΣ Εἰς τό FACE BOOK κατεχωρήθη ἡ κάτωθι φωτογραφία μέ τό παρακάτω σχόλιον: ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΗΡΥΚΟΣ ΚΟΝΤΟΓΙΑΝΝΗΣ Ετος 1957. O Ιερός Ναός Αγίου Σπυρίδωνος Καρέα, οπως ηταν τότε. Διακρίνεται ο τότε Αρχιεπίσκοπος Αθηνων Αγαθάγγελος (της Γνησίας Ορθοδόξου Εκκλησίας) μετα των προσκυνητων εις μίαν εκκλησιαστικήν εκδήλωσιν. Δίπλα του ειναι καί ο αείμνηστος κτήτωρ καί δωρητης τού Ναού καί αγωνιστής της Ορθοδοξίας Σπυρίδων Κόκκορης. (Εδημοσιεύθη εις τό "Γνώσεσθε την Αλήθεια" Μηνός Απριλίου 2011) 16 Ιουνίου 2011 Vinkentios Chrysostomou •Agathangelos was coming first from the new-calendar parasynagogue and was later a true confessor of faith. Επίσης στίς 16 Ιουνίου 2011 ἐγράφη: ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΗΡΥΚΟΣ ΚΟΝΤΟΓΙΑΝΝΗΣ: Σχόλιον τῆς 11ης Νοεμβρίου 2011, ἑορτῆς τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου: Τό ἐκκλησάκι αὐτό τοῦ Ἁγίου Σπυρίδωνος βάσει μιᾶς μαρτυρίας πού ὑπάρχει σέ δημόσιο ἔγγραφο ΕΚΤΙΣΘΗ τό 1936. Εἰς αὐτό ἐκκλησιάζωνται ἀπό τότε οἱ Γνήσιοι Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί τῶν Ἀθηνῶν, οἱ ὁποῖοι μάλιστα από τό ἔτος 1929 μερίμνη τοῦ μακαριστοῦ Σπυρίδωνος Κόκκορη ΣΥΝΕΚΡΟΤΗΣΑΝ τόν Ἱερόν Σύνδεσμον, ὁποῖος φέρει τήν ἐπωνυμίαν "ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΦΙΛΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ", καί διαθέτει ἀπ' ἀρχῆς καί τό Ἱερόν Λάβαρον τοῦ 'Αγῶνος, μέ τό ὁποῖον ἐπί κεφαλῆς, συμμετεῖχαν οἱ ἐνορῖτες τοῦ Ναοῦ εἰς ὅλους τούς ὑπέρ τοῦ Ἔθνους καί τῆς Γνησιορθοδόξου Πϊστεως 'Αγῶνες. Αὐτό τό ἐκκλησάκι,ἐλειτούργει πάντοτε ὡς παρεκκλήσιον τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ Ἁγίας Τριάδος Κάτω Ἡλιουπόλεως, (βλέπετε καί φωτογραφίαν, ὅπου διακρίνεται ὁ Ἀρχιεπίσκοπος 'Αγαθάγγελος μετά τῶν προσκυνητῶν τό 1957 εἰς ἑόρτιον ἐκδήλωσιν) ἀπό δέ τοῦ ἔτους 1974 ἐλειτουργεῖτο ὑπό τοῦ Ἱερέως Θωμᾶ Κοντογιάννη, Ἐφημερίου τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ Ἁγίας Τριάδος. 'Από τό 2005 ὁ ναίσκος ἐνετάχθη εἰς τά Μετόχια τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς (Ἱερᾶς Μονῆς Ἁγίας Αἰκατερίνης) καί εἰς αὐτόν κατέφυγον καί ἐλειτουργοῦντο πλέον οἱ διωχθέντες διά τήν ὁμολογίαν τῆς Πϊστεως ἐνορῖται τοῦ Ι.Ν. Αγίας Τριάδος. Εἰς αὐτόν τόν Ναόν μέ ἀπόφασιν τοῦ Μητροπολίτου Κηρύκου ἱδρύθη ὁ "ΙΕΡΟΣ ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΚΟΣ ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΚΛΗΡΙΚΩΝ ΚΑΙ ΕΝΟΡΙΤΩΝ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ ΑΓΙΟΥ ΣΠΥΡΙΔΩΝΟΣ ΚΑΡΕΑ", ὁ ὁποῖος ἀποτελεῖ ἐν τῆ οὐσία τήν συνέχειαν τἠς ἀπό τό 1929 ἀτύπως λειτουργούσης "ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΦΙΛΙΚΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ" ἡ ὁποία πλέον διά ἱστορικούς καί οὐσιαστικούς λόγους, οἱ ὁποῖοι θά ἀναπτυχθοῦν εἰς ἄλλο σχόλιον, ἀφιερώθη εἰς τόν ΑΓΙΟΝ ΒΑΣΙΛΕΑ ΙΩΑΝΝΗΝ ΤΟΝ ΒΑΤΑΤΣΗΝ ΔΟΥΚΑ ΤΗΣ ΝΙΚΑΙΑΣ ΤΟΝ ΕΠΙΚΛΗΘΕΝΤΑ ΕΥΛΑΒΗ, ὁποῖος ἑορτάζεται ὑπό τῆς Ἐκκλησίας τήν 4ην Νοεμβρίου. Σημειωτέον ὅτι οἱ ἐνορῖτες τοῦ Ναοῦ Ἁγίου Σπυρίδωνος καί μέλη τῆς "ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΦΙΛΙΚΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΒΑΤΑΤΣΗΣ Ο ΕΛΕΗΜΩΝ" ἀπό τό 2005 συγκεκντρώνονται κάθε Δευτέρα ἀπόγευμα εἰς τόν Ναόν, ὅπου διδάσκωνται ὑπό τοῦ Ἐπισκόπου τά τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Πίστεως καί Ὁμολογίας καί ὀργανώνουν τήν ἀγωνιστικήν τους παρουσίαν στούς σημερινούς ἐθνικοεκκλησιαστικούς ἀγῶνες. 22 Νοεμβρίου 2011 Ο ΜΟΝΑΧΟΣ ΒΑΡΝΑΒΑΣ ΩΣ ΓΝΩΣΤΟΝ ΕΝ ΕΤΕΙ 2006 ΕΦΥΓΕ ΔΙΑ ΛΟΓΟΥΣ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΙ ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ, ΟΠΩΣ ΕΔΗΛΩΣΕ ΚΑΙ ΠΡΟΦΟΡΙΚΩΣ ΚΑΙ ΕΓΓΡΑΦΩΣ, ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΟΝΗΝ ΤΗΣ ΜΕΤΑΝΟΙΑΣ ΤΟΥ ΗΤΟΙ ΤΗΣ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΕΩΣ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΟΣ ΚΟΥΒΑΡΑ ΑΤΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΕΖΗΤΗΣΕ ΤΗΝ ΕΝΤΑΞΙΝ ΤΟΥ ΕΙΣ ΤΗΝ ΙΕΡΑΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΝ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ, ΔΙΟΤΙ ΤΗΝ ΕΘΕΩΡΗΣΕΝ ΩΣ ΤΗΝ ΜΟΝΗΝ ΔΙΑΦΥΛΑΞΑΝ ΤΗΝ ΑΚΑΙΝΟΤΟΜΗΤΟΝ ΠΙΣΤΙΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΟΘΕΥΤΟΝ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΝ ΔΙΑΔΟΧΗΝ. ΕΥΘΥΣ ΜΟΛΙΣ ΤΟ ΕΠΛΗΡΟΦΟΡΗΘΗ Ο ΚΑΤΑ ΣΑΡΚΑ ΑΔΕΛΦΟΣ ΤΟΥ ΜΙΧΑΗΛ ΕΚ ΚΟΖΑΝΗΣ ΗΓΕΙΡΕ ΠΟΛΕΜΟΝ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΟΥ ΚΑΙ ΕΚΑΝΕ ΤΑ ΑΝΩ ΚΑΤΩ ΠΡΟΚΕΙΜΕΝΟΥ ΝΑ ΤΟΝ ΑΠΟΣΠΑΣΗ ΚΑΙ ΝΑ ΕΠΙΣΤΡΕΨΗ ΕΚΕΙ ΟΠΟΥ ΕΥΡΙΣΚΕΤΟ. ΤΟΤΕ Ο ΜΟΝ. ΒΑΡΝΑΒΑΣ ΕΖΗΤΗΣΕ ΝΑ ΤΟΝ ΒΟΗΘΗΣΩ ΝΑ ΓΡΑΨΕΙ ΑΠΑΝΤΗΣΙΝ ΕΙΣ ΤΟΝ ΑΔΕΛΦΟΝ ΤΟΥ. ΤΟΥ ΕΔΩΣΑ ΕΝΑ ΚΕΙΜΕΝΟΝ ΚΑΙ ΤΟΥ ΕΞΗΓΗΣΑ ΚΑΙ ΠΡΟΦΟΡΙΚΩΣ ΤΑ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΣΧΙΣΜΑΤΟΣ ΤΩΝ ΝΙΚΟΛΑΙΤΩΝ. ΚΑΙ ΕΔΕΙΞΕΝ ΟΤΙ ΕΠΕΙΣΘΗ, ΕΦΘΑΣΕ ΜΑΛΙΣΤΑ ΕΙΣ ΤΟ ΣΗΜΕΙΟΝ ΝΑ ΥΠΟΓΡΑΨΗ ΜΕΤΑ ΤΟΥ π. ΚΥΡΙΛΛΟΥ ΟΜΟΛΟΓΙΑΚΗΝ ΜΕΛΕΤΗΝ.... ΤΕΛΙΚΑ ΛΙΑΝ ΠΡΟΣΦΑΤΩΣ ΕΦΥΓΕ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΕΠΙΣΚΟΠΕΙΟΝ ΚΑΙ ΑΠ’ Ο,ΤΙ ΠΛΗΡΟΦΟΡΟΥΜΕΘΑ ΕΠΑΝΗΛΘΕΝ ΕΙΣ ΤΟΥΣ ΝΙΚΟΛΑΙΤΑΣ ΚΑΙ ΕΝΕΤΑΧΘΗ ΕΙΣ ΤΗΝ ΣΧΙΣΜΑΤΙΚΗΝ ΑΔΕΛΦΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ ΡΑΨΑΝΗΣ. + ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΗΡΥΚΟΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΤΗΣ ΑΚΑΙΝΟΤΟΜΗΤΟΥ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ Πρός τόν Ὁσιώτατον Μοναχόν π. Βαρνάβαν. Ἐνταῦθα Α.Π. 10 Ἐν τῶ Ἐπισκοπείω Ἁγίας Αἰκατερίνης Κορωπίου Ἀττικῆς τῆ 6.3.2006 (Ε.