ΘΑ ΑΓΩΝΙΣΘΟΥΜΕ ΩΣ ΕΧΟΜΕΝ ΧΡΕΟΣ ΝΑ ΕΦΑΡΜΟΣΘΗ Η ΚΑΝΟΝΙΚΗ ΤΑΞΙΣ

ΓΝΗΣΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΣΤΡΟΓΓΥΛΗ 194 00 Τ.Θ. 54 ΚΟΡΩΠΙ ΑΤΤΙΚΗΣ ΤΗΛ. 210.6020176, 210.6021467, 210 2466057 Α. Π. 219 ᾿Εν ᾿Αθήναις τῇ 28-9-2001 (π.ἡ.). ΠΡΟΣ τόν Μακαριώτατον ᾿Αρχιεπίσκοπον καί Πρόεδρον τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου κ. ΑΝΔΡΕΑΝ. Κοινοποποίησις: Σεβασμιωτάτους ᾿Αρχιερεῖς τῆς Γνησίας ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας. Μακαριώτατε, εὐλογεῖτε. ῾Ο Χριστός εἴη ἐν τῷ μέσῳ ἡμῶν. Μετά ἀπό τάς δύο ἀτυχεῖς συγκλήσεις καί ματαιώσεις τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου τῆς ῾Ιεραρχίας τήν 4-7-2001 καί 19-9-2001, τάς ὁποίας ἐματαιώσατε τήν τελευταίαν στιγμήν καί ἐνῶ εὑρισκόμεθα εἰς τήν αἴθουσαν τῶν συνεδριάσεων, μέ τήν πρόφασιν - δικαιολογίαν, ὅτι δῆθεν "δέν ὑπῆρχε ἀπαρτία ᾿Επισκόπων", ἐνῶ, καθ᾿ ἡμᾶς, ἄλλοι λόγοι ἐπέβαλον αὐτάς τάς ἐπιλογάς, καθηκόντως προάγομαι καί πάλιν νά γράψω. ῾Η Μακαριότης σας, ὡς Πρόεδρος τῆς ῾Ι.Σ., φρονῶ ὅτι εἶσθε ἐξαιρετικά ἐκτεθειμένος, διότι ὁ λόγος πού ἐπεκαλέσθητε περί "ἀπαρτίας" (ὡς νά ἐπρόκειτο περί Διοικητικοῦ Συμβουλίου Συλλόγου τινός) δέν ἰσχύει, ἀλλά καί ἄν προεβλέπετο ἀπό κάποιον Κανόνα θέμα "ἀπαρτίας", αὕτη, νομίζω, ὑπῆρχεν καί εἰς τάς δύο ματαιωθείσας Συνόδους. Διά τοῦτο εἴπομεν, ὅτι ἄλλοι εἶναι οἱ λόγοι πού σᾶς ἐξώθησαν νά ματαιώσητε ταύτας μετατρέψαντες τήν ῾Ιεράν Σύνοδον εἰς ἕνα "Διοικητικό Συμβούλιο" κοσμικοῦ τινός Σωματείου. Λέγομεν ὅτι τά περί "ἀπαρτίας" ἐπινοήματα δέν εὐσταθοῦν εἰς τάς Συνόδους, διότι ἀπό ὅσα γνωρίζομεν οἱ ῾Ιεροί Κανόνες δέν ὁμιλοῦν δι᾿ "ἀπαρτίαν", ἀλλά ἐπιλαμβάνονται τῆς ὀλιγωρίας κλπ. τῶν ᾿Επισκόπων ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι προσκαλούμενοι εἰς τάς Συνόδους δέν προσέρχονται. ᾿Εν προκειμένῳ ἄν ἕνας ἤ δύο ᾿Αρχιερεῖς δι᾿ ἀποχρῶντα λόγον δέν προσῆλθον τήν 4 ᾿Ιουλίου, ἤ τήν 19 Σεπτεμβρίου, ἡ δικαιολογημένη ἤ καί ἀδικαιολόγητος ἀπουσία των δέν ἠδύνατο νά ἀναβάλῃ, οὔτε νά ματαιώσῃ τήν συνεδρίασιν τῆς Συνόδου. Αὕτη ἔπρεπε νά συνεδριάσῃ Κανονικῶς μέ τούς προσελθόντας, ἐπιλαμβανομένη πρωτίστως τῶν ἀδικαιολογήτως μή προσελθόντων εἰς τήν ῾Ιεράν Σύνοδον. Εἰς τήν ἀναβληθεῖσαν Σύνοδον τῆς 4 ᾿Ιουλίου ἐπί 7 ᾿Αρχιερέων, δυναμένων νά προσέλθουν, παρόντες ἦσαν οἱ 4. Τήν δέ 19 Σεπτεμβρίου πάλιν ἐκ τῶν 8 δυναμένων νά προσέλθουν ἦσαν παρόντες 5, τοῦ πέμπτου, ἥτοι τοῦ Σεβ/του Παναρέτου παρισταμένου διά κανονικοῦ ἀντιπροσώπου του. ῾Ερμηνεύοντες ἡμεῖς τά γεγονότα καταλήγομεν εἰς τήν βεβαίαν ἄποψιν, ὅτι ὁ λόγος πού σᾶς ἠνάγκασε νά προσδιορίσετε δύο Συνόδους καί νά τάς ματαιώσετε, εἶναι ἀποκλειστικά νά ἐμφανίζεται ὁ ᾿Αρχ/πος, ὅτι συγκαλεῖ κανονικά τήν Ι.Σ.Ι., ἐνῶ συγχρόνως μεθοδεύεται καί ἐξασφαλίζεται ἡ μή λειτουργία τῆς Συνόδου. Δυστυχῶς τό παρασυνοδικόν κατεστημένον ἔφθασε καί μέχρις αὐτό τό σημεῖον, νά χρησιμοποιῇ τόσον εὐτελιστικά καί ὑστερόβουλα, καί τήν Μακαριότητά σας καί τόν ὕψιστον καί ἱερώτατον θεσμόν τῆς Συνόδου. Ποῖον ἄλλο "ἔγκλημα" των ἀπομένει ἀδιάπρακτον; Εὐσεβάστως, λοιπόν, θέλω νά σᾶς ἐπιστήσω τήν προσοχήν, ὄτι μέ τάς δύο θεωρητικῶς προσδιορισθείσας συγκλήσεις τῆς Συνόδου (4 ᾿Ιουλίου καί 19 Σεπτεμβρίου), δέν ἐκαλύψατε τήν Κανονικήν σας ὑποχρέωσιν περί συγκλήσεως τῆς Ι.Σ., ἀλλ᾿ ἐξετέθητε περισσότερον, διότι: α) ᾿Αποφασίσατε τάς συγκεκριμένας Συνόδους ὑπό τήν προϋπόθεσιν καί προοπτικήν ὅτι δέν θά πραγματοποιηθοῦν. Μέ τόν τρόπον ὅμως αὐτόν ἐχάθη διά τόν ῾Ιερόν τῆς ᾿Εκκλησίας ᾿Αγῶνα πολύτιμος χρόνος νά ἀντιμετωπισθοῦν γνωστά σοβαρά τραύματα εἰς τό σῶμα τῆς ᾿Εκκλησίας τά ὁποῖα αἱμορραγοῦν, ἐνῶ ἐκερδήθη αὐτός ὁ χρόνος διά λογαριασμόν τοῦ παρασυνοδικοῦ κατεστημένου, τό ὁποῖον δέν διανοεῖται νά εὑρεθῇ ἀντιμέτωπο μέ τά συγκεκριμένα σοβαρά ᾿Εκκλησιαστικά θέματα. β) ῾Ωρίσατε ῾Ημερησίαν Διάταξιν μέ νεώτερα καί δή ἀόριστα καί ἀσαφῆ θέματα, ἀναφερόμενα εἰς δημοσιεύματα καί ἐπιστολάς μου, τά ὁποῖα θέτετε ὑπό "κατηγορίαν" καί "ὑποδικίαν" διά νά ἀμαυρώσετε καί αὐτά καί τήν ἐλαχχιστότητά μου, τόν ᾿Επίσκοπο Κήρυκο. ᾿Αποσιωπᾶτε ὅμως ὅλα τά θέματα εἰς τά ὁποῖα ἀναφέρονται αὐτά τά κείμενά μας καί δή ἀποσιωπᾶτε τά δημοσιεύματα τοῦ ΚΗΡΥΚΟΣ. πρός τά ὁποῖα ἀπαντῶμεν. ῞Οπως, ὅμως προέκυψεν ἀπό τάς δύο ἀδικαιολογήτως ματαιωθείσας Συνόδους δέν ἐπιθυμεῖτε τήν ἐξέτασιν τῶν θεμάτων καί αὐτῆς τῆς ῾Ημερησίας Διατάξεώς σας, διότι ἡ ἐξέτασις καί ἀνάλυσις αὐτῶν θά φέρῃ ἀναγκαστικά ἐπί τῆς τραπέζης τῆς Ι.Σ. καί ὅλα τά ἐκκρεμοῦντα θέματα Πίστεως καί ῾Ομολογίας, διότι αὐτά εἶναι τό ἀντικείμενο τῶν κειμένων μας...Αὐτό ἀκριβῶς φοβεῖται τό παρασυνοδικόν κατεστημένον, διότι δέν θέλει νά χαλάσουν τά σχέδιά του, πού εἶναι σχέδια τοῦ Παλαιοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ. ῾Ετέρωθεν αἱ μέχρι σήμερον παράνομοι "ἀποφάσεις" σας προκαλοῦν τό δίκαιον καί τήν ἀλήθειαν, ἀλλά καί τρομοκρατοῦν τούς ἐνόχους. γ) Περιφρονήσατε ἐπανειλημμένα καί δέν ἐλάβατε καθόλου ὑπ᾿ ὄψιν ἐγγράφους πρός τήν ῾Ιεραρχίαν παραστάσεις, ἀναφοράς, ὑπομνήματα καί ἐνστάσεις τοῦ Σεβ/του κ. Παναρέτου καί τῆς ἐλαχιστότητός μου, χωρίς ἀσφαλῶς νά ἔχετε αὐτό τό δικαίωμα, οὔτε ἡ Μακαριότης σας, οὔτε οἱοσδήποτε ἄλλος. Καί τοῦτο ἐγένετο κατ᾿ ἀπαίτησιν τῶν γνωστῶν συμβούλων σας. Κατόπιν ὅλων αὐτῶν Σᾶς παρακαλοῦμε καί πάλιν νά παραμερίσετε τούς συμβούλους σας, νά συνεργασθῆτε ἐν Συνόδῳ μέ τούς ᾿Αρχιερεῖς τῆς ᾿Ενδημούσης, καί νά ἀποφασισθῇ Κανονικῶς ἡ ἄμεσος σύγκλησις τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου. ῾Η ᾿Ενδημοῦσα Σύνοδος θά πρέπει νά μελετήσῃ ὅλα τά σχετικά ἔγγραφα, τά ὁποῖα ἀπεστάλησαν καί πρός ῾Υμᾶς καί πρός τούς Σεβ/τους ᾿Αρχιερεῖς - μέλη τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου τῆς ῾Ιεραρχίας, καί κατόπιν ἀφοῦ προσδιορίσῃ καί ἱεραρχήσῃ τά θέματα καί ὁρίσῃ εἰσηγητάς, νά προσδιορίσῃ καί τήν νέαν ἡμερομηνίαν συγκλήσεως τῆς Ι.Σ.Ι. ῾Ωστόσον διά νά ἀποκλείσωμεν κάθε δικαιολογίαν καί κάθε ἁμαρτωλήν πρόφασιν προερχομένην ἀπό τό παρασυνοδικόν κατεστημένον, σᾶς γνωρίζομεν ὅτι τήν ἀνάγκην φιλοτιμίαν ποιούμενος, ἀναγκάζομαι νά δηλώσω (χωρίς αὐτό νά θεωρηθῇ ὡς ὑπαναχώρησις) ὅτι, προκειμένου νά διευκολύνω τήν ἄμεσον σύγκλησιν καί συνεδρίασιν τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου, δέχομαι ἀκόμη καί αὐτήν τήν ὑφισταμένην Η.Δ. (Α.Π. 3156/31-8-2001(π.ἡ.), διότι, ὡς ἔχει αὕτη, καί διά τῆς ἀντιστρόφου πορείας, πού ἀναγκαστικά θά ἀκολουθηθῇ, θά φθάσωμεν ἕως καί τό 1997 καί τό 1995, ἀλλά καί εἰς αὐτό τό 1975. ῾Επομένως,δέον ὅπως εἴμεθα ὅλοι προετοιμασμένοι νά παρατείνωμεν τάς Κανονικάς καί οὐσιαστικάς ἐργασίας δι᾿ ὅσον χρόνον ἀπαιτηθῇ. ῞Οσον ἐξαρτᾶται ἀπό ἡμᾶς τόν ᾿Επίσκοπον Κήρυκον θά ἀγωνισθοῦμε, ὡς ἔχομεν χρέος, νά ἐφαρμοσθῇ ἡ Κανονική τάξις καί νά ἐκφρασθοῦν ἐλεύθερα οἱ ᾿Αρχιερεῖς, χωρίς τήν ἔμμεσον ἤ ἄμεσον παρέμβασιν τοῦ παρασυνοδικοῦ κατεστημένου. Παρακαλεῖσθε, πρώτιστα ῾Υμεῖς, ὡς Πρόεδρος πού εἰσηγηθήκατε καί ἐγκρίνατε τά θέματα τῆς ῾Ημερησίας Διατάξεως, νά εῖσθε προδιατεθειμένος νά πραγματοποιήσωμεν μίαν Κανονικήν καί ᾿Ορθόδοξον Σύνοδον, ἡ ὀποία θά ἐξετάσῃ τά θέματα ἐλεύθερα καί θά συσκεφθῇ ἐν Πνεύματι ἁγίῳ. Πρός τόν σκοπόν αὐτόν ἡμεῖς εὐσεβάστως ζητοῦμεν, ὅπως μετά τήν προσφώνησίν - εἰσήγησιν Σας, πού θά κάνετε ἐπί τῶν θεμάτων τῆς ῾Η.Δ., (πού ῾Υμεῖς μετά τοῦ Σεβ/του Νικολάου ὡρίσατε), κατά τήν Κανονικήν τάξιν, δοθῇ ἀμέσως ὁ λόγος εἰς τούς "κατηγορουμένους", ἤτοι εἰς τήν ἐλαχιστότητά μου καί εἰς τόν ἐλλογ. κ. ᾿Ελευθέριον Γκουτζίδην, ὥστε νά εἰσηγηθῶμεν καί ἡμεῖς ἐπί τῶν θεμάτων πρός τήν ῾Ιεράν Σύνοδον. ἡ ὁποία παρακαλοῦμε νά συνεδριάσῃ καί μέ ἀνοικτάς τάς θύρας, ὥστε νά εἶναι εὐχερής ἡ παρακολούθησις τῶν ἐργασιῶν μας καί ὑπό παντός τρίτου, ἤτοι τῶν ὀρθοδόξων Κληρικῶν καί Λαϊκῶν, χωρίς ἐννοεῖται νά ἔχουν τό δικαίωμα τῆς παρεμβάσεως. Διατελοῦντες ἐν Χριστῷ ἀδελφός καί συλλειτουργός ῾Υμῶν ἀσπαζόμεθα ῾Υμετέραν Μακαριότητα. + ῾Ο Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς ΚΗΡΥΚΟΣ

Η 60ή ΕΠΕΤΕΙΟΣ (1η ΣΕΠΤ. 1948 – 1η ΣΕΠΤ. 2008) ΑΠΟ ΤΗΝ ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΑΝ ΤΟΥ ΤΡΙΜΥΘΟΥΝΤΟΣ ΣΠΥΡΙΔΩΝΟΣ. ΑΝΑΦΟΡΑ ΕΙΣ ΤΑΣ ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΑΣ ΤΟΥ 1948 ΚΑΙ ΤΗΝ ΥΠΟΥΛΟΝ ΚΑΙ ΔΟΛΙΑΝ ΠΟΛΕΜΙΚΗΝ ΚΑΤ' ΑΥΤΩΝ. ΠΟΙΟΝ ΤΟ ΙΔΙΚΟΝ ΜΑΣ ΧΡΕΟΣ

«ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΘΗΣΑΥΡΙΣΜΑΤΑ» Ιεραποστολικόν Φυλλάδιον, το οποίον ἐκδίδεται από τον Ιεραποστολικόν Σύνδεσμον Κληρικων και Ενοριτων Ἱερού Ναού Αγίου Σπυρίδωνος Καρέα, παράρτημα του επίσης Ιεραποστολικού φυλλαδίου: «Ἀντιαιρετικός Αγών» του Ιερού Ναού Αγίας Τριάδος (Χριστοῦ Παντοκράτορος) και του Ἱερού Παρεκκλησίου Αγίων Κηρύκου & Ἰουλίττης Κάτω Ηλιουπόλεως. Δι’ αλληλογραφίαν απευθύνεσθε: Ἐπίσκοπον Κήρυκον Κοντογιάννην, Μητροπολίτην ΓΟΧ Μεσογαίας και Λαυρεωτικῆς (και Τοποτηρητην Ι. Αρχιεπισκοπῆς Αθηνων) Κήρυκον, Ἱερόν Ναόν Αγίου Σπυρίδωνος Λεωφόρος Αγ. Ιωάννου 56 Καρέας Αττικής ΑΡΙΘΜ. ΦΥΛΛΟΥ 705 ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 2017 ΑΙ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΑΙ ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΑΙ ΤΟΥ 1948 (ΑΠΟ «ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΗΡΥΚΟΣ») Η 60ή ΕΠΕΤΕΙΟΣ (1η ΣΕΠΤ. 1948 – 1η ΣΕΠΤ. 2008) ΑΠΟ ΤΗΝ ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΑΝ ΤΟΥ ΤΡΙΜΥΘΟΥΝΤΟΣ ΣΠΥΡΙΔΩΝΟΣ. ΑΝΑΦΟΡΑ ΕΙΣ ΤΑΣ ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΑΣ ΤΟΥ 1948 ΚΑΙ ΤΗΝ ΥΠΟΥΛΟΝ ΚΑΙ ΔΟΛΙΑΝ ΠΟΛΕΜΙΚΗΝ ΚΑΤ' ΑΥΤΩΝ. ΠΟΙΟΝ ΤΟ ΙΔΙΚΟΝ ΜΑΣ ΧΡΕΟΣ Τήν Κυριακήν 1ην Σεπτεμβρίου 2008 (π.ἡ.) συνεπληρώθησαν 60 ἔτη ἀπό τῆς ἱστορικῆς ἐκείνης χειροτονίας τοῦ Τριμυθοῦντος Σπυρίδωνος ὑπό μόνου τοῦ Ἐπισκόπου Βρεσθένης Ματθαίου καί 12 ἔτη ἀπό τά ‘Εγκαίνια τοῦ Ναοῦ τῆς Ἁγίας Αἰκατερίνης καί τοῦ ἐνθρονισμοῦ ἡμῶν εἰς τήν Ἰεράν Μητρόπολιν Μεσογαία ςκαί Λαυρεωτικῆς. Κατά τήν θείαν Λειτουργίαν, τήν ὁποίαν ἐτελέσαμεν εἰς τόν Ἐπισκοπικόν Ἱερόν Ναόν Ἁγίας Αἰκατερίνης, ἐποιήσαμεν μνείαν τοῦ ἱστορικοῦ αὐτοῦ γεγονότος, καί ἐτονίσαμεν ὅτι ἡ χειροτονία τῆς 1ης Σεπτεμβρίου τοῦ 1948, ἔχει ἀποδειχθῆ τό σημαντικώτερον ἐκκλησιαστικόν γεγονός τοῦ αἰῶνός μας. Μέ αὐτήν τήν χειροτονίαν καί τάς ἐν συνεχεία γενομένας, διεφυλάχθη ἡ γνησία καί ἀναμφισβήτητος Ἀποστολική Διαδοχή, ὡς τήν παρέδωσαν ἐν ἔτει 1935 οἱ τρεῖς ἐπιστρέψαντες ἐκ τοῦ σχίσματος τοῦ νέου Ἡμερολογίου Ἀρχιερεῖς. Αὐτήν τήν ἐν ἔτει 1935 μεταδοθεῖσαν Ἀποστολικήν Διαδοχήν, οἱ χειροτονήσαντες δύο Ἀρχιερεῖς (Δημητριάδος Γερμανός καί πρ. Φλωρίνης Χρυσόιστομος) παρέλαβον ἀπό τήν πρό τοῦ σχίσματος τοῦ 1924 ἡνωμένην Ἰεραρχίαν τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ὁ δέ τρίτος (ὁ Ζακύνθου Χρυσόστομος), ὁ ὁποῖος ἐχειροτονήθη ἐν τῶ νεοημερολογιτισμῶ, ἐχειροθετήθη ἐν ἔτει 1935 ὑπό τῶν δύο ἄλλων καί ἀπεκατεστάθη. Οἱ τρεῖς αὐτοί ᾿Επίσκοποι, ἐπιστρέψαντες εἰς τήν ᾿Εκκλησίαν τῶν Γ.Ο.Χ. ἀπεκήρυξαν τόν Νεοημερολογιτισμόν καί, συνεπεῖς πρός αὐτήν τήν ἱστορικήν ῾Ομολογίαν των, προέβησαν εἰς χειροτονίαν 4 νέων ᾿Αρχιερέων, διά τήν μετάδοσιν τῆς γνησίας καί ἀνοθεύτου Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς, συγκροτήσαντες τήν πρώτην Κανονικήν καί ᾿Ορθόδοξον ἑπταμελῆ ῾Ιεράν Σύνοδον τῆς Γνησίας ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας. Πανικοβληθείς τότε ὁ Χρυσόστομος Παπαδόπουλος προέβη διά λίαν συνοπτικῆς, παρανόμου καί ἀντικανονικῆς διαδικασίας εἰς "καθαιρέσεις", πρῶτον τῶν τριῶν χειροτονησάντων καί κατόπιν καί τῶν τεσσάρων ὑπ’ αὐτῶν χειροτονηθέντων. Περιττεύει νά τονίσωμεν τό ἄκυρον αὐτῶν τῶν "καθαιρέσεων", ἀφοῦ οἱ τρεῖς ᾿Αρχιερεῖς ἐπιστρέψαντες εἰς τήν ᾿Ορθόδοξον καί ἀκαινοτόμητον ᾿Εκκλησίαν τῆς ῾Ελλάδος, ΑΠΕΚΗΡΥΞΑΝ τόν Νεοημερολογιτισμόν ὡς ἐνεργείᾳ σχίσμα. Δυστυχῶς εὐθύς μόλις ἤρχισαν οἱ διωγμοί, οἱ καθαιρέσεις καί αἱ ἐξορίαι, ἄλλοι τῶν Ἀρχιερέων ἐξέπεσον τῆς καλῆς Ὁμολογίας, ἄλλοι δέ παραμείναντες εἰς τό παλαιόν ἐδημιούργησαν τό Φλωρινικόν σχίσμα τοῦ 1937 καί ἔπαιξαν ρόλον Οὐνίας. Ὁ μόνος ἐναπομείνας εἰς τήν καλήν Ὀμολογίαν Βρεσθένης Ματθαῖος εἶχε νά ἀντιμετωπίσει ἀφ’ ἑνός τήν ἔκπτωσιν ἐκ τῆς ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ - ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑΣ ΤΗΣ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ὑπό τῶν ἀνωτέρω Ἀρχιερέων, ἀλλά καί τήν ἄρνησίν των νά συμπράξουν διά χειροτονίαν νέων Ἀρχιερέων. Ἐφήρμοσαν καί ὓπηρέτησαν, εἴτε ἐκ πεποιθήσεως, εἴτε διά φόβον καί δειλίαν, τό σχέδιον τοῦ νεοημερολογιτισμοῦ, τό ὁποῖον προέβλεπεν, τήν μή χειροτονίαν ἄλλων Ἐπισκόπων, διότι σύν τῷ χρόνῳ ἔπρεπε νά διελύετο τό "παλαιοημερολογιτικόν" καί νά ἐτίθεντο οἱ παλαιοημερολογῖτες (ὅπως ἐν πολλοῖς ἐτέθησαν) εἰς τήν διοικητικήν καί ποιμαντικήν ἐξάρτησιν καί ἔλεγχον τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ. Τοῦτο ἀκριβῶς τό καταχθόνιον σχέδιον συνέτριψε καί διέλυσεν ἡ Χάρις τοῦ Παναγίου Πνεύματος, διά τοῦ ἀοιδίμου ᾿Επισκόπου Βρεσθένης Ματθαίου τήν 1ην Σεπτεμβρίου τοῦ 1948, καί διά τοῦτο χαρακτηρίζομεν τήν χειροτονίαν ταύτην ὡς τό σημαντικώτερον ἐκκλησιαστικόν γεγονός τοῦ αἰῶνός μας. Ὅπως ἐγράψαμε εἰς τήν ὑπ’ ἀριθμ. 