Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Δευτέρα 16 Νοεμβρίου 2026

ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΤΗΣ ΑΠΟΣΧΙΣΕΩΣ ΕΚ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΟΥ ΠΡΩΗΝ ΦΛΩΡΙΝΗΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ ΚΑΒΟΥΡΙΔΟΥ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΚΟΛΟΥΘΩΝ ΑΥΤΟΥ

ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΤΗΣ ΑΠΟΣΧΙΣΕΩΣ ΕΚ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΟΥ ΠΡΩΗΝ ΦΛΩΡΙΝΗΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ ΚΑΒΟΥΡΙΔΟΥ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΚΟΛΟΥΘΩΝ ΑΥΤΟΥ. Η Εκκλησία και οι ''εκκλησίες''... Ο Άγιος Ματθαίος ο Ομολογητής, 1861-1950. Αν μελετήσουμε την Εκκλησιαστική Ιστορία των ετών 1935 ως 1955, θα δούμε πλήθος παρανομιών και αντιφάσεων από μερίδα αυτοαποκαλουμένων σαν ''ΓΟΧ''... Η Εκκλησία Του Χριστού διέμεινε αμόλυντη από την αίρεση του νεοημερολογιτισμού, με επικεφαλή λόγω των περιστάσεων, τον Άγιο Ματθαίο τον Ομολογητή. Ούτος αναγκάστηκε να χειροτονήσει μόνος έναν Επίσκοπο, το Σεπτέμβριο του 1948 τον Τριμυθούντος Σπυρίδωνα, με τον οποίον κατόπιν εχειροτόνησε άλλους τρείς Επισκόπους, ώστε να ανασυγκροτήσει την Ιερά Σύνοδο Της Εκκλησίας της Ελλάδος, των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών. Οι Μητροπολίτες Δημητριάδος Γερμανός Μαυρομάτης, αριστερά, και πρώην Φλωρίνης, δεξιά όπως κοιτάτε. Και οι δύο από το 1937 ως την κοίμησή τους κρατούσαν το παλαιό ημερολόγιο αλλά συγχρόνως έκαναν αιτήσεις στην νεοημερολογίτικη εκκλησία να τους αποκαταστήσει... Ο πρώην Φλωρίνης άλλαξε από το 1935 ως το 1950, 8 φορές άποψη για το αν έχει ή όχι έγκυρα μυστήρια η εκκλησία του νέου... Αξιοπιστία μηδέν... Οι άλλοι περιφερόμενοι Επίσκοποι που αυτοαποκαλούντο ''ΓΟΧ'', εκείνη την χρονιά, ήταν ένας πρώην Μητροπολίτης Φλωρίνης, ο Χρυσόστομος Καβουρίδης, ο οποίος ανεγνώριζε τα μυστήρια της αιρετικής νεοημερολογίτικης εκκλησίας ως έγκυρα από τα τέλη του 1935 περίπου... Και δύο άλλοι επίσκοποι, ο Διαυλείας Πολύκαρπος Λιώσης και ο Μητροπολίτης Μεγαρίδος Χριστόφορος Χατζής, οι οποίοι το 1935 αφού χειροτονήθηκαν επίσκοποι απαρνήθηκαν την Αρχιερωσύνη τους σύμφωνα με την καταδικαστική απόφαση των νεοημερολογιτών δεσποτάδων που δέχτηκαν οι ίδιοι να τους δικάσει... Δηλαδή αποδέχτηκαν τους νεοημερολογίτες δεσπότες ως δικαστές τους ενώ ανήκαν σε άλλη πνευματική δικαιοδοσία... Αργότερα, εν έτει 1945, ενώθηκαν πάλι με τον πρώην Φλωρίνης Χρυσόστομο αν και ο ίδιος ο Χρυσόστομος τους είχε πει από το 1935, ότι δεν είναι επίσκοποι πια λόγω του ότι οι ίδιοι αυτοκαθαίρεσαν τους εαυτούς τους όπως θα εξηγήσουμε παρακάτω. Ο πρώην Μητροπολίτης Φλωρίνης Χρυσόστομος Καβουρίδης, κέντρο, ο Διαυλείας Πολύκαρπος Λιώσης και ο Μητροπολίτης Μεγαρίδος Χριστόφορος Χατζής, αριστερά και δεξιά του. Μετά το 1945 ενωμένοι και πάλι. Δύο αυτοκαθηρημένοι Επίσκοποι και ένας που ενώ εμφανίζεται ως παλαιοημερολογίτης αναγνωρίζει την νεοημερολογίτικη εκκλησία ως εκκλησιαστική του αρχή... Τότε γιατί κρατούσε το παλαιό για να λειτουργεί; Σύμφωνα με τον Β' Κανόνα της εν Αγία Σοφία Συνόδου, όποιος κληρικός αρνηθεί τον ιερατικό βαθμό του δεν δύναται να ανέλθει και πάλι σε αυτόν... Ο πρώην Φλωρίνης Χρυσόστομος σε άρθρο του στην εφημερίδα ''Κήρυξ Ορθοδόξων'', έτος 5ο, φύλλο 223, 22 Ιουλίου 1935, γράφει προς την αιρετική νεοημερολογίτικη εκκλησία, της οποίας δε θεωρούσε τότε τα μυστήρια έγκυρα, τα εξής: ''Να σας χαίρωνται οι νέοι προσήλητοί σας, οι οποίοι θαμπωμένοι από την μωρή σοφία σας, έσπευσαν να σας δηλώσουν μετάνοια, ενώ ορθοδοξούσαν, και να πέσουν στη πλάνη. Να γνωρίζουν δε ούτοι, πως δεν έχουν δικαίωμα να αρνηθούν την επισκοπική τους ιδιότητα και να επιστρέψουν στον βαθμό της ιερωσύνης, χωρίς να υποστούν τις συνέπειες της αυτοκαθαίρεσης. Απώλεσαν το δικαίωμα να επιστρέψουν στον επισκοπικό βαθμό με την ενέργειά τους αυτή σύμφωνα με τον Β' Κανόνα της Συνόδου της Αγίας Σοφίας που λέγει: ''Εί δε τίς Επίσκοπος εί τις άλλος του Αρχιερατικού αξιώματος προς τον Μοναχικόν θελήσει κατελθεί βίον μήκετι τούτον της Αρχιερατικής αντιποιείσθαι αξίας. Εί δε τίς αυτός εαυτόν αποστερήσει του Αρχιερατικού βαθμού ουκέτι δύναται επαναστρέψει προς το πρότερον αξίωμα, όπερ δι' αυτών των έργων ηθέτησε.'' Και υπογράφει: ''Εκ του τόπου της εξορίας τη 10/23-7-1935 Ο πρώην Φλωρίνης Χρυσόστομος.'' Υπάρχει φωτοτυπία της εφημερίδος για όποιον σοβαρό μελετητή θέλει να δει το φύλλο στο οποίο δημοσιεύθη. Παρά ταύτα κάποιοι συκοφάντες του Αγίου Ματθαίου λασπολογούν λέγοντας πως υπήρχαν επίσκοποι να χειροτονήσουν με τον Βρεσθένης Ματθαίο αλλά εκείνος δεν ήθελε... Ψέμα και συκοφαντία να λέγεται αυτό και θα αποδειχθεί παρακάτω. Εκείνος ήθελε αλλά υπό το φώς των Ιερών Κανόνων... Οι υπόλοιποι του έγραφαν: ''Αυτά ανήκουν στο παρελθόν, έλα να συλλειτουργήσουμε χωρίς αναφορές στα παλιά.'' Αφού δηλαδή αρνήθηκαν την ιερωσύνη τους και αναγνώριζαν τα μυστήρια της νεοημερολογίτικης εκκλησίας, τον ήθελαν στο μαντρί τους γιατί αν έμενε ανεξάρτητος και άρα ελεύθερος από τον ζυγό τους θα τους χαλούσε τα σχέδια... Όντως έτσι έγινε γιατί εκείνος προέβη σε χειροτονίες επισκόπων, ενώ οι υπόλοιποι επέστρεψαν στην αίρεση του νέου, ομιλώ για τους: Επίσκοπο Διαυλείας Πολύκαρπο Λιώση και Μητροπολίτη Μεγαρίδος Χριστόφορο Χατζή, οι οποίοι για δεύτερη και τελευταία φορά, το 1953, επέστρεψαν στην νεοημερολογίτικη μάνδρα... Και οι: Κυκλάδων Γερμανός Βαρυκόπουλος και πρώην Φλωρίνης Χρυσόστομος Καβουρίδης κοιμήθηκαν χωρίς να αφήσουν διαδόχους Επισκόπους. Απόδειξη ατράνταχτη πως θεωρούσαν τη νεοημερολογίτικη εκκλησία, κανονική εκκλησία της Ελλάδος και τους εαυτούς τους οπαδούς ενός εθίμου, αν δεν ήταν υπηρέτες κρυφοί της αιρετικής εκκλησίας του νέου. Γιατί πως εξηγείται ένας επίσκοπος της εμφάνειας του Χρυσοστόμου Καβουρίδου να πεθαίνει χωρίς να δέχεται να χειροτονήσει επισκόπους; Τους χιλιάδες οπαδούς που τον ακολουθούσαν πού τους άφηνε; Στα χέρια του Αγίου Ματθαίου που τον συκοφαντούσε για προτεστάντη; Ή στα χέρια της νεοημερολογίτικης εκκλησίας που την αναγνώριζε για εκκλησιαστική του αρχή, και είχε δεσμευτεί ενώπιον της δημοσίως ότι δεν θα χειροτονήσει επισκόπους ποτέ;;; Βλέπε εφημερίδα ''Ελευθερία'' με ημερομηνία 14 Νοεμβρίου 1945. Πολύ σκοτεινός και γεμάτος αντιφάσεις ο ρόλος του εν λόγω Ιεράρχη... Στις 13 Μαϊου του 1935 ομολογεί δημοσίως, εγγράφως και κοινοποιεί στην νεοημερολογίτικη εκκλησία το πιστεύω του, ομού μετά δύο άλλων Επισκόπων, ότι δηλαδή συμφώνως της αποφάσεως της Α' Οικουμενικής, το ιουλιανό είναι το ημερολόγιο βάσει του οποίου θα ρυθμίζεται ο ενιαύσιος κύκλος εορτών της Ορθοδόξου Εκκλησίας, όποιος αθετεί την απόφαση αυτή αυτομάτως θέτει τον εαυτό του εκτός Εκκλησίας. Επιπλέον συμφώνως με τις Πανορθόδοξες Συνόδους των ετών 1583, 1587, 1593, 1848, όποιος καινοτομήσει και αλλάξει τις αποφάσεις προηγουμένων Συνόδων ήδη υποβάλει εαυτόν στο αιώνιο Ανάθεμα Της Εκκλησίας. Λόγω του ότι βλασφημεί Το Άγιο Πνεύμα ως δήθεν μη ορθώς λαλήσαν! Ανάθεμα και έγκυρα μυστήρια βεβαίως δεν συμβαδίζουν. Ο υπό Ανάθεμα ευρισκόμενος, δηλαδή εκτός Εκκλησίας, είναι τελείως απογυμνωμένος από την Θεία Χάρη... Έτσι λοιπόν η εκκλησία εκείνη που καινοτόμησε και καταπάτησε τις αποφάσεις Οικουμενικών Συνόδων στερείται Θείας Χάριτος. Γι' αυτόν ακριβώς τον λόγον και οι τρείς Επίσκοποι που έφυγαν το 1935, από την αίρεση του νέου, εχειροτόνησαν επισκόπους και την Σύνοδο την ονόμασαν Εκκλησία Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών Ελλάδος, αφού τον τίτλο ''Ορθόδοξη'', τον κράτησε η αιρετική εκκλησία του νέου με την αρωγή του κράτους... Τα ονόματα των επισκόπων είναι: Πρώτος λόγω αρχαιότητος στην Αρχιερωσύνη, ο Μητροπολίτης Δημητριάδος Γερμανός Μαυρομάτης, δεύτερος, ο πρωταγωνιστής των προβλημάτων, ο πρώην Μητροπολίτης Φλωρίνης Χρυσόστομος Καβουρίδης, και τρίτος ο Μητροπολίτης Ζακύνθου Χρυσόστομος Δημητρίου, ο οποίος μετά την νεοημερολογίτικη καταδικαστική απόφαση για εξορία των τριών αυτών Μητροπολιτών, αυτομόλησε πίσω στην αίρεση προδίδοντας τον λαό που τον πίστεψε... Δειλός και χωρίς σταθερό φρόνημα απεδείχθη. Προς το τέλος του 1935 όμως αλλάζει τοποθέτηση και προδίδει την Ορθόδοξη ομολογία του 1935, ο πρώην Μητροπολίτης Φλωρίνης Χρυσόστομος αναγνωρίζοντας τα μυστήρια της νεοημερολογίτικης εκκλησίας ως έγκυρα. Κρατώντας όμως εκείνος παράλληλα το παλαιό ημερολόγιο ως έθιμο... δήθεν!!! Ακολουθεί και ο Δημητριάδος Γερμανός τον κατήφορο αυτό... Οι άλλοι δύο Επίσκοποι που είχαν χειροτονηθεί από τους τρείς προαναφερομένους επισκόπους, ο Μητροπολίτης Κυκλάδων Γερμανός Βαρυκόπουλος και ο Επίσκοπος Βρεσθένης Ματθαίος Καρπαθάκης, (Άγιος Ματθαίος ο Ομολογητής, 1861-1950), έμειναν σταθεροί στην Ορθόδοξη Ομολογία του 1935, βάσει της οποίας και δέχτηκαν να χειροτονηθούν. Αλλιώς, τουλάχιστον ο Άγιος Ματθαίος ο Ομολογητής, δεν υπήρχε πιθανότητα να δεχτεί χειροτονία από χέρι χλιαρού, στην Πίστη, Επισκόπου. Ο Άγιος Ματθαίος άλλωστε δεν κοινώνησε ποτέ με την αίρεση του νέου ημερολογίου, και από το 1924 που κατέστη σχισματική η νεοημερολογίτικη εκκλησία εξέδιδε φυλλάδια, ιδίοις εξόδοις, προκειμένου να ενημερωθεί ο λαός. Οι άλλοι δύο, το αυτό έτος, δηλαδή το 1935, Επίσκοπος Διαυλείας Πολύκαρπος Λιώσης και Μητροπολίτης Μεγαρίδος Χριστόφορος Χατζής, εντάχθηκαν στην νεοημερολογίτικη εκκλησία γενόμενοι και πάλι... Ιερείς. Κάτι που ουδέποτε συνέβη στην εκκλησιαστική ιστορία από όσα γνωρίζουμε. Και όπως είπαμε και παραπάνω, εφόσον αρνήθηκαν την Αρχιερωσύνη τους εξέπεσαν στον βαθμό του Μοναχού, δεν επιτρεπόταν να