Η.), Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ, ‘Αρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης. Ὁσιώτατε π. Βαρνάβα, ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ νά εἶναι μαζί σας, νά σᾶς ἐνδυναμώνη εἰς τόν ἀγῶνα τῆς μοναχικῆς ζωῆς καί νά σᾶς διαφυλάττη πάντοτε εἰς τήν Ἀλήθειαν τῆς Πίστεως. Μοῦ ἐζητήσατε τήν εὐλογίαν διά νά ἀπαντήσετε εἰς τόν κατά σάρκα ἀδελφόν σας, Μιχαήλ, ὁ ὁποῖος δι’ ἐπιστολῆς του σᾶς κατηγορεῖ διότι «φύγατε» ἀπό τό Μοναστήρι, καί ἤλθατε εἰς τό ‘Επισκοπεῖον τῆς Ἀγίας Αἰκατερίνης. Ἡ εὐλογία εἶναι δεδομένη, διότι ὁ χριστιανός, πολλῶ μᾶλλον ὁ μοναχός πρέπει «νά δίδη λόγον παντί τῶν αἰτοῦντι» καί νά ὁμολογῆ εὐκαίρως ἀκαίρως τήν Πίστιν του, διά νά μᾶς ὁμολογήση καί ὁ Χριστός ἐνώπιον τοῦ Πατρός Του. Ἡ ἀλήθεια πρέπει νά λέγεται πρός πᾶσαν κατεύθυνσιν, διότι μόνον αὐτή διαλύει τό σκοτάδι τῆς ἄγνοιας καί φωτίζει τόν δρόμον τῆς γνώσεως τοῦ θελήματος τοῦ Θεοῦ. Ὁ ἅγιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης λέγει ὅτι «ὅταν πίστις τό κινδυνευόμενον» οἱ μοναχοί πρέπει νά μή σιωποῦν, ἀλλά νά ὁμολογοῦν δημοσίως τήν πίστιν των. Λέγει μάλιστα τό ὲξῆς χαρακτηριστικόν: «Μή σιγήσωμεν ἀδελφοί, ἵνα μή κραυγή Σοδόμων γενώμεθα». Πιστεύω, ὅτι ὁ ἀγαπητός ἀδελφός σας κ. Μιχαήλ, ἔγραψε ὅσα ἔγραψε ἐναντίον σας, δηλαδή διά τήν ἀπόφασίν σας νά ἀφήσετε τό μοναστήρι καί νά ἔλθετε εἰς τήν Ἁγίαν Αἰκατερίνην, ἀπό ζῆλον διά τήν Ὀρθοδοξίαν, καί ἀπό ἐνδιαφέρον καί ἀγάπην πρός ἐσᾶς. Μόνον πού φαίνεται ὅτι δέν γνωρίζει τά πραγματικά ἐκκλησιαστικά γεγονότα τῶν τελευταίων ἐτῶν, δι’ αὐτό ὁ ζῆλός του εἶναι «οὐ κατ’ ἐπίγνωσιν». ‘Αλλά καί ἡ ἀγάπη του καί τό ἐνδιαφέρον του γιά σᾶς, τά ὁποῖα πιστεύω εἶναι ἐμφανῆ καί εἰλικρινῆ, δέν κινοῦνται εἰς τόν χῶρον τῆς πραγματικῆς ἀγάπης, καί τοῦ πραγματικοῦ ἐνδιαφέροντος, διότι διά νά εἶναι ἀληθινά καί χριστιανικά, πρέπει νά συμβαδίζουν μέ τήν ἀλήθεια καί νά ὑπηρετοῦν τήν ‘Ορθοδοξία. Βεβαίως τά ὅσα σᾶς ἔγραψε ὁ ἀδελφός σας, ἀπηχοῦν καί ἐναντίον τῆς ἐλαχιστότητός μου, διά τήν ἀπόφασίν μου νά διακόψω πᾶσαν κοινωνίαν μετά τῆς ψευδοσυνόδου τοῦ Νικολάου. Θεωρῶ φυσικήν τήν ἀντίδρασίν του, ἀφοῦ βλέπει τά πράγματα παραμορφωμένα, καί ἀφοῦ θεωρεῖ τόν Νικόλαον κανονικόν καί ὀρθοτομοῦντα τόν λόγον τῆς Ἀληθείας, ἐνῶ συμβαίνει τό ἐντελῶς ἀντίθετον. Ἄν ἔβλεπε τά πράγματα, ὅπως ἀκριβῶς εἶναι, χωρίς τήν παραχάραξι πού τούς ἔχουν κάνει οἱ Τσακίρογλου καί αὐτοί οἱ ἴδιοι οἱ Ἀρχιερεῖς, ἀσφαλῶς θά ἐφήρμοζε καί στόν ἑαυτό του τό «φεῦγε καί σώζου», καί θά ἐπανελάμβανε τό «Στῶμεν καλῶς» τοῦ ‘Αρχαγγέλλου Μιχαήλ, καί δέν θά εἶχε καμμίαν κοινωνίαν μετ’ αὐτῶν, ἀφοῦ θά διεπίστωνε ὅτι βρίσκονται στήν πλάνη. Τότε δέν θά σᾶς ἔλεγε ὅτι κακῶς φύγατε ἀπό τό Μοναστήρι, ἀλλά θά σᾶς ἐπαινοῦσε διά τήν Ὁμολογιακήν σας πρᾶξιν. Σᾶς δίδεται, λοιπόν, μία εὐκαιρία, ἐκεῖνο τό ὁποῖον ἐνδεχομένως δέν γνωρίζει ὁ κατά σάρκα ἀδελφός σας, νά τοῦ τό γνωρίσετε σεῖς. Καί ἴσως γνωρίζοντας τήν ἀλήθεια, δεῖ διαφορετικά τά πράγματα, ὅπως ἀκριβῶς εἶναι. Καί πρέπει νά γίνη αὐτό, διότι ἡ ὁμίχλη τῆς πλάνης, τῆς παραχαράξεως, τῆς συγχύσεως, τῆς κακοδοξίας καί τοῦ ψεύδους δέν ταιριάζει σέ ἀνθρώπους πού ἀπό μικροί γνώρισαν τήν Ὀρθοδοξία καί τήν ἀκολούθησαν μέ ζῆλο. Πρέπει νά καταλάβει ὁ κ. Μιχαήλ καί κάθε ἄλλος, ὅτι μόνον πράκτορες τῶν ξένων Κέντρων μποροῦν νά συμπεριφέρωνται, ὅπως συμπεριφέρωνται οἱ Τσακίρογλου καί ὁ κ. Κάτσουρας, οἱ ὁποῖοι δυστυχῶς πῆραν στό λαιμό τους τούς Ἀρχιερεῖς καί τούς ὡδήγησαν στό «ξεπούλημα τῆς Ὀρθοδοξίας» στό «παζάρι τοῦ Νεοημερολογιτικοῦ καί Παλαιοημερολογιτικοῦ Οἰικουμενισμοῦ». Δέν τό βλέπουν, ὅτι ἀπό τότε πού πῆραν ἐντολή καί ἄλλαξαν γραμμή, δἐν ἔπαυσαν νά «ἁλωνίζουν» ὅλη τήν Ἑλλάδα καί μέ τήν ἀνοχή, τήν κάλυψι καί τήν συγκατάθεσι τῶν ‘Επισκόπων, σκορποῦν τό μικρόβιο τῆς κακοδοξίας των καί τῶν βλασφημιῶν κατά τῆς Ὁμολογίας καί τῆς Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς; Πάτερ Βαρνάβα, ἔργον τοῦ μοναχοῦ, ἐν καιρῶ κινδυνευούσης πίστεως, δέν εἶναι μόνον ἡ ἐπιτέλεσις τῶν μοναχικῶν καθηκόντων, ἀλλά καί ἡ μαρτυρία τῆς γνησίας Ὀρθοδοξίας, καί ἡ ἐνημέρωσις ἐκείνων πού βρίσκονται στό σκοτάδι, ἀσφαλῶς καί ἡ προσευχή γι’ αὐτούς. Εἶναι «εὐκαιρία», λοιπόν, (ἴσως ἀποδειχθῆ καί οἰκονομία τοῦ Θεοῦ) νά διαφωτίσετε τόν ἀδελφόν σας, καί ὅλους τούς ἀδελφούς, μέ τούς ὁποίους μπορεῖτε νά ἐπικοινωνήσετε, εἶναι καιρός, λέγω, νά τόν ἐνημερώσετε διά τήν πραγματική ἀλήθεια τοῦ πράγματος, ὅτι δηλαδή δέν φύγατε σεῖς ἀπό τό Μοναστήρι, πού ἐγνωρίσατε, δηλαδή ἀπό τό ὀρθόδοξο Μοναστήρι, πού ἐδώσατε τίς μοναχικές σας ὑποσχέσεις. ‘Εσεῖς φύγατε ἀπό ἕνα «Μοναστήρι», τό ὁποῖον δέν ἔχει καμμία σχέσι μέ ἐκεῖνο τό Ὀρθόδοξο Μοναστήρι, τό Μοναστήρι ὅπως τό παρέδωσε ὁ ἅγιος Πατέρας. Φύγατε ἀπό τό «Μοναστήρι» πού ἔγινε ἀπό τούς Τσακίρογλου καί τόν Κάτσουρα καί ὅλους τούς μικρούς καί τούς μεγάλους πρακτορίσκους Κέντρον παλαιοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Πρέπει νά τό καταλάβει καί ὁ ἀδελφός σας, ὅτι δέν φύγατε σεῖς ἀπό τήν Ἱερά Μονή τοῦ Ἁγίου Πατρός Ματθαίου, ἀλλά ἔφυγαν αὐτοί πού πολέμησαν καί πολεμοῦν τήν Ὁμολογία τῆς Πίστεως, αὐτοί πού ἐβλασφήμησαν καί βλασφημοῦν τήν Ἀποστολικήν Διαδοχή, ὅπως τήν ἄφησε ὁ ἅγιος Πατέρας διά τῶν εὐλογημένων χειροτονιῶν τοῦ 1948. Ἔφυγαν αὐτοί πού πρόδωσαν καί κατ’ ἐξακολούθησιν προδίδουν τόν Ἱερόν ‘Αγῶνα. Ἔφυγαν αὐτοί οἱ ὁποῖοι διά λογαριασμόν τῶν ξένων Κέντρων, ὡδήγησαν καί τούς ‘Αρχιερεῖς μας, νά βλασφημήσουν καί αὐτοί κατά τῆς Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς, διότι ἄλλως δέν ἠδύνατο νά προχωρήσουν τά σχέδια τοῦ παλαιοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, τά ὁποῖα προβλέπουν οἰκουμενιστικήν ἕνωσιν – συνύπαρξιν μετά τῶν Φλωρινικῶν καί ὑπαγωγήν ὅλων, ἔστω καί ἔμμεσον ὑπό τόν Νεοημερολογιτισμόν. Εἶναι αὐτοί πού «ἐπίεσαν» (ναί κυριολεκτῶ, διότι ἔχω σαφεῖς μαρτυρίες) τόν Μακαριώτατον νά φθάση εἰς τήν ἱερόσυλον συμπαιγνίαν τῆς δῆθεν παραιτήσεως, ὀρθώτερον προδοσίας, ἀφοῦ ἡ παραίτησις ἔγινε, ὄχι διά λόγους ὑγείας, αὐτό ἦτο μία ἀπάτη, ἡ παραίτησις ἔγινε, διά νά προχωρήσουν καλύτερα τά σχέδια τοῦ παλαιοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Καί εἶναι γνωστόν πῶς καί τίνι τρόπω, ἐμυήθησαν οἱ ἀδελφοί Τσακίρογλου εἰς τά προδοτικά αὐτά σχέδια. Σέ ἕνα τέτοιο Μοναστήρι, ὅπως δηλαδή τό κατάντησαν οἱ Τσακίρογλου, σέ ἕνα διαλυμένο γιά τήν Ὀρθοδοξία Μοναστήρι, δέν ἔχει θέσιν ἐκεῖνος πού θέλει νά μείνη στήν Ὁμολογία τῆς Πίστεως, στήν κατά Θεόν ὑπακοή, ἐκεῖνος πού θέλη νά σώση τήν ψυχήν του καί νά μήν κολασθῆ. ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΦΕΥΓΗ μακράν, κατά τό «ἐξέλθετε ἐκ μέσου αὐτῶν καί ἀφορίσθητε καί ἀκαθάρτου μή ἅπτεσθε, κἀγώ εἰδέξομαι ὑμᾶς». Ὁ στάρετς ‘Ανατόλιος ἀπό τήν Ὄπτινα (+1927) γράφει προφητικά καί ἀσφαλῶς ἀναφέρεται στίς ἡμέρες μας τά ἑξὴς: «Θά ἐξαπλωθοῦν παντοῦ αἱρέσεις. Ὀλίγοι θά ἀντιληφθοῦν τήν πανουργία τοῦ ἐχθροῦ. Οἱ αἱρετικοί θά πάρουν τήν ἐξουσία στά χέρια τους. Θά τοποθετήσουν παντοῦ δικούς τους ὑπηρέτας. Θά μεταχειρίζωνται βίαν. Οἱ μονάζοντες θά καταπιέζωνται καί ὅσοι θά εἶναι συνδεδεμένοι μέ τά ὑλικά θά ὑποταχθοῦν στούς αἱρετικούς. Οἱ δαίμονες διά τῆς αἱρέσεως θά εἰσέρχωνται εἰς τά Μοναστήρια, τά ὁποῖα θά παραμείνουν μόνον τοῖχοι, ἡ χάρις θά ἔχει φύγει. ...». Αὐτό δυστυχῶς συμβαίνει μέ τήν Ἱερά Μονή Μεταμορφώσεως καί τά ἄλλα μοναστήρια τῆς Ὀρθοδοξίας, τά ὁποῖα ἐφ’ ὅσον ἐγκλωβίσθηκαν εἰς τά δίχτυα τοῦ παλαιοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ δέν ὑπηρετοῦν πλέον τήν ‘Αλήθεια, δέν εἶναι μοναστήρια τῆς Γνησίας Ὀρθὀδόξου ‘Ἐκκλησίας, ἀλλά εἶναι «τοῖχοι καί ντουβάρια», ὅπου ὑπηρετεῖται τό ψεῦδος καί ἡ αἵρεσις καί ἀπ’ ὅπου ἔφυγε ἡ θεία Χάρις. Ὅποιος μελετᾶ τήν «Ὀρθόδοξο Πνοή», καί προσπαθεῖ μέ πνεῦμα ταπεινώσεως νά μάθη τί γίνεται, μπορεῖ εὔκολα νά τά καταλάβει ὅλα αὐτά. ‘Αλλά νά πού κατάφεραν οἱ Τσακίρογλου νά κάμουν τούς ὀρθοδόξους νά ἀποστρέφωνται τήν «Ὀρθόδοξο Πνοή», ἐπειδή λέγει τήν Ἀλήθεια, νά τήν ἐπιστρέφουν, νά τήν θεωροῦν «οἰκτρό περιοδικό», διά νά τούς κρατοῦν ἔτσι εὔκολα στά δικά τους δίχτυα, καί πάντως ἔξω ἀπό τήν Κιβωτό τῆς ‘Αληθείας καί τῆς σωτηρίας. Δέν νομίζω, ὅτι σέ μιά πρώτη ἀπάντησι θά χρειαζόνταν νά ἐπεκταθῆτε πέραν ἀπό αὐτές τίς σκέψεις, τίς ὁποῖες θά ἦτο προτιμότερον νά ἐγράφατε μέ τήν δική σας διατύπωσι. Καλόν εἶναι, λοιπόν, νά γράψετε στόν ἀδελφό σας μιά μικρή ἀπάντησι, μέ τό δικό σας τρόπο, ὅπως ἐσεῖς τόν βιώνετε, καί νά μήν ὑπεισέλθετε ἐπί τοῦ παρόντος εἰς τάς λεπτομερείας. Καί ἄν ὁ ἴδιος δεχθῆ νά διαλεχθῆ περαιτέρω, τότε νά τόν ἐνημερώσετε καί εἰδικώτερα. Τότε, πιστεύω, ὁ ἀδελφός σας, γνωρίζοντας τήν ἀλήθεια, διαπιστώνοντας τήν προδοσία τῶν τελευταίων ἐτῶν, ἡ ὁποία κατέφαγε τήν πλειοψηφία τῶν Ἀρχιερέων καί τῶν Ἱερέων, καί ξεπερνώντας τήν ὁμίχλη τῆς κακοδοξίας, ἡ ὁποία φαίνεται ἐπί τοῦ παρόντος νά κυριαρχεῖ, θά κάμη καί ἐκεῖνος τό ἴδιο πού ἐκάνατε καί σεῖς, δηλαδή θά ἐξέλθη ἐκ μέσου αὐτῶν διά νά παραμείνη μέ τήν ἀλήθεια. ‘Ενθυμῖστε του, πάντως, καί ἐκεῖνο πού ἔλεγε ὁ ἅγιος Πατέρας, ὅτι «ἡ Ὀρθοδοξία θά παραμείνη σάν μιά σπίθα, ἡ ὁποία ὅμως δέν θά σβήση ποτέ», καθώς καί ἐκεῖνο πού ἔλεγαν παλαιότερα οἱ Ἅγιοι Πατέρες, ὅτι «ὅσον ὀλίγοι καί ἄν μείνουν εἰς τήν Ὀρθοδοξία, οὗτοι εἰσίν ‘Εκκλησία καί τό κῦρος καί ἡ προστασία τῶν ἐκκλησιαστικῶν θεσμῶν ἐν αὐτοῖς κεῖται». Διαβιβάστε του καί τάς ταπεινάς μου εὐχάς καί εὐλογίας. Μετ’ εὐχῶν + Ὁ Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς Κήρυκος ΕΝΑ ΑΠΟ ΤΑ ΘΕΜΑΤΑ ΠΟΥ ΑΝΕΛΥΘΗΣΑΝ ΣΤΙΣ ΣΥΝΑΞΕΙΣ ΤΗΣ ΔΕΥΤΕΡΑΣ ΕΙΣ ΤΟΝ ΙΕΡΟΝ ΝΑΟΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΣΠΥΡΙΔΩΝΟΣ, ΟΠΟΥ ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ ΤΟ ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΗΣ ΣΧΟΛΗΣ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΥ ΚΑΙ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΥ ΚΕΝΤΡΟΥ ΠΟΝΤΙΑΚΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ ΠΑΝΑΓΙΑ ΣΟΥΜΕΛΑ ΑΧΑΡΝΩΝ, ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΟΥ ΒΑΠΤΙΣΜΑΤΟΣ ΤΩΝ ΑΙΡΕΤΙΚΩΝ, ΤΟ ΟΠΟΙΟΝ ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΑΓΙΟΝ ΚΥΠΡΙΑΝΟΝ ΚΑΙ ΑΓΙΟΝ ΝΙΚΟΔΗΜΟΝ ΤΟΝ ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΝ ΕΙΝΑΙ ΑΔΕΚΤΟΝ. ΤΟ ΠΑΡΑΘΕΤΟΜΕΝ. Ο ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΔΗΜΟΣ Ο ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ ΔΙΑ ΤΟ ΒΑΠΤΙΣΜΑ ΤΩΝ ΑΙΡΕΤΙΚΩΝ Ἡ στάσις τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου ἔναντι τῶν αἱρετικῶν καί ὁ ἀναβαπτισμός. Ἄρθρον δημοσιευθέν εἰς τήν «ΟΡΘΟΔΟΞΟΝ ΕΝΗΜΕΡΩΣΙΝ» Τεύχος 617/ Αυγουστος 2012 Ὁ ἅγιος Νικόδημος, γνήσιος ἀπόγονος τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας, ἀκολουθεῖ τήν διδασκαλία τῆς Ὀρθοδοξίας στηριζόμενος στούς Ἁγίους καί Θεοφόρους Πατέρες. Ἡ διδασκαλία του ἀπορρέει ἀπό τόν ἀσκητικόν του βίον, ἀπό τήν ἀμεσότητα προσεγγίσεως τοῦ Θεοῦ, διά τῶν μυστηρίων καί τῆς προευχῆς καί ἀπό τήν βαθυτάτην θύραθεν καί θεολογική γνώση πού ἀπέκτησε μέ τόν ἀπέραντο καί σπανίας δεκτικότητος καί συστηματικότητος χαρισματικό νοῦ του, λέγεται ὅτι τό 85% τῶν ἀναγνωσμάτων του τά συγκρατοῦσε μέ τήν πρώτη ἀνάγνωση. ἔχοντας αὐτά τά βασικά στοιχεῖα καί τίς πνευματικές προϋποθέσεις, ὡς φυσικά καί πνευματικά ἀποκτήματα, ἔγραψε συγγράματα πού ἐμπνέουν στόν ἀναγνώστη πλήρη ἐμπιστοσύνη, περί τῆς βαθειᾶς θεολογικῆς ἐμπειρίας καί τοῦ χαρίζουν τή δυνατότητα νά γνωρίση ὅλο τόν πλοῦτο τῶν Πατέρων καί διδασκάλων τῆς Ἐκκλησίας, συστηματοποιημένο καί ἐμπλουτισμένο μέ προσωπικά καί ἐμπειρικά σχόλια, πρωτοφανοῦς εὐστοχίας καί σπανίας διεισδυτικότητος. Οἱ ὀρθόδοξες θέσεις του εἶναι ξεκάθαρες, παρ᾿ ὅλες τίς ἀντίξοες συνθῆκες μέσα στίς ὁποῖες ἔζησε καί παρ΄ ὅλα τά διάφορα ἀντορθόδοξα Δυτικά ρεύματα, πού κυκλοφοροῦσαν στήν ἐποχή του. Ἀλλά καί ἡ στάση του ἀπέναντι στούς αἱρετικούς τῆς Ἐκκλησίας εἶναι χαρακτηριστική καί ἐμφορεῖται ἀπό τό πνεῦμα τῶν μεγάλων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας. Γιά τό θέμα τοῦ ἀναβαπτισμοῦ, πού μοῦ ἀνετέθη νά παρουσιάσω στό παρόν συνέδρειο, ὁ ἅγιος Νικόδημος κάνει ἐκτενέστατα σχόλια, στηριζόμενος στούς ἑξῆς Κανόνες : 1) στόν μστ΄ (46) τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων, 2) στόν ζ΄ (7) τῆς Δευτέρας Οἰκουμενικῆς Συνόδου καί 3) στόν #ε΄ (95) τῆς ἕκτης Ο᾿ἰκουμενικῆς Συνόδου. 