331/1.6.2003 Ποιμαντορικήν Ἐγκύκλιον ἐπιστολήν μας, «ὁ μακάριος οὗτος ἐκκλησιαστικός ἀνήρ, ἐπί μακράν σειράν ἐτῶν προέβαινεν εἰς συντόνους καί ἀγωνιώδεις προσπαθείας νά ἐπανέλθη ὁ πρώην Φλωρίνης Χρυσόστομος εἰς τήν ᾿Ορθόδοξον ᾿Εκκλησιολογίαν καί νά συμπράξη καί εἰς χειροτονίας νέων ᾿Επισκόπων, ἀλλά τοῦτο δέν κατέστη δυνατόν, ὅπως δέν κατέστη δυνατόν νά πεισθῇ πρός αὐτήν τήν κατεύθυνσιν καί ὁ Κυκλάδων Γερμανός Βαρυκόπουλος, ὁ ὁποῖος τελικά προσεχώρησεν εἰς τό Φλωρινικόν σχίσμα. Κατόπιν τούτων ὁ ὁμολογητής ᾿Αρχιερεύς Ματθαῖος, παραμείνας μόνος ᾿Ορθόδοξος ᾿Αρχιερεύς, καί διά νά μήν μείνη ἡ ᾿Εκκλησία χωρίς ᾿Επισκόπους, καί χειμασθῇ, ὅπως ἐσχεδίαζον οἱ σχισματικοί, μόλις ἕνα καί ἤμισυ ἔτος πρό τῆς ὁσίας κοιμήσεώς του, ὑπερβάς τήν Κανονικήν τάξιν, προέβη μόνος του εἰς χειροτονίαν ᾿Επισκόπου, χειροτονήσας τόν ᾿Αρχ/την Σπυρίδωνα Πάσσιον εἰς ᾿Επίσκοπον Τριμυθοῦντος τῆς Κύπρου. ᾿Ακολούθως οἱ δύο ἐκεῖνοι ᾿Επίσκοποι προέβησαν καί εἰς ἄλλας ᾿Επισκοπικάς χειροτονίας. Ὁ ἀοίδιμος Βρεσθένης Ματθαῖος προβάς εἰς τήν συγκεκριμένην χειροτονίαν τό 1948, καί τήν Κανονικήν τάξιν ἐγνώριζε καί ἐσέβετο, ἀλλά καί τήν ἀδήριτον ἀνάγκην νά ἀφήση διαδόχους ᾿Επισκόπους εἰς τήν Γνησίαν ᾿Ορθόδοξον ᾿Εκκλησίαν δέν παρέβλεψεν. Περαιτέρω ἐγνώριζεν καί τήν πρᾶξιν τῆς ᾿Εκκλησίας ἐπί παρομοίων προηγουμένων περιπτώσεων "ὑφ᾿ ἑνός", τάς ὁποίας καί ἔλαβεν ὑπ᾿ ὄψιν του. ῾Επομένως ὁ Βρεσθένης Ματθαῖος τό 1948, ἐχειροτόνησε μόνος του, ὄχι διά νά προκαλέση σκάνδαλα - φατρίαν καί σχίσμα, ἀλλά διά νά συντρίψῃ τά σχέδια τοῦ σχισματοαιρετικοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ καί Φλωρινισμοῦ, τά ὁποῖα ἐγνώριζε καί διά νά ἐξασφαλίση τήν ἀπρόσκοπτον (ἐκ τῆς ἐπόψεως ταύτης) πορείαν τῆς Γνησίας ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας, συνεπής πάντοτε πρός τήν ᾿Εκκλησιολογίαν τῆς Γνησίας ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας». ᾿Από τό 1948 μέχρι καί σήμερον ὅλαι αἱ κατά τῆς Γνησίας ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας ἐπιθέσεις τῶν διωκτῶν της, ἔχουν ὡς στόχον αὐτάς τάς χειροτονίας τοῦ 1948. ῎Εχουν ὡς στόχον νά προσβάλουν αὐτήν τήν γνησίαν καί ἀδιάκοπον ᾿Αποστολικήν Διαδοχήν, ἐνῶ ὁ Νεοημερολογιτισμός στοχεύει καί εἰς τήν προσβολήν τῶν χειροτονιῶν τοῦ 1935 ὑπό τῶν Δημητριάδος Γερμανοῦ, Φλωρίνης Χρυσοστόμου καί Ζακύνθου Χρυσοστόμου, ἰσχυριζόμενος ΨΕΥΔΩΣ ὅτι δῆθεν οὗτοι πρῶτον καθηρέθησαν, καί κατόπιν προέβησαν εἰς χειροτονίας ᾿Επισκόπων, ἐνῶ ἐπ᾿ ἀληθείᾳ συνέβη ἀκριβῶς τό ἀντίθετον. ᾿Από τό 1948 μέχρι τό 1971 συνελήφθη τό σχέδιον κατά τό ὁποῖον, ἄν ὁ Νεοημερολογιτισμός μετά τοῦ Φλωρινισμοῦ κατώρθωνον νά εἰσχωρήσουν οἱ ἐγκάθετοί των αθέτους των εἰς τό σῶμα τῆς Γνησίας ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας, τότε ἡ προσβολή τῶν χειροτονιῶν τοῦ 1948 θά ἐπετυγχάνετο βάσει τοῦ ἀπό τοῦ 1950 σχεδίου (γνωματεύσεως) τοῦ ἰδίου τοῦ πρώην Φλωρίνης, τό ὁποῖον προέβλεπε διπλοῦν κτύπημα κατά τῶν ᾿Επισκόπων καί πρεσβυτέρων τῆς Γνησίας ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας! Δηλαδή, "ἐν εὐθέτῳ χρόνῳ" νά ἀντιμετωπισθοῦν καί ὡς "σχισματικοί" καί ὡς "ὑφ᾿ ἑνός" διά χειροθεσίας κατά τόν Η τῆς Α' Οἰκουμ. Συνόδου, ὁπότε θά κατερρίπτετο καί ἡ ᾿Εκκλησιολογία καί ἡ ᾿Αποστολική Διαδοχή.... Εἴμεθα μάρτυρες καί γνῶσται τῶν μεθοδεύσεων τάς ὁποίας ἐκίνησαν καί τήν τελευταίαν δεκαετίαν οἱ ξένοι δάκτυλοι διά νά ἐπιβάλλουν τήν χειροθεσίαν τοῦ 1971 ὡς ἐπί σχισματικῶν, νά μᾶς ἀποκόψουν μέσω αὐτῆς ἀπό τήν συνέχεια τῆς Ἀποστολικῆς μας Διαδοχῆς καί νά μᾶς ὑποτάξουν εἰς τόν νεοημερολογιτισμόν διά «λύσιν τοῦ παλαιοημερολογιτικοῦ». Ἡ ἄρνησίς μας νά ἀποδεχθῶμεν καί νά συμπράξωμεν μέ τά σχέδια τῆς προδοσίας, προκάλεσε, ὡς γνωστόν, τήν μῆνιν τοῦ Χριστοδούλου ἐναντίον μας, ὁ ὁποῖος ἔδωσε «ἐντολήν» νά μᾶς «καθαιρέσουν». Καί ἔσπευσαν οἱ ὄντως καθηρημένοι καί ἀποκεκηρυγμένοι σχισματοαιαρετικοί Νικολαῖτες, νά μᾶς ψευδοκαθαιρέσουν, ἀφοῦ συνέπλασαν τῆ ὑποδείξει τῶν Φλωρινικῶν ἀνύπαρκτον λόγον κατηγορίας. Καί ἔπραξαν τοῦτο, ὦ τῆς ἀνοίας των, διά νά ἐμποδίσουν ἀπό τάς χειροτονίας, αἱ ὁποῖαι ἐπρόκειτο νά γίνουν. Ξέχασαν ὅτι καί ὁ Βρεσθένης Ματθαῖος «καθηρέθη» ὑπό τοῦ ψευδοδικαστηρίου τοῦ Χρυσοστόμου Παπαδοπούλου, ἀλλά τοῦτο δέν τόν ἠμπόδισε νά προβῆ εἰς τάς χειροτονίας Ἀρχιερέων. Ὅλα αὐτά μᾶς καθιστοῦν ἀκόμη περισσότερον χρεώστας ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ. Καί τό χρέος μας εἶναι νά συνεχίσωμεν τόν ἀγῶνα διά τήν καθαράν Ὁμολογίαν, καί τήν διαφύλαξιν τῆς γνησίας καί ἀνοθεύτου Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς, ὅπως μᾶς τήν παρέδωσεν διά τῶν χειροτονιῶν τοῦ 1948 ὁ ὁμολογητής Ἱεράρχης Ματθαῖος. (Post a new comment) Posted on Oct. 25th, 2010 Προς Κύριον ευχέτης +Ο Μεσογαίας και Λαυρεωτικής Κήρυκος

ΕΝ ΟΨΕΙ ΤΗΣ ΑΠΕΙΛΟΥΜΕΝΗΣ ΨΕΥΤΟΚΑΘΑΙΡΕΣΕΩΣ ΜΑΣ (ΑΠΟ ΤΗΝ ΨΕΥΔΟΣΥΝΟΔΟΝ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΦΟΡΑΝ ΤΟΥ ΛΑΡΙΣΗΣ ΑΜΦΙΛΟΧΙΟΥ) ΤΗΝ ΟΠΟΙΑΝ (ΑΠΕΙΛΗΝ) ΕΥΚΑΙΡΩΣ ΑΚΑΙΡΩΣ ΔΙΑΤΥΜΠΑΝΙΖΕΙ ΕΣΧΑΤΩΣ Ο ΧΑΡΙΛΑΟΣ ΣΤΟΥΡΑΙΤΗΣ ΔΗΜΟΣΙΕΥΟΜΕΝ ΠΡΟΣ ΕΝΗΜΕΡΩΣΙΝ ΤΗΝ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΕΠΙΣΤΟΛΗΝ ΤΟΥ ΛΑΡΙΣΗΣ ΑΜΦΙΛΟΧΙΟΥ... ΚΑΙ ΘΑ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΩΜΕΝ ΚΑΙ ΑΛΛΑΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΣΧΟΛΙΩΝ ΕΑΝ ΧΡΕΙΑΣΘΗ

ΓΝΗΣΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΛΑΡΙΣΗΣ ΚΑΙ ΤΥΡΝΑΒΟΥ Διεύθυνσις: Α.Π. 19/126 ‘Εν Λαρίση τη 9/22-9-2012 Ἡ ἐλαχιστότης μου, ὁ Μητροπολίτης Λαρίσης Ἀμφιλόχιος, ΠΡΟΣ τούς πρώην Μητροπολίτας καί Συλλειτουργούς ἐν τῆ Γνησία Ὀρθοδόξω Ἐκκλησία: κ.κ. Νικόλαον Μεσσιακάρην, Παχώμιον Ἀργυρόπουλον καί ὅλους τούς ὑπολοίπους πρώην ‘Επισκόπους, ἤτοι, κ.κ. Γαλακτίωνα Γκαμίλην, Ταράσιον Γκαραγκούνην, Ἀνδρέαν Σύρον, Παντελεήμονα Ντέσκαν, Ἰγνάτιον Δάσσιον, Σεβαστιανόν Σταύρου καί Λάζαρον Ἀθανάσωφ. Κοινοποίησις: Ἱερείς, Μοναχούς, ‘Ενορίας καί Μονάς. ‘Αγαπητοί πρώην ‘Αδελφοί καί Συλλειτουργοί. Περιῆλθον εἰς χεῖράς μας ἐνυπόγραφοι Καταγγελίαι κατά τοῦ πρώην πνευματικοῦ μας τέκνου, Ἱερομονάχου Ἰγνατίου Δάσσιου, τελοῦντα ἐν Ἀργία καί καθ’ ἅ πληροφορούμεθα, προτίθεσθε νά ἐκδικάσετε τήν Καταγγελίαν Μέ αὐτά τά δεδομένα εἶμαι ὑποχρεωμένος νά σᾶς ἐπιστήσω τήν προσοχήν ἐπί τοῦ ὅλου θέματος, ὅπως πρίν ἐπιχειρήσετε νά ἐκδικάσετε τήν περίπτωσιν, ἡ ὁποία ἀφορᾶ τό ὡς ἄνω πρώην πνευτματικόν μας τέκνον κ. Ιγνάτιον Δάσσιον, προηγουμένως ἀπαραιτήτως πρέπει νά κρίνητε καί νά κατακρίνητε τούς ἑαυτούς σας, διότι: α) Ἡ ἐλαχιστότης μου ὡς Ἱερομόναχος τότε καί Πνευματικός του Ἰγνατίου, ὅτε διεπιστώσαμεν κάποια ὀλισθήματά του, μετήλθομεν τήν ἀγάπην τήν πατρικήν, ἐπονέσαμεν, καί ἐν τέλει ἐθέσαμεν τό συγκεκριμένον πρόσωπον ὑπό ἀργίαν, ἐνῶ ἤδη εἴχομεν δρομολογήσει τήν ὑπόθεσίν του, ὅπως ἐξετασθῆ καί Συνοδικῶς.... β) Πρίν ἤ τοῦτο ληφθῆ ὑπ’ ὄψιν ὑφ’ ὑμῶν καί ἐνεργήσητε δεόντως, δυστυχῶς ἐσεῖς, κ. Νικόλαε καί κ. Παχώμιε ἀντικανονικῶς καί ἀντορθοδόξως, περιεφρονήσατε τό γεγονός, τό ἐκαλύψατε, ἐνῶ ὁλοκληρωτικῶς συγκεντρώσατε τό ἐνδιαφέρον σας εἰς τήν ἐναντίον μας ἐπίθεσιν, ἡ ὁποία ἐξεφράσθη ἄνευ συστολῆς, λόγω τε καί ἔργω! Τοῦτο δέ ἐπί τῶ τῶ σκοπῶ νά διαλύσετε τήν ὑφ’ ἡμᾶς, ἀποσπῶντες τόσον τόν Ἰερομόναχον Ἰγνάτιον ἐκ τῆς ὑπακοῆς του, ὅσον καί ἄλλα δύο μέλη ἐκ τῆς περί ἡμᾶς Ἀδελφότητος! Σημειωθήτω ὅτι οἱ ἀπό μακροῦ ὡς ἐγκάθετοι τῶν Φλωρινικῶν καί ὄχι μόνον, δρῶντες, ψευδοκαλόγηρος Μάξιμος Τσακίρογλου καί Δημήτριος Κάτσουρας (διά νά περιορισθῶ μόνον εἰς αὐτούς, ἀφοῦ καί ὁ ρόλος τοῦ μέλλοντος «Ἀρχιεπισκόπου» σας κ. Εὐσταθίου Τουρλῆ δέν ἦτο ὀλιγώτερον εἰδεχθής καί ἀποτρόπαιος) ἐπί σειράν ἐτῶν ἀναζητοῦντες τρόπους νά διαλύσουν τήν Ἀδελφότητα καί μή δυνηθέντες νά ὑπεισέλθουν ἐντός αὐτῆς, ὥστε νά τήν ἐλέγξουν ἤ νά τήν διαλύσουν καί σβήσουν τό ἔστω μικρόν φῶς τῆς Ὀρθοδοξίας, μηχανευόμενοι δέν ἠδυνήθησαν δηλαδή νά ὑπεισέλθουν εἰς τήν Ἀδελφότητα καί ἐλέγξουν ἤ διαλύσουν καί σβήσουν τό ἔστω μικρόν φῶς τῆς Ὀρθοδοξίας, τό ὁποῖον ἐξέπεμπεν καί χάριτι Χριστοῦ συνεχίζει νά ἐκπέμπη, εὗρον καί ἐχρησιμοποίησαν Ὑμᾶς! Ναί, οἱ στόχοι τῶν ἀνωτέρω σᾶς συνεκίνησαν καί σᾶς ἐνεθάρρυναν, διό διεπράξατε πολλάς καί χείρονας πράξεις καθ’ ἡμῶν ἐκ τοῦ ἀντιδίκου εκκινούσας καί αὐτόν ὑπηρετούσας!... Συγκεκριμένως, ὅταν ὁ ὑπό κανόνα ἀργίας διατελῶν Ἰγνάτιος προσέφυγε διά τό θέμα αὐτό εἰς τόν τότε Ἀρχιεπίσκοπον Ἀνδρέαν καί ἐζήτησε νά ἐπιληφθῆ, ἐκεῖνος ΔΕΝ ΕΤΟΛΜΗΣΕ νά ὑπεισέλθη εἰς τάς ἁρμοδιότητας καί καθήκοντα τοῦ Πνευματικοῦ του πατρός, καί οὐσία τόν ἀπέπεμψε συνιστῶν αὐτῶ νά ὑπακούση εἰς τόν Γέροντα καί Πνευματικόν του ὡς μοναδικοῦ ἁρμοδίου καί ὑπευθύνου!... Διά τήν πράξιν του αὐτήν (τήν Κανονικήν, ἔντιμον καί θεοσεβῆ) ὁ ἀντίθεος μηχανισμός τῶν ἐγκαθέτων καί λοιπών ἀσεβῶν, σᾶς ἐπέβαλεν (καί δι’ ἄλλους λόγους) νά ἀναγκάσετε εἰς παραίτησιν τόν ‘Αρχιεπίσκοπον Ἀνδρέαν, ἐνῶ προηγουμένως τόν ἠναγκάσατε εἰς παραίτησιν ἐκ τῆς θέσεως τοῦ Τοποτηρητοῦ τῆς Μητροπόλεως Λαρίσης καί ὡρίσατε Τοποτηρητήν τόν κ. Παχώμιον.! Ταῦτα, διότι μέ τήν παρουσίαν αὐτοῦ ὡς Τοποτηρρητοῦ καί Ἀρχιεπισκόπου, δέν θά ὑλοποιεῖτο κανέν ἐκ τῶν καταχθονίων σατανικῶν σας σχεδίων καί πρωτίστως τό ἀπό τό 1971 καί ἐξαιρέτως τό 1974 σχέδιον περί προσβολῆς καί διακοπῆς τῆς Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς καί δι’ αὐτῆς καί τῆς Ὁμολογίας –‘Εκκλησιολογίας!!!. Εἰς αὐτό, λοιπόν, τό πλαίσιον ἐπαύσατε τόν τότε Μακαριώτατον καί ἐκ τῆς θέσεως τοῦ Τοποτηρητοῦ τῆς Μητροπόλεως Λαρίσης καί ὡρίσατε ὡς «Τοποτηρητήν» τόν κ. Παχώμιον Ἀργυρόπουλον, ὁ ὁποῖος οὐσία ψευδεπίσκοπος ἀπό τό 1974, ὑπῆρξεν ἕν διαχρονικόν οἰκτρόν ναυάγιον ἐξ’ ἐπόψεως Ὀρθοδοξίας καί ἀπό πάσης ἀπόψεως, ἀπό δέ τῆς θέσεως τοῦ δῆθεν «τοποτηρητοῦ», ἀπέδειξεν ὅτι ἦτο καί εἶναι κενός ἀπό κανονικῆς καί ἐκκλησιολογικῆς ἀπόψεως ἐνῶ ἡ καρδία του πληροῦται μόνον ὑπό τοῦ πονηροῦ !... Γράφομεν ταῦτα μετ’ ἀπολύτου γνώσεως καί εὐθύνης καθότι ὡς δῆθεν τοποτηρητής ὁ κ. Παχώμιος, ἀπολύτως συνειδιητῶς καί σκοπίμως, ἔπεσεν ὡς λύκος βαρύς εἰς τήν ὑφ’ ἡμᾶς Ἀδελφότητα, τήν διέσπασε, προεκάλεσε σχίσμα εἰς τήν Τοπικήν Ἐκκλησίαν τῆς Λαρίσης καί ἀπεπειράθη νά σβήση ἕνα φάρο τῆς Ὀρθοδοξίας. Ἐν προκειμένω ὅμως πρωτίστως κατέφαγε ζωντανόν καί τό πνευματικόν μας τέκνον Ἰγνάτιον! Συγκεκριμένως οὗτος παρανόμως, ἀντικανονικῶς ἀήθως καί προπάντων σκοπίμως «εσήκωσε» τήν ἀργίαν ἐξ’ αὐτοῦ καί τόν κατέστησεν ὑποχείριόν του, ἐνῶ διά νά καλύψη τήν ἁμαρτίαν του καί κατά τό κοινῶς λεγόμενον «νά τοῦ πάρη τά μυαλά», τόν ἐφόρτωσε καί μέ ὅ,τι ἐκκλησιαστικόν ὀφίκιον ὑπάρχει, ἤτοι: τόν κατέστησε «Μεγαλόσχημον», «Ἡγούμενον», «Πνευματικόν», «‘Αρχιμανδρίτην» καί ἐν τέλει, εἰς μηδέν χρόνον, τόν ἐπιλέξατε καί τόν κατεστήσατε καί «Ἐπίσκοπον» Φαρσάλων, ὁπόθεν εἰς τήν συνέχειαν τόν ΜΕΤΕΘΕΣΑΤΕ εἰς τήν Μητρόπολιν Λαρίσης καί Τυρνάβου!!! Ὁποῖα καί ὁπόσα ἐγκλήματα διεπράχθησαν!!!.Δέν γνωρίζω ἄλλον εἰς τήν ἱστορίαν νά διέπραξε εἰς τόσον ὀλίγον χρόνον τόσα πνευματικά ἐγκλήματα εἰς βάρος ἑνός προσώπου καί κατά τῆς Ἐκκλησίας, ὅσα διέπραξεν καλυπτόμενος ὑφ’ ὅλων ὑμῶν ὁ πρώην Ἐπίσκοπος Παχώμιος Ἀργυρόπουλος ἐπί τοῦ δυστυχοῦς πνευματικοῦ μας τέκνου Ἰγνατίου!!!. γ) Προσοχή ὅμως! Ποῖος εἶσθε ἀπό τό 1974 σεις ὁ κ. Παχώμιος Ἀργυρόπουλος καί ποῖος ὁ κ. Νικόλαος Μεσσιακάρης; Φρίξον ἥλιε καί στέναξον ἡ γῆ!! Εἶσθε δύο δεινῶς ἐπίορκοι ψευδεπίσκοποι, δύο ἱερόσυλοι, δύο ψεῦται καί ἐργάται τῆς ἀπάτης. Ἐκ τῶν κατά τῆς Ἐκκλησίας ἐγκλημάτων σας, προκύπτετε δύο ἀσυνεπεῖς καί ἱερόσυλοι τῦποι! Διατί; Ἁπλούστατα, διότι ὁ κ. Παχώμιος Ἀργυρόπουλος ὡς Μητροπολίτης Ἀργολίδος ἤδη ἀπό τό 1974 , ἀπετόλμησεν ὅσα καί αὐτός ὁ ἀντίδικος δέν ἀπετόλμησε νά ποιήση αὐτοπροσώπως, ἀλλ’ ἐν προκειμένω εὗρεν κατάλληλον καί ἐχρησιμοποίησεν ὑμᾶς τόν κ. Παχὠμιον, ἀλλά καί τόν κ. Νικόλαον, προφανῶς κατόπιν συνεννοήσεως σας μεθ’ ὅλων τῶν ἐγκαθέτων Φλωρινικῶν καί τινων ἡμετέρων ἐπιόρκων, κ. Παχώμιε ἐκαθίσατε καί ἐγράψατε τήν γνωστήν «ἐξομολογητικήν ἐπιστολήν» σας, διά τῆς ὁποίας ἐν ὠμοφορίω καί ἐπιτραχηλίω, τολμᾶτε καί ΔΙΑΒΕΒΑΙΟΙΤΕ ΟΛΩΣ ΨΕΥΔΩΣ, πρός πᾶσαν κατεύθυνσιν ὅτι δῆθεν τό 1971 τόσον εἰς τήν Ἀμερικήν ἡ Ἐξαρχία μας, ὅσον καί εἰς τήν Ἑλλάδα ἡ Ἱερά Σύνοδος, «ἐδέχθησαν ἀγαλλομένω ποδί τήν ἐπί σχισματικῶν χειροθεσίαν κατά τόν Η΄ Κανόνα»!!! Ναί αὐτά ἔγράψατε ἐν κρυφῶ ὡς ἐξομολόγησιν (!!!) , ἐνῶ οὐσία δι’ αυτῆς τῆς ὅλως ψευδοῦς καί καί ἱεροσύλου σατανικῆς «μαρτυρίας» σας, προετοιμάσατε τό ἀμέσως μετά τό 1971, συμπε σατανικόν σας ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ, ΨΕΥΔΟΣ, καί ΑΠΑΤΗΝ, πρό πάντων προπάντων δέ ἐσχάτην ΙΕΡΟΣΥΛΙΑΝ κατά τῆς ‘Αποστολικῆς Διαδοχῆς, ἤτοι τῶν Ἐπισκοπικῶν χειροτονιῶν τοῦ 1935 καί 1948! Ταύτας ἠθελήσατε, ὅπως πρῶτος ἠθέλησεν ὁ πρ. Φλωρίνης νά ἀυρώσετε καί διαγράψετε μέσω τοῦ ἱεροσύλου ψεύδους καί τῆς ἀπάτης, ἐπιβάλλοντες τήν συγχωρητικήν εὐχήν τήν ὁποίαν τήν 15/28-10-1971, ἐδέχθη ἡ Ἱερά Σύνοδος εἰς τήν Ἑλλάδα καί τοῦτο ὑπό ὅρους καί προϋποθέσεις, εἰς χειροθεσίαν. Ἰδού ὅτι ἀπό τό 1974 ἀντί τήν καρδίαν σας νά πληροῖ ἡ Ἀλήθεια, ἡ Ἀγάπη, ἡ Ἀγωνιστικότης, Σεῖς κ. Παχώμιε ἐπιτρέψατε νά ἐπικαθήση ἐντός αὐτῆς ὁ Ἀντίδικος, διό ἐπενεργήσατε καί ἐπενεργῆτε μέχρι καί σήμερον τά θελήματα τοῦ ‘Αντιδίκου Διαβόλου!!! Αὐτήν τήν καταχθόνιον πράξιν σας, διεπράξατε ὡς ΕΠΙΟΡΚΟΣ ψευδεπίσκοπος κ. Παχώμιε τό 1974 καί τήν περιεκρύβατε μέχρι τάς ἀρχάς τοῦ 2000, ὁπότε τήν ἐφέρατε εἰς φῶς καί τήν ἐπανελάβατε διά δευτέραν φοράν διά παρομοίου κειμένου τό 2003, διότι ἐπιστεύσατε ὅτι ἔφθασεν ὁ καιρός νά μετατρέψετε, (μετά τοῦ ἀπολύτως ὁμοίου σας καί χείρονος εἰς τό θέμα αὐτό, Νικολάου Μεσσιακάρη, ὅστις κατά τήν ἰδίαν ἀκριβῶς χρονικήν περίοδον, ἤτοι, 1974-1976, διέπραξεν τήν ἰδίαν Ἱεροσυλίαν, Ἐκκλησιομαχίαν καί Πνευματομαχίαν διά νά περάση ἐπισήμως μέσω τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ καί τῶν δικαστηρίων), τήν συγχωρητικήν εὐχήν ὡς «χειροθεσίαν» ἐπί σχισματικῶν. Αὐτό διεπράχθη ὑπό τοῦ κ. Νικολάου, ὁ ὁποῖος κατεχράσθη τήν ἄκυρον, ὡς ἀνυπόγραφον, ἀπόφασιν τῆς Ρωσικῆς Συνόδου, ἡ ὁποία οὐδ’ ἐπί στιγμήν δέν ἐγένετο δεκτή, οὔτε καί ἐλήφθη ὑπ’ ὄψιν ὑπό τῆς Ἱερᾶς Συνόδου, ὅταν ἐκ τῶν ὑστέρων πρῶτοι οἱ Φλωρινικοί ἐτόλμησαν νά τήν ἐμφανίσουν, ἤτοι περί τό τέλος τοῦ Νοεμβρίου τοῦ 1971!... Ταῦτα διέπραξεν ὁ κ. Νικόλαος μέσω τοῦ Συμβουλίου Πλημμελειοδικῶν Πειραιῶς, τό ὁποῖον ἐξέδωκε τό ὑπέρ αὐτοῦ ἀθωωτικόν Βούλευμα 54/76! Διά τοῦ ἐν λόγω Βουλεύματος ὁ κ. Νικόλαος δέχεται καί ὁμολογεῖ ὅτι: 1) «Εἶναι Κανονικός ‘Επίσκοπος κατόπιν τῆς ἀπό τό 1971 χειροθεσίας του ὡς σχισματικοῦ! 