λειτουργήσουν ξανά, ούτε ως Ιερείς ούτε ως Επίσκοποι. Βεβαίως το 1945 που επέστρεψαν στον πρώην Φλωρίνης Χρυσόστομο, εκείνος ενώ είχε γράψει δημοσίως περί της αρνήσεως της Αρχιερωσύνης τους και το ότι ήταν πια απλοί Μοναχοί, τους δέχτηκε ως κανονικούς Επισκόπους... Αυτοί ήταν οι αυτοαποκαλούμενοι ''Γνήσιοι Επίσκοποι'' που κατηγορούσαν τον Άγιο Ματθαίο, επειδή χειροτόνησε μόνος του τον Τριμυθούντος Σπυρίδων το 1948. Ο πρώην Φλωρίνης όμως και ο Δημητριάδος Γερμανός, άλλαζαν ομολογία όπως το φίδι αλλάζει δέρμα... Ο δε Γερμανός έκανε και αιτήσεις προς την νεοημερολογίτικη εκκλησία για να τον αποκαταστήσει στην Μητρόπολή του! Αλλά ταυτόχρονα εξακολουθούσε να λειτουργεί με το παλαιό... Τυχαίο; Οι παλινδρομήσεις των Ιεραρχών αυτών είχαν και λειτουργικό αντίκτυπο. Εδέχοντο να κοινωνούν μέλη της νεοημερολογίτικης εκκλησίας χωρίς να τα μυρώνουν, ενώ το 1935 εκήρυξαν την αίρεση του νέου ημερολογίου και τα μυστήρια της εκκλησίας αυτής άκυρα. Δηλαδή ενώ ομολογούσαν ότι τα μέλη της αίρεσης γίνονται δεκτά με μύρωμα ώστε να γίνουν μέλη Της Εκκλησίας, εκείνοι στην πράξη δεν το εφήρμοζαν αυτό και πολλοί Γνήσιοι Ορθόδοξοι Ιερείς και λαϊκοί προβληματίζοντο και εσκανδαλίζοντο. (Πολλοί εκ των σημερινών αιρετικών Φλωριναίων επισκόπων συνεχίζουν αυτήν την διπλή τακτική. Από την μία θεωρητικά λέγουν, οι νεοημερολογίτες ως εκτός Εκκλησίας πρέπει να μυρώνονται προτού γίνουν δεκτοί στην Θεία Κοινωνία αλλά στην πράξη κοινωνούν όποιον νά 'ναι...) Το 1937 κατόπιν πολλών συναντήσεων και ανταλλαγής επιστολών και Εγκυκλίων, 17 Ιουνίου, 6 Σεπτεμβρίου, 19 Σεπτεμβρίου, 5 Οκτωβρίου, οι: Μητροπολίτης Κυκλάδων Γερμανός Βαρυκόπουλος και Επίσκοπος Βρεσθένης Ματθαίος κατήγγειλαν δημοσίως και απεκήρυξαν ως μή Ορθοδόξους τον Δημητριάδος Γερμανό Μαυρομάτη και τον πρώην Φλωρίνης Χρυσόστομο. Περίμενε με αγάπη και υπομονή δύο έτη ο Άγιος Ματθαίος την μετάνοια των αιρετικών Επισκόπων. Αυτός ήταν ο κατά τα άλλα παράφρων, αδιάκριτος, απόλυτος και εγωϊστής Βρεσθένης Ματθαίος... Με αυτές τις λέξεις τον συκοφαντούν αλλά η ιστορία αποδεικνύει την αλήθεια. Περίμενε, χωρίς βέβαια να συμπροσεύχεται μαζί τους, ώστε να τους δείξει πού οδηγούν την κατάσταση με τις καινοτόμες αιρετικές απόψεις τους. Όταν πια είδε το αμετάκλητο του φρονήματος των ανδρών αυτών, με τον Μητροπολίτη Κυκλάδων Γερμανό απέκοψαν πάσαν εκκλησιαστικήν κοινωνίαν και τυπικώς, με την απαραίτητη έγγραφη Έγκύκλιο. Ο Μητροπολίτης Κυκλάδων Γερμανός Βαρυκόπουλος. Το 1935 ορθοδοξεί μετά του Αγίου Ματθαίου. Το 1937 διακόπτει εκκλησιαστική κοινωνία μετά των δύο καινοτόμων Επισκόπων. Το 1943 αλλάζει άποψη και λέει ότι δεν τον χώρισαν λόγοι Πίστεως από τον πρώην Φλωρίνης αλλά προσωπική αντιπάθεια. Ο Άγιος Ματθαίος του ζητά διευκρινίσεις, εκείνος αρνείται και διαδίδει την δήθεν εγκυρότητα των μυστηρίων του νέου ημερολογίου... Ο Άγιος Ματθαίος αναγκάζεται να διακόψει εκκλησιαστική κοινωνία και με αυτόν... Του αποστέλλει επιστολή να ομολογήσει την ορθή Ομολογία Πίστεως. Ο Κυκλάδων σιωπά. Μένει τραγικά μόνος απέναντι σε Επισκόπους αναξιόπιστους και άνευ Ορθοδόξου Ομολογίας. Έβαλαν τα προσωπικά τους υπεράνω της ενότητος της Συνόδου. Στις 6 και 19 Σεπτεμβρίου του 1937, ο Κυκλάδων Γερμανός Βαρυκόπουλος έστειλε κοινάς επιστολάς στους αντορθόδοξους Αρχιερείς. Τους πληροφορεί πως εφόσον η νεοημερολογίτικη εκκλησία είναι κατ' αυτούς η Κανονική εκκλησία της Ελλάδος, η μόνη Ορθόδοξη και με έγκυρα μυστήρια, άρα και οι καθαιρέσεις της είναι έγκυρες και εφόσον καθαίρεσαν τον Δημητριάδος Γερμανό και τον πρώην Φλωρίνης Χρυσόστομο και τους έφεραν στην τάξη των απλών Μοναχών, κακώς συνεχίζουν να εμφανίζονται ως Επίσκοποι... Βεβαίως δεν έβγαλαν οι εν λόγω Επίσκοποι τα εγκόλπια τους και συνέχιζαν να εμφανίζονται σαν Επίσκοποι στα μάτια του απλού λαού που δεν ήξερε από Κανόνες και εκκλησιολογικά θέματα. Ο Αρχιμανδρίτης Ακάκιος Παππάς, ήταν Ορθόδοξος τότε, σε επιστολή του τον Δεκέμβριο του 1937 αναφέρει πως: ''Oι αντιφάσεις των εκπεσόντων Επισκόπων εσκανδάλισαν πλειάδα Ορθοδόξων πιστών οι οποίοι ενετάχθησαν στην εκκλησία του νέου ημερολογίου... Αυτοί οι Επίσκοποι δεν είναι πλέον Ορθόδοξοι αλλά προδότες''. Αυτό ήταν το ποιμαντικό έργο του παρουσιαζομένου, υπό των οπαδών του σήμερον, ως στυλοβάτου της Ορθοδοξίας. Ο Αρχιμανδρίτης αυτός το 1945 ξέχασε τη προδοσία του Φλωρίνης και εντάχθηκε στην αιρετική του ομάδα, μάλλον για να γίνει Επίσκοπος. Ο πρώην Φλωρίνης Χρυσόστομος απέστειλε επιστολή στις 17 Οκτωβρίου του 1937 προς το διοικητικό συμβούλιο της Κοινότητος. Καταφέρεται κατά των Ορθοδόξων Επισκόπων Γερμανού και Αγίου Ματθαίου, γιατί όπως γράφει: ''Αρνήθηκα να επιτρέψω τη μύρωση των νεοημερολογιτών παίδων και να κηρύξω αιρετικάς και σχισματικάς τας νεοημερολογίτικας εκκλησίας και άκυρα τα μυστήριά των''. Επιβεβαιώνει δηλαδή τους Επισκόπους που συκοφαντεί για φιλαρχία και εγωϊσμό, πως δεν τον απέκοψαν της εκκλησιαστικής κοινωνίας για αυτούς τους αναπόδειχτους και συκοφαντικούς λόγους που διέδιδε, αλλά γιατί όντως υπήρχε ζήτημα Πίστεως και Ορθοδόξου Ομολογίας. (Αυτά αν τα διάβαζαν οι σημερινοί αιρετικοί Φλωριναίοι ''ΓΟΧ'', ίσως σταματούσαν να συκοφαντούν για το σχίσμα του 1937 τον Άγιο Ματθαίο, γιατί τα γραπτά μένουν και καταδεικνύουν ως πολέμιο και εχθρό Της Εκκλησίας τον Αρχηγό τους, τον Χρυσόστομο Καβουρίδη. Από λόγια όλοι έχουν να πουν πολλά και εντυπωσιακά συνήθως, από αποδείξεις οι προσωπολάτρες στερούνται και γι' αυτό καταφεύγουν στη λάσπη...) Ουδείς ποτέ μπόρεσε να εξηγήσει γιατί ο πρώην Φλωρίνης ενώ φάνηκε όντως ιστορικό πρόσωπο για την Εκκλησία της Ελλάδος, χειροτονόντας Επισκόπους αρχής γενομένης από 23 Μαϊου ως τις 26 Μαϊου, κατόπιν εγγράφου Ομολογίας ενώπιον Ιερέων και λαού, στις 13 Μαϊου του 1935, μέσα σε λίγους μήνες άλλαξε ομολογία και κατέστη η καταστροφή του αγώνος των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών. Κράτησε το παλαιό ημερολόγιο ώστε να φαίνεται Ορθόδοξος αλλά ανεγνώριζε την νεοημερολογίτικη εκκλησία ως Ορθόδοξη με μυστήρια... Κοιμήθηκε εν τέλει άνευ διαδόχων αφού δεν εχειροτόνησε Επισκόπους ενώ υπήρξε περίοδος κατά την οποία είχε άλλους τρείς Επισκόπους στην ομάδα του, 1950-1951, και δύο από το 1951 ως τις αρχές του 1953... Περίεργη, τουλάχιστον, η συμπεριφορά του για κάποιον που τον παρουσιάζουν, οι σήμερον πνευματικοί επίγονοι του, ως στυλοβάτη της Ορθοδοξίας... Στυλοβάτης ένας που δεν χειροτονεί Επισκόπους για την Εκκλησία; Που αφήνει στον ψεύτικον αυτόν αιώνα τα παιδιά του ορφανά από Επισκόπους; Στις 2 Δεκεμβρίου του 1935 ο συνεργάτης του πρώην Φλωρίνης Χρυσοστόμου, ο Δημητριάδος Γερμανός έκανε αίτηση στην εκκλησία του νέου για να τον αποκαταστήσει στην Μητρόπολή του! Στην επιστολή του καταλήγει γράφοντας ότι θα ''συμμορφωθή προς τον 5187 καταστατικό νόμο ως προς τας σχέσεις του με την διοικούσα Ιερά Σύνοδο.'' Υπάρχει φωτοτυπία εκ του Υπουργείου Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων, με αριθμό πρωτοκόλλου 15921. Κάποιοι επιμένουν σήμερον να λέγουν ότι οι εν λόγω Ιεράρχες ηγωνίζοντο δια την Ορθοδοξίαν... Και λέμε και για τους δύο γιατί και ο πρώην Φλωρίνης Χρυσόστομος κατέθεσε όχι μία, αλλά 5 (!!!) αιτήσεις επιστροφής του στην αιρετική εκκλησία του νέου... Βλέπε βιβλίο ''Νομοκανονικαί Ενασχολήσεις'' Δημητρίου Πετρακάκου, επιτρόπου επικρατείας παρά τη Συνόδω της Εκκλησίας της Ελλάδος Αθήναι, 1943, δελίδες 180, 181, 183, 285. Επιπλέον κατέθεσε και αίτηση προς το Πατριαρχείον Κωνσταντινουπόλεως αναγνωρίζοντας ως εκκλησιαστικές του αρχές την νεοημερολογίτικη ελληνική αυτοκέφαλη εκκλησία και το νεοημερολογίτικο Πατριαρχείο Κων/λεως... Μην αναμένετε να διαβάσετε αυτά τα ιστορικά ντοκουμέντα σε ιστολόγιο αυταποκαλουμένων ''ΓΟΧ'', οπαδών του πρώην Φλωρίνης Χρυσοστόμου. Για όποιον καλόπιστον μελετητή της αληθείας υπάρχουν ατράνταχτα στοιχεία των αναγραφομένων, με φωτογραφίες των εν λόγω εγγράφων, εγκυκλίων, επιστολών και αιτήσεων. Επιπλέον ουδείς εκ των πολυδιασπασμένων σημερινών συνεχιστών της αιρετικής ομάδος που άφησε ο εν λόγω Επίσκοπος δεν αμφισβητεί αυτά τα στοιχεία. Την 15ην Ιανουαρίου του 1938, υπό του Υπουργείου Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων, επί Υπουργού Κ. Γεωργακοπούλου, κατετέθη με αριθμό πρωτοκόλλου 1613, στην νεοημερολογίτικη σύνοδο της Ελλάδος κοινή αίτηση των Επισκόπων, Δημητριάδος Γερμανού και πρώην Φλωρίνης Χρυσοστόμου, με αίτημα την άρση των καθαιρέσεων τους, την αναγνώρισιν των χειροτονιών τους, του 1935, την δίκην των Επισκόπων Κυκλάδων Γερμανού και Βρεσθένης Ματθαίου, την κατάργησην της Ελληνικής θρησκευτικής Κοινότητος των Γ.Ο.