1. Ὁ 46ος Ἀποστολικός Κανών λέγει ἐπί λέξει τά ἑξῆς : «Ἐπίσκοπον ἤ Πρεσβύτερον αἱρετικῶν δεξαμένους βάπτισμα ἤ θυσίαν, καθερεῖσθαι προστάσσομεν, τίς γάρ συμφώνησις Χριστοῦ πρός βελίαρ; ἤ τίς μερίς πιστῷ μετά ἀπίστου;». Δέν μπορεῖ νά εἶναι ἀληθινόν τό βάπτισμα τῶν αἱρετικῶν καί σχισματικῶν σχολιάζει ὁ Ἁγιος Νικόδημος, ἀναφερόμενοςστήν Σύνοδο τῶν 84ων Ἐπισκόπων τῆς, ὑπό τόν Ἐπίσκοπον Καρχηδόνος Κυπριανόν, ἡ ὁποία ἐξέδωσε κανόνες ἀναλόγους πρός τόν παραπάνω Ἀποστολικόν, γιατί δέν ὑπάρχουν πολλά βαπτίσματα. Σύμφωνα μέ τό Ἀποστολικό ρητό «Εἶς Κύριος, μία Πίστις ἕν Βάπτισμα», οἱ αἱρετικοί ἐφ᾿ ὅσον δέν εἶναι μέσα στήν ἀληθινή πίστη τῆς Καθολικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας δέν μποροῦν νά ἔχουν ἀληθινό Βάπτισμα. ἄν εἶναι ἀληθινό τό Βάπτισμα καί τῶν αἱρετικῶν καί σχισματικῶν, ἀληθινό καί τῶν Ὀρθοδόξων, τότε δέν θά ἔχωμε ἕν Βάπτισμα, καθώς ὁ Παῦλος βοᾶ, ἀλλά δύο, «ὅπερ ἀτοπώτατον». Αὐτῆς τῆς Συνόδου τόν κανόνα «ἐπεσφράγισε» καί ἡ ἕκτη Οἰκουμενική, μέ τόν β΄ κανόνα της, ὁπότε ὁ περί οὖ ὁ λόγος κανών ἀπό κανών τοπικῆς γίνεται κανών οἰκουμενικῆς Συνόδου. Ἀλλά καί ὁ Φιρμιλιανός πού ἐχρημάτισε ἔξαρχος στήν Σύνοδο τοῦ Ἰκονίου καί τόν ὁποῖον ὁ Μ. Βασίλειος στόν α΄ κανόνα τόν ὀνομάζει «ἰδικόν του», ὡς Ἐπίσκοπον Καισαρείας ἀκυρώνει καί ἀπορρίπτει τό Βάπτισμα τῶν αἱρετικῶν. «Δέν εἶναι δυνατόν», λέγει «νά ἰσχυρισθῆ ἤ νά πιστεύση κανείς ὅτι μόνον ἡ ἐπίκλησις τῶν τριῶν ὀνομάτων τῆς Ἁγ. Τριάδος εἶναι ἀρκετή πρός ἄφεσιν τῶν πλημμελημάτων καί πρός τόν Ἁγιασμόν τοῦ Βαπτίσματος», ἄν πρῶτα καί ἐκεῖνος πού βαπτίζει δέν εἶναι ὀρθόδοξος. Συμφωνεῖ μέ τήν γνώμην αὐτήν καί ὁ Μ. Βασίλειος, τούς κανόνες τοῦ ὁποίου «ἐπεσφράγισεν» ἡ ἕκτη Οἰκουμενική Σύνοδος. «Ἀπώλεσαν, λέγει, τήν Χάριν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος οἱ αἱρετικοί καί σχισματικοί καί διεκόπη ἡ μετάδοσις αὐτῆς ἀπό τήν στιγμή πού ἀπεμακρύνθησαν ἀπό τήν Ἐκκλησίαν. Μεταβιβασθέντες δέ στήν τάξη τῶν λαϊκῶν, οὔτε χάρισμα πνευματικόν ἔχουν, οὔτε νά βαπτίζουν ἤ νά χειροτονοῦν ἔχουν ἐξουσίαν, καί οἱ ἐξ αὐτῶν βαπτιζόμενοι, πρέπει νά ξαναβαπτίζονταιμέ τό ἀληθινόν τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας βάπτισμα». Καί ἐνῶ μέ τόν α΄ κανόνα του ἀποδέχεται τήν γνώμην ὡρισμένων πατέρων τῆς Μ. Ἀσίας πού κατ᾿ οἰκονομίαν δέχονται τό βάπτισμα τῶν σχισματικῶν, μέ τόν 47ον Κανόνα του ἀναφέρει ὅτι «ἐκεῖνος σέ ἀντίθεση μέ τούς παραπάνω πατέρας, ὅλους τούς βαπτίζει». Τήν ἴδια γνώμη ἔχει καί ὁ Μ. Ἀθανάσιος τοῦ ὁποίου καί αὐτοῦ τούς λόγους «ἐπεσφράγισεν» ἡ ἕκτη Οἰκουμενική Σύνοδος. Στόν τρίτο λόγο του κατά Ἀρειανῶν λέγει τά ἑξῆς: «Οἱ Ἀρειανοί κινδυνεύουν καί εἰς τό πλήρωμα τοῦ μυστηρίου, δηλαδή τοῦ βαπτίσματος. Διότι ἄν ἡ τελείωσις τοῦ Βαπτίσματος δίδεται μέ τήν ἐπίκληση τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ οἱ δέ Ἀρειανοί δέν θεωροῦν Πατέρα ἀληθινόν, μέ τό νά ἀρνοῦνται τόν ἐξ αὐτοῦ ὅμοιον τῆς οὐσίας Υἱόν ἀληθινόν καί ἀναπλάττοντες μέ τήν φαντασίαν τους ἄλλον ἔκ μή ὄντων κτιζόμενον, πῶς τό τελούμενον βάπτισμα δέν εἶναι τελείως ἀνωφελές καί μάταιον»; Καί φαίνεται μέν κατά προσποίηση ὅτι εἶναι βάπτισμα, άλλά στήν οὐσία δέν παρέχει καμμία βοήθεια στήν πίστη καί τήν εὐσέβεια. Ἐπίσης ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος, ἀπευθυνόμενος πρός τούς Ἀρειανούς καί Μακεδονιανούς, τούς θεωρεῖ κατηχουμένους. «Ἐάν ἀκόμη χωλαίνης, λέγει,καί δέν καταδέχεσαι τό τέλειον τῆς Θεότητος τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Πνεύματος, ζήτησε ἄλλον νά σέ βαπτίση ἤ μᾶλλον εἰπεῖν νά σέ πνίξη ἐν τῷ βαπτίσματι, ἐπειδή ἐγώ δέν ἔχω ἄδειαν νά χωρίζω τήν Θεότητα τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Πνεύματος ἀπό τήν Θεότητα τοῦ Πατρός καί νά σέ καταστήσω νεκρόν . . . Ἐπειδή ὅποια ἀπό τίς τρεῖς Ὑποστάσεις καταβιβάσης ἀπό τὀ ἀξίωμα τῆς Θεότητος, ὅλην τήν Ἁγία Τριάδα καταβιβάζεις ἀπό αὐτό καί τόν ἑαυτόν σου στερεῖς ἀπό τήν τελείωση τοῦ Βαπτίσματος». Ἀπαραίτητος λοιπόν ὅρος γιά τήν τελείωση τοῦ Βαπτίσματος ἡ ὀρθή πίστη. Ὁ ἅγιος Ἰωάνης ὁ Χρυσόστομος στήν ὁμιλία του «εἰς τό ἐν ἀρχῇ ἦν ὁ Λόγος» ἀναφέρει ὅτι «τῶν αἱρετικῶν τά συστήματα βάπτισμα μέν ἔχουν, δέν ἔχουν ὅμως φώτισμα. Βαπτίζονται κατά τό σῶμα κατά δέ τήν ψυχή δέν φωτίζονται». Ὁμοίως καί οἱ ἄλλοι Πατέρες κατά τόν ἴδιο τρόπο διδάσκουν ὅτι «οὐδείς αἱρετικός παρέχει ἁγιασμόν διά τῶν μυστηρίων» καί «τό τῶν δυσεβῶν βάπτισμα οὐχ ἁγιάζει». 2. Ὁ 7ος ὅμως κανών τῆς Β᾿ Οἰκουμενικῆς Συνόδου καί ὁ 95ος τῆς ἕκτης δέν ἐπέβαλαν σέ ὅλους τούς αἱρετικούς τό βάπτισμα σύμφωνα μέ τόν παραπάνω Ἀποστολικό κανόνα καί τούς κανόνας τῶν λοιπῶν Πατέρων, πού ἀναφέρθηκαν, ἄν καί ἡ ἴδια ἡ ἕκτη Οἰκουμενική Σύνοδος στόν β΄ κανόνά της, τούς ἐδέχθη. ἄλλων αἱρετικῶν ἐδέχθησαν τό βάπτισμα καί ἄλλων ὄχι. Γιά νά γεφυρώσει αὐτή τή διαφορά ὁ ἅγιος καί νά λύση τήν ἀπορία, σέ ὅσους δέν μποροῦν νά ἀντιληφθοῦν ὀρθόδοξα τήν διακυβέρνηση τῆς Ἐκκλησίας, ἀναφέρει τά ἑξῆς : Στήν Ἐκκλησία φυλάττωνται δύο εἴδη κυβερνήσεως καί διορθώσεως τῶν σφαλμάτων. Τό ἕνα ὀνομάζεται Ἀκρίβεια, τό δέ ἄλλο ὀνομάζεται Οἰκονομία καί Συγκατάβαση. Μέ αὐτά τά δύο οἱ τοῦ Πνεύματος οἰκονόμοι κυβερνοῦν τήν σωτηρία τῶν ψυχῶν, πότε μέ τό ἕνα πότε μέ τό ἄλλο. Οἱ ἅγιοι Ἀπόστολοι καί οἱ προμημονευθέντες ἅγιοι, ἐφήρμοσαν τήν Ἀκρίβεια καί ἀπέβαλαν τελείως τό βάπτισμα τῶν αἱρετικῶν. Οἱ δύο δέ Σύνοδοι μετεχερειρίσθησαν τήν οἰκονομία. Καί ἄλλων ἐδέχθησαν τό βάπτισμα (Ἀρειανῶν καί Μακεδονιανῶν) ἄλλων δέ ὄχι (Εὐνομιανῶν κ.λ.π.). Καί οἰκονόμησαν ἔτσι τά πράγματα πρῶτον ἐπειδή κατά τήν ἐποχή τῆς Β᾿ Οἰκουμενικῆς Συνόδου ἤκμαζαν οἱ Ἀρειανοί καί Μακεδονιανοί οἱ ὁποῖο ὄχι μόνον ἦσαν κατά τό πλῆθος πολλοί, ἀλλά εἶχαν καί μεγάλες δυνάμεις, κοντά στούς Βασιλεῖς καί ἄρχοντας καί τήν Σύγκλητον. Μέ αὐτόν τόν τρόπο πίστευαν ὅτι θά τούς ἤλκυαν στήν ὀρθοδοξία καί θά τούς διώρθωναν εὐκολώτερα. Καί δεύτερον ἀντελήφθησαν οἱ Πατέρες ὅτι μέ τήν οἰκονομία δέν θά τούς ἐρέθιζαν οὔτε θά τούς ἐξαγρίωναν ἐναντίον τῆς Ἐκκλησίας, ὥστε νά γίνη μεγαλύτερο κακό, καί ὅπως λέγει χαρακτηριστικά, «οἰκονομήσαντες τούς λόγους αὐτῶν ἐν κρίσει οἱ Θεῖοι Πατέρες, ἐσυγκατέβησαν νά δεχθοῦν τό βάπτισμα αὐτῶν». Ἐξ αἰτίας αὐτῆς τῆς συγκαταβάσεως ἡ ἕκτη Οἰκουμενική Σύνοδος ἦλθε σέ ἀντίθεση καί μέ τόν ἑαυτό της καί μέ τήν Β᾿ Οἰκουμενική. Μέ τόν ἑαυτό της ἦλθε σέ ἀντίθεση γιατί μέ τόν β΄ κανόνα της ἐδέχθη τούς Ἀποστολικούς κανόνες, τούς κανόνες τῆς Καρχηδόνος καί τῶν ἄλλων Πατέρων, ἐνῶ μέ τόν 95ο δέν ἀπέβαλλε ὅλων τῶν αἱρετικῶν τό βάπτισμα. Μέ τήν Β΄ Οἰκουμενική δέ διότι ἐδέχθη τήν ἀκρίβεια τῶν Ἀποστολικῶν κανόνων καί τῶν λοιπῶν Πατέρων ἐνῶ ἐκεῖνοι ἐδέχθησαν τό βάπτισμα ὡρισμένων αἱρετικῶν. Μέ αὐτόν τόν τρόπο ἄφησαν νά ἐννοήσουμε ὅτι στήν Ἐκκλησία ἰσχύουν