2) Μέχρι τό 1971 καί ἀπό τό 1937 ἦτο σχισματικός καί ψευδοπαπάς! καί 3) Μέ τήν χειροθεσία τοῦ 1971 «μετανοημένος ἐπέστρεψεν εἰς τήν ἑκκλησίαν» (=σχισματοαίρεσιν) τοῦ πρ. Φλωρίνης ἐκ τῆς ὁποίας ἀπεσχίσθη τό 1937!!! δ) Τό ἔσχατον καί μισητόν ΨΕΥΔΟΣ – ΑΠΑΤΗ - ΙΕΡΟΣΥΛΙΑ καί ἐν ἑνί λόγω ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΜΑΧΙΑΝ σας, ἐκορυφώσατε, μετά συνόλου τῆς ὑφ’ ὑμᾶς «σαθρᾶς συμμορίας», τήν 29ην Νοεμβρίου 2007 μέ τήν ὑπ’ ἀριθμ.3280/28-11-2007 «Συνοδικήν» σας Ἐγκύκλιον!!! Σεῖς οἱ δύο καί ἀπό κοινοῦ μεθ’ ὅλων τῶν ὑφ’ ὑμᾶς ψευδοκληρικῶν, ἐπεχειρήσατε νά ὁλοκληρώσετε τό ἀπό τό 1950 καί 1971 Φλωρινικόν σχέδιον τοῦ Νεοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ καί κατ’ ἐπέκτασιν ὅλων τῶν σκοτεινῶν Κέντρων, ἤτοι νά βλασφημήσετε, νά προσβάλετε καί νά διακόψετε τήν Ἀποστολικήν Διαδοχήν, τήν ὁποίαν ἡ Γνησία Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία, κέκτηται ἐκ τῶν Ἐπισκοπικῶν χειροτονιῶν τοῦ 1935, 1948 καί τήν διακρατεῖ ἀνόθευτον καί ἀδιάκοπον καί σήμερον καί εἰς τούς αιῶνας! ... Δυστυχῶς ὅμως δι’ ὅλους ὑμᾶς, οἱ ὁποῖοι ἀμέσως μετά τό 1971 καί κυρίως σείς ἀπό τοῦ 1974 διενοήθητε (δηλαδή τήν κατά τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἱεροσυλίαν, καί ἐπεχειρήσατε τό 2007 μεθ’ ὅλων τῶν ὑφ’ ὑμᾶς, ἔσχεν, ὡς βαρυτάτην συνέπειαν τήν κατά τοῦ Ἁγίου Πνεύματος εὐθείαν βλασφημίαν, ητις οὐκ ἀφεθήσεται ὑμῖν. Δέν ἐπεκτεινόμεθα, διότι δέν θέλομεν νά κουράσωμεν τούς ἁπλοῦς πιστούς, ἰδιαιτέρως τούς ὑφ’ ὑμῶν πλανωμένους, διό λέγομεν μόνον τοῦτο: Δέν σᾶς πολεμοῦμεν, ἀγαπητοί, ὡς ἄτομα, ἀλλά μαχόμθα καί στηλιτεύομεν καί θέλομεν χάριτι Χριστοῦ νά συντριβῆ ὅλον αὐτό τό ‘Αντίχριστον σχέδιον, (ἤδη συντετριμμένον ὡς ἀποτυχόν ..) σημειώνοντες καί ὑπογραμμίζοντες ὅτι κατά τόν ὄγδοον τοῦτον αἰῶνα ὁ Ἀντίχριστος ἐπολέμησε καί πολεμεῖ τόν Χριστόν καί τήν Ἐκκλησίαν Του μέ τάς σχισματοαιρέσεις τοῦ Νεοημερολογιτικοῦ καί Παλαιοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, καί τέλος καί δι’ ‘Υμῶν διά: α) Τῆς Ἐξομολογητικῆς ἐπιστολῆς β) Τοῦ 54/76 ‘Απαλλακτικοῦ Βουλεύματος γ) Τῆς ὑπ’ ὑπ’ αριθμ. 3286/28-11-2007 «Ἐγκυκλίου Ἐπιστολῆς» σας !!! ‘Αγαπητοί, ἐγράψαμε ταῦτα μετά πολλοῦ πόνου, θλίψεως καί δακρύων, διότι πονοῦμεν, πενθοῦμεν καί κλαίομεν, ἀφοῦ μέχρι πρότινος ἤσασθε ἀδελφοί ἐν Χριστῶ!... Ἐγράψαμεν ἕνεκεν ἀληθοῦς ἐν Χριστῶ Ἀγάπης καί διότι θέλομεν τήν ἐν ταπεινώσει, μετάνοιαν, διόρθωσιν καί ἐν ἀγάπη Χριστοῦ ἐπαναφοράν καί ἐπανένωσίν σας εἰς τό Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας κατά τό θέλημα τοῦ Χριστοῦ. Δι αὐτό πρωτίστως ἐγράψαμεν ἐνῶ κλείω τό θέμα Ὁ Χριστός «θέλει πάντας ‘ανθρώπους σωθῆναι καί εἰς ἐπίγνωσιν ἀληθείας ἐλθεῖν».. Θά εὑρεθῆ τις νά ἀντισταθῆ εἰς αὐτό τό ΘΕΛΗΜΑ; Δι αὐτό πρωτίστως ἐγράψαμεν, ἐνῶ κλείω τό θέμα ἐπανερχόμενος δι’ ὀλίγων ἐκεῖ ὁπόθεν ἤρχισα, ἤτοι, εἰς τήν ὑποδικίαν τοῦ πρώην πνευματικοῦ μου τέκνου Ἰγνατίου Δάσσιου καί τῶν ἑτέρων δύο καί λέγω: Ὅ,τι, (κρυφίως προσωπικά ἁμαρτήματα) ὅσα καί αν διέπραξαν ἀφ’ ἑνός ὁ Ἰγνάτιος, καί ἀφ’ ἑτέρου οἱ ἕτεροι δύο εἶναι μικρά καί θεραπεύσιμα, ὅμως, ἐν τινι μέτρω, τό ἰδικόν σας (τό κατά τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ΑΜΑΡΤΗΜΑ, ὡς ἐσχάτη ΙΕΡΟΣΥΛΙΑ, ἤτοι βλασφημία κατά τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, οὐκ ΑΦΕΘΗΣΕΤΑΙ. Σπεύσατε λοιπόν, ὅπως ἐν νηστεία, ταπενώσει καί συντριβεῖ νά συνεδριάστε καί ἐκδικάσετε πρῶτον ΕΑΥΤΟΥΣ καί ἔσχατον τόν κ. Ἰγνάτιον, γεγονός διά τό ὁποῖον δέν νομιμοποιείσθε νά ἐνεργήσετε περαιτέρω. Διατελοῦμεν ἐν ἀγάπη καί πένθει καί προσευχῆ + Ὁ Λαρίσης καί Τυρνάβου ‘Αμφιλόχιος

ΙΕΡΑ ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΜΑΡΚΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΕΦΕΣΟΥ ΕΥΓΕΝΙΚΟΥ ΨΑΛΛΟΜΕΝΗ ΕΙΣ ΤΙΜΗΝ ΚΑΙ ΜΝΗΜΗΝ ΠΑΝΤΩΝ ΤΩΝ ΑΝΤΙΠΑΠΙΚΩΝ ΑΓΙΩΝ ΤΩΝ ΤΙΜΩΜΕΝΩΝ ΕΙΣ ΤΟΝ ΙΕΡΟΝ ΝΑΟΝ ΑΓΙΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ ΛΑΖΑΡΑΤΩΝ ΛΕΥΚΑΔΟΣ

ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ Τοῦ ἐν ῾Αγίοις Πατρός ἡμῶν ΜΑΡΚΟΥ ᾽Αρχιεπισκόπου ᾽Εφέσου τοῦ Εὐγενικοῦ Ἥτις ποιηθεῖσα μέν ὑπό Νικοδήμου τοῦ ᾽Αθωνίτου, ἐπιθεωρηθεῖσα δέ ὑπό Ν. Λογάδου, νῦν πρῶτον Τύποις ἐκδίδοται παρά τοῦ Πανοσιωτάτου ᾽Αρχιμανδρίτου, κυρίου Σαμουήλ τοῦ ῾Αγιοταφίτου. ᾽Αδεία τοῦ Παναγιωτάτου καί Σοφωτάτου Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κυρίου κυρίου ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΟΥ, τοῦ Βυζαντίου. ᾽Εν τῶ τῆς Κωνσταντινουπόλεως Πατριαρχικῶ Τυπογραφείω 1834 ΜΗΝΟΣ ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ ΙΘ' Μνήμην ἐπιτελοῦμεν τοῦ ἐν ἁγίοις Πατρός ἡμῶν Μάρκου ᾽Αρχιεπισκόπου ᾽Εφέσου τοῦ Εὐγενικοῦ. ΕΙΣ ΤΟΝ ΜΙΚΡΟΝ ΕΣΠΕΡΙΝΟΝ ῾Εσπέρας, ἐν τῷ μικρῶ ἑσπερινῶ ἱστῶμεν στίχους δ' καί ψάλλομεν στιχηρά προσόμοια. Ἠχος β'. ῞Οτε ἐκ τοῦ ξύλου σε νεκρόν. ῞Οτε πρός ἀγῶνας ἀνδρικῶς, τούς ἀσκητικούς Μάρκε μάκαρ, χαίρων ἐχώρησας, καί σαρκός καί αἵματος ὤφθης ἀνώτερος, καί Θεῶ μόνω ἥνωσας, σαυτόν θεῖε Πάτερ, διά καθαρότητος καί ἐκτενοῦς προσευχῆς τότε Θεοφόρος ἐγένου, καί προεχαλκεύθης ὡς ξίφος, ἵνα Δυτικῶν συγκόψης φάλαγγας. ῞Οτε ἐπινεύσει Θεϊκῆ, εἰς τόν τῆς ᾽Εφέσου προέβης, θρόνον ἀοίδιμε, καί Δύσιν κατέλαβες ὑπέρ ἑνώσεως, καί προσθήκης διήλεγχες, τήν ἐν τῶ Συμβόλω τότε οἱ ἀκούοντες σοφίας λόγων σου, ταῦτα πρός ἀλλήλους ἐβόων, ὄντως διά στόματος τούτου, φθέγγεται τό Πνεῦμα τό πανάγιον. ῞Οτε ἐπειθάρχησαν κακῶς, καί ψευδοῦς ἑνώσεως ὅρω, πάντες ὑπέγραψαν, σύ δέ οὐκ ἐνέδωκας Μάρκε Θεόσοφε, ἀλλ' ἀντέσχες στερρότατα, ὁ μόνος πρός πάντας τότε ὁ μεγάλαυχος Πάπας Εὐγένιος, λύπη ἐν μεγίστη καί στένων, καί ἐν ἀπογνώσει τελεία, οὐδέν ἐποιήσαμεν, ἐβόησεν. ῞Οτε ἐκοιμήθης ἱερῶς, τόν ἁγίοις πρέποντα ὕπνον, Μάρκε ἀοίδιμε, τότε Θεολόγων σε δῆμοι προέπεμψαν, ὡς αὐτῶν στερρόν πρόμαχον, καί πάντων ᾽Αγγέλων τάγματα ἐκρότησαν ἐν τῆ ἀνόδω σου, τότε καί Τριάς ἡ ἁγία, ὑπέρ ἧς στερρῶς ἠγωνίσω, δόξης σε στεφάνοις ἐστεφάνωσε. Δόξα. ἧχος α' Χρεωστικῶς ἐκτελοῦμεν τήν μνήμην σου, Μάρκε παναοίδιμε, τῆς ἀκραιφνοῦς τῶν πατέρων δόξης ὑπέρμαχε ἀπροσμάχητε, καί πάντων ᾽Ορθοδόξων τερπνόν ἀγαλλίαμα τῆς γάρ θείας πίστεως, τοῖς παραχαράκταις Λατίνοις λυμαινομένης, τῆ κιβδηλεύσει τοῦ θειοτάτου Συμβόλου καί πάντων ἁπλῶς τῶν ἡμετέρων, τήν κακοδοξίαν τῆς Δύσεως παραδεξαμένων, σύ μόνος ὤφθης ἀνένδοτος, ὦ πρᾶγμα ξενήκουστον, ταῖς παρά τῶν ἐναντίων ἐπιφοραῖς, καί μόνος τήν Παπικήν τιάραν κατεπάτησας. Διό σε προστάτην ἄμαχον τῆς ᾽Ορθοδοξίας μονώτατον γινώσκοντες, εὐεργέτην ἐπιγραφόμενοι, εἰς τούς αἰῶνας μελωδικῶς σέ γεραίρομεν. Καί νῦν, Θεοτοκίον. Εἰς τά ἀπόστιχα, ἦχος β΄, Οἷκος τοῦ Εὐφραθᾶ. ῞Αρμα τῆς παντουργοῦ, χάριτος ἀνεδείχθης, καί οἶκος τῆς Τριάδος, τερπνός καί ὡραῖος, Πατρός, Υἱοῦ καί Πνεύματος. Στίχ. Τό στόμα μου λαλήσει σοφίαν. Μάχαιρα τμητική, καί πέλεκυς ἀμφήκης, ἐγένου θεῖε Μάρκε, φυτά Λατίνων πλάνης, ἐκτέμνων θεία χάριτι. Στίχ. Στόμα δικαίου μελετήσει σοφίαν. Χάριτας προσφωνεῖ, σοί Μάρκε ᾽Ορθοδόξων, ἅπασα ᾽Εκκλησία, ὀρθοδοξεῖν πεισθεῖσα, ἐκ σοῦ ᾽Ορθοδοξότατε. Δόξα καί νῦν, Θεοτοκίον. Δέσποινα ἀγαθή, ἅμα τῶ θείω Μάρκω, καί πᾶσι τοῖς ἁγίοις, τόν σόν Υἱόν δυσώπει, σωθῆναι τούς ὑμνοῦντάς σε. ᾽Απολυτίκιον θείας πίστεως, ἦχος γ'. Θείας πίστεως ὁμολογία, μέγαν εὕρατο ἡ ᾽Εκκλησία, ζηλωτήν σέ θεῖε Μάρκε πανεύφημε, ὑπερμαχοῦντα πατρώου φρονήματος, καί καθαιροῦντα τοῦ σκότους ὑψώματα. ῞Οθεν ἄφεσιν, Χριστόν τόν Θεόν ἱκέτευε, δωρήσασθαι ἡμῖν τοῖς σέ γεραίρουσι. Καί νῦν — Σέ τήν μεσιτεύσασαν. ΕΙΣ ΤΟΝ ΜΕΓΑΝ ΕΣΠΕΡΙΝΟΝ ᾽Εν δέ τῶ μεγάλω Ἑσπερινῶ, ἐν τῆ ᾽Αγρυπνία, μετά τόν προοιμιακόν, στιχολογοῦμεν τό, Μακάριος ἀνήρ. Εἰς δέ τό, Κύριε ἐκέκραξα, ἱστῶμεν στίχους η' καί ψάλλομεν στιχηρά προσόμοια. Ἦχος δ'. ῾Ως γενναῖον ἐν μάρτυσιν. Τόν πυρίπνοον ρήτορα, Θεολόγον τόν ἄριστον, στύλον τόν ἀκράδαντον, θείας πίστεως, ὀρθοδοξίας μονώτατον, πρόμαχον, καί φύλακα, ὁπλοθήκην τήν καινήν, τῶν δογμάτων τοῦ Πνεύματος, Δεῦτε σήμερον, τόν ἀοίδιμον Μάρκον ἡ καθόλου, ᾽Ορθοδόξων ῎Εκκλησία, μελωδικῶς εὐφημήσωμεν. ᾽Αστραπή ἡ τοῦ Πνεύματος, ἡ βροντή ἡ τῆς χάριτος, οὐρανός ὁ πάγχρυσος ἐξηγούμενος, ὀρθοδοξίας τά δόγματα, φωστήρ ὁ λαμπρότατος, ᾽Εκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, ᾽Ιωάννης ὁ δεύτερος ἐπιστήθιος, οὗ καί θρόνον ἐκόσμει τῆς ῎Εφέσου παρά πάντων εὐφημείσθω, Μάρκος ὁ θεῖος ἐν ἄσμασιν. Δανιήλ μέν τό πρότερον, Θεοσόφω τεχνάσματι, δράκοντα διέρρηξε Βαβυλώνιον, σύ δέ ὦ Μάρκε τοῖς λόγοις σου, τόν Ρώμης Εὐγένιον, ᾽Ιταλίας τόν δεινόν, καταβέβληκας δράκοντα, λυμαινόμενον, τῆ προσθήκη τήν πίστιν τῶν Πατέρων, καί Χριστοῦ τήν ᾽Εκκλησίαν, τῆς αὐτοῦ λύμης διέσωσας. Ἦχος β΄. Ποίοις εὐφημιῶν στέμμασιν. Ποίοις μελωδικοῖς ἅσμασιν, ἐπαινέσωμεν τόν θεῖον Μάρκον, ρήτορα ρητόρων τόν ἔνθεον; καί τόν δημηγόρον τῆς χάριτος; λιγυράν φωνήν τῆς ᾽Εκκλησίας; τό στόμα, τῆς εὐσεβείας τό θεσπέσιον; τά χείλη, τά οὐρανόβροντα τῆς πίστεως; γλῶσσαν τήν ἔκδικον δόξης, ὀρθῆς τῶν Πατέρων; ὑφ ἧς ἄφωνοι καί πρηνεῖς, εἰς γῆν κατεβλήθησαν, οἱ τῆς Δύσεως ὡς ἐμβρόντητοι. Ποίοις νικητικοῖς ἄνθεσι, στεφανώσωμεν τόν θεῖον Μάρκον; τῆς ὀρθοδοξίας τόν πρόμαχον; καί κακοδοξίας ἀντίμαχον; τόν λαμπρὁν Χριστοῦ τρισαριστέα; τόν πύργον, ὀρθῶν δογμάτων τόν ἀκλόνητον; τόν μέγαν, παγκρατιάρχην τόν ἀήττητον; τόν ἀληθῆ μονομάχον, ᾽Ορθοδόξων πάντων; τόν δι' οὗ ὀφρῦν Δυτικῶν, Χριστός καταβέβληκεν, ὁ ἔχων τό μέγα ἔλεος. Ποίοις ῾Ιεραρχῶν στέμμασιν, ἀναδήσωμεν τόν θεῖον Μάρκον, τῆς ᾽Εφέσου πρώην τόν πρόεδρον, νῦν δέ οἰκουμένης Διδάσκαλον; τοποτηρητήν ἑώας θρόνων; τόν μέγαν. ᾽Αρχιερέα τε ιβαί ὅσιον, προβάτων, τῶν λογικῶν ποιμένα ἄριστον; τόν μιμητήν τοῦ Δεσπότου; τόν ψυχήν τήν ἰδίαν ἐκτιθέντα ὑπέρ αὐτῶν, καί πᾶσιν αἰτούμενον, ἱλασμόν καί μέγα ἔλεος. Δόξα ἦχος πλάγιος β' Σήμερον ἀνέτειλεν ἐν τῶ στερεώματι τῆς ᾽Εκκλησίας, ἡ σεβάσμιος πανήγυρις τοῦ ῾Ιεράρχου καί τῆς ὀρθοδοξίας ἡμῶν προμάχου καί φύλακος. Δεῦτε οὖν φιλέορτοι πάντες, τά χαριστήρια τούτω προσάγοντες, ἐν φωναῖς ἀλαλαγμοῦ, τήν μνήμην αὐτοῦ ἑορτάσωμεν, λέγοντες, Χαίροις Μάρκε ἀοίδιμε, τῆς ἑώας φωστήρ ὁ λαμπρότατος, καί τῆς δύσεως πρηστήρ φλογερώτατος. Χαίροις τῶν ᾽Ορθοδόξων ἡμῶν τό μέγα ἐκνίκημα, καί τῶν κακοδόξων Λατίνων τό παντέλειον ἥττημα, Χαίροις ὁ ὑπέρ τῆς δόξης τῶν πατέρων, μυρίους πόνους καταβαλόμενος, καί πρός τήν αἵρεσιν μέχρις αἵματος ἀνταγωνισάμενος. Αἴτησαι πρεσβείαις σου, ἀσαλεύτους ἡμᾶς ἐν τῆ πίστει τηρηθῆναι, καί σωθῆναι τάς ψυχάς ἡμῶν. Καί νῦν. Τίς μή μακαρίσει. ΕΙΤΑ ΤΑ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑΤΑ Γενέσεως τό ἀνάγνωσμα. ᾽Ακούσας ῞Αβραμ ὅτι ἠχμαλώτευται Λώτ ὁ ἀδελφιδ. Παροιμιῶν, τό ἀνάγνωσμα, Μνήμη δικαίου μετ ἐγκωμίου. Σοφίας Σολομῶντος, ᾽Εγκωμιαζομένου δικαίου. ΕΙΣ ΤΗΝ ΛΙΤΗΝ. Ἦχος α'. Εὐφραίνου ἐν Κυρίω πόλις ἡ Κωνσταντίνου, ἡ γόνον ἐνέγκασα, πάντας διενεγκόντα, Μάρκον τόν ἀοίδιμον, ἑώας τόν ἀήττητον ἀριστέα, ἄριστα καί λαμπρῶς, τόν ὕψιστον Πάπαν καθελόντα, τῆ δυνάμει τοῦ Πνεύματος. ᾽Ανάλαβε τῶν ἀσμάτων, τήν λιγύφθογγον κιννύραν, καί μέλπε τόν αἰσχύναντα τῶν Λατίνων τά στίφη, περικροτοῦσα φαιδρῶς τούτου σήμερον, τήν μνήμην τήν ἔνδοξον. ῾Ο αὐτός. ῾Ως μέγα ὑπάρχει σου τό κατόρθωμα, ἁγιώτατε Μάρκε ὡς θαυμαστή σου καί ξενήκουστος ἡ ἔνστασις, τῶν γάρ ἡμετέρων, τῶν μέν βία, τῶν δέ πειθοῖ, ἁπλῶς ἁπαξαπάντων, τῆ τῆς πίστεως ὑπαχθέντων καινοτομία, σύ μόνος καρτερόψυχε, ὑπέρ τῆς πατρώας δόξης μέχρι τέλους ἀντέσχες πρός ἅπαντας, Λατίνους τε φημί καί Λατινόφρονας. Καί γάρ τούς ὀφείλοντάς σοι συμμαχεῖν ὡς ἀδελφούς, πολεμίους ἔσχες, καί δεινῶς ἀντιβαίνοντας. Διά τοῦτο ἀπό ἀνατολῶν ἡλίου μέχρι δυσμῶν, αἰνετόν τό ὄνομά σου ῾Ιεράρχα πανθαύμαστε, ὡς μόνου σου τήν τοῦ Μονογενοῦς θεολογίαν ἀπαράτρωτον φυλάξαντος. Διό καί νῦν παρρησίαν πρός αὐτόν κεκτημένος, δεόμεθα, πρέσβευε ὑπέρ τοῦ φυλάττεσθαι ἡμᾶς ἀτρώτους ἐκ παντοίας αἱρέσεως. Ἦχος δ' Τῶν ᾽Ορθοδόξων τά συστήματα, χρεωστικῶς σε μακαρίζει Μάρκε τῆς ᾽Εφέσου πρόεδρε, ὡς εὐσεβείας στύλον στερεόν, καί πρόμαχον ἀήττητον. Σύ γάρ ἐν Φερράρα καί Φλωρεντία, ἀναφανδόν ἐξήλεγξας τῶν κακοδόξων ᾽Ιταλῶν, τήν ἀντίχριστον καινοτομίαν τῆς θείας πίστεως, Πνευματομάχους τοῖς πᾶσι γνωρίσας, ὡς τήν μοναρχίαν τῆς Θεὁτητος, εἰς δυαρχίαν τέμνοντας. Γρηγόριον δέ καί Βησσαρίωνα, ὡς Παπολάτρας ἀναφανέντας καί ἀλλοτριόφρονας, πανταχοῦ ὡς μιξόθηρας στηλιτεύσας, τήν ὀρθόδοξον πίστιν σαλευομένην ἐκράτυνας. ῞Ην καί ἡμᾶς διαφυλάττειν μέχρι τέλους ἀπαράτρωτον, πρέσβευε Χριστῶ τῶ Θεῶ, ὡς ἔχων πρὁς αὐτόν παρρησίαν πολλήν, πάτερ ἁγιώτατε. Δὸξα ἦχος πλάγιος β'. ᾽Αδαμάντινε τήν ψυχήν, Μάρκε παναοίδιμε, φωστήρ διαυγέστατε, τοῦ νοητοῦ τῆς ᾽Εκκλησίας στερεώματος, στύλε ἀπερίτρεπτε τῆς εὐσεβείας, τίς σου κατ ἀξίαν δυνήσεται παραστῆναι τούς ἡρωϊκούς ἀγῶνας τούς τε πρός τούς ἀλλοτρίους, ναί μήν καί τούς οἰκείους τῆς πίστεως μεθ' ὧν ἀνδρικώτατα συμπλεκόμενος, τῆ δυνάμει τοῦ Πνεύματος, τό ὑπερθαύμαστον τῆς νίκης κατά πάντων ἀνέστησας τρόπαιον, ὡς ἡ ἐκ τοῦ Παπικοῦ στόματος, προελθοῦσα ἀπόφασις τρανῶς ἐμαρτύρησε λέγουσα. ᾽Εποιήσαμεν οὐδέν, πάντως οὐδείς. ῞Ως νέον δέ Ζοροβάβελ σέ κηρύττομεν, ὅτι τήν ἐν ᾽Ιταλία πεπτωκυῖάν πως ὀρθόδοξον ἡμῶν πίστιν, οἴκαδε ἐπιστρέψας ἀνώρθωσας, καί ἁπανταχοῦ, ταῖς θεοσόφοις σου διδασκαλίαις συνέστησας. Διό καί εἰς αἰῶνας, εὐφημοῦμεν τήν ἔνδοξον μνήμην σου. Καί νῦν. Θεοτόκε σύ εἶ ἡ ἅμπελος. Εἰς τόν στίχον προσόμοια. Χαίροις ἀσκητικῶν Χαίροις ὁ ῾Ιερώτατος νοῦς, Θεολογίας ὁ κανών ὁ εὐθύτατος, Τριάδος τῆς ὑπερθέου, ὁ συντηρήσας καλῶς, ἀσυγχύτους θείας ἰδιότητας, Πατρός μέν τό αἴτιον, μόνον εἶναι Θεότητος αἰτιατόν δέ, τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Πνεύματος, θείοις