ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΑΓΙΟΥ ΜΑΡΚΟΥ ΤΟΥ ΕΥΓΕΝΙΚΟΥ

ΜΑΤΘΑΙΟΣ Ο Α ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΤΩΝ Γ.Ο.Χ. Melpomeni Aslanidou · 1 ημ. · ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ ΑΓΙΟΥ ΜΑΡΚΟΥ ΕΦΕΣΟΥ ΤΟΥ ΕΥΓΕΝΙΚΟΥ Εγώ με την Χάριν του Θεού τράφηκα με τα ευσεβή δόγματα και ακολουθώ σε όλα την Αγία και Καθολική Ορθοδοξη Εκκλησία. Πιστεύω και ομολογώ τον Θεό Πατέρα, μόνον άναρχον και αναίτιον, πηγήν και αιτίαν του Υιού και του Αγίου Πνεύματος... Ακολουθώντας, λοιπόν, ολοκληρωτικά τις αποφάσεις των επτά Αγίων Οικουμενικών Συνόδων και των θεοσόφων Πατέρων που διέλαμψαν εις αυτές, πιστεύω εις έναν Θεόν Πατέρα Παντοκράτορα Ποιητήν ουρανού και γης ορατών τε πάντων και αοράτων και εις ένα Κύριον Ιησούν Χριστόν. Και συνεχίζεται όλον αυτό. Αυτό το Ιερό της πίστεως μάθημα και Σύμβολον, το οποίον διετυπώθη εις την Πρώτην και Δευτέραν Σύνοδον και στις υπόλοιπες επικυρώθηκε, το δέχομαι με όλη μου την ψυχή και το φυλάττω. Το αποδέχομαι και το ασπάζομαι όπως και τις προαναφερθείσες επτά Συνόδους και την επόμενη σύνοδο που έγινε επί του ευσεβούς βασιλέως των Ρωμαίων Βασιλείου και του Αγιωτάτου Πατριάρχου Φωτίου, η οποία και ονομάσθηκε ογδόη. Αυτή η σύνοδος, παρευρισκομένων των τοποτηρητών του Ιωάννου μακαρίου Πάπα της πρεσβύτερης Ρώμης, Παύλου και Ευγενίου των επισκόπων και Πέτρου πρεσβυτέρου , ενέκρινε ως έγκυρη και ανεκήρυξε την Εβδόμη οικουμενική Σύνοδο και όρισε ότι συντάσσεται και συμφωνεί με τις προηγούμενες συνόδους. Αποκατέστησε εις τον θρόνον του τον αγιώτατον Φώτιον, κατέκρινε και ανεθεμάτισε όπως ακριβώς και αι προηγούμενοι Σύνοδοι αυτούς που τολμούν να καινοτομήσουν είτε με προσθήκη είτε με αφαίρεσι ή γενικώς κάποια αλλαγή στο προαναφερθέν Σύμβολον. Και εάν κάποιος τολμήση να γράψη εις αυτό κάτι διαφορετικό από αυτά που περιέχει το Ιερόν Σύμβολον, ή να προσθέση ή αφαιρέση, και αποθρασυνθή και το ονομάση όρο του συμβόλου, αυτός θα κατακριθή και θα αποβληθή από την Χριστιανική πολιτεία. Τα ίδια έστειλε και ο Πάπας Ιωάννης προς τον Άγιον Φώτιον και ομίλησε εκτενέστερα και καθαρώτερα σχετικά με την προσθήκη στο Σύμβολο της Πίστεως.Αυτή η Σύνοδος και τους κανόνες διετύπωσε οι οποίοι βρίσκονται σε όλα τα κανονικά βιβλία. Σύμφωνα, λοιπόν, με τους όρους αυτής της Συνόδου και των προηγουμένων Συνόδων, το ιερόν Σύμβολον της πίστεως πρέπει να φυλάγεται αμετάβλητο, κρίνω, όπως ακριβώς συνετάχθη. Και αυτούς που το αρνούνται θα τους αρνηθώ και ποτέ δεν θα τους δεχθώ σε επικοινωνία, οι οποίοι ετόλμησαν να προσθέσουν εις το Σύμβολον την καινοτομίαν περί της εκπορεύσεως του Αγίου Πνεύματος, έως ότου επιμένουν εις την καινοτομία αυτή. Διότι αυτός που επικοινωνεί με αυτόν που είναι «ακοινώνητος», (δηλ. αιρετικος που δεν πρέπει να επικοινωνεί κανείς μαζί του) ας είναι και ο ίδιος «ακοινώνητος». Και ο θείος Χρυσόστομος είπε, εάν κάποιος σας διδάξη κάτι διαφορετικό από όσα παρελάβατε, ας είναι αναθεματισμένος. Δεν είπε: εάν διακηρύττουν τα αντίθετα. Ούτε αν ανατρέπουν τα πάντα, αλλά ακόμη και κάτι μικρό αν σας διδάξουν διαφορετικό από αυτά που παρελάβατε, και αν το ελάχιστο αλλάξουν από την θέσι του, ας είναι αναθεματισμένοι. Και ο ίδιος πάλι λέγει: «οικονομητέον ένθα μη παρανομητέον». Και ο μέγας Βασίλειος εις τα Ασκητικά γράφει, φανερά εκπίπτεις από την πίστι και κατηγορείσαι για υπερηφάνεια εάν αθετήσης κάτι που είναι παραδεδομένο γραπτώς ή να εισάγης κάτι που δεν είναι γραμμένο πουθενά, ενώ ο Κύριος ημών Ιησούς είπε, τα δικά μου πρόβατα ακούνε την φωνή μου. Και πιο πάνω λέγει, ξένον δεν θα ακολουθήσουν, αλλά θα φύγουν μακριά του, διότι δεν γνωρίζουν την φωνή των ξένων. Και εις την επιστολήν προς μονάζοντας, αυτοί που προσποιούνται ότι ομολογούν την σωστή πίστι αλλά έχουν κοινωνία με τους αλλοδόξους αυτούς μετά από συμβουλή και προτροπή αν δεν απομακρυνθούν από τις κακοδοξίες, όχι μόνον να μην έχουν κοινωνία μαζί τους, αλλά ούτε αδελφούς να τους ονομάζουν. Και πριν από αυτόν, ο θεοφόρος Ιγνάτιος στη επιστολή του προς τον θείον Πολύκαρπον Σμύρνης, κάθε ένας που λέγει διαφορετικά πράγματα από τα διατεταγμένα, ακόμη κι' αν είναι αξιόπιστος, και αν νηστεύη, και αν κάνη θαύματα, και αν προφητεύη, ας σου φαίνεται σαν λύκος με προβιά προβάτου που θέλει να κατασπαράξη τα πρόβατα. Και τι χρειάζεται να λέμε πολλά; Όλοι οι διδάσκαλοι της Εκκλησίας, όλες οι Σύνοδοι και όλες οι θείες Γραφές, προτρέπουν να αποφεύγωμε τους ετεροδόξους και να απέχωμε από την συγκοινωνία με αυτούς. Εγώ θα καταφρονήσω όλα αυτά και θα ακολουθήσω εκείνους που διατάσσουν να ενωθούμε κάτω από το πρόσχημα μίας ψεύτικης και πλαστής ειρήνης; Αυτούς που νόθευσαν το θείο Σύμβολον της Πίστεως και εισάγουν τον Υιόν ως δεύτερο αίτιο του Αγίου Πνεύματος; Και τα υπόλοιπα ατοπήματα; Ας μη το πάθω ποτέ αυτό Παράκλητε Αγαθέ. Ας μην παρεκτραπώ έτσι από τον εαυτό μου και από τους πρέποντας λογισμούς. Αλλά ας ακολουθώ την δική Σου διδασκαλία και τους Αγίους άνδρας που Εσύ εφώτισες και ας προστεθώ και εγώ στην γνώμη των Πατέρων μου, αυτό αν μη τι άλλο παίρνοντας από αυτούς, δηλ. την ευσέβεια. Επίλογος του λόγου, τον οποίον είπε στην Σύνοδο, συμπεριλαμβάνοντας όλο το Ορθόδοξο φρόνημα. Έπειτα σιώπησε. Αυτό το άγιον Σύμβολον απαιτούμε από εσάς (στους Λατίνους ομιλεί), την καλή παρακαταθήκη των Πατέρων μας, οι οποίοι συγκεντρώθηκαν στην δική μας βασιλεύουσα Πόλιν. Αποδώστε αυτό έτσι όπως το παρελάβατε από εμάς. Εάν σας εμπιστεύτηκε κάποιος μιά κληρονομιά, όχι αυτήν εδώ, την παραδώσατε όπως την παραλάβατε; Αποδώστε, λοιπόν, και το Σύμβολον των Πατέρων, όπως το ελάβατε. Δεν δέχεται προσθήκη, δεν δέχεται μείωσι. Είναι κλειστό και σφραγισμένο από αυτούς (τους Πατέρας). Και όσοι τολμούν να κάνουν σ' αυτό καινοτομίες διώχνονται μακριά, και όσοι κάνουν διαφορετικό θα φέρουν ευθύνη. Σας φαίνεται ότι είναι μικρό πράγμα η προσθήκη που έγινε της λέξεως; Και μικρός ο λόγος γι΄αυτά; Λοιπόν, και αν αφαιρεθή, λίγο θα βλάψη, η καθόλου. Μάλλον θα ωφελήση, τα μέγιστα. Διότι θα ενώση όλους τους χριστιανούς. Γι' αυτό είναι μέγα το γεγονός αυτό (της προσθήκης) και σημαντικός ο λόγος σχετικά με αυτό; Λοιπόν, ούτε εμείς σφάλλομε. Για οικονομία ας αφαιρεθή και πάλι, για να δεχθήτε κοντά σας αδελφούς. Σας παρακαλούμε λοιπόν, κύριοι , όπως και προηγουμένως σας παρακαλέσαμε. Δια τα σπλάχνα του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, που μας αγάπησε ενώ είμαστε αχρείοι και αμαρτωλοί και απεγνωσμένοι, και την ψυχή του έθεσε υπέρ ημών, ας επιστρέψωμε στην καλή συμφωνία, προς εμάς τους ιδίους και προς τους αγίους Πατέρας, την οποία είχαμε και προηγουμένως, όταν όλοι λέγαμε τα ίδια και δεν υπήρχε μεταξύ μας κάποιο σχίσμα. Ας εντραπούμε τους Πατέρας ημών. Ας τιμήσωμε τους όρους που αυτοί έθεσαν. Ας φοβηθούμε τις απειλές. Ας φυλάξωμε τις παραδόσεις, ώστε με ομοψυχία, με ένα στόμα και με μια καρδιά, να δοξάσωμε το Πάντιμον και Μεγαλοπρεπές Ονομα του Πατρός και του Υιού και του αγίου Πνεύματος. Τέλος και τω εν Τριάδι μόνω Θεώ ημών τιμή και δόξα εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.

ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΖΗΣΗ ΠΕΡΙ ΜΑΣΩΝΙΑΣ

Σημεία των καιρών 2 · Ακολουθήστε 10 Απριλίου 2025 · Η Μασονία στην Ιερά Μητρόπολη Θεσσαλονίκης.Τεκμήρια τῆς«φιλανθρωπικῆς» μασονικῆς ἐπεκτάσεως στή Φ.Α.Α.Θ..Ἄρθρο τοῦ μοναχοῦ Σεραφείμ Ζήση.Ἐπιμέλεια σύνταξης: katanixi.gr «Ἔλαιον δέ ἁμαρτωλοῦ μή λιπανάτω τήν κεφαλήν μου» (Ψαλμ. 140, 5)Ἡ Μασονία συνιστᾷ, καθώς πολλές φορές ἔχουν γράψει καί εἴπει μέ τεκμήρια καί ὁ ταπεινός συντάκτης τοῦ ἄρθρου αὐτοῦ καί ἄλλοι πολύ ἀξιότεροι, τόν χειρότερο – καθότι ἀφανῆ – ἐχθρό τῆς Ἐκκλησίας μας· ἐχθρό, πού ἔχει σκοπό νά «σφάξει» τήν Ἐκκλησία «μέ τό βαμβάκι», τό βαμβάκι τῆς«ἀνεκτικότητος», τῆς «φιλανθρωπικῆς δράσεως», τοῦ«κοινωνικοῦ ἀκτιβισμοῦ», τῆς «συμφιλιώσεως τῶν λαῶν», τῆς «ὑπακοῆς» στόν ποικίλο ἀντίχριστο δεσποτισμό ἤ μέ ὄργανο τόν ποικίλο οἰκουμενισμό (τήν παγκοσμιοποίηση, θρησκευτική καί μή)· γενικῶς, μέ ὅσες ψευδεῖς προτεραιότητες ἡ Μασονία χρησιμοποιεῖ καί ὑπερτονίζει, ὥστε νά ἀποξηράνει τήν δογματική σταθερότητα καί τήν ἐκκλησιολογική «ἀποκλειστικότητα» τῆς Μιᾶς Ἐκκλησίας, τῆς Ὀρθοδόξου. Ἡ μεγίστη ἐπικινδυνότητα τῆς Μασονίας καί τό ὅμοιο μένος της κατά τῆς Ἐκκλησίας δέν συνιστᾷ ἁπλῶς ἐκτίμηση(«συνωμοσιολογική») τοῦ γράφοντος Μον. Σεραφείμ, ἀλλά, μεταξύ πολλῶν ἄλλων εἰδημόνων, τοῦ ἁγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, τοῦ ὁσίου Φιλοθέου Ζερβάκου, τῶν συγχρόνων Ἁγιορειτῶν Ὁσίων Παΐσίου καί Πορφυρίου, τοῦ π. Ἰωάννου Ρωμανίδου κ.ἄ. (ἄς προσέξουν καί ἄς φοβηθοῦν λίγο τόν Θεό οἱ πατρομαχικοί, εὐσεβιστές, ὀξειδωμένοι στή σκέψη, γεωπολιτικῶς καί ἀντι-αιρετικῶς ἀμαθέστατοι – καί ὅμως ἐν ταὐτῷ θρασεῖς … δῆθεν «ἀντι-συνωμοσιολόγοι»)[1]!