καί τά δύο καί ἡ Ἀκρίβεια καί κατά τάς περιστάσεις ἡ Οἰκονομία. Δεύτερος λόγος πού ἐσυγκατέβησαν οἱ Πατέρες τούς μέν Ἀρειανούς καί Μακεδονιανούς νά τούς δεχθοῦν χωρίς ἀναβαπτισμό, τούς δέ Εὐνομιανούς καί Σαβελιανούς πού εἶναι ἰσοδύναμοι στίς αἱρετικές δοξασίες νά τούς ἀναβαπτίσουν, εἶναι τό γεγονός ὅτι, οἱ πρῶτοι «ἐφύλαττον ἀπαράλακτον καί τό εἶδος καί τήν ὕλην τοῦ βαπτίσματος τῶν Ὀρθοδόξων» καί ἐβαπτίζοντο κατά τόν τῦπο τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας, τοὐλάχιστον πρό τῆς συγκλήσεως τῆς Β΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου. Ἐνῶ οἱ δεύτεροι, τῶν ὁποίων τό βάπτισμα δέν ἐδέχθησαν, ἐπαραχάραξαν τήν τελετή τοῦ βαπτίσματος καί διέφθειραν εἴτε τόν τρόπο τοῦ εἴδους, δηαλδή τῶν ἐπικλήσεων, εἴτε τήν χρήση τῆς ὕλης, δηλαδή τῶν καταδύσεων καί ἀναδύσεων, βαπτιζόμενοι μέ μία μόνο κατάδυση. Γεγονός εἶναι ὅτι ὁ δεύτερος τοῦτος λόγος τῆς ἐφαρμογῆς τῆς οἰκονομίας δέν εἶναι ἰσχυρός. Ἰσχυρότερος εἶναι ὁ πρῶτος λόγος πού ἀναφέρθηκε. 3. Κάνοντας ὁ ἅγιος Νικόδημος ὅλη αὐτή τήν ἱστορικοεκκλησιαστική ἀναφορά, χωρίς νά τήν θεωρ῀ῇ περιττή, τήν προβάλλει ὡς ἀναγκαιότατη γιά ὅλους τούς καιρούς κυρίως ὅμως στήν σύγχρονη ἐποχή ὅπου γίνεται μεγάλη λογοτριβή καί προκαλεῖ μεγάλη ἀμφισβήτηση τό τῶν Λατίνων βάπτισμα. Ἡ τριβή δέ δέν γίνεται μόνο μεταξύ ἡμῶν τῶν ὀρθοδόξων καί τῶν Λατίνων, ἀλλά καί μεταξύ ἡμῶν καί τῶν Λατινοφρόνων. Δέν διστάζη δέ νά τοποθετηθῆ ἐξ ἀρχῆς εὐθέως. ὅτι σύμφωνα μέ αὐτά πού εἰπώθηκαν, τό βάπτισμα τῶν Λατίνων εἶναι ψευδώνυμο Βάπτισμα. Γι᾿ αὐτό οὔτε μέ τό λόγο τῆς Ἀκριβείας γίνεται δεκτό, οὔτε μέ τό λόγο τῆς Οἰκονομίας. Μέ τό λόγο τῆς Ἀκριβείας δέν γίνεται δεκτό πρῶτον γιατί εἶναι αἱρετικοί. Τό ὅτι εἶναι αἱρετικοί δέν χωράει καμμιά ἀμφισβήτηση. Παραπέμπει στόν ἁγιώτατο Πατριάρχη Ἱεροσολύμων Δοσίθεο, τόν ὀνομαζόμενον Παπομάστιγα, ὁ ὁποῖος ἀποδεικνύει τίς αἱρετικές κακοδοξίες τῶν Λατίνων. Ὡς ἐπίσης καί στόν ἅγιο Μάρκο τόν ἐπίσκοπο Ἐφέσου τόν Εὐγενικό, ὁ ὁποῖος παρρησία λέγει τά ἑξῆς : «Ἡμεῖς δι᾿ οὐδέν ἄλλον ἀπεσχίσθημεν τῶν Λατίνων ἀλλ᾿ ἤ ὅτι εἰσιν, οὐ μόνον σχισματικοί, ἀλλά καί αἱρετκοί». Ἀλλά καί τό γεγονός ὅτι τόσους αἰῶνες ἀποστρεφόμαστε τούς Λατίνους, ὡς αἱρετικούς, τούς βδελυττόμεθα, καθώς καί τούς Ἀρειανούς καί Σαβελλιανούς καί τούς πνευματομάχους Μακεδονιανούς. Ἐφ΄ ὅσον λοιπόν εἶναι αἱρετικοί, ὄχι μόνον δέν μποροῦμε, ἐπ΄ οὐδενί λόγω νά ἑνωθοῦμε μαζί τους, ἀλλά καί ὡς ἀπωλέσαντες τήν ἐνεργό Χάρι τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τούς θεωροῦμε οὐσιαστικά ἀβάπτιστους. Δεύτερον δέν γίνεται δεκτό οὔτε μέ τόν λόγο τῆς Οἰκονομίας, ἐπειδή δέν φυλάττουν τίς τρεῖς καταδύσεις στόν βαπτιζόμενο, ὅπως ὡς Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία παρέλαβε ἀπό τούς Ἀποστόλους καί Πατέρας. Καινοτομήσαντες πρῶτοι τό Ἀποστολικόν Βάπτισμα ρίχνουν μέ μία δέσμη τριχῶν στό μέτωπο τοῦ βρέφους λίγες ρανίδες ὕδατος. «Ἐν τρισί γάρ καταδύσεσι καί ἰσαρίθμοις τοῖς ἐπικλήσεσι τό Μυστήριον τοῦ Βαπτίσματος τελειοῦται, ἵναι καί ὁ τοῦ θανάτου τύπος ἐξεικονισθῆ καί τῇ παραδόσει τῆς θεογνωσίας τάς ψυχάς φωτισθῶμεν οἱ βαπτιζόμενοι», μαρτυρεῖ ὁ Μ. Βασίλειος. Ἐφ᾿ ὅσον λοιπόν σύμφωνα μέ τά παραπάνω οἱ Λατίνοι δέν μποροῦν νά τελειώσουν ὡς αἱρετικοί καί παραχαράκτες τό ἔν Βάπτισμα τῆς Ἐκκλησίας, ἐπειδή ἀπώλεσαν τήν τελεταρχική Χάρη, ἔστω κι ἄν προφέρουν τίς τρεῖς ἐπικλήσεις τῆς Ἁγίας Τριάδος, ὁ ἅγιος ἐφιστᾶ τήν προσοχή σ᾿ ἐκείνους πού δέχονται τό ράντισμα τῶν Λατίνων. ἔχουν καθῆκον νά στοχασθοῦν τί θά ἀποκριθοῦν στήν αὐθεντία τοῦ Ἀποστολικοῦ Κανόνος καί τῶν λοιπῶν Πατέρων πού διδάσκουν τά ἀντίθετα. Προβάλλουν λέγει οί δεφένσορες αὐτοί τοῦ Λατινικοῦ ψευδοβαπτίσματος τό ὅτι ἡ Ἐκκλησία μας συνήθισε νά τούς δέχεται, κατά τήν ἐπιστροφή τους μέ ἅγιο Μῦρο. Καί αὐτό ἀκόμη ἄν γίνεται φανερώνει καθαρά ὅτι, συμβαίνει ἐπειδή εἶναι αἱρετικοί. Οὔτε μπορεῖ ἡ Ἐκκλησία σήμερα νά μεταχειρισθῆ τήν Οἰκονομία τῆς Β΄ καί Στ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου. Διότι οἱ θεῖοι Πατέρες πού ἐφήρμοσαν τήν Οἰκονομία, παραμερίζοντας προσωρινά τούς Ἀποστολικούς κανόνας μέ τήν ἐλπίδα τῆς ἐπιστροφῆς των ἐπέτυχον τοῦ σκοποῦ τούτου. Καί μέ τήν οἰκονομία αὐτή οἱ αἱρετικοί ἔγιναν ἡμερώτεροι καί ἐπέστρεψαν στήν εὐσέβεια καί σέ λίγους χρόνους ἤ τελείως ἐξέλιπον ἤ ἔμειναν πολύ λίγοι. Δέχεται ὁ ἅγιος ὅτι καλῶς οἱ πρό ἡμῶν Πατέρες οἰκονόμησαν καί ἀποδέχθηκαν μέ Θεῖο Μῦρο τούς Λατίνους τῆς ἐποχῆς ἐκείνης, διότι ὁ Παπισμός τότε ἤκμαζε καί κατεῖχε ὅλες τίς δυνάμεις τῶν Βασιλείων τῆς Εὐρώπης, τό δέ δικό μας Βασίλειο ἔπνεε τά λοίσθια. Ἦταν τότε ἀνάγκη νά γίνη αὐτή ἡ οἰκονομία, γιά νά μή ἐξεγείρη ὁ πάπας τά λατινικά γένη ἐναντίον τῶν Ἀνατολικῶν, ὥστε νά αἰχμαλωτίζουν καί νά φονεύουν καί μύρια ἄλλα κακά καί δεινά νά πράττουν. Τώρα ὅμως πού ἡ λύσσα τοῦ παπισμοῦ δέν ἰσχύει καί ἡ Θεία Πρόνοια κατέβαλε τήν ἐπηρμένην ὀφρύ τῶν παπικῶν, τί χρειάζεται πλεόν ἡ οἰκονομία ; Ἡ οἰκονομία ἔχει μέτρα καί ὅρια, καί δέν εἶναι παντοτινή καί ἀόριστη. Τή στιγμή μάλιστα πού στόν παπισμό συνεχίζει νά ὑπάρχει ἀνυποχώρητη καί σατανική ἐπιμονή στήν αἵρεση. Ὁ ἅγιος Θεοφύλακτος Βουλγαρίας ἀναφέρει τά ἑξῆς : «Ὁ κατ᾿ οἰκονομίαν λοιπόν ποιῶν τι, οὐχ ὡς ἁπλῶς καλόν τοῦτο ποιεῖ, ἀλλ᾿ ὡς πρός καιρόν χρειῶδες». Εἶναι κακή οἰκονομία λέγει ὁ ἅγιος Νικόδημος αὐτή πού οὔτε τούς Λατίνους μποροῦμε νά ἐπιστρέψωμε, ἀλλά καί ἡμεῖς γινόμεθα παραβάται τῶν ἱερῶν κανόνων, δεχόμενοι τό ψευδοβάπτισμα τῶν αἱρετικῶν. «Οἰκονομητέον γάρ ἔνθα μή παρανομητέον» λέγει ὁ ἅγιος Χρυσόστομος. ἕως ὅτου ἐφαρμοσθῆ ἡ οἰκονομία, πάντως οἱ Ἀνατολικοί ἐβάπτιζον τούς Δυτικούς καθώς μαρτυρεῖ ἡ ἐν Λατερανῷ τῆς Ρώμης τοπική Σύνοδος τοῦ 1215. Καί ὅτι δέν λειτουργοῦσαν σέ ναούς πού πρότερον ἐλειτούργησαν οἱ Λατίνοι, ἄν πρῶτα δέν ἔκαναν ἁγιασμό. Τῆς οἰκονομίας λοιπόν παρελθούσης, ἡ ἀκρίβεια καί ἡ τήρηση τῶν Κανόνων τῆς Ἐκκλησίας παίρνουν τήν φυσική τους θέση. ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΠΡΑΚΤΙΚΩΝ ΤΗΣ ΕΝ ΚΑΡΧΗΔΟΝΙ ΤΟΠΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΒΑΠΤΙΣΜΑΤΟΣ ΤΩΝ ΑΙΡΕΤΙΚΩΝ ΟΛΟΙ ΟΙ ΣΥΜΜΕΤΑΣΧΟΝΤΕΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΣΥΝΟΔΟΝ ΠΑΤΕΡΕΣ ΤΟΝΙΖΟΥΝ ΜΕΤ’ ΕΜΦΑΣΕΩΣ ΜΑΛΙΣΤΑ, ΟΤΙ ΟΛΟΙ ΟΙ ΑΙΡΕΤΙΚΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΣΧΙΣΜΑΤΙΚΟΙ ΠΡΟΣΕΡΧΟΜΕΝΟΙ ΤΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΒΑΠΤΙΖΩΝΤΑΙ ΕΞΑΠΑΝΤΟΣ Ἐδημοσιεύθη εἰς τό kirykos livejournal τήν Κυριακή, 3 Οκτωβρίου 2010 (ΕΛΗΦΘΗ ΑΠΟ ΤΑ ΠΡΑΚΤΙΚΑ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΩΝ ΣΥΝΟΔΩΝ, ΤΟΜΟΣ Α, ΣΕΛ.185 - 190, ΕΚΔΟΣΙΣ ΚΑΛΥΒΗΣ ΤΙΜΙΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ, ΣΚΗΤΗ ΑΓΙΑΣ ΑΝΝΗΣ) «.... Καικίλλιος Λιβεράριος εἶπεν: Ἓν βάπτισμα ἐν μόνη τῆ Ἐκκλησίᾳ οἶδα, καὶ ἐκτός τῆς Ἐκκλησίας, οὐδαμοῦ. Ἔνθα γάρ ἐστι το ἓν βάπτισμα, ὄντως καὶ ἐλπὶς ἀληθείας ἐστὶ, καὶ πίστις. Οὕτω γὰρ γέγραπται, μία πίστις, ἓν βάπτισμα. Οὐ γὰρ τοῖς αἱρετικοῖς, παρ’ οἷς οὐδεμία πίστις καὶ ἐλπὶς, ὅπου πάντα ψευδῆ, ὅπου ἐξορκίζει δαιμονιζόμενος, μυστήριον ἐρωτᾷ, οὗ τὸ στόμα λοιμώδη καὶ ἰώδη φθέγγεται, πίστιν δὲ δίδωσιν ἄπιστος, ἄφεσιν ἁμαρτιῶν παρέχει ἁμαρτωλὸς. Καὶ εἰς ὄνομα Χριστοῦ βαπτίζει Ἀντίχριστος, ὑπισχνεῖται ζωήν νεκρος, εἰρήνην δίδωσιν εἰρήνης ἀλλότριος, Θεὸν ἐπικαλεῖται βλάσφημος, ἱερατείᾳ κέχρηται ἀσεβὴς, θυσιαστήριον προτίθησιν ἱερόσυλος, Θεῴ θυσίαν προσφέρει ὁ διαβόλῳ ὑπηρέτης. Οἱ αὐτοῖς συνηγοροῦντες εἰπάτωσαν, ταῦτα πάντα ψευδῆ εἶναι περὶ τῶν αἱρετικῶν Ἰδοὺ τίσιν ἀναγκάζεται ἡ Ἐκκλησία συνευδοκεῖν, ἵνα χωρὶς βαπτίσματος καὶ ἀφέσεως ἁμαρτιῶν τοιούτοις συγκοινωνήσῃ. Ὅθεν ἀδελφοὶ φεύγειν καὶ ἐκκλίνειν ὀφείλομεν καὶ χωρίζειν ἑαυτούς ἀπὸ τοιούτων πλημμελημάτων, καὶ ἓν βάπτισμα κατέχειν τὸ μόνον ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ τοῦ Θεοῦ δεδωρημένον. Πρίαμος ἀπὸ Μαστρίπης εἶπε: Δογματίζω πάντα ἄνθρωπον ἀπὸ αἱρέσεως ἐρχόμενον, δεῖν βαπτίζεσθαι, μάτην γὰρ αὐτὸν ἐκεῖ βεβαπτίσθαι, μὴ ὄντος, εἰμὴ ἑνός βαπτίσματος ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ μόνῃ, ἐπεὶ καὶ ὁ Θεὸς εἷς, καὶ βάπτισμα ἓν, καὶ Ἐκκλησία μία, ἐν ᾗ τὸ βάπτισμα καὶ ὁ ἁγιασμὸς καὶ ὃσα ἄλλα εἰς σωτηρίαν καὶ εἰς ζωὴν αἰώνιον ἐπιτελεῖται. Τὰ γὰρ ἔξω τῆς Ἐκκλησίας γινόμενα, εἰς οὐδὲν τούτων ἀφικνεῖται. Πολύκαρπος Ἀδραμέντου εἶπεν: Οἱ τὸ τῶν αἱρετικῶν βάπτισμα δοκιμάζοντες, τὸ ἡμέτερον ἀδόκιμον ποιοῦσι. Νουσάτος ἀπὸ Θαννουβασιλέως εἶπε: Πᾶσαι αἱ γραφαὶ μαρτυροῦσι περὶ ἑνὸς καὶ μόνου τοῦ ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ βαπτίσματος σωτηρίου, ὀφείλομεν τὴν ἡμετέραν πίστιν ὁμολογῆσαι, ἳνα τοὺς αἱρετικούς καὶ σχισματικοὺς προσερχομένους τῇ Ἐκκλησίᾳ μετὰ τὸ ψευδὲς ἐκείνων βάπτισμα τᾡ ἀληθεῖ βαπτίσομεν. Kαὶ διὰ τοῦτο ἐγώ τοὺς ἐκεῖθεν ἐλθόντας πάντας ἐβάπτισα, καὶ τοὺς ἀπὸ κλήρου αὐτῶν λαϊκοὺς ἔστησα. Νεμεσιανὸς ἀπὸ Θουβούνων εἶπε: Βάπτισμα ὃ δίδωσιν αἱρετικὸς καὶ σχισματικὸς μὴ εἶναι ἀληθές πᾶσαι αἱ γραφαὶ μαρτυροῦσιν, ἐπεὶ αὐτοὶ προεστῶτες αὐτῶν ψευδόχριστοι εἰσι καὶ ψευδοπροφήται. Ἰαννουάριος ἀπὸ Λαβῆς εἶπε: Κατὰ τὰ προστάγματα τῶν ἁγίων γραφῶν κρίνω δεῖν πάντας τοὺς αἱρετικοὺς βαπτίζεσθαι, καὶ οὕτως εἰς τὴν Ἐκκλησίαν προσδέχεσθαι. Λούκιος από Γαστρογαλβής εἶπεν: Ὁ Κύριος ἐν τῶ Εὐαγγελίῳ φησὶν, ὑμεῖς ἐστε τὸ ἃλας τῆς γῆς, ἐὰν δὲ τὸ ἃλας μωρανθῇ, ἐν τίνι ἀλισθήσεται; Ὁπότε οὖν σαφές ἐστι τοὺς αἱρετικοὺς τουτέστιν ἐχθροὺς τοὺ Θεοὺ, μὴ δεῖν δύνασθαι ζωοποιῆσαι τινα πνευματικῇ ὁμολογίᾳ μωρανθέντας αὐτοὺς καὶ ἔξω ὄντας τῆς Ἐκκλησίας, ἁγίῳ βαπτίσματι βαπτίζειν αὐτοὺς ἐρχομένους ὀφείλομεν. Κρίσκης ἀπὸ Κρήτης εἶπε: Καὶ αὐτὸς τοὺς αιρετικοὺς καὶ σχισματικοὺς, ὁπόταν εἰς τὴν Ἐκκλησίαν τὴν Καθολικὴν ἔλθωσι, μὴ πρότερον δεχθῆναι, πρὶν ἐξορκισθῶσι καὶ βαπτισθῶσι, χωρὶς ἐκείνων τῶν τῇ Ἐκκλησίᾳ βαπτισθέντων καὶ ἀποστάντων. Οὗτοι γὰρ ὀφείλουσι μετανοήσαντες χειροθεσίας μόνης τυχεῖν. Νικομήδης ἀπὸ Σεργομέων εἶπεν: Ἡ ἐμὴ ἀπόφασις αὕτη ἐστίν, ἵνα οἱ αἱρετικοὶ τῇ Ἐκκλησίᾳ προσερχόμενοι βαπτισθῶσιν. Ἐπεὶ μηδεμίαν ἔξω ἄφεσιν ἁμαρτιῶν εἰλήφασιν ὑπὸ τῶν αἱρετικῶν βαπτισθέντες. Σεκουνδιανός ἀπὸ Καρινδίας εἶπε: Ὅτι ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστὸς λέγει, ὁ μὴ ὢν μετ’ εμοῦ, κατ’ ἐμοῦ ἐστί. Καὶ Ἰωάννης ὁ ἀπόστολος τούς ἐξερχομένους τῆς Ἐκκλησίας Ἀντιχρίστους ὀνομάζει. Ἀδύνατον γάρ ἐστίν αὐτοὺς ὑπηρετῆσαι χάριτι Θεοῦ, καὶ σωτηρίῳ βαπτίσματι, καὶ διὰ τοῦτο κρίνω τοὺς τῇ Ἐκκλησίᾳ προσελθόντας βαπτισθῆναι παρ’ ἡμὼν. Φίληξ ἀπὸ Γαμετῶν εἶπεν: Ὡς τυφλὸς τυφλὸν ὁδηγῶν ἅμα εἰς βόθρον ἐμπίπτουσιν, οὕτω καὶ αἱρετικὸς αἱρετικὸν βαπτίζων τῷ βαπτιζομένῳ συναποθνήσκει. Καὶ διὰ τοῦτο παρ’ ἡμῖν τὸν αἱρετικὸν βαπτισθῆναι δεῖ, ἵνα μὴ ἡμεῖς οἱ ζῶντες νεκροῖς κοινωνήσωμεν. Σουκέντιος ἀπὸ Ἀβιργεμανικιανῆς εἶπεν: Αἱρετικoῖς ἢ οὐδέν ἔξεστιν, ἢ πάντα. Εἰ δύνανται βαπτίσαι, δύνανται καὶ Πνεῦμα Ἅγιον δοῦναι. Ἐπεὶ δὲ μὴ ἔχουσιν, οὐδὲ πνευματικῶς βαπτίζουσι, καὶ διὰ τοῦτο κρίνω δεῖν τοὺς αἱρετικοὺς βαπτίζεσθαι. Φουρτουνάτος ἀπὸ Θουκχαβὼρ εἶπεν: Οἱ ἔξω τῆς Ἐκκλησίας ὄντες, καὶ ἐναντίοι τῷ Χριστῷ, ὡς τὰ πρόβατα, καὶ τὴν ἀγέλην αὐτοῦ σκορπίζοντες, βαπτίζειν ἔξω οὐ δύναται. Θήδατος ἀπὸ Θουρβών εἶπε: Πάσῃ δυνάμει ἀγωνιστέον, ἵνα μὴ ὁ τὴν τῶν αἱρετικῶν πλάνην ἀφεὶς, τὸ μόνον τῆς Ἐκκλησίας βάπτισμα διστάσῃ λαβεῖν, ᾧ τις μὴ βαπτισθεὶς, ἀλλοτριοῦται τὴς τῶν Οὐρανῶν Βασιλείας. Προβατιανός ἀπὸ Σοφετίης εἶπεν: Εἰ ἀπὸ Θεοῦ ἡ αἵρεσις ἐστιν, ἕξει αἱρετικὸς καὶ δωρεὰν Θεοῦ. Εἰ δὲ μὴ ἐστιν ἀπὸ Θεοῦ, πῶς δύναται αὐτὸς ἔχειν τὴν χάριν τοῦ Θεοῦ καὶ ἄλλῳ διδόναι; Μονούαλος ἀπὸ Γέρβης εἶπε: Τοῦ Κυρίου λέγοντος, βαπτίσατε πάντα τὰ ἔθνη εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, οἴδαμεν σαφῶς τοὺς αἱρετικοὺς, μήτε Πατέρα ἔχειν, μήτε Υἱὸν, μήτε Πνεύμα Ἅγιον. Δεῖ οὖν ἐρχομένους εἰς τὴν Ἐκκλησίαν βαπτίζειν, ἵνα ἀναγεννηθῶσιν. Πολιτιανός ἀπὸ Μίλεως εἶπεν: Ὀρθόν ἐστί τὸν ἀπὸ αἱρέσεως ἐρχόμενον ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ βαπτίζεσθαι. Θεόγνιος ἀπὸ Ἰππόνος ῥηγίου εἶπεν: Ἀκολούθως τῷ μυστηρίῳ τοῦ Θεοῦ, καὶ τὴς Οὐρανίου Χάριτος, ἣν εἰλήφαμεν, βάπτισμα, ὅ ἐστιν ἐν τῇ Ἁγίᾳ Ἐκκλησίᾳ, οἴδαμεν. Διατίους ὁ Σεάδης εἶπεν: Ημεῖς ὃ ἐφ’ ἡμῖν ἐστιν, αἱρετικοῖς οὐ κοινωνοῦμεν, ἐὰν μὴ ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ βαπτισθῇ, καὶ ἄφεσιν ἁμαρτιῶν λάβῃ. Προβάτος ἀπὸ Ζοφιστοῦ εἶπεν: Ὁ δοκιμάζων παρὰ τοῖς αἱρετικοῖς βάπτισμα εἶναι, τί ἄλλο, ἤ τοῖς