δόγμασι, Θεολόγων ἑπόμενος τό αἰτιατοαίτιον, ὁ πόρρω βαλλόμενος, ὡς σύγχυσιν ἐπεισάγων καί σμῆνος ἄλλων αἱρέσεων, Χριστόν ἐκδυσώπει, ταῖς ψυχαῖς ἡμῶν δοθῆναι τό μέγα ἔλεος. Στιχ. Τό στόμα μου λαλήσει σοφίαν. Χαίροις ὁ ῾Ιερός γραμματεύς, τῆς ὑψηλῆς θεοσοφίας τῆς χάριτος, τό στόμα τῶν Θεολόγων, τῆς ῎Εκκλησίας Χριστοῦ, ὁ μέγιστος γίγας καί ἀήττητος, ᾽Εφέσου τό καύχημα, Ζοροβάβελ ὁ δεύτερος, ὁ ἀναστήσας τό ὀρθόδοξον φρόνημα, ὅ κατέπεσεν, ἐν τῆ Δύσει τό πρότερον. ῎Ανθρωπε ἐπουράνιε, ἐπίγειε ἄγγελε, τῶν ᾽Ορθοδόξων ἡ δόξα, σκεῦος χαρίτων τοῦ Πνεύματος, Χριστόν μή ἐλλίπης, ἱκετεύειν ὑπέρ πάντων τῶν εὐφημούντων σε. Στίχ. Στόμα δικαίου ἀποστάζει σοφίαν, χείλη δέ ὰνδρῶν ἐπίστανται. Χαίροις ῾Ιεραρχῶν καλλονή, τῶν ἀσκητῶν περιφανές σεμνολόγημα ὅ πράξει καί θεωρία, κεκοσμημένος λαμπρῶς, ἀρετῶν τῶν θείων τό θησαύρισμα῾ πραότητος σκήνωμα, προσευχῆς ἰργαστήριον, τῆς ἀεννάου, τῆς σοφίας κειμήλιον, ταπεινώσεως, τό τερπνόν ἐνδιαίτημα῟ ἥλιε διακρίσεως εἰρήνης τό,τέμενος διπλῆς ἀγάπης ὁ οἷκος, τῆς πρός Θεόν καί τόν ἔγγιστα, Χριστόν ἐκδυσώπει, τοῦ δωρήσασθαι τῷ κόσμω τό μέγα ἔλεος. Δόξα Ἦχος δ'. Δεῦτε οἱ ᾽Ορθόδοξοι πάντες, καί εὐσεβείας ζηλωταί, δεῦτε καί θεάσασθε τοῦ θείου Μάρκου, πάλην καί νίκην ξενήκουστον, τούς ὅρους ὑπερβαίνουσαν, τῆς ἀνθρωπίνης δυνάμεως. ῟Ω τοῦ θαύματος εἷς ἀνήρ μονώτατος τήν πανοπλίαν ἐνδεδυμένος, τοῦ ὀρθοδόξου φρονήματος ἐν τῆ καρδία, ἵσταται τῆς ᾽Ιταλίας, ᾽Ιουλιανόν καί ᾽Ιωάννην καί πάντσς τούς ἐναντίους, ἀλλοτρίους τε καί τούς ἡμετέρους γενναίως ἐλέγχων, καί κατά κράτος νικῶν. ῎Οντως αὕτη ἐστίν ἡ νίκη ἡ τόν κόσμον νικήσασα, ἡ ὀρθόδοξος πίστις ἡμῶν, καί σύν αὐτῆ καί κατ αὐτήν πιστευόμενος Χριστός ὁ Θεός καί σωτήρ τῶν ψυχῶν ἡμῶν. Καί νῦν. ᾽Εκ παντοίων. ΕΙΣ ΤΟΝ ΟΡΘΡΟΝ Κάθισμα, Μετά τήν α' στιχολογίαν. Τόν τάφον σου Σωτήρ. Πυξίον μυστικόν, καί θεόγραφον πλάκα, καί Βίβλον νοητήν σέ κηρύττομεν Μάρκε, ἐν αἷς ἀναγινώσκομεν τό τῆς Πίστεως σύμβολον ἀπαράτρωτον καί τήν Λατίνων προσθήκην, ἀποβάλλομεν, τῶν ᾽Ορθοδόξων οἱ δῆμοι, οἱ σέ μακαρίζοντες. Δόξα, τὁ αὐτὁ. Καί νῦν, Θεοτοκίον. Μαρία ἡ τάς τρεῖς, ἀνηκούστους ἑνώσεις, ἑνώσασα φρικτῶς, παρθενίειν καί τόκον, Θεόν καί τόν ἄνθρωπον, πίστιν τε καί πιστεύουσαν, τοῖς ξενίζουσι τούτοις, καρδίαν ἀνθρώπου ἡμᾶς ἕνωσον, τῆ τοῦ Υἱοῦ σου ἀγάπη, καί σῶσον πανύμνητε. Μετά τήν β' στιχολ. Κατεπλάγη ᾽Ιωσήφ. Κατεπλάγησαν ὁμοῦ, πάντες οἱ Δύσεως σοφοί, καί ἑώας τήν ἰσχύν, τῶν διαλέξεων τῶν σῶν, παρισταμένου.ἐν μέσω τοῦ συνεδρίου, ὅπως ἐξ ἑτοίμου πρός ἅπαντας, ἐδίδου ἀποκρίσεις, Θεόσοφε, ἐξ ὁπλοθήκης θείας τῶν Πατέρων, καί Γραφικῶν παραστάσεων δι ὦν τήν τούτων, ἔξω σοφίαν, ἔδειξας μωρανθεῖσαν. Δόξα. Τό αὐτό. Καί νῦν• Θεοτοκίον. ᾽Απειρόγαμε ἁγνή, πῶς συλλαμβάνεις ἐν γαστρί, τόν ἁπάντων τήν πνοήν, περικρατοῦντα ἐν χερσί, φράσον ἡμῖν τόν λόγον τοῦ μυστηρίου σου. Πανάληθές ἐστι, τοῦτο ὦ ἄνθρωπε καί παῦσαι ἐρευνῶν τό δυσθεώρητον, ὕψος καί βάθος, μῆκος καί πλάτος, τῆς ἀπορρήτου λοχείας μου. Νικᾶ γάρ ὄντως, ἔννοιαν πᾶσαν, ἀνθρώπων τε καί ᾽Αγγέλων. Μετά τόν πολυέλ. Τήν σοφίαν καί λὁγον. ῾Η τοῦ Πνεύματος χάρις τοῦ Παντουργοῦ, καθαρώτατον σκεῦος καί ἱερόν, εὑροῦσα σε θεόσοφε, ἐξεχύθη σοῖς χείλεσι καί ὄργανον εἰργάσατο πληρῶσαι ἅ ὥρισε, καί ᾽Εκκλησίαν πᾶσαν, θανεῖν κινδυνεύουσαν, τῆ κακοδοξία, τῶν Λατίνων ζωῶσαι. Δι' ὅ οἱ ᾽Ορθόδοξοι, ὡς ζωήν οἰκουμένης σε, εὐφημοῦντες κραυγάζομεν. Πρέσβευε Χριστῶ τῶ Θεῶ, τῶν πταισμάτων ἄφεσιν δωρήσασθαι, τοῖς ἐν πίστει τιμῶσι τήν ἁγίαν μνήμην σου. Δόξα, Τό αὐτό Καί νῦν. Θεστοκίον. ῾Ηλιόμορφον ἅρμα τό τοῦ Δαυίδ, πορφυρόστρωτος κλίνη τοῦ Σολομών, τόμος Θεοχάρακτος, ᾽Ησαῖου εἰκών ἔμψυχος, σκηνή τοῦ Μωῦσέως καί τεῖχος ἀδάμαντος, σύ τοῦ ᾽Αμώς ὑπάρχεις, λυχνία χρυσήλατος ἡ τοῦ Ζαχαρίου, Δανιήλ τε τό ὄρος, πυξίον κροκόλευκον, ᾽Αββακούμ, καί τό ἔξοχον προφητῶν περιήχημα, πρέσβευε τῶ σῶ Υἱῶ καί Θεῶ, τῶν πταισμάτων ἄφεσιν δωρήσασθαι, τοῖς προσκυνοῦσιν ἐν πίστει, τόν πανάγιον τόκον σου. Οἱ ᾽Αναβαθμοί. τό α'. ἀντίφωνον τοῦ δ'. ἤχου. Τὸ προκείμενον. Τό στόμα μου λαλήσει σοφίαν, καί ἡ μελ. Στίχ. ᾽Ακούσατε ταῦτα πάντα τά ἔθνη. εἷτα μετά τό ἐλέησὁν με, ὁ Θεὸς, λέγε τό παρόν. Ἦχος πλάγιος β'. Τῆς ἐμπαθοῦς δυάδος ὑπεραρθείς καί τῆς ὑλικῆς τετράδος ἤδη λυθείς, τῆς ἐν μονάδι τριάδος, καί ἐν τριάδι μονάδος, σύ τριαδικός καί μοναδικός, ἐπόπτης γέγονας ἄμεσος, καί τῆ τῶν πρωτοτόκων συναυλιζόμενος πανηγύρει, τῶν ἐν οὐρανοῖς ἀπογεγραμμένων, πρέσβευε ὑπέρ ἡμῶν, πάτερ ἁγιώτατε. ῾Ο Κανών τῆς Θεοτόκου εἰς στ΄ καί τοῦ ἁγίου οἱ β' εἰς η' α'. Κανών. Ἦχος δ'. ᾽Ανοίξω τό στόμα μου. Οὖ ἡ ἀκροστιχίς. Μάρκον γεραίρω, ὀρθοδοξίας στύλον. ὠδή α'. Μονάς τρισυπόστατε, Πάτερ, Υἱέ, Πνεῦμα ἅγιον, Θεέ ὑπερούσιε, χάριν μοι δώρησαι, τοῦ ὑμνῆσαί σου, τόν θεῖον ῾Ιεράρχην, τόν σέ ἀληθέστατα θεολογήσαντα. ᾽Ανοίξας τό στόμα σου, μέσον Φερράρας θεόσοφε, ἐδείχθης τῆς πίστεως γενναῖος πρόμαχος, τήν ἀντίθεον προσθήκην τῶν Λατίνων, ἐλέγξας σοφώτατα, λόγοις καί γράμμασι. Ρήτωρ, μεγαλόφωνος, σύ γεγονώς τῆς Θεότητος, τό Πνεῦμα τό ἅγιον ἐθεολόγησας, ἐκπορεύεσθαι, ἐκ τοῦ Πατρός καί μόνου, πατέρων ἑπόμενος, τοῖς θείοις δόγμασιν. Θεοτοκίον. Κυρίως σε Δέσποιναν, καί Θεοτόκον κηρύττομεν, Θεόν γάρ ἐγέννησας κατά ἀλήθειαν, γνωριζόμενον, μιᾶ ἐν ὑποστάσει, καί δύο ἐν φύσεσιν, ἁγνή πανάμωμε. ῞Ετερος. πλάγ. δ'. ῾Αρματηλἀτην Φαραώ. Τό μελουργόν τοῦ Παρακλήτου ὄργανον, ἡ λιγυρά καί τερπνή, πάγχορδος κιθάρα, τῆς ἐνθέου γνώσεως, κιννύρα θεοκρότητε, ὀρθοδόξων δογμάτων, ἡ τούς πιστούς καταθέλγουσα, ἔμπνευσόν μοι λόγον ὑμνοῦντί σε. ῾Ο ποταμός θεολογίας σήμερον, ἐκ τῆς ᾽Εδέμ πλημμυρεῖ, καί εἰς ἀρχάς κόσμου, τέτταρας μερίζεται, εὐφραίνων τοῖς ὁρμήμασι, τήν Χριστοῦ ᾽Εκκλησίαν, δεῦτε ἀντλήσατε ἄνθρωποι, τούτου τά ζωήρρυτα νάματα. Ναός Θεοῦ ἡγιασμένος γέγονας, Μάρκε θεόσοφε, τήν καρδίαν ἔχων, ὡς ἁγίαν τράπεζαν, τόν νοῦν ὡς ῾Ιερέα δέ, τήν δέ θέλησιν πάτερ, ὡς ἱερεῖον ἀμώμητον, τοῦ πιστοῦ λαοῦ προθυόμενον. Θεοτοκίον. Εὐκλεεστάτη Βασιλίς γεγένησαι, τόν Βασιλέα Χριστόν, οὗ ἡ βασιλεία, βασιλεία πέφυκε, πάντων αἰώνων ἄχραντε, ἐκ πατρός Βασιλέως, ὡς ἀϊδίου ἐκλάμψαντος, ἐν ταῖς σαῖς ἀγκάλαις βαστάσασα. Καταβασία. Χέρσον ἀβυσσοτόκον ὠδή γ. Τούς σούς ὑμνολὁγους. ᾽Ορθαῖς ἀποδείξεων ἐφόδοις, Λατίνους ὡς ᾽Ακινδυνιστάς, γενναίως ἐστηλίτευσας, καί, μή ταυτόν ἐδίδαξας, οὐσίαν καί ἐνέργειαν, ἐπί Θεοῦ εἶναι πάνσοφε. Νοήσας καλῶς τούς Θεολόγους, ὡς ἄριστος τούτων μαθητής, τήν μέν θείαν ἐνέργειαν, μετέχεσθαι τοῖς κτίσμασι, τήν φύσιν δέ ἀμέθεκτον, μένειν ὀρθῶς ἐδογμάτισας. Γραφῶν παραστάσεσι γενναίαις, τήν χάριν τοῦ Πνεύματος σοφέ, μερίζεσθαι ἀπέδειξας, καί Πνεῦμα ὀνομάζεσθαι, φύσιν δέ καί ὑπόστασιν, τούτου μηδόλως μερίζεσθαι. Θεοτοκίον. ᾽Εγέννησας κόρη ἀνωδίνως, ἀκόπως ἐβάστασας ἁγνή, ἀσπόρως δέ συνέλαβες, Θεόν τόν ὑπερούσιον, ὦ τέρατα παράδοξα τίς νοῦς βροτῶν οὐκ ἐξίσταται; ἄλλος. Οὐρανίας ἀψίδος. ῾Υφ' ὁσίων τιμᾶσθαι, σέ θεμιτόν ὅσιε, ὑπό Θεολόγων, ὡς Θεοῦ Θεολόγον ἀκρώτατον, διερμηνεύοντα, θεολογίας τάς τούτων, θεολόγω γλώττη σου, καί νῶ θεόφρονι. Γίγας ὥσπερ γενναῖος, δραμεῖν ὁδόν ἔχαιρες, ἀπ᾽ἄκρου οὐρανοῦ ἕως ἄκρου τῆς Δύσεως, ἐν παραστήματι, γιγαντιαίω τῶν λόγων, κρατύνων τῆς πίστεως τά θεῖα δόγματα. Εὐγενείας τό ἄκρον, πεπλουτηκώς ἄωτον. Εὐγενικός Μάρκος φερωνύμως ἐκλήθης μακάριε, ὅπερ γεγένησαι, πρώην κληθείς καταλλήλω, ἤ ὅπερ προκέκλησαι, γεγονώς ὕστερον. Θεοτοκίον Νύμφη ὤφθης ὡραία, Θεοῦ Πατρός ἄχραντε, τοῦ Υἱοῦ δέ μήτηρ, καί θυγάτηρ τοῦ Πνεύματος πάγκαλλος κατοικητήριον, τῆς ἀρχιφώτου Τριάδος, ὅλης τῆς Θεότητος ἔμψυχον τέμενος. Κάθισμα. Τήν σοφίαν καί λόγον. Τούς λειμῶνας τῶν θείων Μάρκε γραφῶν, καί Πατέρων ἁγίων τῶν συγγραφῶν, σοφῶς περιενόστησας, φιλεργός ὥσπερ μέλισσα, καί τῆς ὀρθοδοξίας, τά ἄνθη δρεψάμενος, ἕν μέλι ἐξ ἁπάντων, γλυκύ κατεσκεύασας, καί, παρέθου πᾶσι, τοῖς πιστοῖς θεοφόρε. Διό οἱ γευόμενοι, γλυκασμοῦ ἐν τῶ φάρυγγι, τῆς διανοίας βοῶμεν σοι. Πρέσβευε Χριστῶ τῶ Θεῶ, τῶν πταισμάτων ἄφεσιν,δωρήσασθαι, τοῖς ἑορτάζουσι πόθω τήν ἁγίαν μνήμην σου. Δόξα τὁ αὐτό, καί νῦν Θεοτοκίον. Χαῖρε θρόνε πυρίμορφε τοῦ Θεοῦ, χαῖρε κόρη καθέδρα βασιλική κλίνη πορφυρόστρωτε, χρυσοπόρφῦρε θάλαμε, χλαμύς ἀλουργόχροε, τιμαλφέστατον τέμενος, ἀστραπηφόρον ἅρμα, λυχνία πολύφωτε. Χαῖρε Θεοτόκε, δωδεκάτειχε πόλις, καί πύλη χρυσήλατε, καί παστάς ἀγλαόμορφε, ἀγλαόχρυσε τράπεζα, θεοκόσμητον σκήνωμα. Χαῖρε ἔνδοξε νύμφη ἡλιοστάλακτε. Χαῖρε μόνη ψυχῆς μου εὐπρέπεια. Ὠδή δ'. τήν ἀνεξιχνιαστον. Ρώμην θείου Πνεύματος ἀναλαβών, Ρώμης παλαιᾶς ἐπεστόμισας, τούς ἀπογόνους, βλασφημοῦντας εἰς τό φῶς, τό τῆς μεταμορφώσεως, κατά Βαρλαάμ τόν παράφρονα. ῎Ακτιστον ἀῖδιον τοῦτο τό φῶς, δόξα φυσική τῆς Θεότητος, ὄντως ὑπάρχει κατά σέ Μάρκε σοφέ, οὐ κτίσμα ὑστερόχρονον, κατά τά Λατίνων ληρήματα. ῎Ιδον οἱ ἀπόοτολοι τό θεῖον φῶς, ὀφθαλμοῖς ὑλαίοις τό ἄϋλον, ἀλλ' ἐν δυνάμει καί ροπῆ ὑπερφυεῖ, ἐνισχυθεῖσι πνεύματος, κατά τούς σούς λόγους Θεόσοφος. Θεοτοκίον. Ρύπον ἀποκάθαρον ἐμῆς ψυχῆς, ὕλην τῶν παθῶν μου κατάφλεξον, ἄνθρακος θείου, ὡς πυράγρα μυστική, ἵνα νοΐ ἀΐλω σε, ἀνυμνολογῶ τήν πανύμνητον. Ἄλλος. Σύ μου ἰσχύς. ῾Ιεραρχῶν, τό θεῖον ὄντως ἐντρύφημα, ᾽Εφεσίων, τό ἔξοχον αὔχημα, χριστιανῶν ᾽Ανατολικῶν, ὕψωμα γενναῖον καί Δυτικων τό κατάπτωμα, καύχημα ἀληθείας, ἐξουθένημα πλάνης, τῆς ᾽Εφέσου ὁ Μάρκος ὑμνείσθω μοι. Καταγελᾶ, πόλις, δεινῶν ἐλεπόλεων, πύργον σχοῦσα, προβλήτην στερέμνιον, ἡ δέ Χριστοῦ ᾽Ανατολική ᾽Εκκλησία πύργον, προβαλλομένη σέ ἄρρηκτον, στρουθόν ὥσπερ ἐμπαίζει, ἐκκρούουσα ἐνέδρας, καί δεινά τῶν Λατίνων σοφίσματα. ῾Ο παμφαής, σήμερον ἔλαμψεν ἥλιος, ἐξ ἑώας, Μάρκος ὁ πανάριστος ιβαί τά δρυμοῦ, ψαλμικῶς εἰπεῖν, συνήχθη θηρία, τῆς Δύσεως οἱ ἀπόγονοι, καί μάνδρας εἰς ἰδίας, ἐκοιτάσθη αὐτίκα, ἀστραπήν τοῦ φωτός μή ἐνέγκαντα. Θεοτοκίον Νέος ᾽Αδάμ, ἀντί τοῦ πάλαι γεγένηται, ὁ υἱός σου, σύ δέ μῆτερ ἄχραντε, ἀντί τῆς Εὔας• ὁ δέ Σταυρός, ἀντί γνωστοῦ ξύλου ὁ Γαβριήλ, ἀντί ὄφεως, ἀντί ᾽Εδέμ ὁ πόλος, ἡ χαρά, ἀντί λύπης. ῎Ω καλῶν θημωνία ἀντίστροφος. ὠδή ε'. ᾽Εξἐστη τά σύμπαντα. ῞Ως στρατοπεδάρχην σε, προβάλλει ἱερώτατε, πᾶσα ἡ ἑώα ῎Εκκλησία, Πνεύματος ὅπλοις κατεδαφίζοντα, πύργον μοναρχίας Παπικῆς, τοῦ εἰς ὕψος ἄδικα, καί λαλοῦντος καί πράττοντος. ῞Ορους ἐδικαίωσας, κρατεῖν Μάρκε θεόσοφε, Πατέρων ἐνθέων θεσπιζόντων, τῆ τάξει μόνη τόν Ρώμης λέγεσθαι, πρῶτον τῶν λοιπῶν Πατριαρχῶν, ἀλλ᾽ οὐχί μονώτατον, ᾽Εκκλησίας δεσπόζοντα. Ρίζα διαστάσεως, ᾽Ανατολῆς καί Δύσεως, πάσης τε πηγή καινοτομίας, ἡ ἀρχή Πάπα ὄντως ἐγένετο, Συνόδοις ταῖς οἰκουμενικαῖς, καί Γραφαῖς μή εἴκουσα, ἀντιχρίστω φρονήματι. Θεοτοκίον. Θεός μέν τό βρέφος σου, ὑπάρχει παναμώμητε, σύ δέ πάλιν ἔμεινας παρθένος, μετά τόν τόκον ἁγνή Θεόνυμφε, Ποῖον ἄλλο μεῖζον ἐπί γῆς, τοῦ τοιούτου θαύματος, κόσμος ἅπας τεθέαται; ῎Αλλος. Ἵνα τί με ἀπώσω. Μόνος μέσον Λατίνων, ὑπερασπιζόμενος ἐγένου πάνσοφε, τῆς πατρίου δόξης, καί ἀντί συμμαχούντων ἐκέχρησο, φεῦ, ὡς πολεμίοις, τοῖς ἡμετέροις ψευδαδέλφοις. ῎Ω ψυχῆς στερροτέρας ἀδάμαντος. ᾽Απαθείας εἰς ὕψος, πρώην δέ ἀσκήσεως, Μάρκε ἀνέδραμες, καί σαυτόν καθάρας, θεωρία καί πράξει μακάριε, τῆς Θεολογίας, ὕστερον σάλπιγξ ἀνεδείχθης, διηχοῦσα τοῦ κόσμου τά πέρατα. Ρητορεύουσα γλῶσσα, ρυθμῶ καί μεθόδοις τῆς τέχνης βρενθύουσα, οὐκ ἰσχύει πάτερ, ἐγκωμίου σοι πλέξασθαι στέφανον, σύ γάρ μόνος ὥφθης, τῆς ἀκραιφνοῦς πατέρων δόξης, καί ταμίας καί φύλαξ καί πρόμαχος. Θεοτοκίον Κέντρον ὤφθης χαρίτων, σφαῖρά τε πολύαστρος θεοχαρίτωτε, τῶν ζωδίων κύκλος, δι᾽οὖ μέσον διέβη ὁ ἥλιος, τῆς δικαιοσύνης, καί τῆς φρικτῆς οἰκονομίας, τήν περίοδον πᾶσαν ἐπλήρωσε. Ὠδή ς΄. Τήν θείαν ταύτην καί πάντιμον. ῾Ο καταπέλτης ὁ κράτιστος, τῆς ἀζυμοθυσίας ἐπέφανε, Μάρκος ὁ πάνσοφος, τό τῆς ᾽Εφέσου καλλώπισμα οἱ παῖδες τῶν Λατίνων πάντες κρυβήτωσαν. Δεῖπνον Χριστός τόν θειότατον, ἐνζύμου διά ἄρτου τετέλεκε καί γάρ καιρός οὐκ ἥν, τῆς τῶν ἀζύμων ἐνάρξεως, κατά τάς ἀποδείξεις σου, Μάρκε πάνσοφε. ᾽Οθνεῖον δόγμα καί ἕκφυλον, τῶν ῎Εβιωνιτῶν καθιστόρηται, προσφέρειν ἄζυμα, ἀρχαῖον δέ νομοθέτημα ὑπάρχει προσφέρειν ἔνζυμα. Θεοτοκίον. Ξενίζει πάναγνε Δέσποινα, ᾽Αγγέλων καί ἀνθρώπων διάνοιαν, τό ξένον θαῦμά σου, σύ γάρ τόν κτίστην καί Κύριον, ᾽Αγγέλων καί ἀνθρώπων ξένως ἐγέννησας. Ἄλλος. Ἱλάσθητί μοι Σωτήρ. ῾Ο στύλος μέν τοῦ πυρός, τόν ᾽Ισραήλ καθωδήγησε πρός Χαναναίαν ποτέ, σύ δέ καθωδήγησας, ταῖς Θεολογίαις σου, τόν λαόν Κυρίου, πρός τήν Πίστιν τήν ᾽Ορθόδοξον. Νέος Δαυΐδ ἀληθῶς, ἐδείχθης Μάρκε ἀοίδιμε, ὡς δεύτερον Γολιάθ, τόν Ρώμης Εὐγένιον, κτείνας τῆ σφενδόνη σου, ὅτι Θεοῦ ζῶντος, παρατάξεις προσεξύβρισε. ᾽Αγάλλου ἡ τοῦ Χριστοῦ, νῦν ᾽Εκκλησία καί χόρευε, πλουτήσασα ἐκ Θεοῦ, Μάρκον τόν σοφώτατον, ἀήττητον πρόμαχον, τῆς ὀρθοδοξίας, δι' οὗ τρέπεις πολεμίους σου. Θεοτοκίον. Σέ γενεαί γενεῶν, Θεόνυμφε μακαρίζομεν, ὡς τετοκυΐαν Θεόν, τόν ὄντως μακάριον, καί τούς τά προστάγματα αὐτοῦ ἐκπληροῦντας, μακαρίους ἐργαζόμενον. Κοντάκιον. ῾Η παρθένος σήμερον. Πανοπλίαν ἄμαχον, ἐνδεδυμένος θεόφρον, τήν ὀφρῦν κατέσπασας, τῆς Δυτικῆς ἀνταρσίας, ὄργανον τοῦ παρακλήτου γεγενημένος, πρόμαχος, ὀρθοδοξίας προβεβλημένος. Διά τοῦτό σοι βοῶμεν, χαίροις ὦ Μάρκε, ὀρθοδόξων καύχημα. ῾Ο οἶκος. Τίς ἀμοιβή; τίς ἀνταπόδοσις ἀξία παρ᾽ ἡμῶν σοί προσενεχθήσεται, Μάρκε ἁγιώτατε, σύ γάρ δι' ἀσκήσεως προκαθαρθείς, Θεολογίας γέγονας ὄργανον, καί ῾Ιεράρχης χρηματίσας, ὑπέρ τῆς πατρώας δόξης, πρός Δυτικούς ἠγωνίσω μέχρις αἵματος• τῶν τῆ κακοδοξία παραπεσόντων, ἀνάστασις γέγονας τῶν παραπεσεῖ κινδυνευόντων ἀσφάλεια, τῶν διαστώτων ἕνωσις καί πάντων ἁπλῶς τῶν ᾽Ανατολικῶν, ὀρθοδοξίας ἀνεδείχθης Διδάσκαλος. Διά τοῦτο κατά χρέος, ἐκβοῶμέν σοι ἀπαύστως, χαίροις ὦ Μάρκε, ὀρθοδόξων καύχημα. Τῶ αὐτῶ μηνί ιθ'. Μνήμη τοῦ ἐν ἁγίοις πατρός ἡμῶν, Μάρκου ᾽Αρχιεπισκόπου ᾽Εφέσου τοῦ Εὐγενικοῦ, καί τῆς ὀρθοδοξίας προμάχου καί