Οἱ Μασόνοι πάντοτε διεκήρυσσαν, ὅτι θά ἔλθει στιγμή κατά τήν ὁποία θά ἐγκαταλείψουν τά κρησφύγετά τους καί θά ἀνέλθουν στό φῶς τῆς κοινωνικῆς περιφάνειας, μεταλαμπαδεύοντας τήν «γνώση» τῆς ἀρχαίας «θρησκείας» τοῦ Γνωστικισμοῦ· ἔτσι γράφει χαρακτηριστικῶς τό 1907 ὁ Γερμανός νεογνωστικός συγγραφεύς Ὄιγκεν Χάινριχ Σμίτ (Eugen Heinrich Schmitt, 1851-1916), θρησκειολόγος, θεωρητικός τοῦ ἀναρχισμοῦ, φίλος τοῦ θεοσοφιστοῦ Λέοντος Τολστόι καί μέ ἐπίδραση ἐπί τοῦ ἀποκρυφιστοῦ Rudolf Steiner[2]:«Αὐτές οἱ Ἑταιρεῖες [δηλ. Μασόνοι, Μαρτινιστές καί Ναΐτες], ἀπό πιό κοντά ἰδωμένες, εἶναι μόνον διαφορετικές μάσκες, ὄπισθεν τῶν ὁποίων ἡ προπαγάνδα τῶν Γνωστικῶν ἀποκρύπτεται ἀπό τήν μή ἀνεκτικότητα τοῦ κόσμου καί ἀπό τίς διώξεις τῆς Ἐκκλησίας καί τοῦ Κράτους.Ὁπωσδήποτε, ἐγγίζει ὁ καιρός, ὅπου τυχόν αὐτό ἰσχύει, γιά νά ἀναδυθοῦν ἀπό τό μισοσκόταδο τῶν Μυστικῶν Ἑταιρειῶν καί νά ἀφήσουν νά λάμψει ἔμπροσθεν τοῦ κόσμου τό φῶς, καί νά διακηρύξουν ἐπί τῆς ὁδοῦ καί τῶν ἐξωστῶν, ἐκεῖνο πού μέχρι τώρα κάποιος ψιθυρίζει στά μυστικά. Ὡστόσο, ἄς γίνει καταληπτό, ὅτι μία τέτοια ἀνάδυση τότε γιά πρώτη φορά πρόκειται νά γίνει πράξη, ὅταν στή θετικά ἐπιστημονική ἀνάπτυξη τῆς Γνώσεως ὅλα τά συμβολικά πέπλα θά ἀποπέσουν ἐξίσου καί γιά τούς ἐν τῇ πράξει μεμυημένους. Εἶναι δικό μας ἔργο νά τό προετοιμάσουμε αὐτό» κ.λπ.[3].Σέ ἄλλες στιγμές εἰλικρινείας – εἰλικρινείας ὅμως διασφαλισμένης μακράν ἀπό ἐμᾶς τούς «βεβήλους ἤ ἀμυήτους» – οἱ Τέκτονες φανερώνουν ἄριστα τόν τρόπο τῆς κοινωνικῆς δράσεώς τους: «Ἕτερον μέσον συμβολῆς εἶναι νά εἰσέλθῃ ὁ Τεκτονισμός διά τῶν μελῶν αὐτοῦ εἰς ὅλους τούς κλάδους τῆς κρατικῆς μηχανῆς, καθώς καί εἰς διαφόρους κοινωνικάς ὀργανώσεις. Θά χρειασθῇ νά στρατηγήσῃ πρός τοῦτο τούς καταλλήλους ἐργάτας μεταξύ τῶν ἀδελφῶν καί νά ζητήσῃ καί ἀνεύρῃ τούς τυχόν ἐλλείποντας τοιούτους μεταξύ τῶν διαφόρων κοινωνικῶν τάξεων, τῶν διανοουμένων, τῶν ἀστῶν, τῶν ἀγροτῶν, ἀκόμη καί τῶν ἐργατῶν…»[4].Ἔχει δίκαιο, λοιπόν, ὁ Μ. Μιχαήλ στό ἄριστο, ἀλλ’ ἄγνωστο ἔργο του «Ἡ συνωμοσία στήν Κύπρο» στίς ἐπισημάνσεις του. Ἀφοῦ πρῶτα δημοσιεύει τήν ἔκθεση ἐπιτροπῆς τῆς Στοᾶς «Φοῖνιξ» (Θεσσαλονίκης) γιά τήν μασονική ἐνίσχυση φιλανθρωπικῶν σωματείων («Ἡ Ἐπιτροπή φρονεῖ, ὅτι ὁ Τεκτονισμός δέν θά ἔπρεπε ν’ ἀποδυθῇ εἰς τήν ἵδρυσιν νέων τοιούτων ἱδρυμάτων, ἀλλά μᾶλλον νά ὑποστηρίξῃ τά ἤδη ὑπάρχοντα») καί ἄλλα σχετικά μασονικά ἔγγραφα, σχολιάζει: «Τά μέλη τῶν μασονικῶν στοῶν συχνά πυκνά δραστηριοποιοῦνται μέσα ἀπό διάφορα ἱδρύματα, ὀργανώσεις καί σωματεῖα. Κι’ αυτό γίνεται μέ ἐντολή τῆς στοᾶς. Στόχος τοῦ Τεκτονισμοῦ εἶναι νά πετύχει “τούς ἐπιδιωκόμενους ἀντικειμενικούς του σκοπούς”. Δέν τό λέμε ἐμεῖς. Ὁ ἰσχυρισμός ἀνήκει στούς ἰδίους τούς μασόνους. Καί ἡ παροῦσα μεγάλη ἔρευνά μας ἔχει ἀποκαλύψει τούς κρυφούς σκοπούς τῆς μασονίας»[5]. Ὡστόσον, οἱ προσπάθειες τῆς Μασονίας δέν σταματοῦν πρό τοῦ περιβόλου τῆς Ἐκκλησίας· παρακολουθοῦνται ἀπό αὐτήν ἐπίσης στενῶς καί οἱ ἐνδο-ἐκκλησιαστικές ἤ διαχριστιανικές ἐξελίξεις, ἐπί τό τεκτονικόν συμφέρον. Ἰδού, ἐπί παραδείγματι …Ὁ ὑψηλός Γάλλος Μασόνος Yves Marsaudon (Μέγας Ὑπουργός Ἐπικρατείας τοῦ Ὑπάτου Συμβουλίου τῆς Γαλλίας – πρόκειται περί μασονικοῦ βαθμοῦ), ἀποτιμώντας τό 1964 θετικῶς τήν ρωμαιοκαθολική Β΄ Βατικάνειο Σύνοδο (1962-1965) γιά τό «ἀνοικτό» καί «οἰκουμενικό» πνεῦμα πού ἤδη στή δεύτερη φάση της (1963) εἶχε ἀρχίσει νά ἐπιδεικνύει, ἐπιχείρησε μία ἐκτίμηση καί γιά τήν – «πιό ἀνοικτή ἀπό τόν Παπισμό» – Ὀρθοδοξία καί γιά τήν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος. Στό βιβλίο του «Ὁ Οἰκουμενισμός μέσα ἀπό τό βλέμμα ἑνός παραδοσιακοῦ Μασόνου» ἐκφράζει τήν μασονική ἐλπίδα του γιά τήν στροφή τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκκλησίας στόν Οἰκουμενισμό, μέ ἄξονα τό ἔργο τῆς … Χριστιανικῆς Ἀδελφότητος τῆς «Ζωῆς» !!! Γράφει ὁ Ἴβ Μαρσοντόν: «Ἡ ἑλληνική θεολογική σκέψη, ἄλλωστε, δέν προσφέρει μία ἀπολύτως μονολιθική ὀπτική. Ἐδῶ καί περίπου εἴκοσι ἔτη ἡ κίνηση “Ζωή” (La Vie) ἀποσκοπεῖ σέ μεταρρυθμίσεις, οἱ ὁποῖες ὁπωσδήποτε δέν θά εἶναι ἀσύμβατες μέ τήν οἰκουμενική κίνηση […] Τελικῶς, ὑπάρχει ἕνα σημεῖο στό ὁποῖο ἐπιθυμοῦμε νά ἐπανέλθουμε, διότι μπορεῖ νά ἐνδιαφέρει τούς Ἐλευθεροτέκτονες φίλους μας. Τοῦτο εἶναι μία πολύ χαρακτηριστική ἰδιότητα τῆς Ὀρθοδοξίας, ὁ Κοσμισμός της»[6].Ὁ Οἰκουμενισμός, λοιπόν, καί ἡ ἐξωστρεφής ἀνθρωποκεντρική πρόοδος, καί ὄχι τά Δόγματα καί ἡ θεολογική ἤ θεσμική «ἀκαμψία» εἶναι τά ἀρεστά στούς Μασόνους γιά τήν Μητέρα μας Ὀρθοδοξία Ἐνθυμούμαστε, ἄλλωστε, τήν συμβολή στόν Οἰκουμενισμό ἐπιφανῶν στελεχῶν τῆς παλαιᾶς «Ζωῆς» (Ἀρχιεπισκόπου Ἱερωνύμου Κοτσώνη (†1988), Ἀρχιεπισκόπου Ἀλβανίας Ἀναστασίου Γιαννουλάτου, Ἀρχιεπισκόπου πρώην Ἀμερικῆς Δημητρίου Τρακατέλη, Ἀλέξανδρου Τσιριντάνη (†1977) κ.ἄ.). Παρά τό ὅτι ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος ἀπετέλεσε ἐπί πολύ καιρό (θά λέγαμε μέχρι καί πρίν περίπου 20-25 ἔτη) τό τελευταῖο ἐναπομεῖναν ἰσχυρό ἀντιαιρετικό ὀχυρό τῆς ὀρθοδόξου Θεολογίας κατά τῆς Μασονίας, βλέπουμε στίς ἡμέρες μας, ὅτι αὐτή ἔχει μᾶλλον καταθέσει τά ὅπλα ἐνώπιον τοῦ ἐχθροῦ Τεκτονισμοῦ· μάλιστα, κάποιοι ἡγέτες της συνευωχοῦνται πολυτρόπως ἐν ἀδιαφορίᾳ ἤ ἐν γνώσει τους μέ τούς ἐχθρούς αὐτούς τοῦ Θεανθρώπου καί μόνου Χριστοῦ, σέ σημεῖο πού νά ἀπορεῖ πλέον ὁ πολύς πιστός λαός, ἀλλά καί οἱ θύραθεν, γιά τήν ἀληθῆ στάση τῆς Ἐκκλησίας μας ἔναντι τῆς Μασονίας.Γιά νά γνωρίζει ὁ ἀναγνώστης ποῦ ὁδηγούμαστε, καταχωρίζω καί τήν ἐξῆς περιγραφή γεγονότων τοῦ Ὀκτωβρίου τοῦ 1989 ἀπό τήν ἐπανίδρυση στή Ρόδο τοῦ Τάγματος τῶν Μασόνων Ναϊτῶν Ἱπποτῶν, τοῦ λεγομένου «Χριστιανικοῦ Τεκτονισμοῦ», οἱ ὁποῖοι ἀνήκουν στόν «Τύπο τῆς Ὑόρκης» (York Rite), δηλαδή στό ἕνα ἀπό τά δύο κυριότερα «παράλληλα σώματα» τῆς Μασονίας (τό ἕτερον εἶναι ὁ A.A.S.R., ὁ Ἀρχαῖος καί Ἀποδεδεγμένος Σκωτικός Τύπος) (οἱ ἐμφάσεις δικές μου):«Στο κάστρο των Ιπποτών της Ρόδου (το γνωστό και ως Καστέλο) όλοι – με βαρύνουσα τη γνώμη των Μεγάλων Μαγίστρων Αγγλίας, Σκωτίας, Γερμανίας, Νορβηγίας, Ελβετίας, Βελγίου, Σουηδίας, Φινλανδίας, Καναδά, Αυστραλίας και Νέας Ζηλανδίας – συμφώνησαν ότι ήταν επιβεβλημένη η ανάδειξη στην Ελλάδα του συστήματος των ανώτερων βαθμών του Τάγματος της Υόρκης (δηλ. του αγγλοσαξονικού τεκτονισμού), που πραγματοποιήθηκε μέσω της ίδρυσης της Εθνικής Μεγάλης Στοάς της Ελλάδος. Ειπώθηκε μάλιστα ότι αποτελεί ανάγκη το “άνοιγμα” του τεκτονισμού στην ελληνική κοινωνία, αντίθετα από την τακτική της “κλασικής” Στοάς των Αχαρνών (τότε υπό την ηγεσία του Χρήστου Μανέα) να “κλείνεται στον εαυτό της”.Οι ξένοι καλεσμένοι ήταν επίσης κατηγορηματικοί: πρέπει οπωσδήποτε να επιτευχθεί … “επανασύσφιγξη” των σχέσεων τεκτονισμού-Εκκλησίας, όχι βέβαια υπό την – πρακτικά ανέφικτη – “αναγνώριση” του πρώτου από τη δεύτερη, αλλά με την “επίδειξη ανοχής” της Ορθόδοξης Χριστιανικής Εκκλησίας στη δραστηριότητα των μασόνων! Κι αυτό θα έπρεπε, κατά την άποψη των ξένων τεκτόνων, να γίνει κατά το πρότυπο της “ομαλοποίησης” των σχέσεων μασονίας-Βατικανού, που είχε ήδη γίνει τη δεκαετία του 1960: τότε ο Πάπας έριξε τους τόνους έναντι της μασονίας, αλλά δεν δικαιώθηκε, αφού αργότερα ξέσπασε το γνωστό σκάνδαλο της στοάς Propaganda Due (P-2), που συγκλόνισε την ιταλική κοινή γνώμη …»[7].Παρακαλῶ, νά ἐνθυμοῦνται οἱ ἀναγνῶστες τά παραπάνω, ὅταν ἀναλύονται τά σχετικά μέ τούς χώρους τῆς μασονικῆς «στρατολογήσεως» καί κοινωνικῆς «δικαιώσεως»!2. Ὁ μακαριστός Μητροπολίτης κυρός Παντελεήμων Β΄ Ὅσοι εἴμαστε ἀρκετά παλαιοί Θεσσαλονικεῖς, ὥστε νά ἐνθυμούμεθα τόν μακαριστό Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης κυρό Παντελεήμονα Β΄ (Χρυσοφάκη, 1975-2003), διατηροῦμε τίς καλύτερες τῶν ἀναμνήσεων, ἀπό ἕνα Ἱεράρχη δηλαδή τῆς «παλαιᾶς φρουρᾶς» – ἡ ὁποία ἔχει ἐκλείψει πλέον -, τοῦ ὁποίου ὄχι μόνον τό παρουσιαστικό, ἡ σύνολη συμπεριφορά καί ἡ προσωπική βιοτή ἐνέπνεε τόν σεβασμό, ἀλλά τό ἴδιο καί ἡ εὐτολμία καί εὐστομία του ἔναντι τῶν ἰσχυρῶν τῆς γῆς, εἴτε ἐκκλησιαστικῶν εἴτε κοσμικῶν. Ἡ ἀγάπη του γιά τούς Ἁγίους Πατέρες ἦταν ἐμφανής στή διδασκαλία του, ἀλλά κυρίως στά θεολογικά συνέδρια (τόν ἀριθμό ὑπέρ τά εἴκοσι[8]) τά ὁποῖα συγκαλοῦσε κατ’ ἔτος στή Μητρόπολη σέ συνεργασία μέ ἀκαδημαϊκούς θεολόγους τῆς παραδοσιακῆς, γνησίως ὀρθοδόξου, ἐκκλησιαστικῆς γραμμῆς καί μέ ἀποκλεισμό τῶν νεοκόπων ἀκαδημαϊκῶν «θεολόγων» τῆς Θεσσαλονίκης. Ἐκεῖνοι εἶχαν ἤδη βρεῖ ἕνα ἰσχυρό προπύργιο τῶν αἱρέσεών τους στό Τμῆμα Θεολογίας τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ ΑΠΘ καί ὄχι μόνον[9]. Τό θάρρος καί ἡ παρρησία τοῦ ἀλήστου μνήμης Ποιμένος φάνηκε καί στούς ἀγῶνες γιά τόν Ἅγιο Γεώργιο τῆς Ροτόντα, ὥστε νά μή ἀποχαρακτηρισθεῖ ὡς Ἱερός Ναός, μέ τίς μακρόχρονες καί δραστήριες κινητοποιήσεις τῆς χριστιανικῆς νεολαίας τῆς Συμπρωτευούσης ὑπό τήν αἰγίδα τῆς Ἱ. Μ. Θεσσαλονίκης[10]. Ἡ ἀγάπη του κυροῦ Παντελεήμονος Β΄ καί γιά τό Ἔθνος μας ἦταν ἐμφανής, καί δέν νομίζω νά λησμονεῖ κανείς τό κολοσσιαῖο ἐκεῖνο συλλαλητήριο πού συνδιοργάνωσε γιά τήν Μακεδονία μας πρό τριάκοντα περίπου ἐτῶν, τό 1992[11]. Τό ἴδιο ἐδείκνυε καί ἡ ἐπιμονή του στήν ἀρχαιοπρέπεια τῆς γλώσσης του.