Χ., αποδεχόμενοι την οποιαδήποτε απόφασην της νεοημερολογίτικης εκκλησίας περί του ημερολογίου. Επιβεβαιώνοντας έτσι το δίκαιο και Ορθοδοξότατο της αποφάσεως του Αγίου Ματθαίου να διακόψει εκκλησιαστική κοινωνία με τοιαύτης ποιότητος Αρχιερείς... Πολύ μίσος και εμπάθεια εναντίον του Αγίου Ματθαίου. Ζητούν από τους αιρετικούς νεοημερολογίτες να δικάσουν Επισκόπους που οι ίδιοι εχειροτόνησαν... Πρώτα ζητούν να αναγνωρίσουν οι νεοημερολογίτες Επίσκοποι τις χειροτονίες του 1935 που αυτοί οι ίδιοι έκαναν, για να δικαιώσουν το εγώ τους, αλλά μετά από την αναγνώριση απαιτούν να δικαστούν δύο Επίσκοποι εκ των χειροτονιών αυτών... Ούτοι οι ''αδελφοί'' λοιπόν ζητούν αναγνώριση των πράξεων τους και κατόπιν καταδίκη προσώπων που αντιπαθούν... Και μετά διέδιδαν λάσπη εναντίον του Αγίου Ματθαίου ότι δήθεν προέβη σε σχίσμα και αντικανονικές πράξεις από έπαρση και φιλαρχία... Ας μας αποδείξουν αυτά που έλεγε ο δεσπότης τους, και οι ίδιοι συνεχίζουν να διαδίδουν σήμερον μέσα από αιρετικά ιστολόγια, με το να μας παρουσιάσουν όχι πολλά... αλλά μόνο ένα έγγραφο ή επιστολή, μόνο ένα που να ζητά ο Άγιος Ματθαίος από αιρετικούς Επισκόπους να δικάσουν τον πρώην Φλωρίνης Χρυσόστομο. Αν βρουν ας μας το παρουσιάσουν δημοσίως στο διαδίκτυο, αλλιώς ας σταματήσουν να λασπολογούν εναντίον του Αγίου Ματθαίου, με αόριστες και άνευ αποδείξεων συκοφαντίες για τον δήθεν εγωϊσμό, την δήθεν έπαρση και φιλαρχία του Αγίου εκείνου ανδρός καθ' όλα. Άλλες συκοφαντίες που ξεστομίζουν εναντίον του Αγίου Ματθαίου είναι ότι διακατείχετο από εωσφορική υπερηφάνεια και από μία έξαρση υπερζηλωτισμού. Αν αναζητήσετε να βρείτε μία επιστολή του Αγίου που να διαφαίνονται αυτά τα χαρακτηριστικά στη προσωπικότητά του, δε θα εντοπίσετε τίποτα απολύτως. Τότε γιατί τα αναφέρουν οι αυταποκαλούμενοι ''ΓΟΧ''; Γιατί δεν έχουν κάτι άλλο να πουν. Οι περιφερόμενοι ανα την επικράτεια δεσπότες που παρουσιάζονται ως ''ΓΟΧ'', είναι χειροτονημένοι από δεσπότη νεοημερολογίτη, τον Γαλλίας Θεόφιλο Ιονέσκου και έναν οικουμενιστή παλαιοημερολογίτη τον Σικάγου Σεραφείμ, όπου το 1960 εχειροτόνησαν μαζί, έναν Αρχιμανδρίτη ονόματι Ακάκιο Παππά, σε Επίσκοπο Ταλαντίου. Κατόπιν ένας οικουμενιστής, συμπροσευχόμενος με Καρδιναλίους, ο Μητροπολίτης Χιλής Λεόντιος, ήρθε εν Ελλάδι το 1962 και χειροτόνησε με τον Ταλαντίου Ακάκιο, Επισκόπους για τους οπαδούς του πρώην Φλωρίνης Χρυσοστόμου που τους άφησε χωρίς Επίσκοπο. Από τέτοιους οικουμενιστές Επισκόπους έλαβαν χειροτονία και ήρθαν στην Ελλάδα παρουσιαζόμενοι ως ''ΓΟΧ''. Ποιοί; Οι κατ' ουσίαν νεοημερολογίτες. Φόρεσαν το ένδυμα του ''ΓΟΧ'' και ήρθαν να διαλύσουν Την Εκκλησία Του Κυρίου. Αλλά το καθαρό ποίμνιο συνεχίζει ακάθεκτο τον αγώνα για την Αλήθεια Του Χριστού. Υπάρχει και η σχετική φωτογραφία του Χιλής Λεοντίου με τους Καρδιναλίους να συμπροσεύχεται, για όποιον δεν πιστεύει το γραφόμενο. Ας δούμε όμως την σοβαρότητα του ''στυλοβάτου της Ορθοδοξίας'' Χρυσοστόμου Καβουρίδου. Αφού τον Μάιο του 1935 κηρύσσει την νεοημερολογίτικη εκκλησία σχισματική και άνευ μυστηρίων, προς τον Οκτώβριο του ιδίου έτους λέγει ότι η νεοημερολογίτικη εκκλησία είναι η κανονική με έγκυρα μυστήρια και οι παλαιοημερολογίτες θεματοφύλακες ενός ημερολογιακού εθίμου... Έτσι συνεχίζει μέχρι και το 1940, όπου στις 29 Μαρτίου λαμβάνει χώρα μία συνάντηση των τεσσάρων Επισκόπων στην οικία του κ. Βασιλείου Κηρύκου, στο Ψυχικό, με θέμα την κανονικότητα της νεοημερολογίτικης εκκλησίας και την εγκυρότητα των μυστηρίων της. Εκεί ο Δημητριάδος αφού άρχισε τις ύβρεις φεύγει άνευ λόγου από την οικία και μένει ο Φλωρίνης με τινές εκ των Ιερέων του. Σε ερώτηση του Αγίου Ματθαίου αν πιστεύει πως έχει έγκυρα μυστήρια η εκκλησία του νέου απαντάει ''Ναί έχει''. ''Δηλαδή δεν είναι σχισματική εκκλησία;'', τον ρωτούν... και απαντάει πάλι, ''Όχι δεν είναι''... Κατόπιν διαβάστηκε η απόφασις της Πανορθοδόξου Συνόδου του 1848 και η επιστολή του Αγίου Γερμανού Πατριάρχου Κων/λεως προς τους εν Κύπρω λαϊκούς. Δεν τις αποδέχτηκε ο Φλωρίνης Χρυσόστομος και ανεγνώσθη εκ των του Αγίου Νικηφόρου το εξής: ''Την Εκκλησίαν Του Θεού αποτελλούν οι ευσεβείς όσο λίγοι κι αν μείνουν. Σε αυτούς σώζονται οι Εκκλησιαστικοί θεσμοί. Οι ακολουθούντες τη καινοτομία είναι εκτός Εκκλησίας''. Αφού ούτε αυτά δέχτηκε ο ''στυλοβάτης της Ορθοδοξίας'' η συνάντηση έλειξε σε ήρεμο κλίμα, αλλά και συνάμα απογοητευτικό. Μετά από τρείς μήνες αλλάζει άποψη, πάλι, και σε Εγκύκλιο του με ημερομηνία 30 Αυγούστου 1940, λέγει: ''Ως προς το έγκυρο των μυστηρίων των νεοημερολογιτών εμμένουμε σε όσα διακηρύξαμε το Μάιο του 1935''... Ο Άγιος Ματθαίος ο Ομολογητής σε φωτογραφία του 1910. Κατόπιν αυτού ο Άγιος Ματθαίος και ο Κυκλάδων Γερμανός Βαρυκόπουλος ζητούν να συναντηθούν μετά των άλλων Επισκόπων, πρώην Φλωρίνης Χρυσοστόμου και Δημητριάδος Γερμανού Μαυρομάτη για να ενωθούν. Αλλά συνάντηση δεν έγινε ως το 1942, όπου οι δύο αυτοί Επίσκοποι διαφώνησαν για λόγους που δεν έγιναν ποτέ γνωστοί και ο Δημητριάδος άφησε την αρχηγία πλήρως στον Φλωρίνης... Κάποιοι λένε πως ο Δημητριάδος Γερμανός δεν άντεξε το καρκίνωμα του παλαιού ημερολογίου, δηλαδή το να κατέχουν oi λαϊκοί τους ιερούς ναούς και να φέρονται στους Ιερείς και Επισκόπους απάνθρωπα, απαξιωτικά, με ύφος αφεντικού και άλλα πολιτισμένα. Αλλά κάτι δεδομένο δεν γνωρίζουμε. Το ότι το ιδιοκτησιακό καθεστώς, σε κάποιες ομάδες Φλωριναίων, όντως έχει αυτά τα γνωρίσματα από τότε, είναι αληθές, αλλά δεν γνωρίζουμε με σιγουριά αν αυτός ήταν ο λόγος που αποσύρθηκε ο Δημητριάδος. Οι μαρτυρίες για την κατάληξη της συναντήσεως στο Ψυχικό υπάρχουν, σε φωτυπίες των επιστολών της εποχής και περιγράφουν όσα σας γράψαμε. Ως τώρα μετρήσατε 3 αλλαγές στα λεγόμενα του Φλωρίνης... Μέσα σε 5 χρόνια... Αλλά επειδή το μυαλό εκάστου είναι απρόβλεπτο, το 1944 την 1η Ιουνίου αλλάζει για τέταρτη φορά ομολογία ο ''στυλοβάτης της Ορθοδοξίας'' Φλωρίνης, και αναγνωρίζει και πάλι την κανονικότητα της νεοημερολογίτικης εκκλησίας και τα μυστήρια της... Τέσσερεις αλλαγές ομολογίας πίστεως σε 9 χρόνια... Και συνεχίζουμε... Αλήθεια ποιός από σας θα έπαιρνε σοβαρά έναν Επίσκοπο που για το ίδιο θέμα Πίστεως θα άλλαζε γνώμη δύο φορές σε ένα χρόνο, το 1935; Τρείς φορές σε 5 χρόνια, από 1935 ως 1940; Τέσσερεις φορές σε 9 χρόνια, από 1935 ως 1944; Και μετά ξανάλλαξε ομολογία πάλι... Το 1948 29 Οκτωβρίου, κατόπιν των χειροτονιών του Αγίου Ματθαίου δημοσιεύει Εγκύκλιο στην οποία, πάλι αλλάζει ομολογία και κηρύσσει την εκκλησία του νέου ημερολογίου σχισματική με άκυρα μυστήρια... Αλλά όταν με επιστολή του ο Άγιος του ζητούσε στις 9 Ιουλίου 1948, να ομολογήσει εγγράφως την εκκλησία του νέου σχισματική και να συναντηθούν για να χειροτονήσουν μαζί Επισκόπους, ο Φλωρίνης σιώπησε και δεν απήντησε τίποτα ούτε εγγράφως ούτε προφορικώς... Αυτά υπάρχουν σε έγγραφα της εποχής φωτοτυπημένα, διαθέσιμα σε όποιον καλόπιστο μελετητή τα ζητήσει. Ακόμα να πούμε κάτι πολύ σημαντικό. Είχε ορισθεί συνάντηση μεταξύ του Φλωρίνης και του Αγίου για τις 6 Ιουλίου 1948 στη οικία του κ. Βασιλείου στο Ψυχικό, αλλά παραμονή της συναντήσεως ο Φλωρίνης δεν πήγε... Στις 9 Ιουλίου ο Άγιος του ζητά εγγράφως ομολογία Ορθοδόξου Πίστεως ώστε να συναντηθούν για να χειροτονήσουν μαζί Επισκόπους, ο Φλωρίνης σιωπά και τον Σεπτέμβριο ο Άγιος σε ηλικία 87 ετών αποφασίζει να χειροτονήσει μόνος. Προσωπικώς να σας εκφράσω την άποψή μου, πολύ καλώς έπραξε. Γιατί ο Φλωρίνης δούλευε εις βάρος του χρόνου που είχε ο Άγιος Ματθαίος εξαιτίας της προχωρημένης ηλικίας του. Ήθελε να τον παρασύρει χρονικώς ελπίζοντας να μείνει μόνος και να αφήσει τους οπαδούς του ορφανούς από Επισκόπους ώστε μετά τον θάνατο του να πάνε σιγά σιγά στην νεοημερολογίτικη εκκλησία. Αλλιώς δε εξηγούνται όλες αυτές οι αντίθετες μεταξύ τους Εγκύκλιοι... Τον Μάιο του 1935 ομολογεί τα μυστήρια της εκκλησίας του νέου άκυρα, τον Οκτώβριο έγκυρα, τον Αύγουστο του 1940 άκυρα, τον Ιούνιο του 1944 έγκυρα, τον Οκτώβριο του 1948 άκυρα, αλλά ταυτόχρονα γράφει στην εφημερίδα ''Βραδυνή'', 20-12-1948, πως αποκηρύττει τις αντικανονικές δήθεν χειροτονίες του Αγίου... Μην φανεί στη νεοημερολογίτικη εκκλησιαστική του αρχή ότι χαλάρωσε... Στις 12 Μαρτίου του 1949 λέγει για τον εαυτό του ότι είναι απλός θεματοφύλακας ενός εθίμου ενώ είχε ομολογήσει άκυρα τα νεοημερολογίτικα μυστήρια και σχισματική τη νεοημερολογίτικη εκκλησία τον Οκτώβριο του 1948... Αφού είχε ομολογήσει την νεοημερολογίτικη εκκλησία σχισματική και μετά δήλωνε τον εαυτό του όχι Ορθόδοξο Επίσκοπο, αλλά θεματοφύλακα ενός εθίμου, άρα πού ήταν Η Εκκλησία Του Χριστού εν Ελλάδι για κάποιον που την αναζητούσε;;; Αυτή ήταν η σοβαρότητα του αρχηγού της αιρέσεως των Φλωριναίων ''ΓΟΧ''... Και δυστυχώς έπεται συνέχεια. Στις 26 Μαϊου του 1950 ομολογεί και πάλι την εκκλησία του νέου σχισματική με άλλη Εγκύκλιο και την Εκκλησία του παλαιού ως την Ορθόδοξη... Αλλά στις 11 Δεκεμβρίου 1950 γράφει στην εφημερίδα ''Βραδυνή'' πως ''το σχίσμα εδημιουργήθη υπό των ''παλαιοημερολογιτών''. Αν χάσατε τον λογαριασμό πόσες φορές άλλαξε τα λόγια του αυτός ο άνθρωπος δε σας αδικούμε. Αλλά έπρεπε να σας πούμε λεπτομερώς τι έλεγε ο εν λόγω Επίσκοπος, γιατί στα ιστολόγια των οπαδών του μόνο ανακρίβειες θα διαβάσετε. Ουδεμία εκ των ιστορικών αποδείξεων που σας παρουσιάζουμε θα διαβάσετε καπου αλλού. Τέλος στις 15 Ιουλίου του 1955 δημοσιεύει την τελευταία του Εγκύκλιο στην οποία γράφει πως μόνο μία Πανορθόδοξη Σύνοδος δύναται να λύσει το ημερολογιακό ζήτημα, μη αποδεχόμενος τις αποφάσεις των τριών Πανορθοδόξων Συνόδων των ετών 1583, 1587, και 1593, οι οποίες ακριβώς το θέμα αυτό πραγματεύονται και αναθεματίζουν το νέο ημερολόγιο και τους ακολουθούντες αυτό... Αν μετρήσετε προσεκτικώς θα διαπιστώσετε πως από το 1935 ως το 1950 άλλαξε ομολογία πίστεως 8 φορές !!! Ο Άγιος Ματθαίος ο Ομολογητής άλλαξε ποτέ θέση για την αιρετική έκπτωση της νεοημερολογίτικης εκκλησίας; Ποτέ! Με την ίδια ομολογία Πίστεως ξεκίνησε να διδάσκει για την αίρεση του νέου ημερολογίου το 1924, με την ίδια κοιμήθηκε εν Κυρίω το 1950. Άγιε Ματθαίε Ομολογητή, Αρχιεπίσκοπε Αθηνών πρέσβευε υπέρ ημών. ΕΓΚΟΛΠΙΟΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ Δημοσιεύτηκε 2nd October 2013 από τον χρήστη Χριστιανός Ορθόδοξος Τοποθεσία: Αττική, Ελλάδα Ετικέτες: ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΑΘΗΝΩΝ ΚΥΡΟΣ ΜΑΤΘΑΙΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΣ ΓΕΡΜΑΝΟΣ ΚΥΚΛΑΔΩΝ ΓΕΡΜΑΝΟΣ ΠΡΩΗΝ ΦΛΩΡΙΝΗΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ

Ο ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΒΑΤΑΤΣΗΣ Ο ΕΛΕΗΜΟΝΑΣ ΒΑΣΙΛΙΑΣ (ΕΟΡΤΑΖΕΙ 4 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ ΕΚΑΣΤΟΥ ΕΤΟΥΣ)

Άγιος Ιωάννης ο Βατατζής ο ελεήμονας βασιλιάς Άγιος Ιωάννης ο Βατατζής ο ελεήμονας βασιλιάς Ημερομηνία Εορτής: 04/11/2026 Τύπος εορτής: Σταθερή. Εορτάζει στις 4 Νοεμβρίου εκάστου έτους. Άγιοι που εορτάζουν: Αγιος Ιωαννης ο Βατατζης ο Ελεημονας Βασιλιας (1193 - 1254) Τελευταία ενημέρωση: 20/09/2018 21:57 Περιεχόμενα: Βιογραφία Λειτουργικά κείμενα Αγιογραφίες / Φωτογραφίες Οπτικοακουστικό Υλικό Σχετικά κείμενα Παραπομπές E-mail E-mail Βιογραφία Kάτω βασιλεύς ων το πριν στεφηφόρε, Άνω Bασιλεύς νυν εδείχθης, ω κλέους! Ἔχει, Ἰωάννη, σὲ οὐρανοῦ δόμος, μολόντα Κωνσταντῖνον ὡς πάλαι μέγαν. Λῆξιν Ἰωάννην πρὸς ἀκήρατον ἦλθε τετάρτη. Προφητείες, θρύλοι και διηγήσεις που ζωντανεύουν στις μνήμες μας τον μαρμαρωμένο βασιλιά συνδέονται άρρηκτα με θαύματα και γεγονότα που σχετίζονται με τον Άγιο βασιλιά Ιωάννη Βατάτζη! Ξετυλίγοντας το κουβάρι του θαυμαστού βίου του θα διαπιστώσουμε ότι ο ευσεβής βασιλέας Ιωάννης ο Βατάτζης, είχε θέσει προτεραιότητα στη ζωή του την ελεημοσύνη! Με βάση το έλεος και την αγάπη αντιμετώπισε με τη βοήθεια του Θεού ακανθώδη ζητήματα της εποχής του. Το χριστιανικό ήθος και η προσήλωσή του στο γράμμα του ευαγγελίου συνέβαλαν στο να επιλύσει το πρόβλημα της φτώχειας. Προβάλλοντας το έλεος συνάντησε τον Θεό, όπως λέγει η ρήση του προφήτη και βασιλιά Δαυίδ! Και έτσι επίλυσε οριστικά όπως αναφέρει ο βιογράφος του και το δικό του πρόβλημα, το πρόβλημα δηλαδή του πνευματικού θανάτου, όπως αποκαλύπτει το άφθαρτο σκήνωμά του. Μία λοιπόν από τις μεγάλες φυσιογνωμίες που λάμπρυναν την Εκκλησία και την χριστιανική αυτοκρατορία είναι ο Άγιος Βασιλέας Ιωάννης ο 3ος, Δούκας Βατάτζης ο οποίος για τις μεγάλες ελεημοσύνες του έλαβε την προσωνυμία Ελεήμων. Γεννήθηκε στα 1193 μ.Χ. στο Διδυμότειχο και ήταν γόνος της επιφανούς οικογένειας του Βυζαντίου. Το 1204 μ.Χ., μετά την άλωση της Κωνσταντινουπόλεως από τους Φράγκους σταυροφόρους, η βυζαντινή αυτοκρατορία διαιρέθηκε σε τέσσερα αντίπαλα βασίλεια, τη λατινική αυτοκρατορία της Κωνσταντινουπόλεως, την αυτοκρατορία της Νίκαιας στη Μικρά Ασία, όπου κατέφυγε ο νόμιμος αυτοκράτορας και ο οικουμενικός Πατριάρχης, το Δεσποτάτο της Ηπείρου στη δυτική Ελλάδα και τέλος το βουλγαρικό βασίλειο του Ιωάννη του 2ου του Ασάνη. Στα 1222 μ.Χ., ο Ιωάννης Δούκας Βατάτζης διαδέχθηκε στο θρόνο της Νίκαιας τον θείο του Θεόδωρο Λάσκαρη και χάρη στην πολιτική του ικανότητα κατόρθωσε να αναδιοργανώσει τις βυζαντινές δυνάμεις κατά τα πρότυπα της παλαιάς αυτοκρατορίας. Ο Ιωάννης σαν αυτοκράτορας, επέδειξε τις εξαιρετικές ιδιότητες ενός πολιτικού αρχηγού και τις αρετές ενός χριστιανού ηγεμόνα. Χάρη σε μία σειρά από λαμπρές στρατιωτικές νίκες και έξυπνους χειρισμούς εξασφάλισε μέσα σε λίγα χρόνια τον έλεγχο της Μικράς Ασίας και ανέκτησε το μεγαλύτερο μέρος των εδαφών που βρίσκονταν στα χέρια των Λατίνων. Κατέλαβε την Ανδριανούπολη, και το 1254 μ.Χ. όταν πέθανε, η αυτοκρατορία της Νικαίας περιελάμβανε στην πραγματικότητα τα εδάφη της βυζαντινής αυτοκρατορίας πριν τη φραγκική κατάκτηση. Δεν απέμενε πλέον παρά η κατάληψη της Βασιλεύουσας, η οποία επιτεύχθηκε από τον διάδοχό του, Μιχαήλ 8ο τον Παλαιολόγο το έτος 1261 μ.Χ. και η οποία από τους ιστορικούς χρεώνεται στον αυτοκράτορα Ιωάννη τον Βατάτζη. Εμφορούμενος από φλογερό ζήλο για το καλό της Εκκλησίας, ο Ιωάννης ο 3ος ο Βατάτζης διεξήγαγε πολλές διαπραγματεύσεις με τον Πάπα Γρηγόριο τον 9ο. Ματαίως όμως, γιατί ο Πάπας επέμενε στις απόψεις του. Ο ευσεβής ηγέτης της Νίκαιας Ιωάννης είχε ήπιο χαρακτήρα, απλό και φιλήσυχο. Όλοι μπορούσαν να τον πλησιάζουν για να βρουν σε αυτόν στήριξη και κατανόηση. Ήταν ένθερμος προστάτης των αδικημένων και ιδιαιτέρως των αγροτών που καταπιέζονταν από τους μεγάλους γαιοκτήμονες. Εκτός από τους πολέμους καταπιάστηκε επιπλέον και με την αναδιοργάνωση της γεωργίας και της κτηνοτροφίας. Μία ημέρα που συνάντησε τον ίδιο τον γιο του, ντυμένο με ακριβά ρούχα να πηγαίνει για κυνήγι, τον επιτίμησε αυστηρά λέγοντάς του: «Πως μπορείς να ξοδεύεις έτσι το χρήμα των υπηκόων σου, σε τέτοιες μάταιες ασχολίες; Δεν γνωρίζεις ότι τα πολύτιμα τούτα ρούχα με τα χρυσά κεντήματα γίνονται από το αίμα των Ρωμιών, και ότι πρέπει να δίνεις σ’ αυτούς λογαριασμό για ότι ξοδεύεις, αφού ο πλούτος των βασιλέων είναι πλούτος των υπηκόων τους»; Στις 4 Νοεμβρίου του 1254 μ.Χ. ο ευσεβής αυτοκράτορας της Νίκαιας Ιωάννης ο 3ος ο Βατάτζης παρέδωσε εν ειρήνη την ψυχή του στα χέρια του Θεού. Το τίμιο λείψανό του ενταφιάσθηκε στο Μοναστήρι του Σωτήρος Χριστού, που είχε κτίσει ο ίδιος στο Νυμφαίο της Βιθυνίας. Στα επόμενα χρόνια δια αποκαλύψεως ο ίδιος ο Ιωάννης ζήτησε να μεταφερθεί το λείψανό του στη Μαγνησία της Μικράς Ασίας. Όταν μετά από 7 χρόνια άνοιξαν τον τάφο του, μία γλυκειά ευωδία απλώθηκε τριγύρω. Έκπληκτοι διαπίστωσαν όλοι ότι και το σώμα του ήταν άφθαρτο, σαφές δείγμα αγιότητας. Δεν είχε κανένα απολύτως σημείο που να φανερώνει ότι ήταν νεκρός. Το χρώμα του σώματος ήταν όπως κάθε φυσιολογικού ανθρώπου, ακόμη κι αυτά τα ρούχα του είχαν διατηρηθεί επί 7 χρόνια άφθορα και έμοιαζαν σαν να τα είχαν ράψει εκείνη τη στιγμή. Έτσι αντιδοξάζει ο Θεός εκείνους που τον δοξάζουν στη γη. Ο θρύλος του μαρμαρωμένου βασιλιά Από τότε το τίμιο λείψανο του Αγίου Βασιλέως Ιωάννη του Βατάτζη του ελεήμονος, κατατέθηκε σε Ναό της Μαγνησίας. Μάλιστα όπως σημειώνει ο βιογράφος του, χριστιανοί που προσέφευγαν στον άγιο ανταμείβονταν θαυμαστά. Στο ιερό λείψανο ασθένειες θεραπεύονταν, διώκονταν δαίμονες.... Ο ιστορικός της εποχής αναφέρει ακόμα ότι επί βασιλείας του Ανδρόνικου του Παλαιολόγου κατά τις επιδρομές των Τούρκων στην Μαγνησία, ο καστροφύλακας παρατήρησε πολλές φορές μία αναμμένη λαμπάδα να περιφέρεται στα τείχη. Έστειλε ανθρώπους του να ερευνήσουν το φαινόμενο μα δεν τα κατάφεραν. Τέλος εστάλη ο κωφάλαλος αδελφός του καστροφύλακα. Σ’ αυτόν έγινε η αποκάλυψη και επιστρέφοντας του δόθηκε και η θεραπεία. Και έτσι διηγήθηκε ότι στο μέρος εκείνο που φαινόταν το φως της λαμπάδας, βρήκε έναν άνδρα μεγαλοπρεπή με βασιλικό παράστημα ο οποίος μεγαλοφώνως προέτρεπε τους χριστιανούς να συνεχίσουν την άμυνα. Την μορφή αυτή την αναγνώρισε στο ιερό σκήνωμα του Αγίου Βασιλέως Ιωάννη Βατάτζη. Από τότε αναγνωρίσθηκε ως Άγιος και η μνήμη του ορίσθηκε να τιμάται στις 4 Νοεμβρίου. Το άφθαρτο λείψανό του μεταφέρθηκε στην Κωνσταντινούπολη που είχε ήδη ελευθερωθεί από τους Φράγκους όπου και το τύλιξε ο θρύλος του Μαρμαρωμένου Βασιλιά. Κατά την άλωση της Πόλης από τους Τούρκους κρύφθηκε σε κάποια κατακόμβη. Κι από τότε καρτερεί την απελευθέρωση της Βασιλεύουσας. Ακόμη ο θρύλος λέγει ότι μαζί του ο Άγιος βασιλέας έχει τη σπάθη του μέσα στο θηκάρι της και ότι κάθε χρόνο η λεπίδα του σπαθιού ξεπροβάλλει μερικά χιλιοστά, μέχρι που να φθάσει η στιγμή να ξεπροβάλλει ολόκληρη η σπάθη τότε θα έρθει και η ώρα που καρτερεί η ρωμιοσύνη, να πάρει δηλαδή την Κωνσταντινούπολη. Σύγχρονος άγιος γέροντας ασκητής αναφέρει πως εδώ και λίγο καιρό ο Ελεήμων Άγιος βασιλιάς έχει αναστηθεί και πως το ξίφος βγήκε εντελώς από το θηκάρι του. Περιφέρεται με τη μορφή παλιάτσου στην Πόλη και κατευθύνει τις στρατιές των Αγίων ώστε να λάβουν θέση γύρω από τη Βασιλεύουσα. Υποστηρίζει μάλιστα πως το ιερό λείψανο φυλασσόταν από οικογένεια κρυπτοχριστιανών που διατηρούσε το μυστικό από γενιά σε γενιά. Αυτό ακριβώς το γεγονός που με τη μορφή διήγησης αναφέρει ο άγιος αυτός γέροντας ασκητής σηματοδοτεί σειρά γεγονότων που θα επαληθεύσουν τις προφητείες του Αγίου Κοσμά πολύ-πολύ γρήγορα. Αυτά κι άλλα πολλά λένε οι θρύλοι και οι διηγήσεις για το άφθαρτο λείψανο του Αγίου Βασιλέα Ιωάννη του 3ου του Βατάτζη, του Ελεήμονος. Όλοι αυτοί οι θρύλοι και οι προφητείες ηχούν παράξενα στα αυτιά μας. Όπως και να είναι όμως οφείλουμε να τις εκλάβουμε ως βάση αξιολόγησης της προσωπικής αξίας του Αγίου Ιωάννη του Βατάτζη, του Ελεήμονος, του μαρμαρωμένου βασιλιά της ρωμιοσύνης. Βάση που συντελεί ώστε να τον ακολουθούν αιώνες αιώνων αναδεικνύοντας δια της αφθαρσίας του τιμίου λειψάνου και την αιωνιότητα της μνήμης του κι επαληθεύοντας το λόγο της Αγίας Γραφής ότι ο ελεήμων «εκ θανάτου ρύεται». Λιγότερα (-) Λειτουργικά κείμενα Ἀπολυτίκιον Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε. Ταχὺς εἰς παράκλησιν τῶν προστρεχόντων εἰς σέ, ἀνάκτων ὑπέρτατε καὶ πενομένων τροφεῦ, Ἰωάννη ἀοίδιμε, εἴλκυσας σύ πρὸς πίστιν τῶν βαρβάρων τὰ πλήθη· ἔλαβες παραδόξως τοῦ ἰᾶσθαι τὰς νόσους τῶν πίστει προστρεχόντων σε. διὸ καὶ οἱ ἐv πίστει προστρέχουσί σε ἀφθόνως λαμβάνουσι τὴν ἴασιν. Έτερον Ἀπολυτίκιον Ἦχος α΄. Τῆς ἐρήμου πολίτης. Τὸν λαμπρὸν Βασιλέα καὶ πιστῶν μέγα καύχημα, καὶ τῆς Μαγνησίας τὸ κλέος, Ἰωάννην τιμήσωμεν, ἐν ὕμνοις καὶ ᾠδαῖς πνευματικαῖς, τὴν μνήμην ἐκτελοῦντες τὴν αὐτοῦ, ἵνα λάβωμεν πλουσίως τὴν ἀμοιβήν, συμφώνως ἀνακράζοντες· δόξα τῷ σὲ δοξάσαντι Χριστῷ, δόξα τῷ σὲ στεφανώσαντι, δόξα τῷ ἐνεργοῦντι διὰ σοῦ πᾶσιν ἰάματα. Έτερον Ἀπολυτίκιον Ἦχος α΄. Τῆς ἐρήμου πολίτης. Τὸν λαμπρὸν Βασιλέα καὶ Nικαίας τὸ καύχημα Κωνσταντινουπόλεως ρύστην, Ἰωάννην ὑμνήσωμεν, πτωχείᾳ γὰρ ἐδείχθη βασιλεύς, ὡς βάσις ἀδιάσειστος λαοῦ. Διὰ τοῦτο οἱ τιμῶντες Αὐτόν στερρῶς συμφώνως ἀνακράζομεν: Δόξα τῷ Σὲ δοξάσαντι Χριστῷ, δόξα τῷ Σὲ ἀφθαρτίσαντι, δόξα τῷ ἐν ἐσχάτοις τοῖς καιροῖς μέλλοντι ἀναστῆσαι Σε. Κοντάκιον Ἦχος δ΄. Ἐπεφάνης σήμερον. Ἰωάννης σήμερον, ὁ θεῖος Ἄναξ, βασιλείαν πρόσκαιρον, καταλιπὼν τὴν ἐπὶ γῆς, πρὸς Βασιλείαν Οὐράνιον, καὶ αἰωνίαν, ἀπῆρε γηθόμενος. Έτερον Κοντάκιον Ἦχος β’. Τά ἄνω ζητῶν. Πρόνοια θεοῦ τοῦ πάντων βασιλεύοντος ἑλέῳ αὐτοῦ ἐχρίσθης, παναοίδιμε· Ἰωάννη, κράτιστε τῶν ἀνάκτων, ἄναξ ὑπέρτατε, τῶν ἰαμάτων τὴν χάριν λαβών, νοσούντων ὑπάρχεις παραμύθιον. Ὁ Οἶκος Τίς ἱκανὸς διᾶραι τὰ χείλη αὐτοῦ, τὴν γλώσσαν ἀξίως κινῆσαι πρὸς εὐφημίαν τοῦ εὐσεβοῦς ἄνακτος ἢ δυνήσηται καταγγεῖλαι τῶν ἀρετῶν αὐτοῦ καὶ τῆς ἐλεημοσύνης τὸ πέλαγος; ἀλλὰ πόθῳ καρδίας τολμῶντες εὐφημοῦμεν σε, Ἰωάννη Δούκα μακάριε, ὅτι τὸν δεσπότην ὁλοψύχως ἀγαπήσας καὶ ἐν τοῖς ὑπηκόοις τὸ φιλάνθρωπον ἔνειμας καὶ μέγας ἐδείχθης τοῦ Κυρίου μαθητής· νοσούντων ὑπάρχεις παραμύθιον. Έτερον Ὁ Οἶκος Ὁ πρὶν τῆς γενέσεως αὐτοῦ Κύριος, προγνοὺς τὸ τῆς ψυχῆς εὐγενές, τὸ εὐθὲς τῆς καρδίας καὶ τὸ πρὸς ἀγαθὸν ἐπιῤῥεπὲς τῆς προαιρέσεως, ἐξελέξατο εἶναι βασιλέα πιστῶν Ἰωάννην Βατάτζην, τὸν τῆς ἐλεημοσύνης ἐπώνυμον· καὶ πολλοῖς αὐτὸν χαρίσμασι κατακοσμήσας, ἐν οὐρανῷ, καὶ ζῶντα καὶ μετὰ θάνατον πηγὴν θαυμάτων καὶ κρήνην τῶν ἰαμάτων ἀνέδειξεν, ὥστε καὶ τὸ ἱερὸν αὐτοῦ λείψανον πᾶσι τοῖς ἀσθενοῦσιν ἀναβλύζει τὰς ἰάσεις καὶ τὰ τῆς πλάνης πνεύματα ἀπελαύνειν. Εὐθαρσῶς γὰρ καὶ ἀνδρείως ἐν Χριστῷ τῷ Θεῷ τὸν δρόμον τελέσας καὶ τὴν πίστιν τηρήσας, πρὸς Βασιλείαν οὐράνιον καὶ αἰωνίαν ἀπῆρε γηθόμενος. Κάθισμα Ἦχος α΄. Τὸν τάφον Σου, Σωτήρ. Μετὰ τὴν α΄ Στιχολογίαν Ὡς ἥλιος λαμπρός, ὡς φαιδρὸς ἑωσφόρος, ἡ μνήμη σου σοφέ, βασιλεῦ Ἰωάννη, ἡμῖν πᾶσιν ἔλαμψε, καὶ εἰς αἴνεσιν ἤγειρε, τοῦ δοξάσαντος, Χριστοῦ ἐν γῇ καὶ ἐν πόλῳ, καὶ σὲ δείξαντος, πηγὴν θαυμάτων πλουσίαν, τοῖς πόθῳ τιμῶσί σε. Έτερον Κάθισμα Ἦχος δ΄. Κατεπλάγη Ἰωσήφ. Μετὰ τὴν β΄ Στιχολογίαν Ὡς παράδεισος φαιδρός, δένδροις παντοίοις τεθηλώς, σοῦ ὁ βίος ὁ λαμπρός, πᾶσιν ἐδείχθη, Βασιλεῦ, πεπυκασμένος ἐνθέοις ἔργοις καὶ λόγοις· διὸ καὶ ἐπευφραίνει ταῖς χάρισι, μυρίζει νοητῶς τοὺς τελοῦντάς σου, τὴν σεβασμίαν μνήμην, Ἰωάννη, καὶ σοὶ βοῶντας ἐκ πίστεως· μετάδος μάκαρ, τῶν ἀρετῶν σου καὶ ἡμῖν τοῖς ἱκέταις σου. Έτερον Κάθισμα Ἦχος πλ. δ΄. Τὴν Σοφίαν καὶ Λόγον. Μετὰ τὸν Πολυέλεον Ἡ πληθὺς τῶν θαυμάτων Ἄναξ τῶν σῶν, πάντα νοῦν καταπλήττει καὶ ἀκοήν, πῶς ἀναστρεφόμενος, τοῖς ἐν κόσμῳ ἀοίδιμε, μεγίστην χάριν ἔσχες, θεόθεν πανεύφημε· θεραπεύειν νόσους, ἰᾶσθαι παθήματα, πνεύματα τῆς πλάνης, ἀπελαύνων ἐκ πάντων, τῶν πίστει καὶ πόθῳ σου, προστρεχόντων τῇ λάρνακι, Ἰωάννη μακάριε· πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ, τῶν πταισμάτων ἄφεσιν δωρήσασθαι, τοῖς ἑορτάζουσι πόθῳ, τὴν ἁγίαν μνήμην σου. Έτερον Κάθισμα Ἦχος πλ. δ΄. Τὴν Σοφίαν καὶ Λόγον. Ἡ σορὸς τῶν λειψάνων σου Βασιλεῦ, ἰατρεῖον ὑπάρχει πνευματικόν, ὕδωρ ἀλεξίμορον, ἀμβροσία φερέσβιος, ἀρωμάτων κῆπος, μυρίπνους παραδείσος, κολυμβήθρα θεία, τὰ θαύματα βλύζουσα, Σιλωὰμ ἡ κρήνη, νάρδος κρόκον καὶ μύρον, φρέαρ ζῶντος ὕδατος, ἐκ Λιβάνου προῤῥέοντος. Διὰ τοῦτο βοῶμέν σοι· χάρισαι ἡμῖν, σεβαστὲ Ἰωάννη, τούτων τὰς ποιότητας, τοῖς μετὰ πόθου τιμῶσι, τὴν πάνσεπτον μνήμην σου.