φύλακος. στίχ. Κρατεῖ μέν Ἄτλας μυθικῶς ὤμοις πόλον, Κρατεῖ δ᾽ ἀληθῶς, Μάρκος ὁρθοδοξίαν Τό μεῖναι ἐντός ᾽Ορθοδοξίας ὅρων, ᾽Ανατολικοῖς κλῆρος ἐκ Μάρκου μόνου. Εἰ μή Σαβαώθ σπέρμα ᾽Ορθοδοξίας ῎Εδωκε Μάρκον, οὐκ ἄν ηὐσεβήσαμεν Τῆ δ' ἐνάτη δεκάτη νόες ἔνθεν Μάρκον ἄειρον. Οὗτος ὁ πανάριστος, καί κατἄλήθειαν μέγας διδάσκαλος, καί ἀήττητος πρόμαχος τῆς ᾽Ανατολικῆς ἁγίας ᾽Εκκλησίας, γέννημα μέν καί θρέμμα ἐχρημάτισε τῆς Βασιλίδος τῶν πόλεων, δηλαδή τῆς ὄντως λαμπρᾶς καί μεγάλης Κωνσταντινουπόλεως. Γονεῖς δέ κατά σάρκα ἔσχε, κατά μέν τόν βίον, περιφανεῖς οὕτω καί λαμπρούς, ὥστε καί Εὐγενικούς τουπίκλην ἐπονομάζεσθαι, κατά δέ τήν πίστιν, εὐσεβεστάτους καί ὀρθοδοξοτάτους, τήν οἴκησιν ἔχοντας εἰς τόν Γαλάτην, τόν νῦν Γαλατᾶν καλούμενον. Παιδευθείς δέ τήν ἔξω τε καί ἔσω σοφίαν, ἄκρος καί κατά τά δύο ἐγνωρίζετο. ῎Ερωτι δέ τρωθείς τῆς μακαρίας ἡσυχίας τῶν βιοτικῶν πραγμάτων, καί τῆς περί ταῦτα μανίας τε καί τύρβης φρονίμως ἀποστάς, καί τοῖς τὁτε δοκίμοις τῶν Μοναχῶν προσελθών, τῆ τῆς ὑποταγῆς ἐπιπόνω τε καί σκληροτέρα διαίτη, μάλα προθύμως τόν εὐγενικόν ὑπέστρωσεν αὐχένα, διά Χριστόν, ὅν ἐπόθησε, καί ὅν μόνον κερδῆσαι ἀντί πάντων εἵλετο. Καλῶς δέ καί ἀξίως τῆς ὑποταγῆς τούς ἀσκητικούς διανύσας διαύλους, καί ὄργανον χρηματίσας ἐπιτήδειον τοῦ παναγίου Πνεύματος, ὑπέρ οὗ καί ἀγωνίζεσθαι ἔμελλε καί τό τῆς ἱερωσύνης δέχεται χρίσμα, πρότερον μέν, τό τοῦ πρεσβυτερίου. ῞Υστερον δέ καί τό τῆς μεγάλης ἀρχιερωσύνης ψήφω μέν κανονικῆ τῆς ἱερᾶς καί ἁγίας Συνόδου, ἀξιώσει δέ σφοδροτέρα, μᾶλλον δέ ἐπιταγῆ ἀπαραιτήτω τοῦ Βασιλέως, (᾽Ιωάννης δέν ἦν οὗτος, ὁ καί τῶν Παλαιολόγων καί τῶν Βασιλέων παρέσχατος) καί εἰς τήν ὑψηλήν ἀνάγεται καθέδραν τῆς τῶν ᾽Εφεσίων μητροπόλεως, γνήσιος τῶ ὄντι διάδοχος τοῦ πρώτου Θεολόγου, τοῦ ἐπιστηθίου καί ἠγαπημένου μαθητοῦ. ᾽Επειδή δέ ὁ ρηθείς Βασιλεύς, ἐξ ἀπονοίας μωρανθείς καί τάς πατρικάς αὐτοῦ νουθεσίας τοῦ Μανουήλ εἰς οὐδέν θέμενος, Θεόν μέν τόν ποιήσαντα καί βασιλεύσαντα αὐτόν ἐγκατέλιπε, βουλήν δέ ὀλεθρίαν ἔθετο, ἵνα μετά τῆς ᾽Ανατολικῆς Συνόδου, εἰς τήν ᾽Ιταλίαν, ὡς οὐκ ὤφελε, παρά τόν ἀντίθεον Πάπαν ἀπελθών, οἰκουμενικήν ποιήση μετά τῶν Λατίνων Σύνοδον, καί τάς ἐκ μακροῦ τοῦ χρόνου ἐσχισμένας ῎Εκκλησίας ἑνώση, ὡς ἄν δῆθεν μιᾶς ἤδη γενομένης τῆς ᾽Εκκλησίας διά τῆς ὁμοδοξίας προτρέψητε ὁ Πάπας τούς ὑπ' αὐτόν τελοῦντας Βασιλεῖς, βοήθειαν αὐτῶ δοῦναι στρατιωτικήν, ἵνα τούς βαρβάρους ἀπελάση, ὅσον οὕπω μέλλοντας πρός τοῖς ἄλλοις ἅπασιν, καί αὐτήν ὑποδουλώσειν τήν Βασιλίδα τῶν πόλεων, Ταῦτα δέ φαντασθείς καί μάτην ὀνειροπολήσας ὁ δείλαιος κελεύει μετά τῶν ἄλλων, καί τόν Μάρκον ἕπεσθαι. ῾0 δέ, ἀπελθεῖν μέν εἰς τήν ᾽Ιταλίαν, οὐδαμῶς ἤθελε Βασιλέως γεμήν κελεύοντος, εἷξε κατάγε τοῦτο, καί δή ἀπελθόντων, τί μέν ἐκεῖ ἔπραξε, καί ὅπως τά Λατίνων κατέπληξε γένη τῆ θεοσοφία τῶν ἑαυτοῦ λόγων, καί οἵαν καί ὅσην ἔνστασίν τε καί καρτερίαν ὁ μακάριος ἐπεδείξατο, στερρότατα ἀντιπίπτων, πρός τε τούς χριστομάχους Λατίνους, καί τούς ἐξ ἡμῶν ἀποστάντας, καί πρός τόν Λατινισμόν αὐτομολήσαντας, ὑπέρ τοῦ ἀκαινοτόμητον καί ἀπαράσάλευτον διαμεῖναι, τῆ τοῦ Χριστοῦ ῾Αγία ᾽Εκκλησία, τό θεῖον καί ἱερόν Σύμβολον τῆς τῶν χριστιανῶν ὀρθοδὄξου πίστεως, καί ὅπως πάντας κατετροπώσατο, εἷς αὐτός μόνες ὤν, δυνάμει τοῦ ἐν αὐτῶ λαλοῦντος ἁγίου Πνεύματος, καί ὅπως, τῶν πάντων, αὐτός μόνος ἀκλινής, ἀκατὰγώνιστος καί ἀήττητος διέμεινε (ὅ καί τῶ ὄντι ἐλπλἥξεως ἄξιον) μή ὑπογράψας εἰς τόν ψευδώνυμον ῞Ορον τῆς θεοστυγοῦς καί θεοκαταλύτου ἑνώσεως, ταῦτα πάντα διέξεισιν εἰς πλάτος ἡ τά κατ αὐτόν ἱερογραφήσασα ἱστορία, ὁ καλούμενος ᾽Αντίπαπας, πρός ὅν καί παραπέμπομεν τούς εὐσεβεῖς φιλαναγνώστας, ὅς καί τήν θριαμβευτικήν αὐτοῦ εἰς τήν Κωνσταντινούπολιν διηγεῖται ἐπάνοδον, καί ὅπως τά ἐν ᾽Ιταλία κακῶς γενόμενα συνοδικῶς ἀνέτρεψε καί κατέρραξε, καί πάλιν αὐτός μόνος τούς ἀπορραγέντας τῆς ὀρθοδόξου πίστεως, ἐπεσύναξέ τε καί τῆ ἁγία ᾽Εκκλησία ἐπισυνῆψε, καί πάντας ἐδίδαξε, καί ἐστήριξεν ἐν τῆ ἀρχαία καί πατροπαραδότω ὁμολογία, καί κατά πάντα μέγιθτος ἀνεφάνη ἡλίκον καί οἷον οὐδένα ἡ ἀρχαιότης ἡμῖν παραδίδωσι. Τοῦτον κατέπληξαν μέν οἱ ἐχθροί πάντες, κατέπτηξε δέ, οὐχ ἥκιστα πάντων, ὁ ἀγέρωχος Πάπας Εὐγένιος• καί μαρτυρεῖ ἡ τοῦ στόματος αὐτοῦ ἀοίδιμος ἐκείνη ἀπόφασις ἐρωτήσας γάρ τούς παρεστῶτας, εἰ ὁ ᾽Εφέσου ὑπέγραψεν, ἐπειδή ἤκουσεν, ὡς οὐχ ὑπέγραψε, σύν ἀφάτω τῆ λύπη, τήν μόνην ταύτην ἀψευδῆ φωνήν, ἐξεφώνησεν εἰπών «Λοιπόν ἐποιήσαμεν οὐδέν». Ταῦτ ἄρα καί ἡ ἁγία τοῦ Χριστοῦ ᾽Εκκλησία, ὡς εὐεργέτην, καί διδάσκαλον, καί μόνον ὑπέρμαχον, καί ἀήττητον ἀριστέα τῆς ᾽Αποστολικῆς ὁμολογίας γινώσκουσα καί ἕνα τῶν πάλαι Θεοφόρων ἐπισταμένη ποιμένων, ψήφω κανονικῆ ἐθέσπισε τοῖς ἁπανταχοῦ ὀρθοδόξοις ἡμῖν, ἵνα χρεωστικῶς ἐκτελῶμεν τήν ἱεράν αὐτοῦ μνήμην, εἰς δόξαν τοῦ ἁγίου Θεοῦ καί τῆς ἡμετέρας ἁγίας ᾽Ανατολικῆς ᾽Εκκλησίας κλέος καί καύχημα ὅ δή καί πρό τῆς ἁλώσεως λαμπρῶς ἐτελεῖτο ἐν τῶ εἰρημένω Γαλάτη, ὡς τό ἱερώτατον τῆς ᾽Εκκλησίας δηλοῖ θέσπισμα, ὅ καί ἐτάξαμεν μετά τήν παροῦσαν ᾽Ακολουθίαν, ἵνα πᾶν ἄδικον ἀποφράττηται στόμα, βουλόμενον ἄδικα λαλεῖν εἰς τό ὕψος τῆς αὐτοῦ δόξη ς καί ἁγιότητος. Οὗ ταῖς ἁγίαις πρεσβείαις πάση ς αἱρετικῆς κακοφροσύνης ρυσθείημεν καί ἡ μεῖς καί τῆ ς ἐπουρανίου Βασιλείας ἀξιωθείημεν. ᾽Αμήν. Ὠδή ζ'. Οὐκ ἐλάτρευσαν τῆ κτίσει. ᾽Ιδού ἤστραψεν, ἡ μνήμη τοῦ τρισμάκαρος, Μάρκου ὡς ἥλιος, ᾽Ανατολῆς τούς πιστούς, φωτίζουσα ἅπαντας, τό δέ τῆς Δύσεως, πῦρ καθάρσιον, ἀποσβεννῦσα τέλεον, καί μή ὄν ἀποδεικνῦσα. ᾽Ακουέτωσαν, Λατίνων οἱ ἀπόγονοι, τοῦ θείου ρήτορος, τῆς στεντορείας φωνῆς, ὅτι ἡ μετάνοια πλήρης ὑπάρχουσα, οὐκ εἰς βάσανον, πυρός τούς ἐκδημήσαντας, εἰς τρυφήν δέ παραπέμπει. Σιγησάτωσαν, Λατίνων τά παλίμφημα, στόματα σήμερον, ἀντιβροντᾶ γάρ αὐτοῖς, τόν τρίτον εἰσάγουσι τόπον κακόδοξα, ἡ πανεύσημος γλῶττα Μάρκου κηρύττουσα, ὀρθοδόξως δύο τόπους. Θεοτοκίον. Σωματώσασα, τόν λόγον τόν ἀσώματον, κόρη Θεόνυμφε τούς ἐνσωμάτους βροτούς ἀσωμάτους ἔδειξας, ᾽Αγγέλους ψάλλοντας, ὑπερύμνητε, ὁ τῶν Πατέρων Κύριος, καί θεός εὐλογητός εἶ. ῎Αλλος. Οἱ ἐκ τῆς ᾽Ιουδαίας. Μαργαρίτας τιμίους, πολυτάλαντον ὄλβον καί ἀναφαίρετον Χριστοῦ τῆς ᾽Εκκλησίας, τά θεολογικά σου καταλείπεις συγγράμματα δι᾽ ὧν πλουτίζεις ἡμῶν, τάς πενομένας φρένας. ῎Αλλον Κύριλλον, πάτερ, ἄλλον ᾽Αθανάσιον ἤ Θεολόγον τε, νέον σε Ἰωάννην οἱ Πολῖται ἐκάλουν, ὑποστρέψαντα βλέποντες, ὡς ἀριστέα λαμπρόν, καί μιμητήν εκείνων. Σέ ἐμίσησαν μάκαρ, ὡς ἐν πύλαις ἐλέγχοντα, καθώς γέγραπται, Λατνοί τε συμφώνως, μετά Λατινοφρόνων, καί καλῶς μή πειθόμενον, ψευδεῖ ἑνώσει αὐτῶν, ὡς Θεοῦ χωριζούση. Θεοτοκίον. ᾽Ιατῆρα τῶν νόσων, ἐλατῆρα τῶν πόνων, δοτῆρα πάντων καλῶν, φωστῆρα τῶν ἐν σκότει, σωτῆρα τῶν ἐν πλάνη, ἡ γεννήσασα Δέσποινα, νοσοῦντά με ψυχικῶς, ἰάτρευσον καί σῶσον. ὠδή η'. Παῖδας εὐαγεῖς. Τιμᾶ σου τήν μνήμην ῾Ιεράρχα, Χριστοῦ ᾽Εκκλησία ἡ ὀρθόδοξος, ὑπέρ ἧς κατέβαλες, πόνους μέχρις αἵματος, καί τήν αὐτῆς ἐκράτυνας δὁξαν Θεόσοφε, ῾Αγίων τήν ἀπόλαυσιν δείξας μή τελείαν εἷναι, πρό κρίσεως τρισμάκαρ. ῞Υδατος ζωῆς καί ἀφθαρσίας, εἰς κόρον οἱ δίκαιοι πλησθήσονται, καί τῆ ς νίκη ς τέλειον, λήψονται τὁν στέφανον, μετά τήν ἐξανάστασιν, οἱ δέ ἀδόκιμοι, κομίσονται ποινήν τήν τελείαν, κατά τούς σούς λόγους πάνσοφε ῾Ιεράρχα. Λῆρος ἀποδείκνυται σοῖς λόγοις, Λατίνων ἡ δόξα ἡ πρεσβεύουσα, πρό τῆς ἀναστάσεως λαμβάνειν τό τέλειον, τῆς θείας ἀπολαύσεως, δικαίους ἅπαντας, τελείαν δέ, τήν δίκην ἀδίκους, πῶς γάρ ἔσται δίκη πρό κρίσεως δικαίας; Θεοτοκίον. ῾Ο πᾶσιν ἀνέκφαντος τοῖς οὖσιν, ἐκ σοῦ ἐπεφάνη παναμώμητε, τοῖς βροτοῖς δι᾽ ἄφατον, ἔλεον ὡς ἄνθρωπος• ἐν τῆ ἐκφάνσει δ' ἔμεινε, καί μετά ἔκφανσιν, ὡς ἦν πρό τῆς ἐκφάνσεως πάλιν, οἷα Θεός πόλων, ἀνέκφαντος τοῖς πᾶσι. ῞Αλλος. ᾽Επταπλασίως κάμινον. Στήλην σε ζῶσαν πίστεως, ὀρθοδόξου κηρύττομεν, ὅρον ἀκραιφνοῦς, Θεολογίας πάνσοφε, κανόνα εὐθύτατον, τῶν θείων παραδόσεων, στάθμην ἀκριβῆ, τῆς ἀληθοῦς εὐσεβείας, ἐκκλίνουσαν ἐπίσης, περιττόν καί ἐλλεῖπον, ὑς ἐκ τοῦ ἀντιθέτου, κακίας ὁμοτίμου. Τῶν διεστώτων ἕνωσις, τῶν πεσόντων ἀνόρθωσις, καί τῶν κλονουμένων, στηριγμός γεγένησαι, ἁρμόσας τούς ἅπαντας, διά Συνόδου Μάρκε σοφέ, ἐν τῶ ἀσφαλεῖ, ὀρθοδοξίας κανόνι, βοῶντας εὐχαρίστως, ῾Ιερεῖς ἀνυμνεῖτε, λαός ὑπερυψοῦτε, Χριστόν εἰς τούς αἰῶνας. ᾽Εστενοχώρει ῞Αγιε, τήν πλατεῖαν καρδίαν σου, ἡ διηνεκής τῆς ᾽Εκκλησίας μέριμνα, ὑφ ἧς ἐκκαιόμενος, ὥσπερ ὁ μέγας Παῦλος ποτέ πόθω ἐκζητεῖς, τόν προστησόμενον ταύτης, μετά τήν κοίμησίν σου καί εὑρών ὡς ἐπόθεις, Γεννάδιον τόν πάνυ, ἡδέως ἐκοιμήθης. Θεοτοκίον. Φῶς ἡ τό πρῶτον τέξασα, τό ᾽Αγγέλους τά δεὑτερα, φῶτα ὑποστῆσαν, καί φῶς τό πρωτόγονον, δημιουργῆσαν, αὖθίς τε, φωστῆρας δύο παραγαγόν, ἐπί πᾶσι δέ, ψυχήν ὡς φῶς οὐσιῶσαν, καί φῶτα ὑποδεῖξαν, προστάγματα οἰκεῖα, φώτισον τοῦ, νοός μου, τόν ζόφον Θεοτόκε. Ὠδή θ'. ῞Απας γηγενής. Νίκην κατ᾽ ἐχθρῶν, Λατίνων ἀνέστησας, κἄν τούτω ῞Αγιε, καί τά τούτων πρόσωπα, αἰσχύνης πάσης ὄντως ἐπλήρωσας, δείξας ἐνθέοις λόγοις σου, ὡς οὐ τά ρήματα, τοῦ Κυρίου, τά, φάγετε πίετε, μεταβάλλουσι δῶρα τά τίμια. ῾Ιερατικαῖς, εὐχαῖς ἁγιάζεται καί ἐπικλήσεσι, δῶρα τά προκείμᾂνα, καθώς σύ Μάρκε λαμπρῶς ἀπέδειξας, ταῖς μυστικαῖς ἑπόμενος, ἱερουργίαις καλῶς, Βασιλείου καί τοῦ Χρυσορρήμονος, ὦν τόν βίον καί λόγον ἐζήλωσας. Δέχου τήν ἡμῶν, ὠδήν ὡς χρυσόπλοκον προσφερομένην σοι, στέφανον ἀήττητε, παγκρατιάρχα Χριστοῦ νικήσαντι, οὐχί τό ἔξω πένταθλον, τό δέ ὀκτάεθλον, τῆς Λατίνων δυσσεβοῦς αἱρέσεως, μονομάχε στερρέ μυριόνικε. Θεοτοκίον. ῞Υψος οὐρανοῦ, καί γῆς βάθος ἄπειρον τίς ἑρμηνεύσειε; κόρη ἀειπάρθενε; οὕτω, καί ὕψος τοῦ μυστηρίου σου, πῶς νοῦς σμικρός δυνήσεται καί περιπέζιος, ἑρμηνεῦσαι, βάθος τε τό ἄπειρον, τῆς ἀσπόρου λοχείας σου πάναγνε; ῎Αλλος. ᾽Εξἐστη ἐπί τούτω ό οὐρανός. ῞Ως ὄντως θαυμαστή σου παμβασιλεῦ, καί μεγίστη ἥν ἔδειξας πρόνοιαν, περί τόν σὁν, Μάρκον προαιρέσεως φονικῆς Λατίνων λυτρωσάμενος, καί τῆ ᾽Εκκλησία σου ἀποδούς, ἀπήμαντον καί σῶον, ὀρθοτομοῦντα ταύτης, θείων δογμάτων τήν ἀκρίβειαν. ᾽Ενώπιον Τριάδος τῆς ἀρχικῆς, ὑπέρ ἧς ἠγωνίσω Θεόσοφε, παρεστηκώς, δόξης ἀπολαύεις θεοειδοῦς, θέσει Θεός γενόμενος, καί φωτός πληρούμενος τριλαμποῦς, λυθέντων τῶν ἐσόπτρων, σκιῶν τε παρηγμένων, τῆς ἀληθείας ταῖς ἐμφάσεσι. Νικῶσαν τάς αἱρέσεις νεανικῶς, Δυτικῶν ἀεννάως ἀπόφαινε, Μάρκε σοφέ, πᾶσαν ᾽Εκκλησίαν ᾽Ανατολῆς, ἥτις εὐχαριστοῦσά σοι, ψήφω διορίζει Συνοδικῆ, τιμᾶσθαι ἐτησίως, τήν μνήμην σου Θεόφρον, ὀρθοδοξίας ὡς προῖστορος. Θεοτοκίον. ῾Υμνῶ σε τήν πανύμνητον ἀληθῶς, μεγαλύνω σε τήν πολυὒμνητον, ἥν ἀνυμνεῖ, ὕμνοις ἀσιγήτοις πᾶσα πνοή, τεκοῦσαν ὑπερύμνητον, λόγον ὅν ὑμνοῦσιν ἐν οὐρανοῖς, χίλιαι χιλιάδες, μύριαι μυριάδες, ἐν φλογεροῖς ἀῦλοις στόμασι. ᾽Εξαποστειλάριον. Τοῖς μαθηταῖς συνέλθωμεν. ῾Ο αἰσθητός μέν ἥλιος, τῆς ἕω ἐξανίσχων, φωτίζει κόσμον ἅπαντα, φθάσας δέ Δύσιν ὅμως, ἰδίας κρύπτει ἀκτῖνας σύ δέ θεῖε Μάρκε, καί ἐν τῆ ἕω ἔλαμψας, καί τήν Δύσιν δέ φθάσας, λόγοις σοφοῖς, ἐν αὐτῆ ἐξέλαμψας πολλῶ μᾶλλον, ὅθεν ὤφθης λαμπρότερος, τοῦ ἡλίου Θεόφρον. ῞Ετερον. Γυναῖαες ἀκουτίσθητε. Τόν τῆς ῎Εφέσου πρόεδρον, καί οἰκουμένης μέγιστοΦ, διδάσκαλον καί σωτῆρα, ἀνευφημήσωμεν Μἁραον, στὑλος γάρ ἀπερίτρεπτος, ὀρθοδοξίας γέγονε, καί καταπέλτης κράτιστος, καί κεραυνός καταφλέγων κακοδοξίας Λατίνων. Θεοτοκίον. Μαρία ὁ χρυσόπαστος, τῆς Θεότητος θάλαμος, εὐγένεια ἡ τοῦ Γένους, ἡ κοσμήσασα κόσμου, τήν ἀκοσμίαν κόσμησον, τῆς ψυχῆς μου τό ἄκοσμον, τῆς ἐκ πόθου καί πίστεως, κοσμούσης σε ἐν εὐκόσμοις, ὑμνολογίαις παρθένε. Εἰς τούς αἴνους. Ἦχος α΄ . Τῶν Οὐρανίων ταγμάτων. Τῆς ὑπερθέου Τριάδος, νῦν ἐλλαμπόμενος, ταῖς φωτουργοῖς ἀκτῖσιν, ὅλος φῶς χρηματίζεις, ὅλος ἐξαστράπτων, ὅλος Θεός, κατά χάριν μακάριε, φῶς καθορῶν τόν Πατέρα, φῶς τόν Υἱόν, φῶς τό Πνεῦμα τό Πανάγιον. Μάρκε τοῦ λέοντος Μάρκου, πλουτήσας ὄνομα, καί θρόνον, αὐτοῦ τόπον, Θεοφόρε ἐπέχων, ἴσον καί τό Πνεῦμα καί τήν ἰσχύν, ἀκολούθως ἐπλούτησας. ῞Οθεν ὡς λέων βρυχήσας τούς δυσμενεῖς Παπολάτρας διεσκόρπισας. Τοῦ ἑωσφόρου τῆς Ρώμης, φυσιωθέντος δεινῶς, καί θρόνον αὐτοῦ θέντος, ὑπεράνω τῶν ἄστρων, σύ μόνος ζηλώσας ὡς Μιχαήλ, ἀνεβόησας ἔνδοξε στῶμεν καλῶς, στῶμεν πάντες, ἐν ταῖς σεπταῖς, τῶν Πατέρων παραδόσεσι. Τοῖς Θεολόγοις συνήφθης Μάρκε ἀοίδιμε ὡς Θεοῦ Θεολόγος, τοῖς ὁσίοις δέ πάλιν, ὡς ὅσίος παμμάκαρ, τοῖς ἀθληταῖς, ἀθλητής ὡς ἀναίμακτος, καί τόν Θεόν ἱκετεύεις ὑπέρ ἡμῶν, τῶν ἐκ πόθου εὐφημούντων σε. Δόξα ἦχ. πλ. α'. Σαλπίσωμεν ἐν σάλπιγγι ἀσμάτων, χορεύσωμεν τῶ Πνεύματι, καί κροτήσωμεν εὐφραινόμενοι, ἐν τῆ πανδήμω πανηγύρει, τοῦ Θεοσόφου Πατρός, Βασιλεῖς καί ῎Αρχοντες συντρεχέτωσαν καί τόν δι' ἀγώνων τῶν λογικῶν γενναίως, τούς γόνους τῆς Δύσεως, ἀντιλέγοντας δυσσεβῶς, ἐν σοφία νικήσαντα εὐφημείτωσαν ποιμένες καί διδάσκαλοι, τόν τῆς ὀρθοδοξίας ἀήττητον προστάτην, συνδραμόντες μακαρίσωμεν οἱ ὅσιοι, τόν ἀσκητήν οἱ ῾Ιερεῖς, τόν ποιμένα, οἱ ἐν συμφοραῖς, τόν σωτῆρα οἱ Φιλόσοφοι, τόν Σοφόν οἱ ἁμαρτάνοντες, τήν θερμήν πρεσβείαν῾ οἱ ἀσθενοῦντες, τὁν ἰατῆρα οἱ Θεολόγοι, τόν Θεολόγον ἅπαντες οἱ ᾽Ορθόδοξοι, τόν κοινόν εὐεργέτην, κατά χρέος ἐγκωμιάζοντες ἀνακράξωμεν Μάρκε ἁγιώτατε μεσίτευσον ὑπέρ ἡμῶν, πρός τόν Θεόν καί Δεσπότην, καί ρῦσαι κολάσεως ταῖς ἱκεσίαις σου. Καί νῦν, Μακαρίζομέν σε. Δοξολογία μεγάλη Τυπικά Μακαρισμοί ἐκ τῆς γ' καί στ΄ ὠδῆς. (ς') ῾Ηρωελεγεῖον Ν. Λογάδου. Μάρκος, πρόσθεν ἐπαρκέσσας τῆ Πίστει ὀρθῆ, ἀρκέσσει καί νῦν, βαλλομένη ἑτέροις Πολλοί Μάρκοι ἐσοῦνται, ὅπλοις τε καί ἰδμοσύνησι κείνου, καί χάριτι χρησάμενοι θεόθεν. Χαῖρε Πάτερ, χαῖρ' ὦ γλυκύθυμον ἄεισμα, νέον τε, καί σάου εὐσεβέας, καί βλαβέων Λογάδην. Γρηγορίου Στουδίτου. Ταρβαλέον Χείμαρρον, εὐσσεβίης τε ὄλεθρον, ὤλεσες ἐν Συνόδω, Μάρκος ὁ τῆς ᾽Εφέσου. Κάβαλλεν ἐχθίστους, ἰδέ Παππικόν ὄχλον ἐνίκα, ἔντεσι σύν κλειτοῖς, Πνεύματος Οὐρανίου.