Ὡς πρῴην Ἁγιοταφίτης γνωρίζω, ὅτι ὁ μακαριστός, ὁ ὁποῖος ἀγαποῦσε ὑπεράγαν τά Πανάγια Προσκυνήματα, προέτεινε τήν ἵδρυση Ἐξαρχίας τοῦ Παναγίου Τάφου καί στή Θεσσαλονίκη πέραν ἐκείνης τῶν Ἀθηνῶν (κίνηση, πού γιά τό Παλαίφατο Πατριαρχεῖο Ἱεροσολύμων θά ἀπέδιδε πολύ, ἀπό κάθε ἄποψη), ὅμως τήν προοπτική αὐτήν ὑπονόμευσε ἡ «παντοδυναμία» τῆς Ἁγιοταφιτικῆς Ἐξαρχίας τῶν Ἀθηνῶν. Ὁ μακαριστός ἀλλοτινός Ποιμήν μας Παντελεήμων Β΄, παρά κάποιες στιγμές ἐπιφανειακῆς δριμύτητός του, ἦταν γλυκύς στήν καρδιά, πάντοτε πατρικός στά πνευματικά τέκνα του, ἀλλά καί πατρικῶς ἀπόμακρος, χάριν καί τοῦ σεβασμοῦ, ὅπως ὅλοι οἱ παλαιοί Ρωμηοί, Κληρικοί καί μή.Ἡ ἀπαρέσκεια τοῦ κυροῦ Παντελεήμονος Β΄ πρός τήν Μασονία ἦταν ἐπίσης γνωστή στόν ἄμεσο κύκλο του· μάλιστα, ὁ διορισμός τό 1993 τοῦ π. Θεοδώρου Ζήση, ὡς γνωστοῦ καί δραστηρίου πανεπιστημιακοῦ καί Κληρικοῦ, στόν Ἱ. Ναό Ἁγίου Ἀντωνίου εἶχε καί αὐτή τήν προοπτική, καθώς ἀποκαλύφθηκε ἀπό τόν μακαριστό Ἱεράρχη σέ στενό ἱερατικό κύκλο[12]: τήν ἀντιστάθμιση τῆς μασονικῆς παρουσίας στήν περιοχή, στόν χῶρο ὅπου ἐπί τῆς συμβολῆς τῶν ὁδῶν Φιλικῆς Ἑταιρείας καί Δημητρίου Μαργαρίτη (ὁ ὁποῖος Δ.Μ. ἦταν Μασόνος, ἱδρυτικό μέλος τῆς Στοᾶς «Φίλιππος»[13]) στεγάζονται ἐπί δεκαετίες, ἀπέναντι ἀπό τόν Ἱερό Ναό Ἁγίου Ἀντωνίου, τόσον ἡ ἱστορική Μασονική Στοά «Φίλιππος» ἀριθ. 38, (ἱδρ. 1907, ὅπου μυήθηκε καί ὁ γνωστός πανεπιστημιακός θεολόγος καί ἀποκρυφιστής Νικόλαος Λούβαρις[14]), ὅσο καί τό ἀμέσως συνδεόμενο μέ τήν Μασονία Βιβλιοπωλεῖο «Ψαρρᾶς» τῶν ἀποκρυφιστικῶν («ἐσωτεριστικῶν») ἐκδόσεων «Δίον»[15].Ὅπως εἶναι ἀναμενόμενο, ἡ Μασονία καί στίς δυσχερέστερες τῶν περιστάσεων δέν παύεται τοῦ ἔργου τῆς στρατολογήσεως προσώπων μέ ἐπιρροή, ὥστε νά ἐπιτελέσει τό ἔργο της, πού δέν εἶναι βεβαίως ἀμιγῶς κοινωνικό ἤ φιλανθρωπικό, ἀλλ’ ἄκρως οἰκουμενιστικό καί παγκοσμιοποιητικό[16]. Ἔτσι καί στήν ἐποχή τοῦ κυροῦ Παντελεήμονος, καί τό ἀναφέρω λόγῳ προσωπικῆς ἐπ’ αὐτοῦ ἀντιλήψεως, στούς θεολογικούς κύκλους τῆς Θεσσαλονίκης ἔδρασε ὡς μασονικός «στρατολόγος» μεταξύ ἄλλων ὁ καθηγητής τῆς Πειραματικῆς Φαρμακολογίας στό ΑΠΘ καί Μασόνος[17] Ἀθανάσιος Παραδέλλης, ὀφφικίαλος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, ὁ ὁποῖος κατέστη ἐπί τι διάστημα στή δεκαετία τοῦ 1980 καί οἰκογενειακός φίλος τῆς οἰκογενείας Ζήση (ὁπωσδήποτε, κάποια στιγμή θά συγκροτηθεῖ ἰδιαίτερη Στοά ἀποτελούμενη ἀπό μόνους τούς ὀφφικιάλους τοῦ Οἰκουμενικοῦ μας Πατριαρχείου …· ἴσως δέ τοῦτο νά ἔχει ἤδη γίνει … ). Ὁ καθηγητής Παραδέλλης, Κρής τήν καταγωγή, ἀπέκτησε προσβάσεις μέσα στούς θεολογικούς κύκλους τῆς Θεσσαλονίκης ἐπί μία ἴσως 15ετία, μάλιστα δημοσίευσε φαρμακολογικές μελέτες καί σέ πανεπιστημιακά θεολογικά περιοδικά[18], συνέπηξε φιλία μέ τόν ἐπίσης Κρητικό καί πολύ φέρελπι νεαρό καθηγητή τῆς Χριστιανικῆς Ἀρχαιολογίας, μακαριστό Θωμᾶ Προβατάκη († Ἰαν. 1986)[19] καί προσπάθησε βολιδοσκοπώντας νά στρατολογήσει στή Μασονία τόν ἐπίσης τότε ὀφφικίαλο τοῦ Θρόνου καί ἐλπιδοφόρο νεαρό καθηγητή τῆς Θεολογίας Θεόδωρο Ζήση[20]. Τίς «στρατολογικές» ἐπιτυχίες τοῦ ἐκλιπόντος καθηγητοῦ Παραδέλλη στή γενική προσπάθειά του δέν μποροῦμε νά τίς γνωρίζουμε· θά τίς ἀποκαλύψει τό ἀργότερο ἡ «ἡμέρα τοῦ Κυρίου ἡ μεγάλη καί ἐπιφανής» καί ὁ «ποταμός τοῦ πυρός ὁ πρό τοῦ Βήματος ἕλκων» … Ὁπωσδήποτε, ἡ Μασονία ἔχει σήμερα στερρότατα ἐρείσματα στήν ἑλλαδική ἀκαδημαϊκή θεολογία, ἀλλά θά περάσει καιρός πρίν νά τεκμηριωθεῖ τοῦτο καί ἐξ ἐγγράφων. Προσωπικῶς, ἀπό διαρροή ἀπό μασονική βάση δεδομένων στό διαδίκτυο περί τό 2010, γνωρίζουμε τά ὀνόματα ἕξι Μασόνων ἀκαδημαϊκῶν θεολόγων, οἱ ὁποῖοι ἀνήκουν στήν ἴδια Στοά καί στό ἴδιο Τμῆμα Θεολογικῆς Σχολῆς τῆς Ἑλλάδος. Προφανῶς, δέν εἶναι οἱ μόνοι, οὔτε καί οἱ πλέον ἐμφανεῖς.. Τοῦ μακαριστοῦ Ποιμενάρχου τῶν Θεσσαλονικέων καί διαδόχου τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ κ. Παντελεήμονος Β΄, ἡ πρός τήν Ἐκκλησία ἀγάπη ἐπιστέφθηκε ἀπό τήν Ὑπεραγία Θεοτόκο· ὁ μακαριστός ἐκοιμήθη στίς 9 Ἰουλίου τοῦ 2003 μέ τρόπο πού προσμαρτυρεῖ τήν θεία εὐδοκία, σέ Κάθισμα τῆς Ἱ.Μ. Ἰβήρων τοῦ Ἁγίου Ὄρους, ὅπου κατ’ ἔτος διέμενε καί προσευχόταν μέ στενούς συνεργάτες του[21]!Στή θέση τοῦ κυροῦ Παντελεήμονος Β΄, ἦλθε τό ἔτος 2004 ὁ ἐξ Ἀλεξανδρουπόλεως Μητροπολίτης Ἄνθιμος, γνωστός «Μακεδονομάχος», ἀλλ’ ἐξ ἐπόψεως θεολογικῆς καταρτίσεως καί ἀντι-αιρετικοῦ ζήλου, κατά κοινή ὁμολογία, «ἄχρους, ἄοσμος καί ἄγευστος». Καί φυσικῷ τῷ λόγῳ, ἡ θεσσαλονίκεια Μασονία εὗρε τήν χαράν της … Ὑπερβάλλω; Παρακολουθεῖστε, παρακαλῶ, κάτωθι.3. Οἱ μασονικές δικτυώσεις τῆς «Φιλοπτώχου Ἀδελφότητος Ἀνδρῶν Θεσσαλονίκης» (ΦΑΑΘ)Ἐδῶ καί δεκαπέντε δεκαετίες, ἐπί ἑνάμισυ αἰῶνα, δραστηριοποιεῖται στή Θεσσαλονίκη ἡ «Φιλόπτωχος Ἀδελφότης Ἀνδρῶν Θεσσαλονίκης» (στό ἑξῆς ΦΑΑΘ, ἱδρυθεῖσα τό 1871). Φῆμες περί τῆς μασονικῆς παρουσίας στή ΦΑΑΘ κυκλοφοροῦσαν ἤδη ἀπό τή δεκαετία τοῦ 1990, ὅπως ἐνθυμοῦμαι. Ὅμως, ἀργότερα ὁ Πρόεδρος τῆς ΦΑΑΘ κατά τά ἔτη 2008-2015, κ. Θεόδωρος Δαρδαβέσης, καθηγητής τοῦ Τμήματος Ἰατρικῆς καί νῦν Κοσμήτωρ τῆς Σχολῆς Ἐπιστημῶν Ὑγείας τοῦ Ἀριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης[22], ἀναφέρεται ἀπό τό μασονικό περιοδικό «Πυθαγόρας», τό ἐπίσημο ὄργανο τῆς Μεγάλης Στοᾶς τῆς Ἑλλάδος, ὡς ἕνας ἀπό τούς ὁμιλητές τοῦ τεκτονικοῦ Συμποσίου τῆς 5ης καί 6ης Δεκεμβρίου 2009 στή Στοά «Φίλιππος» Θεσαλονίκης (τό ὁποῖο προφανῶς δέν ἦταν «λευκή τελετή», δηλαδή ἀνοικτή καί σέ «βεβήλους», μή μασόνους)· ὁ κ. Δαρδαβέσης ανέπτυξε τό θέμα «Ἡ θέση τοῦ Τεκτονισμοῦ γιά τή γυναίκα καί ὁ Γυναικεῖος Τεκτονισμός»[23]. Ἐπίσης, σύμφωνα μέ δημοσιεύματα τοῦ τύπου τό 2017 ὁ κ. καθηγητής ἀπετέλεσε μέλος τῆς μεταβατικῆς «ἀδιάφθορης» διοικήσεως τῆς Μεγάλης Στοᾶς τῆς Ἑλλάδος στήν Ἀθήνα, τῆς διωρισμένης μέ δικαστική ἀπόφαση, λόγῳ τῶν φημολογουμένων προηγηθεισῶν, ὑπό κρατικό ἔλεγχο, οἰκονομικῶν ἀτασθαλιῶν[24]. Καθώς ἡ πρόσκτηση τῆς μασονικῆς ἰδιότητος πολλές φορές ὀφείλεται στήν ἐπίδραση τοῦ συγγενικοῦ περιβάλλοντος (εἶναι χαρακτηριστική ἡ περίπτωση τῆς «υἱοθεσίας λυκιδέως»[25]) εἶναι ἐπίσης ἀξιοσημείωτο ὅτι καί ἕτερος Δαρδαβέσης (πολιός συγγενής, ὑποθέτω, τοῦ κ. Κοσμήτορος) ἀναφέρεται σέ μασονική ἔκδοση – ὡς ἐν μνημοσύνῳ – μεταξύ τῶν προαπελθόντων στήν «αἰωνία ἀνατολή» Τεκτόνων τῆς ἐν Θεσσαλονίκῃ Στοᾶς «Φῶς» ἀριθμ. 88 (ἱδρ. 1930)[26].Ἡ ἀναφορά μας αὐτή στήν τεκτονική ἰδιότητα τοῦ καθηγητοῦ καί Κοσμήτορος κ. Δαρδαβέση, προσώπου εὐϋπολήπτου, κοινωνικῶς πολύ δραστηρίου καί ἰδιαιτέρως λεπτοῦ στούς τρόπους, καθώς πληροφοροῦμαι, σαφῶς δέν στοχεύει στό νά προσβάλει τήν θρησκευτική του ἐλευθερία, οὔτε καί ἔχει καμμία ἄλλη σημασία, πέραν τῆς προφανοῦς ἐκκλησιαστικῆς: τήν κατάδειξη τῆς πραγματικῆς καί ἰσχυρᾶς παρουσίας καί δράσεως τῆς μυστικῆς (καί ἑωσφορικῆς[27]) θρησκείας τῆς Μασονίας στήν κοινωνική ζωή, σέ ἄμεση συνάρτηση καί ἐπαφή μέ τό ἐκκλησιαστικό γίγνεσθαι, πρᾶγμα ἰδιαιτέρως ἐπικίνδυνο γιά τήν τοπική Ἐκκλησία καί τούς Πιστούς Της … Ἄλλωστε, ὅπως ἀναπτύσσω κατωτέρω, καί ὁ διάδοχος τοῦ κ. Θ. Δαρδαβέση στήν προεδρία της ΦΑΑΘ, ὁ δικηγόρος καί λέκτωρ τῆς Νομικῆς Σχολῆς τοῦ ΑΠΘ κ. Λεωνίδας Παπαδόπουλος, φέρεται νά εἶναι Τέκτων.Ὁ ἴδιος ὁ κ. Δαρδαβέσης ἀποκαλύπτει σέ μασονικό κείμενό του, ὅτι οἱ σκοποί τοῦ Τεκτονισμοῦ δέν ἐξαντλοῦνται στίς φιλανθρωπικές δράσεις, ἀλλά περιλαμβάνουν καί τήν δικτύωσή του ἀκόμη καί σέ σύγκρουση (μεταξύ ἄλλων) μέ κάθε Δόγμα καί Αὐθεντία· γράφει: «Ο Τεκτονισμός αναζητά την Αλήθεια της Γνώσης. Όχι όμως για να την εκμεταλλευτεί. Ο πραγματικός Τέκτονας είναι απόστολος της αλήθειας και της γνώσης, όχι όμως με σκοπό να γίνει πραματευτής πουλώντας την πραμάτεια του στην κοινωνία που ζούμε. Σκοπός του είναι η μεταφύτευση σε όλα τα εδάφη της κοινωνίας που ζούμε. Τόσο στα εύφορα όσο και στα άγονα […] Εμπόδια όπως το Δόγμα, η Αυθεντία, ο ολοκληρωτισμός υψώνονται μπροστά σε κάθε Τέκτονα προσπαθώντας να ακυρώσουν τις προσπάθειές του αυτές […] Πρέπει να καταλήξουμε ένα ακόμα σωματείο του οποίου τα μέλη είναι επιφυλακτικά να αποκαλύψουν την ιδιότητα του μέλους του, πόσο δε μάλλον τις θέσεις που αυτό πρεσβεύει ; […] Πρέπει να είμαστε μια λέσχη μεσόκοπων που παρακολουθούν αδιάφορα τις κοινωνικές εξελίξεις, αμέτοχοι σχολιάζοντάς τις στο Ποτήριο της Αγάπης ως άλλοι θαμώνες καφενείου, και η παρέμβασή μας να περιορίζεται στον οβολό μας στον κορμό της αγαθοεργίας ; »[28].