Σάββατο 14 Νοεμβρίου 2026

ΒΙΟΙ ΠΑΡΑΛΛΗΛΟΙ

Στυλιανός Καβάζης μία ημέρα πριν, προβολή δημοσίευσης Παρασκευή 13 Νοεμβρίου 2026 στις 4:05 μ.μ. 1 ημ. · ΜΕ ΤΟΝ ΤΥΧΙΚΟ☦️ ΣΑΝ ΑΛΛΟΣ ΜΑΡΚΟΣ ΕΥΓΕΝΙΚΟΣ ΑΡΝΕΙΤΑΙ ΝΑ ΥΠΟΓΡΑΨΕΙ… «Η αλήθεια δεν μετριέται με τον αριθμό εκείνων που την υπογράφουν, αλλά με την πιστότητα εκείνων που την ομολογούν». Η Κύπρος αλλά και γενικότερα η Ελληνορθόδοξια παρακολουθεί μια εκκλησιαστική υπόθεση που ξεπερνά τα πρόσωπα και αγγίζει ένα βαθύτερο ζήτημα τη σχέση της εκκλησιαστικής εξουσίας με τη συνείδηση, την παράδοση και την ορθόδοξη ομολογία.Ο Μητροπολίτης Τυχικός, μετά τη συνάντησή του με τον Αρχιεπίσκοπο Κύπρου, αρνήθηκε να υπογράψει το κείμενο που του ζητήθηκε και να αναθεωρήσει τις θέσεις του για το Οικουμενικό Πατριαρχείο και τη Σύνοδο της Κρήτης. Η υπόθεση παραπέμπεται πλέον στην Ιερά Σύνοδο. Και εδώ γεννάται ένα ερώτημα που κανείς δεν δικαιούται να προσπεράσει..Μπορεί η υπογραφή ενός κειμένου να υποκαταστήσει τη θεολογική συνείδηση ενός επισκόπου; Μπορεί η διοικητική ισχύς να απαιτεί μια ομολογία χωρίς να προηγείται ουσιαστική θεολογική συζήτηση; Η ιστορία της Εκκλησίας έχει καταγράψει μια μορφή που δεν συμβιβάστηκε ούτε όταν βρέθηκε σχεδόν μόνος απέναντι σε μια ολόκληρη Σύνοδο. Τον Άγιο Μάρκο τον Ευγενικό, τον επίσκοπο Εφέσου, ο οποίος αρνήθηκε να υπογράψει την Ένωση της Φλωρεντίας, επειδή θεωρούσε ότι αυτή παραβίαζε την Ορθόδοξη πίστη. Δεν χρειάστηκε να έχει μαζί του την πλειοψηφία για να υπερασπιστεί όσα θεωρούσε αληθινά. Δεν μέτρησε την αλήθεια με αριθμούς, αξιώματα και συσχετισμούς ισχύος. Σήμερα, ανεξάρτητα από την τελική κανονική αξιολόγηση της υπόθεσης Τυχικού, η στάση του έστω και εάν οι συνθήκες και οι παράμετροι είναι διαφορετικές,επαναφέρει στη μνήμη εκείνη την ιστορική παρακαταθήκη.Το ενδεχόμενο καθαίρεσής του είναι πλέον μια ιδιαίτερα σοβαρή πιθανότητα. Μετά την αποτυχία εξεύρεσης συμφωνίας, την άρνηση υπογραφής και την παραπομπή του ζητήματος στην Ιερά Σύνοδο, το πιθανότερο σενάριο, σύμφωνα με την εκτίμηση που διαμορφώνεται, είναι να προχωρήσει η διαδικασία προς την καθαίρεσή του και την επιστροφή του στις τάξεις των μοναχών. Λυπηρά πράγματα στη μαρτυρική Κύπρο μας! Ας μην ξεχνάμε όμως κάτι βασικό,η Εκκλησία δεν είναι εταιρεία, οι επίσκοποι δεν είναι υπάλληλοι και η Ορθοδοξία δεν είναι ένας μηχανισμός στον οποίο η διαφωνία αντιμετωπίζεται ως διοικητική απειθαρχία. Η συνοδικότητα προϋποθέτει διάλογο, κανονική τάξη, θεολογική τεκμηρίωση και δικαιοσύνη.Αν οι θέσεις ενός επισκόπου είναι εσφαλμένες, οφείλουν να αντικρουστούν με την Αγία Γραφή, τους Αγίους Πατέρες και τους Ιερούς Κανόνες. Η διαφωνία δεν αποτελεί από μόνη της απόδειξη πλάνης, όπως και η άρνηση υπογραφής δεν αποτελεί από μόνη της απόδειξη αγιότητας. Η μεγαλύτερη κρίση της εποχής μας δεν είναι ότι λιγοστεύουν εκείνοι που μιλούν για την Ορθοδοξία αλλά ότι κινδυνεύουμε να συνηθίσουμε μια Ορθοδοξία χωρίς ομολογία, χωρίς παρρησία και χωρίς το κόστος της αλήθειας. Ο Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός δεν έγινε σύμβολο επειδή είχε την εξουσία με το μέρος του αλλά επειδή αρνήθηκε να ανταλλάξει τη συνείδησή του με μια υπογραφή.Ετσί η ιστορία μάς διδάσκει ότι οι σφραγίδες μπορεί να επικυρώνουν αποφάσεις, αλλά δεν μπορούν από μόνες τους να επικυρώνουν την αλήθεια. ☦️ Η Ορθοδοξία δεν χρειάζεται ανθρώπους που απλώς υπογράφουν. Χρειάζεται ανθρώπους που γνωρίζουν τι πιστεύουν, γιατί το πιστεύουν και είναι έτοιμοι να το ομολογήσουν. ✍ Στυλ. Καβάζης

ΚΥΡΙΕ Ο ΘΕΟΣ ΜΟΥ, ΕΠΙ ΣΟΙ ΗΛΠΙΣΑ ΣΩΣΟΝ ΜΕ ΕΚ ΠΑΝΤΩΝ ΔΙΩΚΟΝΤΩΝ ΜΕ ΚΑΙ ΡΥΣΑΙ ΜΕ. ΜΗΠΟΤΕ ΑΡΠΑΣΗ ΩΣ ΛΕΩΝ ΤΗΝ ΨΥΧΗΝ ΜΟΥ, ΜΗ ΟΝΤΟΣ ΛΥΤΡΟΥΜΕΝΟΥ, ΜΗΔΕ ΣΩΖΟΝΤΟΣ ... ... (ΨΑΛΤΗΡΙΟΝ ΚΑΘΙΣΜΑ ΠΡΩΤΟΝ ΨΑΛΜΟΣ ΕΒΔΟΜΟΣ)

Ψ Α Λ Τ Η Ρ Ι Ο Ν ΚΑΘΙΣΜΑ ΠΡΩΤΟΝ Ψαλμός Ζ' (7) 'Κ ύριε, ό Θεός μου, έπί σοί ήλπισα• σώσόν με έκ πάντων τών διωκόντων με καί ρύσαί με. Μήποτε άρπάση ώς λέων τήν ψυχήν μου, μη όντος λυτρουμένου, μηδέ σώζοντος. Κύριε ό Θεός μου, εί έποίησα τούτο, εί έστιν άδικία έν χερσί μου. Εί άνταπέδωκα τοίς άνταποδίδουσί μοι κακά, άποπέσοιμι άρα άπό τών έχθρών μου κενός. Καταδιώξαι άρα ό έχθρός τήν ψυχήν μου, καί καταλάβοι καί καταπατήσαι είς γήν τήν ζωήν μου, καί τήν δόξαν μου είς χούν κατασκηνώσαι. 'Ανάστηθι, Κύριε, έν όργή σου, ύψώθητι έν τοίς πέρασι τών έχθρών σου. Καί έξεγέρθητι, Κύριε ό Θεός μου, έν προστάγματι, ώ ένετείλω, καί συναγωγή λαών κυκλώσει σε• καί ύπέρ ταύτης είς ϋψος έπίστρεψον. Κύριος κρινεί λαούς. Κρίνόν με, Κύριε, κατά τήν δικαιοσύνην μου, καί κατά τήν άκακίαν μου έπ' έμοί. Συντελεσθήτω δή πονηρία άμαρτωλών, καί κατευθυνείς δίκαιον, έτάζων καρδίας καί νεφρούς, ό Θεός. Δόξα, καί νύν. 'Αλληλούϊα. 'Αλληλούϊα. 'Αλληλούϊα.