ΤΑ ΑΣΤΡΑ ΠΙΠΤΟΥΝ ΕΚ ΤΟΥ ΟΥΡΑΝΟΥ (ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΡΩΣΩΝ ΤΗΣ ΔΙΑΣΠΟΡΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΥ ΜΟΣΧΑΣ)

«ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΘΗΣΑΥΡΙΣΜΑΤΑ» ΕΠΑΝΕΚΔΙΔΕΤΑΙ ΩΣ ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ ΤΟΥ «ΓΝΩΣΕΣΘΕ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑΝ» Ἡ ἐπανέκδοσις τῶν παλαιῶν τευχιδίων μερίμνη τῆς Ἱεραποστολικῆς ‘Αδελφότητος «Η ΑΓΙΑ ΦΙΛΟΘΕΗ Η ΑΘΗΝΑΙΑ» τοῦ Μητροπολιτικοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ Ἁγίου Δημητρίου (Μητροπολίτου Χρυσάνθου 10, Περιοχή Ἁγίου Ἀθανασίου, ‘Αχαρναί) Τηλ. 210.2466057 ΑΡΙΘΜ. ΤΕΥΧ. 369 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ 1998 "ΤΑ ΑΣΤΡΑ ΠΙΠΤΟΥΝ ΕΚ ΤΟΥ ΟΥΡΑΝΟΥ» (ΡΩΣΟΙ ΤΗΣ ΔΙΑΣΠΟΡΑΣ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΝ ΜΟΣΧΑΣ) Σημείωσις Μάϊος 2008. Πρόκειται διά ἕν κείμενον - ἀπόσπασμα ἀπό παλαιοτέραν ἐπιστολήν τοῦ Ρώσου ὁμολογητοῦ Μοναχοῦ π. ᾿Επιφανίου Τσέρνωφ πρός τούς πιστούς τῆς ᾿Εκκλησίας τῶν Κατακομβῶν. Τό συγκεκριμένον ἀπόσπασμα ἐδημοσιεύθη εἰς τό τεῦχος τῶν «Πνευματικῶν Θησαυρισμάτων» ὑπ’ ἀριθμ. 369 τοῦ Σεπτεμβρίου 1998 καί τό ἐπαναδημοσιεύομεν σήμερον 14 Μαίου 2008 (ἡμέρα μνήμης τοῦ ἁγίου ὁμολογητοῦ Ἐπισκόπου Ματθαίου), ἐπ’ εὐκαιρία τῆς πρό δύο ἡμερῶν χειροτονίας τοῦ Ἀρχιμ. - Ἡγουμένου τῆς Ἐκκλησίας τῶν Κατακομβῶν εἰς Μητροπολίτην Κιέβου. Ἡ χειροτονία ἐτελέσθη εἰς τόν Ἱερόν Ναόν Ὁσίας Ξένης εἰς Λεμεσόν Κύπρου τήν Κυριακήν τῆς Σαμαρείτιδος 12/25 Μαίου 2008 ἑορτήν τοῦ Ἁγίου Ἐπιφανίου Ἐπισκόπου Κύπρου. Πρό ἔτους ἐγένετο καί ἡ ἐπίσημος ἕνωσις τῶν Ρώσων τῆς Διασπορᾶς μετά τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας, ὅπερ ἀπέδειξεν πόσον δίκαιον εἶχεν ὁ μακαριστός Μοναχός π. ‘Επιφάνιος εἰς τά γραφόμενά του περί τῶν Ρώσων τῆς Διασπορᾶς καί τά ὁποῖα ἐπιβεβαίωσε καί προσωπικῶς εἰς τόν Μητροπολίτην Κήρυκον, ὁ ἤδη ἀποθανών Προκαθήμενος τῶν Ρώσων τῆς Διασπορᾶς Λαῦρος. Ἰδού τό λίαν ἀποκαλυπτικόν καί σημαντικόν αὐτό σημεῖον τῆς ἐπιστολῆς τοῦ π. Ἐπιφανίου: "Τό πλέον καταπληκτικόν σημεῖον τῶν ἐσχάτων καιρῶν κατά τάς προφητείας τοῦ Σωτῆρος, ὡς ὁ ᾿Αρχιεπίσκοπος Θεοφάνης τῆς Πολτάβα καί Περεγιασλάβ γράφει, εἶναι ὅτι "τά ἄστρα πίπτουν ἐκ τοῦ οὐρανοῦ" (Ματθ. 24:29). Συμφώνως μέ τήν ἐξήγησιν τοῦ ἰδίου τοῦ Σωτῆρος, "τά ἄστρα" εἶναι οἱ ῎Αγγελοι τῶν ᾿Εκκλησιῶν, δηλαδή, οἱ ᾿Επίσκοποι (᾿Αποκ. 1:20) Τοιουτοτρόπως ἡ θρησκευτικοηθική πτῶσις τῶν ᾿Επισκόπων ἀντιπροσωπεύει ἕνα ἀπό τά πλέον χαρακτηριστικά σημεῖα τῶν ἐσχάτων καιρῶν. ῾Η πτῶσις τῶν ᾿Επισκόπων εἶναι ἰδιαιτέρως φοβερή, ὅταν αὐτοί πίπτουν μακράν τῶν δογμάτων τῆς Πίστεως ἤ, ὡς ὁ ᾿Απόστολος λέγει: ὅταν αὐτοί "θά θελήσουν νά μεταστρέψουν τό Εὐαγγέλιον τοῦ Θεοῦ" (Γαλ. 1:7). ᾿Επ᾿ αὐτούς ὁ ᾿Απόστολος διατάζει νά ἐκφωνῆται "ἀνάθεμα": "Εἴ τις ὑμᾶς εὐαγελίζεται παρ᾿ ὅ παρελάβετε ἀνάθεμα". Λέγει "ἔστω" (Γαλ. 1:8-9). Καί δέν εἶναι ἀπαραίτητον νά βραδύνωμεν ἐδῶ, ὡς ὁ ἴδιος τονίζει: "Αἱρετικόν ἄνθρωπον μετά μίαν καί δευτέραν νουθεσίαν παραιτοῦ· εἰδώς ὅτι ἐξέστραπται ὁ τοιοῦτος καί ἁμαρτάνει, ὤν αὐτοκατάκριτος" (Τίτ. 3:10-11). ῎Αλλως, δηλαδή, ἐάν εἶναι ἕνεκα ἀδιαφορίας ἡ ἀπομάκρυνσις ἐκ τῆς ἀληθείας, ἡ δίκη τοῦ Θεοῦ θά σέ πλήξη: "ὅτι χλιαρός εἶ καί οὔτε ζεστός, οὔτε ψυχρός, μέλλω σε ἐμέσαι ἐκ τοῦ στόματός μου" (᾿Απ. 3:16) (᾿Επιστολαί ᾿Αρχιεπισκόπου Θεοφάνους τῆς Πολτάβα καί Περεγιάσλαβ, ᾿Επιστολή 18, σελ. 29). Ζῶμεν εἰς θλιβερούς καιρούς κατά τούς ὁποίους "τό ἅλας χάνει τήν γεῦσιν του", παύει νά εἶναι ἅλας, χάνει τήν δύναμίν του· κατά τούς ὁποίους "οἱ ἄγγελοι τῶν ᾿Εκκλησιῶν", οἱ ᾿Επίσκοποι πίπτουν καί μετ᾿ αὐτῶν σύρουν κάτω τό ποίμνιόν των... ῾Ο Μητροπολίτης Σέργιος καί ἐκεῖνοι οἱ ᾿Επίσκοποι καί οἱ ἱερεῖς, οἱ ὁποῖοι ἦλθον μετά ἀπ᾿ αὐτόν καί συμφωνοῦν νά ἐργάζωνται μαζί μέ τόν ἀνταγωνιστήν τοῦ Χριστοῦ, ἦσαν οἱ πρῶτοι, ὅπου ἐκεῖνον τόν καιρόν "ἔχασαν τό ἅλας των", ἔχασαν τήν πνευματικήν των δύναμιν, παρεβίασαν τούς ἱερούς κανόνας καί τά δόγματα τῆς ᾿Εκκλησίας καί ὑποτάχθησαν "οὐ μόνον διά τήν ὀργήν (ἕνεκα φόβου), ἀλλά καί διά τήν συνείδησιν" (Ρωμ. 13:5), εἰς τόν Θεο-μάχον ἀντίχριστον. ῾Η μόλυνσις ἤ τό μίασμα δέν παρέμεινεν ἐντός τῶν συνόρων τῆς Ε.Σ.Σ.Δ., ἀλλά ἐπίσης ἐξηπλώθη εἰς τό ἐξωτερικόν. ῾Ο Μητροπολίτης Εὐλόγιος, ὁ ὁποῖος ἐξελέγη πρίν ἀπό τό σχίσμα, καί οἱ μετ᾿ αὐτοῦ, εἰσῆλθον εἰς συμβιβασμούς καί ὑπετάχθησαν εἰς τήν ἐρυθράν Μόσχαν. ῾Η "Ρωσσική ᾿Εκκλησία ἐν ἐξωτερικῷ" παρέμεινεν ἄνευ συμβιβασμῶν. ᾿Αλλά μέ τόν θάνατον κάποιου καί τήν ἄφιξιν ἑνός ἑτέρου "ἀγγέλου τῆς ᾿Εκκλησίας", αὐτή ἡ "᾿Εκκλησία" ἔχασεν ἐπίσης τήν ἐλευθερίαν της ἐκ τῶν συμβιβασμῶν. ᾿Ιδού ἕνα παράδειγμα: ὁ νῦν ᾿Αρχιεπίσκοπος ᾿Αντώνιος τῆς Γενεύης καί τῆς Δυτικῆς Εὐρώπης, εἰς τό "Μήνυμά του, τῆς Δυτικο-Εὐρωπαϊκῆς ᾿Επαρχίας τῆς Ρωσσικῆς ᾿Εκκλησίας ἐν ᾿Εξωτερικῷ" Νο. 14, Σεπτ. 1979, σελ. 50-51, γράφει πρός ἕναν "ἱερέα" τῆς ᾿Ερυθρᾶς ψευδοῦς ᾿Εκκλησίας, Δημήτριον Ντοῦνκο, τά ἑξῆς: "᾿Αγαπητέ ἐν Χριστῷ πάτερ Δημήτριε - σᾶς γράφω ἐξ ἀφορμῆς τῆς ἐπιστολῆς σας πρός τόν Σεβασμιώτατον Μητροπολίτην Φιλάρετον. Κατ᾿ ἀρχάς, σπεύδω νά σᾶς διαβεβαιώσω, ὅτι τό μέρος τῆς Ρωσσικῆς ᾿Εκκλησίας, τό ὁποῖον εἶναι ἐλεύθερον πέραν τῶν συνόρων τῆς μητρικῆς μας Πατρίδος ποτέ δέν ἐθεώρησεν, ὅτι τό Πατριαρχεῖον τῆς Μόσχας, τό ὁποῖον εἶναι ἐπισήμως ἀνεγνωρισμένον εἰς τήν Ε.Σ.Σ.Δ., εἶναι ἄνευ Χάριτος...". Περαιτέρω ὁ ᾿Αρχιεπίσκοπος ᾿Αντώνιος γράφει: "...Κατ᾿ αὐτόν τόν καιρόν συντασσόμεθα μέ τήν γνώμην τοῦ ἀειμνήστου ᾿Αρχιεπισκόπου ᾿Ιωάννου, ὁ ὁποῖος ἦτο ἁγιοσέβαστος καί ἔχαιρε τιμῆς ἐξ ὅλων, καί ὁ ὁποῖος ἔλεγε ὅτι "ἡ ἐπίσημος ᾿Εκκλησία εἰς τήν Ε.Σ.Σ.Δ. ἀσφαλῶς φέρει χάριν, καίτοι οἱ ῾Ιεράρχαι οἱ ὁποῖοι ἴστανται εἰς τήν κεφαλήν της συμπεριφέρονται κατ᾿ ἀπαράδεκτον τρόπον...". Δύναται τις νά εἴπη πολλά περί τῆς ἐπιστολῆς αὐτῆς, ἐάν ἔχη χῶρον καί χρόνον. ᾿Αλλά περιοριζόμεθα εἰς ὀλίγον τι. Εἶναι τελείως ἀπαράδεκτον νά ἀναφέρεται κανείς εἰς τήν ἀναπόδεικτον γνώμην κάποιου, ὅταν τό θέμα ἅπτεται τοῦ δόγματος τῆς Πίστεως. Δείξατέ μας μία Συνοδικήν ἀπόφασιν ἐπί τοῦ θέματος αὐτοῦ! Δέν ὑπάρχει οὐδεμία. ᾿Αλλά ἀκόμη καί μία "Συνοδική ἀπόφασις" δέν καθορίζει ὁριστικῶς τό θέμα. "Δέν εἶναι κάθε συγκέντρωσις ᾿Επισκόπων μία Σύνοδος, ἀλλά μόνον μία συγκέντρωσις ᾿Επισκόπων οἱ ὁποῖοι παραμένουν εἰς τήν ᾿Αλήθειαν", λέγει ὁ μέγας ὁμολογητής τῆς Πίστεως τοῦ Χριστοῦ ῞Αγ. Θεόδωρος ὁ Στουδίτης. Καί ὅσον ἀφορᾶ τόν ᾿Αρχιεπ. τῆς Γενεύης, αὐτός ἐπανειλημμένως ἐδήλωσεν ὅτι ἡ "᾿Επισκοπή" καί πᾶσα "ἱερωσύνη" τῆς ᾿Ερυθρᾶς ψευδοῦς ᾿Εκκλησίας, εἶναι τελείως κανονική καί ὅτι ὅλα τά "Μυστήριά" της, ἔχουν δύναμιν φέρουσαν χάριν, ἐν ἀντιθέσει μέ τήν πραγματικότητα, ὅπου οἱ "᾿Επίσκοποι" καί "ἱερεῖς" ἐμφανίζονται ὡς ἔχοντες διπλῆν ὑπηρεσίαν, ὄντες στρατηγοί καί ἀξιωματικοί τῆς Λ.Η.Β.! (ὑπηρεσία κρατικῆς ᾿Ασφαλείας). Μία σχετική μετάφρασις τῆς ὡς ἄνω ἐπιστολῆς ἐδημοσιεύθη εἰς τό περιοδικόν "Ποσεφ" Νο. 12, 1979. Καί ἰδού, κατά τούς τελευταίους 18 μῆνας οὐδείς, οὔτε ὁ Μητροπολίτης Φιλάρετος, ὡς ἀρχηγός τῆς "Ρωσσικῆς ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας ἐν ἐξωτερικῷ", οὔτε μεμονωμένοι ᾿Επίσκοποι αὐτῆς τῆς "᾿Εκκλησίας", οὔτε κάποιος ἱερεύς, ἀνήρεσεν αὐτήν τήν τερατώδη διαβεβαίωσιν ὡς μία "δυσφήμισιν" τοῦ ᾿Αρχιεπ. ᾿Αντωνίου... Εἶναι τελείως φανερόν, ὅτι "τό ἅλας ἔχασε τήν γεῦσιν του εἰς αὐτήν τήν ᾿Εκκλησίαν". .... ᾿Αλλά ὑπάρχει μία περισσότερον ἰσχυρά μαρτυρία! Αὐτή εἶναι ἡ "᾿Επιστολή τοῦ Τρίτου Παν-Μεταναστευτικοῦ Συμβουλίου τῆς Ρωσσικῆς ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας ἐν ᾿Εξωτερικῷ", ἀπευθυνομένη πρός "τόν ᾿Ορθόδοξον Λαόν τῆς Πατρίδος" (1974). Εἰς αὐτήν τήν "σοφήν" ἐπιστολήν (θά ἦτο ἐνδιαφέρον νά γνωρίζαμε ποῖος τήν ἐξέδωσε) τά κανονικά ὅρια τά ὁποῖα χωρίζουν δι᾿ ἑνός ἀδιαπεράστου χάσματος τήν ᾿Αληθινήν ᾿Εκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ ἀπό τήν ψευδῆ ᾿Εκκλησίαν τοῦ ᾿Αντιχρίστου, ἡ ὁποία ἐργάζεται μαζί μέ τό Σοβιετικό Κράτος, προσπερνῶνται. Τό αἷμα τῶν ἁγίων Μαρτύρων εἶναι εἰς αὐτήν τήν ψευδῆ ᾿Εκκλησίαν!... "Καί ὅτε ἤνοιξε τήν πέμπτην σφραγῖδα, εἶδον ὑποκάτω τοῦ θυσιαστηρίου τάς ψυχάς τῶν ἐσφαγμένων διά τόν λόγον τοῦ Θεοῦ καί διά τήν μαρτυρίαν τοῦ ἀρνίου ἥν εἶχον" (᾿Αποκάλ. 6:9)... Καί τό νά θέσης ἕνα σημεῖον ἰσότητος μεταξύ τῶν μαρτυρησάντων ῾Ιεραρχῶν τῆς ᾿Εκκλησίας τῶν Κατακομβῶν (τῆς Αὐτοῦ ῾Αγιότητος Πατριάρχου Τύχωνος, τοῦ Μητροπολίτου ᾿Επιτρόπου Πέτρου, τοῦ Μητροπολίτου Κυρίλλου τοῦ Καζάν καί τοῦ Μητροπολίτου ᾿Ιωσήφ τοῦ Πετρογκραντ) καί τῶν διωκτῶν "ἱεραρχῶν" τῆς Σεργιανικῆς ψευδοῦς ᾿Εκκλησίας, ἀρχηγῶν τῆς ΚΑΓΚΕΜΠΕ (Ὑπηρεσίας Κρατικῆς ᾿Ασφαλείας), σημαίνει ὅτι ἐξαλείφεις καθ᾿ ὁλοκληρίαν τό ἀνάθεμα τοῦ Πατριάρχου Τύχωνος, τό ὁποῖον ἐξεφώνησεν εἰς τάς 19 ᾿Ιανουαρίου τοῦ 1918 ἐναντίον τοῦ Σοβιετικοῦ Κράτους καί τῶν συνεργατῶν του, καθώς ἐπίσης καί ὅλα τά ἀναθέματα τῶν Μυστικῶν Συμβουλίων τῆς ᾿Εκκλησίας τῶν Κατακομβῶν, καί ὅτι καλύπτεις κάθε τι σχετικόν μέ τήν δήλωσιν τοῦ Μητροπολίτου Σεργίου. Καί ἐάν κάποιος ρωτήση ποῖα "ἐμφανῆ ὅρια διεγράφησαν προσφάτως ἀπό τόν ᾿Αρχιεπίσκοπον ᾿Ερμογένην καί τόν (φημισμένον εἰς τό ἐξωτερικόν) ἱερέα Δημήτριον Ντοῦκο", ἐφ᾿ ὅσον αὐτοί παραμένουν εἰς κανονικήν ὑποταγήν εἰς τό ψευδές Πατριαρχεῖον τῆς Μόσχας, καί τοῦ "κληρονόμου" τοῦ Μητροπολίτου Σεργίου, πῶς μετά ἀπό αὐτό δυνάμεθα νά κατανοήσωμεν τήν δήλωσιν τοῦ "Τρίτου Συμβουλίου Μεταναστῶν τῆς Ρωσ. ᾿Ορθ. ᾿Εκκλ. ἐν ἐξωτερικῷ", ὅταν τό "Συμβούλιον" δίδει εἰς αὐτήν τήν ἐπιστολήν τέτοια ὁμολογία τῆς "Πίστεως" της; : "Οἱ πιστοί ᾿Αρχιποιμένες, ποιμένες, μοναχοί καί λαϊκοί ἐξ ἀμφοτέρων τῶν πλευρῶν τοῦ σιδηροῦ παραπετάσματος εἶναι ἕνα. ῞Ολοι μαζί αὐτοί ἀποτελοῦν τήν ἀδιαίρετον ῾Αγία Ρωσσ. ᾿Εκκλησίαν, ὡς τό ἀδιαίρετον καί ἄραφον χιτῶνα τοῦ Χριστοῦ!". Μετά ποίων ἡ ᾿Εκκλησία τοῦ ᾿Εξωτερικοῦ δηλώνει τήν ἕνωσίν της; ᾿Ασφαλῶς δέν πρόκειται ἐδῶ περί τῆς ᾿Εκκλησίας τῶν Κατακομβῶν. Αὐτό εἶναι ἕνα φανερόν κάλεσμα εἰς τήν Σοβιετικήν ᾿Ερυθράν ψευδῆ ᾿Εκκλησίαν.... ῞Οθεν, ἕπεται ὅτι ὁ ᾿Αρχιεπίσκοπος ᾿Αντώνιος ἔχει δίκαιον εἰς τήν γνώμην του ὅτι ἡ "Ρωσ. ᾿Ορθόδ. ᾿Εκκλ. ἐν ᾿Εξωτερικῷ" ἀναγνωρίζει ὅτι ἡ θεομάχος ἰσχύς ἔχει ἐγκαθιδρύσει εἰς τήν χώραν μίαν γνησίαν "᾿Ορθόδ. ᾿Εκκλησίαν". Αὐτό ὅμως εἶναι ἕνα κατάφωρο ψεῦδος. ῾Ο ᾿Αρχιεπ. Γενεύης καί Δυτ. Εὐρώπης μαρτυρεῖ ὅτι ἡ Ρωσ. ᾿Ορθοδ. ᾿Εκκλησ. τῆς Διασπορᾶς εἶναι ἕνα ἀνεπίσημο ἐξαρχᾶτο τῆς "Σοβιετ. ᾿Εκκλησίας". Λέγων "᾿Ορθόδοξος Λαός" ὁ συγγραφεύς τῆς ἐπιστολῆς ἔχει ὑπ᾿ ὄψιν του μόνον ἐκείνους ὅπου πηγαίνουν εἰς τήν ᾿Εκκλησίαν τοῦ Ποιμένος, καί (δέν λαμβάνει ὑπ᾿ ὄψιν του) οὐδόλως τά ἑκατομμύρια αὐτῶν ὅπου ἡ μετανάστευσις ἀποκαλεῖ "Κατακομβίτας". ῎Η ἴσως ἡ ἐπιστολή ὁμιλεῖ περί "ἑνώσεως", εὐχομένη νά ἑνώση ἐκεῖνα ὅπου εἶναι ἀδύνατον νά ἑνωθοῦν, δηλ. τήν "Σοβιετικήν καί Κατακομβῶν ᾿Εκκλησίαν";! ᾿Αλλά οἱ ἅγιοι ἱερομάρτυρες τῆς ᾿Εκκλησίας τῶν Κατακομβῶν ἄλλα εἶπον. ῾Ο ᾿Επίσκοπος Μάξιμος τοῦ Σεπνκχοβ, ἐδήλωσε, σχεδόν κατά τάς παραμονάς τοῦ θανάτου του: "῾Η Σοβιετική καί τῶν Κατακομβῶν ᾿Εκκλησία εἶναι ἀσυμπαγεῖς!". "῾Η μυστική, ἔρημος καί κατακομβώδης ᾿Εκκλησία ἔχει ἀναθεματίσει τήν Σεργιανιστικήν καί αὐτούς ὅπου τήν ἀκολουθοῦν!". (Πρωτοπρ. Μιχαήλ Πολσκι, οἱ νεομάρτυρες τῆς Ρωσσίας, τόμος 2, σελ. 30). ῾Η Παν-Ρωσσική ᾿Εκκλησία τῶν Κατακομβῶν, ἡ ὁποία ἐνεφανίσθη κατά τάς πρώτας ἡμέρας τῆς καταλήψεως τῆς ἐξουσίας ὑπό τῶν Μπολσεβίκων, ὑπάρχει τώρα ὡς ἀνέκαθεν ὑπῆρχεν. ᾿Επ᾿ αὐτῆς ὑπάρχει ἡ εὐλογία τῆς Αὐτοῦ ῾Αγιότητος Πατριάρχου Τύχωνος, τοῦ τοποτηρητοῦ τοῦ Πατριαρχικοῦ Θρόνου, τῶν Μητροπολιτῶν Κυρίλλου καί ᾿Ιωσήφ, τοῦ ᾿Αρχιεπισκόπου Σεραφείμ τοῦ Ἴγκλις, τοῦ ᾿Αρχιεπ. Δημητρίου τοῦ Γκντόβ, τοῦ ᾿Επισκόπου Μαξίμου τοῦ Σέρπουκχοβ, τοῦ ᾿Επισκόπου Δαμασκηνοῦ τοῦ Γκλουκχοβ καί ὅλων τῶν ἄλλων ῾Ιεραρχῶν καί Μαρτύρων τῆς Παν-Ρωσσικῆς ᾿Εκκλησίας. Πρέπει κανείς νά ἐννοήση ὅτι ἐάν Αὐτή ἔδωσε ἑκατομμύρια ἁγίων Μαρτύρων εἰς τοιοῦτον μικρόν χρονικόν διάστημα, τότε δύναται νά εἶναι βέβαιος, ὅτι μέ τήν χάριν τοῦ θεοῦ, Αὐτή δέν ἐξουδενώθη. Αὕτη παραμένει ἐπί δύο ὁμολογιῶν Πίστεως ἐν Χριστῷ καί ἐπί δύο ἀρνήσεων: ῾Η ᾿Εκκλησία τῶν Κατακομβῶν ἀπορρίπτει καί τό Σοβιετικόν Κράτος καί τήν ὑπ᾿ αὐτοῦ δημιουργηθεῖσαν Σοβιετικήν "᾿Εκκλησίαν"". Εἰς τήν προκειμένην περίπτωσιν ἡ ᾿Εκκλησία τῶν Κατακομβῶν ὑπακούει εἰς τό ἀνάθεμα, ὅπου ἐξεφωνήθη ὑπό τοῦ Πατριάρχου Τύχωνος καί τῆς Τοπικῆς Παν-Ρωσσικῆς Συνόδου τό 1918, καί τῶν μυστικῶν Συνόδων τῆς ᾿Εκκλησίας τῶν κατακομβῶν...