Ποιά ἦταν, ὅμως, ἡ δράση καί δικτύωση τῆς ΦΑΑΘ ὑπό τόν καθηγητή Δαρδαβέση στά ἐκκλησιαστικά, ἰδίως τῆς Θεσσαλονίκης, πράγματα;(Α) Ὁ καθηγητής καί Κοσμήτωρ Θ. Δαρδαβέσης εἶναι ὀφφικίαλος (Ἄρχων Ὑπομιμνῄσκων, συγκεκριμένα) τοῦ Πατριαρχείου Ἀλεξανδρείας (ἀπό τό 2010) καί ἐτιμήθη ἐπίσης τό 2011 μέ τό παράσημο τοῦ Ταξιάρχου τοῦ Τάγματος τοῦ Λέοντος τῆς Ἀλεξανδρείας[29]· τοῦ ἰδίου Πατριαρχείου διακεκριμένος ὀφφικίαλος (Μέγας Ἄρχων Λογοθέτης) εἶναι καί ἕτερος σημαίνων καί ὑψηλόβαθμος Τέκτων, ὁ κ. Σπυρίδων Καμαλάκης, περί τῆς τεκτονικῆς ἰδιότητος τοῦ ὁποίου τόν εἶχε ἐλέγξει δημοσίως καί ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Πειραιῶς κ. Σεραφείμ τό 2015[30], ἀλλά καί ὁ νῦν Πρόεδρος τῆς ΦΑΑΘ, καί ἐπίσης Μασόνος, κ. Λεωνίδας Παπαδόπουλος (Ἄρχων Ρεφερενδάριος). Ὑπενθυμίζω ἐν παρόδῳ, ὅτι τό Πατριαρχεῖον Ἀλεξανδρείας, συντηρώντας ἴσως τήν μακρά φιλο-μασονική του παράδοση, τήν καθιερωθεῖσα ἤδη ἀπό τῶν Μασόνων Πατριαρχῶν Ἀλεξανδρείας Φωτίου (Πέρογλου, 1900-1925)[31] καί Μελετίου Β΄(Μεταξάκη, 1926-1935)[32], ἔχει ἀποστείλει τό 2011 καί Ἀρχιμανδρίτη ἐκπρόσωπο (τόν π. Μακάριο) σέ βιβλιοπαρουσίαση τοῦ γνωστοῦ Τέκτονος καί ἰσοβίου διεθνοῦς Προέδρου τῆς Τεκτονικῆς Ἑταιρείας τῶν Ἰλλουμινάτων κ. Νικολάου Λάου[33], ὁ ὁποῖος ἐπίσης δέν κρύβει τόν – χαρακτηριστικό στούς Μασόνους – ἀντιεκκλησιαστικό καί ἀντικληρικαλικό «φιλο-χριστιανισμό» του («περισσότερος χριστιανισμός, λιγότερη Ὀρθοδοξία, λιγότερο αὐστηροί παπάδες»…[34]).(Β) Ὁ κ. Δαρδαβέσης σημειώνει στόν ἀπολογισμό τῶν ἐτῶν 2008-2014 τῆς ΦΑΑΘ (Φιλοπτώχου Ἀδελφότητος Ἀνδρῶν Θεσσαλονίκης), ὅτι ἀνέπτυξε διαρκῆ συνεργασία μέ τόν Παναγιώτατο Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης κ. Ἄνθιμο καί ἄλλες ἐκκλησιαστικές προσωπικότητες, μεταξύ τῶν ὁποίων καί μέ τόν κ. Σπυρίδωνα Καμαλάκη («ἀδελφό» του στή Μασονία). Ὁ Παναγ. κ. Ἄνθιμος τιμήθηκε μάλιστα ἀπό τήν ΦΦΑΘ μέ τό «Βραβεῖο Εὐποιΐας ΦΑΑΘ»(20 Ἰαν 2012)[35]. Πόσο μπορεῖ ὁ Τεκτονισμός νά καυχᾶται γιά τίς ἐκκλησιαστικές σχέσεις τῶν ἐξόχων τέκνων του! Ἄν λάβουμε δέ ὑπ’ ὄψιν καί τήν δημοσίευση τοῦ μασονικοῦ περιοδικοῦ Τεκτονικό Δελτίο “Πυθαγόρας” τοῦ ἔτους 1998 γιά μιά ἄλλη παλαιά μασονική φιλία τοῦ Μητροπολίτου κ. Ἀνθίμου (τήν ὁποία παρουσιάζουμε κατωτέρω), προκύπτει, ὅτι ὁ τανῦν Ποιμήν τῆς Θεσσαλονίκης εἶναι ἀρκούντως οἰκεῖος στούς Τέκτονες. Ὁ κ. Ἄνθιμος συμμετέσχε καί στά φιλο-μασονικῆς προοπτικῆς Συνέδρια τῆς ΦΑΑΘ, ὅπως παρακάτω ἀναπτύσσουμε. Ἆραγε, ἕνας Ἐπίσκοπος μαχητικός καί διδακτικός, ὅπως θά ἔπρεπε, κατά τῆς Μασονίας καί κάθε ἄλλης πλάνης θά ἀπέλαυε τόσης μασονικῆς φιλίας καί συνεργασίας ; Ἰδού ἡ ἀπορία … (Γ) Ἡ ΦΑΑΘ ὑπό τόν καθηγητή (καί νῦν Κοσμήτορα στή Σχολή του) κ. Δαρδαβέση ἔχει ἀναπτύξει στό παρελθόν ἔντονη δραστηριότητα «οἰκονομικῆς ἐνισχύσεως καί συνδρομῆς» πρός τά ἐκκλησιαστικά ἱδρύματα. Ταυτοχρόνως, ἡ ΦΑΑΘ ὑπό τήν προεδρία ἐκείνη (τριῶν θητειῶν) ἔχει δεχθεῖ καί κάποια οἰκονομική ἐνίσχυση ἀπό διάφορες τεκτονικές στοές[36], ὅπως λ.χ. ὁμοφώνως καί εὐμενῶς ἀπό τήν μασονική Στοά «Πλάτων» τῆς Καβάλας τό 2010, στήν ὁποία ἡ ΦΑΑΘ ἀπέστειλε καί ἐπαινετική ἐπιστολή (τήν 1764/09 Δεκ 2010) τήν ὁποίαν οἱ Μασόνοι καί δημοσίευσαν[37]. Σύμφωνα μέ τά στοιχεῖα οἰκονομικοῦ ἀπολογισμοῦ πού ἡ ἴδια ἡ «Φιλόπτωχος Ἀδελφότης» δημοσιεύει στό διαδίκτυο, ἐπί τῶν τριῶν ἐν προεδρίᾳ θητειῶν τοῦ κ. Θ. Δαρδαβέση (2008-2015) ἔχουν δεχθεῖ στήν ἑπταετία 2008-2014 (ἐν μέσῳ δεινοτάτης οἰκονομικῆς κρίσεως) χρηματική ἐνίσχυση ἀπό τήν ΦΑΑΘ συνολικοῦ ὕψους πεντακοσίων πενήντα τεσσάρων χιλιάδων ΕΥΡΩ (554,572€) τά ἑξῆς ἐκκλησιαστικά ἱδρύματα: δεκαέξι (16) ἱεροί Ναοί ἀπό ἑπτά Ἱ. Μητροπόλεις τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος στόν βορρᾶ (Θεσσαλονίκης, Νεαπόλεως & Σταυρουπόλεως, Λαγκαδᾶ, Νέας Κρήνης & Καλαμαριᾶς, Ἱερισσοῦ, Πολυανῆς & Κιλκισίου καί Γρεβενῶν), θεσμοί τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, ἐννέα (9) Ἱ. Μητροπόλεις καί Ἐπισκοπές τοῦ Πατριαρχείου Ἀλεξανδρείας, ἡ Ἐκκλησία Ἀλβανίας, ἡ Ἱ. Ἀρχιεπισκοπή Σινᾶ, Μοναστήρια καί Κελλία. Πέραν τοῦ ποσοῦ αὐτοῦ δωρεές δέχθηκαν καί Χριστιανικά Σωματεῖα (ἡ Ἀδελφότης Ὀρθοδόξου Ἐξωτερικῆς Ἱεραποστολῆς, ὁ Ὅμιλος Φίλων τοῦ Ἁγίου Ὄρους «Ἅγιος Ἀθανάσιος ὀ Ἀθωνίτης», ἡ Πανελλήνια Ἕνωση Γονέων «Ἡ Χριστιανική Ἀγωγή»[38], οἱ ΟΧΑ «Ἀπολύτρωσις» καί «Χριστιανική Ἐλπίς»[39]) καί τό Ἐκπαιδευτήριον «Ἀπόστολος Παῦλος»[40].Ἀναφέρω ὡς πλέον χαρακτηριστικά τά ἑξῆς κονδύλια ἐκ μέρους τῆς ΦΑΑΘ[41]: (α) ἔργα ἀποκαταστάσεως σέ ἱδρύματα τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου στή Βασιλεύουσα (2011-2012) ἀπορρόφησαν 147,000€, (β) ἡ Ἱερά Μητρόπολις Λαγκαδᾶ ἐδέχθη ἀπό τήν ΦΑΑΘ τό 2011 τό ποσό τῶν 120,000€ γιά τήν ἀνοικοδόμηση βρεφονηπιακοῦ σταθμοῦ, (γ) ἡ Πατριαρχική Σχολή «Ἀθανάσιος ὁ Μέγας» τοῦ Πατριαρχείου Ἀλεξανδρείας ἐδέχθη 100,000€ τά ἔτη 2010-2014 ὡς ἔξοδα λειτουργίας[42], (δ) ἡ Ἱ. Μητρόπολις Μαδαγασκάρης τό ποσό τῶν 90,000€ γιά τήν ἀνοικοδόμηση (2009-2011) ὀρφανοτροφείου, (ε) τό ποσόν τῶν 50,000€ τό 2010 καί 2012 ἡ Ἱ. Πατριαρχική καί Σταυροπηγιακή Μονή τῶν Βλατάδων γιά τό οἰκοτροφεῖο της, (στ) ἡ Ἱ. Μονή τοῦ Σινᾶ 33,000€ γιά τό Παρεκκλήσι τοῦ Σιναϊτικοῦ Κέντρου (2010 & 2011), (ζ) καί ὁ Ἱ. Ναός Ἁγίου Νικολάου καί Δημητρίου τῆς Ἱ.Μ. Θεσσαλονίκης 20,000€ γιά τήν ἀνέγερσή του (2011) κ.ἄ. πολλά. Τά παραπάνω δέν ἐξαντλοῦν τήν πολύ ὑψηλῆς ἀξίας ἐνίσχυση εἰς εἶδος ἐκκλησιαστικῶν θεσμῶν καί τῶν ἱδρυμάτων τους ἐκ μέρους τῆς ΦΑΑΘ (λ.χ. ἐκπαιδευτικοῦ ὑλικοῦ)[43], ὅπως βεβαίως οὔτε καί τήν χρηματική καί εἰς εἶδος ἐνίσχυση ἄλλων, μή ἐκκλησιαστικῶν φορέων, ἐκπαιδευτικῶν, ἰατρικῶν, πολιτιστικῶν, προσκοπικῶν κ.λπ. Τέτοια εἶναι ἡ χορήγηση 373,000€ στή ΧΑΝΘ (τό 2012 & 2013), γιά τήν δημιουργία κτιρίου πολιτιστικῶν δραστηριοτήτων τοῦ Παραρτήματος τῆς ΧΑΝΘ Ἀσβεστοχωρίου[44]. Εἶναι γνωστή, ὑπενθυμίζω, ἡ μασονική προέλευση καί τῆς Χ.Α.Ν.Θ., μέσῳ τῆς δράσεως τοῦ ἐπιφανοῦς Οἰκουμενιστοῦ καί Ἰλλουμινάτου τῆς Φί-Βῆτα-Κάππα, τοῦ Τζόν Μόττ (1865-1955)[45]. (Δ) Στόν ἐπιστημονικό τομέα ἡ «Φιλόπτωχος Ἀδελφότης Ἀνδρῶν Θεσσαλονίκης», πάντοτε ἐπί τῆς προεδρίας Δαρδαβέση, συγκάλεσε μεταξύ ἄλλων ἐπιστημονικῶν ἐκδηλώσεων καί δύο ἐπιστημονικά συνέδρια, ἐντός συντόμου χρονικοῦ διαστήματος[46], πρός ἀνάδειξη δύο σημαντικῶν μασονικῶν προσωπικοτήτων τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ χώρου: τοῦ Πατριάρχου Ἰωακείμ Γ΄ τοῦ «Μεγαλοπρεποῦς» (1834-1912) καί τοῦ ἀκαδημαϊκοῦ θεολόγου Νικολάου Λούβαρι (1887-1961), ἀμφοτέρων σχετιζομένων ἱστορικῶς μέ τήν ΦΑΑΘ· ὁ πρῶτος ὑπῆρξε ἐπίτιμος πρόεδρός της, ὁ δεύτερος συνεργάτης της[47]. Ἡ ἱστορική αὐτή σύνδεση, δέν μειώνει τό γεγονός, ὅτι ἡ ΦΑΑΘ ἀνέδειξε ἰδιαιτέρως τίς δύο αὐτές προβληματικές προσωπικότητες καί ὄχι κάποιες ἄλλες, παρά τό ὅτι ἡ μασονική βιβλιογραφία – καί δή ἡ θεσσαλονίκεια – «βοᾷ» γιά τό μασονικό κῦρος τῶν δύο ἀνδρῶν, γεγονός περί τοῦ ὁποίου ἡ ΦΑΑΘ ἐσιώπησε· πέραν τῶν λοιπῶν μασονικῶν πηγῶν, ὁ ἐπίσης Θεσσαλονικεύς ἀθλητικός παράγων καί «ἐσωτεριστής» συγγραφεύς (Μασόνος, ἆραγε;) Μιχάλης Φυσεντζίδης στό δίτομο ἔργο του «Ἐπιφανεῖς καί Διάσημοι Ἕλληνες Ἐλευθεροτέκτονες (1800-1970)», ἐπιβεβαιώνει τήν μασονική ἰδιότητα τόσο τοῦ Πατριάρχου Ἰωακείμ Γ΄ (1878-1884, 1901-1912), μυηθέντος στή Στοά «Πρόοδος» τῆς ΚΠόλεως, ὅσο καί ἐκείνην τοῦ καθηγητοῦ Νικολάου Λούβαρι, μυηθέντος στήν ἱστορική Στοά «Φίλιππος» στό κέντρο τῆς Θεσσαλονίκης (ὁ ὁποῖος ἐχρημάτισε καί συνεργάτης τῆς ὑπό τούς Γερμανούς κατοχικῆς κυβερνήσεως Ἰωάννου Ράλλη 1943-44)[48]. Ἡ ΦΑΑΘ, ἐπίσης, χρηματοδότησε τήν ἀνέγερση (7 Δεκ 2014) καί ὁλοσώμου ἀγάλματος τοῦ Μασόνου Πατριάρχου Ἰωακείμ Γ΄ ἔμπροσθεν τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Ἀριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, ὅπου ἀπηύθυνε χαιρετισμό καί ὁ κ. Ἄνθιμος[49].Τήν μασονική δραστηριοποίηση τῶν δύο αὐτῶν προσωπικοτήτων (μέ περαιτέρω τεκμήρια γιά τήν μασονική τους ἰδιότητα) καί τήν ἐκκλησιαστική ἐπιρροή τους ὑπέρ τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, τά ἔχουμε ἀναπτύξει εἴτε γραπτῶς εἴτε σέ ὁμιλίες, καί παραπέμπουμε ἐκεῖ[50]. Ἡ ἰδιότητα πάντως τοῦ Νικολάου Λούβαρι ὡς ἀποκρυφιστοῦ εἶναι τόσο διαδεδομένη, ὥστε ὁ μαθητής του, προαπελθών (2018) καθηγητής τῆς Θεολογίας Εὐάγγελος Θεοδώρου, μέγας ἐπίσης θεωρητικός ἡγέτης τῆς αἱρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, αἰσθάνθηκε τήν ἀνάγκη στή δική του εἰσήγηση στό Συνέδριο τῆς ΦΑΑΘ νά ἁπαλύνει ἤ ἐξαλείψει τήν μασονική φήμη τοῦ Λούβαρι, γράφοντας τά ἑξῆς ψευδῆ καί ἀνεπιτυχῆ: «Στό σημεῖο αὐτό θά ἦταν σκόπιμο νά σημειώσουμε, ὅτι μερικά νεανικά λάθη διαλεκτικῶν καί κοινωνικῶν σχέσεων οὐδέποτε ὁδήγησαν τόν ὁλοφάνερο γνήσιο θρησκευτικό καί χριστιανικό μυστικισμό τοῦ Ν. Λούβαρι στό νά ἐκτροχιασθεῖ καί ἐκφυλισθεῖ μέ συμμετοχή σέ ἀπόκρυφες συγκριτιστικές (sic) μυστηριακές τελετές ἀνωτέρας δῆθεν μυήσεως»[51]. Ὁ καθηγητής Νικόλαος Λούβαρις θεωρεῖται σημαντικός στοχαστής, ἀλλά σύμφωνα μέ μιά εἰλικρινέστερη, σύγχρονη θεολογική ἀποτίμηση τοῦ καθηγητοῦ κ. Χρήστου Ἀραμπατζῆ ἐπ’ αὐτοῦ: «θεωροῦμε τόν Λούβαρι ὡς διανοούμενο στοχαστή παρά ὡς Θεολόγο, τόσο μέ τήν ἐπιστημονική ἀντίληψη ὅσο καί μέ τήν παραδοσιακή […] Ὁ Λούβαρις παραμένει ἐγκλωβισμένος σέ ἐγκοσμιοκρατικά καί ἠθικολογικά πλαίσια καί τά ὑποστηρίζει μέσῳ τοῦ ἔργου καί τῆς προσωπικότητας τοῦ Χριστοῦ […] Στόν Λούβαρι, ὅπως καί στούς Ἀντιοχειανούς θεολόγους, ἡ προβαλλόμενη ἐσχατολογική εἰκόνα εἶναι αὐτή τοῦ ἰδεώδους ἀνθρώπου καί ὄχι ἡ σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου καί ἡ κοινωνία τῆς θείας ζωῆς»· ὑπενθυμίζω, βεβαίως, ὅτι ὁ Λούβαρις ἐπαίνεσε καί τό ἔργο τοῦ Γάλλου ἑωσφοριστοῦ Ἐδουάρδου Συρέ[52]. Ὁ Πατριάρχης Ἰωακείμ Γ΄ ἐπίσης, πολύ περισσότερο, ἦταν ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος ἔκανε τίς πρῶτες ἀπόπειρες ἐκκλησιολογικῆς «διευρύνσεως» τοῦ Χριστιανισμοῦ, ἀναγνωρίζοντας γιά πρώτη φορά ἀπό ὀρθοδόξου πλευρᾶς, μέ τήν Ἐγκύκλιο τοῦ 1902, ὅτι οἱ αἱρετικοί τῆς Δύσεως εἶναι «ἀναδενδράδες» τοῦ Χριστιανισμοῦ καί ὄχι κλαδιά ἀποκομμένα ἀπό τήν ἄμπελο τῆς Ἐκκλησίας, κατά τούς λόγους τοῦ Κυρίου[53]! (ὅσα καί ἄν λεχθοῦν γιά τήν ἐπιρροή τῆς ἑωσφορικῆς Μασονίας στήν ἐπικράτηση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ὑπολείπονται τοῦ δέοντος).