Πέμπτη 12 Νοεμβρίου 2026

ΜΙΚΡΟΝ ΑΝΘΟΛΟΓΙΟΝ ΙΕΡΩΝ ΛΟΓΙΩΝ

Τη Τετάρτη της Ε΄ Εβδομάδος εις την Τριθέκτην αναγινώσκομεν το ανάγνωσμα εκ του Ησαίου 4,14: «… Σύ δε Ισραήλ παίς μου Ιακώβ, ον εξελεξάμην, σπέρμα Αβραάμ, ον ηγάπησα. Ου ἀντελαβόμην απ’ ακρων της γης, και εκ των σκοπιών αυτής εκάλεσά σε, και ειπον σοι. Παίς μου ει, εξελεξάμην σε, και ουκ εγκατέλιπόν σε, μη φοβου. Μετά σού γάρ ειμί, μη πλανω. Εγω ειμί Θεός σου ο ενισχύσας σε, και εβοήθησά σοι, και ησφαλησάμην σε τη Δεξιά μου τη δικαία. Ιδού αισχυνθησονται και εντραπήσονται πάντες οι αντικείμενοί σου, εσονται γάρ ως ουκ οντες, και απολούνται πάντες οι αντίδικοί σου. Ζητησεις αυτούς, και ου μη ευρης τους ανθρωπους, οι παροινήσουσιν εις σε. Εσονται γάρ ως ουκ οντες, και ουκ εσονται οι αντιπολεμούντες σε. Ότι εγω ο Θεός ο κρατων της δεξιάς σου, ο λέγω σοι: Μη φοβού εγω βοηθός σου. Μη φοβού Ιακώβ ολιγοστός Ισραήλ. Ω Εγω εβοήθησά σοι, λέγει ο Θεός, ο λυτρούμενος σε, ο Αγιος του Ισραήλ. <<Η Εκκλησία δεν βρίσκεται εκεί όπου βρίσκονται αυτοί οι οποίοι την διοικούν, οι πατριάρχες, οι επίσκοποι, οι σύνοδοι, αλλά εκεί που υπάρχει η σωτήρια ομολογία της Πίστεως. Τις συνόδους δεν τις νομιμοποιεί ο συγκαλών και οι συγκαλούμενοι, αλλά << η των δογμάτων Ορθότης>>. (π.Θ. Ζήσης). Ο ΠΑΠΙΣΜΟΣ ΚΑΙ Ο ΔΙΑΦΩΤΙΣΜΟΣ ΕΘΕΣΕ ΤΟ ΚΤΙΣΤΟΝ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΟ ΑΚΤΙΣΤΟΝ ΤΑ ΑΘΕΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΑ ΘΕΩΤΙΚΑ Οι Τρεις Ιεράρχαι του 4ου αιώνος, ο Μ. Βασίλειος, ο Γρηγόριος θεολόγος και ο Ιωάννης Χρυσόστομος, με την έξοχη ελληνική παιδεία τους, όπως και ο Άγιος Γρηγόριος Παλαμάς τον 14ο αιώνα, δεν επέτρεψαν την οπισθοδρόμηση προς ένα νοσηρό κλασικισμό που τοποθετεί το κτιστό πάνω από το άκτιστο, την ανθρώπινη σοφία πάνω από την θεϊκή σοφία, τα άθεα γράμματα πάνω από τα θεωτικά, όπως έλεγε ο όσιος μοναχός Χριστόφορος Παπουλάκος, βλέποντας την εσφαλμένη πορεία που ακολούθησαν μετά το 1821 οι δυτικοτραφείς λόγιοι και κληρικοί υιοθετώντας πλήρως τις θέσεις των Ευρωπαίων Διαφωτιστών. (π. Θεόδωρος Ζησης) ΤΙ ΦΟΒΑΤΑΙ Ο ΔΙΑΒΟΛΟΣ. Μια μέρα, λοιπόν ενας γέροντας βλέπει ένα δαίμονα και τον ρωτά: -Τι είναι αυτό που σας φοβίζει περισσότερο απ’ όλα και σας κάνει να τρέμετε; Κατά παραχώρηση Θεού, ο δαίμονας του απάντησε: – Εσείς οι Χριστιανοί έχετε τρία πράγματα που, αν τα χρησιμοποιήσετε σωστά, τότε εμείς δεν μπορούμε να σας πειράξουμε. – Και ποια είναι αυτά τα τρία πράγματα; τον ρώτησε με απορία ο Γέροντας. -Το πρώτο το λούζεστε (εννοούσε το Βάπτισμα και το Μυστήριο της Μετανοίας). Το δεύτερο το τρώτε (εννοούσε τη θεία Κοινωνία). Το τρίτο το φοράτε πάνω σας (εννοούσε το Σταυρό). *Γι’ αυτό, λοιπόν, όσες φορές εμείς εξομολογούμαστε, κοινωνάμε και σφραγίζουμε το σώμα μας με το σημείο του Τιμίου Σταυρού, οι δαίμονες φρίττουν και φοβούνται. Σε μια εποχή που η κοινωνία παραπαίει ανάμεσα στην αδικία, την ατομοκεντρικότητα και την πνευματική σύγχυση, το μεγαλύτερο έλλειμμα είναι αυτό του πνευματικού πλούτου, το έλλειμμα της αγάπης και της γνώσεως του Θεού. Αν θέλουμε να αλλάξει η ζωή μας, και μαζί με εμάς σταδιακά όλος ο κόσμος, τότε οφείλουμε να ανακαινίσουμε τον έσω άνθρωπο, να προσκαλέσουμε και να δεχτούμε τον Κύριο Ιησού Χριστό, που είναι η οδός και η αλήθεια και η ζωή. (Αγνωστου) Ο ἅγιος Ἰωάννης ο Χρυσόστομος: «Ἐχθροὺς γὰρ τοῦ Θεοῦ, οὐ μόνον τοὺς αἱρετικούς, ἀλλὰ καὶ τοὺς τοῖς τοιούτοις κοινωνοῦντας μεγάλῃ καί πολλῇ τῆ φωνῇ ἀπεφήνατο» (P.G. 99. 1049 Α). Καί ἀλλοῦ λέγει: «Ἄλλοι μὲν ἐναυάγησαν περὶ τὴν πίστιν τελείως, ἄλλοι δέ, καίτοι ἐσωτερικῶς δὲν ἀσπάσθηκαν τὴν κηρυττομένην κακοδοξίαν, συναπωλέσθησαν ὅμως μὲ τοὺς λοιποὺς λόγῳ τῆς ἐκκλησιαστικῆς κοινωνίας μετ’ αὐτῶν» (P.G. 99, 1164A). Ὁ ἅγ. Μᾶρκος σέ ἐπιστολή του ἀπό τήν Λῆμνο ὅπου ἦτο ἐξόριστος, πρός τόν ἱερομόναχο Θεοφάνη εἰς τόν Εὔριπον λέγει τά εξής: «Διαπεράσας οὖν εἰς τήν Καλλίπολιν καί διερχόμενος διά τῆς Λήμνου ἐκρατήθην ἐνταῦθα καί περιωρίσθην παρά τοῦ βασιλέως. Ἀλλ’ ὁ λόγος τοῦ θεοῦ καί ἡ τῆς ἀληθείας δύναμις οὐ δέδεται, τρέχει δέ μᾶλλον καί εὐοδοῦται • καί οἱ πλείονες τῶν ἀδελφῶν τῇ ἐμῇ ἐξορίᾳ θαρροῦντες βάλλουσι τοῖς ἐλέγχοις τούς ἀλιτηρίους καί παραβάτας τῆς ὀρθῆς πίστεως καί τῶν πατρικῶν θεσμῶν, καί ἐλαύνουσι πανταχόθεν αὐτούς ὡς καθάρματα, μήτε συλλειτουργεῖν αὐτοῖς ἀνεχόμενοι, μήτε μνημονεύειν ὅλων αὐτῶν ὡς Χριστιανῶν» (Σπ. Π. Λάμπρου, Παλαιολόγεια καί Πελοποννησιακά, τόμ. Α΄, σελ. 21). Δηλαδή περιγράφει την εξέγερσιν και αποτείχισιν πολλῶν κληρικῶν, ἀπό τούς λατινόφρονες Ἐπισκόπους, η οποία εἶχε πάντοτε ὡς γνώρισμα τήν διακοπή τῆς ἐκκλησιαστικῆς κοινωνίας καί τῆς μνημονεύσεως «μήτε συλλειτουργεῖν αὐτοῖς ἀνεχόμενοι, μήτε μνημονεύειν ὅλων αὐτῶν ὡς Χριστιανῶν». Άγιος Λαυρέντιος "Βλέπετε, πόσο πανούργα και ύπουλα προετοιμάζεται όλο αυτό το κακό; Όλοι οι Καθεδρικοί ναοί τότε θα είναι υπερβολικά θαυμάσιοι, όπως ποτέ πριν τα περασμένα χρόνια, αλλά δεν πρέπει εσείς τότε, να μπαίνετε στους ναούς αυτούς, για την αναίμακτη θυσία τού Ιησού Χριστού. Προσέξτε και θυμηθείτε ! Θα υπάρχουν τότε Εκκλησίες, αλλά οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί δεν πρέπει να παρευρεθούν μέσα σ΄ αυτές. Όσοι θα μπαίνουν εκεί, θα συναθροίζονται ως πλήρη "Σατανική συναγωγή Επαναλαμβάνω για μία ακόμη φορά, προσέξτε, γιατί κανείς δεν πρέπει να παρευρεθεί σ΄ εκείνους τούς Καθεδρικούς ναούς. Δεν θα υπάρξει καμία επιείκεια από τον Χριστό, σ΄ αυτούς πού θα πάνε τότε, εκεί μέσα..." Άγιος Γερμανός Β΄ Κωνσταντινουπόλεως "Εξορκίζω όλους τους λαϊκούς, όσοι είστε γνήσια τέκνα της Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας, να φεύγετε ολοταχώς από τους ιερείς που υπέπεσαν στην υποταγή στους Λατίνους, και μήτε σε εκκλησία να συγκεντρώνεστε μαζί τους, μήτε να παίρνετε οποιαδήποτε ευλογία από τα χέρια τους. Είναι καλύτερα να προσεύχεσθε στο Θεό στα σπίτια σας μόνοι, παρά να συγκεντρώνεστε στην εκκλησία μαζί με τους Λατινόφρονες. Ει’ δ’ άλλως, θα υποστήτε την ίδια κόλασι μ’ αυτούς". (Άγιος Γερμανός Β΄ Κωνσταντινουπόλεως 1222-1240). Η ΚΑΚΗ ΚΑΙ Η ΚΑΛΗ ΓΥΝΑΙΚΑ "Από μεν την κακή γυναίκα τίποτε δεν υπάρχει χειρότερο, από δε την καλή κανένα άλλο δεν επλάστηκε ανώτερο σ' αξία αγαθό." Ευριπίδης ΣΕ ΠΟΙΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΑΝΗΚΕΙΣ; «Εσύ σε ποια Εκκλησία ανήκεις; Σε αυτήν του Βυζαντίου, της Ρώμης, της Αντιόχειας, της Αλεξάνδρειας ή της Ιερουσαλήμ; Τότε ο δίκαιος απάντησε σοφά: «Ο Κύριός μας Χριστός χαρακτήρισε Καθολική Εκκλησία εκείνη την Εκκλησία, η οποία διατηρεί την αληθινή και ομολογιακή παρακαταθήκη της πίστης. (αγίου Μαξίμου Ομολογητού) Περί προσευχης Νά επιμένετε στην προσευχή, γιατί δέν αρκεί καθαρός καί ἁγνός βίος, ἄν δέν ὑπάρχει μαζί μέ αυτόν καί ἡ προσευχή" (Ἅγιος 'Ιωάννης ὁ Χρυσόστομος) Μοναχός εστίν Κατά τον Ευάγριο τον Ποντικό «μοναχός εστιν ο πάντων χωρισθείς και πάσι συνηρμοσμένος». Λόγοι Ρώσων Γερόντων Οδηγίες για καθημερινή ενασχόληση: 1. Οταν σηκώνεσαι από τον ύπνο η πρώτη σου σκέψη πρέπει να στραφεί στο Θεό, ο πρώτος σου λόγος πρέπει να’ ναι προσευχή στο Θεό – τον Πατέρα και Δημιουργό σου. 2. Να μετανοείς και να δοξολογείς το Θεό που δεν επέτρεψε ν’ απωλεστείς από τις αδυναμίες σου. 3. Βάλε αρχή να κάνεις ό,τι είναι άριστο. Κανένας δε θα ολοκληρώσει την πορεία προς τον ουρανό, εκτός από κείνον που ξεκινάει την ημέρα του καλά. 4. Να ξεκινάς την ημέρα σου σαν σεραφείμ στην προσευχή, σαν χερουβίμ στις πράξεις και σαν άγγελος στη συμπεριφορά σου. 5. Μην περνάς τον καιρό σου αργή. 6. Σε όλες τις πράξεις, τα λόγια και τις σκέψεις σου ο νούς σου νά’ ναι στο Θεό. 7. Ο λόγος σου νά’ ναι ήρεμος, ταπεινός, σοβαρός κι ωφέλιμος. Η σιωπή θα σε βοηθήσει να λές μόνο τ’ απαραίτητα λόγια, με διάκριση. «Λόγος σαθρός εκ του στόματος υμών μή εκπορευέσθω» (Εφεσ. δ’29). 8. Μη γελάς με θόρυβο, αλλά μόνο να χαμογελάς. Κι αυτό όχι συχνά. 9. Να αποφεύγεις την αντιλογία και τη φιλονικία. 10. Ν’ αγαπάς πάντα την ταπείνωση και ν’αποφεύγεις πάντα την υπερηφάνεια. 11. Μη μισήσεις κανένα, για οποιοδήποτε λόγο. 12. Να’σαι εγκρατής στο φαγητό, το ποτό και τα γλυκά. 13 Νά’σαι καταδεχτική με όλους. έτσι ο Θεός θα σ’ευλογεί κι οι καλοί άνθρωπο θα σ’ επαινούν. 14. Ο θάνατος δίνει τέλος σ’ όλα τα πράγματα. Αυτό πρέπει να τό’ χει πάντα στο νού του ο άνθρωπος. Η προφητεία του Αγίου Νήφωνος. Αληθώς η προφητεία του αγίου Νήφωνος εκπληρώνεται, ότι η παρούσα γενεά θα υπερβεί εις την κακίαν, την κακίαν όλων των αιώνων. Αποστροφη προς τάς αιρέσεις. Κυριλλου του Σκυθοπολιτου, Βίος τοῦ ἐν Ἁγίοις Πατρός ἡμῶν Εὐθυμίου κϚ΄, ὑπό Αἰκ. Γκόλτσου ἐν Ε.Π.Ε. Φιλοκαλία τῶν Νηπτικῶν καί Ἀσκητικῶν 5, Πατερικαί Ἐκδόσεις Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς, Θεσσαλονίκη 1987, σελ. 92· «Καὶ ὁ μακάριος Σάββας καὶ ἄλλοι πλεῖστοι γέροντες ἐθαύμαζον τοῦ μεγάλου Εὐθυμίου τὸν ὑπὲρ τῶν ἐκκλησιαστικῶν δογμάτων θερμότατον ζῆλον καίπερ αὐτοῦ πολλῇ τῇ πραότητι καὶ φρονήματος μετριότητι συζῶντος, καὶ διεβεβαιοῦντο ὅτι πᾶσαν μὲν αἵρεσιν τῷ ὀρθῷ τῆς πίστεως λόγῳ ἐναντιουμένην ἀπεστρέφετο, ἐξαιρέτως δὲ τὰς ἓξ ταύτας αἱρέσεις (ητοι τον Μανιχαϊσμό, τόν Ὠριγενισμό, τον Ἀρειανισμό, τον Σαβελλιανισμό, τον Νεστοριανισμὸ καὶ τόν Εὐτυχιανισμό) τέλειον μῖσος ἐμίσει» Να φυλάξετε την πίστιν σας. «Πρέπει νὰ φυλάξετε τὴν Πίστι σας, καὶ νὰ τὴν στερεώσετε, διότι, ὅταν ἐπιάσαμε τὰ ἅρματα, εἴπαμε πρῶτα ὑπὲρ Πίστεως καὶ ἔπειτα ὑπὲρ Πατρίδος!... Πρὶν ἀπ' ὅλα νὰ φυλάξετε στὴν ψυχή σας τὴν Πίστι σας καὶ τὴν Πατρίδα σας. Ἐμεῖς, περισσότερο ἀπὸ τὰ ντουφέκια, μὲ τὴν Πίστι μας στὸν Χριστὸ καὶ τὴν ἀγάπη μας στὴν Πατρίδα ἐλευθερώσαμε τὴν Ἑλλάδα. Μείνετε πάντα καλοὶ Χριστιανοὶ καὶ καλοὶ Ἕλληνες. Ἔτσι ὁ Θεὸς θὰ σᾶς εὐλογῆ, ἡ Ἑλλάδα θὰ σᾶς προστατεύη καὶ ὅλα θὰ πᾶνε καλὰ στὴν ζωή σας...» (Θ. Κολοκοτρωνης) Ξεριζωμα των παθων. Ὅπως ἐκεῖνος ποὺ θέλει νὰ ξεριζώσει τὰ ἀγκαθωτά φυτὰ, πληγώνει καὶ ματώνει τὰ χέρια του, ἔτσι καὶ ἐκεῖνος ποὺ θέλει νὰ ξεριζώσει τὰ πάθη του, ἔχει ἀνάγκη ἀπὸ ἱδρῶτες καὶ κόπους.