Η ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΕΙΛΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ

Ο άγιος Νείλος ο Αγιορείτης προφητευει: «Όταν πλησιάση ο καιρός της ελεύσεως του Αντιχρίστου θα σκοτισθή η διάνοια των ανθρώπων από τα πάθη της σαρκός και θα πληθυνθή σφόδρα η ασέβεια και η ανομία… Οι ποιμένες των Χριστιανών Αρχιερείς και Ιερείς θα είναι άνδρες κενόδοξοι, μη γνωρίζοντες παντελώς την δεξιάν οδόν από την αριστεράν… Αι Εκκλησίαι δε του Θεού θα στερηθούν ευλαβών και ευσεβών Ποιμένων και αλλοίμονον τότε εις τους εν τω κόσμω ευρισκομένους Χριστιανούς, οι οποίοι θα στερηθούν τελείως την πίστιν, διότι δεν θα βλέπουν από κανένα φως επιγνώσεως…».

ΤΟ ΕΝ ΕΤΕΙ 1972 ΠΕΡΙ "ΧΕΙΡΟΘΕΣΙΑΣ" ΧΕΙΡΟΓΡΑΦΟΝ ΤΟΥ ΤΟΤΕ ΦΟΙΤΗΤΟΥ ΤΗΣ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗΣ ΣΧΟΛΗΣ ΤΟΥ ΠΑΝ/ΜΙΟΥ ΑΘΗΝΩΝ ΜΗΝΑ ΚΟΝΤΟΓΙΑΝΝΗ (ΝΥΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΓΟΧ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΑΧΑΡΝΩΝ ΚΗΡΥΚΟΥ)

ΕΝΗΜΕΡΩΣΙΣ ΕΠΙ ΘΕΜΑΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ ΚΑΙ ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑΣ ΕΚΔΙΔΕΤΑΙ ΕΙΣ ΤΑ ΠΛΑΙΣΙΑ ΤΩΝ ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΩΝ ΣΥΝΑΞΕΩΝ - ΟΜΙΛΙΩΝ ΑΙ ΟΠΟΙΑΙ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΚΑΘΕ ΔΕΥΤΕΡΑ ΑΠΟΓΕΥΜΑ ΩΡΑ 6 Μ.Μ. ΕΙΣ ΤΟΝ ΝΑΙΣΚΟΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΣΠΥΡΙΔΩΝΟΣ ΚΑΡΕΑ ΤΗΣ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΔΝΣΙΣ: ΛΕΩΦΟΡΟΣ ΚΑΡΕΑ 56, ΤΗΛ. 210. 7643909 (210. 6020176) ΤΕΥΧΟΣ 199 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 2008 ΧΕΙΡΟΓΡΑΦΟΝ ΤΟΥ 1972 «ΠΕΡΙ ΧΕΙΡΟΘΕΣΙΑΣ» ΤΟΥ ΦΟΙΤΗΤΟΥ ΤΗΣ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗΣ ΣΧΟΛΗΣ ΤΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΑΘΗΝΩΝ ΜΗΝΑ ΚΟΝΤΟΓΙΑΝΝΗ (ΝΥΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΚΗΡΥΚΟΥ). Ἐπί τοῦ χειρογράφου μου ἐκείνου, το ὁποῖον παραθέτω εἰς την συνέχειαν, και ἐπί τοῦ ὁποίου ἐστηρίχθησαν οἱ Νικολαίτες διά να «καταδικάσουν» την «χειροθεσίαν», ἐσημειοῦτο ὡς ἐν προλόγω καί τό ἑξῆς διευκρινιστικόν: «Ἡ μικρά ἔρευνα αὕτη περί τῆς χειροθεσίας, δέον ὅπως μή θεωρηθῆ ὡς τελική καί πλήρης, ἀλλά ὡς μία ἀφορμή πρός εὐρυτέραν ἔρευναν τοῦ θέματος, δεδομένου ὅτι δέν ὑπάρχουσι μονογραφίαι ἤ μελέται ἐπί τοῦ θέματος τῆς χειροθεσίας». Ὅπερ σημαίνει ὅτι δεν ἦτο μία αὐθεντική θεολογική γνώμη, παρά μία φροντιστηριακή ἄσκησις – μελέτη, μη ὁλοκληρωθεῖσα, διό και δεν ειχε κανένας δικαίωμα να την χρησιμοποιήση, πολλῶ μᾶλλον μία Σύνοδος, ἡ ὁποία θέλει να ἐμφανίζεται και ὡς «καθαρά» και «ἁγία». Ταύτην την σημείωσιν δεν ἔλαβον ὑπ’ ὄψιν οἱ Νικολαίτες, με ἀποτέλεσμα να ἐκλάβοιυν αὐτήν και εἰδικά την φράσιν περί τῆς γενομένης χειροθεσίας ἀδιακρίτως ὡς αὐθεντικήν, δογματικήν και ὁμολογιακήν γνώμην, και να στηρίξουν ἐπ’ αὐτῆς την βλάσφημον και ἱερόσυλον, καθ’ ἡμᾶς, και παντελῶς ἀνόητον ἀπόφασίν των περί «καταδίκης τῆς χειροθεσίας», διότι οὐσιαστικά καταδικάζουν τους ἑαυτούς των. ‘Εστηρίχθησαν, δηλαδή, εἰς μίαν ἀνεύθυνον γνώμην, την ὁποίαν ὅλως προχείρως ἐξέφρασα ὡς νεαρός φοιτητής, χωρίς να ἐξετάσουν ὑπό ποίας συνθήκας και προυποθέσεις ἐλέχθη, και τι διευκρινίσεις επηκολούθησαν ὑπό τῆς Συνόδου, ἀκόμη και ἀπό την Ρωσικήν Συνοδον, και τοῦτο διά να τεκμηριώσουν μίαν «Συνοδικήν» των ἀπόφασιν, και να «ἀποδείξουν» ὅτι ἔγινε «χειροθεσία ὡς ἐπί σχισματικῶν», και ὅτι δῆθεν αὐτοί εἶναι «καθαροί ἀπό τοῦ ρύπου ρύπου τῆς χειροθεσίας», ἐνῶ ὁ Κήρυκος ὁ ὁποῖος ἐχειροτονήθη ὑπό δῆθεν «χειροθετημένων» οφείλει και αὐτός να καταδικάση την «γενομένην χειροθεσίαν». Δηλαδή τελεία διαστροφή τῶν πραγμάτων. Το ὅλον αὐτό κίνημα τῆς «καταδίκης τῆς γενομένης χειροθεσίας» εἶναι ὄντως ἀχαρακτήριστον. Ἡ δολιότης, ὁ καιροσκοπισμός καί ἡ κακή σκοπιμότης ξεπερνάει τά ὅρια. Πώς δεν ἐσκέφθηκαν ὅτι καταδικάζοντες την δῆθεν γενομένην χειροθεσίαν καταδικάζουν τους ἑαυτούς των, καταδικάζουν την ἴδια την Σύνοδον, ἡ ὁποία ἀπ’ ἀρχῆς ἐδήλωσεν ἐπανειλημμένως ὅτι οὐδέποτε ἐδέχθη χειροθεσίαν ἐπί σχισματικῶν, ἀλλά απλήν συγχωρητικήν εὐχήν; (Σημείωσις: Η Εκκλησία ουδέ συγχωρητικην ευχήν εδεχθη, η οποία ητο εφευρημα του Καλλιοπίου, ο οποίος παρεσυρε και τον θεολόγον Ελευθεριον Γκουτζίδην). Και ὁ μοναχός Χρυσάφιος γνωρίζει τι γράφει,; Γνωρίζει πόσον ἐκθέτει τον εαυτόν του, ὅταν ἐνῶ ὡς μοναχός ἔπρεπε να μην ἀνέχεται οὔτε εἰς το ἐλάχιστον να καινοτομήται το Εὐαγγέλιον, κατά τον ἅγιον Θεόδωρο τον Στουδίτη, οὗτος ὑπηρετεῖ το ψεῦδος και την σκοπιμότητα τοῦ ἁπανταχοῦ παλαιοημερολογιτικοῦ οἰκουμενισμοῦ. Διότι τί ἄλλο είναι ἡ καταδίκη τῆς ἀνυπάρκτου ἤ καλύτερον τῆς μη γενομένης δεκτῆς χειροθεσίας παρά ἐπιβεβαίωσις τῆς διά ἐξυπηρέτησιν τῆς ἑνώσεως ὅλων τῶν παλαιοημερολογιτῶν με βάσι την δῆθεν Ἀποστολικήν Διαδοχήν τῶν Ρώσων τῆς Διασπορᾶς και τῆς …. Καθολικῆς, ὅπως λένε, Ἐκκλησίας, τουτέστιν τῆς Νεοημερολογιτικῆς καθ’ ἡμᾶς τοῦ ἁπανταχοῦ Νεοημερολογιτικοῦ και Παλαιοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ.; … ‘Απορίας ἄξιον πώς, δεν καταλαβαίνουν πώς το μόνον πού ἐπέτυχον με αὐτήν την ἀπόφασιν των περί καταδίκης τῆς χειροθεσίας, εἶναι ὅτι «παίζουν ἐν οὐ παικτοῖς», βλασφημοῦν κατά τοῦ ἁγίου Πνεύματος, ἐμπαίζουν ἑαυτούς και ἀλλήλους, ὑποστασιάζουν την «χειροθεσίαν» (και καταδικάζουν τάς χειροτονίας των ... Ἰδού τό χειρόγραφον τοῦ 1972. «Οἰκονομητέον, ἔνθα οὐ παρανομητέον». «Μή παραλαβάνοντες τό ἀλλότριον, φθείροντες τό ἡμέτερον, ὄ ἐστι κακῶν οἰκονόμων». (Γρηγορίου Ναζιανζηνοῦ). ΑΝΤΙ ΠΡΟΛΟΓΟΥ Κατά Σεπτέμβριον τοῦ 1971 Ἒξαρχία τῆς Ἱερᾶς ἡμῶν Συνόδου μετέβη εἰς ΗΠΑ πρός διακανονισμόν σχέσεων μετά τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας ἐν Διασπορᾶ. Μετά ἀπό αἴτησιν τῆς ἡμετέρας Ἐξαρχίας, ἡ Ρωσική Σύνοδος ἤχθη εἰς τήν ὑπ’ ἀριθμ. 16-11/12.9.1971 Ἀπόφασιν, καθ’ ἥν, δύο Ἐπίσκοποι τῆς Συνόδου των, θά ἐχειροθέτουν τούς δύο Ἐπισκόπους Κάλλιστον καί Ἐπιφάνιον, οὗτοι τούς λοιπούς καί τόν λοιπόν Κλῆρον. Ἔκτοτε ἐδημιουργήθη τό πρόβλημα περί τοῦ πῶς δέον νά ἐκληφθῆ ἡ χειροθεσία. Ἐπηκολούθησεν μία ἑρμηνευτική δήλωσις τοῦ Μητροπολίτου τῶν ἐν Διασπορᾶ Ρώσων Φιλαρέτου, ὅτι δέον νά ἐκληφθῆ ὡς εὐλογία. (Βλέπε Ποιμαντορικήν Ἐγκύκλιον1972). Ἠναγκάσθημεν νά μελετήσωμεν τό πρόβλημα καί τήν θέσιν τοῦ ὅρου «χειροθεσία ἐν τῆ πράξει τῆς Ἐκκλησίας». Ὡς δέ θά ἀποδειχθῆ ἐκ τῶν ἀκολουθούντων, ἡ χειροθεσία ἐχρησιμοποιήθη μόνον ἐπί σχισματικῶν ἤ αἱρετικῶν, πρός ἐπικύρωσιν τοῦ ἀκύρως ἐν τῶ σχίσματι τελεσθέντος μυστηρίου. Ἐν τῆ ἐννοία δέ τῆς «εὐλογίας» καί πάλιν πρόκειται περί ἀναζωογοννήσεως τοῦ ἀκύρως τελεσθέντος μυστηρίου. Ἡ μικρά ἔρευνα αὕτη περί τῆς χειροθεσίας, δέον ὅπως μή θεωρηθῆ ὡς τελική καί πλήρης, ἀλλά ὡς μία ἀφορμή πρός εὐρυτέραν ἔρευναν τοῦ θέματος, δεδομένου ὅτι δέν ὑπάρχουσι μονογραφίαι ἤ μελέται ἐπί τοῦ θέματος τῆς χειροθεσίας. Ἡ μονογραφία τοῦ Π. Τρεμπέλα «Τάξις χειροτονιῶν καί χειροθεσιῶν» άναφέρεται εἰς τάς χειροθεσίας τοῦ κατωτέρω κλήρου. ΘΕΜΑ: ΠΕΡΙ ΧΕΙΡΟΘΕΣΙΑΣ Η ΕΝΝΟΙΑ ΤΗΣ ΧΕΙΡΟΘΕΣΙΑΣ Εἰς τήν ἀρχαίαν Ἐκκλησίαν ἐναλάσσονταν οἱ ὅροι χειροτονία, χειροθεσία. Ἡ ἑρμηνεία τῶν δύο τούτων ὅρων ἦτο ἠ αὐτή. Ἐσήμαινον δέ οἱ ὅροι χεῖραν θέτω καί χεῖραν τείνω. Σύν τῆ παρόδω ὅμως τοῦ χρόνου ἐδιαφοροποιήθη ἡ ἔννοια τῆς χειροπθεσίας, κατά τοιοῦτον τρόπον, ὥστε τό χειροθετεῖν νά ἀντικαθιστᾶ ἐνίοτε τό χειροτονεῖν, ἐν τῆ περιπτώσει καθ’ ἥν τό χειροτονεῖν ἐγένετο τύποις μόνον καί οὐχί οὐσία (ἐνεργεία). Οὕτω διά τούς σχισματικούς καθωρίσθη, ὅπως διά νά «κοινωνήσουν» καί ἐνταχθοῦν εἰς τήν Καθολικήν Ἐκκλησίαν, ἀπητεῖτο ἡ χειροθεσία καί οὐχί ἡ χειροτονία. Τοῦτο γίνεται κατανοητόν ἐκ τοῦ Η΄ Κανόνος τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου. Ἰδού τί λέγει ὁ Η΄ Κανών: «Περί τῶν ὀνομαζόντων ἑαυτούς καθαρούς ποτε, προσερχομένων δέ τῆ Καθολικῆ Ἀνατολικῆ ‘Εκκλησία, ἔδοξε τῆ Ἁγία καί μεγάλη Συνόδω, ὥστε χειροθετουμένους αὐτούς, οὕτως μένειν ἐν τῶ Κλήρω». ΠΟΙΑ Η ΕΝΝΟΙΑ ΤΗΣ ΧΕΙΡΟΘΕΣΙΑΣ ΕΝ ΤΩ Η ΚΑΝΟΝΙ ΤΗΣ Α΄ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΑΙ ΔΥΟ ΜΟΡΦΑΙ ΧΡΗΣΕΩΣ ΤΗΣ ΧΕΙΡΟΘΕΣΙΑΣ Σχολιάζων ἐν τῶ Πηδαλίω του ὁ ἱερός Νικόδημος ὅτι «ἡ χειροθεσία ἐδῶ δέν εἶναι χειροτονία, καθώς ἴσως ἤθελεν ὑπολάβη τινάς, ἀλλά εἶναι τό νά βάλλεται ἡ χείρ τῶν ἱερωμένων εἰς τάς κεφαλάς τῶν τοιούτων αἱρετικῶν καί νά δέχωνται ὡς μετανοοῦντες. Οὕτω γάρ διά χειροθεσίας (καί οὐ διά χειροτονίας) καί ὁ μθ τῆς ἐν Καρθαγένη θέλει νά δέχωνται οἱ μετανοοῦντες. Ὅτι δέ ἀληθής ὁ λόγος μου μαρτυρεῖ καί ἡ ζ΄ Σύνοδος. Ἀναγνωσθέντος γάρ τοῦ ἰδίου τούτου Κανόνος ἐν τῆ α΄ πράξει αὐτῆς, καί ζητηθέντος πῶς νοητέον τό χειροθετουμένους, εἶπεν ὁ ἁγιώτατος Ταράσιος, ἐπ’ εὐλογίας ἐνταῦθα ἡ χειροθεσία λέγεται, καί οὐκ ἐπί χειροτονίας». Εἰς αὐτό τό σχόλιόν του ὁ ἱερός Νικόδημος ἀναφέρει ἀπό τάς διαταγάς τῶν Ἀποστόλων καί ἐκ τοῦ κεφαλαίου μα΄ καί μγ΄: «Καθώς τόν ἄπιστον δέχεσαι, ἀφ’ οὗ τόν βαπτίσεις, ἔτσι καί τόν ἁμαρτωλόν, ἀφ’ οὗ χειροθετήσεις, ὡς καθαρόν θέλεις ἀποκαταστήσει εἰς τήν νομήν τήν πνευματικήν. Καί ἡ χειροθεσία γίνεται εἰς αὐτόν ἀντί βαπτίσματος, ἐπειδή διά τῆς ἐπιθέσεως τῶν χειρῶν ἐδίδετο τό Πνεῦμα τό Ἅγιον εἰς τούς πιστεύοντας...». Σημειωτέον ὅτι ἡ χειροθεσία ἐν προκειμένω, ὡς σχολιάζεται ὑπό τοῦ ἱεροῦ Νικοδήμου, δέν ἀναφέρεται εἰς τήν χειροθεσίαν τῶν Κληρικῶν, ἀλλά εἰς τήν χειροθεσίαν τῶν μετανοούντων πιστῶν, ἵνα διά ταύτης ἀποκατασταθοῦν εἰς τήν Καθολικήν Ἐκκλησίαν. Ἡ Σύνοδος αὕτη ἔδέχθη τούς Καθαρούς ἤ Ναυατιανούς οἰκονομικῶς. Διά τούς Καθαρούς ἠσχολήθη ὁ Μέγας Βασίλειος εἰς τόν Α΄ Κανόνα αὐτοῦ. «Οἱ Καθαροί καί αὐτοί τῶν ἀπεσχισμένων εἰσί. Πλήν ἀλλ’ ἔδοξε τοῖς ἀρχαίοις, τοῖς περί τόν Κυπριανόν, λέγω καί Φιρμιλιανόν τόν ἡμέτερον, τούτους πάντας μιᾶ ψήφω ὑποβαλεῖν, Καθαρούς καί Ἐγκρατίτας καί Ὑδροπαραστάτας καί Ἀποτακτίτας, διότι ἡ μέν ἀρχή τοῦ χωρισμοῦ διά σχίσματος γέγονεν, οἱ δέ τῆς Ἐκκλησίας ἀποστάντες, οὐκ ἔτι ἔσχον τήν χάριν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἐφ’ ἑαυτούς. Ἐπέλιπε γάρ ἡ μετάδοσις τῶ διακοπῆναι τήν ἀκολουθίαν. Οἱ μέν γάρ πρῶτοι ἀναχωρήσαντες, παρά τῶν Πατέρων ἔσχον τάς χιεροτονίας καί διά τῆς ἐπιθέσεως τῶν χειρῶν αὐτῶν, εἶχον τό χάρισμα τό πνευματικόν, οἱ δέ ἀπορραγέντες, λαϊκοί γενόμενοι οὔτε τοῦ βαπτίζειν, οὔτε τοῦ χειροτονεῖν εἶχον ἐξουσίαν, οὔτε ἠδύναντο χάριν Πνεύματος ἁγίου ἑτέροις παρέχειν ἧς αὐτοί ἐκπεπτώκασιν...». Ὁ Α΄ Κανών τοῦ Μεγάλου Βασιλείου ἀναφέρεται εἰς τούς Καθαρούς περί ὧν ὁμιλεῖ ὁ Η΄ Κανών τῆς Α΄ Οἱκουμενικῆς Συνόδου. Ὀ Μ. Βασίλειος σχολιάζει τόν τρόπον καθ’ ὅν ἔγένοντο δεκτοί. Λέγει μέν περί τῶν Καθαρῶν ὅτι ἦσαν σχισματικοί, ἀλλά καί ὅτι ἡ Σύνοδος τοῦ Κυπριανοῦ καί τοῦ Φιρμιλιανοῦ τούς κατατάσσει εἰς τήν ἰδίαν μοῖραν μέ τούς Ἐγκρατίτας, ‘Υδροπασχίτας κλπ. καί τούς δέχεται κατά τόν αὐτόν τρόπον, μέ τήν διαφοράν ὅτι ἐκείνους οἱ ὁποῖοι ἐχειροτονήθησαν ἤ ἔλαβον τήν χάριν παρά τῶν Πατέρων τούς δέχεται κατά κάποιον ἠπιώτερον τρόπον. Ἐν τούτοις ὅμως λέγει ὅτι καί ἐν τοιαύτη περιπτώσει ὁ τρόπος αὐτός εἶναι οἰκονομίας χάριν καί τό αἰτιολογεῖ οὕτω πως: «Ἡ μέν ἀρχή τοῦ χωρισμοῦ διά σχίσματος γέγονεν, οἱ δέ τῆς Ἐκκλησίας ἀποστάντες, οὐκ ἔτι ἔσχον τήν χάριν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἐφ’ ἑαυτούς». Περί τῆς χειροθεσίας τῶν αἱρετικῶν ἤ σχισματικῶν οἵτινες εἶχον λάβει τό βάπτισμα ἐν τῆ Μιᾶ Ἐκκλησία καί ἐξ αὐτῆς ἐξέκκλιναν εἰς σχίσμα ἤ αἵρεσιν ποιεῖται λόγον ἡ ἐπιστολή τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου πρός τόν Ἀλεξανδρείας ‘Αλέξανδρον. Ἡ ἐπιστολή ἀναφέρεται εἰς τούς ὑπό τοῦ Μελετίου χειροτονηθέντας καί ὁρίζει ὅτι πρέπει νά γίνωνται δεκτοί δι’ ἐπιθέσεως τῶν χειρῶν τοῦ τῆς Ἀλεξανδρείας Ἐπισκόπου «μυστικωτέρα τινί χειροτονία βεβαιούμενοι». (Περί τῆς ἐπιστολῆς βλέπε Σωκράτους Ἐκκλησιαστική Ἰστορία Α΄, Ἑλλην. Πατρολ. 