Καί ὅπως κάποιος θά ἀνέμενε, ἡ Μεγάλη Στοά τῆς Ἑλλάδος διά τοῦ ὀργάνου της, τοῦ Τεκτονικοῦ Δελτίου «Πυθαγόρας», ἐπαίνεσε τήν ἀνάδειξη τοῦ «ἀδελφοῦ» Νικολάου Λούβαρι ἀπό τήν ΦΑΑΘ, ἀφιερώνοντας τό 2012 πέντε ὁλόκληρες σελίδες στήν περιγραφή τοῦ συνεδρίου τῆς ΦΑΑΘ (διότι ἄν δέν παινέψῃς τήν μασονική καλύβη σου, «θά πέσῃ νά σέ πλακώσῃ», ὅπως θά λέγαμε καί ἐμεῖς οἱ … «βέβηλοι»). Ὁ «Πυθαγόρας» παρέθεσε τόν ἥμισυ πρόλογο τοῦ κ. Δαρδαβέση καί ὁλόκληρο τόν πρόλογο τοῦ τότε Κοσμήτορος τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς κ. Μιχαήλ Τρίτου, ὁ ὁποῖος καταλήγει: «Αξίζουν θερµά συγχαρητήρια στον Πρόεδρο κ. Θ. Ι. Δαρδαβέση και το Δ.Σ. της Φιλοπτώχου Αδελφότητος Ανδρών Θεσσαλονίκης για τη λαµπρή αυτή πρωτοβουλία να τιµηθεί ο µεγάλος αυτός Καθηγητής, Ακαδηµαϊκός και πνευµατικός άνθρωπος».Ὁ «Πυθαγόρας» (Τεκτονικό Δελτίο), κατακλείει τό ἀφιέρωμά του μέ ἐπιβεβαίωση ἐν λεπτομερείαις τῶν μασονικῶν περγαμηνῶν τοῦ Λούβαρι: «Στον Τεκτονισμό εισήλθε στην Στ. Φίλιππος (18.2.1921) όταν ήταν Διευθυντής του Διδασκαλείου Θεσσαλονίκης. Στον Σκωτικό Τύπο εισήλθε την 30.04.1925. Κατά την περίοδο 1924-26 υπηρέτησε ως Ρήτωρ στην Στ. Φίλιππος, στις 06.12.1930 ανεκηρύχθη επίτιμο μέλος της Στ. Φίλιππος, το 1957 παρακολουθεί εργασίες στην Στ. Αδελφοποίηση, το 1960 ανεκηρύχθη επίτιμο μέλος στην Στ. Αδελφοποίησις. Από τις ομιλίες του επισημαίνουμε: α) Στ. Φίλιππος: «Περί άλλων αντιλήψεων» (1925), «Περί της αρχής και γενέσεως του Τεκτονισμού» (1926), «Ο μεγαλύτερος αγών του ανθρώπου» (1921). β) Στ. Αδελφοποίησις: «Περί ελευθερίας» (1957), «Ο ποιητής Ρίλκε» (1952), «Το εσώτερο νόημα» (1960)»[54].Ἡ Ἱερά Μητρόπολις Θεσσαλονίκης «ἐπί τῆς εὐκλεοῦς ποιμαντορίας» τοῦ κ. Ἀνθίμου, συμμετέσχε στήν ἀνάδειξη αὐτή τόσο ἐπιφανῶν μασονικῶν προσωπικοτήτων, παλαιῶν καί συγχρόνων μας, οἱ ὁποῖες ἀπέκτησαν μεγάλη ἐπιρροή πλάνης. Σύμφωνα μέ τόν ἀπολογισμό τῆς ΦΑΑΘ, ὁ Παναγιώτατος κ. Ἄνθιμος συμμετέσχε μέ χαιρετισμούς σέ Συνέδρια τῆς ΦΑΑΘ, καθώς ἐπίσης καί σέ ἄλλες ἐκδηλώσεις τῆς «Φιλοπτώχου»[55].(Ε) Διάδοχος τοῦ καθηγητοῦ κ. Θεοδώρου Δαρδαβέση στήν προεδρία τῆς ΦΑΑΘ (2015-2021), ἀνεδείχθη ὁ δικηγόρος καί ἐπιστήμων τοῦ Διεθνοῦς Δικαίου, Λέκτωρ τῆς Νομικῆς Σχολῆς κ. Λεωνίδας Παπαδόπουλος[56], ὁ ὁποῖος πρό τούτου (2012-2015) εἶχε χρηματίσει καί ἀντιπρόεδρος ὑπό τόν κ. Δαρδαβέση[57]· ὁ ἐν λόγῳ ἐπίσης διακεκριμένος συμπολίτης μας ἀναφέρεται καί ὡς Μασόνος διαδραματίσας ἰδιαίτερο ρόλο στήν ἀνακαίνιση τῆς Στοᾶς «Φίλιππος» τῆς Θεσσαλονίκης μετά τόν σεισμό τοῦ 1978· τοῦτο προκύπτει ἀπό τήν ἱστοσελίδα «Ἰόλαος-Φιλοσοφική Λίθος»[58], ἡ ὁποία φαίνεται νά ἀποτελεῖ τήν ἀνεπίσημη φωνή τῆς Μασονικῆς αὐτῆς Στοᾶς. Ὁ κ. Παπαδόπουλος ἀναφέρεται ὡς Τέκτων καί στό «Τεκτονικό Δελτίο Πυθαγόρας»[59]. Ἐνισχύονται, λοιπόν, δύο διαπιστώσεις: ἀφ’ ἑνός, ἡ παγία τακτική τῆς Μασονίας νά διακρατεῖ τίς σημαίνουσες κοινωνικές θέσεις τίς ὁποῖες ἅπαξ «καταλαμβάνει», μέσῳ τῆς διαδοχῆς Μασονικῶν στελεχῶν (ἐδῶ, τήν προεδρία τῆς ΦΑΑΘ μέ δύο τοὐλάχιστον διαδοχικούς Προέδρους)· ἀφ’ ἑτέρου – ἀλλά ἐμμέσως – τό ὅτι ἔχουν ἐπικρατήσει στούς ἐκλέκτορες τῆς ΦΑΑΘ πρόσωπα εἴτε ἀδιάφορα εἴτε καί φίλα διακείμενα πρός τήν Μασονία ἤ καί προσκείμενα ἴσως σέ αὐτήν. Ἐπιρρωνύει τήν παραπάνω θέση ἡ πληροφορία, μέσῳ καί πάλιν τῶν σελίδων τοῦ μασονικοῦ περιοδικοῦ «Τεκτονικό Δελτίο Πυθαγόρας», ὅτι καί ἕτερο στέλεχος τῆς «Φιλοπτώχου Ἀδελφότητος Ἀνδρῶν Θεσσαλονίκης», ὁ κ. Παναγιώτης Ψωνόπουλος (Μηχανολόγος Μηχανικός), μέλος τοῦ Διοικητικοῦ Συμβουλίου τῆς ΦΑΑΘ ἀπό τόν Μάρτιο τοῦ 2010 ἕως τόν Ἀπρίλιο τοῦ 2015, εἶναι ἔγκριτος Μασόνος, ὅπως πρωτύτερα χρημάτισε μέλος τοῦ Δ.Σ. (2008-2010) καί ὁ πατέρας του, Γεώργιος Ψωνόπουλος, ἐπίσης Μασόνος· σέ μασονική δέ τελετή τοῦ 2010 φέρεται νά συμμετέχει μέ τούς κ.κ. Ψωνόπουλους (πατέρα, υἱό καί ἐγγονό) καί ὁ κ. Λεωνίδας Παπαδόπουλος[60].Ὁ κ. Λεωνίδας Παπαδόπουλος, παρά τήν τεκτονική του ἰδιότητα εἶναι ἐπίσης ὀφφικίαλος τοῦ Πατριαρχείου Ἀλεξανδρείας, καθώς καί οἱ Τέκτονες ὀφφικίαλοι κ.κ. Καμαλάκης καί Δαρδαβέσης, ἀναγορευθείς τό 2008 σέ «Ἄρχοντα Ρεφερενδάριο» (ὡς μαρτυρεῖ τό κατά τήν ὑποσημ. ἀριθμ. 56 βιογραφικό του).Ἐπί τῆς πρώτης προεδρίας του (2015-2018), ἐξακολούθησαν οἱ δωρεές πρός τήν Ἐκκλησία, ἀλλά σέ χαμηλότερο ὕψος, φθάνοντας τό 2016 μόλις τίς 18,362€ (πέραν τῆς εἰς εἶδος ἐνισχύσεως)[61]. Ἐπίσης, ἐπί τῆς αὐτῆς προεδρίας, ὑπογράφηκε (29 Νοε 2018) «μνημόνιο συνεργασίας» τῆς ΦΑΑΘ μέ τήν Ἱερά Πατριαρχική καί Σταυροπηγιακή Μονή τῶν Βλατάδων τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου καί τό ἐκεῖ ἑδρεῦον Πατριαρχικόν Ἵδρυμα Πατερικῶν Μελετῶν, ὑπό τήν εὐλογία τοῦ Οἰκ. Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου, ἐπισφραγίζοντας ἔτσι θεσμικῶς γιά μιά ἀκόμη φορά τήν περιχώρηση τοῦ (φιλο)μασονικοῦ φιλανθρωπικοῦ χώρου μέ ἐκεῖνον τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου[62]. Ἐδῶ πρέπει νά σημειωθεῖ τό ἑξῆς γιά τούς ἐκκλησιαστικούς ἀποδέκτες τῶν αἱρετικῶν συνεισφορῶν: οἱ ἱεροί Κανόνες τῆς Ἐκκλησίας, οἱ ὁποῖοι συνιστοῦν τούς ἀπαράβατους[63] ὁδοδεῖκτες τῆς χριστιανικῆς ζωῆς ἀπαγορεύουν ρητῶς ὄχι μόνον τίς δωρεές πρός αἱρετικούς, ἀλλά καί τήν ἀποδοχή ἐνισχύσεως ἀπό αὐτούς· συγκεκριμένα, ὁ 70ός ἱ. Ἀποστολικός Κανών ἀπαγορεύει τήν λήψη ἑορταστικῶν δώρων ἀπό Ἰουδαίους, ἐνῷ οἱ 32ος καί 37ος τῆς Λαοδικείας προβλέπουν τό ἴδιο καί γιά τούς αἱρετικούς. Ἡ θεόπνευστη πατερική καί εὐρύτερη ἐπεξηγητική τοῦ θέματος βάση συνοψίζεται, προφανῶς, στούς λόγους τοῦ Ἁγίου Θεοδώρου τοῦ Στουδίτου: «Λέγεις ὅτι αὐτός ἰσχυρίζεται … ὅτι τό νά τρέφεται ἀπό συγκαταβατικούς [στήν αἵρεση] καί πεπτωκότες ἐπισκόπους δέν ἀντιμάχεται καθόλου πρός τόν κανόνα τῆς εὐσεβείας. Καί πῶς αὐτό δέν πολεμεῖ τήν ἀλήθεια, ὅταν ὁ ἅγιος Δαυίδ [ὁ Προφητάναξ] ψάλλει “ἔλαιον ἁμαρτωλοῦ νά μή ἀλείψει τό κεφάλι μου” καί ὅταν ὁ ἅγιος Ἀθανάσιος προστάσσει νά μή ἔχουμε καμμία κοινωνία πρός τούς αἱρετικούς, ἀλλ’ οὔτε καί πρός ὅσους κοινωνοῦν μέ τούς ἀσεβεῖς; […] Ἀκόμη καί ἄν δέν μένει κανείς ἐκεῖ, ἀλλά τρέφεται ἀπό ἐκεῖ, ἡ ἴδια ἡ δόση καί ἡ λήψη συνιστᾷ κοινωνία». Τό ἴδιο φρόνημα ἐκφράζει ἐνωρίτερα καί ὁ ἱερός Θεοδώρητος· «“ Ἔλαιον ἁμαρτωλοῦ νά μή ἀλείψει τό κεφάλι μου”· προτιμότερα μοῦ εἶναι, λέγει, τά λυπηρά πού μοῦ γίνονται ἀπό τούς δικαίους χάριν παιδείας καί ὠφελείας, ἀπό τά ἡδέα πού προσφέρονται ἀπό τούς ἁμαρτωλούς […] Προτιμῶ νά παιδεύομαι ἀπό τούς δικαίους παρά νά ὑπηρετοῦμαι ἀπό τούς ἁμαρτωλούς»[64]. Ἀλήθεια – καί ἐδῶ φαίνεται ἡ θεόπνευστη σοφία τῶν Ἁγίων Πατέρων, καί μέσα στούς ἱερούς Κανόνες – πῶς νά ἐπικρίνεις καί διορθώσεις ἐκκλησιαστικῶς (κατά τήν ἐντολή τοῦ Χριστοῦ) τά θρησκευτικά «πιστεύω» πεπλανημένων ἀπό Χριστοῦ ἀνθρώπων ἤ θεσμῶν, ὅταν ἔχεις δεχθεῖ ἀπό αὐτούς κολοσσιαῖες «ἐκκλησιαστικές» δωρεές; Πῶς θά μπορέσει ἡ Ἐκκλησία τῆς πόλεως Θεσσαλονίκης, ἕδρας τῆς ΦΑΑΘ, ἤ οἱ λοιποί ἐπιχώριοι ἐκκλησιαστικοί Θεσμοί καί τοπικές Ἐκκλησίες, νά καταστήσουν «στρατολογικῶς» ἀκίνδυνους γιά τό Ποίμνιό Τους τόσο ἐπιφανεῖς Μασόνους, τούς ἐξ ὁρισμοῦ «πρέσβεις καλῆς θελήσεως» τοῦ Τεκτονισμοῦ, ὅταν οἱ Τέκτονες αὐτοί ἔχουν ἤδη λάβει τόσο ἰσχυρά ἐκκλησιαστικά διαπιστευτήρια «ἐκκλησιαστικῶν καί φιλανθρωπικῶν δράσεων»; Ἰδού, πόθεν ἡ ἀνεπαίσθητη διαφθορά τῶν θεολογικῶν αἰσθητηρίων καί προτεραιοτήτων … Ἀντιθέτως, στό πνεῦμα τῶν ἀνωτέρω ἱερῶν Κανόνων, οἱ ὁποῖοι ἀπαγορεύουν τόσο τήν λήψη ὅσο καί τήν μετάδοση δωρεῶν ἀπό καί πρός ἑτεροπίστους, ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος τό 1949 εἶχε στραφεῖ ἐπιτυχῶς κατά τοῦ βασιλικοῦ διατάγματος ἐπί Ὑπουργοῦ Κοινωνικῆς Προνοίας Κ. Καραμανλῆ, πού προέβλεπε εἰσφορές Ἱερῶν Ναῶν καί Μονῶν, ἀλλά καί ἄλλων φορέων, ὑπέρ τοῦ Τεκτονικοῦ Ἱδρύματος[65]. Ἐπίσης εἶχε ἀπορρίψει ἤδη στή δεκαετία τοῦ 1950 τήν συνεργασία Της με τόν παραμασονικό ὀργανισμό τοῦ Ρόταρυ, μέχρις ὅτου διευκρινίσουν οἱ Ροταριανοί τήν θέση τους ἔναντι τῆς Ἐκκλησίας[66].4. Παλαιότερη φιλία τοῦ Παναγιωτάτου κ. Ἀνθίμου μέ σημαίνοντα Μασόνο.Ἐάν ὅσα γράψαμε παραπάνω ἀποδεικνύουν τήν ἐπ’ ἐσχάτων ἀνικανότητα – τοὐλάχιστον – τῆς Ἱ. Μητροπόλεως Θεσσαλονίκης νά ἐπισημάνει τήν μασονική (καί ἀσυμβίβαστη πρός τήν ἐκκλησιαστική) ἰδιότητα ἐπιφανῶν Θεσσαλονικέων τῆς ΦΑΑΘ, ἡ ὁποία ἔτσι δραστηριοποιήθηκε ἐπ’ ὠφελείᾳ τῶν ἰδεωδῶν καί τῆς Μασονίας στόν κοινωνικό καί ἐκκλησιαστικό χῶρο τῆς Συμπρωτευούσης, τότε ἡ ἑπομένη δημοσίευση παριστᾶ τό πρᾶγμα ἀκόμη χειρότερο.