αἱρετικοῖς κοινωνεῖ; Ὀρτισιανός ἀπὸ Λαβούρνης εἶπε: Καὶ ἡμεῖς ἕν βάπτισμα, ὅπερ ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ οἵδαμεν, τοῦτο τῇ Ἐκκλησίᾳ ἐκδικοῦμεν. Κάσιος ἀπὸ Κομαζῶν εἶπε: Ἐπεὶ δύο βαπτίσματα εἶναι οὐ δύναται, ὁ συγχωρῶν τοῖς αἱρετικοῖς βάπτισμα, ἑαυτὸν τοῦ βαπτίσματος ἀποστερεῖ. Διὸ ἐπικυρῶ αἱρετικοὺς βαπτίζειν δεῖν, ὅταν πρὸς τὴν Ἐκκλησίαν ἔρχωνται, χωρὶς τῶν τῆς Ἐκκλησίας τῶν πιστῶν χωρισθέντων, καὶ ἑαυτοὺς τῷ σκότει τῆς αἱρέσεως προδόντων, οὕς δεῖ ἐπανελθόντας, μόνῃ τῇ χειροθεσίᾳ προσλαβέσθαι. Ἰαννουάριος ἀπὸ Οὐβικοῦ εἶπεν: Εἰ μὴ συγκατατίθεται ἡ πλάνη τῆ ἀληθείᾳ, πολὺ μᾶλλον ἡ ἀλήθεια οὐ συγκατατίθεται τῇ πλάνῃ. Διὸ καὶ ἡμεῖς συνιστάμεθα τῇ Ἐκκλησίᾳ, ἐν ᾗ καὶ προκαθεδράσθημεν, ἵνα τοὺς ἐν αὐτῇ μὴ βαπτισθέντας βαπτίσωμεν. Σεκουνδῖνος ὁ ἀπὸ Καλπῶν εἶπεν: Εἰ Χριστιανοί εἰσιν οἱ αἱρετικοὶ, διατὶ ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ τοῦ Θεοῦ οὐκ εἰσίν; Εἰ δὲ μὴ Χριστιανοί εἰσί, γινέσθωσαν. Δῆλον οὖν ἐπάνω υἱῶν ἀλλοτρίων καὶ σπορᾶς Ἀντιχρίστου, διὰ μόνης χειρεπιθεσίας, μὴ δύνασθαι Ἅγιον Πνεῦμα κατελθεῖν. Οὐικτερῖνος ἀπὸ Θαβάκων εἶπεν: Εἰ ἔξεστι τοῖς αἱρετικοῖς βαπτίσαι, καὶ Ἅγιον Πνεῦμα δοῦναι καὶ ἄφεσιν ἁμαρτιῶν, τί αὐτῶν καταψευδόμεθα, ἵνα αὐτοὺς αἱρετικοὺς ὀνομάσωμεν. Ἄλλος Φίληξ ἀπὸ Θύνης εἶπεν: Ὀφείλομεν διαβεβαιῶσαι ἵνα πάντες οἱ αἱρετικοί οἱ προσερχόμενοι τῇ Ἐκκλησίᾳ βαπτισθῶσιν, ὅπως ἡ ἔξω γενομένη διαστροφή ἐπανορθωθῇ καὶ ἁγιασθῇ. Κούϊντος ἀπὸ Οὐροὺκ εἶπεν: Εἰ οἱ παρὰ τοῖς αἱρετικοῖς βαπτιζόμενοι ἀφέσεως ἁμαρτιῶν καὶ αἰωνίου ζωῆς τυγχάνουσι, τί πρὸς τὴν Ἐκκλησίαν ἔρχονται; Εἰ δὲ εἰς μετάνοιαν ἔρχονται, ἐν ᾗ καὶ ζωοποιοῦνται βαπτίσματι, ὅπερ ἐν τῇ Καθολικῆ Ἐκκλησίᾳ ἐστὶ, βαπτισθῆναι καὶ ἁγιασθῆναι ὀφεῖλουσιν. Κάστος ἀπὸ Δίκης εἶπεν: Ὁ παραπεμπόμενος τὴν ἀλήθειαν, καὶ τῇ συνηθείᾳ ἑπόμενος, ἢ περὶ τοὺς ἀδελφοὺς φθονερός, οἷς ἡ ἀλήθεια ἀπεκαλύφθη. Ἤ πρὸς Θεὸν τόν ἀποκαλύψαντα ἀχάριστος. Εὐκράτιος ἀπὸ Θενῶν εἶπε: Τοὺς αἱρετικοὺς ἐρχομένους εἰς τὴν Ἐκκλησίαν ὀρθῷ καὶ καθολικῷ βαπτίσματι βαπτίζεσθαι δεῖ, ἵνα ἀπονιψάμενοι τὰς ἁμαρτίας ἁγιασθῶσιν. Λίβυσσος ἀπὸ Οὐργάσης εἶπεν: Ὁ Κύριός φησιν, Ἐγώ εἰμι ἡ ἀλήθεια. Ὥστε ἀποκαλυφθείσης τῆς ἀληθείας παραχωρείτω ἡ συνήθεια, ἵνα, εἰ καὶ τὸ προτερόν τις ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ τοὺς αἱρετικοὺς μὴ ἐβάπτισε, νῦν βαπτίσῃ. Λευκῖνος ἀπὸ Θιουίστου εἶπε: Τοὺς γὰρ αἱρετικοὺς ὡς βλασφήμους καὶ ἀνουσίους, πλάνοις λόγοις τὰς Θείας Γραφὰς παραχαράσσοντας, ἀναθεματίζειν δεῖ, καὶ διὰ τοῦτο τοὺς τοιούτους ἐξορκίζειν καὶ βαπτίζειν ὀφείλομεν. Εὐγένιος Ἀμμεδάρων εἶπε: Κᾀγὼ τοῦτο κρίνω, δεῖν τοὺς αἱρετικοὺς βαπτίζεσθαι. Ἄλλος Φίληξ ἀπὸ Μεκκόρας εἶπε: Καὶ αὐτός ἑπόμενος τῷ κανόνι τῶν Θείων Γραφῶν, τοὺς αἱρετικοὺς καὶ σχισματικοὺς, βαπτίζεσθαι ἀποφαίνομαι. Ἰαννουάριος ἀπὸ Μουδούζης εἶπεν: Αἱρετικοὶ έχουσι βάπτισμα, ἡμεῖς οὐκ ἔχομεν. Εἰ ἡμεῖς ἔχομεν, αἱρετικοὶ ἔχειν οὐ δύνανται. Ἀμφισβητήσιμον δὲ οὐκ ἔστι τὴν Ἐκκλησίαν τὴν Καθολικὴν τῷ τοῦ Χριστοῦ βαπτίσματι κεχρῆσθαι, τὴν μόνην κεκτημένην χάριν καὶ ἀγάπην καὶ ἀλήθειαν τοῦ Χριστοῦ. Ἀδέλφιδος ἀπὸ Θασβέλθης εἶπε: Μάτην τινὲς τῇ ἀληθείᾳ πολεμοῦσι, λέγοντες ἡμᾶς ἀναβαπτίζειν. Ἡ γὰρ Ἐκκλησία τοὺς αἱρετικοὺς οὐκ ἀναβαπτίζει, ἀλλὰ βαπτίζει. Δημήτριος ἀπὸ πολεμόνου εἶπεν: Οἱ λέγοντες, ὅτι οἱ αἱρετικοὶ ἀληθῶς καὶ νομίμως βαπτίζουσιν, οὗτοι οὐ μόνον δύο, ἀλλά καὶ πολλά βαπτίσματα εἰσάγουσιν. Ὁπότε γὰρ διάφοροι καὶ πολλαὶ αἱρέσεις εἰσὶ, κατὰ τὸν ἀριθμὸν αὐτῶν, καὶ τὰ βαπτίσματα ἀριθμεῖται. Οὐικέντιος ἀπὸ Θιβάρης εἶπε: Τοὺς αἱρετικοὺς οἴδαμεν χείρονας τῶν σχισματικῶν ἐὰν δέ μετανοήσαντες θελήσωσιν ἐλθεῖν εἰς κανόνα τῆς ἀληθείας, πρότερον ἐξορκίζειν, ἔπειτα βαπτίζειν αὐτοὺς δεῖ. Τότε γὰρ δύνανται τῆς Χριστοῦ ἐπαγγελίας τυχεῖν. Μάρκος ἀπὸ Μαθάρων εἶπε: Κρίνω ὡς μηδὲν ἔχοντας τοὺς αιρετικοὺς βαπτίζεσθαι. Σάτιος ἀπὸ Σακιλιβύης εἶπεν: Εἰ τοῖς Αἱρετικοῖς ἐν τῷ βαπτίσματι αὐτῶν ἄφεσις ἁμαρτιῶν γίνεται, μάτην τῇ Ἐκκλησίᾳ προσέρχονται. Οὐδὲν γὰρ ἐστι τὸ δυνάμενον φοβῆσαι αὐτοὺς, ἐν τῇ κρίσει τοῦ Χριστοῦ, ἄφεσιν ἁμαρτιῶν εἰληφότας. Αὐρήλιος ἀπὸ Ἀττικῆς εἶπε: Λέγοντος τοῦ Ἀποστόλου ἀλλοτρίαις ἁμαρτίαις μὴ κοινωνεῖν, βαπτίζεσθαι τοὺς αἱρετικοὺς, ἵνα λάβωσι πρότερον ἄφεσιν ἁμαρτιῶν, καὶ οὕτω αὐτοῖς κοινωνήσομεν. Ἰαμβὸς ἀπὸ Γερμανικείας εἶπεν: Οἱ τὸ τῶν αἱρετικῶν δοκιμάζοντες βάπτισμα, ἡμέτερον ἀποδοκιμάζουσιν. Λουκιανός ἀπὸ Ῥουκούμης εἶπεν: Εἰ δυνατὸν φῶς καὶ σκότος κοινωνεῖν, δύναται καὶ ἡμῖν καὶ τοῖς αἱρετικοῖς εἶναί τι κοινόν. Κρίνω οὖν τοὺς αἱρετικοὺς βαπτίζεσθαι. Πελάγιος ἀπὸ Λουπερκιανῆς εἶπεν: Εἰ αἵρεσις οὐκ ἔστιν ἐν Ἐκκλησίᾳ, πῶς δύναται παρὰ τοῖς αἱρετικοῖς εἶναι τὸ τῆς Ἐκκλησίας βάπτισμα; Ἰάδερ ἀπὸ Μηδείας εἶπε: Μία πίστις, ἕν βάπτισμα, ἀλλὰ τῇ Καθολικῇ Ἐκκλησίᾳ ἔξεστι βαπτίζειν. Ἄλλος Φίληξ ἀπὸ Μαρδιανῆς εἶπε: Τὰ αὐτά. Παῦλος ἀπὸ Σαβᾶς εἶπεν: Εἰ ὁ Θεὸς ἀληθής ἐστι, πῶς ἔσται παρὰ τοῖς αἱρετικοῖς ἀληθὲς βάπτισμα, παρ’ οἷς οὐκ ἔστι Θεός; Πομπώνιος ἀπὸ Διονυσιανῆς εἶπεν: Οἱ αἱρετικοὶ οὐ δύνανται βαπτίζειν, οὐδὲ ἄφεσιν ἁμαρτιῶν δοῦναι, οἱ μὴ ἔχοντες ἐξουσίαν λῦσαί τι ἐπὶ τῆς γῆς ἢ δῆσαι. Οὐινάτος ἀπὸ Θηνίσης εἶπεν: Ὁ τὸ βάπτισμα τῆς Ἐκκλησίας τοῖς αἱρετικοῖς κοινῶν, τὴν νύμφην τοῦ Χριστοῦ μοιχοῖς παραδίδωσιν. Λυμμός ἀπὸ Ἀσιάγης εἶπεν: Ἡμεῖς ἕν βάπτισμα εἰλήφαμεν, καὶ τούτῳ ἐξακολουθοῦμεν. Ὁ δὲ λέγων, καὶ τοῖς αἱρετικοῖς ἔξεστι βαπτίζειν, δύο βαπτίσματα εἰσάγει. Σατορνῖλος ἀπὸ Ἰουκτοριανῆς εἶπεν: Εἰ ἔξεστι τοῖς αἱρετικοῖς βαπτίζειν ἀνέγκλητοί εἰσιν ἄνομα ποιοῦντες. Οὐδὲ εὑρήσεις διὰ τί αὐτοὺς ὁ Χριστὸς ἐναντίους, ἢ ὁ Ἀπόστολος Ἀντιχρίστους ὀνομάζει. Σατορνῖλος ἄλλος ἀπὸ Συκῆς εἶπε: Οἱ ἐθνικοὶ εἰ καὶ εἴδωλα σέβονται, ὅμως τὸν Θεὸν Πατέρα καὶ Κτίστην ἐπιγινώσκουσι καὶ ομολογοῦσι Δεσπότην. Εἰς τοῦτον Μαρκίων βλασφημεῖ, καὶ πῶς οὐκ αἰσχύνονται οἱ τὸ Μαρκίωνος βάπτισμα δοκιμάζοντες; Μάρκελλος ἀπὸ Ζάμης εἶπε: Ὁπότε ἄφεσις ἁμαρτιῶν οὐδαμοῦ, εἰ μὴ ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ δίδοται, ὁ αἱρετικοὺς μὴ βαπτίζων, ἁμαρτωλῷ κοινωνεῖ. Εἰρηναῖος ἀπὸ Οὐλῶν εἶπεν: Εἰ διὰ τοῦτο ἡ Ἐκκλησία τὸν αιρετικὸν οὐ βαπτίζει, ὅτι ἤδη λέγεται βεβαπτίσθαι, προκρίνει ἡ αἵρεσις καὶ μείζων γίνεται. Δονάτος