67, 80). Ἡ ἰδία φράσις ἐπαναλαμβάνεται καί εἰς τήν Ἐκκλησιαστικήν Ἱστορίαν Θεοδωρήτου Βιβλ. Α, 9). Ἡ φράσις αὕτη «μυστικωτέρα χειροτονία βεβαιωθέντας» ἠμφεσβητήθη ὑπό τινων καί ὑπεστηρίχθη ὅτι πρόκειται περί παρεισαγωγῆς εἰς τό περιθώριοντῆς ἑρμηνευτικῆς αὐτῆς φράσεως. Ὁ Π. Τρεμπέλας (Δογμ, Γ, σελ. 56) λέγει: «Καί ἐν τῆ ὑποθέσει ταύτη ... ὅτι πρόκειται περί γλώσσης ἑρμηνευτικῆς ἀπό τοῦ περιθωρίου εἰς τό κείμενον παρεισαχθείσης... καί πάλιν ἡ παρεισαγωγή αὐτῆς μαρτυρεῖ κρατοῦσαν κατά τήν ἐποχήν τῆς παρεισαγωγῆς τήν θεωρίαν, ὅτι ἡ χειροθεσία ἐπί τῶν ἐπιστρεφόντων ἐκ σχίσματος ἤ αἱρέσεως Κληρικῶν ἐνεῖχεν ἔννοιαν σοβαρωτέραν τῆς συνήθους ἐπί μετανοία χειροθεσίας». Τό ὅτι ἡ χειροθεσία αὐτή δέν ἦτο ἐπί μετανοία ἀποδεικνύεταικαί ἐκ τοῦ γεγονότος ὅτι ὁ Μελέτιος ὅστις εἶχε χειροτονηθῆ εἰς τήν Καθολικήν Ἐκκλησίαν, δέν ἐχειροθετήθη. Ἄν ἡ χειροθεσία ἐγένετο «ἐπί μετανοία» τότε ἔπρεπε νά χειροθετηθῆ καί ὁ Μελέτιος ὡς μετανοήσας. Εἰς τόν Μελέτιον ὅμως ἀνεγνωρίσθη μόνον τό δικαίωμα τοῦ νά φέρη «τό ψιλόν ὄνομα τῆς τιμῆς», χωρίς καί νά πράττη τά τοῦ Ἐπισκόπου. Περί τοῦ ἰδίου θέματος, τῆς χειροθεσίας, ἠσχολήθη καί ἡ Ζ΄ Οἰκουμενική Σύνοδος, προεδρευομένη ὑπό τοῦ Πατριάρχου Κων/λεως Ἁγίου Ταρασίου. Εἰς τήν Α΄ Πράξιν τῆς Ζ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου (ΜΑΝΣΙ, 12,1022) ἐτέθη τό ζήτημα περί τῆς χειροθεσίας τῶν Καθαρῶν. Καί πρότερον μέν ὁ Θεόφιλος Ἀλεξανδρείας ἐν τῶ Β΄ αὐτοῦ Κανόνι, ἐξήγησε τήν χειροθεσίαν ὡς χειροτονίαν, ἀλλά σχολιάζων τοῦτο ὁ Ἅγιος Ταράσιος λέγει μετά τινος δισταγμοῦ: «Μήπως ἐπ’ εὐλογίας ἐνταῦθα τήν χειροθεσίαν λέγει καί οὐχί ἐπί χειροτονία». Ἐπί τοῦ θέματος τούτου ἰδού τί διασαφηνίζει ὁ Παν. Τρεμπέλας (Δογμ. Γ΄, σελ. 57). «Καί οὕτω τοῦ πράγματος ἔχοντος πάλιν διά τῆς εὐλογίας παρείχετο χάρις πρός ζωογόνησιν καί ἐπικύρωσιν τοῦ ἀκύρως ὑπό αἱρετικῶν ἤ σχισματικῶν τελεσθέντων». Τό ἔτος 669 ὁ Πάπας Βιταλιανός ἀνεδείχθη Ἀρχιεπίσκοπος Καντερβουρίας. Ὁ ἐκ Ταρσοῦ Θεόδωρος τούς Βρεττανούς καί Ἰρλανδούς Ἐπισκόπους, τούς ὁποίους ἐθεώρει Τεσσαρασκεδαιτίτας, ἀνεχειροτόνει. ‘Αλλ’ ὅμως ὅταν μετέπειτα ἤθελε νά εὕρη μέτρα συνδιαλλαγῆς τῶν Ἐπισκόπων τούτων καί τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρώμης, ἐνεργῶν κατ’ οἰκονομίαν περιωρίσθη εἰς τό νά ἀξιοῖ, ὅπως οὗτοι «δι’ ἐπιθέσεως τῶν χειρῶν τοῦ Καθολικοῦ Ἐπισκόπου βεαιοῦνται». Ἤτοι ὁ Θεόδωρος ὁ ἐκ Ταρσοῦ χαρακτηρίζει τήν χειροθεσίαν ὡς βεβαίωσιν, ὅπως ἀκριβῶς τήν χαρακτηρίζει καί ἡ Α΄ Οἰκουμενική Σύνοδος. Εἰς τάς ἀποκρίσεις τοῦ Ἰουστίνου πρός τούς Ὀρθοδόξους (Ἀπόκρισις 24, Βλ. Ἑλλην. Πατρολ. 6, 1262) εὕρηται ἡ κατωτέρω ἀπόκρισις: «Τοῦ αἱρετικοῦ ἐπί τήν Ὀρθοδοξίαν ἐρχομένου τό σφάλμα διορθοῦται, τῆς μέν κακοδοξίας τῆ μεταθέσει τοῦ φρονήματος, τοῦ δέ βατίσματος τῆ ἐπιχρίσει τοῦ Ἁγίου Μύρου, τῆς δέ χειροτονίας τῆ χειροθεσία». Εἰς τήν ἀπόκρισιν ταύτην μαρτυρεῖται ἡ ἐπί τοῦ θέματος θέσις τῆς κατ’ Ἀνατολήν Ἐκκλησίας κατά τόν Γ΄καί Δ΄ αιῶνα. Σημειωτέον ὅτι, κατά τόν Πανγ. Τρεμπέλα, αἱ ἀποκρίσεις αὗται ψευδῶς ἀναφέρονται εἰς τόν Ἰουστῖνον. Ἕτεραι πράξεις τῆς Ἐκκλησίας τῶν πρώτων αἰώνων διασαφηνίζουν πλήρως τήν ἔννοιαν τῆς χειροθεσίας κατά τήν πρώτην περίοδον τῆς Ἐκκλησιαστικῆς ἱστορίας. Ὁ Ρώμης Στέφανος ἠξίου ὅπως ἐπί τῶν ἐπιστρεφόντων αἱρετικῶν ἐπαναλαμβάνεται ἡ CONFIRMATIO, δηλαδή ἡ «βεβαίωσις». Ὁ ἱερός Αὐγουστῖνος ὑπεστήριξε ὅτι πρόκειται περί χειροθεσίας «ἐπί μετανοία». Ὀ ἅγιος Κυπριανός ἐχρησιμοποίησε τήν χειροθεσίαν καί τήν ὑπεστήριξε κατά τοιοῦτον τρόπον, ὥστε δίδει τήν ἑρμηνείαν, ὅτι ἐνεῖχε τόν χαρακτῆρα τῆς λήψεως τοῦ Ἁγίου Πνεύματος (Βλέπε τούς λόγους τοῦ ἁγ. Κυπριανοῦ ἐν ἐπιστολῆ 72,1 εἰς τήν Λατινικήν Πατρολογίαν 3, 1084 καί ἐπιστολήν 74). Ὁ Κυπριανός μάλιστα ἐταύτιζε τό «imrositio manus in poenitentiam» (=ἐπίθεσις χειρῶν ἐπί μετανοία) πρός τό «manym inponere ad accipiendum spiritum sanctum» (=χεῖρα θέτειν πρός λῆψιν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος». Ἡ ἐν Ἀρελάτη Σύνοδος συνελθοῦσα ἐν ἔτει 314, εἰς τόν Η αὐτῆς Κανόνα χαρακτηρίζει τήν χειροθεσίαν «ad ‘accipiam spiritum sanctum» (=πρός λῆψιν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος). Ὁ Πάπας Σιρρίκιος ρητῶς λέγει περί τῆς συνδιαλλαγῆς τῶν Ἀρειανῶν, ὅτι ὅτι αὕτη συντελεῖται «διά μόνης τῆς ἐπικλήσεως τῶν ἑπταπλῶν χαρισμάτων τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τῆς δι’ ἐπιθέσεως τῶν χειρῶν τοῦ Ἐπισκόπου γενομένης» (Πατρολ Λατινική, 13, 1135) Τό αὐτό ὁρίζουν καί οἱ Πάπαι Ἰννοκέντιος ὁ Α΄, Λέων, Βιγγίλιος, χρησιμοποιοῦντες τήν ἔννοιαν τῆς χειροθεσίας ὡς μεταδιδούσης Πνεῦμα Ἅγιον. Κατά τήν πρᾶξιν τῆς Βυζαντινῆς Ἐκκλησίας, ὡς ἐμφαίνεται ἐν τῶ Εὐχολογίῳ ε\ἰς τήν ἀκολουθίαν τήν ἀναγινωσκομένην ἐπί ἐπιστροφῆ ἀποστατῶν ἤ ἐξ’ αἱρέσεως ἐπιστρεφόντων καί ἀποδιδομένην εἰς τόν Μεθόδιον Κων/λεως, τήν διά Μύρου χρίσιν τῶν ἐπιστρεφόντων αἱρετικῶν συνώδευε καί ἐπίθεσις τῶν χειρῶν. Τοῦτο εἶναι χαρακτηριστικόν, καθ’ ὅσον μαρτυρεῖ ὅτι ἡ ἐπίθεσις τῶν χειρῶν ἐπί ἐπιστρεφόντων αἱρετικῶν ἐγίνετο πρός μετάδοσιν τῶν χαρισμάτων τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Εἰς μίαν ἐξ’ αὐτῶν τῶν εὐχῶν, τήν τρίτην, ἀναφέρονται τά ἑπόμενα ἐξόχως χαρακτηριστικά: «Καταύγασον αὐτοῦ τήν διάνοιαν τῆ δυνάμει καί ἐνεργεία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ὥστε τόν ἐναποκείμενον τῆ ψυχῆ αὐτοῦ σπινθῆρα τοῦ σωτηριώδους βαπτίσματος ταῖς αὔραις τῆς χάριτος, νοητῶς ἐξαφθῆναι καί τήν ἐνσημανθεῖσαν αὐτῶν σφραγίδα ἐκτυπώτερον ἐπιφαίνεσθαι ἐν τῆ καρδία αὐτοῦ». Ὡς ὀρθῶς φρονεῖ ὁ Δυοβουνιώτης ἐπί τοῦ γεγονότος αὐτοῦ (Βλ. ἐργασίαν του «Τά μυστήρια» , σελ. 84) ἡ ἐπίθεσις τῶν χειρῶν παρείχετο πρός ἀναζωογόνησιν τῆς ἀνεξαλείπτου μέν, ἀλλά θραυσθείσης καί μή τετελειωμένης σφραγίδος τῶν μυστηρίων. Ἐκ τῶν ἀνωτέρω ἀναφερθεισῶν περιπτώσεων καθίσταται ἐμφανές ὅτι ὁ ὅρος χειροθεσία κατά τήν πρᾶξιν τῆς Ἐκκλησίας παρουσιάζει τάς ἑξῆς δύο μορφάς. Ἡ πρώτη περίπτωσις εἶναι ἡ χειροθεσία ἡ γενομένη ἐπί σχισματικῶν ἤ αἱρετικῶν. Αὕτη τελεῖται διά τήν ἐπικύρωσιν τοῦ ἀκύρως γενομένου μυστηρίου, ἤτοι «πρός λῆψιν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος», ὥστε νά ἐπενεργήση ἐν αὐτῶ ἡ Χάρις. Εἶναι ἀκριβῶς ἡ χειροθεσία ἡ γενομένη ἐπί τῶν μετανοία ἐπιστρεφόντων. Διότι τήν χρίσιν τοῦ Ἁγίου Μύρου συνώδευε καί ἡ ἐπίθεσις τῶν χειρῶν. Εἶναι ἴσως ἡ ἐπίθεσις τῶν χειρῶν, ἥτι γίνεται εἰς τό Μυστήριον τῆς Ἐξομολογήσεως ὑπό τοῦ Πνευματικοῦ, διότι σήμερον χειροθεσίαν λαϊκῶν ἐπιστρεφόντων ἐκ τῆς αἱρέσεως εἰς τήν Ἐκκλησίαν δέν ἔχομεν. Εἰς αὐτήν τήν χειροθεσίαν ἀναφέρεται καί ὁ ἱερός Νικόδημος ἐν τῶ Πηδαλίῳ του σχολιάζων τόν Η’΄ Κανόνα τῆς Α΄ Οἱκουμενικῆς Συνόδου. Ἡ δευτέρα περίπτωσις εἶναι ἡ γενομένη διά τήν ἀναζωογόνησιν τοῦ Μυστηρίου τῆς Χειροτονίας. Διά νά εἶναι ἔγκυρον τό ἀκύρως τελεσθέν Μυστήριον τῆς Χειροτονίας, δέον ὅπως, ὁ ἐκτός τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας χειροτονηθείς ἐπιστρέφων εἰς τήν Καθολικήν Ἐκκλησίαν χειροθετῆται διά τήν βεβαίωσιν τοῦ Μυστηρίου τῆς χειροτονίας. Εἰς αὐτό τό θέμα ἀναφέρεται ὡς εἴπομεν ὁ Η΄ Κανών τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου καί ἑρμηνευτικῶς ἡ ἐπιστολή τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς πρός τόν Ἀλεξανδρείας Ἀλέξανδρον, ἡ χαρακτηρίζουσα τήν χειροθεσίαν ὡς «μυστικωτέραν χειροτονίαν». Εἰς αὐτήν ἀναφέρεται καί ἡ Ζ΄ Οἰκουμενική Σύνοδος, ἡ χαρακτηρίζουσα αὐτήν ὡς «εὐλογίαν», ἤτοι ἐπικύρωσιν τοῦ ἀκύρως τελεσθέντος. Ἡ χειροθεσία ἑπομένως εἰς τόν Η΄ Κανόνα τῆς Α’ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, παρουσιάζει διπλῆν μορφήν. Χειροθεσία διά τούς λαϊκούς (πρός ζωογόνησιν τῶν Μυστηρίων ὡς τό παρουσιάζει καί ὁ ἱερός Νικόδημος) καί χειροθεσίαν διά τήν χειροτονίαν τῶν Κληρικῶν, ὡς ἡρμηνεύθη ὑπό τῆς ἀνωτέρω ἀναφερθείσης ἐπιστολῆς πρός τόν Ἀλεξανδρείας καί τῆς Ζ΄ Οἱκουμενικῆς Συνόδου. Ἐξ’ ὅλων τῶν ἀνωτέρω ἐκτεθέντων καί συμπερασματικῶς παρατηροῦμεν ὅτι οὐδέποτε ἡ χειροθεσία ἐχρησιμοποιήθη ἐπί Κανονικῶς καί ὑπό Ὀρθοδόξων Ἐπισκόπων χειροτονηθέντων. Ἐφηρμόσθη μόνον διά τούς ἐκτός τῆς Ἐκκλησίας εὑρισκομένους σχισματικούς καί αἱρετικούς, τούς ὁποίους ὁ Μ. Βασίλειος εἰς τόν Α΄ Κανόνα του τούς θέτει εἰς τήν αὐτήν θέσιν, ὡς πρός τήν ἰσχύν τῶν τελουμένων ὑπ’ αὐτῶν Μυστηρίων, διότι ὡς καί ἀνωτέρω ἀναφέρομεν «ἡ μέν ἀρχή τοῦ χωρισμοῦ διά σχίσματος γέγονεν, οἱ δέ τῆς Ἐκκλησίας ἀποστάντες, οὐκέτι ἔσχον τήν χάριν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἐφ’ ἑαυτούς». Τοῦτο εἶναι τό συμπέρασμα εἰς τό ὁποῖον καταλήγει τις ἐκ τῆς μελέτης τῆς πράξεως τῆς Ἐκκλησίας. Ὡς ἐκ τούτου ἡ χειροθεσία ἡ γενομένη εἰς τούς Ματθαιϊκούς Ἐπισκόπους ἦτο παράνομος πάντη καί ἀντικανονική, ἐκτός ἐάν δεχθῶμεν ὅτι ἡ Ρωσική Διασπορά παρεδέχθη ὡς σχισματικούς – αἱρετικούς μή ἔχοντας τήν χάριν ἐν τοῖς μυστηρίοις καί ὡς ἐκ τούτου ἔχοντας ἄκυρον (οὐχί ὅμως καί ἀνυπόστατον) τήν χειροτονίαν. Τοῦτο ὅμως οὐδόλως ἰσχύει, εἶναι δέ καί βλασφημία, διότι ὁ μέν Ἀρχιεπίσκοπος κυρός Ματθαῖος ὑπῆρξε καθ’ ὅλα ἀκριβής περί τήν Ὀρθοδοξίαν καί ὁ μοναδικός τῆς Ἐκκλησίας τῶν ΓΟΧ ὅστις ἐπίστευεν εἰς τόν ἀγῶνα τῆς συνεχίσεως τῆς Ἱεραρχίας, ἐνῶ οἱ λοιποί καί δή ὁ Χρυσόστομος Καβουρίδης, οὐδόλως ἐπίστευσαν εἰς τόν Ἱερόν Ἀγῶνα, δεδομένου ὅτι ἐδέχοντο τήν ἐγκυρότητα τῶν μυστηρίων τῶν Νεοημερολογιτῶν, καί ἐπομένως ἐδέχοντο τήν πνευματικήν κηδεμονίαν ὑπό τῶν Νεοημερολογιτῶν, καί τήν μή ὕπραξιν ἀναγκαιότητος συνεχίσεως τῆς Ἱεραχικῆς Διαδοχῆς, ἀφοῦ ἄλλωστε σύμφωνα μέ τό πιστεύω του, ὤφειλε νά δεχθῆ τήν καθαίρεσίν του ὑπό τῆς Νεοημερολογιτικῆς Ἐκκλησίας. Ἡ ὑφ’ ἑνός χειροτονία ἐγένετο κανονικῶς, «διά τό ἀπαρρησίαστον τῶν Ἐπισκόπων» καί «ἑνεκα τῆς χαλεπότητος τῶν καιρῶν» καί ἕνεκα τῶν διωγμῶν, ὐπῆρξε δέ ἀναγκαιότης ἱστορική, διότι πρῶτον μέν ἐσυνεχίσθη ἡ Ἀποστολική Διαδοχή καί δεύτερον ἐστερεώθη ἔτι πλέον ἡ πεποίθησις τῆς ἀναγκαιότητος τῆς συνεχίσεως τοῦ ἔργου τῆς Ἐκκλησίας, ἐνῶ αἱ χειροτονίαι αὗται ἐγένοντο καί ὡς συνέπεια πρός τήν ἀληθῆ Ὁμολογία ἔναντι τῶν Νεοημερολογιτῶν. Ἐάν δέν ἐλάμβανον χώραν αἱ χειροτονίαι τοῦ 1948, ἡ Ἐκκλησία τῶν Γ.Ο.Χ. θά ἠφανίζετο καί θά κατέληγε ἕν Παράρτημα τῆς Νεοημερολογιτικῆς τοιαύτης., ἕνας ὀργανισμός, ἤ ἕνας Σύλλογος, ὅπως τήν ἤθελε ὁ Χρυσόστομος Καβουρίδης. Ἀλλά διατί νά μή δεχθῶμεν τήν ἐπί τόσα ἔτη διακεκηρυγμένην ἂλήθειαν, ὅτι ὁ Βρεσθένης Ματθαῖος κινούμενος ὑπό τῆς θείας Χάριτος ἐχειροτόνησε μόνος του διά τήν δόξαν τῆς Ἐκκλησίας. Καί τότε πλέον τί εἶναι ἡ χειροθεσία παρά μία ἄρνησις μιᾶς ὀρθοδόξου χειροτονίας, ἥτις ἔπρεπε νά λάβη ἀντί χειροθεσίας ἐπαίνους καί νά θεωρηθῆ θρίαμβος τῆς Ὀρθοδοξίας; Ἀλλά ἐσπευσμένως οἱ Ἀρχιερεῖς μας τήν ἐδέχθησαν. Ἐκινήθησαν, κατά τήν ἐμήν ταπεινήν γνώμην, ἀπερισκέπτως, ἐνήργησαν ἴσως σκεπτόμενοι τήν δόξαν τῶν ἀνθρώπων ἀδιαφορήσαντες διά τήν ἀλήθειαν. Εἶπον, ὅτι διά νά γίνη ἡ ἕνωσις μετά τῶν Φλωρινικῶν, πρέπει νά δεχθῶμεν τήν χειροθεσίαν. Ναί, σωστή καί ἄδολη ἡ σκέψις, (νά μήν ὑπάρχουν σχίσματα), ἀλλά πόση βλασφημία περιέχεται εἰς τήν σκέψιν ταύτην κατά τῆς χειροτονίας, ὡς μή ἁρτίως γενομένης. Τήν χειροθεσίαν ἐζήτησαν πρῶτοι οἱ Φλωριναῖοι, ἀλλά μήπως ἐκφράζουν οὖτοι τήν Καθολικήν Ἐκκλησίαν ἀπό τήν ὁποίαν ἀπεκόπη ἡ Σύνοδος τῶν «Ματθαιϊκῶν»; Ὄχι ἀσφαλῶς, ἀλλά ὅλοι γνωρίζομεν, ὅτι ὡς πρός τό φρόνημά των, τό ἀλλάζουν συνεχῶς, δεχόμενοι πότε τήν εγκυρὀτητα τῶν μυστηρίων τῶν νεοημερολογιτῶν καί πότε τήν ἀκυρότητα. Ἡ δέ χειροτονία των οὐδέ κἄν δύναται νά λογισθῆ χειροτονία, ὡς ὑπερόριος καί ὡς γενομένη ἀντικανονικώτατα ὑπό παλαιοημερολογίτου (δεκατριμερίτου) καί νεοημερολογίτου, ἄνευ κανονικῶν προὑποθέσεων. Τά πράγματα βοοῦν, ὅτι οἱ Φλωρινικοί δέν ἐκφράζουν οὐδαμῶς τήν Καθολικήν Ἐκκλησίαν. Ἀς ἀκούσωμεν ὅμως τί λέγει ἡ Ἐκκλησία: «Οἰκονομητέον, ἔνθα οὐ παρανομητέον». Ὁ δέ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Ναζιανζηνός λέγει ὅτι κατά τήν χρῆσιν τῆς οἰκονομίας, δέν πρέπει κατ’ οὐδένα λόγον νά προσλαμβάνω,μεν «τό ἀλλότριον, φθείροντες τό ἡμέτερον, ὅ κακῶν ἐστίν οἰκονόμων». Τό «ἀλλότριον» ἐν προκειμένω εἶναι τό θέλημα τῶν Φλωριναίων, τό δέ ἡμέτερον εἶναι ἡ κανονικότης τῶν ὑπό ἑνός γενομένων χειροτονιῶν τοῦ 1948. Διά τό «θέλημα» τῶν Φλωρινικῶν ἐπρόδωσαν τήν χειροτονίαν των. Ἀς μελετήσουν ὅθεν οἱ Ἅγιοι Ἀρχιερεῖς τό θέμα τοῦτο καί ἀς ἀναζητήσουν τήν θεραπείαν του. Ἡ Ἐκκλησία τά πάντα θεραπεύει. Ἀς άποκηρύξουν τήν πρᾶξιν αὐτήν, διά τήν ὁποίαν πιστεύω πώς καί οἱ ἴδιοι οἱ ὁποῖοι τήν ἀπεφάσισαν δέν ἱκανοποιήθησαν, ἀλλά ἠλέγχοντο εἰς τήν συνείδησιν, ἀλλά καί οἱ δεχθέντες ταύτην μετενόησαν πού τήν ἐδέχθησαν. Εἶναι καιρός ἀνανήψεως. Ἀς ἐπαναφέρουν τάς χειροτονίας τοῦ 1948 εἰς τήν πρέπουσαν θέσιν των. Ἀς ἀποκηρύξουν τήν χειροθεσίαν ὁμολογοῦντες ὅτι ἔσφαλλον. Οὐδείς ἀλάθητος. Τά λάθη εἶναι διά τούς ἀνθρώπους. Καί οἱ Ἐπίσκοποί μας ὡς ἄνθρωποι ἴσως ὑπέπεσαν εἰς σφάλμα. Ἀς τό διορθώσουν. Ἀναμένομεν.