Μεταγράφω καί πάλι ἀπό τό μασονικό περιοδικό Τεκτονικό Δελτίο «Πυθαγόρας» ἀπόσπασμα πού εἶχε τήν εὐγενῆ καλωσύνη νά μοῦ γνωστοποιήσει πρό ἐτῶν πασίγνωστος καί ἔγκριτος γνώστης καί ἀναλυτής τῆς «Μασονίας», γιά γνωστό Μασόνο τῆς Θρακικῆς Ἀλεξανδρουπόλεως (οἱ ἐμφάσεις δικές μου).«Εγκαταστάθηκε στη συνέχεια και σταδιοδρόμησε στην Αθήνα ασχοληθείς με το εμπόριο και υιοθετήθηκε στη Σ.·.Στοά “Πυθαγόρας” υπ’ αρ. 8. Μαζύ με τον στενό φίλο του και επ’ αδελφή γαμπρόν του Αδ.·. Μάρκον Μαρκόπουλον θήτευσε στην Στοά αυτήν των Αθηνών επί πολλά έτη. Μετά τον θάνατον του τελευταίου ο Αδ.·.Φ. Σταυρίδης χρηματοδότησε την ανέγερση του “Σταυρίδειου Εκκλησιαστικού και Μαθηματικού[sic] Οικοτροφείου” “Ο Άγιος Στέφανος”, το οποίον παρεχώρησε στην Ιερά Μητρόπολη Αλεξανδρουπόλεως. Ανέπτυξε έκτοτε στενή φιλία με τον Μητροπολίτην αυτής Σεβασμιώτατον κ.κ. Ἀνθιμον και μετ’ ολίγα έτη εγκατασταθείς μονίμως πλέον στη γενέτειρά του, ο Αδ.·.Φώτιος Σταυρίδης ανέλαβε τη χρηματοδότηση με τεράστιο χρηματικό ποσό του “Σταυρίδειου Εκκλησιαστικού Ιδρύματος Περιθάλψεως χρονίως πασχόντων”, “Ο Άγιος Κυπριανός” το οποίο ανεγέρθηκε στο 8ο χιλιόμετρο (φωτό 😎 της εθνικής οδού Αλεξανδρουπόλεως-Θεσσαλονίκης όπου διαβιοί σήμερον ο αιωνόβιος Αδ.·. μας και το οποίον Ίδρυμα ο λαμπρός Αδ.·. μας προσέφερε εξ ολοκλήρου προς την Ιεράν Μητρόπολη της Αλεξανδρουπόλεως»[67].Συνεπῶς, σύμφωνα μέ τό παραπάνω μασονικό δημοσίευμα, ὁ εὐπατρίδης Μασόνος («ἀδελφός») Ἀλεξανδρουπολίτης Φώτιος Σταυρίδης, μέλος τῆς ἐπιφανοῦς «σεβασμίας» Στοᾶς «Πυθαγόρας» (ἀρ. 😎 τῶν Ἀθηνῶν, ὑπῆρξε ὁ χορηγός (δημιουργός, οὐσιωδῶς) δύο πολύ σοβαρῶν ἱδρυμάτων τῆς γενετείρας του Ἀλεξανδρουπόλεως, ὑπό τό ἐπώνυμό του φερομένων («Σταυριδείων»), τοῦ οἰκοτροφείου «Ἅγιος Στέφανος» καί τοῦ νοσηλευτικοῦ ἱδρύματος χρονίως πασχόντων «Ἅγιος Κυπριανός». Ταῦτα κατόπιν τά παρεχώρησε στήν Ἱερά Μητρόπολη Ἀλεξανδρουπόλεως, ὑπό τόν τότε Μητροπολίτη της, τόν μετέπειτα καί μέχρι τοῦ νῦν Θεσσαλονίκης, κ. Ἄνθιμο Α΄(Ρούσσα). Ἔχει λοιπόν «παρελθόν» ἡ φιλανθρωπική συνεργασία τοῦ κ. Ἀνθίμου μέ Μασόνους ! Καί ἄν στή Θεσσαλονίκη ἐνδεχομένως λανθάνει ἐνίοτε λόγῳ πλήθους ἡ μασονική ἰδιότητα ἐπιφανῶν προσώπων, ὅμως στό πολύ στενότερο κοινωνικό περιβάλλον τῆς Ἀλεξανδρουπόλεως, λογικῶς θά ἦταν πολύ εὐχερέστερη ἡ διακρίβωση τῆς μασονικῆς ἰδιότητος κάποιου. Μπορεῖ, λοιπόν, κάποιος νά μᾶς ἀπαντήσει περί τοῦ ἄν τά (ἁγιο)πνευματικά αἰσθητήρια τοῦ κ. Ἀνθίμου εἶναι ἐπαρκῆ ἤ ὄχι στό νά ἐντοπίζουν τούς Μασόνους φίλους πού τόν περιστοιχίζουν; Γιατί ὁ κ. Ἄνθιμος δίδει τήν ἐντύπωση ὅτι εἶναι φιλικός πρός τά μασονικά πρόσωπα τά ὁποῖα χρηματοδοτοῦν ἐκκλησιαστικές δράσεις, καί προκαλεῖ ἀμφιβολίες μήπως εἶναι καί ἀδιάφορος ὡς πρός τόν Χριστομάχο καί εἰκονοκλαστικό θεσμό τῆς Μασονίας; Τελικῶς, μήπως ὁ κ. Ἄνθιμος εἶναι μέν ἱκανός νά ἀπομονώνει καί διώκει τούς Ὀρθοδόξους Κληρικούς τῆς Μητροπόλεώς του, ἐπειδή τόν ζαλίζουν μέ τήν «κουραστική» Ὀρθοδοξία τους, ἐνῷ τιμᾷ ἀπροσέκτως προσωπικότητες βεβαμμένες στόν (ἀντίχριστο, ἐπαναλαμβάνω) Τεκτονισμό, χάριν κοινῶν «φιλανθρωπικῶν» δραστηριοτήτων ἑαυτοῦ καί ἐκείνων;Ἡ ἔντονη αὐτή κοινωνική δραστηριοποίηση τῆς Μασονίας στή Συμβασιλεύουσα τά προηγηθέντα χρόνια ἔγινε γιά τούς Τέκτονες ὄχι μόνον «ἀβρόχοις ποσί», ἀλλά καί «δι’ ὑπογραφῆς καί εὐλογίας» τοῦ κατά συνέπειαν ἀναξίου Μητροπολίτου κ. Ἀνθίμου· ἡ «διακριτική» δραστηριότητα αὐτή λάμπει κατ’ ἐξοχήν, φρονῶ, στίς πράξεις καί τίς ἡμέρες τῆς «Φιλοπτώχου Ἀδελφότητος Ἀνδρῶν Θεσσαλονίκης» ὑπό τούς εὐϋπολήπτους Μασόνους Προέδρους τῆς ΦΑΑΘ, καθώς ἀναπτύξαμε ἀνωτέρω. Εἰρήσθω ἐν παρόδῳ, ὅτι δέν μπορῶ οὔτε νά ἐνθυμηθῶ οὔτε νά ἐπισημάνω κάποια ἀντι-μασονική δήλωση ἤ δημοσίευση ἤ δραστηριότητα τῆς (ὀρθοδόξου…) Ἱερᾶς Μητροπόλεως τῆς Συμβασιλευούσης ἤ τοῦ Μητροπολίτου της κ. Ἀνθίμου τά τελευταῖα χρόνια ! Καί ἐδῶ, ὅπως καί ἀλλοῦ, ἡ ἀντι-αιρετική δράση τῆς Μητροπόλεως ἔχει περιορισθεῖ βολικῶς στούς «σεσημασμένους» Χιλιαστές (ἄς μή σχολιάσω τό γεγονός, ὅτι τήν αἱρετική τριαδολογία τῶν Χιλιαστῶν οὐσιαστικῶς ἐνστερνίζεται καί ἡ «δεξιά χείρ» τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου, ὁ Μητροπολίτης Περγάμου κ. Ἰωάννης Ζηζιούλας[68], ἀλλά οὔτε περί τούτου τολμᾷ κάποιος Ἐπίσκοπος νά δράσει πρεπόντως …). Ἆραγε συμφωνοῦν οἱ ἁρμόδιοι Κληρικοί τῆς Ἱ.Μ. Θεσσαλονίκης, ὅτι συνῳδά μέ τίς ἐπανειλημμένες ἀποφάσεις τῆς ἁγιωτάτης Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ἡ Μασονία εἶναι ἰδιαίτερη θρησκεία καί ὅτι εἶναι παντελῶς ἀσύμφωνη (ὡς παγανιστική) ἀλλά καί ἐχθρική πρός τήν Ἐκκλησία, δηλαδή τόν Χριστιανισμό[69]; Προσπερνοῦν, ὅτι δέν μπορεῖ κάποιος νά εἶναι καί Χριστιανός καί Τέκτων; Ἀγνοοῦν τίς τεκμηριωμένες μελέτες γιά τήν κατοχύρωση τοῦ θρησκευτικοῦ καί ἐκκλησιομαχικοῦ χαρακτήρα τῆς Μασονίας[70]; Τήν σχετική δικαστική ἀπόφαση 2060/1969 (6 Δεκεμβρίου 1969) τοῦ Πολυμελοῦς Πρωτοδικείου Ἀθηνῶν περί τούτου τήν ἀναγνωρίζουν; Τήν σχετική ἱεροκανονική ἀπόφαση (1997) τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος γιά δημόσια καί μέ λίβελλο ἀπόρριψη τοῦ Τεκτονισμοῦ ἀπό ὅσους πρώην Τέκτονες προαιροῦνται λ.χ. νά γίνουν Μοναχοί[71]; Ἐπιτρέπεται δέ, νά μπορεῖ νά ἐρευνᾷ ὁ καημένος ὁ Μοναχός Σεραφείμ ἀπό μόνος του τέτοια πράγματα, καί νά ἀποδεικνύονται ἐπί τούτου ἀνίκανα ὁλόκληρα γραφεῖα ἀντιαιρετικῆς δράσεως μιᾶς Μητροπόλεως τοῦ ἀστικοῦ κέντρου τῆς Συμπρωτευούσης τοῦ Ἑλληνικοῦ Κράτους, τῆς πρωτευούσης τῆς μιᾶς καί μόνης Μακεδονίας μας, μιᾶς ἐκκλησιαστικῆς Μητροπόλεως ἡ ὁποία ἀριθμεῖ ἑκατόν τριάκοντα Ἱερεῖς καί ἑκατοντάδες συνεργάτες ; Καί τώρα; Τώρα πού ἔμαθαν, τί θά κάνουν, γιά τήν Φιλόπτωχο Ἀδελφότητα Ἀνδρῶν Θεσσαλονίκης; Θά ζητήσουν νά διευκρινήσει ἐπισήμως καί καταδικαστικῶς ἡ ΦΑΑΘ τήν θέση της ἔναντι τῆς ἐκκλησιαστικῶς καταδικασμένης Μασονίας, ὡς προϋπόθεση περαιτέρω συνεργασίας μέ τήν Ἐκκλησία; Θά ἐπιδιώξουν τοὐλάχιστον νά μετονομασθεῖ ἡ ΦΑΑΘ σέ «Φιλόπτωχο Στοά …» ἤ «Φιλόπτωχο Ἀδελφότητα Μασόνων Θεσσαλονίκης»; Εἶναι βεβαίως περίεργο, ἴσως καί ἐνδεικτικό, ὅτι οἱ «πεφωτισμένοι» παρά τῇ Μητροπόλει Θεσσαλονίκης συντάκτες τοῦ (σχεδόν ταυτοσήμου) κατηγορητηρίου κατά τῶν Πρωτοπρεσβυτέρων π. Θεοδώρου Ζήση καί π. Νικολάου Μανώλη, ἱκανοί νά συντάσσουν ἐν βραχεῖ χρόνου κείμενα δεκάδων σελίδων παραπειστικοῦ καί προσβλητικοῦ τῆς Ὀρθοδοξίας ὑλικοῦ, ὑπέστησαν στήν περίπτωση τῆς ἐντοπίου Μασονίας ἐκκλησιολογική «ἀχρωματοψία». Βεβαίως ὁ π. Θεόδωρος καί ὁ π. Νικόλαος εἶναι ἀνθρωπίνως εὔκολα θύματα τῶν ἐπισκοπικῶν διώξεων, καί κατέστη οὕτω δυνατή ἡ συκοφάντηση τῶν δύο Κληρικῶν, ὑπό τῶν «μητροπολιτικῶν» αὐλικῶν, ἐπί «σκανδαλισμῷ», «φατρίᾳ» καί μέ ἄλλους χαρακτηρισμούς προσβλητικούς τῆς νοημοσύνης τόσο τῶν ἀναγνωστῶν, ὅσο καί τοῦ συντάκτου τοῦ κατηγορητηρίου[72]. Μήπως οἱ θεολογικῶς καί ἀντι-αιρετικῶς (ἀντι-μασονικῶς) μύωπες καί ἀνίκανοι ἁρμόδιοι ὑψηλοί Κληρικοί τῆς Ἱ. Μητροπόλεως Θεσσαλονίκης, ἀδυνατοῦν νά ἐντοπίσουν τούς ἀληθεῖς κινδύνους καί ἐφευρίσκουν πλασματικούς; Διότι κατ’ αὐτούς ἕκαστος ἀπό τούς δύο διωκομένους πατέρες, Νικόλαο Μανώλη καί Θεόδωρο Ζήση «ἀποπειρᾶται νά σχίσῃ καί νά διαιρέσῃ τήν Ἐκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ, προκαλῶν παρασυναγωγήν, ἐφ’ ὅσον ἀκολουθεῖται ἀπό ὀπαδούς καί θεωρεῖται ἀπό πολλούς ὅπως […] ὁ π. Φώτιος Βεζύνιας, ὁ π. Πέτρος Χίρς […] ὑπερασπιστής τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως»[73]. Ἀντιθέτως, ἡ Μασονία, ἡ ὁποία ἀποτελεῖ «φατρία» (δηλ. «ἀδελφότητα») μέ ὅλη τήν σημασία τῆς λέξεως, τῆς ὁποίας ἡ πλήρως ἀντι-δημοκρατική λειτουργία[74] καί ἀντι-εκκλησιαστική δράση[75] τεκμηριώνονται ἱστορικῶς, ἡ ὁποία συνιστᾷ τόν μέγιστο ἐσωτερικό καί ἐξωτερικό ἐχθρό τῆς Ἐκκλησίας[76], «ἁλωνίζει» στή Θεσσαλονίκη …Θά ἔπρεπε νά ἐντρεπόμαστε, ἀλήθεια· ἀλλά τό ἐπίγειο θέατρο εἶναι, δόξα τῇ Ἁγίᾳ Τριάδι, σύντομο καί τό τέλος τῆς «παραστάσεως» ἐγγύς γιά ὅλους μας, ἀργά ἤ γρήγορα !Εὐτυχές, ὅτι δέν ζῇ νά ἴδει τέτοια κατάντια ὁ κυρός Παντελεήμων Β΄! Ὁ μακαριστός (Ἐπίσκοπος ἐκεῖνος, μέ ὀρθόδοξη καί ὄχι αἱρετική κατανόηση τῆς ἐκκλησιολογίας τῆς θέσεώς του) εἶχε ἀρνηθεῖ στόν Οἰκουμενικό Πατριάρχη κ.Βαρθολομαῖο τήν διοργάνωση διαθρησκειακοῦ Συνεδρίου στή Θεσσαλονίκη ὑπό τήν αἰγίδα τοῦ Θρόνου, τῆς Ἑλληνικῆς Προεδρίας τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως καί τοῦ Ὑπουργείου Πολιτισμοῦ. Ὁ ἴδιος εἶχε ἀποτρέψει καί τήν ἔκδοση πονηρῶς τιτλοφορουμένου ἀρχαιολατρικοῦ συγράμματος τοῦ κ. Κυριάκου Βελόπουλου[77]. Ἡ διάδοχη κατάσταση ἀποδεικνύεται ἀπό τά γεγονότα καί πάλιν καί πολλάκις ἀνάξια τῆς Νύμφης τοῦ Θερμαϊκοῦ. 