ἀπὸ Κιβαλινῆς εἶπεν: Ὁ λέγων παρὰ τοῖς αἱρετικοῖς χάριν βαπτίσματος εἶναι, πρότερον ἀποδειξάτω ἐκεῖ Ἐκκλησίαν. Ζώσιμος ἀπὸ Θαραζοῦ εἶπεν: Ἀποκαλυφθείσης τῆς ἀληθείας, παραχωρείτω ἡ πλάνῃ τῇ ἀληθείᾳ. Ἰουλιανὸς ἀπὸ Φιλίππου εἶπε: Γέγραπται, οὐ δύναται ἄνθρωπος λαμβάνειν οὐδὲν, ἐὰν μὴ ἦ δεδομένον αυτῷ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ, εἰ ἡ αἵρεσις ἐξ οὐρανοῦ ἐστι, δύναται καὶ οὐράνιον βάπτισμα δοῦναι. Φαῦστος ἀπὸ Θημίδης εἶπεν: Οἱ τὸ τῶν αἱρετικῶν πρὸς τὸ τῆς Ἐκκλησίας βάπτισμα ἐνιστάμενοι, ἐκείνους μὲν Χριστιανοὺς, ἡμᾶς δὲ αἱρετικοὺς ποιοῦσιν. Γεμίνος ἀπὸ Φόρμης εἶπε:Ὁ ἅπαξ ἐκρίναμεν, τοῦτο καὶ κατέχομεν, ἵνα τοὺς ἀπὸ αἱρέσεων ἐρχομένους βαπτίζωμεν. Ῥογατιανὸς ἀπὸ Οὔσης εἶπε: Τὴν Ἐκκλησία ὁ Χριστὸς ᾠκοδόμησε, τὴν αἵρεσιν ὁ διάβολος, πῶς οὖν δύναται ἔχειν βάπτισμα Χριστοῦ ἡ συναγωγὴ τοῦ διαβόλου; Θεράπιος ἀπὸ Βουλισμίου εἶπεν: Ὁ τοῖς αἱρετικοῖς τὸ βάπτισμα τὴς Ἐκκλησίας προδιδοὺς, τί ἄλλο ἢ τὴς νύμφης τοῦ Χριστοῦ προδότης γίνεται; Λούκιος ἀπὸ Μεμεράσης εἶπε: Γέγραπται, ὅτι ὁ Θεὸς ἁμαρτωλῶν οὐκ ἀκούει. Ὁ δὲ αἱρετικὸς ὢν ἁμαρτωλὸς, πῶς ἀκούεται ἐν τῷ βαπτίζειν; Ἄλλος Φίληξ ἀπὸ Οὐαγλακηνῆς εἶπεν: Ἐν τῷ προσδέχεσθαι τοὺς αἱρετικοὺς ἄνευ τοῦ τῆς Ἐκκλησίας βαπτίσματος, μηδεὶς τὴν συνήθειαν λόγου καὶ τῆς ἀληθείας προκρινέτω. Ἄλλος Σατορνῖλος ἀπὸ Πλουτίμνης εἶπεν: Εἰ δύναται Ἀντίχριστος δοῦναι τὴν χάριν τοῦ Χριστοῦ, δύνανται καὶ οἱ αἱρετικοὶ βαπτίζειν, οἱ ονομασθέντες αντίχριστοι. Κουΐντος ἀπὸ Οὐγβᾶς εἶπεν: Ὁ Θεὸς εἷς ἐστι, καὶ Ἐκκλησία μία, καὶ ἕν βάπτισμα. Καὶ πῶς δύναταί τις βαπτισθῆναι ἐκεῖ, ὅπου οὔτε Θεὸς, οὔτε Χριστὸς, οὔτε Ἐκκλησία ἐστί; Ἰουλιανός ἀπὸ Μαρκελλιανῆς εἶπεν: Εἰ δύναται ἄνθρωπος δυσὶ κυρίοις δουλεύειν Θεῷ και μαμωνᾷ, δύναται καὶ τὸ βάπτισμα δυσὶν ὑπηρετεῖν. Τέναξ ἀπὸ Ὁρίων Κελλίων εἶπε: Βάπτισμα ἕν ἐστιν, ἀλλὰ τῆς Ἐκκλησίας, ἧς τὸ βάπτισμα ἀληθές. Ἄλλος Οὐίκτωρ ἀπὸ Ἀσούρας εἶπεν: Ὁμοίως. Δουνατοῦλος ἀπὸ Κάμψης εἶπεν: Ἀεὶ τοῦτο ἐγὼ ἐφρὸνησα, ἵνα οἱ αἱρετικοὶ μηδὲν ἔξω λαβεῖν δυνάμενοι, ὅταν πρὸς τὴν Ἐκκλησίαν ἔλθωσι, βαπτισθώσιν. Οὐήρουλος ἀπὸ Ῥουσιοκάδας εἶπεν: Ἄνθρωπος αἱρετικὸς οὐ δύναται δοῦναι ὃ μὴ ἔχει, πολὺ μᾶλλον σχισματικὸς, ὃπερ εἶχεν καὶ ἀπολέσας. Πουδευτιανὸς ἀπὸ Κουϊνκόλης εἶπεν: Ἐάν τις ἀπὸ αἱρέσεως ἔλθῃ βαπτισθῆναι αὐτὸν ὀρθῶς καὶ δικαίως κέκριτται. Πέτρος ἀπὸ Ἱππώνος Διαῤῥύτου εἶπεν: Ἐπεὶ ἔν βάπτισμά ἐστιν ἐν μόνη τῇ Ἐκκλησίᾳ, διὰ τοῦτο τοὺς ἀπὸ τῶν αἱρετικῶν καὶ σχισματικῶν ἐλθόντας, ὡς μηδὲν ἐκεῖθεν εἰληφότας, ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ βαπτίζεσθαι κρίνω. Ἄλλος Λούκιος ἀπὸ Αὐσάφης εἶπεν: Ἑνὸς ὄντος Θεοῦ καὶ Πατρὸς καὶ Υἱοῦ καὶ Ἁγίου Πνεύματος, καὶ μιᾶς ἐλπίδος, καὶ μιᾶς Ἐκκλησίας, τὰ παρὰ τοῖς αἱρετικοῖς πραττόμενα λύεσθαι δεῖν φημι, καὶ τὺυς ἀπ’ αὐτῶν ἐρχομένους ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ βαπτίζειν. Ἄλλος Φίληξ ἀπὸ Τουριτῶν εἶπεν: Ἐγὼ κρίνω, ἵνα ἀκολούθως ταῖς Θείαις Γραφαῖς ἄνομοι παρὰ τοῖς αἱρετικοῖς βαπτισθέντες, ἄν πρὸς τὴν Ἐκκκλησίαν καταφύγωσι, τῷ τῆς Ἐκκλησίας βαπτίσματι, ἔνθα πᾶσα ἐξουσία παρὰ τοῦ Θεοῦ δέδοται, βαπτισθώσιν. Πλουτιανὸς ἀπὸ Λαβάνης εἶπεν: Ἐγὼ πιστεύω βαπτίσματι σωτηρίαν μὴ εἶναι, εἰ μὴ ἐν μόνη τῇ Καθολικῇ Ἐκκλησίᾳ, καὶ ὅταν ἔξω τῆς Ἐκκλησίας γένηται, πιθηκισμὸν εἶναι. Σαλουϊανὸς ἀπὸ Ζυφάλης εἶπε: Τοὺς αἱρετικοὺς μηδὲν ἔχειν συνέστηκε, καὶ διὰ τοῦτο πρὸς ἡμάς ἔρχονται, ἵνα λάβωσιν, ὃ μὴ ἔχουσιν. Ὀνωράτος ἀπὸ Λούγκης εἶπεν: Ὁπότε ὁ Χριστὸς ἀληθής ἐστι, μᾶλλον τῇ ἀληθείᾳ, ἢ τῇ συνηθείᾳ ἕπεσθαι ὀφείλομεν, ἵνα τοὺς αἱρετικοὺς, διὰ τοῦτο πρὸς ἡμᾶς ἐρχομένους, ὅτι ἔξω μηδὲν λαβεῖν ἠδυνήθησαν, τῷ τῆς Ἐκκλησίας βαπτίσματι ἁγιάσωμεν. Οὐίκτωρ ἀπὸ Ὀκτύβου εἶπε: Τοῦτο καὶ αὐτὸς φρονῶ, ἵνα οἱ ἀπὸ αἱρέσεως ἐρχόμενοι, ἀδιστάκτως βαπτισθῶσι. Κλάριος ἀπὸ Μασκούλης εἶπε: Πρόδηλός ἐστιν ἡ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ ἀπόφασις ἀποστέλλοντος τοὺς ἑαυτοῦ Ἀποστόλους, καὶ αὐτοῖς μόνοις τὴν ἐξουσίαν ἐπιτρέποντος, οἷς ἡμεῖς ἐξακολοῦθούμεν, τῇ αὐτῶν ἐξουσίᾳ τὴν Ἐκκλησίαν Θεοῦ κυβερνῶντες, καὶ τοὺς πιστεύοντας βαπτίζοντες, καὶ διὰ τοῦτο οἱ αἱρετικοὶ, οἱ μήτε τὴν ἐξουσίαν ἔχοντες, μήτε τὴν Ἐκκλησίαν, οὐδὲ βαπτίζειν τῷ τῆς Ἐκκλησίας βαπτίσματι δύνανται. Σεκουνδιανὸς ἀπὸ Θάμβης εἶπεν: Οὐδαμῶς ὀφείλομεν τοὺς αἱρετικοὺς τῇ ἡμετέρᾳ φιλονικείᾳ ἐνεδρεύειν, ἵνα οἱ ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ μὴ βαπτισθέντες, ὁπόταν ἡ ἡμέρα τῆς κρίσεως ἔλθῃ, ἡμᾶς αἰτιάσωνται, ὅτι δι’ ἡμᾶς οὐκ ἐβαπτίσθησαν, οὐδὲ τὴν ἄφεσιν τῶν ἁμαρτιῶν ἔλαβον, διόπερ μιᾶς οὔσης τῆς Ἐκκλησίας, καὶ ἑνὸς βαπτίσματος, ὅταν πρὸς ἡμᾶς ἔλθωσι, μετὰ τῆς Ἐκκλησίας καὶ τοῦ βαπτίσματος τυχεῖν ὀφείλουσιν. Αὐρήλιος ἀπὸ Χολλαβῆς εἶπεν: Ἰωάννης ὁ Ἀπόστολος ἐν ἐπιστολῇ αὐτοῦ ἔφη, εἴ τις ἔρχεται πρὸς ὑμᾶς, καὶ τὴν διαδοχὴν τοῦ Θεοῦ οὐ φέρει, μὴ λαμβάνετε αὐτὸν εἰς οἰκίαν, καὶ χαίρειν αὐτῷ μὴ λέγετε, ὁ λέγων αὐτῷ χαίρειν, κοινωνεῖ τοῖς λόγοις αὐτοῦ, καὶ τοῖς ἔργοις τοῖς πονηροῖς, πῶς οὖν οὗτοι εἰς δεχθῆναι εἰς οἰκίαν τοῦ Θεοῦ δύνανται, ἢ πῶς αὐτοῖς χωρὶς τοῦ τῆς Ἐκκλησίας βαπτίσματος κοινωνῆσαι δυνάμεθα, εἰ μὴ τοῖς πονηροῖς αὐτῶν ἔργοις κοινωνοῦμεν; Βίκτωρ ἀπὸ Γεμέλλων εἶπε: Τυφλὸς τυφλὸν ἐὰν ὁδηγῇ, ἀμφότεροι εἰς βόθυνον πεσοῦνται, ἐπεὶ οὖν σαφές ἐστι, μὴ δύνασθαι αἱρετικόν τινα φωτίσαι, ἅτε δὴ τυφλῶν αὐτῶν ὄντων, τῶν τοιούτων τὸ βάπτισμα οὐδέν ἐστι. Νατόλιος ἀπὸ Οἴας εἶπε: Κᾀγώ παρὼν καὶ Πομπήιος ἀπὸ Σαβράτων, καὶ Διογὰς ἀπὸ Λεπτιμάγνης, οἵπερ ἐνετείλαντό μοι σώματι μὲν ἀπόντες, τῷ δὲ πνεύματι παρόντες κρίνομεν, ὅπερ καὶ πολλοὶ συνεπίσκοποι ἡμῶν, τοὺς αἱρετικοὺς κοινωνεῖν ἡμῖν μὴ δύνασθαι, ἐὰν μὴ παρ΄ἡμῶν βαπτισθῶσιν. Ἰούνιος ἀπὸ Νεαπόλεως εἶπεν: Ἀπ’ ἐκείνου οὗ ἅπαξ ἐκρίναμεν, οὐ χωρίζομαι, ἵνα τοὺς αἱρετικοὺς τοὺς ἐρχομένους εἰς τὴν Ἐκκλησίαν βαπτίζωμεν. Κυπριανὸς ἀπὸ Καρχηδόνος εἶπε: Τὴν ἐμὴν ἀπόφασιν ὁλόκληρος δείκνυσιν ἐπιστολή πρὸς Ἰοβιανὸν συνεπίσκοπον ἡμῶν γραφεῖσα, τοὺς αἱρετικοὺς κατὰ τὴν Εὐαγγελικὴν καὶ Ἀποστολικὴν μαρτυρίαν ἐναντίους τοῦ Χριστοῦ καὶ Ἀντιχρίστους ὀνομασθέντας, ὁπόταν τῇ Ἐκκλησίᾳ προσέλθωσι, τῷ ἑνὶ τῆς Ἐκκλησίας βαπτίσματι, βαπτίζεσθαι δεῖν, ἵνα δυνηθῶσι γενέσθαι ἀντὶ ἐχθρῶν φίλοι, καὶ ἐξ Ἀντιχρίστων Χριστιανοί.