ΑΓΙΟΥ ΤΥΧΩΝΟΣ ΤΟΥ ΖΑΝΤΟΝΣΚ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΒΑΠΤΙΣΜΑΤΟΣ ΕΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗ ΕΝ ΕΤΕΙ 2016 ΕΙΣ ΤΟ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟΝ, ΕΠΟΙΚΟΔΟΜΗΤΙΚΟΝ, ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΟΝ ΦΥΛΛΑΔΙΟΝ ΑΓΙΟΙ ΑΠΟΣΤΟΛΟΙ ΛΕΥΚΑΔΟΣ

ΑΓΙΟΝ ΒΑΠΤΙΣΜΑ (ΑΓΙΟΥ ΤΥΧΩΝΟΣ ΤΟΥ ΖΑΝΤΟΝΣΚ) ΑΓΙΟΝ ΒΑΠΤΙΣΜΑ Οκτωβρίου 02, 2017 ΑΓΙΟΝ ΒΑΠΤΙΣΜΑ ΑΓΙΟΙ ΑΠΟΣΤΟΛΟΙ ΛΕΥΚΑΔΟΣ Ἰεραποστολικόν, ἐποικοδομητικόν, ἀντιαιρετικόν και ενημερωτικόν φυλλάδιον ΤΕΥΧΟΣ 1 Ιούλιος 2016 ΠΕΡΙ ΑΓΙΟΥ ΒΑΠΤΙΣΜΑΤΟΣ (Ἁγίου Τύχωνος τοῦ Ζάντονσκ) «Ὁ πιστεύσας καί βαπτισθείς σωθήσεται» (Μάρκ. 16, 16). Αὐτόν τό λόγο τόν εἶπε ὁ Σωτήρας μας, γιά νά μᾶς ἐνισχύσει καί νά μᾶς παρηγορήσει. Τί πιό παρήγορο γιά τήν πιστή καί βαπτισμένη ψυχή ἀπ’ αὐτά τά λόγια, πού ὑπόσχονται αἰώνια σωτηρία; Δόξα τῷ Θεῷ ἀγαπητοί χριστιανοί, πού κι ἐμεῖς πιστεύουμε στό Εὐαγγέλιο καί φωτιστήκαμε μέ τό ἅγιο Βάπτισμα. Ἀξίζει γι’ αὐτό νά δοῦμε τή δύναμή Του, νά ἐξετάσουμε τί ἤμασταν πρίν βαπτιστοῦμε καί τί γίναμε μετά τό Βάπτισμα, κι ἔτσι νά λάβουμε μεγάλη παρηγοριά. Μέ τό ἅγιο Βάπτισμα λυτρωθήκαμε ἀπ’ ὅλα τά δεινά καί λάβαμε μέ τή χάρη τοῦ Θεοῦ τήν πραγματική μακαριότητα. Πρίν βαπτιστοῦμε ἤμασταν πολύ μακριά ἀπό τόν Θεό· μέ τό Βάπτισμα Τόν πλησιάσαμε. Πρίν βαπτιστοῦμε ἤμασταν ἐχθροί του Θεοῦ· μέ τό Βάπτισμα συμφιλιωθήκαμε μαζί Του κι Ἐκεῖνος μ’ ἐμᾶς. Πρίν ἀπό τό Βάπτισμα ἤμασταν «τέκνα ὀργῆς»· ἀλλά μέ τό Βάπτισμα γίναμε σκεύη Θείου ἐλέους. Πρίν ἀπό τό Βάπτισμα ἤμασταν τά σκοτεινά παιδιά τοῦ διαβόλου· μετά γίναμε φωτεινά παιδιά τοῦ Θεοῦ. Πρίν βαπτιστοῦμε ἤμασταν ἀχρεῖοι ἀπό τίς ἁμαρτίες· μέ τό Βάπτισμα πλυθήκαμε, φωτιστήκαμε καί δικαιωθήκαμε. Πρίν ἀπό τό Βάπτισμα ἤμασταν «ἀπολωλότες»· μετά γίναμε «σεσωσμένοι». Πρίν τό Βάπτισμα ἦταν κλειστές γιά μᾶς οἱ πόρτες πρός τήν αἰώνια ζωή καί τή βασιλεία τῶν οὐρανῶν· μετά ἄνοιξαν καί εἰσέρχονται ἐλεύθερα ὅσοι φύλαξαν τή χάρη τοῦ ἁγίου Βαπτίσματος. Αὐτές καί πολλές ἄλλες Θεῖες εὐλογίες παίρνουμε μέ τό Βάπτισμα. Καί τίς παίρνουμε χωρίς νά τό ἀξίζουμε, ἀπό μόνη τή φιλανθρωπία τοῦ Θεοῦ –γιατί τί μπορεῖ ν’ ἀξίζει ὁ «ἀπολωλώς»; Δόξα στήν ἀγαθότητα τοῦ Θεοῦ, δόξα στή φιλανθρωπία Του, δόξα στήν εὐσπλαχνία Του, δόξα στίς χάριτές Του! «Εἴη τό ὄνομα Κυρίου εὐλογημένον ἀπό τοῦ νῦν καί ἕως τοῦ αἰῶνος» (ψαλμ. 112, 2). Ὅλο αὐτό τό πλούσιο ἔλεος τοῦ Θεοῦ τό ἔχει πληρώσει γιά μᾶς ὁ μονογενής Του Υἱός, ὁ Σωτήρας μας Ἰησοῦς Χριστός· τό πλήρωσε μέ τό πολύτιμο αἷμα Του καί τό θάνατό Του. Ἀγαπητοί χριστιανοί, ἄς ἐξετάζουμε τόν ἑαυτό μας: Ἄραγε πολιτευόμαστε ἀντάξια τοῦ ἁγίου Βαπτίσματος; Γιά νά μή μᾶς γίνει τό ἴδιο τό Βάπτισμα «εἰς κατάκριμα» τή φοβερή μέρα τῆς Κρίσεως τοῦ Χριστοῦ, ὁπότε θά κριθοῦν κάθε λόγος καί σκέψη καί πράξη μας. «Ἀπαρνήσεις καί ὑποσχέσεις» Τό ἅγιο Βάπτισμα εἶναι ἡ πόρτα, ἀπ’ ὅπου οἱ βαπτισμένοι εἰσέρχονται στήν Ἐκκλησία καί γίνονται «συμπολῖται τῶν ἁγίων καί οἰκεῖοι τοῦ Θεοῦ» (Ἐφεσ. 2, 19). Αὐτό ὅμως δέν γίνεται ἔτσι ἁπλά, ἀλλά μετά ἀπό ὁρισμένες ἀπαρνήσεις καί ὑποσχέσεις, πού δίνουμε πρίν ἀπό τό Βάπτισμα. Α) Ἀπαρνηθήκαμε τότε τό σατανᾶ καί ὅλα τά πονηρά ἔργα του. Ὁ σατανᾶς εἶναι τό κακό καί πονηρό πνεῦμα. Ἀπό τόν Θεό πλάστηκε ἀγαθός, ἀλλά μαζί μέ τούς ὁμόφρονές του ἀπομακρύνθηκε ἀπ’ Αὐτόν, κι ἔτσι ἀπό φωτεινός ἔγινε σκοτεινός καί ἀπό ἀγαθός κακός καί πονηρός. Τά ἔργα του εἶναι εἰδωλολατρία, ὑπερηφάνεια, ἀπάτη, ψέμα, κολακεία, πονηρία, ζήλεια, φθόνος, κλοπή, μοιχεία, ἀσωτία, κάθε αἰσχρότητα, συκοφαντία, βλασφημία καί γενικά κάθε ἁμαρτία, ἀφοῦ αὐτός εἶναι ὁ ἐφευρέτης τῆς ἁμαρτίας. Αὐτό λοιπόν τό ἀκάθαρτο πνεῦμα καί ὅλα τά πονηρά του ἔργα ἀπαρνιόμαστε πρίν ἀπό τό βάπτισμα. Α) Ἀπαρνηθήκαμε κάθε ματαιότητα, τήν ὑπερηφάνεια καί τίς ἀνέσεις τοῦ σύγχρονου κόσμου, σάν ἀναγεννημένοι καί καλεσμένοι στήν αἰώνια ζωή. Γ) Ὑποσχεθήκαμε νά ὑπηρετοῦμε μέ πίστη καί εἰλικρίνεια τόν Χριστό, τόν Υἱό τοῦ Θεοῦ, μαζί μέ τόν Πατέρα καί τό Ἅγιο Πνεῦμα, καί ν΄ ἀκολουθήσουμε τά ἴχνη Του. Δ) Μ’ αὐτόν τόν τρόπο ἔγινε διαθήκη (συμφωνία) ἀνάμεσα σ’ ἐμᾶς καί στόν Θεό: Ἐμεῖς ἀπαρνηθήκαμε τό σατανᾶ καί ὑποσχεθήκαμε νά ὑπηρετοῦμε τόν Θεό καί νά Τοῦ εἴμαστε πιστοί· καί ὁ Θεός μᾶς δέχεται στό ὕψιστο ἔλεός Του, μᾶς ὑπόσχεται τήν κληρονομία τῆς αἰώνιας ζωῆς καί βασιλείας, καί καταρρυπωμένους ἀπό τήν ἁμαρτία, μέ τό λουτρό τοῦ Βαπτίσματος μᾶς ἀπολούζει, μᾶς ἁγιάζει καί μᾶς δικαιώνει, ὅπως τονίζει στόν κάθε βαπτιζόμενο ὁ ἱερέας: «Ἐδικαιώθης, ἐφωτίσθης, ἡγιάσθης, ἀπελούσθης». *** Ἀγαπητοί χριστιανοί, ἄς θυμηθοῦμε τίς ἀπαρνήσεις καί τίς ὑποσχέσεις αὐτές καί ἄς ἀναρωτηθοῦμε ἄν τίς τηροῦμε. Γιατί εἶναι βαρύ καί ἐπικίνδυνο νά ψεύδεται κανείς στόν Θεό. Ἄς ἐξετάσουμε λοιπόν μήπως κανένας μας ἐπέστρεψε στό σατανᾶ καί ἀρνήθηκε τόν Χριστό. Σέ ποιά μερίδα βρισκόμαστε ἄραγε; Στοῦ σατανᾶ ἤ στοῦ Χριστοῦ; Ὅποιου τό θέλημα ἐκτελεῖ κανείς, σ’ αὐτόν εἶναι δοῦλος, σ’ αὐτόν καί ἀνήκει. Ἀρνεῖται τόν Χριστό ὄχι μόνο ὅποιος ἀρνεῖται τό ἅγιο ὄνομά Του καί δέν Τόν ὁμολογεῖ ὡς Υἱό τοῦ Θεοῦ καί Σωτήρα του, ἀλλά καί ὅποιος ἀσυνείδητα καί χωρίς φόβο παραβαίνει τίς ἅγιες ἐντολές Του. Αὐτή εἶναι ἀποστολική διδασκαλία, γιατί ὁ Ἀπόστολος παρατηρεῖ: «Θεόν ὁμολογοῦσιν εἰδέναι, τοῖς δέ ἔργοις ἀρνοῦνται» (Τίτ. 1, 16). Βλέπεις ὅτι ὄχι μόνο μέ τά χείλη, ἀλλά καί μέ τά ἔργα ἀρνοῦνται οἱ ἄνθρωποι τόν Θεό; Ἀσωτεύει κάποιος καί μοιχεύει; Ἀρνεῖται τόν Χριστό. Ὀργίζεται ἄλλος κατά τοῦ πλησίον του καί ζητάει εὐκαιρία νά τόν βλάψει; Ἔχει ἀποκοπεῖ ἀπό τόν Χριστό. Ἐξαπατάει ὁ τρίτος καί ξεγελάει τόν ἀδελφό του; Ἤδη δέν εἶναι μέ τόν Χριστό. Μέ ὅλα αὐτά ὁ ἄνθρωπος ὑποτάσσεται στόν ἐχθρό. Ἔτσι δέν τηρεῖ τίς ὑποσχέσεις πού ἔδωσε, ἀλλά ψεύδεται στόν Θεό. Ἄς ρωτήσουμε, ἀγαπητοί, τή συνείδησή μας σέ ποιά μερίδα ἀνήκουμε: Τοῦ Χριστοῦ ἤ τοῦ ἐχθροῦ Του, τοῦ ἀγαθοῦ ἤ τοῦ κακοῦ, τῶν σωζομένων ἤ τῶν ἀπολλυμένων; Ὅποιος δέν εἶναι μαζί μέ τόν Χριστό, εἶναι ἐχθρός τοῦ Χριστοῦ, καθώς τό βεβαιώνει ὁ ἴδιος: «Ὁ μή ὤν μέτ’ ἐμοῦ κάτ’ ἐμοῦ ἐστι»» (Ματθ. 12, 30). Ἀδελφοί μου, ἄς προσέξουμε νά εἴμαστε μέ τόν Χριστό σ’ αὐτόν τόν κόσμο, ὅπως ὑποσχεθήκαμε λίγο πρίν ἀπό τό Βάπτισμά μας. Ἄν θά εἴμαστε ἐδῶ μαζί μέ τόν Χριστό, θά εἴμαστε καί στόν μέλλοντα αἰῶνα μαζί Του, κατά τήν ἀψευδῆ Του ὑπόσχεση: «Ὅπου εἰμί ἐγώ, ἐκεῖ καί ὁ διάκονος ὁ ἐμός ἐσται» ( Ἰω. 12, 26). Ἄς Τόν ὑπηρετήσουμε ἐδῶ σάν βασιλιᾶ μας καί Θεό, γιά νά μᾶς ἀναγνωρίσει τήν ἡμέρα τῆς Κρίσεως σάν ὑπηρέτες Του, νά μᾶς συγκαταριθμήσει μέ τούς πιστούς δούλους Του καί νά μᾶς ἀνοίξει τήν πόρτα τῆς αἰώνιας χαρᾶς. Ἀπό τό βιβλίο «Πορεία πρός τόν οὐρανό», ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ, ΩΡΩΠΟΣ ΑΤΤΙΚΗ Ο Αγιοι Απόστολοι Λευκάδος ενημέρωσε την κατάστασή του. ΠΕΡΙ ΘΕΙΟΥ ΒΑΠΤΙΣΜΑΤΟΣ «Ασφαλώς κρατούμεν, μηδένα βαπτίζεσθαι δύνασθαι εξω της καθολικής εκκλησίας˙ ενός όντος βαπτίσματος καί εν μόνη τή καθολική εκκλησία υπάρχοντος˙ …όθεν ου δύναται χρίσμα τό παράπαν παρά τοις αιρετικοίς είναι». Ο λόγος είναι προφανής : «παρά δε τοις αιρετικοίς, οπού εκκλησία ουκ εστίν, αδύνατον αμαρτημάτων άφεσιν λαβείν» καί «ού γάρ δύναται εν μέρει υπερισχύειν˙ ει ηδυνήθη βαπτίσαι, ίσχυσε καί Άγιον Πνεύμα δούναι˙ ει ουκ ηδυνήθη, ότι έξω ων, Πνεύμα Άγιον ουκ έχει, ου δύναται τον ερχόμενον βαπτίσαι, ενός όντος του Βαπτίσματος καί ενός όντος του Αγίου Πνεύματος καί μιάς εκκλησίας υπό Χριστού του Κυρίου ημών επάνω Πέτρου του Αποστόλου αρχήθεν λέγοντος της ενότητος τεθεμελιωμένης˙ καί διά τούτο τά ύπ’ αυτών γινόμενα ψευδή καί κενά υπάρχοντα, πάντα εστίν αδόκιμα». Δηλ. με ασφάλεια κρατάμε την παράδοση ότι κανείς δεν μπορεί να βαπτίζει ή να βαπτίζεται εκτός της Καθολικής Ορθοδόξου Εκκλησίας. Γιατί ένα βάπτισμα υπάρχει και αυτό βρίσκεται μόνο στην Καθολική Ορθόδοξη Εκκλησία. Γι’αυτό δεν μπορεί να υπάρχει χρίσμα στους αιρετικούς». Ο λόγος είναι προφανής : «Στους αιρετικούς, που δεν είναι εκκλησία, είναι αδύνατον να λάβει κάποιος άφεση αμαρτιών. Αν μπορεί ο αιρετικός να βαπτίσει, μπορεί να δώσει και το Άγιον Πνεύμα. Αν, όμως, δεν μπορεί να βαπτίσει, επειδή βρίσκεται εκτός Εκκλησίας, δεν έχει Άγιον Πνεύμα και δεν μπορεί να βαπτίσει, αυτόν που έρχεται να βαπτισθεί, επειδή ένα είναι το βάπτισμα και ένα είναι το Άγιον Πνεύμα και μία Εκκλησία είναι θεμελιωμένη από τον Κύριο ημών Ιησού Χριστό. Και γι’αυτό όλ’ αυτά, που γίνονται από τους αιρετικούς, επειδή είναι ψευδή και κενά (άδεια), όλα είναι αδόκιμα (άκυρα)». Αναρτήθηκε από ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΗΡΥΚΟΣ στις 4:39 μ.μ. ΑΓΙΟΣ ΘΕΟΔΟΣΙΟΣ ΤΟΥ ΚΑΥΚΑΣΟΥ ΑΧΑΡΝΕΣ: ΒΑΠΤΙΣΜΑ synodicalcentregoc.blogspot.com| Από ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΗΡΥΚΟΣ

ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΑΝΑΦΟΡΕΣ ΕΙΣ ΤΟΝ ΑΓΙΟΝ ΒΑΣΙΛΕΑ ΙΩΑΝΝΗΝ ΤΟΝ ΒΑΤΑΤΣΗ ΤΟΝ ΕΛΕΗΜΟΝΑ

ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ & ΜΕΛΕΤΕΣ -1- Ένθα και τω χρεών ελειτούργησε Τρίτη καλανδών Νοεμβρίου, εξήκοντα και δύο, ως οι τα περί αυτού ακριβέστερον οιδότες έφασαν, έτη βιώσας, εξ ων τριάκοντα και τρία βεβασίλευκε καλώς τε και αγαθώς.πράος γαρ ην και προς το φιλανθρωπότερον αεί απονεύων (Ακροπολίτης Γεώργιος, Χρονική Συγγραφή περί βασιλέως Ιωάννη Δούκα Βατάτζη) Γεγονός είναι ότι ο Ιωάννης Βατάτζης πρέπει να θεωρηθεί πολύ ικανός και πολύ δραστήριος πολιτικός, καθώς και ως ο κύριος δημιουργός της αποκατασταθείσης Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Είναι ενδιαφέρον το γεγονός ότι το όνομα του Ιωάννου Βατάτζη ήτο τόσο αγαπητό και σεβαστό, από τον ελληνικό λαό, ώστε, λίγο μετά τον θάνατό του, ο Ιωάννης έγινε ένας Άγιος της λαϊκής παραδόσεως. Θαύματα ήρχισεν να συνδέωνται με την μνήμη του, ενώ συγχρόνως συνετέθη «Ο Βίος του Αγίου Ιωάννου του Ευσπλάγχνου». Το ορθόδοξο ημερολόγιο αναφέρει στις 4 Νοεμβρίου, το όνομα του «Ιωάννου Δούκα Βατάτζη» (Ιστορία της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, A.A Vasiliev) ------------------------------------------- -2- Έτερον δε σημαντικόν στοιχείον είναι χρησμοί και προρρήσεις, οίτινες λογίαν έχοντες την προέλευσιν εισεχώρησαν και διεδόθησαν παρά τω λαώ. Οι πλείστοι τούτων, εν συνδυασμώ προς προφητείας περί ελεύσεως του Αντιχρίστου, προλέγουσι περί βασιλείας ανδρός πένητος, όστις εν δικαιοσύνη βασιλεύων μέλλει να φέρει τον χρυσούν αιώνα, να ταπεινώσει τους Αγαρηνούς και να καταδιώξει τους Ιουδαίους και τους Ισμαηλίτας. Ο σωτήρ του έθνους εν αυτοίς παρίσταται ως ανήρ, άσημος, απέριττος και πενιχρός, νομιζόμενος νεκρός. (Δημώδεις Δοξασίαι, Νικολάου Πολίτη) --------------------------------------------- -3- O Ιωάννης Δούκας Βατάτσης (ή Βατάτζης κατά την παλαιοτέραν γραφήν) υμνήθη και ζων και μετά θάνατον ως ουδείς ίσως άλλος αυτοκράτωρ του Βυζαντίου. Εις τον δημοσιευθέντα υπό του Heissenberg βίον , καθώς και εις ενθυμήσεις ο Ιωάννης Βατάτσης ονομάζεται άγιος, αναφέρονται και θάυματα αυτού. Φαίνεται λοιπόν ότι ενωρίς δηλ. από του δεκάτου τετάρτου αιώνος εις την Μικράν Ασίαν εθεωρήθη υπό του λαού άγιος. Ακολουθίαν όμως όσον γνωρίζω, έγραψε πρώτος ο Νικόδημος ο Αγιορείτης, την δημοσιευθείσαν εις τον Συναξαριστήν του Σεργίου Ραφτάνη (1868) και έπειτα υπό του Εφέσου Αγαθαγγέλου. (Κ. Άμαντος, Ο βίος Ιωάννου Βατάτση του ελεήμονος, 1953) Κarl Praechter “Zum Enkommion auf Kaiser Johannes Batatzes der Barmherzige”, BZ 16 (1907) 143-48 --------------------------------------------- -4- Η φήμη των χριστιανικών αρετών του Βατάτζη η φιλελεημοσύνη, η ευλάβεια, η ανέγερσις ευαγών οίκων και ναών, είχε διεγείρει τοσούτον υπέρ αυτού την κοινήν συνείδησιν των εν Βιθυνία υπηκόων του κοσμικών και κληρικών, ώστε μετά παρέλευσιν ικανών ετών από του θανάτου του ανεγνωρίσθη ως άγιος και εωρτάζετο η μνήμη αυτού τη 4 Νοεμβρίου εν Νυμφαίω , όπου ανηγέρθη ναός επ΄ονόματι αυτού. Και νυν δ’ έτι υπάρχει ναϊσκος εν Νυμφαίω επ΄ονόματι αυτού, ένθα πολλοί προσέρχονται ποιούμενοι παρακλήσεις. Η υπέρ του Βατάτζη μεγαληγορία των συγχρόνων και μεταγενεστέρων ανεύρεν έτι και εις χρησμούς παλαιοτέρους γεραμμένους υπό Λέοντος του Σοφού προφητείας υποδηλούσας την έλευσίν του, εις ας η δεισσιδαιμονία των χρόνων απέδιδεν πίστιν. Ιστορία Βασιλείου της Νικαίας και του Δεσποτάτου της Ηπείρου (Μηλιαράκης Αντώνιος, 1898) --------------------------------------------- -5- Η Ρίζα Ιεσσαί (Οrvietto Iταλίας, αρχέτυπο) δημιουργήθηκε πριν από το 1263/68 Sopocani και προβάλλει μια καλλιτεχνική αδεία αντίληψη της βυζαντινής θεοκρατίας, την οποία εκπροσωπεί η δυναστεία των Λασκαριδών. Ο άγιος των βλαστών έδινε το όραμα της νέας ζωής του κράτους ενός νέου Δαβίδ. Η κοσμική-οικουμενική διάσταση μέσα από το σύμβολο του φυτού εκφράζεται στο « αίνιγμα λέξεων Λέοντος σοφοτάτου», όπου ερμηνεύεται η λέξη «βάτος»: « και ο βάτος από πέρα ήπλωσεν κ’ ‘επιασεν τόπον το λεγόμενον σκουτάριν έχων ρόδον λασκαράτον….Βάτος εστίν ο Βατάτζης, ο εκ Θετταλών και γήμας Λάσκαρι την θυγατέραν…» Ε. Legrand, Les oracles de Leon, Paris, 1875, σελ. 36 . (Pίζα Ιεσσαί και η Γένεση, Ερμηνεία και Εξέλιξη ενός Δυναστικού Μύθου, Σταύρος Γουλουλής, 2007) ------------------------------------------ -6- Και ο προ επτά χρόνων εκείσε ενταφιασμένος νεκρός εβλέπετο ωσάν να ήτον ζωντανός, ώστε οπού νομίζετο εις πολλούς, ότι τα μέλη του ήσαν με το φυσικόν των κίνημα, και τα μάγουλα του με το φυσικόν των κοκκινάδι και απλώς εφαίνετο, ότι δεν απέθανεν όλως, αλλά εκοιμάτο. Ου μόνον το σώμα, αλλά και αυτά τα ρούχα του σώματος, και αυτά τα βασιλικά στρώματα τόσον εφυλάχθησαν απαθή, και από κάθε φθοράν απλησίαστα, εις τρόπον ώστε εφάνη, ότι προ ολίγου ερράφθησαν, και τότε νεωστί εις το σεντούκι εβάλθησαν. Σέρνοντες λοιπόν το σεντούκι με το ιερόν και άγιον σώμα του βασιλέως, εκίνησαν τον δρόμον, προπέμποντες αυτό με πολλά φώτα και θυμίαματα και με ύμνους και ψαλμωδίας, μερικοί δε έβρεχον και με δάκρυα το ιερόν εκείνο κιβώτιον, συγχώρησιν ζητούντες των αμαρτιών τους, και λύτρωσιν από τον επικρατούντα διωγμόν, βοήθησον, λέγοντες άγιε, ημάς οπού κινδυνεύομεν και λύτρωσαί μας από την ενεστώσαν ανάγκην των Ισμαηλιτών και μην παραδόσεις την πόλιν σου ταύτην εις τα έθνη. Ταύτα και άλλα περισσότερα λέγοντες μετά δακρύων και παρακαλούντες, απέθεσαν μεγαλοπρεπώς το τίμιον και άγιον λείψανον εις το μοναστήριον της υπεραγίας Θεοτόκου, το οποίον ανέβλυζε καθ’ εκάστην ημέραν νάματα ιατρείας εις τους μετά πίστεως προσερχομένους, προς δόξαν και αίνον του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού. (Βίος του αγίου βασιλέως Ιωάννου του Βατάτση του Ελεήμονος παρά Νικοδήμου του Αγιορείτου) --------------------------------------- -7- Εκ του κώδικος αγιορείτικης μονής: 1. α.)Αινίγματα Λέοντος του Σοφού εξηγηθέντα παρά του Μεθοδίου των Πατάρων φ 160α κ.ε β)Χρησμός περί της αλώσεως της Κων/πόλεως φ 162α γ) Στίχοι του αγγελοφόρου περί Κ/πόλεως φ 167β, δ) Στ. του πένητος βασιλέως φ163 α ε)Στ περί της του αντιχρίστου επιδημίας φ164α 2. Εκ του κώδικος έτερης μονής Αγίου Όρους: Μεθοδίου των Πατάρων περί του μέλλοντος ανεγερθήναι ως εξ ύπνου αγιωτάτου βασιλέως και περί του Αντιχρίστου. Τα δύο ανωτέρω κείμενα του κώδικος κατά αντίγραφον του βιβλιοφύλακος της μονής του Θεολόγου Ιεροθέου Φλωρίδου παρατίθενται δια πίνακος περιεχομένου παρά του γερμανού βυζαντινολόγου Krumbacher Β σ. 445 (Σπυρίδων Π.Λάμπρος, 1917) ----------------------------------- -8- Συλλογή πλήρης των εικόνων των αυτοκρατόρων του Βυζαντίου κατά τον κώδικα α. S. 5.5 της εν Μοδένη Ατεστίας βιβλιοθήκης (Estense) γεγραμμένον τον ΙΔ-ΙΕ αιώνα : 101. Ιωάννης Δούκας Βατάτζης, αυτοκράτωρ εν Νικαία (1222-1254)- Κωδ. Φ. 294α ------------------------- -9- 3) Eκοιμείθη ο εν βασιλεύσιν αήδημος και τρισμακάριστος και άγιος κύρης Ιωάννης ο Δούκας μηνί Νοευρίω ης τας τρις ημέρα Τρήτη ινδ. Ιγ, έτους ςψξγ. (α)κώδιξ 370, σ.2 της βιβλιοθήκης του εν Κωνσταντινουπόλει Μετοχίου του Παναγίου τάφου {Κεραμέως Τομ. Δ΄σ. 339} ) (Β) Εν φ. 198α του κώδικος Παλατίνου της βιβλιοθήκης του Βατικανού αναγράφεται ότι εκειμήθη η τιμή των ορθοδόξων βασιλέων, ο μέγας βασιλεύς και αυτοκράτωρ Ρωμαίων ο Δούκας. ------------------------------------ -10- ΝΑΟΙ: Η Μαγνησία αποτελούσε έδρα Μητροπολίτου και στην πόλη λειτουργούσαν πέντε ναοί: 1. Ο επιβλητικός Μητροπολιτικός ναός του Αγίου Αθανασίου ( 18ος αι.), στου οποίου το δεξιό κλίτος ετιμάτο η μνήμη του Αγίου Βατάτση και στο αριστερό του Αγίου Χαραλάμπους. Στον ναό εισερχόταν κανείς από τρεις μεγαλοπρεπείς πύλες με βαριές εξώθυρες που οδηγούσαν στον νάρθηκα. Εντός του ναού υπήρχε μαρμάρινο δάπεδο καθώς και επίχρυσα ξυλόγλυπτα: τέμπλο, άμβωνας, Δεσποτικός θρόνος και θρόνος για τον εκάστοτε Έλληνα Πρόξενο. Επίσης, στο ναό είχε εναποτεθεί και πολύτιμος Σταυρός του Αυτοκράτορα Ιωάννη Δούκα Βατάτση. ------------------------------------- -11- Βυζαντιναί Μελέται Τοπογραφικαί και Ιστορικαί Υπό Α. Γ. Πασπάτη, 1877 ------------------------------------- -12- Ο Βατάτσης κατά την περί τα θεία ευλάβειαν και την περί τους υπηκόους κηδεμονίαν είχε τα πρωτεία ως προς τους προ αυτού βασιλεύσαντας. Προς τους μοναχούς εφέρετο μετ΄αιδημοσύνης , θεωρών ως ανθρώπους του θεού, τους αρχιερείς δε και ιερωμένους εθεώρει ως μεσίτας προς το θείον , και ομιλών προς αυτούς και αναστρεφόμενος διετίθετο ως εάν ωμίλει προς Θεόν. (Ανωνύμου χρονογράφου) -------------------------------------------------- 13. Νεότερο δείγμα της λατρείας του αυτοκράτορα και αγίου είναι η ακολουθία που εκδίδει ο D. I. Polemis, Remains of an Acolouthia for the Emperor John Ducas Batatzes, Harvard Ukrainian Studies 7 (1983 ), ( Okeanos -Essays presented to Ihor Sevcenko) σελ. 542-547 ---------------------------------------------------------- 14. Εις τα χρησμολογικά βιβλία του Βυζαντίου ανήκει και το: "Περί του θρυλουμένου πτωχού και εκλεκτού βασιλέως, του γνωστού και αγνώστου, του κατοικούντος εν τη πρώτη άκρα της Βυζαντίδος κτλ. Κώδικες αμβροσιανός R. 115. supp. φυλ. 13-15, αθηναϊκός 432, βοδλη. λαυδ. 27, φυλ. 1-6 μαρκ. VII 3 φυλ. 41-44, μαρκ. ιταλ. XI 6 φυλ. 100-104, ουατικ. ελλ. 1188 φυλ. 20 ε. (Κρουμβάχερ, Ιστορία της Βυζαντινής Λογοτεχνίας, Αθήναι 1900)