5. Σύνοψη καί ἐρωτήματα 1. Ἡ Μασονία ἀποτελεῖ γιά τήν Ἐκκλησία μυστική θρησκεία, ἀσυμβίβαστη μέ – καί ἄκρως ἐχθρική πρός – τήν Ὀρθόδοξο Πίστη τῆς Μιᾶς Ἐκκλησίας· ἡ καταδίκη τῆς Μασονίας ἀπό τήν «Ἁγία καί Μεγάλη Σύνοδο» τῆς Ὀρθοδοξίας εἶχε προγραμματισθεῖ θεσμικῶς ἤδη ἀπό τό 1930 (ἀλλά τήν ἀπεσόβησε ὁ Μασόνος Οἰκουμενικός Πατριάρχης Ἀθηναγόρας Α΄…). Σύγχρονες μεγάλες μορφές τῆς Ἐκκλησίας θεωροῦν τήν Μασονία ὡς κολοσσιαῖο, ἐσωτερικό τῆς Ἐκκλησίας, ἐχθρό.2. Ἡ Μασονία ἐπεδίωξε ἀνέκαθεν τήν ἔλευση τῆς ἐποχῆς κατά τήν ὁποία ἡ δράση καί ἡ διδασκαλία της θά εἶναι δημόσιες καί ἐπιφανεῖς. 3. Ἡ φιλανθρωπική δράση τῆς Μασονίας, ἡ κοινωνική δικτύωσή της μέσῳ τῆς δράσεως αὐτῆς καί ἡ «ἀνακωχή» της με τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, ἐπίσης μαρτυρεῖται ὡς μέρος τῶν μασονικῶν σχεδιασμῶν. Τέτοια «ἀνακωχή» καί κοινή «Χριστοῦ πρός Βελίαλ» (πρβλ. Β΄ Κορ. 6, 15) φιλανθρωπική δράση εἶναι ἀδιανόητη γιά τούς θεοπνεύστους ἱερούς Κανόνες καί τήν πατερική σκέψη. 4. Ἡ «Φιλόπτωχος Ἀδελφότης Ἀνδρῶν Θεσσαλονίκης» (ΦΑΑΘ), ἀριθμοῦσα 150 ἔτη ζωῆς, ἔχει στελεχωθεῖ, τοὐλάχιστον τά τελευταῖα ἔτη, στό ἀνώτατο ἐπίπεδο, στήν Προεδρία καί τό Διοικητικό Συμβούλιό της, ἀπό ἐπιφανεῖς Θεσσαλονικεῖς Μασόνους, ἡ τοιαύτη ἰδιότητα τῶν ὁποίων προκύπτει ἀπό ἐπίσημα, ἐπαρκῆ καί δημοσιευμένα τεκτονικά ντοκουμέντα. 5. Ἡ ΦΑΑΘ στό ἴδιο διάστημα ἔχει δεχθεῖ ἐνίσχυση, μεταξύ ἄλλων φορέων, καί ἀπό ἀρκετές Τεκτονικές Στοές, ἐνῷ ἡ ἀντίρροπη ἐκκλησιαστική συνδρομή πρός τήν ΦΑΑΘ εἶναι συγκριτικῶς σχεδόν μηδαμινή. 6. Τά μασονικά στελέχη τοῦ Δ.Σ. τῆς ΦΑΑΘ ἀποτελοῦν πολυ-τετιμημένους παρασημοφόρους συνεργάτες τοῦ Πατριαρχείου Ἀλεξανδρείας, Πατριαρχείου ἀπροκαλύπτως φιλο-μασονικοῦ τά τελευταῖα ἔτη, τό ὁποῖο ἔχει κοσμήσει τούς ἐν λόγῳ Τέκτονες πολυειδῶς μέ τιμητικούς τίτλους «ὀφφικιάλων».7. Ἡ ΦΑΑΘ ὑπό τήν ἡγεσία τῶν Θεσσαλονικέων αὐτῶν Τεκτόνων ἔχει πολυτρόπως συνεργασθεῖ μέ τήν Ἱερά Μητρόπολη Θεσσαλονίκης, ἀλλά καί μέ ἄλλες Ἱ. Μητροπόλεις τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, μέ δύο πρεσβυγενῆ Πατριαρχεῖα (ΚΠόλεως καί Ἀλεξανδρείας) καί ἄλλα ἐκκλησιαστικά ἱδρύματα ἤ χριστιανικούς συλλόγους. Τούς χριστιανικούς αὐτούς θεσμούς ἡ ΦΑΑΘ ἔχει συνδράμει κατά τό ἴδιο διάστημα μέ εὐμεγέθη χρηματικά ποσά, ὑπερβαίνοντα τό ἥμισυ ἑκατομμύριο εὐρώ, καί μέ ὑψηλότατη ἐνίσχυση εἰς εἶδος.8. Ἡ ΦΑΑΘ ἔχει ἐπίσης διοργανώσει σέ συνεργασία μέ τήν Ἱερά Μητρόπολη καί τήν Θεολογική Σχολή Θεσσαλονίκης συνέδρια, ἀλλά καί τήν διανομή τῶν ἐντύπων πρακτικῶν τους, ὅπου προβάλλονται μέν γνωστές μασονικές προσωπικότητες (δηλ. ὁ Πατριάρχης Ἰωακείμ Γ΄ καί ὁ καθηγητής Νικόλαος Λούβαρις), ἀποκρύπτεται δέ καί μένει ἀπυρόβλητη ἡ ἀδιαμφισβήτητη μασονική ἰδιότητά τους. Ὁ Πατριάρχης Ἰωακείμ Γ΄ ὑπῆρξε ἡ ἀπαρχή τοῦ μασονοκινήτου φαναριωτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ τοῦ 20οῦ αἰῶνος, ἐνῷ ὁ Νικόλαος Λούβαρις ὑπῆρξε ἐκδότης ἔργων τοῦ ἀποκρυφιστικοῦ ἑωσφορισμοῦ τοῦ Ἐδουάρδου Συρέ καί εἰσαγωγεύς διαθρησκειακῶν, θρησκειο-ψυχολογικῶν κ.ἄ. ὀθνείων τάσεων καί προσμείξεων στήν Ὀρθόδοξο Θεολογία στό β΄ ἥμισυ τοῦ περασμένου αἰῶνος. 9. Ἡ Ἱερά Μητρόπολη Θεσσαλονίκης, στό περιβάλλον τῆς ὁποίας ἑδρεύει καί κυρίως δραστηριοποιεῖται ἡ ἐπ’ ἐσχάτων μασονο-κρατουμένη ΦΑΑΘ, ἔχει παταγωδῶς ἀποτύχει (στήν καλύτερη τῶν περιπτώσεων) νά ἐπισημάνει καί ἀπομονώσει τήν δράση τῶν ὑψηλῶν Μασόνων σέ ἕνα τέτοιο περίβλεπτο φιλανθρωπικό θεσμό τῆς Θεσσαλονίκης· αὐτό συνέβη, μολονότι τοὐλάχιστον ὁ πολλάκις τετιμημένος ἀπό τήν ΦΑΑΘ συνεργάτης της, ὁ ἐπιστήμων καί συγγραφεύς, καθηγητής κ. Σπυρίδων Καμαλάκης εἶναι πασίγνωστος Αἰγυπτιώτης ὁμογενής καί Μασόνος τοῦ ἀνωτάτου ἐν Ἑλλάδι μασονικοῦ θεσμοῦ, δηλονότι τοῦ Ὑπάτου Συμβουλίου τοῦ 33ου Βαθμοῦ. Ἡ διαπιστωμένη, λοιπόν, πνευματική ἀνικανότητα, θεολογική ἀνεπάρκεια καί ἀντιαιρετική μυωπία τῶν ὑπηρεσιῶν τῆς Ἱ. Μητροπόλεως Θεσσαλονίκης ἔναντι τῆς ἀντιχρίστου Μασονίας, στοιχεῖα πού ἀντιστοιχοῦν στό θεολογικό στίγμα τοῦ «κολυμπαριστοῦ» Μητροπολίτου της, θά πρέπει νά «σημάνει καμπάνες» στό ἐγγύς καί μακράν ἐκκλησιαστικό περιβάλλον. 10. Παλαιό, ἀπό εἴκοσι δύο ἐτῶν, ἐπίσημο μασονικό δημοσίευμα ἰσχυρίζεται ὅτι καί ἄλλος ἐπιφανής Μασόνος, ὁ Ἀλεξανδρουπολίτης κ. Φώτιος Σταυρίδης, εὐεργέτης τῆς Ἱ.Μ. Ἀλεξανδρουπόλεως, ἀνέπτυξε «στενή φιλία» μέ τόν τότε Μητροπολίτη Ἀλεξανδρουπόλεως καί νῦν Θεσσαλονίκης κ. Ἄνθιμο Ρούσσα, μέ ἀπαρχή τήν φιλανθρωπική «σταυρίδειο» δράση του. 11. Ἡ παραπάνω κληρική ἀνικανότητα καί ἀνεπάρκεια ἔχει, ἀθελήτως θέλουμε νά πιστεύουμε, δώσει ἔδαφος στήν ἑωσφορική καί Χριστομάχο Μασονία, νά βρεῖ χῶρο στρατολογήσεως μελῶν στή φιλανθρωπική κίνηση στή Θεσσαλονίκη καί ἔχει – ἔστω καί ἀνεπιγνώστως – δώσει τά εὔσημα «φιλο-εκκλησιαστικῆς» δράσεως σέ ἐπιφανέστατα στελέχη τοῦ Τεκτονισμοῦ, ὥστε νά ἀγρεύουν εὐκολότερα Χριστιανούς (ὅπερ ἔχουν ὡς καθῆκον), οἱ ὁποῖοι θά εἶχαν ἀλλιῶς πνευματικές ἀναστολές νά ἐνταχθοῦν στή «Βασιλική Τέχνη» τῆς Μασονίας (ὑπενθυμίζω, ὅτι ὁ Θεάνθρωπος Ἰησοῦς Χριστός δέν εἶναι γιά τούς Μασόνους «ὁ ὤν ἐπί πάντων Θεός» [Ρωμ. 9, 5] οὔτε ἵσος πρός τόν Πατέρα [Ἰω. 5, 18 καί 10, 15.30]). Ὁ ἴδιος ὁ Τέκτων πρώην Πρόεδρος τῆς ΦΑΑΘ διακηρύσσει, ὅτι σκοπός τοῦ Τεκτονισμοῦ πρέπει νά εἶναι «ἡ μεταφύτευση σέ ὅλα τά ἐδάφη τῆς κοινωνίας πού ζοῦμε»…12. Ἡ Ἱερά Μητρόπολη Θεσσαλονίκης, ἡ ὁποία φιλοτιμεῖται νά ἐπανδρώνει ἀπό τήν πεπροικισμένη χορεία τῶν «Συμπρωτευουσιάνων» Κληρικῶν της τά ὑψηλά πόστα καί ἄλλων Ἱερῶν Μητροπόλεων, καλεῖται νά ἀπαντήσει περί τοῦ τί προτίθεται νά κάνει ἐπί τέλους γιά τήν μασονική αὐτή κοινωνική ἐπέκταση καί δικτύωση στή Θεσσαλονίκη, ἐν διδασκαλίᾳ καί ἐν τῇ πράξει. Ἐξαντλεῖται ὁ «πνευματικός ἀνδρισμός» (Α΄ Κορ. 16, 13) τῶν ἰσχυρῶν Κληρικῶν της μόνον στούς ὑφισταμένους τους, ἤ κατά τήν ἐντολή τοῦ Χριστοῦ (Ματθ. 10, 18) ἀπευθύνεται καί στούς ἰσχυρούς τῆς γῆς, «καί ἐπί ἡγεμόνας δέ καί βασιλεῖς εἰς μαρτύριον αὐτοῖς»; Ἰδού ἡ ἀπορία …13. Τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο, τό ὁποῖο ἐπευλόγησε «τό μνημόνιο συνεργασίας» τῆς ἰδικῆς του Ἱερᾶς Μονῆς τῶν Βλατάδων καί τοῦ ἐκεῖσε Πατριαρχικοῦ Ἱδρύματος Πατερικῶν Μελετῶν μέ τήν ΦΑΑΘ, τί προτίθεται νά κάνει; Θά ἀφεθῇ στή συνήθη καί ὑποτιμητικῶς στοχεύουσα – ὅπως πάντοτε – στούς ἀφελεστάτους, μή καταδικαστική τῆς Μασονίας, διαβεβαίωση τοῦ κ.κ. Βαρθολομαίου, ὅτι ὁ ἴδιος «δέν εἶναι Μασόνος» (ἄρνηση πού εἶναι ὑποχρεωμένοι νά κάνουν οἱ συνεπεῖς Μασόνοι)[78]; Ἤ θά ἐξουδετερώσει τήν μασονική δικτύωση στούς θεσμούς τοῦ Θρόνου του; Τό Πατριαρχεῖο Ἀλεξανδρείας, πού ««τά ἔχει κάνει πλακάκια» μέ τήν Μασονία καί παρασημοφορεῖ τά τέκνα «τοῦ υἱοῦ τῆς χήρας»; https://katanixi.gr/i-ma

Ενημερωνουμε τους ενοριτες του Ιερου Ναου Αγιου Δημητριου Αχαρνων καί Παναγιας Σουμελα Παραμυθιας (Ανω Αχαρνων πρόποδες Παρνηθος), οτι κατοπιν αιτησεως πολλων εκ των ενοριτων μας αποφασισαμεν, αν θελη ο Θεός, να συνεχισωμεν καθε Τεταρτη περί ωραν 6ην μ.μ., οπως εκαμνομεν καί παλαιότερον να ψαλλωμεν Ιεραν Παρακλησιν, τον Εσπερινόν καί Ευχας υπέρ υγειας καί πρός θεραπείαν των εν ασθενειαις κατακειμενων καί υπό πνευματων ακαθαρτων οχλουμενων, εις τον Ιερον Ναόν Παναγιας Σουμελα Αγιας Αννας καί Αγιου Ραφαηλ .

Σ ΕΝΑ ΧΩΡΙΟ ΚΤΙΖΟΝΤΑΝ ΜΙΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑ...

Σ'ένα χωριό κτιζόταν μιά εκκλησία κι ο καθένας βοηθούσε όπως μπορούσε. Όποιος είχε ζώο το διέθετε για να κουβαλάει πέτρες και όσοι ήταν γεροί δούλευαν. Στό χωριό ήταν και μιά γιαγιά πολύ φτωχή, πού δεν είχε τίποτα να δώσει για τον ναό. Πονούσε η ψυχή της γι'αυτό και καθώς περνούσαν τα ζώα πού κουβαλούσαν τις πέτρες, μάζευε χορταράκια καί τούς τα έριχνε να τα τρώνε να παίρνουν δυνάμεις. Όταν τελείωσε ο ναός, έκαναν τα εγκαίνια και σε μιά επιγραφή έγραψαν το όνομα του Δεσπότη. Συνέβαινε όμως το εξής: μόλις γραφόταν το όνομα του Δεσπότη και έβαζαν την επιγραφή, την άλλη μέρα έβρισκαν σβησμένο το όνομά του καί γραμμένο το όνομα της γιαγιάς. Αυτό έγινε τρείς φορές. Απορούσαν όλοι καί φώναξαν την γιαγιά. Όταν εκείνη πήγε στο ναό, την ρώτησαν: Γιαγιά, τι στό καλό έκανες εσύ και γράφεται το όνομά σου στήν πλάκα, ενώ εμείς έχουμε χαράξει το όνομα του Δεσπότη; Καλό; Μα τι καλό να κάνω εγώ, παιδί μου, η φτωχή. Εκείνοι όμως επέμεναν. Τότε σκέφτηκε η γιαγιά και τούς αποκρίθηκε: Δέν έκανα τίποτα, παιδιά μου. Μόνο πού όταν έβλεπα τα ζώα πού κουβαλούσαν τις πέτρες για τον ναό, καιγόταν η ψυχή μου γιατί δεν μπορούσα εγώ να προσφέρω τίποτα, έτσι μάζευα χόρτα και τα έριχνα στα ζώα. Κι όμως, αυτά τα λίγα χόρτα της γιαγιάς έπιασαν τόσο τόπο όσο δεν έπιασε κανενός άλλου η προσφορά, γιατί ήταν πηγαία, ταπεινή και κρυφή. Άγιος Γεώργιος Καρσλίδης πηγή: Ρωμιοί του Βορρά. Γι᾿ αὐτὸ λέω. Ἀπὸ μᾶς ἐξαρτᾶται, ἂν γευθοῦμε ἢ ὄχι τὶς εὐλογίες ποὺ μᾶς δίνει ὁ Θεός. Πόσοι ἄνθρωποι τρῶνε μόνον ξερὸ παξιμάδι, ἀλλὰ μέρα - νύχτα δοξολογοῦν τὸν Θεὸ καὶ τρέφονται μὲ οὐράνια γλυκύτητα! Αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι ἀποκτοῦν μιὰ πνευματικὴ εὐαισθησία καὶ γνωρίζουν τὰ χάδια τοῦ Θεοῦ. Ἐμεῖς δὲν τὰ καταλαβαίνουμε, γιατὶ ἡ καρδιά μας ἔχει πιάσει γλίτσα καὶ δὲν ἱκανοποιούμαστε μὲ τίποτε. Δὲν καταλαβαίνουμε ὅτι ἡ εὐτυχία εἶναι στὴν αἰωνιότητα καὶ ὄχι στὴν ματαιότητα.

ΜΕΓΑΛΗ ΕΙΝΑΙ Η ΑΜΑΡΤΙΑ Η ΟΠΟΙΑ ΠΡΟΞΕΝΕΙΤΑΙ ΕΚ ΤΩΝ ΑΣΕΜΝΩΣ ΕΝΔΕΔΥΜΕΝΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ

ΕΠΙΚΟΔΟΜΗΤΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ! ΒΑΡΥΤΑΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΑΜΑΡΤΙΑ Η ΟΠΟΙΑ ΠΡΟΞΕΝΕΙΤΑΙ ΕΚ ΤΩΝ ΑΣΕΜΝΩΣ ΕΝΔΕΔΥΜΕΝΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ <<Ως δ' αν σκανδαλίση ένα των μικρών τούτων των πιστευόντων εις εμέ, συμφέρει αυτώ ίνα κρεμασθή μύλος ονικός εις τον τράχηλον αυτού και καταποντισθή εν τω πελάγει της θαλάσσης>> (Ματθ.ιη΄ 67). Οι σαρκικοί καλλωπισμοί είναι εναντίον των ιερών κανόνων, ως διδάσκουν οι Θείοι Πατέρες και το Ιερόν Ευαγγέλιον. Ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός πολύ θα τιμωρήση τους ανθρώπους εκείνους οι οποίοι στολίζονται σκανδαλωδώς, διότι φρονούν τα ανθρώπινα, τα γήϊνα και ουχί τα αιώνια: Ο Κύριος ημών πτωχικά ενδύματα εφόρει. Θρηνεί ο Προφήτης Ιερεμίας, τους άνδρας της Ιερουσαλήμ, διότι εκαλλωπίζοντο, με λαμπρά και κόκκινα ιμάτια, ύστερα δε εφορούσαν πτωχικά ευτελέστατα και βρωμισμένα. Ο στολισμός είναι σατανικός έρως, διότι ίχνος αγάπης Θεϊκής δεν υπάρχει εις τους τοιούτους: <<Και απολώ εξ αυτού λέγει ο Κύριος φωνήν χαράς, οσμήν μύρου και φως λυχνίας>>. Επαίδευσεν ο Θεός την Ιεζάβελ με κακόν θάνατον, και έφαγον οι σκύλοι το σώμα της, διότι είχε αφοσιωθή πως να καλλωπισθή να αρέση εις τους ανθρώπους προς πορνείαν, όπου την εκρήμνισεν ο βασιλεύς από το παράθυρον και έγινε λεπτά τεμάχια το σώμα της, και δεν επέτρεψε ούτε να ταφή. Ουαί και αλλοίμονον, εις τα τοιαύτα γύναια, όπου δεν φοβούνται την αμαρτίαν, και γίνονται αιτία και καταστροφή των ανθρώπων. Κλαίει και αναστενάζει εκάστου χριστιανού η ψυχή βλέπουσα την γύμνωσιν των γυναικών, να περιφέρωνται τας οδούς χωρίς φιλότιμον και ίσθημα θρησκείας, προς αποπλάνησιν των ανδρών. Δια τας αχαλινώτους επιθυμίας της ενδύεται η αχαλίνωτος γυνή με στολίδια και μαργαριτάρια, πως να αγγιστρεύση τους ορώντας αυτήν. Περιφέρεται ως ένα άγαλμα γυμνόν εις τας οδούς, έξω τα συήθη και βραχίονας, δια να ελκύση τους άνδρας εις επιθυμίαν σαρκικήν. Είναι δυνατόν, λέγει, ο Θείος Ιερώνυμος να μη κινηθούν εις πορνείαν, νεύρα, φλέβες, σάρκα, αίμα. Λέγει ο Θείος Χρυσόστομος: <<Έλκεται και παγιδεύεται ευκόλως η γυναίκα εις τα σαρκικά της θελήματα, προξενούσα δια των καλλωπισμών της τους άνδρας εις πορνείαν>>. Η ζωή των χριστιανών είναι πένθος και θλίψις, και δεν είναι διαφθορά πορνείας και ακολασίας. Ο Δαβίδ, εφόρεσε σάκκον να εξιλεώση τον Θεόν, όπου έπεσεν εις αμαρτίαν. Και οι Νινευίται σάκκον και στάκτην έβαλον εις εαυτούς κλαίοντες και οδυρόμενοι και πενθούντες δια να τους συγχωρήση ο Θεός. Τα ενδύματα κάμνουν τον άνθρωπον υπερήφανον και εγωϊστήν, ώστε να μη καταδέχεται, να ομιλή με τους κατωτέρους του. Θέλει μόνον αυτόν να τον τιμούν, να είναι πάντες εις τας διαταγάς του. Το εωσφορικόν τάγμα επήγε εις το αιώνιον πύρ της κολάσεως εξ' αιτίας της υπερηφανείας. Λέγει ο κύριος: <<Οι υπερηφανευόμενοι εξολοθρευθήσονται, οι δε ταπεινοί έχουσι την χάριν>>. Να ενδυώμεθα, δια τον Κύριον. <<Όσοι εις Χριστόν εβαπτίσθητε, Χριστόν ενεδύσθασθε>>. Να αγαπώμεν τα καλά και ταπεινά, και να αποφεύγωμεν τον ψευδοπολιτισμόν, διότι κολάζομεν την ψυχήν μας. Ουαί εις εκείνον τον άνθρωπον ή άνδρα ή γυναίκα όπου προξενεί το σκάνδαλον, καλλίτερον ήτο να μην είχε γεννηθή. Εις δε τους άνδρας, λέγω ότι, αποκλειστικώς και μόνον αυτοί είναι οι αίτιοι, οίτινες επιτρέπωσι την γύμνωσιν των γυναικών των και των θυγατέρων των, και έχουσιν ακεραίαν την ευθύνην της βαρυτάτης αυτής αμαρτίας, δια την οποίαν θέλουσι δώση φοβεράν απολογίαν εις τον φοβερόν Κριτήν. Ο Άγιος Χρυσόστομος λέγει: <<Χρυσίον αν απωλέσης δύνασαι πάλιν ανακτήσασθαι, χρόνον δε αν απώλεσας δυσκόλως αυτόν αναλήψη>>. Ο προφ. Ησαΐας: <<Ταχύ έρχεται και ου χρονιεί>>. Ο προφ. Αβακκούμ: <<Ερχόμενος ήξει και ου χρονήσει>>. Σειράχ: <<Ενθυμήσου άνθρωπε ότι ο θάνατος δεν αργεί να έλθη>>. Και ως διαλαμβάνεται εν τω θείω Ευαγγελίω: <<Γρηγορείτε και προσεύχεσθε, ότι δεν ηξεύρετε την ημέρα, ουδέ την ώραν, εν η ο Υιός του ανθρώπου έρχεται>>. <<Ψυχή μου, ψυχή μου. Ανάστα τι καθεύδεις, το τέλος εγγίζει>>, τι κοπιάς και θλίβεσαι και στενοχορείσαι. Ετοιμάζου δια των καλών σου έργων προς αναχώρησιν, δια την παντοτεινήν σου πατρίδα. Μην αμελής και σε εύρη ο θάνατος απαρασκεύαστον διότι εκεί δεν υπάρχει έλεος και φιλανθρωπία, αλλά κρίσις και ανταπόδοσις. <<Οι μεν τα αγαθά πράξαντες εις αιώνιον ζωήν, οι δε τα φαύλα, και αισχρά πράξαντες εις παντοτεινήν καταδίκην>> (Ιερόν Ευαγγέλιον). Πλάνη μεγάλη και τέχνη του διαβόλου είναι ο σωματικός καλλωπισμός εν γένει ανδρών και γυναικών. Ένεκεν τούτου, του Ολοφέρνους ο οφθαλμός ήρπασε το σανδάλιον της Ιουδίθ. Οι ιεροί Απόστολοι, λέγουσι ότι, οι καλλωπισμοί των ενδυμάτων, είναι άγγιστρα της σαρκικής ηδονής. Η Θάμαρ, η νύμφη του Ιούδα, εκαλλωπίσθη ως πόρνη και συνευρέθη με τον πενθερόν της. Ο Ισίδωρος ο Πηλουσιώτης, καταδικάζει αυστηρώς τη γυναίκα όπου καλλωπίζεται, διότι δεν υπάρχει άλλος λόγος παρά να απατήση τους άνδρας εις σαρκικήν ηδονήν. Λέγει ο Κύριος. Αλλοίμονον εις εκείνον τον άνθρωπον, όπου προξενεί σκάνδαλον, είτε δια χειρονομίας, είτε δια των ανηθίκων, κινήσεων χορών και των διασκεδάσεων, του εξευτελισμού, της γυμνότητος, να είναι έξω τα στήθη των ως αγάλματα, να περιφέρωνται εις τας οδούς άνευ συστολής και σεβασμού κοινωνίας. Θα είναι φοβερά η καταδίκη των δια το σκάνδαλον. <<Φοβερόν το εμπεσείν εις χείρας Θεού ζώντος. Το σώμα κοσμείς, της ψυχής ημελημένης, πορνείαν απονέμεις τη ψυχή>>. Λέγει ο Μ. Βασίλειος: <<Ότι στολίζετε ένα ανδριάντα ακίνητον τυφλόν και κωφόν>>. Ο Δαβίδ δια να ιδή λουομένην την Βηρσαβεέ, έπεσεν εις μοιχείαν και φόνον. Ήτο καλλίτερον ο άνθρωπος, ο οποίος κυριεύεται από το πάθος της πορνείας να ήτο τυφλός. Ο Άγιος Ισίδωρος ο Πηλουσιώτης επαινεί μίαν γυναίκα, η οποία εφύλαξεν καθαράν την παρθενίαν της, ήτις είχε κυριεύσει ένα νέον το κάλλος της προς πορνείαν. Γνωρίσασα αύτη τον σκοπόν του εξύρισε την κεφαλήν της, και λαβούσα στάκτην ήλειψε το πρόσωπόν της, η οποία έγινε ελεεινόν θέαμα εις τους βλέποντας. Και την οποίαν απεστρέφοντο, καθώς την έβλεπον, διότι τότε η πρώην ωραία έγινε ελεεινόν θέαμα. Λοιπόν αυτήν την αγνήν θυγατέρα και παρθένον, ας μιμηθούν, και αι γυναίκες να καλύψουν το σώμα των, να φυλάξουν αγνήν την τιμήν των, να γίνουν νύμφαι του Κυρίου, ως καλαί και ηθικαί οικοδέσοιναι, να φέρουν και τέκνα τέκνων να τα παιδαγωγήσουν εν παιδεία και νουθεσία, ως αρμόζει εν τη Εκκλησία και εν τη κοινωνία, να γίνουν γονείς καλοί να μιμηθούν τους προπάτοράς μας, όπου ετίμησαν ως κορώνα το μυστήριον του Γάμου εκπληρούντες μίαν μεγάλην υπόσχεσιν ως διατάσσει η Αγία μας Εκκλησία. <<Ους έσμιξε ο Θεός άνθρωπος μη χωριζέτω>>. Είθε πάντες όσοι έλαβον το μυστήριον τούτο, ας ευχηθούμε, να το φυλάξουν αγνόν και τίμιον, να ενωθούν και εις την άλλην ζωήν, ως ανριβώς είμεθα πεπεισμένοι ότι υπάρχει και εκεί ένωσις πνευματικής αγάπης. Γένοιτο.

ΤΟ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΣΧΟΛΙΟΝ ΕΓΡΑΦΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΛΑΟ ΤΗΣ ΠΑΦΟΥ ... ΣΑΝ ΝΑ ΔΙΑΒΑΖΩ ΤΙΣ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΕΣ ΤΩΝ ΕΝΟΡΙΤΩΝ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΤΡΙΑΔΟΣ ΚΑΤΩ ΗΛΙΟΥΠΟΛΕΩΣ ΔΙΑ ΤΗΝ ΒΙΑΙΑΝ ΚΑΤΑΛΗΨΙΝ ΤΟΥ ΝΑΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΣΤΕΓΗΣ ΦΙΛΟΞΕΝΙΑΣ ΚΛΗΡΙΚΩΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΠΑΝΘΡΩΠΟΝ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑΝ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΙΕΡΕΩΣ ΘΩΜΑ ΚΟΝΤΟΓΙΑΝΝΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΚΔΙΩΞΙΝ ΤΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΙΚΙΑΝ ΤΟΥ ...

Σημεία των καιρών 3 2 ώρ. · σ.σ. Εστάλη στην σελίδα..👇«Στην Αρχιεπισκοπή δεν βρήκαμε τον Καλό Σαμαρείτη. Βρήκαμε αυτόν που χτυπά και προσπερνά.» «Ο Καλός Σαμαρείτης λείπει από την Αρχιεπισκοπή» Όταν ο Αρχιεπίσκοπος καλεί την Αστυνομία για να διώξει τον ίδιο του τον επίσκοπο, η Εκκλησία παύει να είναι Μητέρα και γίνεται μηχανισμός φόβου. Χωρίς κατηγορίες. Χωρίς δικαιοσύνη. Χωρίς έλεος. Η αργία και η έκπτωση του Μητροπολίτη Πάφου Τυχικού δεν θυμίζουν Εκκλησία Χριστού, αλλά καθεστώτα που φοβούνται την αλήθεια. Ο Χριστός δικάστηκε άδικα. Και εσείς μάθατε από τους διώκτες Του. Δεν σας ένοιαξε αν πεινά, αν διψά, αν είναι άρρωστος, αν ζει ή αν αντέχει. Περάσατε δίπλα του όπως ο ιερέας και ο Λευίτης. Ή μήπως χειρότερα; Σαν τους ληστές που χτύπησαν, αφαίρεσαν και εγκατέλειψαν. Και μετά τολμάτε να λειτουργείτε. Και μετά τολμάτε να κηρύσσετε. Υποκρισία στο μεγαλείο της. Στο ίδιο σας το παιδί. Στον επίσκοπό σας. Στον άνθρωπο. Αυτή δεν είναι Εκκλησία δικαιοσύνης. Δεν είναι Εκκλησία αγάπης. Δεν είναι Εκκλησία Χριστού. Είναι ντροπή. Και ντρέπεται και η ίδια η ντροπή. ¨(ο Λαός της Πάφου)

ΑΓΙΟΣ ΜΑΞΙΜΟΣ ΟΜΟΛΟΓΗΤΗΣ

ΣΗΜΕΡΑ ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΜΑΞΙΜΟΥ ΤΟΥ ΟΜΟΛΟΓΗΤΟΥ Σημερα εις τό παρεκκλήσιον της Παναγιας Παραμυθιας στους Προποδες της Παρνηθος ετιμησαμε καί την μνημη του Αγιου Μαξιμου του Ομολογητου αναφερθεντες εις τον διαλογο που ειχε ο οσιος με τους απεσταλμενους του Πατριαρχου Κων/λεως, από τόν οποίον (διαλογον) βγαινουν πολυ σπουδαια μηνυματα καί διδαγματα καί σε μας σημερα: Ρώτησαν, λοιπόν. οι διώκτες, ιερείς και απεσταλμένοι του Πατριάρχη Κωσταντινουπόλεως, τον Αγιώτατον Μάξιμον: -Ου κοινωνείς τω θρόνω Κωνσταντινουπόλεως; ( Δεν έχεις εκκλησιαστικήν κοινωνίαν -και σχέση με το Πατριαρχείον Κωνσταντινουπόλεως;) Και είπεν: -Ου κοινωνώ, (όχι, δεν έχω εκκλησιαστικήν κοινωνίαν και σχέση)! -Δια ποίαν, ου κοινωνείς, αιτίαν; είπον. Απεκρίθη, (ο άγιος Μάξιμος ), ότι τας Αγίας Τέσσερας Συνόδους εξέβαλον δια των εν Αλεξανδρεία γενομένων εννέα κεφαλαίων. Και δια της εν ταύτη τη πόλει γενομένης παρά Σεργίου Έκθέσεως, και δια τούτο προσεχώς επί της έκτης Ινδικτιώνος εκτεθέντος Τύπου. Και ό,τι όπερ εδογμάτισαν δια της Εκθέσεως, δια του Τύπου ηκύρωσαν. Και καθείλον εαυτούς πολλάκις, (και αυτοκαθαιρέθηκαν πολλές φορές) Οι τοίνυν υφ' εαυτών κατακριθέντες, (αυτοί λοιπόν, που καθαιρέθηκαν μόνοι τους εξ αιτίας της αιρετικής ομολογίας τους), και υπό των Ρωμαίων, (και, επίσης, καθαιρέθηκαν και από την Εκκλησίαν της Ρώμης), και οι μετά ταύτα επί της ογδόης Ινδικτιώνος γενομένης συνόδου καθαιρεθέντες, ποίαν επιτελέσουσιν μυσταγωγίαν, ή ποίον Πνεύμα,τοις παρά των τοιούτων επιτελουμένοις επιφοιτά; (ποιά μυσταγωγία, λοιπόν, θα επιτελέσουν αυτοί που έπεσαν στην αίρεση ή ποιό Άγιον Πνεύμα επιφοιτά σε αυτούς που ιεροπρακτούν με αυτόν τον τρόπον;) Και λέγουσιν αυτώ: (μια ερώτηση που και σήμερα την κάνουν με οργήν και χλευασμόν οι μοντερνιστές χριστιανοί, αιρετικοί ή αιρετίζοντες, προς τους Ορθόδοξους:) -Συ μόνος σώζη, και πάντες απόλλυνται; (Εσύ μόνος θα σωθείς και όλοι οι άλλοι θα χαθούν;) Και είπεν, (στους Διώκτες του ο Άγιος Μάξιμος): -Ουδένα κατέκρινον οι τρείς Παίδες, μη προσκυνήσαντες τη εικόνι, πάντων ανθρώπων προσκυνούντων, (ενώ την προσκυνούσαν πάντες οι άνθρωποι). Ου γαρ εσκόπουν, (διότι δεν πρόσεχαν), τα των άλλων,(τι έκαναν οι άλλοι), αλλ'εσκόπουν, (φρόντιζαν ), όπως αν αυτοί μη εκπέσωσι της αληθούς ευσεβείας, (πώς αυτοί οι ίδιοι- οι Τρείς Παίδες, δηλαδή- δεν θα ξεπέσουν από την αληθινήν ευσέβειαν). Ούτω (έτσι) και Δανιήλ βληθείς εις τον λάκκον των λεόντων, ου κατέκρινἐν τινα, (δεν κατέκρινε κάποιον), των μη προσευξαμένων τω Θεώ, (από αυτούς που δεν προσευχήθηκαν στον Θεόν), -κατά το θέσπισμα Δαρείου - (σύμφωνα με την διαταγήν του Δαρείου), αλλά το ίδιον εσκόπησεν, (αλλά κοίταγε, τί θα πράξει ο ίδιος, πώς δηλαδή, ο ίδιος, δεν θα παραβεί το Θέλημα του Θεού)! Και είλετο (προτίμησε) αποθανείν, (να πεθάνει), και μη παραπεσείν τω Θεώ, (παρά να αμαρτήσει ενώπιον του Θεού), και, υπό της ιδίας μαστιγωθήναι συνειδήσεως (και να μαστιγώνεται από τη δική του συνείδηση) επί τη παραβάσει (εξ αιτίας της παράβασης ) των φύσει νομίμων. Καμέ ουν, (και μένα, λοιπόν), η δω ο Θεός, (να μην επιτρέψει ο Θεός), κατακρίναι τινά, (να κατακρίνω οποιονδήποτε) ή ειπείν (ή να πω), ότι εγώ μόνος σώζομαι. Αιρούμαι δε αποθανείν, (προτιμώ δε να πεθάνω), ή θρόησιν έχειν περί το συνειδός, (παρά να έχω ταραχή στη συνείδηση ), ότι περί την εις Θεόν πίστιν παρεσφάλην, καθ' οιονδήποτε τρόπον, (ότι έσφαλα στά θέματα της Πίστεως -της προς τον Θεό- κατά οποιονδήποτε τρόποn) .....Το Πνεύμα το Άγιον δια του Αποστόλου, και αγγέλους αναθεματίζει, παρά το κήρυγμά τι νομοθετούντας, (εφόσον νομοθετούν αντίθετα με το κήρυγμα των Αποστόλων). (PG Μigne 90, 120,121)